Articles by "πολιτισμός"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Του Γεωργίου Μανουσάκη, ομότιμου καθηγητή του ΑΠΘ

Για τον ίδιο λόγο, αλλά και για τη συγκυρία της δύσκολης πολιτικής κατάστασης την οποία βιώνουμε την περίοδο αυτή, δεν θεωρώ άσκοπο να θυμηθούμε ποιες είναι οι απόψεις του Αριστοτέλη για τη δημοκρατία.

Η δημοκρατία, κατά τον Αριστοτέλη, είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα. Με την προϋπόθεση ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια. Τα όρια αυτά στις δημοκρατίες τα καθορίζουν οι νόμοι και δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς. Γιατί η υπέρμετρη δραστηριότητα (ασυδοσία) του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

Τα πλεονεκτήματα της δημοκρατίας
Η δημοκρατία είναι το σταθερότερο και το πιο ακίνδυνο πολίτευμα. Εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη κοινωνική ισορροπία και επιτρέπει ευκολότερα την αλλαγή των προσώπων στην εξουσία, με την επιφύλαξη ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι κατάλληλη για οποιονδήποτε λαό και με τον προβληματισμό ποια θα είναι η έκταση της λαϊκής κυριαρχίας.

Η καλύτερη περίπτωση είναι να συμμετέχουν στα κοινά ελεύθερα και ισότιμα όλοι οι πολίτες, με την προϋπόθεση πάντα ότι τηρούνται οι νόμοι. Η χειρότερη περίπτωση είναι ότι συμμετέχουν ισότιμα μεν όλοι οι πολίτες (ο λαός), αλλά δεν τηρούνται οι νόμοι.

Στις περιπτώσεις αυτές η εξουσία γίνεται αυταρχική και ανθεί η δημαγωγία. Οι δημαγωγοί είναι αυτοί που κατευθύνουν την κοινή γνώμη εκεί που αυτοί θέλουν, επιδιώκοντας προσωπικά οφέλη και όχι το γενικότερο συμφέρον. Λένε, για παράδειγμα, οι δημαγωγοί «ο λαός στην εξουσία», «ο λαός να δικάζει» κ.ά. Λόγια τα οποία ακούγονται μεν ευχάριστα, αλλά διαβρώνουν τη δημοκρατία. Στις περιπτώσεις αυτές, επειδή κινδυνεύει να εκτραπεί η δημοκρατία, πρέπει ο σωστός πολιτικός να επεμβαίνει και να αποτρέπει τα σχέδια των δημαγωγών.

Οι πυλώνες της δημοκρατίας
Η δημοκρατία, για να λειτουργήσει σωστά, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους πολίτες. Από τους δύο αυτούς πυλώνες της δημοκρατίας, τους πολιτικούς και τους πολίτες, πιο προσεκτικοί στη διαφύλαξή της πρέπει να είναι οι πολιτικοί, γιατί αυτοί ευκολότερα διολισθαίνουν στη δημαγωγία, η οποία είναι ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας.

Κατά τον Αριστοτέλη, δεν υπάρχει κάποιο πολίτευμα που να είναι κατάλληλο για οποιονδήποτε λαό. Γι’ αυτό, οι πολιτικοί και οι νομοθέτες πρέπει να επιλέγουν κάθε φορά το πολίτευμα και τους νόμους ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο και την ιδιοσυγκρασία της πλειονότητας των πολιτών. Βασικό κριτήριο της επιλογής του πολιτεύματος θα πρέπει να είναι και η δυνατότητα της καλής λειτουργίας του.

Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα τόσο οι πολιτικοί όσο και οι πολίτες πρέπει να έχουν τα ακόλουθα προσόντα.

Τα προσόντα των πολιτικών
Οποιοδήποτε κι αν είναι το πολίτευμα, δεν νοείται –κατά τον Αριστοτέλη– πολιτικός χωρίς αρετή και ήθος. Τα προσόντα αυτά είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός πολιτικού και ενός που απλώς πολιτεύεται. Ενός πολιτικάντη, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Ο Αριστοτέλης πίστευε πως ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ασκηθεί στην αρετή και να γίνει ενάρετος. Η λέξη «ήθος» προέρχεται από το έθος, που σημαίνει συνήθεια. Η αρετή και το ήθος απαιτούν συνεχή φροντίδα. Οι πολιτικοί πρέπει επιπλέον να έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό για το πολίτευμα. Πράγμα που προϋποθέτει σωφροσύνη και πείρα. Η λέξη «σωφροσύνη» σημαίνει «διασωθείσα φρόνηση». Λέμε ότι κάποιος πολιτεύεται με φρόνηση όταν οι πράξεις του αποβλέπουν στο καλό των πολιτών.

Ο Αριστοτέλης δεν σταματάει να επαναλαμβάνει στα έργα του ότι κάθε πράγμα αξιολογείται από τον σκοπό που είναι προορισμένο να επιτελέσει. Επειδή ο πολιτικός προορίζεται να υπηρετήσει το πολίτευμα, αξιολογείται τελικά από το τι κατόρθωσε να κάνει γι’ αυτό και κατά πόσο μπόρεσε να το υπερασπιστεί. Δηλαδή ο πολιτικός πρέπει να είναι προσγειωμένος στην πραγματικότητα και όχι προσκολλημένος σε ιδεοληψίες και τύπους. Οι πολιτικοί αξιολογούνται από τις πράξεις τους και καταξιώνονται από τον τρόπο που ασκούν την εξουσία.

Όπως γράφει ο Αριστοτέλης, οι περισσότεροι πολιτικοί δεν φέρουν επάξια τον τίτλο του πολιτικού, γιατί επιλέγουν το λειτούργημα αυτό από πλεονεξία για χρήματα και όχι για να προσφέρουν στο σύνολο χωρίς υστεροβουλία. Ο πολιτικός πρέπει με τους λόγους του και τις πράξεις του να πείθει τους πολίτες να υπακούν και να σέβονται τους νόμους. Για να το επιτύχει όμως αυτό πρέπει να γνωρίζει την ψυχολογία και τη νοοτροπία του λαού, πράγμα που θα μπορέσει να το κατορθώσει αν βρίσκεται σε συνεχή επαφή μαζί του και αν δεν αποξενώνεται από αυτόν. Θεωρεί ακόμη ότι καθήκον του πολιτικού είναι να διδάξει στους πολίτες ποια είναι τα όρια της ελευθερίας και τα πλαίσια της ισότητας μέσα στα οποία πρέπει να κινηθούν, αλλά και τους κινδύνους που απειλούν το πολίτευμα από την κακή χρήση της ελευθερίας.

Όπως είναι επίσης καθήκον του να αντιλαμβάνεται, να διαισθάνεται, να αφουγκράζεται, όπως θα έλεγε κάποιος σύγχρονός μας πολιτικός, τι πηγαίνει στραβά στο πολίτευμα, ώστε να φροντίζει να το διορθώνει εγκαίρως.

Ο πολιτικός πρέπει να είναι πιστός στο πολίτευμα που υπηρετεί. Να σέβεται τους νόμους και να έχει τις ικανότητες να μπορεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του. Δεν πρέπει ακόμη να κρύβει από τους πολίτες την πραγματικότητα. Η γνώση της πραγματικότητας είναι πάντα προς το συμφέρον των πολιτών και κυρίως της πολιτείας.

Διότι, όπως αναφέρει πολλές φορές ο Αριστοτέλης, το συμφέρον του συνόλου έχει προτεραιότητα έναντι του ατομικού. Αναφέρει επίσης ότι με σωστούς πολιτικούς μπορεί να γίνουν θαύματα. Για παράδειγμα, στην εποχή του Περικλή η Αθήνα έφτασε σε μια αξεπέραστη ακμή. Τότε χτίστηκαν ο Παρθενώνας, τα Προπύλαια, το λιμάνι του Πειραιά, αλλά και τα γράμματα και οι τέχνες γνώρισαν πρωτόγνωρη άνθηση και η δημοκρατία έφτασε στην τέλεια μορφή της.

Η διαφοροποίηση του Αριστοτέλη από τον Πλάτωνα
Ο δάσκαλος του Αριστοτέλη, ο Πλάτωνας, θεωρούσε τους φιλοσόφους κατάλληλους για πολιτικούς, επειδή πίστευε πως οι φιλόσοφοι έχουν μια καθολική γνώση των πραγμάτων και κατά συνέπεια μπορούν να οδηγήσουν τις ανθρώπινες πράξεις στον σωστό δρόμο.

Η διαφοροποίηση του Αριστοτέλη ως προς τις απόψεις του δασκάλου του στο θέμα αυτό είναι ότι ένας ιδανικός κυβερνήτης δεν αρκεί να έχει απλά μόνο γνώσεις αλλά χρειάζεται και πείρα, την οποία αποκτά όταν βρίσκεται πιο κοντά στον κόσμο. Θεωρούσε ακόμη ότι στην πολιτική πρέπει να γίνεται ρεαλιστική ανάλυση των καθημερινών γεγονότων, με βάση την οποία θα προγραμματίζεται η εκάστοτε πολιτική πράξη και θα θεσπίζονται οι κατάλληλοι νόμοι. Πίστευε ακόμη ότι για να θεσπιστούν σωστοί νόμοι χρειάζονται και ενάρετοι νομοθέτες.

Οι υποχρεώσεις των πολιτών
Κατά τον Αριστοτέλη, οι υποχρεώσεις των πολιτών προς την πολιτεία ποικίλλουν από πολίτευμα σε πολίτευμα. Στη δημοκρατία, για παράδειγμα, ο πολίτης πρέπει να ελέγχει την εξουσία, αλλά και ταυτόχρονα να υπακούει σε αυτήν. Να «κυβερνά» και να «κυβερνιέται». Να έχει ακόμη αρετή, γνώση και ορθή κρίση. Όπως έλεγε, δεν πρέπει να περιμένουμε όλοι οι πολίτες να έχουν τα προσόντα αυτά, η πλειονότητα όμως των πολιτών πρέπει να τα έχει σε ικανοποιητικό βαθμό. Αλλά και όσοι δεν τα έχουν πρέπει να τα αποκτήσουν με το να κάνουν καθημερινά καλές και «ενάρετες» πράξεις, ώστε η αρετή και το ήθος να τους γίνει συνήθεια και βίωμα.

Επιπλέον, δεν πρέπει ο πολίτης να θεωρεί ταπεινωτικό –και πολύ περισσότερο δουλεία– το να υπακούει στους νόμους της πολιτείας, αλλά πρέπει αυτό να το αισθάνεται ως καθήκον και προϋπόθεση για τη διατήρηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, διότι όποιος από τους πολίτες που δραστηριοποιούνται μέσα στα συλλογικά όργανα συγκεντρώνει τα προσόντα αυτά, αργά ή γρήγορα θα ξεχωρίσει, θα κερδίσει την αναγνώριση του κοινού και εκ των πραγμάτων θα προωθηθεί σε αρχηγικές θέσεις.

*Από το βιβλίο «Με τον Αριστοτέλη online» του Γ. Μανουσάκη. Τηλ. επικοινωνίας με τον συγγραφέα: 2310 341597

freesunday.gr

Αχιλλέας Σύρμος

O Φατός Λιουμπόνια (Fatos Lubonja), ίσως η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της μετακομμουνιστικής αλβανικής διανόησης, αποτελεί αναμφίβολα το πιο σταθερό και διαχρονικό σημείο αναφοράς στην ακανθώδη και βραδυκίνητη πορεία της χώρας προς τη δημοκρατία. Αν και υπήρξε γόνος υψηλόβαθμων αξιωματούχων της προνομιακής ελίτ του καθεστώτος Χότζα, καταδίκασε ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια την προσωπολατρία και την υποκρισία του δικτάτορα, γεγονός για το οποίο διώχθηκε απηνώς και καταδικάστηκε σχεδόν ισόβια.

Αποφυλακίστηκε μαζί με τους τελευταίους πολιτικούς κατάδικους της κομμουνιστικής Αλβανίας έπειτα από δεκαεφτά χρόνια εγκλεισμού στα δύο πιο κακόφημα κάτεργα του χοτζικού καθεστώτος, το στρατόπεδο-ορυχείο εξόρυξης χαλκού του Σπατς και τη φυλακή του Μπουρρέλι. Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, εμπλέκεται ενεργά στο κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορίζεται εκπρόσωπος της Αλβανίας στην Διεθνή Επιτροπή του Ελσίνκι.

Το 1994, μαζί με μια ομάδα διανοουμένων και νέων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων ήταν αρχικά και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Έντι Ράμα, εκδίδει το περιοδικό Përpjekja (Προσπάθεια) το οποίο εστιάζει σε ζητήματα πολιτικής σκέψης, φιλοσοφίας, ιστορίας και κουλτούρας διαμορφώνοντας, για δύο και πλέον δεκαετίες, τις συνθήκες ανάδυσης μιας ρηξιγενούς αναθεώρησης της ταυτότητας της μετακομμουνιστικής Αλβανίας αποκαθαρμένης από τις συσσωρευμένες στρεβλώσεις του κομμουνιστικού παρελθόντος.

Οι λογοτεχνικές του μαρτυρίες γύρω από τις συνθήκες εγκλεισμού στα αλβανικά γκουλάγκ έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα πολωνικά, τα γερμανικά και κυρίως στα ιταλικά όπου και τιμήθηκε με το μεγάλο λογοτεχνικό βραβείο «Alberto Moravia», το 2002. Είναι, επίσης, ευρύτερα γνωστός ως ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ένας από τους εξέχοντες πολιτικούς αναλυτές της σύγχρονης Αλβανίας.

Μανιχαϊστική σχιζοφρένεια
Σε ένα πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στη Γκαζέτα Πανοράμα (16/11/2018), ο Λιουμπόνια σχολίασε όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στη χώρα εξαιτίας της αδικαιολόγητης εκτέλεσης του Κωνσταντίνου Κατσίφα από τις δυνάμεις RENEA, περιστατικό το οποίο χαρακτηρίζει ενδεικτικό της «πολιτισμικής χρεοκοπίας» της χώρας και της αποτυχημένης μετακομμουνιστικής πορείας προς την κατάκτηση των ευρωπαϊκών ιδεωδών.

Θεωρεί επίσης ότι το περιστατικό στάθηκε αφορμή να εκδηλωθεί ένα είδος «μανιχαϊστικής σχιζοφρένειας» στην Αλβανία οι ρίζες της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν στην εκφυλιστική παράδοση του εθνικο-κομμουνιστικού παρελθόντος. Σχετικά με τις δηλώσεις Ράμα, τις χαρακτήρισε «πολύ χαμηλού επιπέδου» από τις οποίες μπορεί κανείς να διαπιστώσει ποια βήματα προόδου έχουν σημειωθεί γενικά στη χώρα.

Θεωρεί επίσης υποκριτικό το δεύτερο σχόλιο του Ράμα ότι «εμείς επιδείξαμε ανωτερότητα και δεν ενδώσαμε στις προκλήσεις των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της κηδείας»: Γιατί δεν επέδειξαν ανωτερότητα οι αλβανικές αρχές και με το νεαρό Κατσίφα συλλαμβάνοντάς τον και όχι εκτελώντας τον; Ο Λιουμπόνια εξετάζει το περιστατικό εστιάζοντας σε τρία σημεία.

Η δολοφονία σημείο-σημείο
Κατά πρώτον, παροτρύνει τους συμπατριώτες του να αναρωτηθούν τι μπορεί να συνέβη στο μυαλό αυτού του νέου ανθρώπου που τον ώθησε να καταφύγει στη χρήση του όπλου, ποιες είναι οι πηγές ενός τέτοιου μίσους κατά της αλβανικής αστυνομίας, αν έχει υποστεί προηγουμένως κάποιου είδους ταπείνωση κτλ. Η επιθετική του ενέργεια αλλά και η συνολική υποστήριξη προς το πρόσωπό του από σύσσωμη την Ελληνική Μειονότητα, θα πρέπει να προβληματίσουν την αλβανική κοινωνία σχετικά με την ποιότητα του κράτους που έχουν δημιουργήσει τόσο για τους ίδιους τους Αλβανούς όσο και για τους Έλληνες Μειονοτικούς που είναι παράλληλα αλβανοί πολίτες.

Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζει ότι πάνω από τους μισούς πολίτες της χώρας επιθυμούν διακαώς να την εγκαταλείψουν εξαιτίας ακριβώς της διαπλοκής του πολιτικού συστήματος με το οργανωμένο έγκλημα. Προτρέπει επομένως τους συμπατριώτες του να εκδηλώσουν τον πατριωτισμό τους μεριμνώντας για τη διαμόρφωση ενός σοβαρού και πολιτισμένου κράτους και όχι μισώντας τους εθνικά αλλογενείς.

Κατά δεύτερον, εστιάζοντας στο ίδιο το συμβάν και την τραγική του κατάληξη, καταδικάζει την απόπειρα τερατοποίησης του Κατσίφα από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της χώρας και από τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης που τον απογύμνωσαν από κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό αντί να ασχοληθούν όχι μόνο με τα κίνητρα που τον ώθησαν σε μια τέτοια ακραία ενέργεια, αλλά ούτε ακόμη και με τις συνθήκες θανάτου του: Αν δηλαδή οι δυνάμεις RENEA πήραν κάποια εντολή «από πάνω» να τον σκοτώσουν ή αν τον σκότωσαν έτσι από μόνοι τους, «κάνοντας του κεφαλιού τους».

Καταδικάζει επίσης τη συνύφανση της εκτέλεσης Κατσίφα με ένα ακατανόητο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας διάχυτο στον αλβανικό τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αναφορές του τύπου «Δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας προκαλεί ένας έλληνας», «Καλά του κάνανε του κ***έλληνα» κ.τ.λ. Εμμένοντας στην τραγική κατάληξη του συμβάντος, ο Λιουμπόνια αναρωτιέται το αυτονόητο: Γιατί δε συνελήφθη απλώς για να οδηγηθεί στη συνέχεια στη δικαιοσύνη εφόσον ήταν πασιφανές ότι δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση να σκοτώσει τους αστυνομικούς;

Το τρίτο σημείο, κατά τον Λιουμπόνια, που πρέπει να προβληματίσει τους συμπατριώτες του, με αφορμή την υπόθεση Κατσίφα, είναι το γεγονός ότι όσο ένας λαός είναι ανεκτικός, στα όρια της συναίνεσης, με την άσκηση βίας και ταπεινωτικών συμπεριφορών κατά των μειονοτήτων από τις δυνάμεις κρατικής καταστολής -είτε αυτές οι μειονότητες είναι Εβραίοι, Τσιγγάνοι, Αλβανοί, Ελληνες, Σέρβοι, ομοφυλόφιλοι κ.τ.λ- τόσο πιο πολύ πιθανό είναι αυτή η κρατική βία να στραφεί το ίδιο αλύπητα και κατά των πλειονοτήτων.

Το ερώτημα Γραμματικάκης
Υπάρχουν ωστόσο σημεία τα οποία πρέπει να προβληματίσουν και την ελληνική κοινή γνώμη. Είναι απορίας άξιον αν οι εκπρόσωποι εκείνοι της εγχώριας μεταπολιτευτικής αριστεράς που τάχθηκαν με πρωτόγνωρη θέρμη στο πλευρό της αλβανικής αστυνομίας και θεώρησαν ότι οι δηλώσεις Ράμα ήταν ένα μάθημα πολιτισμού και πατριωτικής ανωτερότητας, καταφέρουν μέσα από τις θέσεις του πιο ευφυούς παρατηρητή της σύγχρονης Αλβανίας να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της αλαζονικής ιδεοληπτικής αστοχίας τους σχετικά με την υπόθεση Κατσίφα. Είναι η ίδια εκείνη «αριστερά» που με την ίδια θέρμη έπαιρνε κάποτε το μέρος του Ενβέρ Χότζα πιστεύοντας ότι οι «Έλληνόφωνοι Νοτιοαλβανοί» ζούσαν στο σοσιαλιστικό τους παράδεισο –και ίσως εξακολουθούν να το πιστεύουν.

Και κάτι ακόμη. Πριν από λίγες ημέρες η Ευρωβουλή απέρριψε την πρόταση του Έλληνα ευρωβουλευτή Νότη Μαριά για ειδική συζήτηση σχετικά με τη δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα και την παραβίαση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Μεταξύ των Ελλήνων ευρωβουλευτών που καταψήφισαν τη συγκεκριμένη πρόταση ήταν και ένας από τους πιο αξιόλογους εκπροσώπους της ελληνικής διανόησης, ο κ. Γιώργος Γραμματικάκης, συγγραφέας των βιβλίων ‘Η κόμη της Βερενίκης’, ‘Η αυτοβιογραφία του φωτός’, κ.α. Θα πρέπει και εμείς να αναρωτηθούμε τι συνέβη στο μυαλό του κ. Γραμματικάκη και τήρησε μια τέτοια επιθετική στάση απέναντι στη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, οι συνθήκες της οποίας ακόμα δεν έχουν διευκρινιστεί από την αλβανική αστυνομία.

Ακολούθησε απλώς την κομματική γραμμή ή «έκανε του κεφαλιού του»; Ποια ήταν τα στοιχεία εκείνα τα οποία υπέδειξαν στην επιστημονική αλλά και ανθρωπιστική του κρίση πως ο νεκρός δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα ακραίο εθνικιστικό στοιχείο που πήγαινε γυρεύοντας; Δεν τον προβλημάτισε καθόλου πως μια ολόκληρη μειονότητα, που τυχαίνει να είναι και ελληνική, ταυτίστηκε μαζί του ζητώντας μόνο τη δικαίωση; Είχε υπόψη του πράγματι κάποια στοιχεία σχετικά με το περιστατικό ή ήταν απλώς το συνειδησιακό κριτήριο ενός αβυσσαλέου αριστερισμού που τον εμπόδισε να δει πέρα από «ένα οπλισμένο εθνίκι»;

Και πώς είναι δυνατόν, την ίδια στιγμή, ένας Αλβανός διανοούμενος (Φυσικός κι εκείνος) να δει στο πρόσωπο του νεαρού Κατσίφα πέρα από «έναν οπλισμένο κ***έλληνα» και να παροτρύνει και τους συμπατριώτες του να κάνουν το ίδιο; Μπορεί, είναι η απάντηση, γιατί ο συγκεκριμένος Αλβανός διανοούμενος ξέρει πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η «αυτοβιογραφία του φωτός» μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

slpress

Ο Απόστολος Παύλος συνιστά να μη μεταλλαχθούμε. Να μην αφήσει μορφικό αποτύπωμα ο καιρός επάνω μας, αλλά να μεταμορφωθούμε πνευματικά επιλέγοντας το θέλημα του Θεού. Να αφήσουμε το φθαρτό για το άφθαρτο, το αιώνιο, το αληθές.
Και μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός υμών εις το δοκιμάζειν υμάς τι το θέλημα του Θεού το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον».
Μη γίνεστε ένα με την εποχή σας, αλλά να μεταμορφώνεστε με την ανανέωση του νου σας με το να διακρίνετε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το οποίο είναι αγαθό και αρεστό και τέλειο.
Αποστόλου Παύλου, Προς Ρωμαίους Επιστολή 12:2.
Η λέξη «συσχηματίζεσθε» είναι ιδιαίτερα εύστοχη. Δείχνει τη μετάλλαξη στην οποία υπόκειται κάθε πρόσωπο το οποίο γίνεται ένα με την εποχή του και πλάθει εαυτόν καταπώς βούλεται η υλική εξουσία, αυτή της πολιτικής, της οικονομίας και όποιας άλλης κυβερνά τα εφήμερα.

Η εξουσία κάθε εποχής θα αποπειραθεί, κατά κανόνα, να μας κάνει κυριολεκτικά «σαν τα μούτρα της», να μας εμποτίσει τόσο πολύ με τον θάνατο που κουβαλάει εντός της, ώστε να περάσει πρώτα στους νόες μας και ύστερα παντού η αποκρουστική ασχήμια της σήψης της. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να αναγνωσθεί η είδηση που έγραψε η «δημοκρατία» την Τρίτη (3/10/2018):
«“Στα κάγκελα” βρίσκονται οι αστυνομικοί που υπηρετούν στις ειδικές δυνάμεις της Κρήτης με τον... νέο τρόπο “αστυνόμευσης” στην περιοχή του Ηρακλείου, ο οποίος, όπως λένε, απέχει πολύ από τις αρμοδιότητές τους. Οπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ενωση Ειδικών Φρουρών Κρήτης, “ειδικές δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ., όπως το ΤΑΕ (Τμήμα Αστυνομικών Επιχειρήσεων) Ηρακλείου και το ΤΑΕ Μεσσαράς, διατάχθηκαν να προβούν σε διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος σε σπίτια πολιτών”. Σύμφωνα με όσα είπε στη “δημοκρατία” ο πρόεδρος της Ενωσης Ειδικών Φρουρών Χρήστος Τσανακτσίδης, αυτό που ουσιαστικά καλούνται να κάνουν οι δυνάμεις είναι να συνοδεύουν κλιμάκια της ΔΕΗ τα οποία πηγαίνουν σε σπίτια ώστε να κόψουν το ρεύμα».
Αλήθεια, πώς θα αισθάνονται οι αστυνομικοί της Κρήτης έπειτα από την άμεση συνέργειά τους σε διακοπή ρεύματος οικονομικά εξαθλιωμένης και ψυχολογικά αποκαμωμένης οικογένειας; Τι είδους άνθρωποι θα γίνουν με τη συχνή επανάληψη τέτοιων επιχειρήσεων; Δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να συσχηματισθούν με τον αιώνα τούτο.

Ο κομμουνισμός, μια αδηφάγος ιδεολογική μηχανή, που κατακρεούργησε επί δεκαετίες εκατοντάδες εκατομμύρια σώματα και ψυχές, θέλοντας να παράξει αδίστακτα και αποτελεσματικά τέρατα, τα οποία θα υποτάσσονταν εύκολα και θα τον υπηρετούσαν, είχε επινοήσει γρήγορες και «δραστικές» τακτικές.

Μία από αυτές διαβάζουμε στο βιβλίο «Η τέχνη της ευτυχίας - Ενας φωτεινός οδηγός ζωής» των Δαλάι Λάμα και Howard C. Cutler, M.D. (Αθήνα: 2000, εκδόσεις Εσοπτρον, σελ. 214).
Στο σχετικό απόσπασμα αναφέρεται ότι οι Κινέζοι κομισάριοι, για να κάμψουν το πνεύμα των πιστών βουδιστών που κατοικούσαν στο κατεχόμενο από την Κίνα Θιβέτ, υποχρέωναν μαθητές να σκοτώνουν ζωάκια επειδή γνώριζαν ότι αυτό το απαγορεύει ρητά η θρησκεία τους:
«Ενας Θιβετανός πρόσφυγας μου διηγήθηκε κάποτε για το κινεζικό σχολείο στο οποίο ήταν υποχρεωμένος να φοιτά όπως κάθε νέος που μεγάλωνε στο Θιβέτ. Το πρωινό ήταν αφιερωμένο στην πολιτική κατήχηση και τη μελέτη του “μικρού κόκκινου βιβλίου” του προέδρου Μάο.
Τα απογεύματα ήταν αφιερωμένα στη σύνταξη γραπτών αναφορών γύρω από διάφορες εργασίες που τους είχαν αναθέσει για το σπίτι. Οι “εργασίες για το σπίτι” είχαν επινοήσει κυρίως για να ξεριζώσουν το βαθιά ριζωμένο πνεύμα του βουδισμού στον θιβετανικό λαό. Γνωρίζοντας, επί παραδείγματι, για τη βουδιστική απαγόρευση της αφαίρεσης ζωής και την πίστη ότι κάθε ζωντανό πλάσμα είναι εξίσου “πολύτιμο αισθανόμενο ον”, ένας από τους δασκάλους αυτών των σχολείων ανέθεσε στους μαθητές του να σκοτώνουν κάτι και να το φέρουν στο σχολείο την επόμενη μέρα. Και οι μαθητές έπαιρναν γι’ αυτό βαθμούς. Για κάθε πεθαμένο ζώο θα έπαιρναν έναν συγκεκριμένο βαθμό, έπαιρναν πόντους - μια μύγα λ.χ. άξιζε έναν πόντο, ένα σκουλήκι δύο, ένα ποντίκι πέντε, μια γάτα 10, και ούτω καθεξής».
Ο μόνος τρόπος για να μη συσχηματισθούμε με τον αιώνα τούτο είναι η πνευματική μεταμόρφωσή μας, το εθελούσιο πέρασμά μας στις τάξεις όσων υπηρετούν την αληθινή ομορφιά, που είναι το θέλημα του Θεού.

Παναγιώτης Λιάκος
Δημοκρατία

Εξώδικο για το Σκοπιανό απέστειλε η «ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ» στο υπουργείο Πολιτισμού και συγκεκριμένα για την… παράλειψή του να προστατέψει, ποινικά, την αϋλη πολιτιστική κληρονομιά, όπως υποχρεούται βάσει της Σύμβασης της UNESCO. Πρόκειται για μία κίνηση-ματ, η οποία είναι ικανή ακόμη και να …τινάξει στον αέρα τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Οπως εξήγησαν στον «Ε.Τ.» οι δικηγόροι που ηγούνται αυτής της πρωτοβουλίας, Αριάδνη Νούκα και Αναστάσιος Καραΐσκος, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να καλύψει αυτό το νομοθετικό κενό. Πρακτικά, θα πρέπει να γίνει η καταγραφή και η τεκμηρίωση των άυλων πολιτιστικών αγαθών και να νομοθετηθεί η ποινική προστασία τους. Από εκεί και πέρα, όσοι δεν συμμορφώνονται με όσα θα προβλέπει η σχετική νομοθεσία και οι δικαστικές αποφάσεις, αν δηλαδή αντί να προστατεύουν την πολιτιστική κληρονομιά κινούνται παράνομα και καταχρηστικά θα βρίσκονται αντιμέτωποι με τις ποινικές κυρώσεις που ορίζει ο νόμος, οι οποίες «μεταφράζονται» ακόμη και σε φυλάκιση.

Με αυτά τα δεδομένα, η κ. Νούκα κάλεσε τους βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου «να αναλάβουν πρωτοβουλία πρότασης νόμου για την ποινική προστασία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, εάν η αρμόδια υπουργός δεν ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Ειδικά, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης που αντιτίθενται στη Συμφωνία των Πρεσπών».

Αξίζει να σημειωθεί πως τα άυλα πολιτιστικά αγαθά αφομοιώθηκαν κάποια στιγμή από τον πολιτισμό της χώρας και ενσωματώθηκαν σε αυτό χωρίς να προστατεύονται επαρκώς, όπως επιτάσσουν το Σύνταγμα και η Διεθνής Σύμβαση της UNESCO.

Ο νομοθέτης, όπως αναφέρεται και στο εξώδικο, «παρά την αδιαμφισβήτητη καινοτομία να υπαγάγει στην έννοια της προστατευόμενης πολιτιστικής κληρονομιάς και τα άυλα πολιτιστικά αγαθά, “εξάντλησε” το ζήτημα της προστασίας τους σε ένα και μόνο στο άρθρο (άρθρο 5), προβλέποντας απλώς τη μέριμνα του υπουργείου Πολιτισμού για την αποτύπωση, την καταγραφή και την τεκμηρίωση άυλων πολιτιστικών αγαθών που παρουσιάζουν ιδιαίτερη σημασία».

Επισημαίνεται πως βάσει του ν. 3028/2002 το υπουργείο Πολιτισμού μεριμνά για την αποτύπωση σε γραπτή μορφή, καθώς και σε υλικούς φορείς ήχου, εικόνας ή ήχου και εικόνας, την καταγραφή και την τεκμηρίωση άυλων πολιτιστικών αγαθών του παραδοσιακού, λαϊκού και λόγιου πολιτισμού που παρουσιάζουν ιδιαίτερη σημασία. Με Προεδρικό Διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του υπουργού Πολιτισμού, καθορίζονται ο τρόπος καταγραφής και αποτύπωσης των άυλων πολιτιστικών αγαθών, οι αρμόδιες για την υλοποίηση των παραπάνω ενεργειών υπηρεσίες ή και φορείς και ρυθμίζεται κάθε αναγκαία λεπτομέρεια.

Οι δικηγόροι αιτήθηκαν μάλιστα, στο πλαίσιο του εξώδικου, εάν η μέριμνα του υπουργείου Πολιτισμού για την αποτύπωση, την καταγραφή και την τεκμηρίωση των άυλων πολιτιστικών αγαθών που παρουσιάζουν ιδιαίτερη σημασία στη βόρεια περιοχή της Ελλάδας και ιδίως στη Μακεδονία έχει ολοκληρωθεί, να τους χορηγηθεί συναφής πίνακας καταγραφής των εν λόγω αγαθών και να προβεί το υπουργείο στην ποινική προστασία τους.

Το υπουργείο Πολιτισμού απάντησε στους αιτούντες δικηγόρους «σχετικά με την ποινική προστασία στοιχείων άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» ότι η αίτησή τους έχει τεθεί υπόψη του τμήματος Νομοθετικού Εργου και Κοινοβουλευτικού Ελέγχου του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, προκειμένου να διατυπώσει γνώμη σχετικά με τα διαλαμβανόμενα στην αίτησή τους.

Το παραπάνω τμήμα δεν έχει απαντήσει μέχρι σήμερα. «Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι δήθεν το υπουργείο δεν γνωρίζει αν προστατεύονται ποινικά ή όχι τα στοιχεία της άυλης ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς ως δεδομένα του εθνικού πολιτισμού μας», τόνισε ο κ. Καραΐσκος.

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΔΙΚΟΥ

– Η αϋλη πολιτιστική κληρονομιά συνδέεται με τη γλωσσική και εθνική συνείδηση, με την πρόσληψη και τη χρήση της Ιστορίας, με τις συλλογικές πρακτικές και νοοτροπίες, και με το επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Γι’ αυτό κάθε λέξη δεν είναι απλώς μια αλληλουχία φθόγγων, ένα σύμβολο, δεν είναι απλώς τεχνικός όρος, (αλλά μια οντότητα του κόσμου, της πραγματικότητας, είτε είναι συγκεκριμένη είτε αφηρημένη), είναι μια πνευματική κατάκτηση, μια εσωτερική νοητική σύλληψη του κόσμου από τον ανθρώπινο νου. Τότε και η γλωσσική έκφραση γίνεται κοινός τόπος εμπνεύσεως, συγκινήσεως, γνώσεως, βιώματος, τρόπου και σκοπού ζωής, και τότε φυσικά αυτή η γλωσσική συνείδηση και η νοηματική και ηθογραφική – πολιτιστική ιδιοσυστασία διαμορφώνει την ταυτότητα της ομάδας που φθάνει μέχρι τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό και εκφράζει έτσι αυτό που ονομάζεται «εθνική ταυτότητα» & επιβεβαιώνει την οικουμενικότητα της ελληνικής γλώσσας.

– Από το 2002 και παράλληλα με τις διεθνείς ζυμώσεις για την κατάρτιση της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, η ελληνική Πολιτεία υιοθέτησε τον όρο «αϋλα πολιτιστικά αγαθά» για να θεσπίσει τη διαφύλαξη της πολιτισμικής κληρονομιάς που μέχρι τότε περιγραφόταν ως «παραδοσιακός και σύγχρονος λαϊκός πολιτισμός».

– Στο νόμο 3028/2002 «Περί Προστασίας των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» (ΦΕΚ 153/Α’/28.6.2002) ως άυλα πολιτιστικά αγαθά νοούνται εκφράσεις, δραστηριότητες, γνώσεις και πληροφορίες, όπως μύθοι, έθιμα, προφορικές παραδόσεις, χοροί, δρώμενα, μουσική, τραγούδια, δεξιότητες ή τεχνικές που αποτελούν μαρτυρίες του παραδοσιακού, λαϊκού και λόγιου πολιτισμού.

Πηγή:eleftherostypos.gr

Λίνα Μενδώνη*

Αρχαιολογικοί χώροι όπως η Κνωσός συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των ακινήτων που μεταβιβάστηκαν στο υπερταμείο.

Η ταυτοποίηση των 10.119 ακινήτων του ελληνικού Δημοσίου, για τα οποία το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), στις 19 Ιουνίου 2018, εξουσιοδότησε τον υπουργό Οικονομικών –βάσει των άρθρων 196 και 209 του νόμου 4389/2016– να εκδώσει «τις σχετικές πράξεις και να προβεί σε κάθε αναγκαία πράξη προς μεταβίβαση στην Ανώνυμη Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου (ΕΤΑΔ)», ανέδειξε την προχειρότητα, την ανευθυνότητα, την αλαζονεία, με τις οποίες η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού διαχειρίζεται το πολιτιστικό απόθεμα της χώρας, στο πλαίσιο των δεσμεύσεων της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου έναντι των δανειστών, τη διετία 2015-2016, ενεχυριάζοντας τον δημόσιο πλούτο έως το 2115.
Στον κατάλογο συμπεριλαμβάνονται κωδικοί που αντιστοιχούν σε δημόσια πολιτιστικά αγαθά - αρχαιολογικούς χώρους, όπως η Κνωσός, μνημεία, όπως το αρχαίο θέατρο Λάρισας, το φρούριο Φιρκά στα Χανιά, τα ενετικά τείχη στο Ηράκλειο, η Ροτόντα και ο Λευκός Πύργος στη Θεσσαλονίκη, μουσειακές υποδομές, όπως τα Αρχαιολογικά Μουσεία Ηρακλείου, Σπάρτης, Χανίων, Αργοστολίου. Ο έλεγχος συνεχίζεται...

Κατά τον νόμο του 2016 (άρθρο 196), στην ΕΤΑΔ περιέρχεται «η κυριότητα και νομή όλων των ακινήτων περιουσιακών στοιχείων, τα οποία ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο», με κάποιες εξαιρέσεις, εν οις και οι αρχαιολογικοί χώροι, καθώς και «λοιπά πράγματα εκτός συναλλαγής».

Ομως, σύμφωνα με τον νόμο 3028/2002 «Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς», που εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 24 του Συντάγματος, η προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του κράτους, ενώ τα κατάλοιπα της πολιτιστικής κληρονομιάς διακρίνονται σε αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικούς τόπους και μνημεία. Στο άρθρο 7 αναφέρεται ότι τα ακίνητα μνημεία «που χρονολογούνται έως και το 1453 ανήκουν στο Δημόσιο κατά κυριότητα και νομή και είναι πράγματα εκτός συναλλαγής». Ευλόγως τίθεται το ερώτημα τι συμβαίνει με όσα χρονολογούνται μετά το 1453 και έως το 1830 ή τα νεότερα μνημεία που μπορεί να φθάνουν έως τις μέρες μας. Οσοι μετείχαμε στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή του αρχαιολογικού νόμου θυμόμαστε ότι έγκριτοι νομικοί υποστήριξαν ότι εφ’ όσον υπάρχουν στην κατοχή ιδιωτών μνημεία μετά το 1453, αυτά δεν μπορούν να εξαιρεθούν από δικαιοπραξίες.

Το 2002 ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι το 2016 θα βρισκόταν υπουργός Πολιτισμού να συνομολογήσει –μαζί και η αρχαιολόγος γενική γραμματέας και ο τότε διευθυντής του υπουργικού γραφείου και νυν υφυπουργός, επίσης αρχαιολόγος– τη μεταβίβαση για αξιοποίηση και ρευστοποίηση μνημείων από το Δημόσιο στο υπερταμείο, που εποπτεύεται από τους δανειστές και όχι από το ελληνικό Δημόσιο; Ποιος να φανταστεί ότι αυτοί που συστηματικά εμπόδιζαν την αξιοποίηση του Ελληνικού ή της Αφάντου στη Ρόδο ασμένως θα συναινούσαν στη μαζική εκποίηση πολιτιστικών αγαθών. Αυτό κι αν είναι kolotoumpa…

Επιπλέον, συνομολόγησαν ότι στην ΕΤΑΔ «δύνανται να μεταβιβαστούν άλλα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία ανήκουν κατά κυριότητα στο ελληνικό Δημόσιο με απόφαση του υπουργού Οικονομικών». Επομένως και τα μετά το 1453 μνημεία, καθώς και κτίρια μουσείων. Ο ίδιος νόμος (άρθρο 196, 4389/2016) προβλέπει τη σύσταση ομάδας εργασίας από εκπροσώπους του υπερταμείου, του υπουργείου Οικονομικών και των αρμόδιων υπουργείων προκειμένου να εντοπίσουν «στο Μητρώο Ακίνητης Περιουσίας της Γενικής Γραμματείας Δημοσίας Περιουσίας... ακινήτων που πληρούν κριτήρια τα οποία τα καθιστούν κατάλληλα για αξιοποίηση». Συστάθηκε η ομάδα;

Ποια στελέχη του ΥΠΠΟΑ συμμετείχαν; Από ποιον και πότε ορίστηκαν; Αν δεν λειτούργησε η ομάδα, ποιος αποφάσισε τη μεταβίβαση μνημείων και μουσείων; Το υπουργείο Πολιτισμού οφείλει απαντήσεις.

Οι αποφάσεις του υπουργού Οικονομικών «εκδίδονται κατόπιν γραπτού αιτήματος που υποβάλλεται από την εταιρεία. Το αίτημα με τον πλήρη φάκελο εξετάζεται από την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών και από κάθε άλλη αρμόδια αρχή εντός εξήντα ημερών και στη συνέχεια διαβιβάζεται στο ΚΥΣΟΙΠ» (άρθρο 209, 4389/2016). Το ΚΥΣΟΙΠ, στη συνεδρίαση της 18ης Ιουνίου 2018, όφειλε να έχει την άποψη και του υπουργείου Πολιτισμού. Τι απάντησε το ΥΠΠΟΑ; Ποια υπηρεσία έλεγξε το αίτημα του υπερταμείου;

 Ποιοι γνωμοδότησαν επί του κατατεθέντος καταλόγου; Το υπουργείο Πολιτισμού οφείλει απαντήσεις. Αν δεν υπήρξε χρόνος –στην απόφαση του ΚΥΣΟΙΠ αναφέρεται ότι το αίτημα του υπερταμείου υπεβλήθη στις 14/6/2018, δηλαδή μόλις τέσσερις ημέρες πριν από τη συνεδρίαση– γιατί το ΥΠΠΟΑ δεν αντέδρασε στη μη εφαρμογή του νόμου; Απαιτείται απάντηση.

Μετά την προσθήκη στο άρθρου 196 του ν. 4389/2016, το 2017 (άρθρο 73, ν. 4472), ότι «καμία μεταβίβαση ακινήτου δεν μπορεί να λάβει χώρα, εφ’ όσον είναι αντίθετη με την ελληνική νομοθεσία», μπορεί να θεωρηθεί ότι η Κνωσός, το θέατρο της Λάρισας, η Ροτόντα εμφιλοχώρησαν στον κατάλογο από αβλεψία ή προχειρότητα. Τα υπόλοιπα μνημεία όμως; Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες.
Επιπλέον, «η ΕΤΑΔ εξακολουθεί να διαχειρίζεται τα περιουσιακά στοιχεία που εξαιρούνται από τη μεταβίβαση» (άρθρο 196, 4389/2016). Επομένως, εκτός μνημείων και μουσείων, στο υπερταμείο ανατίθεται η διαχείριση και των αρχαιολογικών χώρων. Με ποιο θεσμικό πλαίσιο; Σε ποιες υπηρεσίες; Ποιος εποπτεύει; Απαιτείται απάντηση.

Σύμφωνα με την ελληνική έννομη τάξη, η αρμοδιότητα της διαχείρισης των δημόσιων πολιτιστικών αγαθών και υποδομών ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημόσια μνημεία ή και αρχαιολογικοί χώροι που μπορούν να αξιοποιηθούν. Ομως, η όποια μορφή αξιοποίησης απαιτείται να γίνεται σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο απόλυτης προστασίας των πολιτιστικών πόρων και υπό την εποπτεία του ΥΠΠΟΑ.

Ας μη βιάζεται η υπουργός Πολιτισμού να δηλώνει ότι «δεν θεωρεί ότι υπάρχει ευθύνη μέσα στο ΥΠΠΟΑ». Ας μην προτρέχει ότι ευθύνεται η «χρόνια ασθένεια του υπουργείου να μην έχει κτηματολόγιο» –τα εργαλεία υπάρχουν, τα αρχεία των Εφορειών Αρχαιοτήτων, ο Διαρκής Κατάλογος Μνημείων– λες και για τα τείχη του Ηρακλείου ή για τον Λευκό Πύργο να χρειάζεται αρχαιολογικό κτηματολόγιο.

Ας μην επιχειρούν υπουργός και υφυπουργός να συμψηφίσουν μνημεία και μουσεία, που η κυβέρνησή τους παρέδωσε στο υπερταμείο των δανειστών, με τις 27 απαλλοτριωμένες κατοικίες –όχι μνημεία– στην Πλάκα, που το 2013 μεταβιβάστηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ του ελληνικού Δημοσίου. Ακόμη και η σύγκρισή τους με τα κτίρια των μουσείων –που δεν είναι μνημεία– είναι ατυχής. Πώς αξιοποιούνται οι μουσειακές υποδομές από το υπερταμείο; Ρευστοποιούνται και το υπουργείο καταβάλλει ενοίκιο, προκειμένου να αποφευχθεί έξωση των εκθεμάτων; Απαιτείται απάντηση.

Αν το επί ΣΥΡΙΖΑ υπουργείο Πολιτισμού επιθυμεί πράγματι να θωρακίσει το μνημειακό απόθεμα της χώρας έναντι του υπερταμείου, οφείλει να ζητήσει την άμεση ανάκληση της απόφασης του ΚΥΣΟΙΠ (ΦΕΚ Β΄ 2317/19.6.2018) και της απόφασης του υπουργού Οικονομικών (ΦΕΚ Β΄ 2320/19.6.2018) –στο μέρος που του αναλογεί– και να προβεί σε νομοθετική ρύθμιση για την απόλυτη προστασία του δημόσιου πολιτιστικού πλούτου και των πολιτιστικών υποδομών. Οτιδήποτε άλλο επιβεβαιώνει απολύτως συνειδητές επιλογές.

* Η κ. Λίνα Μενδώνη είναι δρ αρχαιολόγος στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, πρώην γενική γραμματέας υπουργείου Πολιτισμού.
Καθημερινή

(Άξιον εστί, Οδυσσέας Ελύτης)

Η Μαρία Δαμιανίδου διερωτάται γιατί στην Κύπρο σε πολλές περιπτώσεις, όπως επιγραφές, υπότιτλοι ταινιών είναι στα Αγγλικά, ενώ υπάλληλοι σε κέντρα αναψυχής δεν μιλάνε την Ελληνική.
Μαρία Δαμιανίδου

Όχι, όχι δεν είμαστε στο Λονδίνο! Στην Κύπρο μας είμαστε και μάλιστα στη Λεμεσό μας με το καρναβάλι της, τη γιορτή του κρασιού, το πανηγύρι του κατακλυσμού, τις ωραίες παραλίες με τους ατέλειωτους πεζόδρομους, τα γραμμικά πάρκα της, τον μόλο, τη μαρίνα και με τα νέα της πανύψηλα και παράξενα κτήρια, «το καμάρι μας», που προδιαγράφουν τη μελλοντική της διαμόρφωση σε μια απρόσωπη μεγαλούπολη, όπως όλες τις άλλες, χωρίς ταυτότητα.

Ο πολιτισμός μας σε «εξέλιξη», τα πολιτιστικά δρώμενα άφθονα.
Μια ματιά στην εφημερίδα που θα σας πείσει και θα σας κατατοπίσει, για να διαλέξετε εκείνο που σας ταιριάζει. «Ιταλικό σινεμά στο Ριάλτο», διαβάζω στον «Φιλελεύθερο» της Τετάρτης 19/09/2018. Ενθουσιάζομαι και συνεχίζω το διάβασμα… Θα παρευρεθεί και ο σκηνοθέτης μαζί με μια σημαντική ηθοποιό… 19, 20, 21 Σεπτεμβρίου οι προβολές στο «ΡΙΑΛΤΟ». και η έκπληξη: Είσοδος ελεύθερη... Πληροφορίες κρατήσεις τηλ. 77777745. Μπράβο, φωνάζω ενθουσιασμένη! Παίρνω αμέσως τηλέφωνο για κράτηση θέσεων για να απολαύσω τις προβολές μαζί με την παρέα μου.

Ζητώ πληροφορίες για να είμαι καλά προετοιμασμένη και πέφτω από τα σύννεφα όταν μαθαίνω ότι οι ταινίες θα είναι φυσικά στα Ιταλικά και οι υπότιτλοι στα… Αγγλικά.
Γιατί, διερωτώμαι, αφού βρισκόμαστε στην Κύπρο, η γλώσσα μας χιλιάδες χρόνια τώρα είναι η Ελληνική, η γλώσσα του πολιτισμού και της επιστήμης, που πρέπει να μας κάνει περήφανους όταν την μιλάμε και την ακούμε.
Και να ήταν μόνο αυτό! Δυστυχώς έχουμε γίνει σαν ξένοι στον τόπο μας. Βρίσκεσαι στο κέντρο... Σε πνίγουν οι ξενόγλωσσες πινακίδες με τα Αγγλικά και τελευταία και... τα Ρώσικα, που σε κάνουν να μην ξέρεις πού θα ψωνίσεις ή πού θα εξυπηρετηθείς.

Αν πας σε κέντρο αναψυχής ή εστιατόριο χειρότερα! Προσπαθείς να παραγγείλεις… Οι σερβιτόροι μιλάνε… άλλη γλώσσα.
Μα είμαστε τουριστικό νησί, θα έλεγε κάποιος, πρέπει να εξυπηρετούμε τους ξένους και να τους κάνουμε να νιώθουν «σαν στον τόπο τους». Το καταφέραμε με τίμημα… να νιώθουμε εμείς σαν ξένοι.

Πιστεύω ότι θα μπορούσε να λυθεί κάπως το πρόβλημα, αν υπήρχε πρόνοια, για την άδεια λειτουργίας ενός υποστατικού, οι πινακίδες να γράφονται υποχρεωτικά στην ελληνική γλώσσα, γιατί απλά είμαστε σε ελληνικό χώρο και πιο κάτω σε όποια άλλη γλώσσα προτιμά ο κάτοχος. Επίσης, οι αλλοδαποί υπάλληλοι που εξυπηρετούν κόσμο να γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα.
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι είμαστε Έλληνες και η γλώσσα μας είναι η Ελληνική, όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον εστί».

«Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου…»

Φιλελεύθερος

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Για ποιον ελληνικό πολιτισμό μιλάμε σήμερα; Μήπως για τα φολκλορικά ψιμύθια, τις ψυχολογικές ιδεοληψίες, τον ποδοσφαιρικό εθνικισμό μας; Αν αυτή την «ελληνικότητα», τη σαρώσει και την αφανίσει ένας συνεπής εξευρωπαϊσμός, θα είναι λύτρωση από ψευδαισθήσεις.
Στην άλλοτε Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, Φρυγία, Λυκαονία, Παμφυλία, Κιλικία, Γαλατία, Αιολία, Αρασεία έσβησε το 1922 η τελευταία ανάσα του Ελληνισμού ως πολιτισμού στους αντίποδες της βαρβαρικής χρησιμοθηρίας και νοησιαρχίας. Τέλειωσε η κοσμοπολίτικη ελληνική «καθολικότητα», η αρχοντική απλοχεριά των Ελλήνων. Η Ελλάδα ταυτίστηκε με τη μίμηση, την επαρχιώτικη βαλκανική μιζέρια, παγιδεύτηκε οριστικά στην καχεξία της Ψωροκώσταινας. Έγινε «εθνικό κράτος», δηλαδή ευρωπαϊκό περιθώριο.

Δεν ήταν τα εδάφη που χάσαμε ούτε ότι περιμαζέψαμε τους κοσμοπολίτες πρόσφυγες στη στενάχωρη ελλαδική αγκαλιά. Ο Ελληνισμός τέλειωσε το 1922, γιατί το κράτος στο οποίο συρρικνώθηκε ήταν μόνο μεταπρατικό, θεμελιωμένο (με τις λόγχες των Βαυαρών και τις ιδέες του Κοραή) στην ξιπασιά και στη μειονεξία: Αντέγραφε πιθηκίζοντας τη Δύση.

Ο εξευρωπαϊσμός ήταν «εκσυγχρονισμός» και «πρόοδος», η ελληνικότητα καθυστέρηση και ντροπή. Διακόσια χρόνια τώρα δεν ξέρουμε τι να αποκάνουμε με τα πιο απτά κατάλοιπα της καθολικότητας του πολιτισμού μας: Ευνουχίσαμε τη γλώσσα μας σε χρηστικό τραύλισμα για διανοητικά καθυστερημένους. Διαβάζουμε τον Αριστοτέλη με τα γυαλιά του Ακινάτ, και ταυτίζουμε τη δημοκρατία με τη res publica. Εξομοιώνουμε την ελληνική «οικουμένη» με τον σκοτεινό βαρβαρικό Μεσαίωνα της Δύσης, την ελληνική εκκλησιαστική κοινωνία με τον θρησκευτικό πρωτογονισμό και τον ηθικιστικό ατομοκεντρισμό της Δυτικής φεουδαρχίας.

Σήμερα πια, ολοκληρωτικά και μάλλον ανεπίστροφα, μοιάζει χαμένη και η στοιχειώδης έστω υποψία για την αβυσσαλέα διαφορά πολιτισμού ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Δύση. Για το χάσμα που χωρίζει την ελληνική δημοκρατία από την «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία (παρλαμενταρισμό), την κοινωνία από την societas, τον λόγο από τη ratio, την αλήθεια από την veritas, τον νόμο από τη lex.


[left-side]

"Γιατί να μας ενδιαφέρουν οι επόμενες γενιές; Τι έκαναν ποτέ αυτές για μας;"
Γ. Μαξ (κωμικός)
Το ρήμα είναι το βασικό μέρος του λόγου. Άλλωστε και η λέξη «ρήμα» σημαίνει λόγος. ( « ...παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι» διαβάζουμε στα κατά Ματθαίον,12, 36). Γι' αυτό και η αποπτώχευση του λεξιλογίου έχει αρχίσει από τα ρήματα. Υπάρχει μάλιστα κι ένα ρήμα, ρήμα –τσίχλα θα το ονομάζαμε, το συχνόχρηστο «κάνω». Πάρα πολλές λέξεις –σημασίες της ελληνικής έχουν υποκατασταθεί στην χρήση τους από το ρήμα «κάνω». Να σημειώσω, σκωπτικώς και περιπαικτικώς, ότι το ρήμα «κάνω» το έχει μέσα του ο άνθρωπος εκ γενετής τρόπον τινά. Οι πρώτες φράσεις που ακούει το παιδί από την μάνα του είναι:
Κάνε άτα (περπάτα). Κάνε μαμ (φάγε). Έλα να κάνεις νάνι (να κοιμηθείς). Θα σε κάνω ντα (θα σε δείρω). Κάνε τσίσα (Η άφθονη διούρησις που «έκανε» κάποτε ο Ανδρέας). Και λοιπά... Προφανώς ο λαός μας με την χρήση του «κάνω» επιστρέφει στις «ρίζες του, στην νηπιακή ηλικία και σκέψη, ένα είδος παλιμπαιδισμού. (Αυτό επιμαρτυρείται και από τις πολιτικές του επιλογές. Ψηφίζει πρωθυπουργό νεανία κομμουνιστή-κουμμουνισμός, ίσον, ένας άταφος νεκρός, τυμπανιαίας αποφοράς, που κανείς στην Ελλάδα δεν τολμάει να θάψει ελπίζοντας ίσως στο θαύμα την νεκροφάνειας, κατά τον Γ. Καλλιόρη. Βεβαίως, πλην της αγραβάτωτης εμφάνισης, ο νεκροθάφτης της Μακεδονίας μας και οι συν αυτώ «σύντροφοι και συντρόφισσες», ρίχτηκαν ξελιγωμένοι στα καλούδια και λοιπά συμπαρομαρτούντα της εξουσίας, διότι τα άδεια στομάχια και άντερα ανήκουν σ' όλους τους χώρους). Επανερχόμεθα στο ρήμα «κάνω» και τα ...καμώματά του. Καταγράφω κάποιες περιπτώσεις . (Το αντικατασταθέν ρήμα σημειώνεται εντός παρενθέσεως).

Έκανε (πραγματοποίησε) δρομολόγια
Κάνει (εκτελεί) ανασκαφές
Έκανε (υπέβαλε) μήνυση
Έκανε (προέβη σε) δηλώσεις
Έκανε (συγκρότησε) επιτροπή
Έκανε (κατήρτισε) πρόγραμμα
Έκανε (διετέλεσε) υπουργός
Κάνει (υπηρετεί) την θητεία του
Έκαναν (προέβαλαν) άμυνα
Κάνει (φοιτά σε) φροντιστήριο
Έκανε (υπεβλήθη σε) εγχείριση
Έκανε (προξένησε) ζημιές
Κάνει (παριστά) τον τρελό
Έκανε (ενήργησε) επιθεώρηση
Έκανε (διεξήγαγε) διαπραγματεύσεις
Έκανε (διέπραξε) έγκλημα
Έκανε (άσκησε) προσφυγή
Έκαναν (κήρυξαν) απεργία
Έκανε (συγκάλεσε) σύσκεψη
Κάνει (διδάσκεται) αγγλικά
Κάνει (παραδίδει) γαλλικά
Έκανε (πέτυχε) παγκόσμιο ρεκόρ
Έκανε (οργάνωσε) εκδήλωση
Έκανε (έχτισε) σπίτι
Έκανε (εμφάνισε) ρυτίδες.

Και ένα τελευταίο:
Έκανε (κορόιδεψε τον λαό) διάγγελμα στην Ιθάκη. (Ο κατάλογος είναι ενδεικτικός και μπορεί ο καθείς να επισυνάψει, «να κάνει» τις προσθέσεις του και όσα «κατά διάνοιαν έχει».

Όπως έγραψε σε κείμενό του, το 1985, ο Γ. Μπαμπινιώτης: «Χρειάζεται αλήθεια, να σημειώσουμε πως η λεξιλογική αυτή ισοπέδωση είναι, κατά κανόνα, μεταφορά στην γλώσσα μας των πολυεθνικών λέξεων do και faire, που έχουν εισαχθεί στην Ελληνική μέσα από άθλιες ως πρόχειρες κακοπληρωμένες μεταφράσεις, από ξενικές μιμήσεις και πονηρές διαφημίσεις». («Δημόσιος διάλογος για την γλώσσα», συλλογικός τόμος, εκδ. ΔΟΜΟΣ, σελ. 27).

Και ας προσέξουμε, αυτό το «θαυματουργό» ρήμα «κάνω», δεν καταργεί μόνο τα εντός παρενθέσεως ρήματα των ανωτέρων παραδειγμάτων, αλλά και εκείνα των οποίων παράγωγο είναι το αντικείμενο.

Έτσι με τα «κάνω άμυνα», «κάνω διαπραγματεύσεις», «κάνω προσφυγή» κλπ, δεν καταργούνται μόνο τα ρήματα, προβάλλω, διεξάγω, ασκώ αλλά και το αμύνομαι, διαπραγματεύομαι, προσφεύγω.

Αν νομίζουν κάποιοι, ότι αυτά είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ...υπερβολικά, τους παραπέμπω στον Όργουελ, στην περιγραφή της μελλοντικής γλώσσας της «Νέας Ομιλίας», από το 1948 ακόμη (Άλλαξε την σειρά των αριθμών 4 και 8 και ονόμασε το έργο του «1984»).

«Στον αυτοματισμό και την αχρήστευση της σκέψης, βοηθούσε και το γεγονός, ότι υπήρχε πολύ μικρή εκλογή στις λέξεις. Το λεξιλόγιο της "Νέας Ομιλίας" σε σύγκριση με το δικό μας, ήταν πολύ μικρό, και αναζητούσαν διαρκώς καινούργιους τρόπους να το λιγοστεύσουν πιο πολύ. Η "Νέα Ομιλία" διέφερε πραγματικά από όλες τις άλλες γλώσσες σε τούτο: Κάθε χρόνο γινόταν πιο φτωχή αντί να εμπλουτίζεται. Κάθε αφαίρεση που της έκαναν, ήταν κέρδος, γιατί όσο λιγότερη ευχέρεια έχει κανείς να διαλέγει ανάμεσα σε λέξεις , τόσο μικρότερος είναι ο πειρασμός να σκεφθεί. Έλπιζαν να δημιουργήσουν τελικά μία ομιλία που θα έβγαινε από το λαρύγγι χωρίς καμμιά συμμετοχή του εγκεφάλου». (μεταφρ. Ν. Μπάρτης, εκδ. Κάκτος, 1978, σελ. 305-6).

Παρένθεση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα «Νέας Ομιλίας» και ολικής ...αποσύνδεσης εγκεφάλου και λαρυγγιού είναι ο υβριστικός νεολογισμός «εθνίκια». Έτσι αποκάλεσε ο κ. Καρανίκας τα εκατομμύρια των Ελλήνων, που προσήλθαν, δημοκρατικώς και ευπρεπώς, στα συλλαλητήρια για να αγωνιστούν κατά της προδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας. (Και προσοχή! Ούτε παραίτηση, αλλά και ουδείς τον έλεγξε για την κακοήθειά του. Άρα επικρότηση).
Βεβαίως, αν όσοι αγαπάμε την πατρίδα είμαστε «εθνίκια», όπως, κατά την... λαρυγγική σκέψη του μας ονομάζει ο κ. σύμβουλος, εθνίκια είναι και ο Κολοκοτρώνης, ο Παύλος Μελάς ή ο Γρηγόριος Αυξεντίου. Οπότε ουδόλως μας ενοχλεί. Τιμή μας και καμάρι μας.

Οι Έλληνες, σήμερα, διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: Τα "εθνίκια" και τα ..."καθίκια". Το καθίκι, εκτός από «δοχείο νυκτός», σημαίνει μεταφορικώς και «άνθρωπος αχρείος, φαύλος και ελεεινός»! Προτιμώ την κυριολεκτική έννοια.
Τέλος πάντως ζητώ συγγνώμη που «έριξα» το επίπεδο του άρθρου μου, όχι με τα καθίκια, αλλά με τον Καρανίκα, όμως, ακόμη «καπνίζουν τα μάτια μου» (Μακρυγιάννης) από οργή, όταν θυμάμαι τις προδοσίες και τις φαυλότητες που τις συνόδεψαν.

Να σημειώσω κάτι και εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς. Η ηλεκτρονική εξάρτηση, τα κινητά και η κάκιστη σχολική γλωσσική εκπαίδευση, μας οδήγησαν στην ...αλεξία των παιδιών.

Και όταν δεν έχεις τις λέξεις, τα ρήματα για να σκεφτείς και να συνεννοηθείς, τότε αγριεύεις και πολλές φορές αναλαμβάνουν τα άνω και τα κάτω άκρα να λύσουν τις διαφορές.

«Πάρε τις λέξεις μου, δώσ' μου το χέρι σου», λέει υπέροχα ο Αν. Εμπειρίκος. Ή όπως ωραία το ιστορούν και τα όμορφα τραγούδια του λαού μας:
«Λόγος στυλώνει την ψυχή
και λόγος την γκρεμίζει».

*Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς
[left-side]

"Σήμερα είναι σπάνιο να δεις Έλληνες ή Ελληνίδες επιβαίνοντες όνου, αλλά θα δεις πολλούς όνους επιβαίνοντες Ελλήνων"

Είναι παραδεκτό απ' όλους ότι το πιο γοητευτικό και συναρπαστικό κεφάλαιο της Γλώσσας μας είναι η ετυμολογία, η αναζήτηση της καταγωγής, των «γενεθλίων» των λέξεων. Είναι τόσο ωραίο το ετυμολογικό ταξίδι που ακόμη και τα μικρά παιδιά του Δημοτικού ενθουσιάζονται και συναρπάζονται. Εάν είχαμε όπως έχω ξαναγράψει σοβαρό υπουργείο εθνικής Παιδείας και όχι νεοταξικής Προπαγάνδας θα είχε γραφτεί ένα μικρό, εύχρηστο ετυμολογικό λεξικό με λέξεις συχνόχρηστες. Οι ωφέλειές του θα ήταν πολλαπλές.

Πρώτον: Θα κατανοούσαν οι μαθητές την συνέχεια της ελληνικής γλώσσας ότι "είναι κόρη από μεγάλη γενιά, είναι η θυγατέρα της γλώσσας των αρχαίων Αθηναίων συγγραφέων, το σόι της βαστά από τους τραγικούς, τον Πλάτωνα, τον Θουκυδίδη κι από την Καινή Διαθήκη" σημειώνει ο Γιώργος Θεοτοκάς σε κείμενό του το 1939. (Να προσθέσουμε στην απαρίθμηση των γεννητόρων και τον Όμηρο).

Δεύτερον: Η ετυμολογία και η διδασκαλία της προξενεί σεβασμό και θαυμασμό στα παιδιά για την γλώσσα. Το συνάντησα αυτό πολλές φορές μες στην αίθουσα. Θυμάμαι την έκπληξη και τον εντυπωσιασμό των μαθητών, όταν σε κάποιο μάθημα, την περασμένη σχολική χρονιά, συζητούσαμε για κάποιες λέξεις «κακές», χλευαστικές, όχι ύβρεις, που μας έρχονται από το λεγόμενο Βυζάντιο. Πήραμε το ρήμα κοροϊδεύω. (Η αφορμή ήταν η διαμαρτυρία κάποιου μαθητή, διότι τον κορόιδευαν, αυτό που σήμερα πέρασε και θρονιάστηκε δυστυχώς στην γλώσσα ως μπούλινγκ, αγγλ. bylling).

Είναι γνωστό ότι από το Βυζάντιο ίσχυε η ποινή της διαπόμπευσης, του δημόσιου εξευτελισμού. Από τις χειρότερες και ταπεινοτικότερες καταδίκες ήταν το κούρεμα «εν χρω» (κοινώς γουλί). Τον αποκαλούσαν, τον κατάδικο, κουρόγιδο-κουρεμένο γίδι-εξού και κορόιδο και κοροϊδεύω. Κατά την πάνδημη περιαγωγή του κουρόγιδου (κορόιδου) στους δρόμους και στην αγορά, καθισμένου συνήθως πάνω σε γαϊδούρι (γαϊδουροκαθισμένους), το πλήθος του πετούσε στο πρόσωπο ασβόλη (=καπνιά) εξού και αποσβολώθηκα-έμεινα αποσβολωμένος. Ακόμη πασπάλιζαν την χούφτα τους με «μούζα» (=βρομιά) και μουτζούρωναν το πρόσωπο του διαπομπευμένου. Από δω βγήκε και το ρήμα μουντζώνω. Άλλες φορές τους άλειβαν με πίσσα και έτσι μας «κληροδοτήθηκε» το ρήμα πασαλείβω της νεοελληνικής. Ενίοτε ο όχλος εξακόντιζε και πηλό, λάσπη, κατά το βασανιστήριο του διασυρμού, και προήλθε ο προπηλακισμός, που περιορίστηκε πλέον στο λεκτικό ονειδισμό. Ακόμη κάποιες νεοελληνικές παροιμιώδεις φράσεις έχουν την καταγωγή τους σε εκείνη την εποχή. Λέμε «θα σε συγυρίσω» από το βυζαντινό «συγύρισμα», το γύρισμα, την περιφορά στους δρόμους. Το «γίναμε θέατρο» από το «θεατρίζεσθαι», ταυτόσημο του «πομπεύεσθαι». Το «γίναμε βούκινο» επειδή συχνά προπομποί κατά το γύρισμα ήταν σαλπιγκτές, οι «τρουμπετάρηδες» με τις τρουμπέτες, τα βούκινα και τις σάλπιγγες.

(Η διαπόμπευση επί γαϊδάρου ήταν αρχαίο έθιμο. Το συνήθιζαν μάλιστα και στις μοιχαλίδες γυναίκες. Ύστερα από αυτή την ατιμωτική περιφορά ονομάζονταν διά βίου «ονοβάτιδες» και ζούσαν μες στην ντροπή. Βεβαίως σήμερα είναι σπάνιο να δεις Έλληνες ή Ελληνίδες επιβαίνοντες όνου, αλλά θα δεις πολλούς όνους επιβαίνοντες Ελλήνων και ο νοών, νοείτω...) Θα σκεφτεί κάποιος. Μα δεν βρήκες καλύτερο παράδειγμα, για την ετυμολογία, δάσκαλε. Είναι ένα από τα πολλά. Όμως το πιο δύσκολο στην διδασκαλία είναι να ελκύσεις την προσοχή των μαθητών και να καταλήξεις στο πλατωνικό «τέρπειν και διδάσκειν». Αν το μάθημα δεν είναι ευχάριστο σε αναμένει η αποτυχία.
Όταν ετυμολογούσαμε το κουρόγιδο (κορόιδο) πήραμε και τα δύο συνθετικά τις λέξεις και προχωρήσαμε βαθύτερα. Η γίδα προέρχεται από την αιτιατική του ονόματος η αίξ- της αιγός-την αιγίδα. Έφυγε το «αι» και μας έμεινε η γίδα. Σήμερα όμως λέμε «υπό την αιγίδα», υπό την προστασία κάποιου επίσημου προσώπου ή φορέα. Σύμφωνα με τον μύθο ο Ζευς θήλασε, όταν ήταν βρέφος στην Κρήτη, από ένα ζώο μια γίδα, που λεγόταν Αμάλθεια. Το γάλα παρεχόταν μέσω του κέρατος της Αμαλθείας και έκτοτε φράση έγινε σύμβολο αφθονίας αγαθών. Μεγαλώνοντας ο Δίας μετέβαλε την Αμάλθεια και το κέρας της σε αστερισμό. Το δέρμα της επίσης το μετέτρεψε σε όπλο, την αιγίδα, το όνομα της ασπίδας του.

Η αιγίδα τον προστάτευε. (Από δω και η καταιγίδα, προφανώς η λέξη απηχεί τις αντιλήψεις των αρχαίων για τον νεφεληγερέτη και ομβροτόκο Δία). Το πρώτο συνθετικό «κούρο» προέρχεται από το ρήμα κείρω που σημαίνει κόβω, κουρεύω. Από εδώ παράγονται τα: κουρά, κουρέας, κουρείο, αλλά και το κουράζω που αρχικά σήμαινε ότι τιμωρώ κάποιον διά κουράς, ο κούρος, η κόρη (κούρη), το κέρμα (έκοψε χρήμα), ο κορμός, ο καιρός (κομμάτι χρόνου), ο ακέραιος (που δεν κομματιάζεται), ο ακραιφνής εκ του ακ(ε)ραι(ο)φ(α)νής, (άθικτος, ανέπαφος), ο ακαριαίος και λοιπά. Ωραία πράγματα και όσο δεν τα προβάλλουμε στην εκπαίδευση «πιανόμαστε...κορόιδα».

Τρίτον: Πληγή πυορρέουσα σήμερα κατάντησε η ανορθογραφία. Το δε υπουργείο «φρόντισε» να καταργήσει και το μάθημα, το τετράδιο της ορθογραφίας σε μια γλώσσα που η ομορφιά και η απαράμιλλη η σαφήνειά της εδράζονται στις ορθογραφικές τις αποχρώσεις. Η ορθογραφία, η υπακοή στους κανόνες της, είναι μάθημα πειθαρχίας για τα παιδιά, πράγμα που δεν συνάδει με τον αναρχικό....κουκουλοφλώρο της εποχής μας. («Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει» έλεγε σοφός Ρώσος γλωσσολόγος). Ίσως δεν λείπει από τον νου των Ελληνομάχων και η καθιέρωση της φωνητικής γραφής, για να γίνουμε επιτέλους... ακραιφνείς Ευρωπαίοι. Ορθογραφία μαθαίνεις κυρίως μέσω της ετυμολογίας τελεία και παύλα. Και ευτυχώς πολλοί δάσκαλοι χρησιμοποιούν τετράδιο ορθογραφίας, κατά παράβασιν των άνωθεν εντολών και διασώζουν ό,τι μπορεί να περισωθεί. (Κάποτε είχαμε και τετράδιο καλλιγραφίας, διότι μας ενδιέφερε και η φιλοκαλία, η νοικοκυροσύνη, η ομορφιά, ο καλλωπισμός. Στα χωριά μας, στην Μακεδονία μας, ακόμη οι μάνες μας χρησιμοποιούν το φουκάλι - η σκούπα, το σάρωθρον- και φουκαλίζουν τις αυλές. Και όμως η λέξη προέρχεται από το φιλοκαλώ, την φιλοκαλία. Το αναφέρει νομίζω και ο σπουδαίος Φ. Κουκουλές στο "Βυζαντινών βίος και πολιτισμός").

«Ω! γλώσσα της Ρωμηοσύνης, Ω! νικήτρα του θανάτου» γράφει ο Παλαμάς την πανσεβάσμια λαλιά μας. Και ο μεγάλος Σολωμός μας κληροδότησε το αειθαλές ρητό: "μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα". Το ένα συντηρεί το άλλο. Για να αγαπήσουν την "νικήτρα του θανάτου" γλώσσα μας τα παιδιά, πρέπει να αρωματιστούν από την ευωδιαστή ετυμολογία της. Και σήμερα μες στην ερημιά και τον ξεπεσμό του κόσμου, η αγάπη και η μελέτη της γλώσσας μας είναι όντως γνώρισμα ελεύθερου ανθρώπου.Έτσι κατανοώ την φράση του Σολωμού. Επαναλαμβάνω και την προλογική σκέψη. Ένα ετυμολογικό λεξικό για παιδιά του Δημοτικού να γράψουν κάποιοι επαϊοντες και ας κυκλοφορεί κάτω από την μύτη της ονοβάτιδος εξουσίας...

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

Το ντοκιμαντέρ «Ελλάς χωρίς κολώνες» του Βασίλη Μάρου (παραγωγή του BBC - 1964) σε κείμενο και αφήγηση του Βρετανού, Ντέιβιντ Χόλντεν, μας μεταφέρει στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60. ‘Οπου γινόμαστε μάρτυρες των γεγονότων και των αλλαγών που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία μας αλλά δυστυχώς είναι σαν να την ξαναζούμε. «Οι νέοι θα φεύγουν όσο οι παλιές συνήθειες μένουν», λέει ο αφηγητής προφητικά και προειδοποιεί «αν κανείς δεν ανοίξει νέα παράθυρα στο μέλλον η Ελλάδα ίσως καταλήξει ένα μουσείο για τουρίστες στις παρυφές της Ευρώπης. Ένα υποανάπτυκτο κράτος με υπερανεπτυγμένη ιστορία. Ένα μέρος όπου οι ξένοι θα έρχονται για διακοπές και που οι Έλληνες θα αναγκάζονται να εγκαταλείψουν για να επιζήσουν».

«Καθόμουν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, περισσότερα από 4 χιλιάδες μίλια μακριά από την Ελλάδα. Δεν είμαι Ελληνας και δεν έχω αγωνιστεί σε ελληνική ομάδα περισσότερα από πέντε χρόνια.
Η σχέση που έχω όμως με την Ελλάδα και τους κατοίκους τους, είναι αναντίρρητη. Μου είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσω γιατί, ή να βάλω σε μία σειρά τις λέξεις που θα εξηγούσαν το δέσιμο και τον θαυμασμό μου για αυτή τη χώρα. Υποθέτω ότι, στην ζωή, κάποιες σχέσεις, κάποιοι δεσμοί είναι ανεξήγητοι. Απλά υπάρχουν.

Τη στιγμή που αναπαυόμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, παρακολουθούσα το πρωινό πρόγραμμα του CNN. Ενώ είχα τα μάτια μου καρφωμένα στην τηλεόραση, η ατμόσφαιρα ακόμα και του ίδιου του προγράμματος, άρχισε να αλλάζει. Διάβασα στον τίτλο: “Τεράστιες φωτιές στην Ελλάδα”.

Πλησίασα στην τηλεόραση και άρπαξα το τηλεκοντρόλ για να δυναμώσω τη φωνή. To CNN άρχισε να προβάλει εικόνες και βίντεο από τις πυρκαγιές που έκαιγαν τα πάντα. Βρέθηκα σε κατάσταση σοκ! Μπροστά μου εξελίσσονταν εικόνες καταστροφής και συντριβής.

Μετά άρχισαν οι συνεντεύξεις με κάποιους επιζώντες, που έκαναν τον πρώτο απολογισμό της καταστροφής, πολλοί από αυτούς με δάκρυα στα μάτια, με πρόσωπα καλυμμένα από τον καπνό, με τα συντρίμμια της πυρκαγιάς ξοπίσω τους. Ενα πλήθος πολλών και διαφορετικών συναισθημάτων με κατέκλυσε. Εκείνη τη στιγμή γύρισα το πρόσωπό μου και έστρεψα το βλέμμα μου στην γυναίκα μου.

Οπως εγώ, έτσι κι αυτή, ήταν αδύνατον πιστέψει αυτό που έβλεπε και άκουγε. Ιστορίες ανθρώπων που αναζητούσαν τη διαφυγή μέσω της θάλασσας για να αποδράσουν από το φονικό κλοιό της φωτιάς, άνθρωποι που χάθηκαν από τους δικούς τους ανθρώπους, φίλοι που ακόμα αγνοούνται, γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και παιδιά που έχασαν τους γονείς τους. Ηταν απίστευτα σπαρακτικό για να το αντέξω.

Καθόλη τη διάρκεια εκείνης της ημέρας ήταν πολύ δύσκολο για εμένα να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες τις εικόνες και τα βίντεο, που είχαν αντικρίσει τα μάτια μου νωρίτερα. Υποτίθεται ότι ήμουν σε διακοπές με τη γυναίκα μου, γιορτάζοντας την επέτειο του γάμου μας, αλλά μου ήταν αδύνατονα διασκεδάσω. Το μυαλό μου έτρεχε συνεχώς πίσω, στα θύματα της φωτιάς, στην Ελλάδα και τις οικογένειές τους.

Παρατηρούσα συνεχώς τι συνέβαινε μέσα από τα Social Media και μίλησα με έναν φίλο ο οποίος μένει κοντά στο Μάτι. Μου έστειλαν βίντεο που απεικόνιζαν τον δραματικό απολογισμό και τις εικόνες μίας πόλης κατεστραμμένης. Μου είπαν διάφοροι φίλοι ότι δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι παρόμοιο στη ζωή τους. Το συναίσθημά μου ήταν ένα και μοναδικό: Ενιωθα σαν να έβλεπα ένα μέλος της δικής μου οικογένειας, ή έναν πολύ στενό φίλο να βιώνει την τραγικότητα των στιγμών.

Σκέφτομαι ότι έζησα κι έπαιξα στην Ελλάδα μόνο για δύο χρόνια, αλλά αισθάνομαι μέσα μου ότι ήταν πολύ περισσότερο από αυτό. Αισθάνομαι την Ελλάδα σαν το δεύτερο σπίτι μου και τους ανθρώπους που γνώρισα σαν μέλη ενός διευρυμένου οικογενειακού κύκλου. Και δε μιλάω μόνο σε επίπεδο αθλητισμού, αλλά και γενικότερα. Η Ελλάδα πρόσφερε σε εμένα και την οικογένειά μου τόσο μεγάλη χαρά μέσα σε αυτά τα χρόνια. Ηταν πολύ δύσκολο για εμένα, από τόσο μακριά, να βλέπω ανθρώπους στην Ελλάδα να υποφέρουν.

Αυτό που ξέρω για την Ελλάδα και τους Ελληνες είναι πόσο δυνατοί άνθρωποι είναι και πόσο ανθεκτικοί στις δυσκολίες. Το διαπίστωσα από πρώτο χέρι όταν έζησα εκεί, με τους Ελληνες διέρχονταν μίας τεράστιας οικονομικής κρίσης, που μέσα σε ένα βράδυ επηρρέασε τις ζώες των ανθρώπων και των οικογενειών τους. Χιλιάδες έμειναν χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς χρήματα να καλύψουν έστω τις βασικές ανάγκες τους.

Είδα τους ανθρώπους, ακόμα κι αυτούς που επηρρεάστηκαν περισσότερο, να μένουν δυνατοί, να παλεύουν σκληρά για να συνεχίσουν να ζουν. Ολοι ενωμένοι! Ξέρω τι θα μου πείτε: Δεν είναι συγκρίσιμες οι δύο καταστάσεις. Δεν είναι το ίδιο να χάνει κανείς χρήματα με την απώλεια των ανθρώπινων ψυχών, αλλά η πάλη, το πνεύμα της αντοχής είναι το ίδιο.

Θέλω να απευθύνω στον υπόλοιπο κόσμο ένα μήνυμα: Αυτή είναι η Ελλάδα. Ενα μικρό κομμάτι γης στον πλανήτη, που έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από τις πιο δύσκολες καταστάσεις, έχει μάθει να είναι ένας δυνατός λαός και να επιβιώνει παρά τις δυσκολίες.

Αυτή τη στιγμή, οι Έλληνες, οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτή τη χώρα, που παλεύουν σκληρά να κρατήσουν -ή ακόμα χειρότερα, να ξαναδημιουργήσουν- όλα αυτά που για εμάς, τους υπολοιπους θεωρείται δεδομένα, χρειάζονται τη βοήθειά μας, τις προσευχές μας, με όποιο τρόπο μπορούμε να το κάνουμε ο καθένας.

Λένε ότι στις στιγμές της καταστροφής και της τραγωδίας, η ανθρώπινη φύση ενεργοποιείται και ενώνεται με στόχο την επιβίωση. Τα πιο όμορφα, τα πιο μεγαλειώδη χαρακτηριστικά του ανθρώπου έρχονται στο προσκήνιο.

Πέρασαν μέρες, αλλά είμαι ακόμα σε αυτό το δωμάτιο, ενός ξενοδοχείου, περίπου 4 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα. Οπως έγραψα και νωρίτερα, ξέρω, δεν είμαι Ελληνας και οι λέξεις μου προκύπτουν από μία ματιά πιο εξωτερική, πιο ουδέτερη. Αλλά νιώθω ότι μπορώ να καταλάβω το πνεύμα της Ελλάδας. Είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι, μη Ελληνες, είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουν. Η Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από μία χώρα με όμορφα νησιά και ιστορικά τουριστικά αξιοθέατα. Είναι μία χώρα γεμάτη μαχητές και ανθρώπους με αδάμαστο κουράγιο.

Το διαπίστωσα αυτό προσωπικά. Και ξέρω ότι η Ελλάδα και οι κάτοίκοί της, για ακόμα μία φορά, θα συνέλθουν από την καταστροφή και θα επανέλθουν πιο δυνατοί από ποτέ.
Μείνε δυνατή Ελλάδα»

Kyle Hines

infognomonpolitics

Δρόμοι με ελληνικά ονόματα, αγάλματα αρχαίων Ελλήνων και ομιλείτε... ελληνικά

Κάποιοι λένε ότι πρέπει να κατάγεσαι από μία χώρα για να την αγαπάς. Ή μήπως όχι τελικά;

Υπάρχει μία μικρή χώρα, όπου αρκετοί χιλιάδες άνθρωποι μιλούν, πέρα από την μητρική τους γλώσσα, και την ελληνική. Τα παιδιά μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό ενώ τόσο την 25η Μαρτίου όσο και την 28η Οκτωβρίου οι κάτοικοι γιορτάζουν σαν να είναι Έλληνες.
Στην μακρινή Ουρουγουάη των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων, ζουν άνθρωποι που λατρεύουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το αποδεικνύουν. Όχι με βαρύγδουπες εκφράσεις και μεγαλειώδεις λόγους αλλά με δρόμους και πλατείες που έχουν ελληνικά ονόματα και με αγάλματα αρχαίων φιλοσόφων να κοσμούν τα δημόσια κτίρια της χώρας.

Η Ουρουγουάη είναι χώρα της Λατινικής Αμερικής και έχει χαρακτηριστεί ως η «Ελβετία της Αμερικής». Αν και λόγω του μικρού μεγέθους της δεν υπολογίζεται ως ένας σοβαρός οικονομικός παράγοντας σε παγκόσμιο επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο έχει ξεπεράσει πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Η Ουρουγουάη διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα με το επίπεδο των σπουδαστών να είναι αρκετά υψηλό. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής που επιλέγουν την Ουρουγουάη και φοιτούν στα πανεπιστήμια της χώρας.


Αυτό όμως που κάνει εντύπωση με αυτή τη μακρινή χώρα είναι το πόσο πολύ αγαπάει και εκτιμάει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Είναι γεγονός ότι η χώρα, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, δέχτηκε πολλούς Έλληνες μετανάστες. Στο λιμάνι έφτασαν πλοία με Έλληνες ναυτικούς και μετανάστες οι οποίοι θέλησαν να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Η εγκαρδιότητα με την οποία έγιναν δεκτοί ήταν, κατά πολλούς, ένας αποφασιστικός παράγοντας για την εγκατάστασή τους και τη μετέπειτα ζωή τους εκεί.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η ελληνική κοινότητα Ουρουγουάης, έχει κλείσει ένα αιώνα ζωής και ήταν η πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη οργανωμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική. Σήμερα στην Ουρουγουάη, υπάρχουν πάμνω από 3.500 χιλιάδες Έλληνες μετανάστες δεύτερης ή τρί της γενιάς, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόνων που μιλούν την ελληνική γλώσσα.

Οι ίδιοι οι πολίτες δεν δηλώνουν φιλέλληνες, αλλά ελληνολάτρες. Σύμφωνα με έρευνα της «Eurostat», το μεγαλύτερο ποσοστό των Ουρουγουανών απάντησε ότι ταυτίζεται πολιτιστικά με την Ευρώπη, με την πρώτη χώρα που να τους έρχεται στο μυαλό να είναι η Ελλάδα.

Τον Μάρτιο του 1978, ο καπετάνιος Παναγιώτης Ν. Τσάκος, ίδρυσε το «Ίδρυμα Τσάκου», με σκοπό τη διάδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Το 2002 μετονομάστηκε σε ίδρυμα «Μαρία Τσάκου», στη μνήμη της μητέρας του.


Το Ίδρυμα προσφέρει δωρεάν μαθήματα νεοελληνικής γλώσσας, χορών, τραγουδιού, ιστορίας της τέχνης, λογοτεχνίας, μυθολογίας, φιλοσοφίας και ελληνικής κουζίνας. Διαθέτει, επίσης, μια μεγάλη βιβλιοθήκη με τίτλους στην ελληνική και ισπανική γλώσσα από διάφορους τομείς του ελληνικού πολιτισμού. Περίπου 400 άτομα εγγράφονται συνολικά κάθε χρόνο στα μαθήματα που προσφέρονται. Βασικός στόχος του ιδρύματος είναι η γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και ιστοριογραφίας, μέσα από τα ομηρικά έπη και τον «Επιτάφιο» του Περικλή.

Αξιοσημείωτο είναι και τό ότι σε κάθε βιβλιοπωλείο της χώρας, ακόμη και στο πιο μικρό, μπορεί κανείς να βρει τα άπαντα του Νίκου Καββαδία, του Καβάφη και του Ρίτσου.

Τα παιδιά των Ουρουγουανών, δεν διστάζουν κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου να γιορτάζουν τις εθνικές εορτές των Ελλήνων, πραγματοποιώντας σχολικές εκδηλώσεις, τραγουδώντας και απαγγέλοντας ποιήματα. Οι μαθητές του «Grecia», ενός δημόσιου σχολείου της χώρας, έχουν μάθει να λένε και τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας του Διονύσιου Σολωμού.

Στο Μοντεβιδέο, επίσης, υπάρχουν 23 δρόμοι που έχουν δανειστεί τα ονόματά τους από αρχαίους φιλόσοφους, ενώ ο κεντρικότερος δρόμος ονομάζεται κι αυτός «Grecia». Δύο πλατείες της πρωτεύουσας έχουν ονομαστεί πλατεία της Αθήνας και πλατεία της Ελλάδας.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό δωρικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.

Έξω από την είσοδο του κτιρίου, το άγαλμα του Σωκράτη, υποδέχεται τους επισκέπτες ενώ σε πάρκο που βρίσκεται παραλιακά της πρωτεύουσας υπάρχει μια προτομή του Ομήρου.

Αξιοσημείωτη είναι η συνδρομή της ελληνικής κοινότητας στην Ουρουγουάη. Το 2016, η ελληνική κοινότητα της χώρας, γιόρτασε έναν αιώνα από την ίδρυσή της. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1916 και αποτέλεσε την πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική.


Οι πρώτοι Έλληνες που μετανάστευσαν στη μικρή λατινοαμερικανική χώρα βρήκαν εργασία στην Ουρουγουάη και αργότερα άνοιξαν τις δικές τους επιχειρήσεις. Δεν έλειψαν όμως και μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδας που επισκέφτηκαν ή επένδυσαν στην Ουρουγουάη. Για μικρό χρονικό διάστημα, έζησε στη χώρα ο θρυλικός «Ηρακλής», ο Παναγής Κουταλιανός, και έγινε γνωστός στα ρινγκ στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.

Τη δεκαετία του 1920, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο επίσης Σμυρνιός Νικόλας Κονιαλίδης, που εγκαταστάθηκαν στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, διεύρυναν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στη γειτονική Ουρουγουάη.

Η μικρή αυτή χώρα ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μετά την Επανάσταση του 1821.

Η εθνική σημαία της Ουρουγουάης, που καθιερώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1828, μοιάζει αρκετά με την αντίστοιχη ελληνική σημαία που καθιερώθηκε επίσημα το 1970. Και οι δύο σημαίες αποτελούνται από εννέα οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων μπλε και άσπρου εναλλάξ. Η μόνη διαφορά είναι ότι η σημεία της Ουρουγουάης έχει στην αριστερή γωνία ένα ήλιο με 16 ακτίνες, ενώ η ελληνική σημαία ένα σταυρό.

Ίσως τελικά και να μην χρειάζεται να κατάγεσαι από μία χώρα για να την εκτιμάς και να την αγαπάς, αρκεί να γνωρίζεις και να κατανοείς την ιστορία της, όσα βίωσε, βιώνει και θα βιώσει στο μέλλον και πρωτίστως να αγαπάς τους ανθρώπους της.

newsbeast

Σχόλιο: Την τελευταία δεκαετία είχαμε πολλές ευκαιρίες και αφορμές να κάνουμε έναν γενικό επίμονο ξεσηκωμό, ας το πράξουμε επιτέλους τώρα, για να αποδείξουμε ότι είμαστε και παραμένουμε Άνθρωποι και Έλληνες.
Σκοτώνουν τα σύμβολα μας για να μας ΑΠανθρωπίσουν...

Κάθε φορά που είναι να γίνει ένα έγκλημα γίνεται επίκληση της ανάπτυξης.

Δεν υπάρχει πιο γνωστό αρχαίο επίγραμμα από το επιτύμβιο του Σιμωνίδη για τον Λεωνίδα και τους άνδρες του: Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι. (Ω ξένε, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι εδώ ταφήκαμε, υπακούοντας στα προστάγματά τους.)

Διαβάζω τώρα την είδηση και δεν πιστεύω στα μάτια μου. ‘Όχι δηλαδή ότι είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει, με το ρυθμό που αποσυντίθεται η χώρα μας.

Οι Δανειστές, εκτός από τη γενική καταστροφή, τη δήωση και αποικιοποίηση της Ελλάδας, που συνεχίζουν με πολύ μεγάλη επιτυχία, με τη συνδρομή όλων σχεδόν των «ελληνικών» πολιτικών δυνάμεων, έβαλαν τώρα στο μάτι και τις Θερμοπύλες, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία όχι του ελληνικού, αλλά του παγκόσμιου πολιτισμού.

Αν αληθεύουν οι σχετικές διαμαρτυρίες των κατοίκων και του συλλόγου των Αρχαιολόγων, οι αχρείοι του ΤΑΙΠΕΔ κι αυτοί που είναι πίσω τους και τους σιγοντάρουν, θέλουν να ξεπουλήσουν μια περιοχή που θεωρείται οργανικό τμήμα ενός μοναδικού μνημείου της αρχαιότητας. Πιέσεις, όπως γράφεται, ασκούνται στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, να άρει την προστασία του χώρου και να επιτρέψει αυτή τη νέα ιεροσυλία. Που άλλωστε ακολουθεί την σχεδιαζόμενη ανέγερση υπερμεγέθων ουρανοξυστών στην Αττική και μεγάλου εμπορικού κέντρου της Blackrock, στην Ακαδημία του Πλάτωνα, το ένα από τα δύο κέντρα της πνευματικής ζωής της Αρχαίας Αθήνας.

Στις Θερμοπύλες, οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν από την προδοσία του φιλάργυρου Εφιάλτη και σκοτώθηκαν μέχρις ενός. Ο ηρωϊσμός όμως που επέδειξαν τους επέτρεψε να νικήσουν μέσα στην ήττα τους. ‘Επληξε καίρια το ηθικό της Αυτοκρατορίας, απέδειξε ότι η αντίσταση είναι δυνατή, ντρόπιασε τους επιζώντες, επέτρεψε στους Αθηναίους, επικεφαλής των Ελλήνων, να ανασυγκροτηθούν, νικώντας τελικά στη Σαλαμίνα και διασώζοντας το λίκνο της ανθρώπινης ελευθερίας, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, από την βαρβαρότητα της αρχαίας ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας.

Ο Ξέρξης δεν θα μπορούσε να νικήσει τον Λεωνίδα χωρίς τη βοήθεια του Εφιάλτη. Σήμερα, οι Λεωνίδες έχουν λιγοστέψει απελπιστικά, περισσεύουν όμως οι Εφιάλτες μεταξύ των Ελλήνων.

Ελπίζει κανείς οι Έλληνες αρχαιολόγοι να μην επιτρέψουν και να μην πάρουν την ιστορική ευθύνη για τέτοιο έγκλημα. Ελπίζω, αν και αμφιβάλλω, να έχει απομείνει ακόμα και κανένας αριστερός στον ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζω να έχουν αποτέλεσμα οι κινητοποιήσεις του κόσμου. Ελπίζω ότι κάποιο φιλότιμο μπορεί να διαθέτουν και οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης, η Ακαδημία Αθηνών, οι χιλιάδες καθηγητές Πανεπιστημίων που περιφέρουν τους τίτλους τους, να κάνουν και να πουν όλοι αυτοί κάτι. Αλλιώς θα είναι συνυπεύθυνοι.

Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται να αναλύσουμε τους λόγους που είναι εντελώς απαράδεκτη η εκποίηση του χώρου των Θερμοπυλών, εν όλω ή εν μέρει. Οποιοσδήποτε ελεύθερος και αξιοπρεπής άνθρωπος, οποιασδήποτε εθνικότητας, όχι μόνο Έλληνας, το νοιώθει και το καταλαβαίνει, τα επιχειρήματα περιττεύουν.

Αν είμαστε, και πολλοί δυστυχώς είναι, έτοιμοι στην Ελλάδα να πουλήσουμε τη μάνα μας και τον πατέρα μας, τότε θα έρθει αναπόφευκτα στο τέλος και η δική μας μοίρα, όπως προσφάτως απεδείχθη.

Τα μνημεία και τα σύμβολα έχουν μεγάλη σημασία, γιατί αυτά συγκροτούν τους ανθρώπους, τις κοινωνίες τα έθνη, συναισθηματικά, ηθικά και διανοητικά. Οι Εξουσίες και οι Αυτοκρατορίες το ξέρουν αυτό και γι’ αυτό τους αποδίδουν κι εκείνες πολύ μεγάλη σημασία.

Η μάχη των Θερμοπυλών δεν είναι μόνο ένα σπουδαίο επεισόδιο της ελληνικής ιστορίας. Είναι και το παγκόσμιο, διαχρονικό σύμβολο του αγώνα των ελεύθερων Ανθρώπων όπου Γης εναντίον του αυτοκρατορικού Ολοκληρωτισμού κάθε εποχής. Είναι το σύμβολο του ‘Όχι που συγκροτεί τον Άνθρωπο.

Γι’ αυτό ίσως μισούν τις Θερμοπύλες και τα άλλα μνημεία του αρχαίου πολιτισμού, γι’ αυτό θέλουν να τις αποκτήσουν, να τις εκπορνεύσουν, να τις επιδεικνύουν ως τρόπαιο της νίκης τους επί του Ανθρώπου, οι εκπρόσωποι του σύγχρονου αυτοκρατορικού Ολοκληρωτισμού, των μεγάλων διεθνών τραπεζών δηλαδή.

Αυτή είναι και η μυστική σημασία του «ελληνικού πειράματος», που, εκτός από οικονομικό και γεωπολιτικό, είναι και ένα «ιδεολογικό» πείραμα, αποβλέπει στην καταστροφή ή/και υποδούλωση του λαού που, πρώτος στην ιστορία της Ανθρωπότητας, έγραψε την λέξη Ελευθερία στη γλώσσα του.

Λεωνίδες υπάρχουν και στις μέρες μας, μόνο που είναι αδύνατο να τους βρούμε στα υψηλά δώματα της κοινωνίας, όπως συνέβη στην Αρχαία Ελλάδα, πρέπει να κατέβουμε μέχρι και τα έγκατά της και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις θα τους συναντήσουμε σήμερα. (δες το άρθρο μας )

Οι Αυτοκρατορίες και τα Σύμβολα
Τα σύμβολα ενδιαφέρουν πολύ τις Αυτοκρατορίες. Θυμάμαι τον περασμένο Μάη, έτυχε να βρεθώ στην Απαγορευμένη Πόλη, στα ανάκτορα των αυτοκρατόρων της Κίνας, ακούγοντας τη φωνή της ξεναγού να εξηγεί γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο ανάμεσα στα κτίρια. Τους καταπληκτικούς τους Κήπους τους έχτισαν πίσω, σε άλλο σημείο οι Αυτοκράτορες. Γιατί δεν έπρεπε τίποτα να υψώνεται πάνω από το σύμβολο της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Είναι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, νομίζω, που η σύγχρονη Αυτοκρατορία του Χρηματοπιστωτικού Ολοκληρωτισμού, αυτή που επιδιώκει να καταστρέψει τους ‘Ελληνες και να υποτάξει όλη την ανθρωπότητα, θέλει να χτίσει ουρανοξύστες, να υψώνονται πάνω από την Ακρόπολη και να την επισκιάζουν, στην ιερή Γη της Αττικής, λίκνο του ανθρώπινου πολιτισμού και των αγώνων του ανθρώπου για την ελευθερία του, μνημείο παγκόσμιας και μοναδικής αισθητικής, κλιματολογικής και ιστορικής αξίας.

Για τον ίδιο λόγο η κακόφημη Blackrock θέλει να κάνει την Ακαδημία του Πλάτωνα, ένα από τα δύο σπουδαιότερα πνευματικά ιδρύματα της Αρχαίας Αθήνας, παράρτημα και αξιοθέατο ενός υπερμεγέθους εμπορικού κέντρου, Mall, που θα χτίσει στην περιοχή.

Ένας πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας λέγεται ότι έχει πει πως πρέπει να διασκορπίσουμε τους ‘Ελληνες και να τους κάνουμε μικρόψυχους σαν τους λαούς του Ινδουστάν. Η Βρετανία κυβέρνησε δύο αιώνες όλο τον κόσμο, κι επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, εξακολουθεί να διέπεται από τη διαρκή επιθυμία να υπαγορεύει στα αφεντικά του κόσμου την πολιτική τους. Ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία της όσο διήρκεσε (αυτό γινόταν, μούπε μια μέρα ένας φίλος από μια πρώην αποικία της, γιατί ο Θεός δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στους Εγγλέζους και ήθελε να μπορεί διαρκώς να βλέπει τι κάνουν!). Για αυτούς τους λόγους πάντως είναι που τείνω να ενδιαφέρομαι περισσότερο για όσα λένε και κυρίως πράττουν οι Αυτοκράτορες, παρά για όσα ακούω εγχωρίως από τους ανθυποϋπηρέτες τους.

Ας ελπίσουμε να σταματήσει το νέο ανοσιούργημα
ΥΓ. Κάθε φορά που είναι να γίνει ένα έγκλημα γίνεται επίκληση της ανάπτυξης. Εξηγήσαμε σε ένα προηγούμενο άρθρο μας γιατί όλα αυτά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την ανάπτυξη και στρέφονται εναντίον της, όπως και πως μπορεί όντως να αξιοποιηθεί οικονομικά, προς όφελος και με σεβασμό του ελληνικού λαού, ο ασύγκριτος πλούτος του σε μνημεία και φυσικό περιβάλλον.
‘Αλλωστε οι πωλήσεις κρατικής ιδιοκτησίας, σε συνθήκες κανονικής εξυπηρέτησης «εξαιρετικά μη βιώσιμου χρέους» και των νομικών δεσμεύσεων που έχουν υπογράψει οι κυβερνήσεις μας συνιστά καθαρή λεηλασία της Ελλάδας.
.konstantakopoulos.gr

Διαβάστε τι ήταν πριν 25 χρόνια οι διανοούμενοι στην Ελλάδα πώς κατήντησαν σήμερα
1992: Ανοιχτή επιστολή στην ΕΟΚ για το Μακεδονικό [Ελύτης, Γεωργάκης, Αρβελέρ, Μάνεσης, Μερκούρη, Τσάτσος]

Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωση μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ελλάδα, όσο και απέναντι στη μεγαλύτερη πατρίδα μας την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε εσάς και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα.
Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομοσπονδιακού κρατιδίου υπό το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της Βόρειας Ελλάδας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό.

Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων, αποτελούσε τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωριστούν το Σκόπια ως χωριστά κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία” η επιβουλή κατά της Ελλάδος καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο, αλλά μέρος μόνο του γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομα του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό στους κατοίκους του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων.
Η χρήση ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο πλέον σε ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.

Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας “Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα”, την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες.

Τέτοια ήταν, άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολα στοιχεία, η προοπτική που αρχικά., όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα”.

Εν όψει όλων των ανωτέρω η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία “Μακεδονία” θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας και συνακόλουθα βαρύτατο πλήγμα κατά ενός μέλους της Κοινότητας. Ο ελληνικός λαός – αυτό έδειξαν και οι 1.000.000 διαδηλωτές που ξεχείλισαν τους δρόμους της μακεδονικής πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, στις 14 Φεβρουαρίου, δεν ξέρουμε κατά πόσο θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ’αυτήν την απειλή κατά της εθνικής του υπόστασης και της εδαφικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωση μας, να θέσουμε υπόψη σας.

Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας,
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (ποιητής Βραβείο Νόμπελ 1979). Βιογραφία εδώ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ (ακαδημαϊκός, πρόεδρος ιδρύματος “Αλέξανδρος Ωνάσης”)

ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ (καθηγήτρια στη Σορβόνη, πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης). Βιογραφία εδώ

ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ (καθηγητής, πρώην κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής των Ελλήνων, Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αμιένης)

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ (ηθοποιός, βουλευτής Επικρατείας, πρώην Υπουργός Πολιτισμού). Βιογραφία εδώ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΤΣΟΣ (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο, Πανεπιστημίου του Χααγκεν Γερμανίας). Βιογραφία εδώ

Την επιστολή την βρήκαμε εδώ

μέσω: infognomonpolitics


Europol: Οι αστυνομικές αρχές κατάσχεσαν 25.000 ελληνικά και ρωμαϊκά αρχαία αντικείμενα


Οι αστυνομικές αρχές σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες κατάσχεσαν περίπου 25.000 ελληνικά και ρωμαϊκά αρχαιολογικά αντικείμενα, αξίας τουλάχιστον 40 εκατομμυρίων ευρώ, σε μια ταυτόχρονη επιχείρηση, τις πρώτες πρωινές ώρες, μέρος μιας ευρύτερης επιχείρησης ενάντια σε αρχαιοκάπηλους στην Ιταλία, την Ισπανία, την Μεγάλη Βρετανία και την Γερμανία, ανακοίνωσε η Europol.
Περίπου 250 άνδρες από ιταλικές, ισπανικές, βρετανικές και γερμανικές αστυνομικές δυνάμεις έκαναν ταυτόχρονες εφόδους σε 40 κατοικίες, που ήταν αποτέλεσμα μιας έρευνας τεσσάρων ετών από την ιταλική αστυνομία, τόνισε η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία.

Στην Ιταλία, οι έρευνες πραγματοποιήθηκαν στη Σικελία, την Καλαβρία, το Πεδεμόντιο και την Απουλία, ως μέρος μιας επιχείρησης που θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες που έχει ποτέ διεξαχθεί ενάντια στην παράνομη διακίνηση πολιτιστικών αγαθών στη χώρα .

Στην περιοχή της Καλτανισέττα στη Σικελία «η οποία είναι πλούσια σε αρχαιολογικούς χώρους της ελληνικής και της ρωμαϊκής περιόδου, μέλη τοπικών εγκληματικών οργανώσεων παράνομα ανέσυραν αρχαιολογικά αντικείμενα», συμπλήρωσε η Europol.

Τα αρχαιολογικά αντικείμενα μεταφέρθηκαν λαθραία εκτός Ιταλίας «με ψεύτικα πιστοποιητικά προέλευσης και πουλήθηκαν μέσω γερμανικών εταιρειών δηµοπρασίας», πρόσθεσε η Υπηρεσία.

Άλλα άτομα στην Βαρκελώνη και το Λονδίνο βοήθησαν τους αρχαιοκάπηλους να οργανώσουν την «αλυσίδα εφοδιασμού» και να παράσχουν τεχνολογική υποστήριξη.

Η αστυνομία κατάσχεσε επίσης 1.500 εργαλεία, συμπεριλαμβανομένων ανιχνευτών μετάλλων.

«Η διεθνής συνεργασία είναι κρίσιμη για την επιτυχία τέτοιων ερευνών για την παράνομη διακίνηση πολιτιστικών αγαθών, όταν τα αντικείμενα μεταφέρονται σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και διασχίζουν διάφορα στάδια «πριν τοποθετηθούν στην νόμιμη αγορά», κατέληξε η Europol.
tanea

«Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
...
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!»
«Το άξιον εστί», Οδυσσέας Ελύτης, 1959.

Παναγιώτης Μπαλακτάρης
Η γλώσσα του ανθρώπου είναι, μεταξύ των άλλων, μέσο επικοινωνίας. Μέσω αυτής είναι σε θέση δισεκατομμύρια άνθρωποι να συνεννοούνται.
Συγχρόνως, η γλώσσα είναι πολιτιστικό στοιχείο που υποδηλώνει κοινή καταγωγή. Ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει το κλασσικό «…αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα…» [8.144.2], που σημαίνει «και κατόπιν ο ελληνισμός, ένας κόσμος που στις φλέβες του κυλά το ίδιο αίμα και που μιλά την ίδια γλώσσα κι έχει κοινά τα λατρευτικά κέντρα των θεών και θυσίες και συνήθειες ίδιες κι απαράλλαχτες — η προδοσία όλων αυτών θα ήταν αίσχος για τους Αθηναίους». Ο Ελληνισμός μιλούσε από τα αρχαία χρόνια την ίδια γλώσσα, την ελληνική. Αυτήν στην οποίαν αναφέρεται ο Ελύτης. Αυτή που χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλες εδαφικές περιοχές του κόσμου, από την Ινδία μέχρι και τις Ηράκλειες Στήλες, το σημερινό Γιβραλτάρ.

Σε αυτήν τη γλώσσα εκφραζόταν ο μέγιστος των φιλοσόφων Σωκράτης και στην ίδια γλώσσα ο μαθητής του Πλάτωνας μετέφερε τη διδασκαλία του υιού του Σωφρονίσκου. Την ελληνική γλώσσα έμαθε να ομιλεί από τότε που γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος και αυτήν κληρονόμησε στους διαδόχους του στην μετέπειτα ελληνιστική περίοδο. Στη Μακεδονία, στην Πέργαμο, οι Σελευκίδες και οι Πτολεμαίοι μιλούσαν ακριβώς αυτήν τη γλώσσα. Ο μέγας στρατηλάτης Αλέξανδρος έλεγε τη λέξη «πατρίς» και εννοούσε ό,τι κι εμείς, την κοιτίδα του. Προσφωνούσε την Ολυμπιάδα «μητέρα» και εννοούσε εκείνη που τον γέννησε. Ακριβώς όπως κι εμείς στις ημέρες μας, 2.368 χρόνια μετά!

Ακόμη, λοιπόν, και να μην έχει κάποιος εξειδικευμένες γνώσεις γλωσσολογίας είναι σε θέση να αντιληφθεί πλήρως ότι, εφόσον ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Αριστοτέλης κ.λπ. μιλούσαν τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε και οι νεοέλληνες σήμερα, είναι παντελώς αδύνατον να είναι η ίδια γλώσσα με αυτή που χρησιμοποιούν οι σλαβοβουλγαροαλβανοί κάτοικοι του κράτους των Σκοπίων. Για παράδειγμα, η μητέρα στη γλώσσα που χρησιμοποιούν στα Σκόπια είναι «мајка». Η ίδια λέξη στη βουλγαρική είναι «майка». Η πατρίδα στη γλώσσα του κράτους των Σκοπίων είναι «роден град».

Ευχερώς γίνεται αντιληπτή η τεράστια διαφορά μεταξύ της ελληνικής γλώσσας και της χρησιμοποιούμενης γλώσσας στο κράτος των Σκοπίων. Αυτής δηλαδή που ο Έλλην υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς αποκαλεί «μακεδονική». Και μάλιστα δεν σταματά εκεί, αλλά προχωρά κι ένα βήμα παρακάτω. Αποδέχεται την σκοπιανή προπαγάνδα και, αφού την υιοθετεί, στη συνέχεια την εμφανίζει σαν αντικειμενική ιστορική γλωσσική πραγματικότητα στον ελληνικό λαό.
Μα, εάν ο κ. Κοτζιάς αποδέχεται ότι στα Σκόπια ομιλούν τη «μακεδονική» τότε πώς εξηγεί ο ίδιος ότι ενώ μπορεί να συνεννοηθεί με τους κατοίκους της Μακεδονίας στη βόρεια Ελλάδα αδυνατεί να μιλήσει την ίδια γλώσσα με εκείνους που αυτός βαπτίζει «Μακεδονόφωνους»; Τι συμβαίνει και η ίδια του η γλώσσα δεν μπορεί να υποστηρίξει όσα μετά πάθους ισχυρίζεται;

Τελευταίο επεισόδιο ήταν η ανακάλυψη εκ μέρους της ελληνικής συγκυβερνήσεως δήθεν αποδοχής από την Ελλάδα «μακεδονικής» γλώσσας ήδη από το 1977. Τι κι εάν ο πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Μπαμπινιώτης, ως συμμετάσχων στη Διάσκεψη του ΟΗΕ, διαψεύδει τον υπουργό επ’ αυτού; Τι κι εάν το προφανές διαλύει κάθε αμφιβολία δεδομένου ότι η Μακεδονία στη γλώσσα των Σκοπίων γράφεται «Македонија»;

Στο βωμό της διαλύσεως (όπως ευφυώς είπε ο Ι. Μάζης) και όχι της λύσεως του Σκοπιανού ζητήματος, η ελληνική συγκυβέρνηση μετέρχεται μεθόδων αντεθνικών. Κι αυτό δεν είναι υπερβολή εάν αναλογιστούμε πως, προκειμένου να λυγίσει τις αντιρρήσεις της αντιπολιτεύσεως και των πολιτών, κάνει ευθέως χρήση των επιχειρημάτων των Σκοπίων. Μας λέει ότι υφίσταται «μακεδονική» γλώσσα, ότι η Ελλάς την έχει αναγνωρίσει από το 1977 και διάφορα άλλα προσβλητικά μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους πραγματικούς επισπεύδοντες και να κάμψει τους πολιτικούς της αντιπάλους και τους αντιφρονούντες πολίτες. Πολιτεύεται με το βλέμμα στραμμένο σε άλλα οφέλη και όχι στην προστασία του Έθνους και των πολιτών, παρ’ ό,τι υποχρεούται εκ του Συντάγματος.

Απέλπιδα προσπάθεια αποδράσεως από τις ιστορικές ευθύνες που έχει η συγκυβέρνηση και ιδίως ο κ. Κοτζιάς ήταν η ατυχής τηλεοπτική του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Μονολογούσε αστοχώντας και λανθάνοντας επί 2 περίπου ώρες, ενώ και η εικόνα του δεν τον βοήθησε, διότι ήταν πολύ νευρικός και ευερέθιστος. Αναμάσησε, επίσης, επιχειρήματα του κ. Νίμιτς και της σκοπιανής πλευράς. Ίσως αντιλαμβάνεται πως είναι ο ίδιος επιφορτισμένος με το ζήτημα αυτό, το οποίο προσβάλλει τους Έλληνες και την ελληνική Ιστορία. Ενδεχομένως να γνωρίζει ότι το ποτήρι είναι πικρό αλλά να πρέπει να το πιει για λόγους που εμείς θα πληροφορηθούμε εν καιρώ…

Εν πάση περιπτώσει, να πούμε παραλλάσσοντας τον Ηρόδοτο πως εάν στο παρελθόν ήταν αίσχος να προδίδεις το ομόγλωσσο συντασσόμενος με τον αντίπαλο, στο παρόν είναι έγκλημα. Και τα εγκλήματα τιμωρούνται. Είτε λέγεσαι Τσίπρας, Καμμένος ή Κοτζιάς.

infognomonpolitics

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget