Articles by "φύση"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Μία μέρα μετά το φονικό τσουνάμι στην Ινδονησία, που προκάλεσε η δραστηριότητα του ηφαιστείου Κρακατάου, σημειώθηκε έκρηξη στην Αίτνα, το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης. Μεγάλα σύννεφα καπνού καλύπτουν την περιοχή. Απανωτές σεισμικές δονήσεις «ταρακουνούν» την Σικελία. Ανησυχία σε όλον τον κόσμο καθώς εντείνεται η ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Έκρηξη σημειώθηκε στην Αίτνα, το υψηλότερο και ενεργότερο ηφαίστειο της Ευρώπης. Μια τεράστια στήλη τέφρας υψώθηκε στον ουρανό και οι αρχές έκλεισαν το αεροδρόμιο της Κατάνιας στις ανατολικές ακτές της Σικελίας.

Περί τις 130 μικρές σεισμικές δονήσεις σημειώθηκαν στην Αίτνα μετά την έκρηξη, γύρω στις 10.00 το πρωί ώρα Ελλάδας. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας της Ιταλίας, η μεγαλύτερη δόνηση είχε μέγεθος 4 βαθμών.

Προς το παρόν δεν υπάρχουν πληροφορίες για τυχόν τραυματίες.

Η τελευταία μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου, ύψους 3.330 μέτρων, σημειώθηκε το 1992.

περισσότερα εδώ: pentapostagma

Η 84χρονη Τζέιν Γκούντολ είναι η διάσημη πρωτευοντολόγος που έχει αφιερώσει μία ζωή στη μελέτη και διάσωση πρωτευόντων θηλαστικών. Λίγο πριν επισκεφτεί την Ελλάδα για μία σειρά διαλέξεων, μίλησε στο CNNi μεταξύ άλλων και για την συγκλονιστική εμπειρία που είχε με ένα θηλυκό χιμπατζή που την αγκάλιασε προτού αφεθεί ελεύθερος στη φύση.

Ένα ασυνήθιστο μεγάλο παγόβουνο με σχήμα τέλειου ορθογώνιου - που θυμίζει τον εξωγήινο μονόλιθο στην ταινία «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» αλλά σε παγωμένη έκδοση - φωτογράφισε η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA).

Στη φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς τη φύση, η οποία, μέσα σε όλη τη χαοτική τυχαιότητα που τη διέπει, μπορεί να παράγει σχεδόν τέλεια γεωμετρικά σχήματα σε τόσο μεγάλη κλίμακα.

Σε γενικές γραμμές υπάρχουν δύο ειδών παγόβουνα: αυτά που μοιάζουν με τρίγωνο ή πρίσμα πάνω από την επιφάνεια του νερού (όπως αυτό που βύθισε τον «Τιτανικό») και εκείνα που είναι μακριά, πλατιά και επίπεδα σαν φέτα κέικ.

Το συγκεκριμένο γεωμετρικό παγόβουνο, που έχει μήκος σχεδόν δύο χιλιομέτρων, έχει αποκολληθεί από την σταδιακά καταρρέουσα παγοκρηπίδα Λάρσεν C στην Ανταρκτική Χερσόνησο. Ορατό είναι μόνο το ένα δέκατο του παγόβουνου, καθώς το υπόλοιπο βρίσκεται μέσα στο νερό. Οι επιστήμονες το θεωρούν ασταθές και επιρρεπές σε περαιτέρω διάσπαση.

Πηγή: skai.gr

Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες, υπάρχει κάποιος που να μην αηδιάσει, θυμώσει και να μην λυπηθεί όλα αυτά τα όντα που πέφτουν θύματα της βλακείας της... κορωνίδας της δημιουργίας στον πλανήτη μας, που από παραδεισένιο τον καταντήσαμε κολασσηαίο, τον καταντήσαμε κολαστήριο όχι μόνο για άλλα όντα αλλά και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Συνεχίζοντας έτσι θα τον κάνουμε αβίωτο.

Μελτέμι: ο ισχυρός βόρειος άνεμος που πνέει στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η δε πρώτη ιστορική γραπτή αναφορά για το μελτέμι έγινε στο έργο του Αριστοτέλη (384 – 322 πΧ) με τον τίτλο «Μετεωρολογικά». Στο έργο του αυτό, ο πατέρας της Μετεωρολογίας κάνει ιδιαίτερη αναφορά στους, βόρειας διεύθυνσης, ανέμους που πνέουν κατά τη διάρκεια του θέρους, δίνοντας τους την ονομασία «ετησίες», που αποτελεί και τον ελληνικό όρο που περιγράφει αυτό το τόσο σπουδαίο μετεωρολογικό φαινόμενο.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Αριστοτέλη οι άνεμοι αυτοί πνέουν μετά το θερινό ηλιοστάσιο, το οποίο είναι στις 21 Ιουνίου, και την Ανατολή του αστερισμού του «Κυνός» που ανατέλλει την 25η Ιουλίου και έχει ως πιο λαμπρό αστέρι τον γνωστό Σείριο.

Γιατί δημιουργείται το μελτέμι
Το Μουσωνικό χαμηλό είναι ένα θερμικό χαμηλό που δημιουργείται πάνω από την ευρύτερη περιοχή της Ινδικής χερσονήσου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι χαμηλές πιέσεις του οποίου επεκτείνονται έως τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Έτσι, η μέση πίεση κατά τη διάρκεια της θερμής περιόδου στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ίση περίπου 1004 mb, μία πίεση αρκετά χαμηλή, που όμως δεν ευνοεί τις ανοδικές κινήσεις και έτσι τη δημιουργία καιρικών φαινομένων.

Οι χαμηλές αυτές πιέσεις όμως συνδυαζόμενες με τις υψηλές πιέσεις που επικρατούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού πάνω από τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, προκαλούν έναν ισχυρό συνδυασμό ή καλύτερα βαροβαθμίδα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ενισχυμένου βορείου ρεύματος πάνω από το Αιγαίο. Γιατί όμως τα μελτέμια δεν επηρεάζουν το Ιόνιο; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα σχετίζεται με την τοπογραφία της χώρας μας, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η διαμήκης παρουσία με διεύθυνση βοράς – νότος του ορεινού όγκου της Πίνδου. Έτσι οι ψηλές οροσειρές της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Στερεάς και της Πελοποννήσου «εμποδίζουν» τη ροή του μελτεμιού να φτάσει στο Ιόνιο και έτσι κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου μελτεμιού, στο Ιόνιο επικρατούν ασθενείς άνεμοι ή ανατολικοί – βορειοανατολικοί, συνήθως ασθενείς και ελαφρώς ενισχυμένοι σε μέτριους ή ισχυρούς, μόνο στον Πατραϊκό, σημειώνει το e-nautilia.gr.

Ποια η συχνότητα εμφάνισής του
Αν βλέπουμε στις ειδήσεις το καλοκαίρι, ισχυρές βροχές και πλημμύρες να επηρεάζουν την Κεντρική Ευρώπη και τα Βορειοδυτικά Βαλκάνια, αυτό σημαίνει ότι από αυτές τις περιοχές διέρχονται χαμηλά τα οποία εξασθενούν τον συνδυασμό που προαναφέραμε, με αποτέλεσμα να μην έχουμε μελτέμια. Αν όμως οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ καλές σε αυτές τις περιοχές, αυτό σημαίνει ότι ο αντικυκλώνας των Αζορών, το περίφημο και μόνιμο αυτό σύστημα υψηλών πιέσεων του Ατλαντικού έχει επεκταθεί μέσα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να ευνοείται και ο συνδυασμός με τις χαμηλές πιέσεις της Ανατολικής Μεσογείου. Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι το μελτέμι εμφανίζεται κατά «επεισόδια», όπου μπορεί να πνέει για παράδειγμα για 5-6 ημέρες, να σταματάει για 8-10 ημέρες και να ξαναρχίζει. Έτσι κάθε καλοκαίρι μπορούν να παρατηρηθούν από κανένα (πολύ σπάνια) έως και 7-8 επεισόδια. Βέβαια υπήρχαν και χρονιές όπως το 2013 όπου ουσιαστικά σχεδόν δεν σταμάτησαν να πνέουν καθόλου από τις αρχές του Ιουλίου έως και τα μέσα του Αυγούστου.

Η διεύθυνση και η ένταση
Η διεύθυνση του μελτεμιού διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Έτσι στο Βόρειο Αιγαίο το μελτέμι έχει βορειοανατολική διεύθυνση, στο Κεντρικό Αιγαίο και το Ικάριο γίνεται βόρειο, στο Μυρτώο πέλαγος και το Δυτικό Κρητικό είναι βόρειο – βορειοανατολικό, στο υπόλοιπο Κρητικό και το Καρπάθιο γίνεται βόρειο – βορειοδυτικό και στη θαλάσσια περιοχή δυτικά της Ρόδου γίνεται δυτικό – βορειοδυτικό. Η έντασή του ποικίλει καθώς άλλες φορές οι βοριάδες είναι μέτριοι (4-5 μπ.) ενώ συνήθως πνέουν από ισχυροί (6 μπ.) έως σχεδόν θυελλώδεις (7 μπ.). Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που φτάνουν το επίπεδο της θύελλας δηλαδή τα 8-9 μπ. Το μελτέμι επίσης όταν δεν φτάνει το επίπεδο της θύελλας, δεν πνέει με σταθερή ένταση, αλλά συνήθως τις βραδινές ώρες η έντασή του μειώνεται.

Εποχή εμφάνισης
Πολλές χρονιές η αρχή του μελτεμιού τοποθετείται χρονικά στις αρχές του Μάη, οπότε και ονομάζεται πρώιμο μελτέμι, ενώ άλλες χρονιές η περίοδος του μελτεμιού επεκτείνεται έως τα τέλη Σεπτεμβρίου, οπότε και ονομάζεται όψιμο μελτέμι. Οι μήνες πάντως με τη μεγαλύτερη ένταση και συχνότητα είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Όποια πάντως χρονική στιγμή, κατά τη διάρκεια της θερμής περιόδου εμφανιστεί το μελτέμι, πέρα από τα όποια προβλήματα δημιουργεί στις θαλάσσιες μεταφορές έχει και ευεργετικές ιδιότητες καθώς αν και δεν μεταφέρει αέριες μάζες, η θερμοκρασία στα νησιά του Αιγαίου αλλά και στην Ανατολική Ηπειρωτική Ελλάδα, μειώνεται σημαντικά σε σχέση με τις ημέρες που δεν φυσάει.

Πηγή

Στο προσκήνιο ήρθε πάλι μετά τις πυρκαγιές στην Κινέτα και στα Γεράνεια Όρη, η πρόθεση ιδιωτικής εταιρείας να κάνει εξορύξεις βωξίτη στην περιοχή.

Αν και η αίτηση της εταιρείας για να ξεκινήσει δοκιμαστικά τις δραστηριότητες στην περιοχή απορρίφθηκαν, η πρόσφατη φωτιά «ξύπνησε» εκ νέου τους φόβους των κατοίκων.

Σύμφωνα όμως με το loutrakiblog.gr, οι εξορύξεις βωξίτη δεν πρόκειται να γίνουν γιατί Τα δημοτικά συμβούλια των Δήμων Μεγαρέων και Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων έχουν ομόφωνα ταχθεί εναντίον της εξόρυξης με ψηφίσματα.

Ομόφωνα αρνητικό στην εξόρυξη βωξίτη ήταν και το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής το οποίο στις 26/10/2017 εξέδωσε απόφαση η οποία είναι καταπέλτης στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που είχε καταθέσει η ΔΕΛΦΟΙ – ΔΙΣΤΟΜΟΝ Α.Μ.Ε. ιδιοκτησίας Μυτιληναίου.


Να σημειώσουμε ότι η πλειοψηφία των κατοίκων δηλώνει έτοιμη για σφοδρές αντιδράσεις σε περίπτωση που δεν γίνουν σεβαστά τα ψηφίσματα.

Με λίγα λόγια τα Γεράνεια Όρη είναι προστατευμένη περιοχήν και δεν πρόκειται ποτέ να δοθεί για εξόρυξη βωξίτη.

Ηλίας Σιατούνης
blueskytv.gr

Περίπου 8 δισεκατομμύρια τόνοι πλαστικού είναι διάσπαρτοι στον πλανήτη και η παραγωγή του αναμένεται να διπλασιαστεί τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Ακαλαίσθητα και επικίνδυνα για την πανίδα, τα απορρίμματα από πλαστικό απελευθερώνουν επίσης στην ατμόσφαιρα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, συμβάλλοντας στην κλιματική αλλαγή, ανέφερε έκθεση που δημοσιεύθηκε χθες Τετάρτη στις ΗΠΑ.

Αυτά τα αέρια, όπως το μεθάνιο και το αιθυλένιο, προς το παρόν δεν υπολογίζονται στις εκτιμήσεις των επιστημόνων που προσπαθούν να μετρήσουν το ποσοστό των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα και τις επιπτώσεις τους στο κλίμα, σύμφωνα με την έκθεση αυτή που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS ONE.

Οι ερευνητές έλεγξαν όλους τους τύπους πλαστικών προϊόντων από μπουκαλάκια νερού, πλαστικές σακούλες μέχρι βιομηχανικά προϊόντα, και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πολυαιθυλένιο, το πιο διαδεδομένο πολυμερές που χρησιμοποιείται για την κατασκευή τους, «προκαλεί τη μεγαλύτερη έκλυση» αερίων του θερμοκηπίου.

Προς το παρόν οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να καθορίσουν την ποσότητα των αερίων του θερμοκηπίου που εκλύονται με αυτό τον τρόπο, «όμως είναι απόλυτα αναγκαίο να γίνει», υπογράμμισε ο Ντέιβιντ Καρλ βασικός συντάκτης της έρευνας, καθώς 8 δισεκατομμύρια τόνοι πλαστικού είναι διάσπαρτοι στον πλανήτη και η παραγωγή του αναμένεται να διπλασιαστεί τις δύο επόμενες δεκαετίες.

Αυτή η πηγή αερίων του θερμοκηπίου «δεν λαμβάνεται ακόμη υπόψη στους υπολογισμούς για τον κύκλο του μεθανίου και του αιθυλενίου και ενδέχεται να αποδειχθεί σημαντική», τόνισε ο Καρλ.

«Η ανακάλυψή μας αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι πρέπει να σταματήσει η παραγωγή πλαστικών, κυρίως των προϊόντων μίας χρήσης», επεσήμανε η άλλη συντάκτρια της έρευνας, η Σάρα- Τζιν Ρόιερ.

fortunegreece.com

Σχεδόν όλος ο πάγος που καλύπτει τη Βερίγγειο θάλασσα έχει εξαφανιστεί επιβεβαιώνουν ανήσυχοι οι επιστήμονες που μελέτησαν τα φετινά στοιχεία. Ο πάγος που καλύπτει την περιοχή θα έπρεπε κανονικά να διατηρηθεί για τουλάχιστον έναν ακόμη μήνα και φέτος έχει εξαφανιστεί νωρίτερα από οποιοδήποτε άλλο έτος, εκτός από το 2017. Την περασμένη χρονιά σημειώθηκαν πάλι τόσο πρώιμα φαινόμενα, αλλά φέτος το ποσοστό εμφανίζεται χαμηλό σε συνολικό διάστημα χρόνου.

Η Βερίγγειος Θάλασσα βρίσκεται στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ Αλάσκας και Ρωσίας και φαίνεται πως αντιμετωπίζει το κύμα της κλιματικής αλλαγής με την έκταση του φαινομένου να λιώνει τους πάγους με πρωτοφανή ρυθμό.

Τον Φεβρουάριο, οι αυξανόμενες θερμοκρασίες της Αρκτικής, οδήγησαν στην εξαφάνιση περίπου της μισής περιοχής μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες.

Η τάση αυτή συνεχίστηκε μέχρι την άνοιξη και οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι μέχρι το τέλος Απριλίου μόνο το 10% των κανονικών επιπέδων πάγου παρέμειναν ανέπαφα.

Μια έκθεση που δημοσιοποιήθηκε από το Διεθνές Κέντρο Έρευνας της Αρκτικής στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας έχει σκιαγραφήσει τις πραγματικές επιπτώσεις αυτών των περιβαλλοντικών αλλαγών στις πολλές κοινότητες που κατοικούν στην περιοχή της Θάλασσας.

«Ο πάγος της θάλασσας έχει ήδη αντίκτυπο στις ζωές και τα μέσα διαβίωσης των ανθρώπων στις παράκτιες κοινότητες της Δυτικής Αλάσκας, περιορίζοντας το κυνήγι και την αλιεία που είναι οι βασικοί άξονες των οικονομιών αυτών των κοινοτήτων», δήλωσε ο κλιματολόγος Δρ. Rick Thoman στην εφημερίδα «The Washington Post».

«Το ταξίδι μεταξύ των κοινοτήτων μέσω σκάφους ή μηχανών χιονιού γίνεται όλο και πιο δύσκολο και περιορισμένο λόγω του λεπτού ασταθούς θαλάσσιου πάγου», ανέφερε η έκθεση.

Η έκθεση σημειώνει πως η έλλειψη θαλάσσιου πάγου τους τελευταίους μήνες έχει εκθέσει αυτές τις κοινότητες σε καιρικά φαινόμενα καθώς ο πάγος λειτουργεί κανονικά ως «τείχος» έναντι ακραίων καιρικών φαινομένων.

Μια μεγάλη καταιγίδα το Φεβρουάριο κατέστρεψε το νησί Little Diomede προκαλώντας πολλά προβλήματα και ζημιές σε κατοικημένες περιοχές.

Αυτή η έλλειψη σταθερότητας επηρέασε και τα ζώα καθώς πολλά εγκατέλειψαν την περιοχή ενώ επηρεάζει την ισορροπία όλου του συστήματος.

Πίσω από την πρόωρη εξαφάνιση του πάγου είναι τόσο η μακροπρόθεσμη υπερθέρμανση του πλανήτη όσο και μια ατυχής συγκυρία καιρικών φαινομένων.

Οι μελέτες δεδομένων που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την περιοχή επιβεβαίωσαν ότι τόσο οι θερμοκρασίες των ωκεανών όσο και του αέρα ήταν πολύ υψηλότερες από τις φυσιολογικές τιμές που προηγήθηκαν.

Το ποσοστό του θαλάσσιου πάγου στη Βερίγγειο ήταν συνολικά χαμηλότερο αυτό το χειμώνα σε σχέση με κάθε άλλη χρονιά από τότε που τα αλιευτικά σκάφη άρχισαν να τηρούν γραπτά αρχεία το 1850.

Στην έκθεσή τους, οι επιστήμονες του Διεθνούς Κέντρου Έρευνας για την Αρκτική έγραψαν ότι, αν και δεν πρόκειται κάθε χρόνο να σημειώνονται τόσο χαμηλά επίπεδα, ο σχηματισμός πάγου είναι πιθανόν να παραμείνει μειωμένος εάν τα νερά παραμείνουν ζεστά.

Προειδοποιούν επίσης ότι οι κοινότητες θα πρέπει να προετοιμαστούν για περισσότερους χειμώνες με λίγο πάγο στη θάλασσα και περισσότερες καταιγίδες.

Πηγή


Ακόμη κι ένα άγγιγμα μπορεί να προκαλέσει τύφλωση ή θάνατο

«Προσοχή! Τα φύλλα, ο κορμός και τα φρούτα του δέντρου είναι πολύ τοξικά και απαγορεύεται να τα ακουμπήσετε. Ο Κολόμβος περιέγραψε τα μικρά πράσινα φρούτα ως μήλα του θανάτου. Αποφύγετε την επαφή με οποιοδήποτε μέρος του δέντρου».

Αυτή η επιγραφή βρίσκεται μπροστά από τα δέντρα Manchineel, τα πιο επικίνδυνα δέντρα παγκοσμίως.

Η επαφή με οποιοδήποτε μέρος του δέντρου μπορεί να έχει τρομακτικές επιπτώσεις για την υγεία.
Η γεύση του μπορεί να μοιάζει με μήλο, αλλά περιέχει δηλητήριο που προκαλεί από επιληπτικές κρίσεις, έντονη διάρροια μέχρι και το θάνατο.

Για χρόνια θεωρούνταν ένας μύθος. Οι επιστήμονες όμως, εντόπισαν το καυτό ποτάμι που μπορεί να κάψει και να σκοτώσει ζωντανό όποιον οργανισμό ακουμπήσει στο νερό του.

Το καυτό ποτάμι βρίσκεται στο κέντρο της Περουβιανής ζούγκλας και του Αμαζονίου. Έχει μήκος περίπου 6,24 χιλιόμετρα και βάθος 6 μέτρα.
Ονομάζεται Shanay-timpishka που σημαίνει «νερό που βράζει από τη θερμότητα του ηλίου» και είναι ένα μοναδικό γεωθερμικό φαινόμενο. Σε κάποια σημεία η θερμοκρασία του ξεπερνά τους 94 βαθμούς Κελσίου.

Αυτό σημαίνει ότι σε δευτερόλεπτα επαφής με το καυτό νερό του δημιουργούνται εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού και μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο.
Από τους 47 βαθμούς Κελσίου και πάνω, το δέρμα δεν αντέχει και αρχίζει να πονάει.

Το περίεργο είναι ότι η θερμοκρασία του ποταμιού δεν οφείλεται σε ηφαίστειο, όπως συμβαίνει με άλλα θερμά ποτάμια. Απέχει τουλάχιστον 700 χιλιόμετρα από ηφαίστειο.

Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι τα ζώα που πέφτουν εν αγνοία τους μέσα στο νερό, κυριολεκτικά ψήνονται. Το πιο ευαίσθητο σημείο που επηρεάζεται είναι τα μάτια. Με το που έρχονται σε επαφή με το καυτό νερό και τους θερμούς υδρατμούς, αρχίζουν να ασπρίζουν.
Τα ζώα παλεύουν να κολυμπήσουν για να σωθούν, χάνοντας την ενέργειά τους. Όταν το νερό εισέρχεται από το στόμα στο εσωτερικό του σώματός τους, τα όργανά τους αρχίζουν να ψήνονται, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν.

Ακόμη και αν κάποιος απλώς πλησιάσει τα νερά του ποταμιού, νιώθει να καίγεται. «Η θερμότητα που έρχεται από τους ατμούς του ποταμού είναι τόσο έντονη που νιώθεις ότι καίγεται η μύτη και οι πνεύμονές σου» είπε ο γεωφυσικός Andrés Ruzo, που επισκέφτηκε από κοντά το μυστηριώδες ποτάμι και έφερε την ιστορία του στη δημοσιότητα.


Το περίεργο είναι ότι η θερμοκρασία του ποταμιού δεν οφείλεται σε ηφαίστειο, όπως συμβαίνει με άλλα θερμά ποτάμια. Απέχει τουλάχιστον 700 χιλιόμετρα από ηφαίστειο.

Αν και χρειάζονται περισσότερες έρευνες, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το ποτάμι είναι αποτέλεσμα ενός υδροθερμικού συστήματος.
«Το νερό μπορεί να προέρχεται από του παγετώνες στις Άνδεις, το οποίο μπαίνει κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και θερμαίνεται από τη γεωθερμική ενέργεια της Γης», ανέφερε ο γεωφυσικός.
Εντυπωσιακό είναι επίσης, ότι έχουν εντοπίσει μικροοργανισμούς που αντέχουν σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες.

Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι τα ζώα που πέφτουν εν αγνοία τους μέσα στο νερό, κυριολεκτικά ψήνονται.

Για τους κατοίκους της περιοχής, το ποτάμι είναι ιερό.
Σύμφωνα με μύθους, όταν οι Ισπανοί κατακτητές σκότωσαν τον τελευταίο αυτοκράτορα των Ίνκα, κατευθύνθηκαν προς τον Αμαζόνιο για να αναζητήσουν χρυσό. Όταν επέστρεψαν, μιλούσαν για δηλητηριασμένο νερό, ανθρώπους που τρώνε φίδια και ένα ποτάμι που έχει καυτό νερό.
Οι κάτοικοι πιστεύουν ότι το ποτάμι είναι ένας τόπος με τεράστια πνευματική δύναμη, ένα σπίτι για πολύ ισχυρά πνεύματα της ζούγκλας, όπου μόνο οι πιο ισχυροί σαμάνοι μπορούν να πάνε, γιατί άλλοι άνθρωποι φοβόταν τα πνεύματα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κάτοικοι που τολμούν και πλησιάζουν. Παίρνουν νερό για να μαγειρέψουν ή ακόμη και για να φτιάξουν φάρμακα από αυτό.
Ο ποταμός κινδυνεύει όμως, από λαθροθήρες, υλοτόμους και καταπατητές.

Δείτε μέρος του ντοκιμαντέρ που γύρισε ο γεωφυσικός Andrés Ruzo με το πιο καυτό ποτάμι στον κόσμο:



πηγή: valueforlife

Πριν λίγες ημέρες άρχισε η κατάρρευση μιας «αψίδας» πάγου από τον γιγαντιαίο παγετώνα της Αργεντινής Perito Moreno στην Παταγονία. Η κατάρρευση αναμένεται να διαρκέσει δυο ως τρεις ημέρες μέχρι την κορύφωση του φαινομένου, το οποίο προσελκύει χιλιάδες τουρίστες.

Το νερό διαβρώνει τον παγετώνα και η διαδικασία τελειώνει όταν οι όγκοι πάγου που σχηματίζουν αψίδα ή γέφυρα καταρρέουν. Η στιγμή της κατάρρευσης της αψίδας είναι πάντα εντυπωσιακή. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι αυτή τη φορά συσσωρεύτηκε περισσότερο νερό σε σχέση με τις τελευταίες τρείς ή τέσσερις φορές που σημειώθηκε το φαινόμενο. Πρόκειται για φυσικό φαινόμενο που παρατηρείται σε αυτόν τον τύπο παγετώνα, που σημαίνει ότι ο παγετώνας διατηρεί κατά μέσο όρο τις διαστάσεις του, σε αντίθεση με άλλους που συρρικνώνονται.

Η κατάρρευση του παγετώνα Περίτο Μορένο συμπεριλαμβάνεται στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες, παρότι παρατηρείται τον Μάρτιο, δηλαδή στα τέλη του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου στο νότιο ημισφαίριο.

Το φαινόμενο αυτό, ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά θεάματα παγκοσμίως, συμβαίνει κάθε δύο ή τέσσερα χρόνια από το 2004, ενώ δεν είχε συμβεί τα προηγούμενα 16 χρόνια. Την τελευταία φορά, το 2016, σημειώθηκε μέρα μεσημέρι και χιλιάδες τουρίστες το παρακολούθησαν.



[pgallery]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito1.jpg"][/img]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito2.jpg"][/img]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito4.jpg"][/img]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito5.jpg"][/img]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito.jpg"][/img]
[img src="https://www.reader.gr/sites/default/files/perito3.jpg"][/img]
[/pgallery]

Πηγή

Αυστραλοί ερευνητές πραγματοποίησαν μία αξιοπερίεργη νέα παρατήρηση σχετικά με το πώς τα δέντρα ανταποκρίνονται σε ακραίες θερμοκρασίες. Αφού παρακολούθησαν δέντρα στη χώρα για ένα ολόκληρο έτος, επιστήμονες του Πανεπιστημίου Σίδνεϋ, ανακάλυψαν ότι υπό υπερβολική ζέστη, τα δέντρα διαπνέουν και απελευθερώνουν νερό για να επιβιώσουν, σταματώντας προσωρινά την δέσμευση άνθρακα.

Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι η φωτοσύνθεση και η διαπνοή δεν μπορούν να συμβούν χωρίς η μία την άλλη. Η συγκεκριμένη αντίδραση που παρατηρήθηκε τώρα λειτουργεί σαν «εφίδρωση» και συμβάλλει στη διατήρηση της θερμοκρασίας των δέντρων, αλλά προκαλεί ανησυχίες για το τι θα συμβεί καθώς επιδεινώνεται η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Για τη μελέτη, οι ερευνητές φύτευσαν δώδεκα δέντρα σε δύο τοποθεσίες κοντά στο Σίδνεϋ, ελέγχοντας όλες τις κλιματικές μεταβλητές. Για τα μισά δέντρα, οι ερευνητές προσομοίωσαν ένα περιβάλλον όπου η μέση θερμοκρασία είχε αυξηθεί κατά τρεις βαθμούς Κελσίου, όπως αναμένεται να εξελιχθεί η κλιματική αλλαγή αν δεν ληφθούν κατάλληλα μέτρα.

Οι ερευνητές στη συνέχεια προσομοίωσαν αρκετά «κύματα θερμότητας». Οι επιδόσεις και η ανάπτυξη των δύο ομάδων δέντρων ήταν παρόμοιες, και η συγκεκριμένη προσωρινή διακοπή της απορρόφησης άνθρακα παρατηρήθηκε και στις δύο ομάδες δέντρων, ως απόκριση στο κύμα θερμότητας.

Προς το παρόν χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να κατανοήσουν καλύτερα οι ερευνητές τη διαδικασία και αν είναι πιθανό ότι τα δέντρα θα σταματήσουν κάποια στιγμή να συλλέγουν άνθρακα. Αν συμβεί αυτό, θα πρέπει να δημιουργηθούν γενετικά τροποποιημένα δέντρα για να διασφαλιστεί η επιβίωσή τους, καθώς και της ανθρωπότητας, αναφέρει η έρευνα.

Πηγή

Πρόκειται για καρχαρία της Γροιλανδίας με το έτος γέννησής του να τοποθετείται στο 1505

Έναn καρχαρία που πιστεύεται ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε ηλικία εν ζωή όντα ανακάλυψαν αλιείς στον Βόρειο Ατλαντικό. Πρόκειται για θηλυκό καρχαρία της Γροιλανδίας, μήκους 5,5 μέτρων, με τους επιστήμονες να εκτιμούν ότι είναι 512 ετών.

Ο γηραιότερος μέχρι σήμερα ήταν 392 ετών. Στην πλειονότητά τους τα ζώα αυτά ζουν από 272 μέχρι 512 χρόνια, ενώ θεωρείται ότι φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 150 ετών. Χρησιμοποιώντας το μέγεθός του οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι το έτος γέννησής του τοποθετείται στο 1505. Αυτό το είδος καρχαριών μεγαλώνουν μόνο ένα εκατοστό το χρόνο και φημίζονται για την μακροβιότητά τους που φτάνει τα εκατοντάδες χρόνια.

Εάν τα στοιχεία ταυτοποιηθούν, τότε ο καρχαρίας θα πρέπει να ζούσε όταν ο Γαλιλαίος χαρτογραφούσε ακόμη τον κόσμο, στους Ναπολεόντιους Πολέμους, την διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας και το ναυάγιο του Τιτανικού.

Ο καρχαρίας της Γροιλανδίας θεωρείται κορυφαίος κυνηγός στο περιβάλλον και τρέφεται κυρίως με ψάρια και πιθανότατα φώκιες. Επίσης, στα στομάχια ορισμένων από αυτούς, έχουν βρεθεί υπολείμματα από πολικές αρκούδες και ταράνδους. Ο συγκεκριμένος καρχαρίας,προτιμά ψυχρά νερά και έχει εντοπιστεί σε βάθος 2.200 μέτρων.

Εθνικό πιάτο στην Ισλανδία, ο καρχαρίας της Γροιλανδίας δεν είναι επικίνδυνος για τους ανθρώπους, ωστόσο το κρέας του είναι τοξικό, καθώς περιέχει μία τοξίνη την Trimethylamine N-oxide ή TMAO η οποία στο στομάχι διασπάται σε τριμεθυλαμίνη, και γι’αυτό το λόγο δεν καταναλώνεται ωμό. Οι Ισλανδοί ζυμώνουν τους καρχαρίες της και παράγουν το hákarl, το οποίο θεωρείται εθνικό πιάτο.




πηγή: tilestwra.gr
[full_width]

Οι κυπριακές θάλασσες έχουν γεμίσει με λεοντόψαρα, σύμφωνα με επιστήμονες του Marine and Environmental Research, το οποίο διενεργεί μελέτη πάνω στο συγκεκριμένο είδος.

Σε τηλεφωνική παρέμβαση στην εκπομπή «Μεσημέρι και Κάτι» ο Νικόλας Μιχαήλ, λειτουργός του Τμήματος Αλιείας, αναφέρθηκε στην εμφάνιση του λεοντόψαρου στην Κύπρο και για τους κινδύνους του.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, το λεοντόψαρο τυγχάνει μελέτης και γίνονται προβλέψεις για το πώς θα επηρεάσει τη βιοποικιλότητα των κυπριακών θαλασσών.

Σύμφωνα με νέα μελέτη

Ο μαθηματικός τύπος που βασίζεται σε προηγούμενες μαζικές απολύσεις, υποδηλώνει ότι η Γη πρόκειται να περάσει το «κατώφλι καταστροφής» περίπου στα τέλη του αιώνα, λόγω των ορυκτών καυσίμων

Ο πλανήτης Γη φαίνεται να βρίσκεται σε πορεία για την έναρξη μιας έκτης μαζικής εξάλειψης ζωής γύρω στο έτος 2100, λόγω της ποσότητας άνθρακα που εκπέμπεται στην ατμόσφαιρα, σύμφωνα με μια μαθηματική μελέτη των πέντε προηγούμενων παρόμοιων γεγονότων τα τελευταία 540 εκατομμύρια χρόνια.

Ο πλανήτης μας έχει περάσει πέντε μαζικές εξαλείψεις ειδών μέσα στα τελευταία 540 εκατομμύρια χρόνια: Σε όλες τις περιπτώσεις επρόκειτο για διαδικασίες οι οποίες «έσπασαν» τους κανονικούς κύκλους του άνθρακα, όπως αυτοί λάμβαναν χώρα στην ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς. Οι αναταράξεις που προέκυψαν εκτυλίχθηκαν μέσα σε διαστήματα χιλιάδων- μέχρι και εκατομμυρίων- ετών και συμπίπτουν με ευρείες εξαφανίσεις ειδών ανά τον κόσμο.

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι εάν ο κύκλος του άνθρακα που υπάρχει στον πλανήτη μας αυτή τη στιγμή βιώνει μία αναταραχή αρκετά μεγάλη ώστε να οδηγήσει τη Γη σε άλλη μία μαζική εξάλειψη ειδών (έκτη στη σειρά). Στη σύγχρονη εποχή, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα αυξάνονται σταθερά από τον 19ο αιώνα και μετά, αλλά είναι δύσκολο να διαπιστωθεί εάν αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει όντως σε μια τέτοια διαδικασία, καθώς είναι πολύ δύσκολος ο συσχετισμός αναταραχών του άνθρακα που έλαβαν χώρα σε βάθος χιλιάδων ετών, με τα εν λόγω δεδομένα της εποχής μας, τα οποία αντιστοιχούν σε λίγο περισσότερο από έναν αιώνα.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του MIT News, ο Ντάνιελ Ρόθμαν, καθηγητής Γεωφυσικής στο ΜΙΤ και συν-διευθυντής του Lorenz Center του ΜΙΤ, ανέλυσε μια σειρά από σημαντικές μεταβολές στον κύκλο του άνθρακα των τελευταίων 540 εκατομμυρίων ετών, περιλαμβανομένων των πέντε μαζικών εξαλείψεων ειδών. Ο Ρόθμαν ανακάλυψε «κατώφλια καταστροφής» στον κύκλο του άνθρακα, τα οποία, αν ξεπεραστούν, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ασταθές περιβάλλον και εν τέλει σε μαζική εξάλειψη ειδών.

Σε σχετικό paper που δημοσιεύτηκε στο Science Advances, υποδεικνύει ότι μαζικές εξαλείψεις λαμβάνουν χώρα εάν ξεπεραστούν ένα ή δύο τέτοια όρια: Για μεταβολές στον κύκλο του άνθρακα που λαμβάνουν χώρα σε μεγάλα χρονικά πλαίσια, θα ακολουθούν εξαλείψεις εάν αυτές οι αλλαγές εκτυλίσσονται ταχύτερα από ό,τι μπορούν να προσαρμοστούν τα οικοσυστήματα. Για αναταραχές του άνθρακα οι οποίες λαμβάνουν χώρα σε μικρότερα χρονικά πλαίσια, ο ρυθμός των αλλαγών στον κύκλο του άνθρακα δεν έχει σημασία: Αντ'αυτού, η έκταση της αλλαγής καθορίζει την πιθανότητα μιας μαζικής εξάλειψης ειδών.

Δεδομένων αυτών των εκτιμήσεων, ο Ρόθμαν προβλέπει πως, λαμβάνοντας υπόψιν την πρόσφατη αύξηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό πλαίσιο, μια έκτη μαζική εξάλειψη ειδών θα εξαρτηθεί από το εάν μια κρίσιμη ποσότητα άνθρακα προστεθεί στους ωκεανούς. Αυτή η ποσότητα, υπολογίζει, είναι περίπου 310 γιγατόνοι, που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, αντιστοιχούν στην ποσότητα άνθρακα που η ανθρώπινη δραστηριότητα θα έχει προσθέσει στους ωκεανούς του κόσμου μέχρι το έτος 2100.

Σημαίνει αυτό ότι στο τέλος του αιώνα πρόκειται να λάβει χώρα μια μαζική εξάλειψη των ειδών; Ο Ρόθμαν εκτιμά πως θα χρειαζόταν αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα- περίπου 10.000 χρόνια- για να ολοκληρωθεί μια τέτοια οικολογική καταστροφή. Ωστόσο, τονίζει πως το 2100 ο κόσμος μας θα έχει πιθανότατα εισέλθει σε «άγνωστα ύδατα».

«Αυτό δεν σημαίνει πως η καταστροφή θα λάβει χώρα την επόμενη ημέρα» λέει ο Ρόθμαν. «Λέει ότι, αν αφεθεί ανεξέλεγκτος, ο κύκλος του άνθρακα θα μπορούσε να μπει σε μια φάση όπου δεν θα ήταν πλέον σταθερός, και θα λειτουργούσε με απρόβλεπτο τρόπο. Στο γεωλογικό παρελθόν, αυτού του είδους η συμπεριφορά σχετίζεται με μαζικές εξαλείψεις».
Πρώτο Θέμα
[left_sidebar]

Του Κώστα Νικολάου

“Νερό! Δεν έχεις ούτε γεύση, ούτε χρώμα, ούτε άρωμα, δεν μπορεί κανείς να σε ορίσει, σε γεύεται χωρίς να σε γνωρίζει. Δεν είσαι απαραίτητο στη ζωή: είσαι η ζωή ….. Είσαι ο μεγαλύτερος πλούτος που υπάρχει στον κόσμο” [1].


Πόλεμος για το νερό στο εσωτερικό των χωρών και σε παγκόσμια κλίμακα: Η ιδιωτικοποίηση





Το νερό αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της ζωής. Χωρίς νερό δεν υπάρχει ζωή στον πλανήτη. Αυτή η κοινή διαπίστωση διατρέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, από την αρχαιότητα (ύδωρ αρχή πάντων) μέχρι σήμερα. Αυτή η διαπίστωση οδηγεί αναπόφευκτα σε μια ακόμη: όποιος ελέγχει το νερό, ελέγχει τη ζωή, ελέγχει τα πάντα.

Το νερό αντιμετωπίζεται ως κοινό αγαθό ανά τους αιώνες, από τα αρχαία χρόνια σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου και μέχρι σήμερα σε αρκετά μέρη του πλανήτη. Κι αυτό συνέβαινε και συμβαίνει όταν η διαχείρισή του είναι κοινωνική και αποκεντρωμένη σε επίπεδο κοινότητας με άμεση συμμετοχή των πολιτών, με ελεύθερη πρόσβαση για όλους και με σεβασμό στον κύκλο του νερού στη φύση[2].

Τι σχέση έχει το νερό με τον πόλεμο; Τραγικά μεγάλη.

Στο κείμενο αυτό εξετάζονται τρεις πλευρές του θέματος, που συνδέονται μεν μεταξύ τους, αλλά η ξεχωριστή παρουσίασή τους συμβάλλει σημαντικά στη συνολική προσέγγιση: α) πόλεμος για το νερό στο εσωτερικό των χωρών και σε παγκόσμια κλίμακα, που σχετίζεται με την ιδιωτικοποίηση του νερού, β) πόλεμος για το νερό μεταξύ κρατών και γ) το νερό ως πολεμικό όπλο.

Πόλεμος για το νερό στο εσωτερικό των χωρών και σε παγκόσμια κλίμακα: Η ιδιωτικοποίηση

Το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση του νερού έγινε ιστορικά και σε όλο τον κόσμο, όταν η ιδιοκτησία και η διαχείρισή του πέρασε σε κάποια συγκεντρωτική δομή: είτε κεντρικό κράτος είτε τοπικές και περιφερειακές αρχές. Αυτό σηματοδότησε την χρησιμοποίησή του για άδικη έμμεση φορολόγηση από τις συγκεντρωτικές δομές ή το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίησή του και την αποκόμιση κερδών από εταιρίες. Ταυτόχρονα, σηματοδότησε την κατάργηση της δημοκρατίας του νερού και τον συγκεντρωτικό και πέρα από τους πολίτες έλεγχό του, που τελικά σημαίνει έλεγχο της ζωής τους.

Όποια κι αν είναι η ιδιοκτησία και διαχείριση, η ρύπανση του νερού με οποιαδήποτε μορφή (φαινόμενο θερμοκηπίου - κλιματική αλλαγή, όξινη βροχή, ρύπανση λιμνών – ποταμών – θαλασσών - υπόγειων νερών κλπ) είναι παραβίαση του φυσικού νόμου του κύκλου του νερού, οδηγεί στην αδυναμία αξιοποίησής του για την αναπαραγωγή της ζωής, στην ανάγκη απορρύπανσής του για να αξιοποιηθεί και αποτελεί σε τελευταία ανάλυση, ιδιοποίηση ενός κοινού αγαθού, δηλαδή, ιδιωτικοποίησή του[3].

Η κρατική διαχείριση, παρά τους όποιους νόμους, συντάγματα, θεσμούς, δικαιοσύνη κλπ, οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση, διότι “όλες οι ανάγκες της κοινωνίας των πολιτών - αδιάφορο ποια τάξη έχει αυτήν τη στιγμή την εξουσία - πρέπει να περάσουν από την κρατική θέληση, για να αποκτήσουν γενική ισχύ με τη μορφή νόμων ...... η θέληση του κράτους στις γενικές της γραμμές καθορίζεται από τις μεταβαλλόμενες ανάγκες της κοινωνίας των πολιτών, από την υπεροχή της μιας ή της άλλης τάξης” [4] και όταν κυρίαρχη είναι η αστική τάξη, τότε το δίκαιό της είναι η θέληση της τάξης της που αναγορεύτηκε σε νόμο[5].

Τα κινήματα νερού (αλλά και των άλλων κοινών αγαθών) σε όλο τον κόσμο (και στην Ελλάδα), αυτό που βιώνουν στην «καλύτερη» περίπτωση είναι μια προσπάθεια των κυβερνήσεων να βρίσκεται ο έλεγχος του νερού στο κράτος. Έτσι ώστε, “όσοι αναζητούν πρόσβαση στο νερό υποχρεώνονται όλο και περισσότερο να προσφεύγουν στο κράτος, το νόμο και τα δικαστήρια ...... Αλλά, οι μακράς διάρκειας επιτυχίες τους, σηματοδοτημένες από τον “Πόλεμο του Νερού” (Cochabamba, Bolivia), έχουν αποδείξει ότι με οριζόντια οργάνωση μπορούν να ξανακερδίσουν την ικανότητά τους να διαχειρίζονται τους πόρους τους, χαράσσοντας την αυτονομία τους απέναντι στην κατεστημένη εξουσία και τις παραδοσιακές μορφές δημοκρατίας. Οι άνθρωποι σήμερα δεν οργανώνονται για να ζητούν από το κράτος, αλλά για να προσδιορίσουν και να διαμορφώσουν τους όρους της δικής τους ζωής” [6], ανατρέποντας τις πολιτικές, που δίνουν τελικά όλη την εξουσία στις εταιρίες[7].

Πόλεμος για το νερό μεταξύ κρατών

Το νερό αποτέλεσε αιτία πολέμου, δημιουργώντας και διαλύοντας αυτοκρατορίες και συμμαχίες εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γύρω στο 2600 π.Χ. στη Μεσοποταμία (στο σημερινό Ιράκ), έγινε ο πρώτος γνωστός πόλεμος για το νερό. Οι πόλεις-κράτη της Umma και του Lagash πολέμησαν επί αιώνες για την εκμετάλλευση αρδευτικών καναλιών που τροφοδοτούνται από τον ποταμό Τίγρη[8].

Σύγχρονο ενδεικτικό παράδειγμα πολέμου για το νερό μεταξύ κρατών είναι η διαρκής αντιπαλότητα για τα νερά των ποταμών Ιορδάνη, Litani, Orontes, Yarmuk κλπ της Μέσης Ανατολής (ελάχιστα γνωστών πέρα από την περιοχή αυτή). Αυτή ήταν η κύρια αιτία του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1967. Από τότε, όσες προσπάθειες έγιναν για κατάπαυση του πυρός και συμφωνίες ειρήνης μεταξύ του Ισραήλ και των γειτονικών του χωρών, μπλοκαρίσθηκαν από το ζήτημα του νερού. Οποιοδήποτε σχέδιο κατανομής του νερού αποτύγχανε διότι, ενώ κάθε φορά που αυξανόταν η κατανάλωση νερού των γειτόνων, το Ισραήλ εξακολουθούσε να καταναλώνει 5 φορές παραπάνω νερό κατά κεφαλήν σε σύγκριση με τις κατά πολύ λιγότερο βιομηχανοποιημένες και λιγότερο εντατικά καλλιεργήσιμες γειτονικές χώρες. Το 1967 το Ισραήλ πήγε σε πόλεμο με την Συρία και την Αίγυπτο, εν μέρει διότι οι άραβες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εκτρέψουν προς αυτούς τα νερά από τις πηγές του Ιορδάνη ποταμού, που τροφοδοτεί το Ισραήλ. Σε αυτόν τον πόλεμο, το Ισραήλ κατέλαβε τον ποταμό Baniyas της Συρίας, τον τελευταίο από τις σημαντικές πηγές του Ιορδάνη, που δεν ήταν υπό τον έλεγχο του Ισραήλ[9].

Το νερό είναι επίσης, η μεγαλύτερη πλευρά του Παλαιστινιακού ζητήματος. Σήμερα, η διαχείριση της κατανομής των διασυνοριακών νερών αποτελεί την «κρυμμένη πολιτική» του ζητήματος Ισραήλ-Παλαιστίνης. Το κράτος του Ισραήλ ως περιφερειακή ηγεμονική δύναμη, έχοντας πάρει τη μερίδα του λέοντος των πηγών στα πρώτα 20 χρόνια της ύπαρξης του, συμπεριφέρεται τώρα ως συνεργάσιμο συγκριτικά με τις παλιές του δράσεις, μπαίνοντας σε διαπραγματεύσεις για να διατηρήσει τη θέση του, ενώ η Παλαιστίνη βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, εξαναγκασμένη να ζήσει σε μια πραγματικότητα που δημιούργησαν οι κυρίαρχοι[10].

Το νερό ως πολεμικό όπλο

Όταν η κυβέρνηση του Ισραήλ παρέχει νερό στους πολίτες της για να τους ωθήσει να ενταχθούν στους οικισμούς στους ξηρούς λόφους της Δυτικής Όχθης, αλλά το αρνείται στους παλαιστίνιους κατοίκους, τότε το νερό χρησιμοποιείται ως πολεμικό όπλο για να οδηγήσει σε αναγκαστική μετακίνηση παλαιστινιακού πληθυσμού σε άλλες περιοχές, δηλαδή, σε προσφυγιά. Όταν οι στρατοί και οι πολιτοφυλακές στη Μοσούλη (Ιράκ) ή στη Δαμασκό (Συρία) πολεμούν για να καταλάβουν και να ελέγχουν τα φράγματα ή τις πηγές πόσιμου νερού, από τις οποίες εξαρτάται ο εχθρός τους, τότε το νερό χρησιμοποιείται ως πολεμικό όπλο για να οδηγήσει στον έλεγχο των εδαφών και των ανθρώπων[11].

“Στα παλαιστινιακά εδάφη, ένας μεγάλος αριθμός στη Δυτική Όχθη δεν έχει πρόσβαση σε δίκτυο ύδρευσης, ενώ η λωρίδα της Γάζας πίνει στην καλύτερη περίπτωση αφαλατωμένο και στη χειρότερη μολυσμένο νερό, ενώ ακόμα και οι δεξαμενές του βρόχινου νερού κατεδαφίζονται λόγω «έλλειψης οικοδομικής άδειας». Αυτή την πολιτική αποκλεισμού, την υλοποιούν συστηματικά ο ισραηλινός στρατός, οι έποικοι και η κρατική εταιρεία ύδρευσης Mekorot (σ.σ. ενδιαφερόμενη και για την ΕΥΑΘ), στην οποία έχει παραχωρηθεί η διαχείριση των υπόγειων νερών της Δυτικής Όχθης ενώ σύμφωνα με τις συμφωνίες του Όσλο, οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν μόνο το 20 % του δικού τους νερού. Το Ισραήλ έχει επιβάλει στην Παλαιστινιακή Αρχή να αγοράζει άλλο ένα ποσοστό από την Mekorot”[12].

“Ο Τίγρης και ο Ευφράτης, αποτελούν ενιαίο σύστημα και ορίζουν την ενδιάμεση περιοχή της Μεσοποταμίας. Τρία κράτη μοιράζονται σήμερα τη Μεσοποταμία: η Τουρκία, από τα βουνά της οποίας πηγάζουν τα ποτάμια, η Συρία και το Ιράκ, που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της έκτασής της. Η Τουρκία, αν και υπολείπεται σε έκταση, κατέχει τις πηγές και προσπαθεί να αντλήσει τα μέγιστα δυνατά πλεονεκτήματα αγνοώντας τις ανάγκες των γειτόνων της. Ως εκ τούτου υλοποιεί εδώ και δεκαετίες, ένα μεγάλο «αναπτυξιακό» πρόγραμμα, το περιβόητο GAP με 19 υδροηλεκτρικά εργοστάσια, 22 φράγματα, αγωγούς και κανάλια πολλών χιλιομέτρων κλπ. Το 1990 ολοκληρώθηκε το φράγμα Ατατούρκ, ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Τη στιγμή αυτή η φραγματοποίηση προχωράει στους παραπόταμους του Ευφράτη αλλά και του Τίγρη, όπου οι μεγαλύτερες αντιδράσεις αφορούν το φράγμα Ιλισού. Η ποσότητα του διαθέσιμου νερού στη Συρία και στο Ιράκ έχει μειωθεί δραματικά, τα πλημμυρικά φαινόμενα έχουν εξαφανιστεί και η ποιότητα του νερού έχει πέσει, αφού έρχεται επιβαρυμένο με γεωργικά υπολείμματα. Η Τουρκία αρνείται σταθερά να υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τις χρήσεις των Διεθνών Υδατορευμάτων και απλώς έχει δηλώσει μονομερώς ότι θα παρέχει μια ελάχιστη ποσότητα, η οποία δεν ικανοποιεί τους γείτονες. Προστίθεται εδώ μια οικολογική ερμηνεία της συριακής κρίσης, που εντοπίζει το πρώτο αίτιο στην πενταετή ξηρασία, από το 2006 μέχρι το 2011, τη μεγαλύτερη και εντονότερη στην ιστορία της Συρίας. Πάνω από ένα εκατομμύριο αγρότες εγκατέλειψαν τη γη τους και άρχισαν να συρρέουν εξαθλιωμένοι στις πόλεις, δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής αναταραχής. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η διάλυση του Ιράκ και της Συρίας έχει παραδώσει τις δύο χώρες στην τουρκική υδροηγεμονία”[13].

Ο πόλεμος μεταξύ του συριακού στρατού και των τζιχαντιστών ISIS έχει κατακλύσει την πιο πολύτιμη πηγή νερού του πληθυσμού: την πηγή στο Wadi Barada, βορειοδυτικά της Δαμασκού, που παρέχει σχεδόν τα δύο τρίτα του πόσιμου νερού της πόλης. Όποιος ελέγχει την περιοχή της πηγής ελέγχει έμμεσα τη ζωή των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν μέσα και γύρω από τη πρωτεύουσα της Συρίας. Οι αντάρτες είχαν καταλάβει την περιοχή για μήνες. Οι αντλίες στο εργοστάσιο νερού Wadi Barada υπέστησαν ζημιές και το νερό που εξακολουθεί να ρέει έχει ρυπανθεί με πετρέλαιο ντίζελ. Περισσότεροι από 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένων 2 εκατ. παιδιών) στη μεγαλύτερη περιοχή της Δαμασκού έχουν αποκοπεί από την παροχή νερού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ[14]. Η καταστροφή των πηγών νερού δεν είναι νέα στη Συρία. Υπήρξαν 30 εσκεμμένες περικοπές νερού το 2016 στο Αλέππο, Δαμασκό, Χαμά, Ράκκα και Ντάρα. Οι αντλίες καταστράφηκαν και οι πηγές νερού μολύνθηκαν με σαφή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ιδιαίτερα για τα παιδιά που ζουν σε πολεμικές ζώνες, ο αγώνας για επιβίωση επιδεινώνεται καθημερινά. Εκτός από την αδυσώπητη βία σε χώρες όπως η Συρία, το πιο βασικό μέσο επιβίωσης - το νερό - έχει γίνει ένα όπλο πολέμου. Για πολλά παιδιά, η έλλειψη νερού σημαίνει ότι αναγκάζονται να περπατούν για ώρες προκειμένου να βρουν, γεγονός που τα θέτει σε πραγματικό κίνδυνο βίας και θανάτου. Το 2015, 11 παιδιά σκοτώθηκαν κατά τη συλλογή νερού για τις οικογένειές τους. Εκτός από τους κινδύνους στην πορεία, η συλλογή νερού από μη ρυθμιζόμενες πηγές γίνεται όλο και πιο τραγική για τα παιδιά, διότι, αν οι σφαίρες δεν τους σκοτώσουν, το νερό μπορεί να το κάνει. Το ανεπεξέργαστο ή μολυσμένο νερό εκθέτει τα παιδιά σε μεταδιδόμενες λοιμώξεις, που προκαλούν ασθένειες. Ταυτόχρονα, η πολεμική σύγκρουση καταστρέφει τις προμήθειες υγειονομικής περίθαλψης και τις εγκαταστάσεις που χρειάζονται τα παιδιά όταν τα μολυσμένα νερά τα κάνουν άρρωστα. Στη Συρία, υπάρχουν 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι που χρειάζονται ασφαλές νερό, από τα οποία περίπου 6 εκατομμύρια είναι παιδιά[15].

Στη Μοσούλη (Ιράκ), ο πόλεμος μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων και του ISIS σήμαινε ότι περισσότερο από 11 εκατομμύρια άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένων 5,1 εκατομμυρίων παιδιών) χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, όπου τα δύο τρίτα των παιδιών του Ιράκ είναι εκτός σχολείου και έχουν υποστεί αφυδάτωση και ασθένειες. Στην Υεμένη, σε δύο χρόνια εμφυλίου πολέμου, 15 εκατομμύρια άνθρωποι (σε σύνολο πληθυσμού περίπου 28 εκατομμυρίων) δεν μπορούν να έχουν ούτε ασφαλές νερό ούτε υπηρεσίες υγείας[16].

Ειρήνη, μόνο με το νερό στα χέρια των πολιτών

Όλες οι υπάρχουσες εμπειρίες από όλο τον κόσμο (και από την Ελλάδα), οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανάθεση της διαχείρισης του νερού σε λίγα χέρια ιδιωτικά ή κρατικά, καταλήγει τελικά σε ρύπανση, υποβάθμιση, στέρηση και αυξημένα τιμολόγια νερού. Κάθε είδους αυταπάτη ανάθεσης έχει πλέον τελειώσει[17].

“Περισσότερο από κάθε άλλο πόρο, το νερό πρέπει να παραμείνει κοινό αγαθό και απαιτεί κοινωνική διαχείριση ….. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη ζωή και στους πόρους που τη διατηρούν, όπως το νερό ….. ενώ η αειφορία του καθώς και η δίκαιη κατανομή του εξαρτώνται από τη συνεργασία ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας”[18]. “Ο υδρολογικός κύκλος του πλανήτη είναι μια δημοκρατία νερού …… Η φύση δεν διανέμει το νερό ομοιόμορφα. Το διανέμει δίκαια ….. σε κάθε οικοσύστημα, σε κάθε αγρο-κλιματική ζώνη, το νερό είναι δίκαια κατανεμημένο - όλα τα είδη παίρνουν το μερίδιό τους σε νερό. Η φύση δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ των αναγκών ενός μικροβίου και ενός θηλαστικού, φυτών και ανθρώπων ……. Η παγκοσμιοποίηση υπονομεύει τη δημοκρατία του νερού του πλανήτη ….. Η εταιρική αεροπειρατεία του νερού διευκολύνεται από τη δημιουργία των εταιρικών κρατών – κρατών, που συγκεντρώνουν εξουσία ….. και διαβρώνουν τα θεμελιώδη δικαιώματα της κοινότητας ….. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, η δημοκρατία του νερού, είναι ταυτόχρονα μια εμβάθυνση της δημοκρατίας και μια υπεράσπιση των πραγματικά δημοκρατικών δομών”[19].

Η πιο συμβατή υπάρχουσα δομή για την υλοποίηση της κοινωνικής-κοινοτικής διαχείρισης, για την άμεση συμμετοχή των πολιτών, για τη δημοκρατία του νερού και για την επανάκτησή του ως κοινό αγαθό με σεβασμό στον φυσικό νόμο του κύκλου του νερού είναι οι μη-κερδοσκοπικοί συνεταιρισμοί. Η συνεργατική διαχείριση του νερού από τους πολίτες, δεν αποκλείει τη διακριτή συμμετοχή των εργαζομένων στην ύδρευση-αποχέτευση ή/και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αλλά σε κάθε περίπτωση και όποια μορφή κι αν έχει μια συνεργασία κοινωνικών φορέων, η βάση της δημοκρατίας του νερού και της κοινωνικής διαχείρισης είναι οι συνεταιρισμοί νερού των ίδιων των πολιτών της κοινότητας, οι οποίοι τελικά θα αποφασίζουν[20].

Αν υπάρχει μια εγγύηση για να μην παραβιάζεται ο φυσικός νόμος του κύκλου του νερού και να μην γίνει ποτέ ιδιωτικοποίησή του, αυτό μπορεί να διασφαλιστεί μόνον με τη συνεργατική διαχείριση του νερού από τους ίδιους τους πολίτες, διότι εκεί μπορεί να γίνει συνείδηση και πράξη ότι είμαστε μέρος της φύσης και όχι κατακτητές της, εκεί μπορεί να αναπτυχθεί μια νέα κοινωνική συνείδηση για τη συλλογική διαχείριση των κοινών αγαθών και για το κοινό καλό. Εκεί μπορεί να αναπτυχθεί μια νέα ηθική που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη, που η συσσώρευση χρήματος δεν είναι αυτοσκοπός. Εκεί μπορεί να αναπτυχθεί η σύνδεση της ηθικής με την πολιτική, γιατί αυτή η σύνδεση είναι η προϋπόθεση για την έλευση ενός καλύτερου κόσμου. Αρνούμενοι αυτό, σημαίνει ότι αγνοούμε την ιστορία της ανθρωπότητας[21].

Σημειώσεις - Πηγές

[1]Antoine de Saint-Exupéry, “Terre des hommes”, Grand Prix du roman de l'Académie française, 1939
[2]Νικολάου Κ., Το Νερό ως Κοινό Αγαθό, πέρα από τις Εταιρίες και το Κράτος, Εκδόσεις Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”, Θεσσαλονίκη, 2017
[3]Νικολάου Κ., 2017 , ό.π.
[4]Engels F., Ο Φόιερμπαχ και το τέλος της γερμανικής φιλοσοφίας, Εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2007
[5]Marx K., Engels F., Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Εκδ. Γνώσεις, Αθήνα, 1968
[6]Olivera M., Water Beyond the State, North American Congress on Latin America – NACLA’s Magazine, Fall Issue, 2014
[7]Nikolaou K., L'attente d'un cadre légal favorable aux coopératives - Comment rompre avec les politiques qui donnent tous les pouvoirs aux entreprises? , L'Humanité, 3.3.2015
[8]Lhuisset E., Last Water War: Ruins of a Future, Paradox, 2016, http://www.paradox.nl/project/lastwaterwar/#work
[9]Cooley J.K., The War over Water, Foreign Policy, 54: 3-26, 1984
[10]Zeitoun M., Power and water in the Middle East. The hidden politics of the Palestinian Israeli water conflict, Ed. I.B.Tauris and Co., London and New York, 2009
[11]Zeitoun M., Water and War, Helsinki Times, 16.3.2017, http://www.helsinkitimes.fi/columns/columns/viewpoint/14615-water-and-war.html
[12]Παπαδημητρίου Γ., Ο πόλεμος του νερού στη Μέση Ανατολή, (βασισμένο στην εισήγηση στο φεστιβάλ B-FESTτου περιοδικού «Βαβυλωνία»), 31.5.2017, http://papadimitriou-giannis.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html
[13]Παπαδημητρίου Γ., ό.π.
[14]Knipp K., Syria: Water as a weapon of war, Deutsche Welle, 7.1.2017, http://www.dw.com/en/syria-water-as-a-weapon-of-war/a-37049413
[15]Wijesekera S., When Water Becomes A Weapon Of War, Huffington Post, 12.6.2017, http://www.huffingtonpost.com/sanjay-wijesekera/when-water-becomes-a-weap_b_14500786.html
[16]Dineen J., What Do Water and War Have to Do With Each Other? Tragically, a Lot, Unicef, 22.3.2017, https://www.unicefusa.org/stories/what-do-water-and-war-have-do-each-other-tragically-lot/32034
[17]Κ136, Αγωνιζόμαστε μέχρι την τελική νίκη. Βάζουμε τέλος στην αυταπάτη της ανάθεσης, www.136.gr, 9.10.2016
[18]Shiva V., Πόλεμοι για το νερό, Εκδ. Εξάρχεια, Αθήνα, 2011
[19]Shiva V., Resisting water privatisation, building water democracy, A paper on the occasion of the World Water Forum in Mexico City, www.globalternative.org, 2006
[20]Νικολάου Κ., 2017, ό.π.
[21]Ortiz J., Le Che réconcilie l’éthique et la politique", L'Humanité, 27.7.2017

______________________________

* Το κείμενο αυτό αποτελεί την βάση ομότιτλης εισήγησης, που έγινε στο πλαίσιο συζήτησης με γενικό τίτλο "Πόλεμος και περιβάλλον" στο Green Wave Festival, Θεσσαλονίκη, 14.9.2017

πηγή
μέσω:teleytaiaexodos
[full_width]

Δεν είναι δυνατόν να εμπαίζεται ένας ολόκληρος λαός με δηλώσεις όπως αυτή του υπουργού Σαντορινιού που λέει «Καθαρότερες από πριν» οι ακτές του Σαρωνικού σε 20 μέρες!
Οι επιστήμονες λένε ότι η καταστροφή θα είχε αποφευχθεί αν είχαν γίνει σωστοί χειρισμοί - Έως δέκα χρόνια χρειάζονται για να καθαρίσει ο Σαρωνικός


Κατερίνα Φάκα

Όταν το πετρέλαιο φτάσει στην ακτή και ακουμπήσει πάνω στην άμμο, είναι πολύ δύσκολο πια - Ακόμα και αν καθαριστεί πλήρως, το οικοσύστημα δεν επανέρχεται αμέσως

Από πέντε μέχρι δέκα χρόνια θα χρειαστούν για να καθαρίσουν πλήρως τα μολυσμένα ύδατα στον Σαρωνικό και να εξαφανιστούν οι καταστροφικές συνέπειες της ρύπανσης που προκλήθηκε στο οικοσύστημα από την βύθιση του δεξαμενόπλοιου Αγια Ζώνη στην Σαλαμίνα. Περιβαλλοντολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την τεράστια οικολογική ζημιά ενώ επισημαίνουν ότι υπήρχε ολιγωρία από την πλευρά των αρχών, καθώς το λιμενικό διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό για την άμεση αντιμετώπιση ανάλογων περιστατικών.

Ο περιβαλλοντολόγος, καθηγητής του ΕΜΠ Κίμων Χατζημπίρος μιλώντας στο protothema.gr τονίζει πως προκλήθηκε μια χρόνια ρύπανση σε κατοικημένες παράκτιες περιοχές, η οποία θα είχε αποφευχθεί αν από τις πρώτες ώρες είχαν γίνει οι σωστοί χειρισμοί. Ακόμα και να καθαρίσει η πετρελαιοκηλίδα το οικοσύστημα δεν επανέρχεται αμέσως.

Όπως αναφέρει, «η οικολογική ζημιά στη θάλασσα και το οικοσύστημα είναι πολύ σημαντική. Χρειάζονται περίπου πέντε με δέκα χρόνια για να την καταπολεμήσει η φύση και να εξαφανιστούν οι συνέπειες. Για περίπου πέντε χρόνια θα υπάρχει διαταραχή του θαλάσσιου οικοσυστήματος. Ο χρόνος βεβαία εξαρτάται πολύ από το τρόπο που θα αντιμετωπιστεί η ρύπανση. Αν ρίξουν χημικά στην θάλασσα για να κατακαθίσει το πετρέλαιο στο βυθό όπως συνηθιζόταν παλιότερα τουλάχιστον, τότε το πετρέλαιο δεν θα φαίνεται στην επιφάνεια, δεν θα βγαίνει στις ακτές αλλά θα κάθεται και θα καταστρέψει ολοσχερώς το οικοσύστημα. Ο πιο οικολογικός τρόπος είναι να μαζευτεί με κάποια ειδικά σκάφη, είτε συσκευές και δίχτυα που διαθέτει το λιμενικό όσο είναι ακόμα στην επιφάνεια.

Αυτό όμως τις πρώτες ώρες. Όταν το πετρέλαιο φτάσει στην ακτή και ακουμπήσει πάνω στην άμμο και τα χαλίκια, μετά είναι πολύ δύσκολο πια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν ο κρατικός μηχανισμός αντιμετώπισης ήταν έτοιμος, τις επόμενες ώρες θα έπρεπε να εξαπολυθούν και να μαζέψουν το πετρέλαιο. Θα ήταν πολύ καλύτερη η κατάσταση. Αυτό το ναυάγιο έγινε Κυριακή και σήμερα είναι Πέμπτη. Είναι αργά. Δεν γνωρίζω αν δόθηκαν οι σωστές οδηγίες. Νομίζω όμως ότι από τα αποτελέσματα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η κινητοποίηση ήταν πολύ αργή».

Εξίσου επίπονη και δύσκολη είναι η διαδικασία καθαρισμού των ακτών από την πίσσα. Από την Φρεατίδα μέχρι την Γλυφάδα το μαζούτ μαύρισε τις παραλίες ενώ οι τοπικοί παράγοντες συνδράμουν με όποια μέσα διαθέτουν για να περιοριστεί το φαινόμενο. «Όταν βγαίνει η πίσσα έξω, στα χαλίκια και την άμμο, πρέπει να καθαριστεί με χειρωνακτική εργασία, μια μια πέτρα. Αν αφήσουμε αυτήν την πίσσα θα κάνει 10-20 χρόνια να φύγει. Χρειάζεται μια καθοδήγηση από ειδικούς για να καθαρίσει η παραλία. Επομένως, έχουμε και μεγάλη οικονομική ζημιά γιατί οι παραλίες της Αττικής είναι ιδιαίτερα τουριστικές», προσθέτει ο κ. Χατζημπίρος.

Ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Επιστημών της Θάλασσας του πανεπιστημίου Αιγαίου Στέλιος Κατσανεβάκης αναφέρει στο protothema.gr πως ο χρόνος απορρύπανσης εξαρτάται από τις ποσότητες πετρελαίου που χύθηκαν στη θάλασσα. «Σε μεγάλα ατυχήματα περνάνε δεκαετίες για να επανέλθει το οικοσύστημα, όπως έγινε και στον κόλπο του Μεξικού με το Deepwater Horizon που μετά από 7 χρόνια δεν έχει ακόμα επανέλθει. Εδώ η ζημιά είναι μικρότερη, γίνονται εργασίες απορρύπανσης αλλά ακόμα και τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι εξίσου τοξικά. Χρειάζεται παρακολούθηση για τα επόμενα χρόνια».

Άγιος Κοσμάς, η πετρελαιοκηλίδα βγήκε στην ακτή

Άγιος Κοσμάς, η πετρελαιοκηλίδα μαύρισε την άμμο

Στον Άλιμο το μαζούτ έφτασε την Τετάρτη

Η παραλία του Αλίμου «μαύρισε» από το πετρέλαιο

Σήμερα Πέμπτη, στην παραλία της Γλυφάδας η κατάσταση είναι απελπιστική

Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να καθαρίσει η παραλία της Γλυφάδας

Στην Πειραϊκή το πετρέλαιο έφτασε την Τρίτη το βράδυ

Το πετρέλαιο μαύρισε τα βράχια της Πειραϊκής

Η Σαλαμίνα ήταν το μεγαλύτερο «θύμα» αυτής της καταστροφής

Η επιχείρηση καθαρισμού των ακτών της Σαλαμίνας θα χρειαστεί αρκετό χρόνο

Η δήλωση Σαντορινιού

ΑΙΣΧΟΣ
πηγή: protothema
[full_width]

Μεγάλη είναι η καταστροφή που έχει προκληθεί μετά τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου «ΑΓ. ΖΩΝΗ ΙΙ», τα ξημερώματα της Κυριακής (10/09) ενώ ήταν αγκυροβολημένο νοτιοδυτικά της νησίδας Αταλάντης, στο Σαρωνικό κόλπο.

«Μαύρισε» η θάλασσα και οι παραλίες στη Σαλαμίνα και οι φωτογραφίες που δημοσιεύει το salamina-press προκαλούν ανατριχίλα.











Υπενθυμίζεται ότι το «ΑΓ.ΖΩΝΗ ΙΙ», βυθίστηκε χθες Κυριακή, με τα αίτια του ναυαγίου να παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστα ωστόσο πληροφορίες που δεν επιβεβαιώνονται μέχρι στιγμής, αναφέρουν ότι πιθανόν υπήρξε εισροή υδάτων στο μηχανοστάσιο του πλοίου από κάποιο σωλήνα.



Την ώρα του συμβάντος μέσα στο δεξαμενόπλοιο βρίσκονταν ένας ναύτης και ο Α’ μηχανοδηγός, που περισυνελέγησαν σώοι από λάντζα και μεταφέρθηκαν για προληπτικούς λόγους στο «Τζάνειο» νοσοκομείο όπου εξήλθαν καλά στην υγεία τους.



Εν τω μεταξύ χθες, προσωρινά ελεύθεροι έως ότου οριστεί τακτική δικάσιμος, αφέθησαν ο πλοίαρχος και πρώτος μηχανικός του μικρού δεξαμενόπλοιου, οι οποίοι είχαν συλληφθεί.

Για το συμβάν το Κέντρο Επιχειρήσεων του Λιμενικού Σώματος ειδοποιήθηκε από παραπλέον φορτηγό πλοίο που ανέφερε ότι το «ΑΓ. ΖΩΝΗ ΙΙ» έχει πάρει επικίνδυνη κλήση.

Στο σημείο όπου βυθίστηκε το δεξαμενόπλοιο παρατηρήθηκαν πετρελαιοκηλίδες, ενώ το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά ζήτησε από την πλοιοκτήτρια εταιρεία να γνωστοποιήσει την ποσότητα καυσίμων που μετέφερε το «ΑΓ.ΖΩΝΗ» στις δεξαμενές του και να αναθέσει σε εταιρεία αντιρρύπανσης τη διαχείριση του συμβάντος.

Σύμφωνα με πληροφορίες ήταν φορτωμένο με 2.570 τόνους καύσιμα.

Το δεξαμενόπλοιο «ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ», κατασκευής του 1972, είχε χωρητικότητα 3.205 τόνων. Είχε ολικό μήκος 92,3 μέτρα και πλάτος 13,7.

Πηγή πληροφοριών και φωτογραφιών: salamina-press

Οι καταιγίδες ακριβώς πάνω από τις δύο πιο πολυσύχναστες στον κόσμο διαδρομές των πλοίων είναι σημαντικά ισχυρότερες σε σχέση με τις καταιγίδες πάνω από άλλες περιοχές των ωκεανών, τις οποίες δεν διασχίζουν εμπορικά πλοία, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Η μελέτη - η πρώτη που συσχετίζει άμεσα τα καυσαέρια των πλοίων με την ένταση των καταιγίδων - διαπίστωσε ότι οι αστραπές συμβαίνουν με σχεδόν διπλάσια συχνότητα πάνω από τις ναυτιλιακές οδούς στο βόρειο Ινδικό Ωκεανό και στον πορθμό της Μαλάκας μεταξύ Μαλαισίας - Ινδονησίας, καθώς και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, από ό,τι σε άλλες περιοχές χωρίς πλοία, λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πέρα, παρόλο που και αυτές έχουν παρόμοιο κλίμα.

Οι επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο στα σωματίδια που περιέχονται στα καυσαέρια των ντιζελομηχανών, τα οποία εκλύονται στην ατμόσφαιρα μέσω των φουγάρων. Αυτά τα σωματίδια διευκολύνουν το σχηματισμό νεφών και καταιγίδων πάνω από τις θάλασσες που διασχίζουν τα πλοία.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επιστήμονα της ατμόσφαιρας Τζόελ Θόρντον του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σιάτλ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Geophysical Research Letters» της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.

Όλες οι μηχανές εσωτερικής καύσης -οχημάτων, πλοίων κ.α. - εκπέμπουν καυσαέρια που περιέχουν μικροσκοπικά σωματίδια αιθάλης, αζώτου και θείου. Τα αερολύματα αυτά δημιουργούν το «νέφος» ρύπανσης των πόλεων και παράλληλα συμβάλλουν στο σχηματισμό κανονικών νεφών. Τα μόρια του νερού από τους υδρατμούς συμπυκνώνονται γύρω από αυτά τα σωματίδια δημιουργώντας σταγονίδια και σωματίδια πάγου, που αποτελούν την «πρώτη ύλη» για τα σύννεφα και τις ηλεκτρικές καταιγίδες τους.

Οι ερευνητές κατέγραψαν τις ακριβείς γεωγραφικές τοποθεσίες περίπου ενάμισι δισεκατομμυρίου αστραπών που συνέβησαν στη Γη μεταξύ 2005 - 2016. Παρατήρησαν ότι οι αστραπές και οι καταιγίδες είναι σχεδόν διπλάσιες πάνω από τις κύριες θαλάσσιες οδούς των εμπορικών πλοίων.
Σχεδόν 100.000 πλοία διασχίζουν κάθε χρόνο τα στενά της Μαλάκας, που βρίσκονται πάνω στον κύριο θαλάσσιο άξονα Δύσης - Ανατολής. Τα πλοία συνήθως καίνε λιγότερο καθαρά καύσιμα, όταν βρίσκονται στην ανοιχτή θάλασσα, από ό,τι κοντά στα λιμάνια, πράγμα που γεννά περισσότερα καυσαέρια και έτσι διευκολύνει περαιτέρω τη δημιουργία καταιγοδοφόρων νεφών.

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget