Latest Post

Να «κλαίει», να παραπονιέται, να ξεκατινιάζεται, να …λυπάται που ο Τσίπρας αφήνει χωρίς δουλειά τους μετακλητούς που είχε διορίσει, ν’ απαγγέλει ποιήματα σε απάντηση του άσπλαχνου πρώην εταίρου του…

Μια Μάρθα Βούρτση με κοστούμι κατήγγειλε τους άσπλαχνους Τσίπρα και Βούτση για… πραξικοπηματική διάλυση της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Με «δάκρυα» στα μάτια και … δράμα, πολύ δράμα, στη φωνή, έλεγε ότι εκείνος έβαλε πλάτη τέσσερα χρόνια στην κυβέρνηση και τον πέταξαν…

Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους ρίχνεις σε ξένα χέρια…

Αφού ως γνωστόν τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια….

Το μόνο που δεν έκανε ο Πάνος Καμμένος , είναι να τραγουδήσει … «Ψεύτρα κοινωνία πέτα τη μάσκα στη φωτιά… και μη καταδικάζεις τα πιο καλά παιδιά»….

Σκεφτόμουν ότι ο Καμμένος δεν είναι για λύπηση.

Θυμάμαι τον καιρό της παντοδυναμίας του και του μέγιστου αντιμνημονιακού οίστρου της πλατείας και του πεζοδρομίου.

Αργότερα, ο Καμμένος, πότε με στολή λοκατζή, πότε βατραχανθρώπου και πότε στρατηγού, έψεγε όσους είχαν διαφορετική άποψη από την καταστροφική δική του, έσερνε στα δικαστήρια όσους δημοσιογράφους είχαν κριτική φωνή απέναντί του.

Κι εξαπέλυε κάθε είδους βερμπαλισμό. Μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Δεν τον λυπάμαι τον Καμμένο.

Εμένα, εσάς, τα παιδιά μας, τη χώρα λυπάμαι.

Ο Καμμένος, χέρι –χέρι με τον Τσίπρα αναρριχήθηκαν στην εξουσία χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο και με βρόμικα όπλα.

Χρησιμοποίησαν ψεύτικες ειδήσεις στα social media, ανακάλυψαν χιλιάδες αυτοκτονίες λόγω μνημονίου, συνέπλευσαν στο ελεεινό σύνθημα «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Δηλητηρίασαν, χέρι- χέρι, την πολιτική ζωή με χαρακτηρισμούς για δοσίλογους και μερκελιστές.

Χειραγώγησαν, χέρι- χέρι, τον μέγιστο θεσμό της δημοκρατίας. Τη Δικαιοσύνη.

Διέλυσαν, χέρι- χέρι, τη Μεσαία τάξη με τους υπέρογκους φόρους.

Παρέδωσαν, χέρι- χέρι, τη δημόσια περιουσία ενέχυρο για έναν αιώνα.

Γελοιοποίησαν, χέρι –χέρι, τη Βουλή.

Ανέδειξαν, χέρι –χέρι, ως προσωπικότητες της δημόσιας ζωής πρόσωπα που σε άλλες εποχές δεν θα περνούσαν έξω από τη Βουλή…

Όχι, δεν τον λυπάμαι τον Καμμένο.

Κι ας ολοφύρεται τώρα.
  • Κι από την άλλη πλευρά, σκέφτομαι ότι ο Καμμένος δεν ήταν και δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εικόνα/αποτύπωση
  • μιας ανερμάτιστης κοινωνίας που αγαπά τις θεωρίες συνωμοσίας, πιστεύει ότι οι κακοί ξένοι μας ψεκάζουν κι ότι επιβουλεύονται την μοναδική πατρίδα μας που έφτιαχνε Παρθενώνες όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια…
  • Μιας κοινωνίας ημιμαθούς και λούμπεν, που θέλει να γίνει πρωθυπουργός για μια ημέρα και να φτιάξει όσα δεν φτιάχνουν οι προδότες κι οι ανίκανοι….
  • Μιας κοινωνίας απολύτως ωφελιμιστικής και εγωπαθούς.
  • Μιας κοινωνίας εσωστρεφούς που συστηματικά επιδίδεται σε αχαλίνωτα παραληρήματα ξενοφοβίας, διανθισμένα με πατριδοκαπηλία και θρησκοληψία.
Καμμένοι πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν.

Άλλωστε, τώρα που τελειώνει ο Πάνος έρχεται άλλος καμένος. Αυτός που κατέχει τα …χειρόγραφα του Χριστού και πουλάει στη τηλεόραση αλοιφές από το Άγιο όρος, δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Όμως, αυτή η κοινωνία, δεν ήταν ποτέ στο απόλυτο προσκήνιο της πολιτικής ζωής του τόπου. Δεν κυβέρνησε. Ή έστω κυβέρνησε «ελεγχόμενη» από άλλες δυνάμεις που είχαν γνώση, μόρφωση, περιεχόμενο, ευπρέπεια.

Για σκεφτείτε ποια κοινωνία ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ;
  • Η κοινωνία που δεν είχε τίποτα πια να περιμένει από το ΠαΣοΚ, αφού αυτό μετακινήθηκε αναγκαστικά από τον δρόμο του πελατειακού κρατισμού και του διαμοιρασμού δανεικών χρημάτων.
  • Η κοινωνία η ωφελιμιστική, για να της καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον ΕΝΦΙΑ.
  • Η κοινωνία κι οι εκπρόσωποί της που που δεν είχαν πια να περιμένουν τιμές κι αξιώματα εντός της Νέας Δημοκρατίας, για να τα απολαύσουν.
  • Κι από αυτήν την κοινωνία ξεπετάχθηκαν καμένα μυαλά και πολιτικές φυσιογνωμίες σαν αυτές που μας απασχολούν εδώ και τέσσερα χρόνια και ειδικά τους τελευταίους μήνες.
Δεν είναι για λύπηση ο Καμμένος.

Κλαίει κι οδύρεται σήμερα για τη χαμένη του εξουσία και τη Μακεδονία, μα εκείνος έβαλε το στυλό στα χέρια του Τσίπρα και του Κοτζιά για να υπογράψουν στις Πρέσπες.

Δεν είναι για λύπηση ο Καμένος.

Λαϊκιστής σε υπερθετικό βαθμό, καταλήφθηκε από την ασθένεια εκείνου που φτάνει ψηλά χωρίς αξία και μοιραία κατακρημνίζεται. Την αλαζονεία!

Νόμισε ότι ήταν πιο εκλεκτός από τον Αλαβάνο που χάραξε στον Τσίπρα το δρόμο για την εξουσία, ή από τον σύντροφο Λαφαζάνη, τη συντρόφισσα Ζωή, τον σύντροφο Γαβριήλ, και όλους τους άλλους συντρόφους που βρέθηκαν μαζί στα ίδια κομματικά και αντιμνημονιακά μετερίζια με τον Αλέξη, και βρέθηκαν παραγκωνισμένοι.

Και τώρα βιώνει ο ίδιος την τύχη της στυμμένης λεμονόκουπας…

Δεν τον λυπάμαι τον Καμμένο.

Για μια σταγόνα εξουσίας έκανε πολιτικά εγκλήματα εις βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας και της χώρας.

Δεν τον λυπάμαι. Άλλωστε ο λαός μας, λέει για ανεμοσκορπίσματα και ανεμομαζώματα….


Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
grpost

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κόβει πια… εισιτήρια, έχει κουράσει και οι θεατές δεν είναι διατεθειμένοι να παρακολουθήσουν το έργο που επαναλαμβάνεται κάθε φορά προκειμένου να καλύψει τις αδυναμίες και κυρίως τις πράξεις και τις παραλείψεις που έχουν οδηγήσει τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.

Οι πολίτες γυρνούν την πλάτη σε έναν πρωθυπουργό που τους υποτίμησε θεωρώντας ότι η χειραγώγησή τους είναι εύκολη υπόθεση.

Οι πρόθυμοι που περιτριγυρίζουν το Μαξίμου αναμένοντας ή έχοντας λάβει ανταλλάγματα μετρώνται στα δάχτυλα των χεριών και είναι βέβαιο πως δεν εκπροσωπούν κανέναν. Άλλωστε αυτοί που τους ψήφισαν δεν τους έδωσαν εντολή να συστρατευθούν στο άρμα του Αλέξη Τσίπρα και να του δώσουν λευκή επιταγή με τη ψήφο τους ως υπογραφή.

Ο πρωθυπουργός που θα άλλαζε την Ευρώπη μετατράπηκε στον καλύτερο φίλο των ξένων και κακών δανειστών ενώ εντός της Ελλάδος η στήριξή του από την κρατικοδίαιτη Ελίτ που είδε στο πρόσωπο του τον άνθρωπο που θα τους έδινε πίσω τη χαμένη τους αίγλη είναι εμφανής. Όπως και ο εμπαιγμός προς την πλειοψηφία.

Προς έναν λαό που έχει υποτιμήσει από την αρχή παρά το γεγονός ότι του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία μετά το δημοψήφισμα του καλοκαιριού του 2015. Μια ευκαιρία που πέταξε ειδικά στην περίπτωση της συμφωνίας των Πρεσπών αδιαφορώντας για το φρόνημα και το συναίσθημα του 70% των Ελλήνων και επιλέγοντας να τους διχάσει.

Την ίδια στιγμή η κατάσταση στην οικονομία βαίνει από το κακό στο χειρότερο και το «ατού» του Αλέξη Τσίρπα μετατρέπεται σε βρόγχο για την κοινωνία και την πραγματική οικονομία. Η κατάσταση χαρακτηρίζεται άρρωστη και το 2019 τείνει να αποτελέσει μια ακόμη χαμένη χρονιά.

Η δήθεν έξοδος από τα μνημόνια με την τρόικα να βρίσκεται εδώ και να αναμένει και πάλι προαπαιτούμενα προειδοποιώντας για τις μεταρρυθμίσεις επιβεβαιώνει απλά αυτό που οι πολίτες βιώνουν καθημερινά.

Όπως το ίδιο επιβεβαιώνει και ο Γιάννης Δραγασάκης που χτυπά το καμπανάκι για τις τράπεζες και τα κόκκινα δάνεια προειδοποιώντας πως την κατάσταση στην οικονομία θα την πληρώσουν εκ νέου οι φορολογούμενοι μέσα από νέα αναγκαστική ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κυβέρνησή του ο Αλέξης Τσίπρας είναι μόνος του. Τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων, αυτά που χαρακτηρίζονται ως ποιοτικά το επιβεβαιώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο: Έχει χάσει το κύμα.

Αυτό το κύμα που τον έφερε στο Μαξίμου τον έχει ξεπεράσει.

Οι προσπάθειες του να ανέβει και πάλι σε αυτό με κάποιες μονομερείς αλλά με την ανοχή των νέων του φίλων στην Ευρώπη ενέργειες όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού, δεν πείθουν τους πολίτες, παρά μόνο αυτούς που θέλουν να πειστούν.

Είναι ορισμένοι από τους συντρόφους που κατάφεραν να βολευτούν μέσα από τη διακυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά είτε στο δημόσιο είτε με δουλειές του δημοσίου.

Αυτό που συμβαίνει με τις δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές είναι ενδεικτικό. Όπου έχει επιλέξει να στηρίξει πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ αυτά βρίσκονται τελευταία στις προτιμήσεις των πολιτών.

Ακόμη και αυτοδιοικητικά στελέχη προερχόμενα από το ΚΙΝΑΛ επανεξετάζουν όπως αναφέρουν πληροφορίες την αποδοχή της στήριξης από τον ΣΥΡΙΖΑ φοβούμενα ότι θα υποστούν εκλογική ζημιά.

Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων. Αυτά γνωστά πρόσωπα έκλεισαν την πόρτα στον Αλέξη Τσίπρα αρνούμενα να ταυτιστούν μαζί του με αποτέλεσμα να καταλήξει σε ένα πρόσωπο αποκλειστικά προερχόμενο από τον κομματικό σωλήνα του ΣΥΡΙΖΑ, που όπως πολλά άλλα όπως για παράδειγμα η νυν υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου ή η υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης βρέθηκαν ξαφνικά σε υπουργικές καρέκλες.

Το χειρότερο, αυτό που επιβεβαιώνει και την αποτυχία στη προσπάθεια να στρίψει το καράβι προς την κεντροαριστερά αναζητώντας ένα νέο κοινό, είναι ότι δεν βρίσκει πρόσωπα προκειμένου να ενταχθούν στις λίστες των υποψηφίων βουλευτών.

Όχι για να συμπληρώσει απλά τις λίστες σε κάθε περιφέρεια, αλλά για να σηματοδοτήσει είτε το υποτιθέμενο άνοιγμα στην κεντροαριστέρα είτε ένας είδος απήχησης στην κοινωνία και σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάρτιση των λιστών με τους υποψηφίους έχει μετατραπεί σε μαρτύριο. Κινδυνεύουν να βρεθούν με… κομματικές σημαίες τύπου Μεγαλοοικονόμου.

Το χειρότερο όμως που αντιμετωπίζει ο Αλέξης Τσίπρας αλλά και συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η χλεύη.

Είθισται ο ελληνικός λαός να αντιμετωπίζει επιθεωρησιακά την εκάστοτε εξουσία. Μόνο που στην περίπτωση της σημερινής κυβέρνησης η επιθεώρηση έδωσε τη θέση της στην ειρωνεία και την απόλυτη απαξίωση.

Ειδικά μετά τις παραστάσεις που δόθηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα, τον Πάνο Καμμένο και τους περιφερόμενους βουλευτές της κυβέρνησης κουρελού, η κατάσταση έχει σχεδόν ξεφύγει. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να παρακολουθήσει όσα γίνονται.

Οι πολίτες αποστρέφουν το πρόσωπο και γυρνούν την πλάτη σε έναν πρωθυπουργό και μιας κυβέρνηση που τους κορόιδεψε κατ επανάληψη και τώρα επιχειρεί να τους προσεγγίσει μοιράζοντας δωράκια και τάζοντας χιλιάδες προσλήψεις.

Δεν κόβονται εισιτήρια. Και οι παραστάσεις όταν δεν κόβουν εισιτήρια κατεβαίνουν…


Του Τάσου Ευαγγελίου
liberal.gr

Προστίθεται ὁ ὅρος «Προοδευτική Συμπαράταξη» – Θυγατρική ΠΑΣΟΚ ἱδρύει ὁ Τσίπρας

O ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Ἀλέξης Τσίπρας γνωρίζει ἄριστα πώς μέ τά σημερινά πολιτικά δεδομένα εἶναι ἀδύνατον νά ἀποφύγει τήν ἧττα τό βράδυ τῶν ἐθνικῶν ἐκλογῶν. Θά πιεῖ τό πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Ὡστόσο, ὡς ρεαλιστής πολιτικός πού εἶναι ἔχει ἀρχίσει νά ὀργανώνει τήν ἧττα του. Ἡ ἑπομένη ἡμέρα ἐπιθυμεῖ νά τόν βρεῖ νά ἔχει γλυτώσει τήν διαγραφομένη συντριβή:

• ἔχοντας κερδίσει ἕνα ἀξιοσέβαστο ποσοστό πού θά τόν ἐγκαθιδρύει ὡς ἀδιαμφισβήτητο ἡγέτη τῆς Κεντροαριστερᾶς –στήν Κουμουνδούρου θά εἶναι ἱκανοποιημένοι καί μέ ἕνα 27%

• ἔχοντας καταφέρει νά ἀποτρέψει τήν αὐτοδυναμία τῆς ΝΔ μήπως μπορέσει καί ἐλέγξει τίς μετεκλογικές ἐξελίξεις καί ὁδηγήσει τόν τόπο σέ δεύτερες ἐκλογές μέ τήν ὄχι καί τόσο ἁπλή ἀναλογική

• ἔχοντας ναρκοθετήσει σέ κάθε περίπτωση τήν διακυβέρνηση τῆς ΝΔ τοποθετώντας δικούς του ἀνθρώπους στήν Δικαιοσύνη, τό Στράτευμα, τήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, τίς Ἀνεξάρτητες Ἀρχές, τήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή, τίς Γενικές Γραμματεῖες Ὑπουργείων.

Ἡ μελέτη τῶν δημοσκοπήσεων δεικνύει ὅτι μέχρι στιγμῆς ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀδυνατεῖ νά ἀνακάμψει καί κινεῖται περί τό 22%, μολονότι ἀπό τόν περασμένο Αὔγουστο καί μετά ἔχει προχωρήσει σέ παρατεταμένη ἐπικοινωνιακή ἀντεπίθεση γιά νά ἀνακάμψει. Οὔτε ὁ λοῦστρος τῶν Εὐρωπαίων γιά τήν ἔξοδο ἀπό τό μνημόνιο τόν βοήθησε, οὔτε τό ἀφήγημα γιά τίς ἀγορές, οὔτε ἡ ψῆφος τῶν μέτρων γιά μείωση τοῦ ΕΝΦΙΑ, τήν καταβολή τοῦ κοινωνικοῦ μερίσματος καί τήν αὔξηση τοῦ κατώτατου μισθοῦ, οὔτε ὁ κατ’ αὐτόν «θρίαμβος» τῶν Πρεσπῶν, οὔτε οἱ παροχές. Ἡ βελόνα ἔχει κολλήσει.

Πανικόβλητος, λοιπόν, ὁ κ. Πρωθυπουργός ἐπιχειρεῖ νά ἀντιγράψει γιά μία ἀκόμη φορά τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος τό 1989 σέ συνθῆκες ἐκλογικῆς ὑποχωρήσεως τῶν ποσοστῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ καί προελάσεως τῆς ΝΔ τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ἐπινόησε ἕναν νέο ὅρο: ἀπό τόν ἡγεμονισμό τοῦ «ΠΑΣΟΚ καί λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» ὁ ἱδρυτής τοῦ ΠΑΣΟΚ ὁδηγήθηκε τότε στό σχῆμα «ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράταξη», ἐπιστρατεύοντας μερικές προσωπικότητες τῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως ὁ Ἀντώνης Μπριλλάκης, ὁ Μᾶρκος Βαφειάδης, ὁ Μάριος Νικολινάκος κ.ἄ. Τό στοίχημα Παπανδρέου ἐστέφθη ἀπό μερική ἐπιτυχία: Τό ΠΑΣΟΚ ἡττήθηκε καταφανῶς μέ 6,2 μονάδες διαφορά ἀπό τήν ΝΔ, ἀλλά κατακτώντας ποσοστό 40% ἔμεινε ὄρθιο, ἤλεγξε γιά βραχύβιο διάστημα τίς ἐξελίξεις καί μετεῖχε μαζί μέ τήν ΝΔ καί τόν ΣΥΝ στήν Οἰκουμενική ὑπό τόν Ζολώτα γιά μερικούς μῆνες.

Κάτι ἀνάλογο περιέχει –ὅπως πληροφορεῖται ἡ «Ἑστία»– καί τό «σκονάκι» τοῦ συστηματικοῦ ἀντιγραφέως τοῦ Ἀνδρέα, κ. Τσίπρα σήμερα: Ἑτοιμάζεται νά ἀλλάξει σταδιακῶς τό ὄνομα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μέ παρεμφερῆ ὀνομασία (ὥστε νά καλύπτει καί τόν χῶρο τοῦ ΠΑΣΟΚ) καί νά ἐντάξει στό κόμμα του πασοκογενῆ στελέχη τά ὁποῖα τόν καιρό τῆς πλήρους ἰδεολογικῆς ἡγεμονίας τοῦ αὐτόνομου ΣΥΡΙΖΑ ὀνόμαζε ἀπαξιωτικῶς «ἐκπροσώπους καί ρετάλια τοῦ ξεπερασμένου παλαιοῦ πολιτικοῦ συστήματος». Τώρα, στά …ζόρια, τό «παλαιό» βαπτίζεται «νέο» καί «προοδευτικό». Οἱ σκέψεις Τσίπρα φθάνουν μέχρι καί τοῦ νά προταθεῖ στόν πρώην Πρωθυπουργό Γιῶργο Παπανδρέου νά ἀναλάβει τήν θέση τοῦ Ἕλληνος ἐπιτρόπου στήν Κομμισσιόν μετά ἤ καί πρίν ἀπό τίς εὐρωεκλογές, ἀναλόγως πρός τίς ἐξελίξεις.

Γιά νά ἐφαρμόσει τό σχέδιό του μέ στόχο τήν ρυμούλκηση στελεχῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ στόν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ κ. Τσίπρας χρειάζεται ἐπειγόντως ἕνα νέο σχῆμα. Τό παλαιό κόμμα δέν τοῦ κάνει. Ἀρχικῶς ἔπεσε στό τραπέζι ἡ ἰδέα νά ἱδρυθεῖ μία νέα πασοκογενής πολιτική κίνησις σύμμαχος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, στήν ὁποία θά μποροῦσαν νά ἐνταχθοῦν χωρίς ἀπ’ εὐθείας προσχώρηση στόν ΣΥΡΙΖΑ πρώην ὑπουργοί καί στελέχη τοῦ ΠΑΣΟΚ, πού θά πλαισίωναν τά ψηφοδέλτιά του στίς ἐθνικές ἐκλογές, στίς εὐρωεκλογές καί στίς αὐτοδιοικητικές. Ὡστόσο, γρήγορα τό ἐγχείρημα ἐγκατελείφθη καί ἐπελέγη ἡ ἀπ’ εὐθείας προσχώρησις πρώην στελεχῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ στόν ΣΥΡΙΖΑ. Γιά νά συμβεῖ ὅμως αὐτό ὁ κ. Τσίπρας θά χρειασθεῖ νά ἀλλάξει τό ὄνομα τοῦ κόμματός του. Ἀπό «ΣΥΡΙΖΑ-Ἑνιαῖο Κοινωνικό Μέτωπο» τό 2012 καί «ΣΥΡΙΖΑ» τό 2015 θά τό μετονομάσει τώρα σέ «ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμπαράταξη». Αὐτό τό ὄνομα θά ἀναγράφεται καί στά ψηφοδέλτια.

Ὁ στόχος του διπλός: διά τῆς προσθήκης «Προοδευτική Συμπαράταξη» νά στρωθεῖ κόκκινο χαλί γιά τήν ἔνταξη τῶν ρεταλίων τοῦ παλαιοῦ συστήματος στό κόμμα του. Μέ τήν… ἀνανεωμένη… σύνθετη ὀνομασία νά σπάσει τόν ἀρνητισμό πού ὑπάρχει σέ μεγάλο τμῆμα τῆς κοινωνίας γιά τό πολιτικό brandname ΣΥΡΙΖΑ καί, ἀναλόγως ἀποτελέσματος, νά ἀλλάξει τήν μαρκίζα πλήρως μετεκλογικῶς. Ὁ κ. Τσίπρας δέν κρύβει τίς προθέσεις του ἄλλωστε. Στήν ἐκδήλωση γιά τόν ἀπολογισμό τοῦ ἔργου τοῦ εὐρωβουλευτοῦ Δημήτρη Παπαδημούλη τό βράδυ τῆς Δευτέρας ἀπεκάλυψε τήν φιλοδοξία του: «Ὁ χῶρος μου νά ἀποτελέσει τόν κορμό τῆς νέας ἑνωτικῆς διαδικασίας ἀριστερῆς καί προοδευτικῆς συμπαράταξης» εἶπε, ἐνῶ ἔκανε λόγο γιά «προοδευτικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις» (!) καί γιά τό ἄθροισμα τῶν δυνάμεων «Σοσιαλδημοκρατίας, Ἀριστερᾶς καί Πρασίνων» ἔναντι τῆς Ἀκροδεξιᾶς καί τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ.

Ὁ πνιγμένος κ. Τσίπρας ἀπό τά μαλλιά πιάνεται βεβαίως, ἀλλά ἔτσι εἶναι ἡ ζωή: Ἡ «Ἑστία» παρακολουθεῖ καί θά καταγράψει τόν πλοῦ τοῦ Τιτανικοῦ τῆς Ἀριστερᾶς πρός τό παγόβουνο «Ἑλληνικός λαός». Καί ἐάν οἱ ἐκδηλώσεις γιά τήν «Προοδευτική Συμπαράταξη» γίνονται στό …Μέγαρο Μουσικῆς, στήν σκιά τῶν φαντασμάτων τῆς παλαιᾶς διαπλοκῆς, καί σέ ξενοδοχεῖα πού κάποτε ἦταν πολιτικά –καί ὄχι μόνο– ὁρμητήρια τοῦ Ἄκη Τσοχατζόπουλου, ἀκόμη καλύτερα. Τό θέαμα θά εἶναι ἀπολαυστικό!

estianews.gr

Δέν σήκωσε τό γάντι πού ἔρριξε ὁ Ἐρντογάν – «Ὁμογενεῖς» σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα «βλέπει» ὁ Σουλτάνος

H ΧΘΕΣΙΝΗ συνάντησις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα μέ τόν Τοῦρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ἐρντογάν δέν ἔμοιαζε σέ τίποτε μέ τήν ἐπεισοδιακή συνέντευξη Τύπου πού ἔδωσαν οἱ δυό τους μπροστά στίς τηλεοπτικές κάμερες στό Μέγαρο Μαξίμου τόν Δεκέμβριο τοῦ 2017. Ἦταν ἄλλη καί ἡ ἐποχή.

Ὁ Ἐρντογάν τότε διεκδικοῦσε τήν ἐπανεκλογή του στό προεδρικό ἀξίωμα καί ἡ ψυχολογία του ἦταν πιεσμένη ἀπό τόν φόβο ἐξωτερικῶν παρεμβάσεων. Χθές τά πράγματα στήν συνέντευξη Τύπου στό Παλάτι τοῦ Σουλτάνου στήν Ἄγκυρα, ἀμέσως μετά τό πέρας τῆς δίωρης συναντήσεως τῶν δύο ἀνδρῶν, κυλοῦσαν ἤρεμα –παρά τήν πρωινή προβοκάτσια μέ τήν ἐπικήρυξη τῶν ὀκτώ πραξικοπηματιῶν.

Ἤρεμα, μέχρι πού ὁ Ἐρντογάν πρός τό τέλος τῆς συνεντεύξεως ἀπεφάσισε νά ρίξει τήν «βόμβα». Ἀρνούμενος οὐσιαστικῶς τό αἴτημα τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, ἐπειδή «δέν ὑπάρχει ἐκπαίδευσις», ὁ Ἐρντογάν προχώρησε δημοσίως στήν ἐξίσωση τοῦ νομικοῦ καθεστῶτος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη-Πατριαρχείου καί τῶν 15 Ἐπισκόπων πού συγκροτοῦν τήν Ἱερά Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου μέ τό νομικό καθεστώς τῶν Μουφτήδων τῆς Θράκης, πού ἀποτελοῦν χαμηλότερη βαθμίδα θρησκευτικοῦ λειτουργοῦ τοῦ Ἰσλάμ.

Ἐπί τῆς οὐσίας ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος ζήτησε κατ’ ἀναλογία τῆς λειτουργίας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τήν σύσταση εἰδικοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος γιά τήν ἐκλογή ἐλεγχομένων ἀπό αὐτόν Μουφτήδων στήν Θράκη. Καί δέν περιορίσθηκε μόνο σέ αὐτό: Ἀνεφέρθη σέ «ὁμογενεῖς του πού ζοῦν στήν Ἑλλάδα» –δέν περιορίσθηκε δηλαδή μόνο στήν περιοχή τῆς Θράκης. Ὑπενόησε ὁμογενεῖς πού ζοῦν στήν Ἀθήνα, ὅπου σέ δύο μῆνες θά λειτουργήσει τό Τζαμί στόν Βοτανικό (ἀπαίτησις καί τοῦ Ἐρντογάν), καί ὁμογενεῖς στά Δωδεκάνησα. Εἶχε δέ τό θράσος νά ζητήσει ἀμοιβαιότητα «γιά τούς ὁμογενεῖς πού ζοῦν στήν Ἑλλάδα καί ἐκείνους πού ἔχουν ρωμέικη καταγωγή καί ζοῦν στήν Κωνσταντινούπολη» ὅταν εἶναι γνωστοί οἱ ἀριθμοί μετά τήν παραβίαση τῆς Λωζάννης.

Ἐνώπιον αὐτῶν τῶν διαδοχικῶν προκλήσεων πού διετυπώθησαν κατά τρόπο χαλαρό καί μέ ὕφος ἐπιτηδευμένο ἀπό τόν Τοῦρκο Πρόεδρο, ὁ κ. Τσίπρας δέν ἀπήντησε. Ἔμεινε ἄφωνος. Καί ἄν δέν γνώριζε τά θέματα, θά μπορούσαμε νά μιλήσουμε ἀνέτως γιά τόν μεγάλο ὕπνο τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ. Ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι τά ξέρει. Τό γεγονός λοιπόν ὅτι δέν ἀπέκρουσε τόν Ἐρντογάν ὅταν προχώρησε στήν ἀδιανόητη σύνδεση τῶν Μουφτειῶν τῆς Θράκης μέ τήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης καί μέ τήν λειτουργία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου μας, ὁδηγεῖ στό εὔλογο συμπέρασμα, ὅτι στήν μεταξύ τους συνάντηση ὁ Πρωθυπουργός διέπραξε δύο σοβαρότατα λάθη. Πρῶτον, συζήτησε ἀμιγῶς ἐσωτερικό θέμα μέ τόν Τοῦρκο Πρόεδρο. Δεύτερον, ἐδέχθη νά προχωρήσει στήν ψήφιση νέου νομοθετικοῦ πλαισίου γιά τήν ἐκλογή Μουφτῆ ἀπό εἰδικό ἐκλεκτορικό σῶμα! Τό λάθος τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς στόχο νά ἐξευμενίσει τόν Ἐρντογάν γιά νά ἔχουμε ἤρεμα νερά ἕως τίς ἐκλογές, καθίσταται ἀκόμη μεγαλύτερο ἄν ἀντιπαραβάλουμε τήν χθεσινή ἀφωνία Τσίπρα γιά τούς Μουφτῆδες μέ τίς δηλώσεις τοῦ ἰδίου στήν Ἀθήνα τόν Δεκέμβριο τοῦ 2017, ὅταν ἀπήντησε στόν Ἐρντογάν ὅτι τά θέματα αὐτά εἶναι ἐσωτερικά μας. Χθές δέν τό ἔπραξε καί εἴμεθα βέβαιοι πώς τό ἔκανε ἀπό ἐπιλογή καί ὄχι ἀπό ἀσχετοσύνη. Τούτων δοθέντων:

• ἡ πρόσκλησις Ἐρντογάν στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη νά παραστεῖ στό δεῖπνο πρός τιμήν τοῦ κ. Τσίπρα

• ἡ δήλωσις Ἐρντογάν πώς προτίθεται νά κάνει ἄνοιγμα στίς θρησκευτικές μειονότητες

• ἡ ἔγκρισις τῆς σημερινῆς ἐπισκέψεως Τσίπρα στήν Ἁγία Σοφία

ἀποτελοῦν γράμμα κενό.Ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος ὑπεβάθμισε τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη σέ ἐπίπεδο Μουφτῆ καί Μητροπολίτη, παίζοντας ἄριστα καί τό παιγνίδι τῶν συμμάχων του Ρώσσων. Καί ἡ ἑλληνική ἀπάντησις ἦταν δυστυχῶς ἡ σιωπή.

Γιά τήν ἱστορία καί μόνο νά σημειώσουμε ὅτι τήν παραμονή τῆς ἐπισκέψεως Τσίπρα στήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης ὁ Τοῦρκος Πρωθυπουργός ἔκανε μπροστά του ἀστειάκια γιά τόν ἀριθμό τῶν βιβλίων τῆς σχολῆς (30.000), γιά τό ἐάν κατάφερε νά τά διαβάσει ὁ διευθυντής τῆς σχολῆς, καί ἄλλα γλαφυρά. Κατά τά λοιπά ὁ Πρωθυπουργός μετέβη στήν Ἄγκυρα καί ὡς προξενητής τῆς Δύσεως. Μέ δόλωμα τήν ἐνέργεια ἡ ὁποία πρέπει νά ἀποτελεῖ «γέφυρα καί ὄχι ἐμπόδιο» καί μέ ἀπαίτηση νά γίνουν «διμερεῖς προπαρασκευαστικές συνομιλίες Ἑλλάδος – Τουρκίας» γιά τήν ἀποχώρηση τοῦ Ἀττίλα πρίν ἀπό τήν λύση, ἐπιχείρησε νά ρυμουλκήσει τόν Σουλτάνο στήν Δύση. Μά ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται ὁ Ἐρντογάν ρυμουλκεῖ τόν Τσίπρα στήν Ἀνατολή…

estianews

Δεν έχει τέλος η κλοπή της χώρας μας από τα ξένα αρπακτικά. Ύστερα από την υπαγωγή και στην ουσία δήμευση ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας και της μισής εκκλησιαστικής περιουσίας από το Υπερταμείο, οι κατοχικές δυνάμεις προχωρούν σε ένα νέο σχέδιο υφαρπαγής τεράστιου μεγέθους ιδιωτικής περιουσίας.

Με διαδικασίες εξπρές, περιέχονται στο δημόσιο και προφανώς μεταφέρονται στο Υπερταμείο και στους ξένους άρπαγες, εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα,κατοικίες, διαμερίσματα, καταστήματα, αποθήκες, οικόπεδα, αγροτεμάχια κλπ., τα οποία είτε δεν δηλώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, στο πλαίσιο της διαδικασίας του κτηματολογίου, είτε δηλώθηκαν με σοβαρά λάθη/παραλείψεις που δεν διορθώθηκαν.

Αν και δεν είναι δυνατό να δοθεί ακριβής αριθμός των σχετικών περιπτώσεων, εκτιμάται ότι αυτό αφορά 300.000 κτίρια,οικόπεδα κλπ., σε 111 πόλεις και περιοχές της χώρας, στις οποίες συμπληρώνονται 14 χρόνια από την ημερομηνία έναρξης των αντίστοιχων κτηματολογικών γραφείων. Με το πέρας της σχετικής προθεσμίας χάνεται οριστικά η δυνατότητα δικαστικής προσφυγής και συνεπώς και το ίδιο το ακίνητο, αφού οι αρχικές εγγραφές καθίστανται οριστικές και ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να διεκδικήσει πλέον το ακίνητό του.

Το ζήτημα επανέφερε στη δημοσιότητα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων ( ΠΟΜΙΔΑ), ζητώντας για ακόμα μια φορά την παροχή νέας παράτασης της όλης διαδικασίας, τουλάχιστον μέχρι την 20ετία, ώστε να ευθυγραμμιστεί με τον Αστικό Κώδικα, ο οποίος άλλωστε προβλέπει απώλεια κυριότητας λόγω 20ετούς «έκτακτης χρησικτησίας».

Σύμφωνα με αναφορές υποθηκοφυλάκων, μόνο στα βόρεια προάστια έχουν καταγραφεί περισσότερα από 5.000 ακίνητα αγνώστου ιδιοκτήτη (όπως χαρακτηρίζονται όσα δεν δηλώθηκαν ποτέ). Ετσι, η διαδικασία κτηματολόγησης σε 20 περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης και άλλες 91 ανά την επικράτεια κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία μεταβίβασης ακινήτων ιδιωτών στα χέρια του Δημοσίου.

Πάντως, δεν φαίνεται να υπάρχει σχετική διάθεση από την πλευρά της κυβέρνησης, καθώς ήδη από τον προηγούμενο Ιούλιο, το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε σχετική εγκύκλιο (ΠΟΛ. 1137/18.7.2018), όπου καθορίζονται οι επιμέρους κινήσεις για τη μεταβίβαση των ακινήτων «αγνώστου ιδιοκτήτη» στο Δημόσιο.

Μάλιστα, ζητείται από το Ελληνικό Κτηματολόγιο να γνωστοποιήσει όλα τα σχετικά ακίνητα στους αρμόδιους φορείς του Δημοσίου (εν προκειμένω στο υπ. Οικονομικών, εφόσον πρόκειται για αστικά/αγροτικά ακίνητα και στο υπ. Περιβάλλοντος εφόσον πρόκειται για δασικές εκτάσεις), προκειμένου να ελέγξουν και να παραλάβουν τα ακίνητα αρμοδιότητάς τους για διαχείριση.

Αλλο ένα σοβαρό ζήτημα που θίγει η ΠΟΜΙΔΑ αφορά τη διεκδίκηση από το Δημόσιο και δεκάδων χιλιάδων άλλων ιδιωτικών ακινήτων, κυρίως εκτός σχεδίου, αλλά ακόμα και εντός των μεγάλων αστικών κέντρων. Πρόκειται για ακίνητα τα οποία δήθεν είχαν κάποια στιγμή στο παρελθόν δασικό χαρακτήρα, οπότε οι πολίτες αναγκάζονται να προσκομίσουν συμβόλαια και τίτλους ιδιοκτησίας αναγόμενα τουλάχιστον στο έτος 1885. Η ΠΟΜΙΔΑ ζητεί από την κυβέρνηση την επίλυση και του ζητήματος αυτού, μέσω σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

https://odosdrachmis.gr/?p=27363

Ο Τσίπρας χωρίζει τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους. 
Ο Πρωθυπουργός μας διερωτάται για μας και εμείς διερωτώμεθα για τον Πρωθυπουργό μας. 

1. Η απουσία δημοκρατικότητας του Πρωθυπουργού μας 

Σε ένα διάλειμμα της Συνόδου των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου στην Λευκωσία (29-30.1.19) ο πρωθυπουργός μας συζητεί με τον Γάλλο πρόεδρο Εμ. Μακρόν, τον Κύπριο πρόεδρο Ν. Αθανασιάδη και τον Μαλτέζο ΥΠΕΞ. 
Η στιχομυθία που ακολούθησε:
Μακρόν προς Αλέξη: Ψηφίσθηκε η Συμφωνία ( των Πρεσπών).


Αλέξης: Ήταν δύσκολα. Υπήρξαν διαδηλώσεις στους δρόμους ακροδεξιών και λαϊκιστών κατά της Συμφωνίας.
Μακρόν: Πόσοι συμμετείχαν;
Αλέξης: Ε, ε, ε… στις τελευταίες διαδηλώσεις ήταν περίπου εβδομήντα χιλιάδες.
Μακρόν: ( Προφανώς δεν κατάλαβε τα αγγλικά του Αλέξη): Δεκαεπτά χιλιάδες;
Αλέξης: Όχι δεκαεπτά, εβδομήντα χιλιάδες (seven, zero). Πάντως δεν ήταν τόσο ογκώδεις.
Μακρόν: η πλειοψηφία ( του λαού) ήταν υπέρ;
Αλέξης: Ναι, νομίζω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορούν να σκέπτονται (χαμογελάει) και να ασκούν κριτική με το μυαλό τους. (Φέρνει το δάκτυλο στον κρόταφο του, για να δείξει που είναι ο εγκέφαλος)!
Μετά πλησιάζει τον Τσίπρα ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μουσκάτ.
Μουσκάτ: Χάι, φαινόταν (η Συμφωνία και η ψήφιση της) δύσκολο πράγμα από έξω.
Αλέξης: Ναι, που να φαντασθείς από μέσα. Για αυτό ήταν σημαντικό.
Μουσκάτ: Εξασφαλίσατε μία θέση στην ιστορία!

2. Το πολιτικό ψυχογράφημα του Τσίπρα 
Προφανώς αποτελεί παράδοση του μεταπραττικού πολιτικού μας συστήματος να καλύπτει την υποτέλεια του με την υποτίμηση της νοημοσύνης και της ποιότητας του λαού μας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου στην πρώτη συμμετοχή του σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής, Δεκέμβριο 2009, δήλωσε ενώπιον όλων των Ευρωπαίων εταίρων, ότι «κυβερνά μία διεφθαρμένη χώρα»!
Ο «αριστερός» Αλέξης κυβερνά μία χώρα «ακροδεξιών» « λαϊκιστών» και « μη σκεπτομένων» Ελλήνων!
Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;
Η συνολική εικόνα του Τσίπρα μέχρι σήμερα μας επιτρέπει να ακτινογραφήσουμε:

  • α. τον τρόπο που λειτουργεί ο πολιτικός φλοιός του εγκεφάλου του και
  • β. τον τρόπο που επικοινωνεί ο εγκέφαλος του με την συνείδηση του.
Η ναρκισσιστική χαρά του Τσίπρα, όταν έγινε πρωθυπουργός μετριάστηκε από τρεις δυσάρεστες εκπλήξεις:
  • α. ότι ο πρωθυπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας πρέπει να γνωρίζει τουλάχιστον αγγλικά
  • β. ότι αυτά που δεν μάθαμε, τον καιρό που θα έπρεπε, θα έλθει η μέρα που θα μας εκδικηθούν. Έτσι ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, αγνοούσε, ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι το ίδιο νησί!
Σε αυτούς που ισχυρίζονται, ότι το παιδί είχε κλήση στις θετικές επιστήμες, γιαυτό και «εφοίτησε» στο Πολυτεχνείο, θυμίζουμε την άγνοια του, ότι η αλλαγή απόψεων δεν αποτελεί «στροφή 360 μοιρών», όταν αρκούν οι 180!
  • γ. η πολιτική δεν εξαντλείται με καταλήψεις, πορείες, έτοιμες συνταγές, συνθήματα και οργισμένους ψηφοφόρους αλλά απαιτεί και την ενεργοποίηση ενός παραγωγικού εγκεφάλου.
Η γλώσσα του σώματος του Αλέξη είναι αποκαλυπτική: με ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως έδειξε στους ευρωπαίους συνομιλητές του, που βρίσκεται ο εγκέφαλος του. Άρα διαθέτει!
Φαίνεται, ότι ο Αλέξης για ένα διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα εναρμονίσεως της πολιτικής του «σκέψεως» με τα κάποια αριστερά γονίδια της συνειδήσεως του.
Η εναρμόνιση αυτή υποθέτουμε ότι ολοκληρώθηκε σε δυο φάσεις:

  • α. στην πρώτη, χωρίς μεγάλη δυσκολία, έπεισε το υπερτροφικό εγώ του, ότι η εξουσία είναι υπεράνω του καλού και του κακού, άρα υπεράνω της αριστεράς και της δεξιάς και
  • β. στην δεύτερη φάση έπεισε την συνείδηση του, ότι η αριστερά ως ιδεολογία και πολιτική πράξη έχει χαρακτήρα «ποιοτικό» και όχι ποσοτικό. Άρα δεν δέχεται να ενταχθεί στην σύγκριση πλειοψηφίας-μειοψηφίας. Γι’ αυτό άλλωστε ο εμφορούμενος από τον απολυταρχικό ιδεαλισμό του Χέγκελ, ο Κάρολος Μαρξ, μίλησε για «δικτατορία» του προλεταριάτου, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να μιλήσει για δημοκρατία του προλεταριάτου, αφού τότε το προλεταριάτο (εργάτες, αγρότες) αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
Άρα, αφού η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά του «λαϊκισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού», ο Αλέξης αποτελεί όχι μόνο τον ιδανικό ηγέτη για την Ελλάδα αλλά και ένα πρότυπο πολιτικό πρόσωπο δεύτερης γενεάς για το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό του μέλλοντος.

3. Το νέο πολίτευμα της Νεοταξίας 
Ο Αλέξης αποτελεί ένα δοκιμασμένο εργαλείο για την παγίωση ενός μόνιμου συστήματος πανευρωπαϊκού μεταπραττισμού, τόσο απέναντι στην αμερικανική επικυριαρχία όσο και απέναντι στην ολιγαρχία της οικονομίας του χρήματος και μάλιστα στο όνομα της δημοκρατίας, με την κάλυψη ενός φασματικού κοινοβουλευτισμού, όπου οι «θεσμοί» θα ρυθμίζουν τα πάντα με ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση.
Η τάση αυτής της νέας πολιτικής ορθότητας είναι, να αποτελέσει την νέα μορφή δημοκρατίας με δυο βασικά χαρακτηριστικά:

  • α. την ταύτιση του αριστερού διεθνισμού με την παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και
  • β. την καθετοποίηση της αριστερής ιδεολογίας μέσα στο δυτικό γεωπολιτικό και οικονομικό σύστημα με κάποια «αρμοδιότητα» για τα εργασιακά.
Έτσι δίδεται έμφαση στα περιφερειακά θέματα και η αριστερά απαλλάσσεται της ευθύνης για τα γεωπολιτικά προβλήματα.
Η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ του αριστερού και του δεξιού διεθνισμού δημιουργεί τελικά μία συμμαχία κοινών στόχων, όπως είναι η αποδοχή των μεταναστευτικών ροών και των έμφυλων ταυτοτήτων καθώς και κοινών εχθρών, όπως είναι η ύπαρξη συνόρων, οι εθνικές ταυτότητες και όλες οι πολιτισμικές καταβολές του παρελθόντος, όπως είναι η θρησκεία, η ιστορία, η γλωσσική συνέχεια, η αρχαία γραμματεία, ακόμη και η λογοτεχνία του παρελθόντος.
Έτσι δημιουργείται ένας νέος τρόπος σκέψεως, μία «ενιαία» καθετοποιημένη σκέψη, η οποία δίνει έμφαση σε μία δεδομένη έννοια της ορθότητας αλλά όχι της ελευθερίας και της δημοκρατικής πολυφωνίας.
Από την στιγμή όμως που η δημοκρατία χωρίζεται από την έννοια της ελευθερίας και από θεσμός πολιτικής λειτουργίας γίνεται θεσμός σκέψεως, μπορούμε να μιλάμε πλέον για ένα νέο καθεστώς, και να του δώσουμε ένα νέο όνομα, που να του ταιριάζει καλύτερα.

Να μας ζήσει λοιπόν η Νεοταξία! 
Ας παρακολουθήσουμε το γενεαλογικό δένδρο της ελληνικής Νεοταξίας.
Μετά την Χούντα ο Κων/νος Καραμανλής θέλησε να ιδρύσει μία «νέα δημοκρατία».
Γιαυτό και έδωσε στο νέο κόμμα του αυτή την ονομασία, ώστε η Ν.Δ. να αποτελεί εσαεί τον άξονα λειτουργίας της Γ΄ Ελληνικής (αβασίλευτης) Δημοκρατίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου θέλησε να διεμβολίσει το όραμα του Κ.Κ., γιαυτό πρότεινε στον ελληνικό λαό το δικό του όραμα της «Αλλαγής» και με την Δεξιά «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Ο Ανδρέας επέβαλε δύο μεγάλες αλλαγές στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας:

  • α. μετέτρεψε την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία σε απροσχημάτιστη κομματοκρατία. Η κομματοκρατία δυστυχώς αναδείχθηκε σε κυρίαρχο στοιχείο της Μεταπολιτεύσεως και σε αφετηρία της σημερινής μας καταστροφής και
  • β. απέδειξε στον ξένο παράγοντα, ότι τα δεξιά κόμματα δεν είναι πλέον απαραίτητα. Μπορείς κάλλιστα να κάνεις δεξιά πολιτική με ένα «αριστερό» κόμμα.
Απλώς το «αριστερό» κόμμα της εξουσίας πρέπει κάπως να αποδεικνύει την αριστεροσύνη του. Έτσι άρχισε η αποδόμηση του ελληνικού πολιτισμού και η διάλυση της παιδείας.
Αν ο Ανδρέας ενέταξε το ΠΑΣΟΚ οικονομικά κυρίως στην διεθνή δεξιά γραμμή, ο Γιωργάκης, το θεριό του πράσινου σοσιαλισμού, παρέδωσε ολόκληρη την Ελλάδα, οικονομικά και πολιτικά στα αρπακτικά των διεθνών αγορών και του ξένου παράγοντα.
Ουσιαστικά η όποια μορφή Μεταπολιτεύσεως έληξε με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου το 2010.
Από τότε ζούμε σε μία κατάσταση de facto κατοχής.
Ο Αλέξης ανέβηκε στην εξουσία με την υπόσχεση, ότι θα μας απελευθέρωνε από αυτήν την Κατοχή. Αντ’ αυτού φιλοδόξησε να καθιερωθεί ως η μετεμψύχωση του Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί να εφαρμόσει τις δύο αρχές «παραλλαγής» του Ανδρέα, χωρίς να αναιρέσει ό,τι χειρότερο πρόσθεσε ο Γιωργάκης.
Επιπλέον προσπαθεί να επιβάλει την ενιαία σκέψη στην Ελλάδα καταργώντας την έννοια της δημοκρατικής ελευθερίας και χωρίζοντας τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους.

4. Επίλογος 
Δεν γνωρίζουμε, εάν το διεθνές κατεστημένο θα πετύχει να πείσει τα μέλη της Νορβηγικής επιτροπής απονομής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, να το δώσει στον Αλέξη και τον Ζόραν.
Όμως από τώρα μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον Αλέξη μία επιτυχία διεθνούς σημασίας. Τον θεωρούμε ως θεμελιωτή του νέου πολιτεύματος της Νεοταξίας στην Ελλάδα και ως βασικό στέλεχος της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα μπει και αυτός στην ακολουθία των μεγάλων πρωτοπόρων, όπως ο πρώην μαοϊστής Χαβιέ Σολάνα, που αναδείχθηκε σε Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ και σε γεράκι των βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας καθώς και οι γνωστές θεραπαινίδες του ευρωατλαντισμού και του διεθνούς τραπεζικού συστήματος και πρώην αριστεριστές, όπως ο πρώην πρόεδρος των Γερμανών Πρασίνων Γιόσκα Φίσερ και ο αναδειχθείς ως ηγέτης του Μάη του 68 Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.
Η μόνη παρηγοριά ημών των άμοιρων Ελλήνων είναι, ότι στο μέλλον θα αυξηθεί πολύ ο αριθμός των «μη σκεπτομένων ανθρώπων» σε όλη την Ευρώπη. Άρα δεν θα είμαστε μόνοι. Ο Αλέξης έχοντας ίσως και ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στην φαρέτρα του ονειρεύεται, ότι θα κατακεραυνώνει από κάποιο ευρωπαϊκό πόστο ή ως Γεν. Γραμματέας κάποιας Βαλκανικής ενώσεως όλους τους «μη σκεπτόμενους» του νέου βιλαετίου του.
Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 9/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. Καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.


hellenologia

REUTERS/HANDOUT

Η δανική κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή εννέα νέων τεχνητών νησιών νότια της Κοπεγχάγης, σε μια προσπάθεια να προωθήσει την ανανεώσιμη ενέργεια και να αυξήσει την ανθεκτικότητα της πρωτεύουσας της Δανίας.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο σχέδιο αλλαγής χρήσης της γης στη Σκανδιναβία. Το έργο, που ονομάστηκε Holmene, δηλαδή τα μικρά νησιά, θα έχει συνολική έκταση τριών εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων και θα βρίσκεται μόλις δέκα χιλιόμετρα νότια της Κοπεγχάγης. Η αρχιτεκτονική εταιρεία URBAN POWER με έδρα την Κοπεγχάγη σχεδίασε το έργο με γνώμονα τη βιωσιμότητα, από τη δημιουργία του μεγαλύτερου εργοστασίου παραγωγής ενέργειας από απόβλητα στη βόρεια Ευρώπη, έως τη βελτίωση της τοπικής βιοποικιλότητας.

Εκτός από την παραγωγή ενέργειας χωρίς ορυκτά καύσιμα, τα εννέα τεχνητά νησιά θα χρησιμεύσουν επίσης ως τεχνολογικός κόμβος, φράγμα πλημμυρών και προορισμός αθλητισμού και αναψυχής.

Ορισμένα νησάκια και ύφαλοι θα είναι αποκλεισμένα από το κοινό, ως μέρος ενός σχεδίου βελτίωσης της βιοποικιλότητας της περιοχής. Τα νησιά θα κατασκευαστούν από 26 εκατομμύρια κυβικά μέτρα πλεονάσματος χώματος που προέρχεται από το μετρό της περιοχής και διάφορα κατασκευαστικά έργα. Το χώμα θα χρησιμοποιηθεί επίσης για τη δημιουργία φυσικών αναχωμάτων πλημμυρών γύρω από τις ακτές και θα αποτελέσει τη βάση για μια μελλοντική «πράσινη ζώνη φύσης» σε κάθε νησί.

Προτεραιότητα για το έργο είναι η εστίαση στις πράσινες τεχνολογίες. Τα βιολογικά απόβλητα και τα λύματα 1,5 εκατομμυρίου πολιτών της περιοχής θα υπόκεινται επεξεργασία σε μια νέα μονάδα παραγωγής ενέργειας από απόβλητα, και θα μετατρέπονται σε καθαρό νερό και βιοαέριο. Μαζί με ανεμογεννήτριες και άλλες βιώσιμες τεχνολογίες, η μονάδα αναμένεται να παράγει πάνω από 300.000 μεγαβατώρες ανανεώσιμης ενέργειας, ποσότητα που εκτιμάται ότι ισοδυναμεί με την κατανάλωση ενέργειας του 25% του πληθυσμού της Κοπεγχάγης.

Το έργο Holmene έχει εκτιμώμενο κόστος κατασκευής 425 εκατομμυρίων ευρώ και αναμένεται να δημιουργήσει 380 νέες επιχειρήσεις και 12.000 θέσεις εργασίας. Το έργο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τη συμβουλευτική τεχνική εταιρεία COWI, μαζί με τους ομίλους DHI, MOE, Aglaja και Rambøll. Η εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων θα ξεκινήσει φέτος και το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2040.

Ναυτεμπορική

Reuters/CARLOS BARRIA

Ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα ηλιακής ενέργειας στον κόσμο κατασκευάζεται στη Δυτική Έρημο της Αιγύπτου, περίπου 650 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου. Το ηλιακό πάρκο Μπενμπάν θα μπορεί να παράγει αρκετή καθαρή ενέργεια για να τροφοδοτήσει ένα εκατομμύριο σπίτια.

Το μεγαλύτερο έργο ηλιακής ενέργειας που βρίσκεται υπό κατασκευή, είναι επίσης το πρώτο έργο που συνδυάζει τους πόρους τόσο της αιγυπτιακής κυβέρνησης όσο και μιας ιδιωτικής κοινοπραξίας.
Το φωτοβολταϊκό πάρκο αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία φέτος, με 32 σταθμούς παραγωγής ενέργειας και παραγωγή ισχύος 1.650 μεγαβάτ, που θα βοηθήσουν τη χώρα να επιτύχει το στόχο της να λαμβάνει το 20% της ενέργειας της από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Αυτό το φιλόδοξο σχέδιο αναμένεται επίσης να έχει σημαντική επίπτωση τόσο στην οικονομία όσο και στο περιβάλλον, διότι η Αίγυπτος βασίζεται σήμερα σε μεγάλο βαθμό στα ορυκτά καύσιμα.

Ένας από τους υποστηρικτές αυτής της προσπάθειας είναι η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία χορήγησε δάνειο ύψους τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη χρηματοδότηση του ηλιακού πάρκου.

Επιπλέον, το τμήμα Διεθνούς Χρηματοδότησης της Παγκόσμιας Τράπεζας δεσμεύτηκε επίσης για 653 εκατομμύρια δολάρια και η Πολυμερής Υπηρεσία Επενδύσεων και Εγγυήσεων προσέφερε 210 εκατομμύρια δολάρια για την ασφάλιση των ιδιωτικών δανειστών και επενδυτών έναντι «πολιτικών κινδύνων».

Η Αίγυπτος έχει μεγάλη δυναμικότητα για ηλιακή ενέργεια λόγω του κλίματος της, αλλά δεν σχεδιάζει μόνο να επενδύσει στην ηλιακή ενέργεια. Η κυβέρνηση της χώρας έχει επίσης σχέδια για την κατασκευή αιολικών πάρκων στην Ερυθρά Θάλασσα και τον κόλπο του Σουέζ, καθώς και ένα πυρηνικό σταθμό που θα ξεκινήσει λειτουργία το 2026.

Ναυτεμπορική

O Πάνος Καμμένος έχει πάθει κατάθλιψη γιατί πλέον έχει χάσει τα προνόμια του αρχηγού κόμματος και τις στρατιές συμβούλων και αστυνομικών

Μιχάλης Νιβολιανίτης

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ από τα πολιτικά σαλόνια στα οποία έχτιζε τα προηγούμενα χρόνια το πολιτικό του μέλλον, βρέθηκε μέσα σε λίγες ημέρες στο περιθώριο.

Από το υπουργείο Άμυνας, τις στρατιές συμβούλων και τις πτήσεις με τα ελικόπτερα, ο Πάνος Καμμένος προσπαθεί να συνηθίσει τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Εκεί δίνει καθημερινά δωρεάν «θεατρικές παραστάσεις» έχοντας ως κομπάρσο το «πρωτοπαλίκαρό» του Αριστειδη Φωκά.

Η κακή του μοίρα, όμως, όπως θα έλεγε ο ίδιος ως άλλος Ξανθόπουλος, τον έχει φέρει σε αδιέξοδο. Αφού κατήγγειλε συνωμοσίες και σκοτεινά σχέδια από το πρώην συνεταιράκι του, έμεινε χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα. Μαζί με την Κ.Ο. όμως έχασε και τα προνόμια του ως πρόεδρος κόμματος.

Μεταξύ αυτών να μιλάει ως επικεφαλής Κ.Ο. στη Βουλή και έτσι να στερήσει σε όλους εμάς αυτούς τους «πύρινους» λόγους, πασπαλισμένους με fake πατριωτισμό και αρκετό μελόδραμα.

Παίρνοντας έμπνευση από τον βουλευτή με τη… γκαζόζα ο οποίος -όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν φώναζε εν χορώ υβριστικά συνθήματα για τη Βουλή μαζί με οπαδούς συγκεκριμένης ομάδας- θα επιχειρήσει εφεξής, όπως έχει πει ο ίδιος, να φτιάξει ένα πατριωτικό μέτωπο που θα κινείται δεξιότερα της ΝΔ.

Μέσα σε αυτό φαίνεται πως δε θα διστάσει να συμπεριλάβει και άτομα προερχόμενα από ακραίους πολιτικούς χώρους. Είχε προϊδεάσει ο ίδιος άλλωστε γι’ αυτό λίγες ημέρες πριν «πεθάνει» η ΚΟ αφήνοντας παράθυρο συνεργασίας με τον ανεξάρτητο βουλευτή προερχόμενο από την ΧΑ Δημήτρη Κουτσούκη.

Ποιους θα χωρέσει σε αυτό το δεξιό μέτωπο μάλλον λίγη σημασία έχει καθώς φαίνεται πως το όνειρό του να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές και να είναι ρυθμιστής πολιτικών εξελίξεων έχει βουλιάξει προ πολλού στις Πρέσπες.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Πάνος Καμμένος με τις επιλογές του, τις συνεχείς κυβιστήσεις όσο ήταν στην κυβέρνηση και τα όψιμα ψευτονταηλίκια κατά του Μαξίμου λόγω του «Μακεδονικού» έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας.

Βλέποντας την τελευταία μάχη στη Βουλή μεταξύ Καμμένου – Τσίπρα όπου οι δύο πολιτικοί αρχηγοί επιστράτευσαν ακόμη και ποιήματα για να καταγγείλουν αντιπάλους, όταν παρακολουθείς επιχείρηση ωμής θεσμικής εκτροπής με κινήσεις που ευτελίζουν το κοινοβούλιο, όταν παρακολουθείς βήμα-βήμα τη μετάλλαξη πολιτικών οι οποίοι βγάζουν… χολή για όσους… έσταζαν μέλι πριν από λίγες ημέρες σου έρχεται θλίψη.

Πώς φτάσαμε εδώ; Δύσκολο να απαντηθεί. Μπορούμε όμως να θυμηθούμε – μιας και η ποίηση επιστρατεύεται στα δύσκολα ακόμη και από τους πολιτικούς αρχηγούς – τους δύο τελευταίους στίχους από το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ « Το πιο παράδοξο απ’ όλα τα πλάσματα» το οποίο έκλεινε ως εξής: « Τάχα θα πω πως είναι από δικό σου φταίξιμο; – Όχι, όμως και συ, αδερφέ μου, φταις καμπόσο».

www.in.gr

Ένα από τα θέματα που θα μας απασχολήσουν ιδιαίτερα το επόμενο διάστημα είναι ακριβώς και το «κύκλωμα» που έχει στηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και φιλικά σ’ αυτόν ΜΜΕ για να στηρίζουν την κυβέρνηση έναντι αδράς διαφήμισης κρατικών οργανισμών ή ελεγχόμενων από το Μαξίμου επιχειρηματιών
H αποκάλυψη των SMS που αντάλλαξαν οι Πάνος Καμμένος και Νίκος Νικολόπουλος και οι μηνύσεις που κατατέθηκαν έχουν το πολιτικό τους βάρος. Οσο βάρος μπορεί να έχουν και αυτοί που εμπλέκονται στο άθλιο σόου που στήθηκε τις τελευταίες ώρες. Είναι γνωστή στο Πανελλήνιο η προσφορά τους στην επικράτηση του λαϊκισμού, της φανφάρας και της ψεκασμένης πολιτικής.
Όμως, οι απειλές του πρώην υπουργού Αμυνας ότι θα δώσει στοιχεία για τη διαφήμιση που έπαιρναν, και προφανώς συνεχίζουν να παίρνουν, sites που ελέγχονται από τον Νίκο Νικολόπουλο, δίνει άλλη διάσταση στην υπόθεση.

Σάββας Καλεντερίδης

Έχουμε δηλώσει ευθαρσώς την άποψή μας για τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, συντάσσεται πάνω από το 70% του ελληνικού λαού, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι το υπόλοιπο 30% συμφωνεί. Απλώς, αυτό που αποκομίζω από τις προσωπικές επαφές με δεκάδες πολίτες που λένε ότι έπρεπε να υπογραφεί αυτή η συμφωνία, είναι ότι οι περισσότεροι –αν όχι όλοι– λένε ότι πρέπει να παραδεχτούμε την ήττα μας στο συγκεκριμένο θέμα και ότι η συμφωνία αυτή έρχεται να κλείσει μια εκκρεμότητα που δημιούργησαν οι «άλλοι».

Κανείς ή σχεδόν κανείς, εκτός από τους εγκάθετους της κυβέρνησης, η άποψη των οποίων δεν προσμετράται, δεν συμφωνεί με την ουσία της συμφωνίας και ιδιαίτερα με την εκχώρηση «μακεδονικής» γλώσσας και ταυτότητας στους Σλάβους των Σκοπίων.

περισσότερα εδώ

Η ΓΑΔΑ ζητά με διαταγή 100 άτομα από διάφορες υπηρεσίες της Αττικής - Για εκβιαστική και πρόχειρη διαδικασία κάνουν λόγο οι συνδικαλιστές - Εξαιρούνται όσοι φρουρούν υπουργούς και βουλευτές

Σε ενίσχυση των ΜΑΤ, της υπηρεσίας που ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση έλεγε ότι θα καταργήσει προχωρά το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με διαταγή που εκδόθηκε από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στις 7 Φεβρουαρίου.

Η διαταγή προβλέπει την ενίσχυση των ΜΑΤ με 100 αστυνομικούς από άλλες υπηρεσίες που τυπικά σημαίνει τη δημιουργία νέων 5 διμοιριών. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια κίνηση ενίσχυσης των αποδυναμωμένων διμοιριών που από 25 άτομα οι περισσότερες έχουν ξεμείνει με 12-15 αστυνομικούς.

«Από εκεί που θα καταργούσαν τα ΜΑΤ, καταργούν άλλες υπηρεσίες για να ενισχύσουν τα ΜΑΤ» σχολιάζουν συνδικαλιστές αστυνομικοί στον Ελεύθερο Τύπο οι οποίοι καταγγέλλουν τον «εκβιαστικό» τρόπο απόσπασης των 100 αστυνομικών που θα γίνει με το προνόμιο επιλογής του διοικήτη κάθε υπηρεσίας και ανεξαρτήτως του αν το επιθυμεί ή όχι ο προς μετακίνηση αστυνομικός.

Οι συνδικαλιστές τονίζουν, ακόμα, ότι με την απόφαση αυτή οι διμοιρίες των ΜΑΤ ενισχύονται πρόχειρα με ανεκπαίδευτους αστυνομικούς άνω των 25-27 ετών ενώ πρόκειται για μια υπηρεσία με ειδικές δυσκολίες και κινδύνους.

Σύμφωνα με τη διαταγή η ενίσχυση ανά αστυνομική διεύθυνση κατανέμεται ως εξής:

- Διεύθυνση Αστυνομίας Αθηνών 14 άτομα
- Διεύθυνση Αστυνομίας Πειραιώς 11 άτομα
- Διεύθυνση Βορειοανατολικής Αττικής 14 άτομα
- Διεύθυνση Νοτιοανατολικής Αττικής 11 άτομα
- Διεύθυνση Αστυνομίας Δυτικής Αττικής 11 άτομα
- Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής 15 άτομα
- Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής 13 άτομα
- Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής 11 άτομα

Σημειώνεται ότι ανάμεσα στους εξαιρεθέντες από την επιλογή αστυνομικούς περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, όσοι υπηρετούν στη φρούρηση ευπαθών στόχων και υψηλών προσώπων, όπως υπουργών και βουλευτών.

protothema.

Του Αντώνη Μπιλάλη

Η δημογραφική γήρανση δηλαδή η συνεχώς αυξανόμενη αναλογία των ηλικιωμένων δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Είναι ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πρόβλημα για πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία, η Γερμανία κ.α. (EUROSTAT). Για την Ελλάδα όμως το δημογραφικό πρόβλημα έχει ξεχωριστή σημασία καθώς τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται υψίστης σημασίας συνέπειες που άπτονται της “ζωτικότητας” του Έθνους και δύναται να απειλήσουν την ύπαρξή του.

Τα αίτια επικεντρώνονται σε 4 πυλώνες:

α) στο νομικό πλαίσιο, καθώς ο Αστικός Κώδικας έχει αναπτύξει την πρόνοιά του με διατάξεις που βρίσκουν εφαρμογή σε ολιγομελής οικογένειες (3-4 μελών) σε αντίθεση με το γράμμα και το πνεύμα του άρθρου 21 του Συντάγματος που ρητά αξιώνει την προστασία της Οικογένειας και της Μητρότητας,

β) στο νέο κύμα μιας σύγχρονης μετανάστευσης (Ελλήνων παραγωγικής ηλικίας και σε μεγάλο ποσοστό επιστημόνων υψηλού επιπέδου) που σταθερά άρχισε να επανεμφανίζεται με την ελεύθερη διακίνηση των πολιτών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ραγδαία επιδεινώνεται την τελευταία δεκαετία λόγω της οικονομικής κρίσης,

γ) στις αλλαγές, τις προσαρμογές και των εμπλουτισμό των κοινωνικών προτύπων και τάσεων. Σταχυολογώντας εκ των νέων αυτών τάσεων και προσαρμογών ιδιαίτερα αξιολογείται το γεγονός ότι πλέον, από τις κυρίαρχες προτεραιότητες των νέων είναι η οικονομική ανεξαρτησία και η καριέρα ενώ ο γάμος και η οικογένεια έχουν μετατοπιστεί χρονικά και προσδιορίζονται σαφώς περί ή και μετά τα 35 έτη με συνέπεια την αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης υπογεννητικότητας.

Επίσης οι εκτρώσεις αγγίζουν ή και ξεπερνούν τις 350.000 κατ’ έτος, ενώ ο αριθμός των γεννήσεων δεν υπερβαίνει τις 95000 (ΕΛΣΤΑΤ 2016), σημαντικά λιγότερες από τους θανάτους. Ως 4η αιτία της δημογραφικής γήρανσης θεωρείται ξεκάθαρα πλέον η πολυετής οικονομική κρίση που έχει λιμνάσει στην Ελλάδα και έχει βαλτώσει την Πατρίδα μας. Είναι προφανές ότι μία από τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης αντανακλούν στο συνεχώς μειούμενο αριθμό γεννήσεων.

Όσον αφορά τις προεκτάσεις και τις συνέπειες της δημογραφικής γήρανσης, δύναται τα ενταχθούν σε 3 διαφορετικά επίπεδα. Τις οικονομικές συνέπειες, τις κοινωνικές συνέπειες και τις Εθνικές συνέπειες και προεκτάσεις. Εστιάζοντας αποκλειστικά στις Εθνικές συνέπειες με προβολή στο άμεσο μέλλον, στο αύριο της Ελλάδας, διαπιστώνεται ότι σε λιγότερο από 30 έτη από σήμερα η Ελλάδα θα περιβάλλεται από την “βόρεια γειτονιά” της από κράτη με συνολικά διπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα ενώ ο εξ ανατολών γείτονας η Τουρκία, με τις ξεκάθαρες και σχεδιασμένες από δεκαετιών επεκτατικές βλέψεις θα έχει δεκαπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα, θα έχει αγγίξει ή και ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια και θα αποτελεί μία από τις 15 μεγαλύτερες χώρες σε πληθυσμό, έχοντας στην επικράτειά της περί το 1,5% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Την ίδια στιγμή ο πληθυσμός της Ελλάδας προβλέπεται να είναι σύμφωνα με απαισιόδοξες αλλά βάσιμες εκτιμήσεις περί τα 8,3 εκατομμύρια.

Η δημογραφική ανισορροπία μεταξύ γειτονικών χωρών έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι οδηγεί στην επικράτηση του πληθυσμιακά ισχυρότερου είτε μέσω ειρηνικών συμβιβασμών είτε μέσω πολεμικών συγκρούσεων. Διαθέτοντας αποκλειστικά ψυχρή και ανεπηρέαστη κρίση, πέρα από κάθε κινδυνολογία, είναι προφανές ότι για την Ελλάδα ελλοχεύει εθνική αβεβαιότητα λόγω της δημογραφικής γήρανσης.

Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό πρόβλημα; “Η λύση είναι μία και μοναδική. Η λύση είναι συλλογική, αναπτυξιακή, στρατηγική, εθνική”. Η λύση είναι να αποτελέσει το δημογραφικό τον πυρήνα, την καρδιά, το DNA κάθε πολιτικής. Το δημογραφικό άπτεται κάθε πτυχής της πολιτικής δράσης, της οικονομίας, της παιδείας, των ΜΜΕ, των κοινωνικών δικτύων, της εξωτερικής πολιτικής, της Εκκλησίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ασφάλειας, της ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο ο σχεδιασμός να είναι εθνικός, στέρεος όσο ποτέ άλλοτε και να βασίζεται σε 4 άξονες:

α) την παλιννόστηση κυρίως των νέων που μετανάστευσαν την τελευταία δεκαετία της κρίσης (πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες να έρθουν στην Ελλάδα τώρα, αλλιώς θα χάσει η Χώρα αυτά τα μυαλά, θα χάσει αυτούς τους νέους και τις οικογένειες που δημιουργούν, για πάντα),

β) την προστασία της Μητρότητας. Είναι αναγκαία η κάλυψη της τεχνητής γονιμοποίησης και των απαιτούμενων προγεννητικών ελέγχων καθώς και η δημιουργία ενός δικτύου στοχευμένων μέτρων και παροχών για την έγκυο γυναίκα (νοικοκυρά, εργαζόμενη, άνεργη, ανύπαντρη, φοιτήτρια),

δ) στήριξη της οικογένειας με πολυδιάστατες παρεμβάσεις (φορολογικές, κινήτρων, στοχευμένων παροχών) και

ε) είναι χρήσιμη και αναντικατάστατη η παροχή σωστής, συνεχούς και πολυεπίπεδης ενημέρωσης, από το σχολείο και την Εκκλησία μέχρι τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Για όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα που δεν αναλύθηκαν και για τον σωστό και συστηματοποιημένο σχεδιασμό και έλεγχο της Δημογραφικής Πολιτικής, απαιτείται η δημιουργία ενός Υπουργείου. Του ‘’Υπουργείου της Ελλάδας’’, ένα υπουργείο παρά τω πρωθυπουργώ που οριζόντια θα προΐσταται της Δημογραφικής Πολιτικής, της πολιτικής δηλαδή για το μέλλον της Ελλάδας.

Liberal

Του Γιάννη Κ. Τρουπή

Απλή παράλειψη ή ομολογία ήττας; Και όμως ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή απέφυγε με τρόπο κομψό αλλά σαφή να πει ότι στις επερχόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πρώτος. Αντιθέτως για πρώτη φορά προσέγγισε τα αποτελέσματα της κάλπης με άξονα όχι το κόμμα του αλλά την επίδοση του αντιπάλου του.

«Στην κάλπη των ευρωπαϊκών εκλογών θα υποστείτε μια δεινή διάψευση των προσδοκιών σας, διότι όλος ο λαός θα κατανοήσει ότι το σχήμα που είχατε στήσει με ψευδείς μετρήσεις ήταν μια φενάκη που εσείς στήσατε προκειμένου να δημιουργήσετε μια ψευδή εικόνα», είπε ο πρωθυπουργός. Σημείωσε μάλιστα με νόημα, αποφεύγοντας να “προβλέψει” την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

«...Και την επόμενη των εκλογών θα έχετε μεγάλο πρόβλημα να εξηγήσετε στο κόμμα σας και τον λαό πώς διαψεύστηκαν οι προσδοκίες που είχατε καλλιεργήσει. Έχετε πέσει μέσα σε όλες τις παγίδες που έχετε στήσει», είπε ο πρωθυπουργός.
Ήταν η πρώτη φορά που ο κ.Τσίπρα ακολούθησε αυτή την ομολογουμένως ηττοπαθή τακτική. Ενδεικτικό της μεταστροφής του πρωθυπουργού είναι το γεγονός ότι περίπου δύο μήνες νωρίτερα από το βήμα της κεντρικής επιτροπής του κυβερνώντος κόμματος, μιλούσε ανοιχτά για νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

«Το 2019 θα είναι έτος ορόσημο, για μια νέα νικηφόρα πορεία για την Αριστερά, για τη δικαίωση των αγώνων μας και των θυσιών του λαού», τόνισε την 1η Δεκεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγοντας με την ομιλία του τις διήμερες εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως γίνεται αντιληπτό μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες προφανώς και έχουν μεσολαβήσει αρκετά τα οποία έχουν κάνει τον κ.Τσίπρα να αποφεύγει τη λέξη “νίκη”, έστω και αν αυτό συμβαίνει σε πρώτη φάση εν τη ρύμη του λόγου, από το βήμα της βουλής.

Σε κάθε περίπτωση ο πρωθυπουργός δείχνει να έχει μπει σε μία λογική διαχείρισης της διαφαινόμενης ήττας , καθώς τα σημάδια είναι πολλά και όχι απαραίτητα αισιόδοξα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι δημοσκοπήσεις για τις εθνικές εκλογές είναι άσχημες, η συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε περαιτέρω κλυδωνισμούς στο κυβερνητικό οικοδόμημα, οι υποψήφιοι δήμαρχοι του κυβερνώντος κόμματος στις μεγάλες πόλεις αγκομαχούν δημοσκοπικά ακόμα και να περάσουν στον δεύτερο γύρο , ενώ η εικόνα στις περιφέρειες δεν είναι καλύτερη. Το πλαίσιο λοιπόν μοιάζει ασφυχτικό για τον κ.Τσίπρα, ο οποίος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αντιλαμβάνεται τη δυσκολία των επόμενων μηνών. Η δυσκολία αυτή περνά πλέον και στο δημόσιο λόγο του πρωθυπουργού με συνέπεια την προσέγγιση των πραγμάτων μέσα από μια ηττοπαθή λογική.

Liberal

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος το είπε από τη Βουλή χθες. Η συμφωνία των Πρεσπών αφήνει περιθώριο πέντε ετών τουλάχιστον στη γειτονική χώρα να κάνει κάποιες εσωτερικές αλλαγές. Μέχρι τότε έγγραφα θα κυκλοφορούν με τη λέξη Μακεδονία και κανείς δεν θα μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε.

Όχι ότι θα κάνει και τίποτε αργότερα, όμως, η πενταετής περίοδος που δίνεται στην… Βόρεια Μακεδονία να αλλάξει επίσημα έγγραφα και ονομασίες, δείχνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έφτιαξε μια συμφωνία που βρίσκεται στον αέρα.

Ότι υπέγραψε και κύρωσε μια συμφωνία η οποία δεν έχει ασφαλιστικές δικλείδες για την Ελλάδα κι ότι κανείς δεν θα κάνει τίποτε στην ΠΓΔΜ αν δεν τηρεί τους όρους της. Αν μάλιστα φύγει ο ας πούμε μετριοπαθής Ζόραν Ζάεφ κι έρθει κανένας πιο ακραίος εθνικιστής τότε θα πέσει πολύ γέλιο (κλάμα για να κυριολεκτούμε).

Η συμφωνία πέρασε χθες και στο τελικό της σημείο, την αποδοχή ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτό είναι τετελεσμένο με σφραγίδα της Αθήνας και πλέον το «Βόρεια Μακεδονία» θα ακούγεται παντού και βεβαίως σε πέντε – έξι μήνες θα φύγει το Βόρεια και θα μείνει το Μακεδονία για να τελειώνουμε.

Η ελληνική Μακεδονία θα είναι απλά το βόρειο τμήμα του πρώτου μέρους, έτσι για να μας μείνει κι εμάς κάτι. Η συμφωνία, ανεξαρτήτως του αν είναι κάποιος αντίθετος και τη θεωρεί προδοτική, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Κι αυτό είναι ότι οι Σκοπιανοί κέρδισαν τα πάντα, κι εμείς τίποτε. Απολύτως καμιά εθνική χρησιμότητα δεν έχει αυτή η συμφωνία για την Ελλάδα.

Ούτε πρωταγωνιστές στα Βαλκάνια θα γίνουμε, ούτε καμιά ειρήνευση θα υπάρξει στην περιοχή, ούτε θα γεμίσουμε χρήμα με τις επιχειρηματικές σχέσεις που θα αναπτύξουμε. Ίδια κατάσταση θα υπάρχει, η ειρήνη θα επιβάλλεται πάντα με κόπο, στα καζίνο της γείτονος θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε, τρελά λεφτά για μπίζνες δεν θα υπάρξουν, σταθερότητα δεν μπορεί κανείς να δει σε μια περιοχή που είναι πάντα πυριτιδαποθήκη.

Τέλος λοιπόν η παραμύθα περί εθνικής επιτυχίας. Ανοίξαμε μια υπόθεση απλά γιατί μας το είπαν οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι. Και σε αντάλλαγμα πήρε ο Τσίπρας παράταση ζωής στην κυβέρνηση και τα γνωστά αποθεωτικά λόγια των διεθνών ΜΜΕ. Άντε να πάρει και κανένα Νόμπελ Ειρήνης για να γελάει και το παρδαλό κατσίκι.

Η συμφωνία των Πρεσπών θα κριθεί μέσα στο χρόνο. Όμως, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή που θα έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα θα είναι η Ελλάδα. Τα δεινά που θα έρθουν θα είναι πολύ περισσότερα από τα οφέλη. Όπως συνέβη άλλωστε και σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Η συμφωνία της Ζυρίχης για την Κύπρο είχε χαιρετιστεί ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία και ο Αβέρωφ σχεδόν έγινε εθνικός ήρωας. Την εξέλιξη τη γνωρίζουμε όλοι μας… Έτσι θα γίνει και με τη συμφωνία για το όνομα. Από έξω κούκλα, με τα φτιασίδια του Τσίπρα, του Κοτζιά και την πλάτη του Καμμένου, κι από μέσα πανούκλα.

Τα Σκόπια θα μπουν σε όλα τα διεθνή φόρα χωρίς η Ελλάδα να μπορεί να κάνει τίποτε. Σε ένα χρόνο από τώρα κάποιοι θα ανοίξουν ζήτημα μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, τα προϊόντα της Βορείου Ελλάδας θα έχουν πρόβλημα ταυτότητας, η ονομασία Μακεδονία θα είναι η μοναδική και αυτή που θα επικρατήσει. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια την οποία η προδοτική κυβέρνηση Τσίπρα και Καμμένου επέβαλαν.

Όλα τα άλλα είναι για να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Δυστυχώς και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτό κάνει όταν λέει ότι δεν θα δεχθεί Μακεδόνα πρωθυπουργό. Δηλαδή τι θα κάνει; Δεν θα συναντηθεί ποτέ μαζί του; Δεν θα τον χαιρετά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ;

Πρόκειται για ένα επικοινωνιακό τέχνασμα και τίποτε άλλο. Η συμφωνία υπεγράφη και δεν μπορεί να αλλάξει που να χτυπιόμαστε κάτω. Αν θέλουμε να ξεσπάσουμε, ας τιμωρήσουμε τους προδότες, όλα τα υπόλοιπα είναι για τα χαϊβάνια που πιστεύουν ό,τι τους σερβίρεται. Και αυτό δεν είναι ηττοπαθής στάση. Ας προσέχαμε ποιους κάναμε κυβέρνηση. Και ας προσέξουμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

AntiNews

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Πάνε περίπου 23 έτη από όταν η κρίση των Ιμίων έφερε “απόνερα” στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Ο πολιτικός εμφύλιος που εξελισσόταν στο τότε κυβερνών κόμμα (ΠΑΣΟΚ) περιλάμβανε και την εξωτερική πολιτική.

Οι λεγόμενοι “προεδρικοί” θεωρούσαν πως σε ό,τι αφορά την Τουρκία, πρέπει να ακολουθείται η τακτική του ”μη διαλόγου” με την Τουρκία στα όσα συνεχώς επινοούσε και τελικά, προσέθετε στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών.

Οι “εκσυγχρονιστές” από την πλευρά τους, με αρχιτέκτονα τον τότε πρωθυπουργό Σημίτη, θεωρούσαν πως είναι μη ρεαλιστική και μη εποικοδομητική μια τακτική ”μη διαλόγου” με την Τουρκία. Αυτή η ”εκσυγχρονισμένη” και “προοδευτική” άποψη οδήγησε τις επικηρύξεις να συνοδεύουν τα τουρκικά F-16 σε επίσημες επισκέψεις Ελλήνων πολιτικών στην Τουρκία.

Ο πυρήνας του ελληνικού λάθους

Τα Ίμια, το Ελσίνκι και η έμμεση αναγνώριση της ελληνικής πλευράς όλων των τουρκικών διεκδικήσεων, έφεραν την Ελλάδα σε δυσμενή διαπραγματευτική θέση. Το παρόν της Ελλάδας που πλαισιώνεται από ατυχείς επισκέψεις Ελλήνων αξιωματούχων και από αντίστοιχες υποδοχές Τούρκων στην Αθήνα, αποτελούν απότοκα μιας πολύ κακής ιδέας η οποία οφείλει να πάψει να λαμβάνεται υπόψιν. Η “υποχωρητικότητα” ονομάστηκε “σύνεση” και έτσι φαίνεται πως πλησιάζει φυσιολογικά η ώρα όπου οι Τούρκοι θα επικηρύξουν και εμάς τους ίδιους.

Η έννοια των διαπραγματεύσεων καθώς και η αντίστοιχη του διαλόγου, έχουν υποφέρει στην Ελλάδα. Η ελληνοτουρκική διένεξη μελετάται από ξένα ιδρύματα μελετών, από εκατοντάδες μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές. Οι πτυχές είναι πάρα πολλές και η πιο σημαντική είναι πως τα δύο κράτη κατά παράδοξο και αντιφατικό τρόπο είναι ”σύμμαχοι” εντός του ΝΑΤΟ. Γιατί όμως είναι λάθος η διαλλακτικότητα και το άνοιγμα των συνομιλιών που υποστηρίζουν ακόμη και σήμερα κύκλοι του Υπουργείου Εξωτερικών;

Η διένεξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ασύμμετρη.

Αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να τεκμηριωθεί από την ακόλουθη υπόθεση εργασίας: Η Ελλάδα ακολουθεί την οδό της διεθνούς νομιμότητας και του Διεθνούς Δικαίου. Η Τουρκία ακολουθεί πολιτική επιχειρηματολογία. Με αυτού του τύπου τη ”διαλλακτικότητα” η οποία έχει την έδρα της στην εποχή των “εκσυγχρονιστών” και του Σημίτη, η Ελλάδα μπαίνει στο τουρκικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, ακολουθεί τη διαπραγματευτική στρατηγική της Τουρκίας που απώτατο στόχο έχει, το γκριζάρισμα τόσο της ατζέντας (προσθέτοντας συνεχώς νέες “διαφορές”) όσο και των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ακόμη και αν δεν συμπεριλάβουμε τις όψιμες διαφορές μεταξύ των δύο κρατών (π.χ οι 8 πραξικοπηματίες αξιωματικοί) οι διαφορές όπως ορίζονται από την Τουρκία, είναι αρκετές και σχετίζονται με τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, το Κυπριακό, το θέμα των μουσουλμάνων της Θράκης, τη Σχολή της Χάλκης, τη στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών κ.α.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των διαφορών, είναι προϊόν της τουρκικής “ευρηματικότητας” η οποία στηρίζεται στην προαναφερθείσα, πολιτική επιχειρηματολογία που ακολουθεί στα ελληνοτουρκικά. Η μόνη διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ προ του 1996) είναι αυτή της υφαλοκρηπίδας η οποία είναι νομικής υφής.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα με τη ”διαλλακτικότητα” που επέλεξε, έφτασε να έχει στο τραπέζι με την Τουρκία, θέματα τα οποία καθιστά υπαρκτά και επομένως, υποψήφια ανταλλάγματα για μια συνολική διαπραγμάτευση η οποία έτσι και αλλιώς, δίνει οφέλη στην Τουρκία καθώς σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, δεν δικαιούται τίποτε από όσα διεκδικεί.

Η προβλέψιμη Τουρκία και ο μύθος της παύσης των διαύλων επικοινωνίας

Η θρασύτατη επικήρυξη των 8 στρατιωτικών που συμμετείχαν στο πραξικόπημα κατά της τουρκικής κυβέρνησης το 2016 την ίδια ημέρα που ο Έλληνας Πρωθυπουργός επισκεπτόταν την Άγκυρα, μαρτυρά τη συνολική αποτυχία του πνεύματος του Ελσίνκι και της στρατηγικής του κατευνασμού, η οποία από το 1996 συνοδεύτηκε και από μια διαλλακτικότητα από πλευράς της Ελλάδας, που αποθράσυνε την Άγκυρα η οποία αν δεν είναι ήδη περιφερειακός και διεθνής ταραξίας, είναι σίγουρα πηγή προβλημάτων τόσο για τη Μέση Ανατολή, όσο και για την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία διαμορφώνει συνεχώς συνθήκες ψυχολογικού πολέμου σε κάθε επίσημη επίσκεψη που πραγματοποιείται. Οι συνεχείς αιφνιδιασμοί έχουν καταστήσει την Τουρκία κατά παράδοξο τρόπο, υπερβολικά προβλέψιμη. Η Ελλάδα οφείλει να δώσει τέλος στη διαλλακτικότητα και στις άσκοπες επίσημες συναντήσεις, μέχρι να υπάρχουν ζητήματα τα οποία μπορούν να συζητηθούν.

Ο μύθος που θέλει να υπάρχουν κίνδυνοι αν οι δίαυλοι επικοινωνίας κοπούν, δεν μπορεί να συνεχίσει να διαδίδεται, καθώς δίαυλοι επικοινωνίας υπάρχουν και δεν απαιτείται κάθε χρόνο επίσημη επίσκεψη σε επίπεδο κορυφής για να είναι ανοικτοί. Επιπρόσθετα, οι δίαυλοι επικοινωνίας στις διεθνείς σχέσεις, υπάρχουν καθώς ορίζονται ρητά από το Διεθνές Δίκαιο το οποίο καταδικάζει και αποθαρρύνει επιθετικές ενέργειες (απειλή και χρήση βίας).

Τα κράτη μονίμως οφείλουν να διατηρούν την πίστη τους στην ειρηνική επίλυση των διαφορών, η οποία κατοχυρώνεται με τους ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας. Η Ελλάδα θα μπορούσε ακόμα και να επικαλεστεί ότι η Τουρκία δεν συμμορφώνεται ούτε με τα ΜΟΕ, (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) ούτε με το Διεθνές Δίκαιο και οτι ο περιορισμός (όχι η παύση) των διαύλων επικοινωνίας, πραγματοποιείται ως αντίμετρο (στηρίζεται στην αρχή αναλογικότητας αντιποίνων του Διεθνούς Δικαίου).

Αν η Ελλάδα δεν δείξει στην Τουρκία, ότι οι επίσημες επισκέψεις και οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να γίνονται σε καθεστώς απειλών, προσβολών της εθνικής κυριαρχίας (η επικήρυξη των 8 πραξικοπηματιών λογίζεται ως τέτοια) και καθημερινών παραβιάσεων, η Τουρκία θα φτάσει να ορίζει όχι μόνο την ατζέντα αλλά και το momentum των συνομιλιών (η χρονική συγκυρία που γίνεται μια διαπραγμάτευση είναι πολύ κρίσιμη).

Αυτά που πρέπει η Ελλάδα να επικηρύξει με τη σειρά της, είναι ο κατευνασμός και οι ελπίδες ότι ένα άγριο ζώο θα μπορέσει να γίνει κατοικίδιο…

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ στις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις, Γ.Γ ΑΗΕΡΑ Solon HJ04
HellasJournal

Του Γιώργου Παυλόπουλου 

Ίσως οι περισσότεροι να πιστεύουν ότι τα προβλήματα του Εμανουέλ Μακρόν αρχίζουν και τελειώνουν στα «Κίτρινα Γιλέκα». Ότι αυτά είναι που τον ανάγκασαν να ακυρώσει την παρουσία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, αλλά και να μην παραβρεθεί στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Και ότι έχει αφιερώσει όλη του την (πολιτική) ενέργεια στην προσπάθεια να κλείσει αυτό το μέτωπο, χωρίς να υποστεί απώλειες -ει δυνατόν, κερδίζοντας και κάτι. 

Είναι αλήθεια πως ο Μακρόν τα... χρειάστηκε με το ξέσπασμα και την επιμονή του συγκεκριμένου κινήματος. Είναι, επίσης, δεδομένο ότι χωρίς εσωτερική σταθερότητα κανείς πρόεδρος ή ηγέτης (της Γαλλίας και κάθε χώρας) δεν μπορεί να σταθεί για πολύ στα πόδια του και να εφαρμόσει την πολιτική του, εντός και εκτός συνόρων.

Όταν, όμως, έχουμε να κάνουμε με τον Μακρόν, ο οποίος στήριξε και στηρίζει πάρα πολλά στην εικόνα του στο εξωτερικό και τις διεθνείς πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει, τότε δεν μπορεί παρά να διαπιστώσουμε ότι σε αυτό το επίπεδο και ειδικά στην Ευρώπη έχει αυτή τη στιγμή τρεις (τουλάχιστον) σημαντικές εκκρεμότητες. Και να αναρωτηθούμε εάν και κατά πόσο αυτό αποτελεί επιλογή του, είναι τυχαίο γεγονός ή είναι αποτέλεσμα ενεργειών των εταίρων και ανταγωνιστών του.
  • Μέτωπο πρώτο: Γερμανία. Η απόφαση του προέδρου της Γαλλίας να στηρίξει την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής Οδηγίας που διέπει τους αγωγούς αερίου που διασχίζουν το έδαφος της ΕΕ προερχόμενοι από τρίτες χώρες ερμηνεύθηκε από αρκετούς ως σκλήρυνση της στάσης του έναντι της Γερμανίας. Όχι άδικα, καθώς η διαδικασία αυτή «φωτογραφίζει» ουσιαστικά τον ρωσικών συμφερόντων αγωγό Nord Stream II, για τον οποίο προβάλλουν σοβαρότατες ενστάσεις και ασκούν ασφυκτικές πιέσεις οι ΗΠΑ, με σκοπό να ακυρώσουν την κατασκευή του. Υπάρχουν, όμως, και αρκετοί εταίροι στην ΕΕ που συμμερίζονται τις αμερικανικές θέσεις -όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και οι πλειοψηφία των χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Δεν είναι λίγοι, πάντως, εκείνοι που θεωρούν πως η στάση του Μακρόν στο συγκεκριμένο θέμα δεν είναι παρά ένα «ασύμμετρο πλήγμα» κατά του Βερολίνου ή ακόμη και να παίξει το χαρτί των Αμερικανών, στο πλαίσιο του εν εξελίξει παζαριού που αφορά τόσο τη μοιρασιά των ευρωπαϊκών θώκων που θα γίνει φέτος (προεδρία Κομισιόν, Συμβουλίου και ΕΚΤ, καθώς και άλλα σημαντικά πόστα) όσο και τη διαμόρφωση κοινών θέσεων για την επόμενη ημέρα της ΕΕ και του ευρώ.
  • Μέτωπο δεύτερο: Ιταλία. Η ανακοίνωση της Πέμπτης, ότι τπ Παρίσι αποσύρει τον πρέσβη του από τη Ρώμη, κλιμάκωσε επικίνδυνα την αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες, που ταυτόχρονα είναι η δεύτερη και τρίτη ισχυρότερη εντός ευρωζώνης. Η γαλλική πλευρά κατήγγειλε τους Ιταλούς στους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με το επιχείρημα ότι εξαπολύουν αδικαιολόγητες επιθέσεις και αναμειγνύονται στα εσωτερικά της Γαλλίας, μετά τη συνάντηση του ντι Μάγιο με εκπροσώπους των «Κίτρινων Γιλέκων», την κόντρα για το προσφυγικό, αλλά και τις κατηγορίες Σαλβίνι ότι στη Γαλλία βρίσκουν εύκολα καταφύγιο οι καταζητούμενοι από τις ιταλικές αρχές τρομοκράτες. Όλοι, όμως, γνωρίζουν πως η πραγματική αιτία δεν κρύβεται ούτε στον... ντα Βίντσι ούτες στα «Γιλέκα», αλλά παραπέμπει στις ευρωεκλογές και έχει να κάνει με το γεγονός ότι Σαλβίνι (κυρίως) και ντι Μάγιο εκφράζουν ένα διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο από εκείνο του Μακρόν και λειτουργούν ευθέως ανταγωνιστικά. Προφανώς δε, υπάρχει και εδώ η διάσταση της «μοιρασιάς» των ευρωπαϊκών θώκων.
  • Μέτωπο τρίτο: Φιλελεύθεροι. Το τελευταίο διάστημα, η πολυδιαφημισμένη συμμαχία του Μακρόν και του κόμματός του με το ALDE, την ομάδα των Φιλελευθέρων στην Ευρωβουλή  δείχνει να έχει... αρρυθμίες. Αυτός είναι, εξάλλου, και ο λόγος για τον οποίο παρατηρούνται καθυστερήσεις όσον αφορά στην κοινή καμπάνια και στην ανακοίνωση υποψηφιοτήτων. Εδώ, μάλιστα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα «Κίτρινα Γιλέκα» πιθανότατα έχουν άμεση σχέση με τα τεκταινόμενα. Κι αυτό, διότι έχουν αναγκάσει τον Μακρόν να αναμοχλεύσει το προφίλ και τις θέσεις του, έτσι ώστε να μην φαίνεται ότι υιοθετει πλήρως τις απόψεις της συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας, η οποία εμφανίζεται ως υπέρμαχος των απολύτως ελεύθερων αγορών. Παράλληλα δε με αυτό, υπάρχει και η «υποψία» ότι ο Μακρόν φιλοδοξεί ακόμη να παίξει ένα πολύ ευρύτερο ρόλο στην Ευρώπη και, για τον λόγο αυτό, δεν επιθυμεί να συνδεθεί το όνομά του οργανικά με ένα πολιτικό χώρο. 
Το σίγουρο είναι ότι, παράλληλα με τις εσωτερικές εξελίξεις, τα τρία μέτωπα είναι πολλά για ένα Μακρόν ο οποίος δεν είναι στα καλύτερά του. Το εάν και κατά πόσο θα τα καταφέρει, μένει να αποδειχθεί.
Liberal

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget