Articles by "πολιτική"

Τι ωραία που ήταν στους καιρούς της δανεικής ευημερίας!

Οι πολιτικοί έταζαν άκοπα και έδιναν άσκοπα με αντιπαροχή την ψήφο.
Οι αντιπολιτεύσεις, ειδικά των μικρών κομμάτων, υπερέβαλαν στεντόρεια στα λαϊκά αιτήματα.
Ο λαός, ειδικά οι βολεμένοι μέσα από την κουρτίνα, «αγωνίζονταν» για τα δίκαια αιτήματά τους.
Στο τέλος όλοι, έχοντας διεκπεραιώσει τον ρόλο τους, απολάμβαναν τη θέση και το κομμάτι της πίτας που τους αναλογούσε.

Ώσπου ήρθε η κρίση και σαν καμίνι δοκίμασε αλλά και ανέδειξε τους πάντες:

Το θάρρος, την ευθυκρισία και την υπευθυνότητα κάποιων πολιτικών, προκειμένου να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουν δυσβάστακτες ευθύνες, πληρώνοντας δυσανάλογο κόστος, αφού ο λαός ουδόλως νοιάστηκε να τους καταλάβει.

Τη χυδαία αντίληψη ότι η πολιτική είναι ευκαιριακή παντιέρα κατάλληλη για ρεσάλτο που τα γραμμένα πάνω της συνθήματα τα σβήνει εύκολα ο κυνισμός της εξουσίας.

Όσο γα τον λαό -μια ικανή μερίδα τουλάχιστον, κατέδειξε έλλειψη κριτηρίων, ιδεολογική ασυνέπεια, άγνοια αιτιών της κακοδαιμονίας, απέκδυση ευθυνών, ενώ ευπρόσδεκτα έγινε αποδέκτης, συμμέτοχος και πομπός του τυφλού κοινωνικού μίσους.

Σε αυτό το τοπίο αναδείχτηκαν, όχι οι αντισυστημικές δυνάμεις, όπως τους ωραιοποιεί ο ορισμός, αλλά οι παράδοξες, ψεκασμένες και ανορθολογικές δυνάμεις της ελληνικής ιδιαιτερότητας (γιατί υπάρχουν και αντισυστημικοί, αριστεροί και δεξιοί με πρόγραμμα και θέσεις επεξεργασμένες, και με στοιχειώδη πολιτική ευθύνη και συνέπεια – σε αυτούς συγκαταλέγουμε και τους Ποδέμος).

Σε αυτό το χυλώδες κοινωνικό τοπίο άνθησε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη (αναγκαία η κτητική γιατί χωρίς τον Αλέξη δεν θα ήταν ο ίδιος ΣΥΡΙΖΑ.

Όσοι τους ξέραμε επαγγελματικά, ακούγαμε τα στελέχη να εκφωνούν αριστερές πολιτικές αφέλειες, αλλά πάντα εξέπεμπαν και ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος.

Θα ντρέπονταν κάποτε για αυτά που κάνουν και λένε τώρα! Ο Αλέξης ισοπέδωσε την πολιτική συνέπειά τους. Από την άλλη ο καθοδηγητικός αμοραλισμός του αρχηγού, δεν τους απαλλάσσει προσωπικών ευθυνών).

Ο Αρχηγός περιφρονεί τον λαό και τις ευαισθησίες του.

Δεν έχει σημασία αν το 70% είναι κατά της συμφωνίας των Πρεσπών, γεγονός που το γνωρίζει καλά και ο ίδιος.
Αυτό δεν τον εμπόδισε προχθές στην Σαμοθράκη να ισχυριστεί ψευδώς ότι η πλειοψηφία του λαού συντάσσεται με την πολιτική του.
Ούτε τους εμποδίζει να διαβεβαιώνουν ότι για την Συμφωνία διαθέτουν... 154 ψήφους, ενώ για κάθε άλλη ψηφοφορία που θα φέρουν, διαθέτουν τους αναγκαίους 151.

Έχουν μάλιστα αρχίσει να μην υπολογίζουν στην περαιτέρω στήριξη του Καμμένου, αφού θεωρούν δεδομένο ότι ο αρχηγός των ΑΝΕΛ δεν θα ψηφίσει πρόταση δυσπιστίας, στην περίπτωση που την υποβάλει ο Μητσοτάκης (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου βέβαια.

Πάνος είναι αυτός. Η σφοδρή έκρηξη του Σαββάτου που αρχικά στόχευσε τον Κοτζιά και στη συνέχεια εμμέσως πήρε σβάρνα και τον Τσίπρα, ενέσπειρε ανήσυχη απορία στο Μαξίμου).

Τα ρεπορτάζ επί ημέρες καταγράφουν τους φερόμενους ως πρόθυμους 152 (κατά ΣΥΡΙΖΑ 154) που είναι έτοιμοι να προσδεθούν στην μειοδοτική Συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει νόημα η επανάληψη των ονομάτων.

Έχει νόημα ωστόσο να υπενθυμίσουμε ότι μια τέτοια στήριξη ξεπερνάει αυτή καθ’ εαυτή τη συμφωνία, και δίνει ζωογόνο ανάσα στην χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Όσες αποτυχίες προσμετρά πλέον η χώρα, με την επενδυτική άπνοια και την οικονομική καχεξία, θα χρεωθούν και στους ίδιους, τους αφελείς του κοσμοπολιτισμού (έτσι Σταύρο;) που θεωρούν τα εθνικά δίκαια ως παρωχημένο εθνικισμό.

Και αν η χώρα κάποια στιγμή ξαναπάει σούμπιτη στον ESM ή το ΔΝΤ (όπως λέει όχι μόνο ο αφορεσμένος Σημίτης αλλά πλέον υπονοούν και ξένα ΜΜΕ) θα έχουν σπρώξει τη χώρα και οι ίδιοι, επιμηκύνοντας δια της ψήφου των, την κυβερνητική θητεία.

Προφανώς η στήριξη που έδωσαν το καλοκαίρι του '15 δεν τους συνέτισε.

Ούτε ότι ο Αλέξης, όχι μόνο τορπίλισε την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά το '14 με τον Καμμένο (και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, μπαμπά της Ζωής και πρώην Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξη στα «Παραπολιτικά») κυκλοφόρησαν στην πιάτσα σενάρια περί χρηματισμού βουλευτών οι οποίοι θα ψήφιζαν Σταύρο Δήμα για ΠτΔ προκειμένου να μην γίνουν εκλογές.

Με αυτό το ήθος συντάσσονται και αυτό το ήθος αποκαθάρουν οι «μακεδονοκλάστες» (που θα έλεγε και ο Πάνος).

Και είναι τυχεροί που η παρούσα αντιπολίτευση (ΝΔ , ΚΙΝΑΛ) επιδεικνύουν δημοκρατική ευπρέπεια και δεν τροφοδοτούν δημοσιεύματα που θα τους κατήγγειλαν ότι στηρίζουν την κυβέρνηση επειδή «τα πήραν».

Αν και βέβαια η «μετασυμφωνιακή» πορεία θα δείξει αν πήραν, και τι είδους, ανταλλάγματα.

Του Γιάννη Σιδέρη
liberal.gr

Δεν ξέρω αν ο βίος της κυβέρνησης θα πάει μέχρι τον Μάρτιο ή αν το «καντήλι» της φθάνει έως τον Μάιο. Για Οκτώβρη φυσικά ούτε κουβέντα. Αυτά αποτελούν wishful thinking ελάχιστων μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Αυτό που βλέπει ο κάθε Έλληνας και που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι πως η κυβέρνηση με το ένα ή το άλλο σενάριο δεν μπορεί να αλλάξει τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά – ημερολογιακά χαρακτηριστικά της.

Και η ποιότητα αυτού που παρακολουθούμε είναι πως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «πέφτουν». Πως αυτοκαταστρέφονται. Πως διαλύονται. Ημέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό το λεπτό, tweet το tweet.

Ελάχιστους αφορά το αν ο πάλαι ποτέ παντοδύναμος, πανίσχυρος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει στη θέση του δύο ή τέσσερις ακόμα μήνες. Η ουσία είναι πως έχει ξοδέψει το πολιτικό του κεφάλαιο και πως ποτέ δεν θα μπορεί πλέον ξανά να κουνάει το δάκτυλο στους αντιπάλους του.

Πρώτον διότι με τον κυβερνητικό του εταίρο τα έχει σπάσει και προσκαλεί σε αποστασία τους βουλευτές του και δεύτερον διότι έχει τραυματιστεί το κύρος του από τα όσα έχουν συμβεί με τη Novartis. Από μια σκευωρία όπως όλα δείχνουν που δεν βασίστηκε σε ορθές διαδικαστικές πρακτικές.

Δεύτερον διότι ένας πολιτικός που πολιτεύτηκε με ύμνους στη λαϊκή κυριαρχία, δεν ακούει τον λαό που ξεκάθαρα του λέει πως δεν επιθυμεί κύρωση μιας εθνικά επιζήμιας συμφωνίας όπως είναι αυτή των Πρεσπών. Η παντελής αδιαφορία του για το λαϊκό περί δικαίου αίσθημα, η άρνηση του να φέρει σε δημοψήφισμα μια εθνική υπόθεση που θα την κουβαλάμε στο μέλλον και οι υπόγειες δεσμεύσεις του σε ξένα κέντρα τα οποία υπηρετεί, έχουν το δικό τους τίμημα. Κι αυτό είναι η πολιτική απαξίωση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης του.

Τρίτον, η επένδυση στην επικοινωνία και στο δόγμα «βγαίνουμε από τα Μνημόνια» έφερε αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Κι αυτό διότι συνεχίζονται οι πλειστηριασμοί, δεν μειώνονται οι φόροι, δεν υπάρχουν σοβαρές δουλειές. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τις επιθέσεις προς την εκκλησία, την κάλυψη της ανομίας του κάθε Ρουβίκωνα, τις αναχρονιστικές πολιτικές στην παιδεία και άλλα είναι που οδηγούν την κυβέρνηση σε φθορά πρωτοφανή.

Σε ένα αποτέλεσμα που όμοιο του δεν θα έχουμε δει.

Γιατί κακά τα ψέματα:

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας λίγο απέχουν από το να χαρακτηριστούν ως πολιτικοί …κομήτες. Ως ένα φαινόμενο ανάδυσης από το πουθενά κι εξαφάνισης προς το …πουθενά.

Δημ. Μαρκόπουλος
Πρώτο Θέμα

"Έχουμε 151 και για Πρέσπες και για να κυβερνήσουμε"

Της Νίκης Ζορμπά

Ενώ τη χθεσινή ημέρα "σημάδεψε" η παραπολιτική ( εάν, πότε και εάν θέλει ο Π. Καμμένος να συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα), η ουσία είναι μάλλον στο σήμα που εξακολουθεί να εκπέμπει ΣΥΡΙΖΑ και Κυβέρνηση, ότι διαθέτουν την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τόσο για να περάσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών όσο και για να συνεχίσουν να κυβερνούν έως τις εκλογές.

Το διαζύγιο εξάλλου Τσίπρα- Καμμένου, εκτυλίσσεται σε μπόλικες "πράξεις" και έχουν να ακουστούν ουκ ολίγα από ό,τι φαίνεται , κυρίως από την πλευρά του προέδρου των ΑΝΕΛ ( καθώς από την κυβέρνηση δεν προτίθενται προς το παρόν τουλάχιστον, να σηκώσουν τους τόνους απέναντι στον υπουργό Εθνικής Αμύνης).

Η τελευταία χθεσινοβραδινή πράξη του "δράματος" ( της φαρσοκωμωδίας, για την ακρίβεια) αφορούσε διαρροή του Πάνου Καμμένου, στην οποία εμφανιζόταν χονδρικώς ο Α. Τσίπρας να τον "αναζητά" αρειμανίως για να συναντηθούν εν όψει των κρίσιμων συνεδριάσεων των ΑΝΕΛ της Τετάρτης και τον ίδιο να αρνείται να τον συναντήσει.

Από ΣΥΡΙΖΑ και Μαξίμου πάντως, επιμένουν ότι "κάποια στιγμή θα συναντηθούν αλλά τίποτε δεν έχει κλειδώσει".

Αυτά όλα τα "σκέρτσα", πιθανότατα συνδέονται με την σταθερή και επαναλαμβανόμενη εκτίμηση που εκφράζει το κυβερνών κόμμα πως είτε με είτε χωρίς τον κυβερνητικό του εταίρο , έχει τα κουκιά για τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά και για να κυβερνήσει.

Ό,τι θέλουν κάνουν

Το αυτό εξάλλου διαμήνυσε και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ που συνεδρίασε χθες υπό τον Αλέξη Τσίπρα στην Κουμουνδούρου:

Διατηρούμε την εκτίμηση ότι διαθέτουμε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 151 βουλευτών για όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες, έλεγαν κομματικές πηγές, μετά το πέρας αυτής, διευκρινίζοντας:

1. Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα συνδεθεί με ψήφο εμπιστοσύνης της Κυβέρνησης ( για να διευκολυνθούν προδήλως, βουλευτές κομμάτων όπως του Ποταμιού, που επιθυμούν την κύρωση της Συμφωνίας αλλά σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούν να φανεί ότι στηρίζουν την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Ανοιχτό το ενδεχόμενο της ψήφου εμπιστοσύνης μεν αλλά το πρώτο μέλημα της Κυβέρνησης είναι να προκαλέσει τη Ν.Δ να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας. ( Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι βάσει των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διαθέτει τους απαιτούμενους 151 βουλευτές προκειμένου να κερδίσει στην κοινοβουλευτική διαδικασία και να ρίξει την Κυβέρνηση).

3. Ανοιχτό είναι και το χρονοδιάγραμμα για την κατάθεση της Συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή, παρότι πυκνώνουν οι πληροφορίες πως ο Α. Τσίπρας κλίνει προς την επίσπευση των διαδικασιών, ήτοι την εισαγωγή της Συμφωνίας στη Βουλή, περί τα τέλη αυτού του μήνα.

Καμμένος χωρίς κόμμα

Εν τω μεταξύ, επαληθεύονται οι εκτιμήσεις μηνών ( δεν ήταν δα και τόσο δύσκολες στη σύλληψή τους) ότι ο Πάνος Καμμένος είναι μάλλον αρχηγός χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα , καθώς οι βουλευτές του , ο ένας μετά τον άλλο, αλληθωρίζουν προς τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος έχει περάσει ήδη "απέναντι" εδώ και καιρό και ομνύει δημόσια στην πίστη του στον Πρωθυπουργό, ενώ δεν πρόκειται- βάσει των πληροφοριών- να τον ακολουθήσουν στη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών, ούτε η Έλενα Κουντουρά.

Ψήφο εμπιστοσύνης θα έδινε σε Α. Τσίπρα και ο Κ. Ζουράρις ενώ χθες δήλωσε ότι δεν θα παραιτηθεί από τον θώκο της στο ΥΠΕΣ ούτε η Μαρίνα Χρυσοβελώνη και θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση.

Capital

Πονηρό; Πονηρό! Ένα σενάριο κυκλοφορεί στους εγκεφάλους της πρωθυπουργικής παρέας αλλά και στους διαδρόμους του Μαξίμου. Ένα σενάριο πονηρό όσο και καυτό. Very Hot. Τζιζ!

Ένα λοιπόν. Ο Τσίπρας αιφνιδιάζει και προκηρύσσει εκλογές. Νωρίς. Πολύ νωρίς. Πριν από την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Πριν ακόμα ο Καμμένος αποφασίσει τι θα πράξει και πότε ακριβώς θα ρίξει την κυβέρνηση. Αν αυτός είναι ο στόχος του. Και με την προϋπόθεση πως όλη αυτή η βαβούρα περί διαζυγίου, μετά το φλογερό έρωτα με Τσίπρα, δεν είναι εντελώς σκηνοθετημένη και προμελετημένη.

Δύο λοιπόν, Μ αυτή την αιφνιδιαστική κίνηση όλοι οι τραμπαλιζόμενοι του «ναι μεν αλλά», του «σκέπτομαι» και του «δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν θα ψηφίσω την συμφωνία» μένουν μετέωροι και «ανεπάγγελτοι».

Τρία λοιπόν. Έτσι και με δεδομένη την επερχόμενη εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας, η καυτή πατάτα της συμφωνίας των Πρεσπών, καταλήγει στα χέρια του Κυριάκου. Ο οποίος έχει δεσμευτεί-το ίδιο και όλα τα στελέχη του-ότι θα καταψηφίσει την συμφωνία και στη συνέχεια θα επαναδιαπραγματευτεί τα πάντα με τελικό σκοπό να αποσπάσει και την εθνικότητα αλλά και την γλώσσα. Όλα!

Τέσσερα λοιπόν. Επειδή όμως ολόκληρος ο μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας έχει αναδείξει την συμφωνία των Πρεσπών ως ΤΟ θέμα, ΤΟ πρόβλημα, ΤΟ μεγιστοτεράστιο εθνικό ζήτημα. Και επειδή έτσι η φωτιά έχει φουντώσει σε σημείο που όποιος, στη συνέχεια, επιδοθεί στο σπορ της κυβίστησης, κοινώς κωλοτούμπα, αυτή η φωτιά θα τον κάψει και θα τον μετατρέψει σε στάχτη.

Πέντε λοιπόν. Με απλά λόγια οι εγκέφαλοι του Μαξίμου εκτιμούν ότι κάτω από συγκεκριμένες και εύκρατες, για τους ίδιους, συνθήκες, δεν αποκλείεται ο Κυριάκος και η Νέα Δημοκρατία να πέσουν στην παγίδα και να εγκλωβιστούν στη φάκα που έχουν στήσει για τον Τσίπρα.

Έξι λοιπόν. Για να συμβεί αυτό και για να τσουρουφλιστούν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, προϋπόθεση είναι η κυβίστηση υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Δηλαδή στο τέλος της ημέρας η κύρωση να συντελεστεί με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Εφτά λοιπόν. Για την ολοκλήρωση και την επιτυχή κατάληξη αυτού του σεναρίου απαιτείται η συνδρομή των συμμαχικών δυνάμεων. Δηλαδή των Αμερικάνων και των Γερμανών. Ο Τραμπ με την Μέρκελ. Αυτή η «συνδρομή» θα επιχειρηθεί-πιστεύουν οι άνθρωποι του Μαξίμου-τόσο με απειλές όσο και με εκβιασμούς. Για παράδειγμα με την σταδιακή απόσυρση των Αμερικάνων από την προστασία του Αιγού και της Κύπρου. «Υπάρχουν τρόποι» λένε Και διαρρέουν οι Τσιπραίοι.

Οκτώ λοιπόν. Επομένως μέχρι τον Μάιο και μέχρι τις δύο επερχόμενες και καθορισμένες εκλογικές αναμετρήσεις, το πρώτο και by far μακράν όλων των άλλων, πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα θα είναι το Σκοπιανό.

Εννέα λοιπόν. Αν λοιπόν συμβεί κυβίστηση τότε πλήθος Μακεδονομάχων θα την κοπανήσουν από τη Νέα Δημοκρατία. Τότε πλήθος υποψηφίων Δημάρχων όσο και της Περιφέρειας που υποστηρίζονται από την γαλάζια παράταξη θα τρέμουν από αβεβαιότητα και ανασφάλεια. Τότε αρκετοί εξ αυτών, προκειμένου να περιορίσουν τις εκλογικές τους απώλειες δεν αποκλείεται να διαφοροποιηθούν από το κόμμα. Τότε πολλά στελέχη θα γαμοσταβρίζουν. Και τότε μπάχαλο νεοδημοκρατικό.

Δέκα και τελευταίο λοιπόν. Αυτή η πρώιμη φθορά της Νέας Δημοκρατίας παρέα με τον κίνδυνο διασπάσεων και μικρών εμφυλίων πολέμων μπορεί να κουμπώσει και με τις επερχόμενες Προεδρικές εκλογές. Γεγονός που θα οδηγήσει σε δεύτερη αναμέτρηση και μάλιστα με εκλογικό νόμο την Απλή Αναλογική. Το σενάριο καταλήγει με την εξής επωδό. Όχι εμείς οι Τσιπραίοι, αλλά η Νέα Δημοκρατία θα καταλήξει σε παρένθεση με γαλάζιο χρώμα!

ΥΓ: Για να συμβούν όλα αυτά απαιτούνται τρία πράγματα. Ο Τσίπρας να προχωρήσει σύντομα σε αιφνιδιαστικές εκλογές. Ο Κυριάκος να μην εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Και το τρίτο και καλύτερο, από μια νέα διαπραγμάτευση να μην εξασφαλιστεί κάποια συμβολική υποχώρηση από την πλευρά των Σκοπίων. Μια υποχώρηση που θα επιτρέψει στον Κυριάκο να υποστεί μια ήπια κυβίστηση. Με άλλα λόγια, λένε από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά»!

Δημήτρης Δανίκας
Πρώτο Θέμα

Γράφει ο Λαοκράτης Βάσσης

Συζητώντας για το μέλλον της Ευρώπης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε, εντός μάλιστα Ευρωζώνης, μετανεωτερική αποικία. Που σημαίνει πως είναι κατάφωρα παραβιασμένη η ισοτιμία της παρουσίας της Ελλάδας στην ΕΕ. Χωρίς να ταυτίζουμε Ευρώπη και ΕΕ, πρέπει να προσεγγίζουμε σωστά τη σχέση Ελλάδας-Ευρώπης και συνακόλουθα Ελλάδας-ΕΕ. Γνωρίζοντας πως η ευρωπαϊκότητα δεν είναι για μας προσκτώμενη (ή υπό πρόσκτηση), αλλά σύμφυτη ιδιότητά μας. Υπό την έννοια πως είναι εν πολλοίς ελληνική η εννοιολογική συγκρότηση του ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού.

Είναι άλλης τάξης πρόβλημα οι όποιες αναγκαίες τεχνοκρατικού χαρακτήρα προσαρμογές μας σε ευρωδυτικά πρότυπα. Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ανελλήνιστες οι απόψεις ενός ευρωπαθούς μέρους της διανόησης μας που έχουν μια οιονεί προσαρτηματική λογική έναντι της Ευρώπης (να γίνουμε Ευρωπαίοι!). Ξανατονίζοντας πως οι όποιες τεχνοκρατικού χαρακτήρα υστερήσεις μας, δεν γίνεται να εγείρουν πρόβλημα ευρωπαϊκότητας για τη συνιδρυτική της Ευρώπης Ελλάδα.

Εί μη μόνον αν δεν πιστεύουμε στην ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους και στη διϊστορικότητα της ελληνικής ταυτότητας και άλλα τέτοια παρόμοια. Που τρέφουν την προσαρτηματική ευρωπάθεια της αποεθνοποιητικής και αποταυτοποιητικής μερίδας της ultra εκσυγχρονιστικής μεταπολιτευτικής μας διανόησης.

Η πολιτιστική ιδιαιτερότητα της Ελλάδας

Τα παραπάνω σημαίνουν πως πρέπει να επαναναγνώσουμε σωστά την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Έτσι που να αναθεμελιώσουμε σε στέρεες βάσεις την έλλογη εθνική μας αυτοεκτίμηση, η οποία διεμβολίζει το παγιδευτικό δίπολο του νοσηρού (εθνοκεντρικού) ελληνοκεντρισμού και του εξίσου νοσηρού (αποεθνοποιητικού) αντιελληνοκεντρισμού. Προφανώς συνειδητοποιώντας και αναδεικνύοντας την πολύ κρίσιμη κι ακόμη πιο πολύ χρήσιμη πολιτιστική ιδιαιτερότητά μας εντός Ευρώπης.

Τα ποιοτικά στοιχεία της συνυφαίνονται, ως προϋποθέσεις, με το καλύτερο ευρωπαϊκό αλλά και οικουμενικό μέλλον. Αναφέρω ενδεικτικά: τις τρεις ισορροπίες του παραδοσιακού πολιτιστικού μας προτύπου, όπως τις αναδεικνύει στις μελέτες του ο Ερατοσθένης Καψωμένος: τη μεταξύ ατόμου-κοινωνίας, ατόμου-φύσης και πολιτισμού-φύσης, τη γνώση (και πράξη) κατ’ αρετήν, έναντι της δυτικής γνωσιοκρατικής χρησιμοθηρίας, τον ορθό λόγο, έναντι του εργαλειακού δυτικού ορθολογισμού, την ελληνική προσωποκρατία, έναντι της δυτικής ατομοκρατίας, την ευδαιμονία, έναντι του δυτικού υλικού ευδαιμονισμού, αλλά και τη δημοκρατία με τη γνήσια αυτεξουσιότητα του «δήμου» (εθνικής συλλογικότητας).

Όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη σημαίνουν πως δεν είμαστε μουσειακός πολιτισμός, αλλά πως εξακολουθούμε να είμαστε μια ζώσα και οικουμενικών διαστάσεων πολιτιστική δύναμη. Έστω κι αν η κακομοιριά του ελλαδισμού δεν μας έχει επιτρέψει να το αναδείξουμε.

Τα αίτια της κρίσης

Tα βαθύτερα αίτια της έρπουσας μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης είναι η μη πρόταξη της εμβάθυνσης της ΕΕ έναντι της επέκτασής της, αλλά και η μη εμβάθυνσή της όταν διευρύνθηκε. Όπως και το ότι, συνακολούθως, δεν έγινε ουσιαστική προσπάθεια για την εναρμόνιση των “εθνικών αριθμητών” με τον “ευρωπαϊκό κοινό παρονομαστή”. Που είναι ένα δυσεπίλυτο σταυρόλεξο, αλλά και κλειδί για το μέλλον της ΕΕ.

Οπότε, με ανάπηρη ταυτότητα και σωρευόμενα ελλείμματα (δημοκρατικότητας, επικοινωνίας και αποτελεσματικής στρατηγικής) ήταν μοιραία η επικίνδυνη πορεία της βαθιάς ευρωπαϊκής κρίσης, που επιδεινώνεται και από το Brexit. Ένα, όμως, από τα πιο σημαντικά αίτια της κακοδαιμονίας της είναι η έλλειψη αυτονομίας στην παγκόσμια σφαίρα. Αυτή οφείλεται σε τέσσερα δεινά: στην αμερικανική επικυριαρχία, στην υπερεξουσία των αγορών (ιερατεία χρηματιστικού και τοκογλυφικού κεφαλαίου), στην γερμανοκρατία και στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Οπότε, ως έχει, η ΕΕ δεν έχει μέλλον. Πέραν του ότι μπορεί να γίνει κι ακόμη χειρότερη. Καθώς δεν είναι εκτός πιθανών σεναρίων η μετεξέλιξή της σε ζώνες πρώτης, δεύτερης ή και τρίτης ταχύτητας υπό την (επι)κυριαρχία της Γερμανίας. Μια δηλαδή, χωρίς τα σημερινά προσχήματα, γερμανοκρατούμενη Ευρώπη με “πατρίκιους” και “πληβείους”. Όπως, επίσης δεν είναι εκτός σεναρίων και η διάλυσή της, με τους βόρειους (υπό τη Γερμανία) να συγκροτούν μια δική τους ένωση. Έστω κι αν αυτό είναι για την ώρα πέρα από τον ορίζοντα.

Τούτων όλων δοθέντων, όμως, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι δια παν ενδεχόμενον, αφήνοντας κατά μέρος τα πολύ γλυκερά παρεπόμενα του “ευρωπαϊκού φαντασιακού” περί “κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού”, που μακάρι να είχαν αντίκρισμα. Πρέπει να πάψουμε να συγχέουμε (ταυτίζουμε) την Ευρώπη και τον πολιτισμό της με την (συν)επικυρίαρχή μας ΕΕ.

Η πραγμάτωση του ευρωπαϊκού οράματος

Η διαπίστωση και ο κριτικός ευρωσκεπτικισμός μας δεν έχει σχέση με τον εθνικιστικό ευρωσκεπτικισμό της άρνησης της Ευρώπης. Αυτονοήτως, είναι άλλος ο εθνικιστικός δεξιός ευρωσκεπτικισμός, που θέλει διάλυση της Ευρώπης και επιστροφή στο παρελθόν του κατακερματισμού της, κι άλλος ο κριτικός ευρωσκεπτικισμός, που θέλει την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ιδέας και την ποιοτική μετεξέλιξη της ΕΕ σε λειτουργική Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία υπό επωφελείς όρους για όλα της τα μέλη. Η ως τώρα εμπειρία και τα αίτια των ανεπαρκειών της ορίζουν και τις προϋποθέσεις πραγμάτωσης του αληθινού ευρωπαϊκού οράματος. Και αυτές είναι:

Πρώτη, ως προϋπόθεση των προϋποθέσεων, είναι η εναρμόνιση των “εθνικών αριθμητών” με τον “κοινό ευρωπαϊκό παρονομαστή”, έτσι ώστε να είναι πραγματικά Ευρώπη των λαών και των εναρμονισμένων πολιτιστικών τους ταυτοτήτων ως πλούτου της.

Δεύτερη, η αποτύπωση της εναρμόνισης σε στέρεη θεσμική βάση, έτσι ώστε να διασφαλίζει τη δημοκρατική λειτουργία της, με λυμένα τα ζητήματα της “ευρωπαϊκής πολιτειότητας” και του “ευρωπαϊκού δήμου”. Προφανώς με αμφίδρομη σχέση: Ευρωπαϊκής Επιτροπής – Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – Ευρωπαϊκού “λαού”.

Τρίτη, η ανάδειξη και η παραδοχή, ως συνεκτικών ταυτοτικών γνωρισμάτων της, της δημοκρατίας και της αξιακής βάσης του πολιτισμού της, που πρωτίστως αναπέμπουν στην ελληνική πολιτιστική μήτρα.

Τέταρτη, η ουσιαστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση των προειρημένων τεσσάρων “δεινών”. Που σημαίνει αποτίναξη των επικυριαρχιών της Αμερικής (ΗΠΑ), των αγορών και της Γερμανίας, αλλά και δημοκρατικό έλεγχο της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Πέμπτη, η αντιστοίχιση ΕΕ και ορίων της Ευρώπης. Που σημαίνει και ένταξη ή προνομιακή σχέση της ΕΕ με τη Ρωσία, ως θεμελιακού μάλιστα προαπαιτούμενου για να αναδειχθεί η Ευρώπη σε παγκόσμια ηγέτιδα δύναμη. Οι λόγοι είναι προφανείς: τα αποθέματα της Ρωσίας σε πρώτες ύλες, η αμυντική της ισχύ, το γεωπολιτικό της μέγεθος κ.α).

Διαχείριση της υποτέλειας

Εννοείται πως για όλα αυτά και για άλλα πολλά ακόμη πρέπει να ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Έτσι θα είναι συμμέτοχοι οι λαοί της τόσο στον ποιοτικό αναπροσδιορισμό της προοπτικής της ανανεωμένης ΕΕ όσο, πολύ περισσότερο, και στην πραγμάτωση αυτής της προοπτικής.

Στην Ελλάδα προέχει η χάραξη εθνικής στρατηγικής πολιτικής διαχείρισης της “μνημονιακής υποτέλειας” με λογική και όρους κατάργησής της. Γιατί χωρίς ανάκτηση της χαμένης εθνικής αυτεξουσιότητας και της εθνικής αξιοπρέπειας μας, δεν μπορούμε να συζητάμε ισοτίμως για το μέλλον της Ευρώπης. Πέραν του ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι ή τουλάχιστον υποψιασμένοι δια παν ενδεχόμενον. Γιατί οι καιροί είναι πολύ ύποπτοι και πολύ ύπουλοι. Κλείνοντας αναφέρω μόνο ενδεικτικά την όξυνση των ανισοτήτων, το μεταναστευτικό, την κλιματική αλλαγή, τους τοπικούς-περιφερειακούς πολέμους, τους νέους γεωπολιτικούς αναδασμούς και άλλα πολλά τέτοια…

SLPress

"Το πηγούνι θα φθάσει στο πάτωμα σε όλα τα προστάγματα της κυρίας Μέρκελ"

Στην κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών στην Ελληνική Βουλή, στην προσχεδιασμένη αποχώρηση του Πάνου Καμμένου από την κυβέρνηση αλλά και στην κρίσιμη επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα αναφέρθηκε στην εκπομπή Εν Αθήναις στα Παραπολιτικά FM 90.1 ο Γιώργος Τράγκας.

Συγκεκριμένα είπε:

«Η πολιτικά άθλια παρέα του πρωθυπουργού θα επιδιώξει να κυρώσει την συμφωνία στο διάστημα από 18 Ιανουαρίου μέχρι 15 Φεβρουαρίου! Σήμερα όπως διάβασα , θα έχουν μυστική επαφή , ένα κρίσιμο τετ α τετ ο κύριος Τσίπρας με τον υπ Άμυνας κ. Καμμένο. Εκτιμώ ότι αυτό το ραντεβού έχει να κάνει με τη ρύθμιση των τελευταίων λεπτομερειών για το συμφωνημένο διαζύγιο των 2 μεγάλων σαμποτέρ του Γοργοποτάμου, οι οποίοι αντί να ανατινάξουν τη γέφυρα, αναγνώρισαν τα Σκόπια ως ‘’μακεδονική εθνότητα, ομιλούσα την Μακεδονική γλώσσα’’!!

Μην έχετε καμία αμφιβολία, όλα είναι συμφωνημένα για να πραγματοποιήσει την ηρωική έξοδο από το Υπουργείο και τη συγκυβέρνηση, ο Πάνος Καμμένος, μήπως και σωθεί, όχι εκλογικά, αλλά ως πολιτική οντότητα.

Προσωπικά εκτιμώ ότι ήδη έχει εξαερωθεί, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας. Η προδοσία είναι πολύ μεγάλη. Και η τιμωρία θα είναι πολύ μεγάλη! Ουδείς μπορεί να παραδώσει έτσι την εθνική κυριαρχία και την ιστορία της Μακεδονίας. Ουδείς μπορεί να ανοίξει κερκόπορτες και να φύγει αλώβητος. Να φύγει ατιμώρητος!

Επίκειται η προσχεδιασμένη αποχώρηση του Πάνου Καμμένου από τη κυβέρνηση. Ο Υπουργός Άμυνας γνωρίζει πολλά ένοχα μυστικά του κ. Τσίπρα. Γνωρίζει καλά όλες τις δουλειές και τις πρακτικές του κ. Παππά, του κ. Πετσίτη, του κ. Φλαμπουράρη και άλλων μέσα στο Μαξίμου. Από την άλλη πλευρά, και ο Τσίπρας ξέρει πολλά μυστικά για όσα έκανε ο Καμμένος. Κακά τα ψέματα τους συνδέει η μοίρα τους και το πολιτικό πεπρωμένο τους. Αύριο και μεθαύριο, θα αντιμετωπίσουν και οι δύο την οργή του λαού και τους πολιτικούς τυφώνες που έσπειραν σε βάρος του έθνους .

Ο Πάνος Καμμένος, μιλάει για αποστασίες. Προφανώς αναφέρεται στην απόπειρα διάσπασης της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝ.ΕΛ. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει πλέον κόμμα. Δεν υπάρχει πλέον υπακοή και πειθαρχία στον πρόεδρο του κόμματος. Είτε αυτό είναι συμφωνημένο, μεταξύ Τσίπρα – Καμμένου είτε είναι πραγματική… αποστασία που οργάνωσε ο υπουργός πίσω από την πλάτη του πρωθυπουργού, οι ΑΝ.ΕΛ δεν υφίστανται πλέον στον πολιτικό χάρτη!

Είναι ένα τσούρμο βουλευτές που ο καθένας κάνει το δικό του και προσανατολίζεται σύμφωνα με τα συμφέροντα του. Ήδη κυκλοφορούν φήμες για αργυρώνητους βουλευτές που πήραν χρήματα για να ψηφίσουν τη συμφωνία της λίμνης. Μερικοί από αυτούς φωνάζουν και δείχνουν δυνατά ότι ανταλλάσσουν την καρέκλα τους ή κάποια οφέλη με αυτή τη ψήφο κατά της Μακεδονίας και του Έθνους! Οι δηλώσεις που κάνουν δείχνουν ιδιοτέλεια. Παράδειγμα η κ. Χρυσοβελώνη η οποία δήλωσε ότι δεν έχει κανένα λόγο να εγκαταλείψει την θέση της υφυπουργού και να φύγει από τη κυβέρνηση, εάν αποχωρήσει ο κ. Καμμένος, καλώντας την κοινοβουλευτική ομάδα του να πράξει το ίδιο! Αντιλαμβάνεστε ότι η κ. Χρυσοβελώνη γνωρίζοντας ότι δεν έχει κανένα πολιτικό μέλλον, επιλέγει να παραμείνει δίπλα στον Τσίπρα και να μετέχει της μεγάλης προδοσίας! Πόσο γλυκιά είναι η καρέκλα!!!!

Ο περίφημος δεξιός, πρώην καραμανλικός και αντιμνημονιακός (κάποια φεγγάρια), Τέρενς Κουίκ, διαγράφηκε ήδη από τον κ. Καμμένο, επιλέγοντας να κάνει παρέα με τον κ. Κατρούγκαλο και τον κ. Τσίπρα στο υπουργείο εξωτερικών.

Η κ. Κουντουρά- λέγεται- ότι θα ψηφίσει υπέρ της συμφωνίας της λίμνης, ως συνεπής αγωνίστρια των ΑΝ.ΕΛ. Εκείνος ο οποίος όμως «χτύπησε τα ….κόκκινα» είναι ο κ. Παπαχριστόπουλος ο οποίος λίγο πολύ, έχει περάσει απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους της Ελλάδας! Όπου βρεθεί και όπου σταθεί, σκίζει τα ιμάτια του, υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών.
Υποστηρίζει ότι θα δώσει την βουλευτική καρέκλα του και τον μισθό του, αμέσως μόλις ψηφίσει τη Συμφωνία! Γεννήθηκε γι’αυτή τη δουλειά. Μεγάλωσε γι’ αυτή την ιστορική πράξη! Θέλει να το κάνει και να φύγει για πάντα από την πολιτική ζωή! Γιατί άραγε?

Τονίζω για μια ακόμη φορά ότι οι μειοδότες των Αθηνών , οι άφρονες , ανοίγουν κερκόπορτες. Ο Τσιπρας προετοιμάζει την υποδοχή της Μέρκελ στη Αθήνα. Κάθε πρωί, κάποιος εκεί στο Μαξίμου, πρέπει να του υπενθυμίζει ότι τη προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ΚΑΝΕΝΑΣ!!!

Το παιχνίδι που παίζουν Τσίπρας- Καμμένος, εδώ και καιρό, είναι ορατό από όλους τους Έλληνες! Ο υπουργός Αμυνας θέλει να δείξει πατριώτης που τηρεί τον λόγο του, αλλά με τον Α ή Β τρόπο, φρόντισε να έχει ο κ. Τσίπρας , ο άλλος ‘’σαμποτέρ’’ του Γοργοπόταμου δηλαδή, τους μισούς βουλευτές και τα στελέχη των ΑΝ.ΕΛ. Φρόντισε να περάσει στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ η κ. Παπακώστα, που δηλώνει ….οπαδός της Καραμανλικής σκέψης (sic) για να ψηφίσει τη συμφωνία της Λίμνης.

Πάντως ένα είναι σίγουρο: το Μαξίμου θα δείξει στην κ. Μέρκελ τη λίστα με τους 152 πρόθυμους, που θα κυρώσουν τη συμφωνία! Ανάμεσα τους θα είναι και ο κ. Δανέλλης, του Ποταμιού και απ΄ότι φαίνεται ο κ. Θεοδωράκης, ο κ. Λυκούδης και ο κ. Μαυρωτάς! Για όλα αυτά τα ονόματα βέβαια, ας κρατήσουμε κάποια μικρή επιφύλαξη.

Ήδη κυκλοφορούν φήμες για τα εκατομμύρια που θα δοθούν και στην Αθήνα, προκειμένου να παρακαμφθούν και οι τελευταίες αντιστάσεις , ή αντιρρήσεις. Υπάρxει βέβαια, κυρίες και κύριοι και η άποψη του κ. Κατσίκη, του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ που λέει ότι ‘’θα φύγουμε από την συγκυβέρνηση πριν έρθει προς κύρωση στην Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών’’. Επομένως θα καταρρεύσει η κυβέρνηση λόγω έλλειψης δεδηλωμένης και λόγω της απόφασης του Θεοδωράκη να μην στηρίξει την κυβέρνηση σε περίπτωση πρότασης δυσπιστίας της Ν.Δ.

Θέλω με την ευκαιρία να απευθυνθώ στον κ.Θεοδωράκη και στα μέλη του Ποταμιού: Είναι ιστορική η στιγμή για όλους. Είναι κρίσιμη για τον παλιό δημοσιογράφο που έγινε πολιτικός. Πρέπει να λάβει υπόψιν του τα αισθήματα εκατομμυρίων Ελλήνων που πληγώνονται απ’ όλη αυτή τη μειοδοσία. Του μεταφέρω σήμερα τα αισθήματα και τις σκέψεις, αλλά και την οργή εκατοντάδων χιλιάδων Μακεδόνων της ομογένειας!
Ο παλιός δημοσιογράφος, ξέρει καλά και έχει πει αρκετά για τα έργα του κ. Τσίπρα και κυρίως του κ. Καμμένου. Δεν επιτρέπεται να ενταχθεί ως πολιτικός και ως άνθρωπος σε μία τέτοιου είδους συμφωνία που έχει απέναντι της τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων! Δεν επιτρέπεται να γίνει το δεύτερο δεκανίκι του κ. Τσίπρα! Να αναπληρώσει περιστασιακά το κενό και τη στήριξη του κ. Καμμένου.
Όπως είπα και χθες στην ραδιοφωνική μου εκπομπή, εγώ πιστεύω το σενάριο που λέει ότι θα κυρωθεί ξεχωριστά το κομμάτι της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και κατόπιν θα έχουμε ραγδαίες και απρόβλεπτες εξελίξεις. Ο Τσίπρας θα παραδώσει όλες τις καυτές πατάτες στον Μητσοτάκη, που ήδη πιέζεται από το Βερολίνο να διευκολύνει όλα τα προωθούμενα σχέδια.

Γι αυτό κάποιοι γράφουν ότι ο Κυριάκος δεν πρόκειται να κάνει καμία πρόταση μομφής! Κακά τα ψέματα και ο Κυριάκος είναι δεσμώτης των εντολών του Βερολίνου και υπακούει τυφλά σε όσα λέει και προστάζει η γερμανική ηγεσία. Βέβαια, ο «αριστερός», ο «επαναστάτης», ο… έλληνας Τσε, ο Αλέξης μας, είναι το πιό βολικό παιδί, τόσο των Γερμανών όσο και όλων των δυνάμεων κατοχής!

Δεν αποκλείεται πάντως, να έχουμε εκπλήξεις τόσο στην Αθήνα, όσο και στα Σκόπια. Κρατήστε το αυτό….

Ά και να μην το ξεχάσω…
Έρχεται και η κ. Μέρκελ, προκειμένου να επιβλέψει την υλοποίηση της μεγάλης μειοδοσίας! Η Καγκελάριος έρχεται να εποπτεύσει όλων των παρασκηνιακών ενεργειών προκειμένου να προωθηθούν τα σχέδια του Βερολίνου. Το πολιτικό προσωπικό των Αθηνών, όπως εκτιμώ θα κλείνει το γόνυ και θα φτάσει το πηγούνι στο πάτωμα σε όλα τα προστάγματα της κυρίας Μέρκελ.

Τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο κ. Μητσοτάκης, δεν αναμένεται να είναι επικριτικοί σε όσα κάνουν οι Γερμανοί στο προτεκτοράτο τους. Το ίδιο και ο κ. Παυλόπουλος. Ίσως βέβαια ακούσουμε πάλι κάποια …. κορώνα για τις πολεμικές αποζημιώσεις, απο τον κ. Παυλόπουλο. Απο αυτόν τον μοιραίο πολιτικό που βρέθηκε στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια, της εθνικής ταπείνωσης…»

crashonline

Ο Αλέξης Τσίπρας του παίρνει υπουργούς, βουλευτές και... κόμμα!!!

Του Τάσου Ευαγγελίου

Τα χάνει όλα ο Πάνος Καμμένος εγκλωβισμένος στην παλινδρομική πολιτική του για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία επέτρεψε να υπογραφεί και να δρομολογηθούν οι εξελίξεις που τον φέρνουν σταδιακά εκτός πολιτικής σκηνής. Η αμφισβήτηση των επιλογών του από κορυφαία στελέχη, υπουργούς και βουλευτές, που δηλώνουν άμεσα ή έμμεσα στήριξη στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα οδηγούν τον πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων στο περιθώριο.

Στελέχη των ΑΝΕΛ τάσσονται πλέον κατά του προέδρου τους, με τον βουλευτή Θανάση Παπαχριστόπουλο να δηλώνει πως θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών και θα στηρίξει την κυβέρνηση (ακόμη και στην περίπτωση που υλοποιήσει τη δέσμευση ότι θα παραδώσει την έδρα του, επόμενος στη λίστα είναι ο Τέρενς Κουίκ με ότι αυτό συνεπάγεται).

Η υφυπουργός Μαρίνα Χρυσοβελώνη δήλωσε το πρωί ότι θα στηρίξει την κυβέρνηση και δεν θα αποχωρήσει. Βουλευτής η ίδια δεν είναι, όμως έχει τοποθετηθεί σε θέση υφυπουργού ως στέλεχος των ΑΝΕΛ που δηλώνει μάλιστα ότι οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν είναι... βαλίτσες για να... αποσύρονται. «Θέλω να μελετήσω το κείμενο της συγκεκριμένης συμφωνίας και στη συνέχεια και εγώ θα πάρω τις αποφάσεις μου, όπως και καθένας από εμάς. Αυτό που εγώ έχω να πω και που πραγματικά εύχομαι είναι το έργο αυτής της κυβέρνησης πρέπει να συνεχιστεί και πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τη λήξη της τετραετίας και βεβαίως να δοθεί και άλλη μία τετραετία σε αυτή την κυβέρνηση».

Από την πλευρά του ο Κ. Ζουράρις τάσσεται κατά της συμφωνίας των Πρεσπών αλλά δεν δηλώνει πως θα την καταψηφίσει. Μάλιστα σημειώνει πως δεν θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση και θα την στηρίξει. Ο κ. Ζουράρις αντιπρόεδρος της Βουλής σήμερα είναι βουλευτής των ΑΝΕΛ.

Άγνωστο παραμένει τι θα πράξει η υπουργός Τουρισμού και βουλευτής, Έλενα Κουντουρά, με τις πληροφορίες να συγκλίνουν στη στήριξη της κυβέρνησης. Προς το παρόν η ίδια δεν έχει τοποθετηθεί επισήμως. Επίσημη τοποθέτηση δεν υπάρχει και από τον Βασίλη Κόκκαλη.

Μόνοι βέβαιοι πως θα ακολουθήσουν τον Πάνο Καμμένο είναι οι Κώστας Κατσίκης (βουλευτής) και Βάσω Τσαρουχά-Κόλλια (υφυπουργός και βουλευτής).

Οι υψηλοί τόνοι εντός των ΑΝΕΛ, οι δηλώσεις Παπαχριστόπουλου και Μ. Χρυσοβελώνη, ο διχασμός που καταγράφεται δείχνει πως ο Πάνος Καμμένος παρά τα όσα αντίθετα διαρρέει δεν ελέγχει πλέον το κόμμα του. Και διαπιστώνει πως ο «φίλος Αλέξης» συνομιλεί με στελέχη του, καταστρατηγώντας την -κατά τον ίδιο- συμφωνία με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εντάξει στα ψηφοδέλτιά του όπως και στα ευρωψηφοδέλτια στελέχη των ΑΝΕΛ.

Άλλα συμφωνήθηκαν άλλα γίνονται

Πληροφορίες πάντως από πρόσωπα που συνομιλούν με τον Π. Καμμένο και το πολύ στενό του περιβάλλον δηλώνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν τηρεί τη συμφωνία. Μια συμφωνία που έχει κατ' επανάληψη σχολιαστεί και περιλαμβάνει από κοινού απόφαση για το πότε θα αποχωρήσουν οι ΑΝΕΛ και πότε θα προκηρυχθούν εκλογές.

Με λίγα λόγια δηλώνουν ότι υπήρχε μεταξύ των δύο εταίρων μια συμφωνία για τα επόμενα βήματα που θα επέτρεπε στον Π. Καμμένο να εμφανιστεί ως... Μακεδονομάχος και να καταφέρει να μαζέψει τις ψήφους που έχασε συμμετέχοντας στην κυβέρνηση ειδικά μετά την έναρξη των συζητήσεων για το Σκοπιανό και την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών.

Αυτό σημαίνει πως το προσυμφωνημένο και κοινή συναινέσει διαζύγιο μπορεί να μετατραπεί ξαφνικά, από ένα ατύχημα, σε σύγκρουση με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Αλ. Τσίπρας ανέβαλε την προγραμματισμένη για αύριο συνέντευξή του στο κανάλι Open. Η νεότερη σχετική ανακοίνωση τοποθετεί τη συνέντευξη για το βράδυ της Τετάρτης αφού δηλαδή ολοκληρωθεί η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ και δημοσιοποιηθούν οι όποιες αποφάσεις του Π. Καμμένου.

Σε κάθε περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας δεν δείχνει ιδιαίτερη ανησυχία για τις εξελίξεις. Ήδη, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, ξέρει ποιους πρέπει να υπολογίζει από τους ΑΝΕΛ ειδικά τους βουλευτές που θα ψηφίσουν αλλά και τα στελέχη που θα στηρίξουν την κυβέρνηση.

Η απώλεια Καμμένου ενδεχομένως να θεωρείται από τα στελέχη του Μαξίμου και μια θετική εξέλιξη αφού θα επιτρέψει το λεγόμενο πολυπόθητο άνοιγμα στην κεντροαριστερά. Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι τον έχει αφήσει χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα, στελέχη ακόμη και... κόμμα.

Liberal

Νεφέλη Λυγερού

Όλα δείχνουν ότι το πολιτικό διαζύγιο Τσίπρα-Καμμένου είναι ζήτημα ημερών. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν τον μικρό κυβερνητικό εταίρο τους «ξεδοντιασμένο», αν και προτιμούν να μην εξωθήσουν τον αρχηγό των ΑΝΕΛ στα άκρα. Φοβούνται μήπως πάρει ανάποδες και ψηφίσει την πρόταση μομφής που κατά πάσα πιθανότητα θα καταθέσει η ΝΔ.

Στο Μαξίμου τοποθετούσαν την αποχώρηση του Πάνου Καμμένου από την κυβέρνηση και ευρύτερα από τη συμπολίτευση αργότερα, όταν θα πήγαινε η Συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή προς κύρωση ή λίγο νωρίτερα. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι το κλίμα στις σχέσεις των δύο εταίρων έχει χαλάσει τόσο που η συνύπαρξη δεν φαίνεται να αντέχει ούτε εβδομάδες.

Η ανάρτηση του υπουργού Άμυνας στο Twitter κατά του Νίκου Κοτζιά, λίγες ώρες μετά από δηκτικές δηλώσεις του τελευταίου, προμηνύουν την καταιγίδα που έρχεται. Είναι ενδεικτικό ότι ο Καμμένος μίλησε για αποστασία και τόνισε ότι δεν θα αποδεχτεί τετελεσμένα στο Μακεδονικό, χωρίς όμως να προσδιορίζει ακριβώς την αντίδρασή του. Το γεγονός, όμως, ότι συγκαλεί για την Τετάρτη (9-1-2019) την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την Εκτελεστική Επιτροπή των ΑΝΕΛ είναι σαφής ένδειξη ότι πλησιάζουμε στο τέλος του δράματος. Εκ των πραγμάτων με το πρόβλημα θα ασχοληθεί και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ που συνεδριάζει τη Δευτέρα (7-1-2019).

Ρόλο καταλύτη για την επίσπευση του διαζυγίου έπαιξε ο Νίκος Κοτζιάς και πιο συγκεκριμένα η δήλωσή του: «Για την ηγεσία των ΑΝΕΛ δε θα μιλήσω, είναι το άκρον άωτον. Έχω φίλους στους ΑΝΕΛ. Ο κ. Καμμένος σταμάτησε να λέει ότι θα ρίξει την κυβέρνηση, όταν κατάλαβε ότι δεν θα τον ακολουθήσουν πολλοί δικοί του». Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι «η κυβέρνηση που φτιάχτηκε το 2015 ήταν μια κυβέρνηση σωτηρίας, μας έβγαλε από τα μνημόνια. Θα μπορούσαν μετά να αλλάξουν οι ισορροπίες μέσα σε αυτήν και να μην μπει σε αυτή την κατάσταση φθοράς, που την έχει βάλει ο κ. Καμμένος».

Υπαινιγμοί ότι είναι «εκτεθειμένος«
Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι ο Καμμένος έχει πλέον χάσει κάθε δυνατότητα να θέτει όρους. Εκτιμούν, μάλιστα, ότι θα αποφύγει να τραβήξει το σχοινί, από φόβο μήπως βρεθεί στην απόλυτη πολιτική απομόνωση και «εκτεθειμένος«, όπως λένε με νόημα. Όσο έτοιμο και αν εμφανίζεται, όμως, το πρωθυπουργικό επιτελείο, το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο υπουργός Άμυνας αποφασίσει, όντας σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, να περάσει απέναντι και να στηρίξει την αναμενόμενη πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ.

Μία απάντηση για το τι θα συμβεί έδωσε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει τη θητεία της και μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ακόμα και με ψήφο ανοχής. Αυτό είναι ένα σενάριο που ως τώρα είχε διακινηθεί μόνο με βάση κάποιες κυβερνητικές διαρροές. Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου έγινε πριν τον καυγά Κοτζιά-Καμμένου, αλλά διατηρεί τη σημασία της:

«Δεν εξετάζουμε κανένα απολύτως ενδεχόμενο, δεν προκύπτει ότι θα υπάρξει κατά κανένα τρόπο απώλεια. Ο κ. Καμμένος έχει δηλώσει ότι θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση ωστόσο δεν θα υπερψηφίσει ποτέ μια πρόταση δυσπιστίας που θα καταθέσει ο κ. Μητσοτάκης, ή όποιος άλλος από την παρούσα Βουλή. Με αυτή την έννοια θα έχουμε μια κυβέρνηση –όπως και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης– που θα λειτουργεί με τη λεγόμενη ανοχή».

Όχι ψήφο εμπιστοσύνης
Στη συνέχεια ο Τζανακόπουλος απέκλεισε το ενδεχόμενο να μετατρέψει ο πρωθυπουργός την ψηφοφορία για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ψήφο εμπιστοσύνης. Ο πολιτικός ορθολογισμός, όπως και όλες οι πληροφορίες, λένε πως πράγματι στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο. Θα ήταν, άλλωστε, πολιτική αυτοκτονία να ζητήσουν ψήφο εμπιστοσύνης, εάν δεν έχουν 1000% εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δεν έχουν, εξάλλου, ανάγκη να το κάνουν.

Είναι πιο δύσκολο κάποιος να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση από το να ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι βουλευτές που τον ακολουθούν δεν πρόκειται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά είχαν τουλάχιστον δηλώσει ότι θα υπερψηφίσουν τη Συμφωνία.

Με βάση τη δήλωση Τζανακόπουλου, στο Μέγαρο Μαξίμου προεξοφλούσαν ότι οι ΑΝΕΛ ναι μεν θα καταψηφίσουν τη Συμφωνία, αλλά δεν πρόκειται να καταψηφίσουν την κυβέρνηση. Εάν, όπως αναμένεται, η ΝΔ καταθέσει πρόταση δυσπιστίας, για να πέσει η κυβέρνηση αυτή θα πρέπει να εξασφαλίσει 151 ψήφους. Εάν οι ΑΝΕΛ απουσιάζουν από την αίθουσα ή προτιμήσουν την αποχή ή το λευκό, η κυβέρνηση Τσίπρα θα επιβιώσει ακόμα και εάν δεν εξασφαλίσει την ψήφο άλλων βουλευτών.

Όπως προανέφερα, το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν ο Καμμένος θα υπερψηφίσει ή όχι την πρόταση δυσπιστίας. Ο ίδιος δεν έχει δημόσια ξεκαθαρίσει απολύτως τη θέση του. Σύμφωνα, πάντως, με κυβερνητικές πηγές έχει συμφωνήσει γι’ αυτό το ζήτημα με τον πρωθυπουργό. Τις δύο τελευταίες ημέρες, ωστόσο, έχουν μεσολαβήσει γεγονότα που θέτουν σε αμφισβήτηση αυτή τη συμφωνία, ακόμα και εάν υπάρχει.

Φυλλοροούν οι ΑΝΕΛ
Είναι κοινό μυστικό ότι ο Καμμένος δεν ελέγχει πλέον ολόκληρη την Κοινοβουλευτική Ομάδα του. Ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος έχει ξεκαθαρίσει ότι θα υπερψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών και θα είναι υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ίδιο ισχύει και για την υπουργό Έλενα Κουντουρά. Τον ίδιο δρόμο έχει ήδη πάρει και ο Τέρενς Κουίκ.

Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν επιδοθεί σε κοινοβουλευτική αριθμητική. Μετρούν και ξαναμετρούν βουλευτικές ψήφους εν όψει της ψηφοφορίας για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και του πρωτοκόλλου ένταξης της “Βόρειας Μακεδονίας” στο ΝΑΤΟ. Σ’ αυτή την ψηφοφορία δεν μπορούν να υπολογίζουν τους υπόλοιπους βουλευτές των ΑΝΕΛ, εκτός κι αν προκύψει κάποια έκπληξη. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή υπολογίζουν, όμως, την υφυπουργό Κατερίνα Παπακώστα, τον Σπύρο Δανέλλη, τον Σπύρο Λυκούδη και κατά πάσα πιθανότητα τον επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο.

Όπως προανέφερα, στο Μέγαρο Μαξίμου προσβλέπουν και στις ψήφους του Θεοδωράκη και όσων βουλευτών από το Ποτάμι τον ακολουθούν. Θεωρούν ότι μπορεί αυτοί να ερωτοτροπούν με τη ΝΔ, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει συμφέρον να τους θέσει ως όρο την καταψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αντιθέτως, σύμφωνα πάντα με κυβερνητικές πηγές, τον συμφέρει απολύτως η Συμφωνία να κυρωθεί πριν τις εκλογές για να μην κληρονομήσει το πρόβλημα και υποστεί ασφυκτικές πιέσεις.

Επειδή, όμως, στο Μέγαρο Μαξίμου θέλουν να μην εξαρτώνται από τον Σταύρο Θεοδωράκη, προσπαθούν να εξασφαλίσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και χωρίς αυτόν. Τον ρόλο της στρατολόγησης έχουν αναλάβει ειδικοί μεσολαβητές. Αν τελικά αποδειχτούν ακριβείς οι πληροφορίες για τα προαναφερθέντα πρόσωπα, ο Τσίπρας πράγματι καταφέρνει να μαζέψει το μαγικό αριθμό 151.

slpress.gr

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Ο ανώτατος άρχων είναι ευνουχισμένος από το Σύνταγμα και δεν μπορεί να ασκήσει πολιτική ή να παρέμβει στην κεντρική πολιτική σκηνή για να αλλάξει κάτι ή να επιβάλει την πολιτική του θέση. Μπορεί, όμως, να κάνει δύο πράγματα: Είτε να μη λέει μεγαλοστομικές αερολογίες. Είτε να παραιτηθεί αρνούμενος να γίνεται συνένοχος σε εθνικά εγκλήματα.

Ο σημερινός πρόεδρος, δυστυχώς για τη χώρα, καταναλώνει μεγάλες ποσότητες από το πρώτο και δεν έχει το ηθικό ανάστημα για το δεύτερο. Το αποτέλεσμα είναι επιζήμιο για την Ελλάδα.

Πρώτον γιατί αυτά που λέει δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και γίνεται ασόβαρος στα μάτια Ελλήνων και ξένων πολιτών και αξιωματούχων. Και δεύτερον, γιατί με τη διαρκή ανοχή και αποδοχή του στο ξεπούλημα των ελληνικών δικαιωμάτων σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας και στη διαρκή υποχωρητικότητα έναντι εξωτερικών απειλών, γίνεται όχι απλώς συνένοχος. Γίνεται παράδειγμα προς μίμηση για τους ασυνείδητους και άλλοθι για τους πολiτικούς εγκληματίες.

Χτες, ανήμερα των Φώτων, ο Πρόεδρος εκφώνησε λόγο από τη Σύρο, αντάξιο ενός Κανάρη, ενός Ρήγα και ενός Περικλή… Και ο αγέρας του Αιγαίου πήρε τα λόγια του και τα σκόρπισε εκεί που ανήκουν. Στους 5 ανέμους!

Την ώρα που η Τουρκία έχει εκδώσει NAVTEX, εγκλωβίζοντας την ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, δηλαδή εισβάλλοντας παράνομα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ για σεισμογραφικές έρευνες, οι ελληνικές υπηρεσίες κοιμούνται και ένα 24ωρο μετά την τουρκική πρόκληση δεν έχουν εκδώσει ανακοίνωση αντίρρησης και εναντίωσης, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το χαρτί να χρησιμοποιήσει η Άγκυρα την ελληνική σιωπή σαν αποδοχή και εγκατάλειψη εθνικής κυριαρχίας!

Γιατί επί χρόνια η Τουρκία εκδίδει NAVTEX και δεσμεύει εναέριους χώρους τις Παρασκευές; Γιατί ξέρει ότι οι ελληνικές δημοσιοϋπαλληλικές υπηρεσίες που είναι υπεύθυνες για την παρακολούθηση του θαλάσσιου και εναέριου χώρου της χώρας, τις Παρασκευές το κλείνουν το μαγαζί και επανέρχονται στη δουλειά κανονικά μετά το Σαββατοκύριακο! Και τρέχουν εκ των υστέρων να μπαλώσουν στο ΝΑΤΟ και τους διεθνείς οργανισμούς τα αποτελέσματα της επιπολαιότητάς τους. Το έχουμε ζήσει επί χρόνια στις εφημερίδες!

Επ' αυτού, δηλαδή επί της τουρκικής επιθετικότητας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που είναι αμφίβολο αν ήξερε για την πολύ σοβαρή τουρκική κίνηση, μας είπε το αμίμητο: Πως «όσο είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε ειρηνικά, άλλο τόσο είμαστε αποφασισμένοι να στηρίξουμε τη βάση της ειρηνικής συνύπαρξης με το Διεθνές Δίκαιο, και αν χρειαστεί να την …επιβάλλουμε»! Να ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ την ειρηνική συνύπαρξη με το Διεθνές Δίκαιο! Να αρχίσουμε να πετάμε τόμους του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο και στα κεφάλια των Τούρκων, μπας και μπει καμιά σελίδα του και έχουμε ειρήνη!

Και συνέχισε ο Πρόεδρος την επίθεσή του εναντίον του Κακού, προειδοποιώντας (!) ότι «ξέρουμε και να το υπερασπιζόμαστε και να το επιβάλουμε το Διεθνές Δίκαιο, πολλώ μάλλον όταν σήμερα έχουμε τη συμπαράσταση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς κοινότητος προς αυτή την κατεύθυνση»!

Ίσως κάποιος πρέπει να πει του Προέδρου ότι κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου τα Ίμια είναι αμφισβητούμενα από την Τουρκία και δεν τολμάει να ανέβει επάνω ούτε Έλληνας ψαράς, ενώ οι κυβερνήσεις- και αυτή- δεν μπορούν να επιβάλουν όχι το διεθνές δίκαιο, αλλά ούτε την εθνική κυριαρχία!

Ομοίως, καμιά κυβέρνηση ούτε κι αυτή- τολμάει να επεκτείνει στα 12 μίλια τα χωρικά ύδατα, που είναι δικαίωμα της χώρας κατά το διεθνές δίκαιο, αλλά ούτε και να κάνει έρευνες για πετρέλαιο και αέριο στην ΑΟΖ της, που δεν τολμάει καν να οριοθετήσει!

Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Διεθνής κοινότητα όχι απλώς δεν στηρίζουν την Ελλάδα στα δικαιώματά της κατά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά, αντίθετα, ανέχονται ευνοϊκά τη διαρκή τουρκική προκλητικότητα, όταν δεν την εξοπλίζουν κι όλας, όπως η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ρωσία.

Και για να το κάνει ακόμα πιο λιανό σε εχθρούς και φίλους ο Πρόεδρος με την ευκαιρία των Θεοφανίων, έστειλε μήνυμα σε ΟΛΟΥΣ τους γείτονες ότι «είμαστε εδώ να ζήσουμε από κοινού ειρηνικά. Και σ αυτό εμείς οι Έλληνες είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι, υπό συνθήκες αρραγούς ενότητας, γιατί έχουμε πλήρη συνείδηση το τι μας στοίχισε στο παρελθόν η διχόνοια και ο διχασμός»!!

Να μας συμπαθά ο Πρόεδρος, αλλά εδώ η ανοχή μας στα φληναφήματά του τελειώνει. Γιατί η χώρα ζει τα τελευταία λίγα χρόνια τη μεγαλύτερη διχόνοια από εποχής χούντας, με αποκλειστικό υπεύθυνο την κυβέρνηση, που σπέρνει όχι απλώς συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων, αλλά καλλιεργεί ένα καθημερινό κλίμα εμφύλιου σε όλα τα επίπεδα. Άλλοτε για να διχάσει προκειμένου να εισπράξει τις ψήφους από ένα κομμάτι των διχασμένων. Και άλλοτε γιατί πιστεύει ακράδαντα στο διχασμό σαν συστατικό της καθημερινότητας. Στα πλαίσια ενός τυφλού ιδεολογικού προσανατολισμού, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα της ελληνικής μικροαστικής κοινωνίας.

Ακόμα και η ενότητα του πάνω από 70% των Ελλήνων που αντιτίθενται στην προδοτική συμφωνία των Πρεσπών βάλλεται από την κυβέρνηση και τα αμόρφωτα ή τυφλά παπαγαλάκια της, με βρισιές για φασίστες και εθνικιστές και με σαμποτάζ κάθε κίνησης που πολεμάει το συριζο-σκοπιανό έκτρωμα.

Και ποια είναι η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας απέναντι σ αυτή την προσβολή της ενότητας του λαού, αλλά και απέναντι στην απεμπόληση δικαιωμάτων της χώρας και απέναντι στην παράδοση δικαιώματος διεκδικήσεων σε ένα άλλο κράτος, τα Σκόπια;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να νουθετήσει την κυβέρνηση όταν η κυβέρνηση χωρίζει τους Έλληνες σε αντιμαχόμενες παρατάξεις κατά τα γούστα της, πετώντας λάσπη σε όσους δεν συμφωνούν μαζί της; Όχι στο μακεδονικό μόνο. Σε όλα τα θέματα.

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν η κυβέρνηση διαλύει ή απαξιώνει τη Δικαιοσύνη και τη χρησιμοποιεί σαν όργανο των δικών της διχαστικών πολιτικών;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος όταν η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους, που αντίκεινται στο Σύνταγμα και καταργούν την εθνική κυριαρχία ακόμα και σε επίπεδο ισχύος της κοινοβουλευτικής εξουσίας, όπως στη παραχώρηση της κρατικής περιουσίας για 99 χρόνια και στην απόλυτη ισχύ του υπουργού Οικονομικών να δρα ακόμα και χωρίς την πρότερη γνώμη του κοινοβουλίου;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν η κυβέρνηση αποφασίζει ερήμην της αντιπολίτευσης για μείζονα εθνικά θέματα, όπως είναι το μακεδονικό, το αλβανικό, το κυπριακό, το θέμα της βορειοηπειρωτικής μειονότητας, τις σχέσεις με το Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, την Αίγυπτο, το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα;

Δεν ξέρει ο Πρόεδρος ότι παγίως η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα αποφασίζονται μεν από τις κυβερνήσεις, αλλά ποτέ χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και σχεδόν πάντα με τη συναίνεση της αντιπολίτευσης; Και τι κάνει επ’ αυτού; Χαζεύει μια κυβέρνηση μειοψηφίας που αποφασίζει γράφοντας την πλειοψηφία στα παλιά της τα παπούτσια;

Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι απλός θεατής στα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος της χώρας και του λαού. Με την ανοχή του και την αποχή του είναι συνένοχος. Και είναι συνένοχος και με την υποστήριξή που επιδεικνύει στην εμφυλιοπολεμική και αντιπατριωτική νοοτροπία της κυβέρνησης. Σε όλα τα επίπεδα.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος, αν και στήριξε κάθε έκτρωμα αυτής της κυβέρνησης σε αντισυνταγματικούς νόμους και υποχωρητικότητα, με αποκορύφωμα τη συμφωνία των Πρεσπών, μπορεί να προσφέρει ακόμα πολλά στη χώρα. Παραιτούμενος. Θα απαλλάξει έτσι τη χώρα από ένα κακό υπόδειγμα για τους πολίτες που θέλουν να ζουν με το κεφάλι ψηλά. Και, ίσως έτσι απαλλάξει τον τόπο και από αυτούς που τον καταστρέφουν ως κυβέρνηση.

Πηγή: Λίμπεραλ

Του Rainer Mausfeld, Ζero Hedge
[Γραμμένο με το νυστέρι πεπειραμένου οξυδερκούς χειρούργου, αν και από καθηγητή άλλης ειδικότητας, το σπάνιας κοινωνικής σημασίας κατωτέρω άρθρο, η μυστική διεθνής σπείρα με το ψευδώνυμο «Ακεραιότητα» και άλλες ανάλογες μυστικές υπηρεσίες, δεν θα μπορέσουν –όσο και αν λαχταρούν- να το στιγματίσουν ως Fake Story, ψευδή είδηση, φτιαχτή από τους καταχθόνιους εχθρούς στον Βορρά. Ο συντάκτης του είναι καθηγητής Emeritus της Ψυχολογίας στο γερμανικό πανεπιστήμιο του Κιέλου και προβαίνει με αυτό σε μιαν εξονυχιστική ανατομική ανάλυση των πολιτικών μηχανισμών και των ψυχοτεχνικών μεθόδων παραγωγής του νεωτερικού ανθρωπίνου τύπου, τελείως στερημένου δυνατότητας επιλογής αλλά και προσωπικής κρίσης και βούλησης για  δημοκρατία και ελευθερία, του οποίου ο κοινωνικός βίος  απορροφάται πλήρως από τον ρόλο του πολιτικά αδιάφορου καταναλωτή.

Τα αποτελέσματα, αυτής της μακράς και πεισματικής αναμορφωτικής διαδικασίας,  τα υφιστάμεθα και τα βλέπουμε καθημερινά, οι ευτυχείς πολίτες της  Δυτικής «δημοκρατίας», αλλά μόνον ως υποκείμενα, θεατές ή ανύποπτοι κομπάρσοι, αυτού του μακάβριου θεάτρου. Ο RainerMausfeld, με αυτό το άρθρο του,  μας εισάγει και μας ξεναγεί στις σκοτεινές στοές, με τα μεφιστοφελικά εργαστήρια, όπου εκπονούνται  οι  οργανωτικές μορφές εξουσίας και οι ψυχοτεχνικές χειραγώγησης της νοητικής λειτουργίας του πολίτη, για  την υποταγή της στην υπηρεσία  των στόχων του αθέατου σκηνοθέτη του Θεάτρου Δημοκρατίας. Προσφέρει έτσι γνώση πολύτιμη, « απαραίτητη για την ανάπτυξη μιας στρατηγικής αποτελεσματικής αντίστασης,σε μιαν ισχύουσα τάξη που στηρίζεται στην δύναμη και στην βία».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Οι πολίτες έχουν απογυμνωθεί από τα πολιτικά δικαιώματά τους και έχουν υποβληθεί σε ψυχολογικό εθισμό  μείωσής τους σε υπόσταση απαθών καταναλωτών. Στις τελευταίες δεκαετίες η δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Νέες μορφές οργάνωσης της εξουσίας και ψυχολογικές μέθοδοι χειραγώγησης του υποσυνειδήτου μας προστατεύουν τους ισχυρούς από τους κινδύνους της δημοκρατικής ενδυνάμωσης και ενισχύουν την θέση τους.

Δημοκρατία και ελευθερία. Δυο λέξεις που είναι φορτισμένες με ανήκουστες κοινωνικές υποσχέσεις και που μπορούν να ελευθερώσουν τεράστιες δυνάμεις ενέργειας για την αλλαγή και την πραγματοποίηση τους. Τι συνέβη, όμως; Ποτέ στο παρελθόν δυο λέξεις,  που είχαν ταυτιστεί με τόσο φλογερές ελπίδες, δεν είχαν αδειαστεί από την αρχική τους έννοια  σε τόσο δραματική έκταση. ΄Εχουν παραποιηθεί, βιαστεί, διαστρεβλωθεί και έχουν αντιστραφεί εναντίον εκείνων των οποίων οι σκέψεις και οι πράξεις εμπνέονται από αυτές.

Η Δημοκρατία σήμερα σημαίνει στην πραγματικότητα μιαν εκλεγμένη  ολιγαρχία πολιτικών και οικονομικών  Ελίτ («επιλέκτων»), στην οποία κεντρικοί τομείς της κοινωνίας - και ιδιαίτερα η οικονομία- έχουν αφαιρεθεί από οποιονδήποτε δημοκρατικό έλεγχο και υποχρέωση λογοδοσίας. Ταυτόχρονα, μεγάλα μέρη της κοινωνικής οργάνωσης της ζωής μας βρίσκονται εκτός του χώρου της δημοκρατίας.                                                                             Και  ελευθερία σήμερα σημαίνει προπάντων την ελευθερία των οικονομικά ισχυρών.

Με αυτήν την Οργουελιανή  παρερμήνευση, οι δύο αυτές λέξεις έχουν  καταλάβει τώρα ξεχωριστή θέση στο απέραντο λεξικό των πλαστογραφημένων λέξεων στην διαδρομή της ιστορίας. Με την τοξίνωση αυτών των δύο λέξεων, οι ελπίδες μας για μιαν πιο ανθρώπινη κοινωνία και τον περιορισμό των μεθόδων βίας στην λύση προβλημάτων, περιπίπτουν σε σύγχυση, θολώνουν, θρυμματίζονται και έχουν σχεδόν σαρωθεί έξω από την συλλογική μνήμη μας. Η απώλεια των ονείρων πολιτισμού που συνδέονται με τις δυο αυτές έννοιες καθιστά δύσκολο για εμάς σήμερα να προτείνουμε ένα ελκυστικό, σωστό εναλλακτικό πολιτικό σύστημα, αντί του σημερινού των σχέσεων ισχύος -και ακόμη χειρότερο, έστω και να σκεφτούμε κάποιο.
Η Δημοκρατία, που αρχικά συνδεόταν με μεγάλες προσδοκίες για πολιτική αυτοδιάθεση και προστασία της εσωτερικής και της εξωτερικής ειρήνης, έχει μείνει μόνο σαν ένα εθιμοτυπικό κέλυφος στην πραγματική δομή της κοινωνίας.

 Η Δημοκρατία έχει υποβιβαστεί σε ένα σκηνοθετημένο θέατρο περιοδικών εκλογών, όπου ο πληθυσμός μπορεί να  διαλέξει από ένα  δειγματολόγιο εμπίστων της «ελίτ». Η πραγματική  Δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας και η ελεύθερη δημόσια συζήτηση αντικαταστάθηκε από την κατευθυνόμενη «γνώμη» και την σκηνοθετημένη               «εκρηκτική αγανάκτηση». Η καθοδηγούσα αρχή συνείδησης του υπεύθυνου πολίτη αντικαταστάθηκε από το νεοφιλελεύθερο ιδεώδες του  πολιτικά απαθούς καταναλωτή.
Από τις ελπίδες που συνδέονται με τις έννοιες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, μόνο οι άδειες λέξεις των ψεύτικων υποσχέσεων έχουν διατηρηθεί από τους ολιγάρχες. Με αυτές τις λέξεις είναι δυνατό να χειραγωγήσεις τις συνειδήσεις της υποταγμένης πλειονότητας.
 Το Διεθνές Δίκαιο έχει σήμερα επίσης σε μεγάλο βαθμό εξελιχτεί  σε ένα  όργανο απροσποίητης  πολιτικής της ισχύος. Η  αυτόκλητη «Δυτική Κοινότητα των Αξιών» έχει απροκάλυπτα επιστρέψει στην σχεδόν θρησκευτική πίστη της στην αποτελεσματικότητα της βίας, την ωφελιμότητα των βομβών και της καταστροφής, των σκοτωμών με ιπτάμενα ρομπότ και των βασανιστηρίων, την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων, τον οικονομικό στραγγαλισμό και άλλες μορφές βίας που εξυπηρετούν τους σκοπούς της. Αυτή είναι η πολιτική αγιοποίηση της βίας, της οποίας τα αποτελέσματα είναι εμφανή οπουδήποτε στον κόσμο.

Σχεδόν τίποτα,  εκτός από μιαν ιστορική ανάμνηση, δεν μένει από τις μεγάλες ελπίδες που κάποτε συνδέονταν με την δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο, και συγκεκριμένα τις ελπίδες ότι ο πολιτισμός θα μπορούσε να περιορίσει την δύναμη και την βία. Τα λαϊκά πλήθη  πειθαναγκάζονται να δεχτούν την πολιτική ρητορεία περί δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου, με την οποία οι οικονομικά ή στρατιωτικά ισχυροί επιζητούν να εξασφαλίσουν την ανοχή του πληθυσμού για την πραγματική επίδοσή τους στην ρεάλ-πολιτίκ της βίας. Στην «πραγματιστική πολιτική» της εποχής μας, έχει προ πολλού γίνει αποδεκτό το «Δίκαιο του Ισχυροτέρου».

Διακόσια χρόνια μετά τον Διαφωτισμό, τον οποίο τόσο εξυμνούμε στην πολιτική ρητορεία μας, ζούμε σε μια περίοδο αντί-διαφωτισμού. Ταυτόχρονα όμως,, όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντα ισχύος τους, οι κρατούντες αρέσκονται να αναφέρονται στον διαφωτισμό , προκειμένου να πείσουν για την πνευματική υπεροχή τους έναντι εκείνων που θεωρούν εχθρούς τους.

Μια (ελιτιστική) Δημοκρατία των Επιλέκτων είναι ένα σχήμα οξύμωρο. Ενώ περιλαμβάνει εθιμοτυπικά αναμνηστικά δημοκρατίας, αυτά  περιορίζονται διαθρωτικά στο ελάχιστο.  Αλλά παρά την ελαχιστοποιημένη αυτή δημοκρατία, τα εναπομένοντα  ακόμη στοιχεία της δεν είναι -κατά την άποψη των οικονομικών και πολιτικών κέντρων εξουσίας-  τόσο ακίνδυνα όσο θα ήθελαν.
Έτσι, οι σημερινές ισχυρές ομάδες «επιλέκτων», για να θωρακίσουν την εξουσιαστική θέση τους,  φροντίζουν να εξασφαλιστούν από την απειλή των δημοκρατικών διεκδικήσεων.

Το αδύνατο σημείο είναι πλέον ο χώρος της δημόσιας συζήτησης, που –ειδικώτερα στις περιοδικές εκλογές- μπορεί να καταστεί επικίνδυνος για την σταθερότητα. Πως μπορεί  να ελεγχθεί αυτό σε μιαν δημοκρατία των επιλέκτων; Πως μπορεί ο κίνδυνος που δυνητικά εγείρει η δημοκρατία να κρατηθεί στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο; Εάν τα εναπομένοντα  δείγματα στοιχείων δημοκρατίας αφαιρούνταν δεν θα ήταν πια δυνατό να συνεχιστεί η  χρήσιμη για την αποφυγή επανάστασης δημοκρατική ρητορική, αφού η δημόσια συζήτηση και οι περιοδικές εκλογές είναι απαραίτητες  ακόμη και για την απλή ψευδαίσθηση της δημοκρατίας. ΄Ετσι, τα πραγματικά κέντρα εξουσίας θέλουν να διατηρήσουν αυτούς τους τύπους, αλλά  χρειάζονται  περίτεχνους τρόπους εξασφάλισης της σταθερότητας ,που να καθιστούν την δημοκρατία ακίνδυνη γι’ αυτούς.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες , οι ολιγάρχες κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να αναπτύξουν νέους τρόπους εξασφάλισης αυτής της σταθερότητας, προκειμένου να προστατεύσουν τα εναπομένοντα κατάλοιπα στοιχεία στην ελιτιστική «δημοκρατία των προκρίτων» , από τους κινδύνους της δημοκρατικής χειραφέτησης.
Αυτοί ειδικώτερα περιλαμβάνουν νέες δομικές μορφές οργάνωσης της εξουσίας, όσο και ψυχολογικές μεθόδους χειραγώγησης της συνείδησής μας. Φυσικά οι ρίζες αυτών των εξελίξεων πηγαίνουν πολύ πίσω, αλλά αυτές οι τελειοποιήσεις έχουν πολύ επιταχυνθεί και στερεωθεί θεσμικά στις τελευταίες δεκαετίες. Η διαδικασία της κοινωνικής μεταμόρφωσης που συνδέεται με αυτά έχει παρόμοια αποτελέσματα με «μιας επανάστασης εκ των άνω», δηλαδή μιας επανάστασης που αντιπροσωπεύει ένα σχέδιο των οικονομικών μεγιστάνων (ελίτ) και αποβλέπει στην επέκταση και στερέωση των συμφερόντων τους.

Ο πρώτος πυλώνας αυτής της διαδικασίας μεταμόρφωσης  συνίσταται στο ότι οι οργανωτικές μορφές εξουσίας είναι σχεδιασμένες περισσότερο αφηρημένα και με μιαν εσκεμμένη διάχυση της κοινωνικής ευθύνης, έτσι ώστε η δυσφορία, η οργή και η αγανάκτηση των κυβερνωμένων να μη μπορεί να εντοπίσει συγκεκριμένους, δηλαδή πολιτικά αποτελεσματικούς στόχους. ΄Ετσι η βούληση για αλλαγή του πληθυσμού δεν μπορεί πια να  εστιασθεί μεταξύ αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις.
Αυτή η διαδικασία μεταμόρφωσης αποτελείται από μιαν υφέρπουσα –και όσο το δυνατόν αθέατη από τον λαό- δημιουργία κατάλληλων θεσμικών και συνταγματικών δομών. Με αυτές τις δομές οι σχέσεις ισχύος μπορούν να σταθεροποιηθούν και οι διαδικασίες ανακατανομής να αφαιρεθούν μόνιμα από την δημοκρατική πρόσβαση και να καταστούν έτσι πρακτικά μη ανατρέψιμες. Γι’ αυτό, οι δημοκρατικές δομές, που ιστορικά κερδήθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες, πρέπει να εξαλειφθούν ή να διαβρωθούν, έτσι που να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά τους.
Επιπλέον το εσωτερικό και το διεθνές δίκαιο πρέπει να «εξελιχθεί» κατά τέτοιον τρόπο ώστε τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας να μπορούν νόμιμα να επιβάλλουν αξιωματικά τα συμφέροντά τους στο έτσι δημιουργημένο νομικό πλαίσιο. Ειδικώτερα, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νομικό πλαίσιο που να καθιστά δυνατή την μεταμόρφωση της οικονομικής εξουσίας σε πολιτική εξουσία και να προσφέρει ένα νομικό πλαίσιο για τους επιθυμητούς ή εγκατεστημένους ήδη μηχανισμούς ανακατανομής προς τα  άνω, ώστε οι ελάχιστες εναπομένουσες δημοκρατικές δυνατότητες να μη μπορούν να τους ανατρέψουν.
Το οργανωμένο έγκλημα της τάξης των μεγάλων περιουσιών δεν προστατεύεται απλώς από μια τέτοια νομοθεσία, αλλά εξασφαλίζεται και για το μέλλον και σφραγίζεται εναντίον πιθανών δημοκρατικών επεμβάσεων.

O δεύτερος πυλώνας είναι η ανάπτυξη επιτηδευμένων και υψηλής αποτελεσματικότητας τεχνικών που μπορούν στοχευμένα να χειραγωγούν τις συνειδήσεις των κυβερνωμένων. Ιδανικά οι πολίτες δεν θα πρέπει ούτε να υποπτεύονται ότι υπάρχουν κέντρα υπερεξουσίας, πίσω από την πολιτική πρόσοψη της δήθεν δημοκρατικά ελεγχόμενης εξουσίας που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Ο σημαντικότερος στόχος είναι η εξουδετέρωση κάθε επιθυμίας του πληθυσμού για αλλαγή, ή η στροφή της προσοχής του σε πολιτικά ασήμαντες επιδιώξεις.
Για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, κατά τον πιο αποφασιστικό και σταθερό τρόπο, οι τεχνικές της χειραγώγησης αποβλέπουν σε πολύ περισσότερα από τον έλεγχο της πολιτικής γνώμης. Στοχεύουν, μπορούμε να πούμε, στην δημιουργία ενός «νέου ανθρώπινου όντος», του οποίου ο κοινωνικός βίος  απορροφάται  πλήρως από τον ρόλο του πολιτικά αδιάφορου καταναλωτή.

Υπό αυτή την έννοια (τα αθέατα αυτά κέντρα πραγματικής εξουσίας) είναι ολοκληρωτικά και ο μεγάλος θεωρητικός της Δημοκρατίας Sheldon Wolin έχει δίκιο όταν μιλά για έναν «διεστραμμένο ολοκληρωτισμό», μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού που δεν εμφανίζεται στον πληθυσμό ως τοιούτος. Οι τεχνικές γι’ αυτό άρχισαν και  εξελίσσονται  εδώ και εκατό χρόνια, με μεγάλο κόστος και ουσιαστική ανάμειξη των κοινωνικών επιστημών, των οποίων η κοινωνική σημασία συνδέεται στενά με την προσφορά  μεθόδων κοινωνικού ελέγχου.

΄Ένα κεντρικό στοιχείο αυτών των τεχνικών για τον έλεγχο της συνειδήσεως των λαών είναι η δημιουργία των κατάλληλων ιδεολογιών, που είναι σε μεγάλο βαθμό αθέατες από τον κόσμο ως ιδεολογίες και έτσι παράγουν ένα μη αμφισβητήσιμο πλαίσιο που προσδίδει νόημα σε όλες τις κοινωνικές εμπειρίες του ατόμου.

Ο πυρήνας αυτών των ιδεολογιών, που κορυφώθηκε στην νέο-φιλελεύθερη ιδεολογία κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η ιδεολογία μιας «δημοκρατίας της εμπειροκρατικής καπιταλιστικής ελίτ», στην οποία ικανές και αφοσιωμένες ελίτ θα πρέπει να διαχειρίζονται την μοίρα της κοινωνίας κατά τον πιο αποτελεσματικό κατά το δυνατόν τρόπο.
Και οι δυο εξελίξεις χρησιμεύουν στο να καταστήσουν την εξουσία απροσδιόριστη και επομένως αθέατη, προκειμένου να υπονομεύσουν τους φυσικούς μας πνευματικούς αμυντικούς μηχανισμούς εναντίον της υποτέλειας σε άλλους. Και οι δυο αποτελούν χαρακτηριστικά των νεωτερικών μορφών σύγχρονων «δημοκρατιών» της καπιταλιστικής εμπειροκρατικής «ελίτ».

Θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε αποτελεσματικές στρατηγικές αντίστασης στην ισχύουσα τάξη, που στηρίζεται στην δύναμη και στην βία, μόνο αν κατανοήσουμε πλήρως αυτές τις νέες οργανωτικές μορφές της εξουσίας. Το ίδιο ισχύει για τις τεχνικές της χειραγώγησης, με τις οποίες ορισμένες ιδιότητες του εγκεφάλου μας  μπορούν να υποταχθούν στην εξυπηρέτηση  πολιτικών σχεδίων.

infognomonpolitics

Είναι πράγματι εντυπωσιακή η έλλειψη αντίδρασης των Ελλήνων, όσον αφορά την απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας – καθώς επίσης την «επιθετική εξαγορά» της χώρας τους από τη Γερμανία, με τη βοήθεια των «κατοχικών» κυβερνήσεων που τοποθετεί διαδοχικά.
.
Βασίλης Βιλιάρδος

Έχουμε αναφέρει στο παρελθόν πως η Γερμανία επιλύει με τις εξαγορές σε ευρωπαϊκές χώρες ένα από τα βασικά της προβλήματα: το ότι, διαθέτοντας τεράστια πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της, έχει αντίστοιχα ελλείμματα στο κεφαλαιακό της ισοζύγιο, κυρίως επειδή δεν διενεργούνται επενδύσεις στο εσωτερικό της – με αποτέλεσμα τα πλεονάσματα της, τα οποία ισούνται επίσης με τη διαφορά των εγχωρίων καταθέσεων μείον τις εγχώριες επενδύσεις, να εκρέουν νομοτελειακά στο εξωτερικό.
Με δεδομένο τώρα το ότι, η χώρα προτιμάει ανέκαθεν τη γη από τα χωρίς αντίκρισμα χρήματα (Fiat Money), αναζητάει εναγωνίως αντίστοιχες τοποθετήσεις – πάντοτε σε τιμές ευκαιρίας, όπως είναι λογικό για κάθε επενδυτή. Τέτοιου είδους επενδύσεις αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόνο στις υπερχρεωμένες οικονομίες – κυρίως στην Ελλάδα η οποία, έχοντας επιλέξει την εν λειτουργία χρεοκοπία της χωρίς καμία προστασία από τους πιστωτές της (άρθρο), όπως θα της παρείχε η επίσημη πτώχευση της με βάση τους κανόνες του καπιταλισμού (ανάλυση), είναι έρμαιο στις διαθέσεις των δανειστών της.
Προφανώς εδώ ισχύει το γνωστό «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», όσο κυνικό και αν μας φαίνεται –κάτι που σημαίνει πως η Ελλάδα σε λίγα χρόνια θα ανήκει στους πιστωτές της, μετατρεπόμενη σε μία άβουλη χώρα της LIDL. Ότι θα κατακτηθεί δηλαδή οικονομικά από τη Γερμανία κυρίως, αφού η συγκεκριμένη χώρα έχει τα μέσα – ενώ είναι λογικό να εποφθαλμιά ένα τόσο καλό «οικόπεδο» γεωπολιτικά, τουριστικά κοκ.
Στα πλαίσια αυτά είναι λογικό η επίσκεψη της καγκελαρίου στη χώρα μας να έχει ως αντικείμενο τις οικονομικές συμφωνίες, στις οποίες βέβαια συμπεριλαμβάνεται η ομαλή παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια – αφού έτσι θα διευκολυνθούν τα σχέδια της σύνδεσης του Δούναβη με τον Αξιό και τη Θεσσαλονίκη, οπότε η πρόσβαση της Γερμανίας στα ενεργειακά μας αποθέματα και στους αγωγούς, πριν από όλους στον EASTMED, με αποτέλεσμα τη μείωση της ενεργειακής της εξάρτησης από τη Ρωσία. Για την κατασκευή βέβαια του EASTMED που θα κοστίσει περί τα 7 δις € δεν αρκούν τα ήδη υπάρχοντα αποθέματα φυσικού αερίου – οπότε λογικά θα καθυστερήσει, έως ότου βρεθούν καινούργια.
Όσον αφορά τώρα την εγχώρια ελίτ που προσδοκεί οφέλη από τη λεηλασία της Ελλάδας, κυριολεκτικά «σκοτώνεται» για μία πρόσκληση στη συνάντηση με την καγκελάριο που θα αφορά οικονομικά θέματα – ενώ έχει γίνει γνωστό πως μία μεγάλη γερμανική ασφαλιστική εταιρεία προγραμματίζει την εξαγορά της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία αποτελούσε στόχο ακόμη και για τους Κινέζους.
Εκτός αυτού λέγεται πως η Γερμανία προετοιμάζει ένα διαμετακομιστικό κέντρο (Logistic Center) στην Αλεξανδρούπολη, ενώ ενδιαφέρεται για την εξαγωγή τεχνογνωσίας στον τομέα της αξιοποίησης απορριμμάτων, καθώς επίσης για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας που επιδοτούνται από την Ευρώπη – όπου η χώρα σχεδιάζει την αύξηση των εξαγωγών της σε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Θεωρούμε δε πως κάποια από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες, της, πιθανότατα η RWE, θα εξαγοράσει στο μέλλον τη ΔΕΗ – έναντι πινακίου φακής βέβαια, αφού προηγουμένως απαξιωθεί εντελώς.
Είναι σωστό να γνωρίζουμε εδώ πως η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ελλάδας, με δεύτερο μεγαλύτερο εξαγόμενο προϊόν μετά τα φάρμακα τα τρόφιμα (γράφημα), ότι στον τομέα του τουρισμού οι Γερμανοί που επισκέπτονται την Ελλάδα υπερβαίνουν τα 4 εκ. ετησίως, πως υπάρχουν στη χώρα μας πάνω από 120 γερμανικές επιχειρήσεις με συνολικό τζίρο περί τα 8 δις € και εργαζομένους της τάξης των 30.000, καθώς επίσης πως η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σταδιακά σε γερμανική πόλη, με μία σειρά εξαγορών.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, είναι πράγματι εντυπωσιακή η έλλειψη αντίδρασης των Ελλήνων, όσον αφορά την απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας – καθώς επίσης την «επιθετική εξαγορά» της χώρας τους από τη Γερμανία, με τη βοήθεια των «κατοχικών» κυβερνήσεων που τοποθετεί διαδοχικά.
Ακόμη δε και όταν διαδηλώνουν, η διαμαρτυρία τους αφορά τα πολλοστά κατά σειρά μέτρα που τους επιβάλλονται – τους μισθούς, τις συντάξεις, τους φόρους κοκ., αλλά όχι τις σκανδαλώδεις αποκρατικοποιήσεις ή την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων των εκλεγμένων εκπροσώπων τους. Με απλά λόγια, οι αντιδράσεις τους επικεντρώνονται στη κακή διαχείριση της μιζέριας τους εκ μέρους των ξένων – η οποία, εφόσον καλυτέρευε σε κάποιο βαθμό, μάλλον θα τους ικανοποιούσε.
Ορισμένοι τώρα θεωρούν πως κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό, επειδή η νέα τάξη που κυριαρχεί παντού στον πλανήτη (ελίτ, αγορές κλπ.) είναι εξοπλισμένη με άπειρα «λογιστικά» χρήματα, με χειραγωγημένες ειδήσεις μέσω διατεταγμένων ΜΜΕ, με συστήματα μη δικαιοσύνης, με διαφθαρμένα πολιτικά κόμματα, με διαπλεκόμενες κυβερνήσεις, με στρατούς, με δυνάμεις καταστολής, με μεθόδους αποβλάκωσης (παιδεία) κλπ. – οπότε τόσο οι άλλοι λαοί, όσο και οι Έλληνες δεν είναι φοβισμένοι, αλλά απλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, όσο και αν το θέλουν. Επομένως ότι, το μόνο που τους απομένει είναι η υπομονή, έως ότου το σύστημα καταρρεύσει – αφού ιστορικά ακόμη και οι ισχυρότερες αυτοκρατορίες παρήκμασαν και χάθηκαν!
Έχοντας αναφερθεί στο δεκάλογο του ελέγχου των μαζών (ανάλυση), καθώς επίσης γνωρίζοντας πως ο συμβιβασμός με την ήττα είναι πολύ ευκολότερος από τον αγώνα για τη νίκη, ενώ ο φόβος αχρηστεύει εντελώς τους ανθρώπους θάβοντας τους ζωντανούς, έχουμε την άποψη ότι, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την αποδοχή της αδυναμίας: πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, επειδή το σύστημα είναι πανίσχυρο και ανίκητο – ενώ η μεγαλύτερη δύναμη του είναι το να τοποθετεί τον ένα εναντίον του άλλου, τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, έτσι ώστε να αλληλοεξουδετερώνονται.
Πιστεύουμε λοιπόν ότι, εάν οι Πολίτες ενωθούν απαιτώντας αυτά που πράγματι τους ανήκουν, χωρίς να φοβηθούν το τίμημα και χωρίς υπερβολές, είναι αδύνατον να μην τα καταφέρουν – κάτι που στην περίπτωση της Ελλάδας θα σήμαινε την επιμονή του συνόλου των Πολιτών στην εκδίωξη της Τρόικα και στην κατάργηση των μνημονίων, με τη δρομολόγηση των σωστών ενεργειών.
Πιστεύουμε όμως επίσης πως δεν είναι ο φόβος ή η αδυναμία αυτά που εμποδίζουν τους Έλληνες, εξουδετερώνοντας τις υγιείς αντιστάσεις τους – αλλά το ότι δεν ελπίζουν πια πως θα μπορούσαν να κυβερνηθούν από σωστούς πολιτικούς, ενώ έχουν «απηυδήσει» από τη ευρύτερη διαφθορά του δημοσίου βίου:
των κομμάτων που ενδιαφέρονται μόνο για τη νομή της εξουσίας, των πρωθυπουργών που δεν τηρούν ποτέ τις δεσμεύσεις τους, των συνδικαλιστών που αδιαφορούν για το κλείσιμο των ιδιωτικών επιχειρήσεων ή για τη λεηλασία των δημοσίων, των δικαστικών που δεν κρίνουν ως αντισυνταγματικά τα μνημόνια αλλά τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων τους, των ΜΜΕ που φροντίζουν μόνο για τα συμφέροντα τους, των διαπλεκομένων δημοσιογράφων που  υπηρετούν πολιτικά κόμματα ή οικονομικά συμφέροντα κοκ.
Στα πλαίσια αυτά, οι περισσότεροι Έλληνες ίσως δεν είχαν αντίρρηση να δοκιμάσουν κάτι άλλο, όπως τη διοίκηση τους από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, οπότε από τη Γερμανία –με την ελπίδα πως θα τους απάλλασσαν από την εγχώρια διαφθορά, εξασφαλίζοντας την επιβίωση τους. Αυτός είναι ίσως ο λόγος που δεν αντιδρούν και όχι ο φόβος – κάτι που θα φανεί όταν οι ξένοι θελήσουν να τους πιέσουν ακόμη περισσότερο, ληστεύοντας τους ότι έχουν και δεν έχουν, οπότε ασφαλώς θα εξεγερθούν.

analyst.gr

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget