Articles by "πατριωτισμός"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.


« Η Μακεδονία είναι Ελληνική» «Αλήτες προδότες πολιτικοί» ήταν δύο από τα κυρίαρχα συνθήματα μαθητών που εδώ και μέρες έχουν ξεκινήσει καταλήψεις στα σχολεία τους, οι οποίοι πραγματοποίησαν σήμερα το πρωί πορεία στο κέντρο της πόλης.

Δημήτρης Νατσιός

“Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίζουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω”, είναι η απαντοχή μας αυτό. Πίσω για να βρούμε την περπατησιά μας. Και ας κοάζει ο ανεπρόκοπος συρφετός των εθνομηδενιστών.
Πίσω για να συναντήσουμε τους Έλληνες, τους μεταξένιους Ρωμηούς, που μας κανοναρχούν με το αίμα τους, με τους τίμιους ιδρώτες τους, με την φιλοτιμία τους. Αλλά, πίσω, για να δούμε και τις αθλιότητες και τα λάθη. Έγιναν και τέτοια. Ακόμη και αυτά, μας τα άφησαν οι πρόγονοι, για ορμήνεια, για παράδειγμα προς αποφυγήν.

Ας ακούσουμε τον Γέρο του Μοριά και της Ελλάδος όλης: «Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια…».

Πίσω, για να δούμε τι πρέπει να αποστρεφόμαστε.

1825. Ο αιμοσταγής Αιγύπτιος Ιμπραήμ πασάς με τους «παλιαραπάδες» του, όπως αποκαλούσαν, οι δυστυχείς Έλληνες το ασκέρι του, δηώνει και ρημάζει τον τόπο. Η Επανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί του πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραίοι (Αιγύπτιοι) και άλλοι τόσοι πεζοί άτακτοι Τούρκοι Πελοποννήσιοι τους οποίους ηύρε ο Μπραΐμης εις τα φρούρια, και οι Κρητικοί Τούρκοι, οίτινες ήρθον μετ’ αυτού εις την Πελοπόννησον, όλοι αυτοί εσκέπασαν τα βουνά και τις ράχες, και τα ρεύματα όλα εσκεπάσθησαν από την Βυτίνα έως τα Μαγούλιαναν. Τίποτε άλλο δεν ακούετο παρά φωναί ανθρώπων, χλιμιντρίσματα αλόγων, τουφεκίσματα αδιάκοπα, γογγυσμοί ενωμένοι με τους κρότους των τυμπάνων του τακτικού. Από τον φόβον μας εφαίνετο ότι ο τόπος όλος εσείετο και επήγαινε να γκρεμισθεί εις το βάραθρον». (Φωτάκου, «Απομνημονεύματα», σελ. 535 – 536).

Κυβέρνηση δεν υπήρχε, οι εμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «την μεγάλη ομόνοια που υπήρχε εις τον πρώτον χρόνον της Επαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), που θα γράψει στην «Διήγηση» ότι «εις εκείνη την περίσταση είμεθα απελπισμένοι». Τα χρήματα των ληστρικών δανείων είχαν σπαταληθεί. Παρένθεση. Τα λεγόμενα ευφημιστικώς «δάνεια της Ανεξαρτησίας» είναι από τις αθλιότερες απάτες και λεηλασίες που στήθηκαν από ξένους και ημέτερους πολιτικούς γύρω από το ματωμένο κορμί της Ελλάδας, που βρισκόταν τότε στα πρόθυρα του ολέθρου.

Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για ποσό 800.000 λιρών με παρακαταθήκη όλων των εθνικών κτημάτων των τελωνειακών δασμών, των αλυκών και των αλιεύσεων. Στην πατρίδα έφθασαν περίπου 300.000. Τα υπόλοιπα φαγώθηκαν από κερδοσκόπους και λοιπούς τυχοδιώκτες. Το 1825 συνομολογείται το δεύτερο 2.000.000 λιρών. Ιλιγγιώδεις προμήθειες, εκβιασμοί, πλουτισμός απατεώνων, καταχρήσεις τομαριών-παλιών και νέων- το μείωσαν στις 816.000. Τόσα έφτασαν στην Ελλάδα. Και αυτά σπαταλήθηκαν από τους «ταλαρίσιους», όπως έλεγε ο Καραϊσκάκης τους πουλημένους για τον παρά, εκλαμπρότατους και γενναιότατους τύπου Κωλέτη ή Μαυροκορδάτου. Αποτέλεσμα; Να υπογραφεί από τους επαναστατημένους Έλληνες ένα από τα πιο επονείδιστα και ατιμωτικά κείμενα της ελληνικής ιστορίας, το «αίτημα αγγλικής προστασίας», το «συμφωνητικόν της πωλημένης Ελλάδος», όπως το αποκάλεσε ο μινίστρος Δικαιοσύνης Ιω. Θεοτόκης, με αποτέλεσμα να παυθεί αμέσως και να φυλακιστεί.

Παραθέτω το κείμενο: «Τα Ελληνικόν Έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως, εκθέτει εκουσίως την Ιεράν παρακαταθήκην της Αυτού Ελευθερίας, Έθνικής Ανεξαρτηρτησίας και της Πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας. Εν Πελοποννήσω τη λ’ Ιουνίου αωκέ (30 Ιουνίου 1825). Τότε είναι που ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος θα γράψει το περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οι Έλληνες/ να τρέχωσι τον κόσμον/ με εξαπλωμένην χείρα/ παρά προστάτας να ‘χωμεν».

Αν αφαιρέσουμε από το «συμφωνητικόν» του ξεπουλήματος την Μεγάλη Βρετανία και γράψουμε Δ.Ν.Τ. νομίζω ελάχιστα απέχουμε από την τωρινή μας κατάσταση. Από την πληγή αυτής της επαίσχυντης Προστασίας, το ελλαδικό κράτος, έκανε έναν αιώνα να ψευτοσυνέλθει. Έπρεπε να εμφανιστεί η γενιά των Βαλκανικών Πολέμων για να απλωθούν τα τσαλακωμένα του φτερά. Τα εκατό περίπου χρόνια της απροκάλυπτης επέμβασης των Προστατών είναι από τα ατιμωτικότερα του λεγόμενου ελεύθερου βίου. Μια ελάχιστη ιστορική περιδιάβαση αρκεί για να κατανοήσουμε το τι ζούμε.

Το 1850 ένας τυχοδιώκτης Εβραίος ονόματι Πατσίφικο, διαμένων στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας, έγινε αίτιος επεισοδίου, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του Επιταφίου. Οι πιστοί που μετείχαν στην λιτανεία εξεμάνησαν και προέβησαν σε μικροκαταστροφές στην οικία του, προπηλακίζοντας και τον ουτιδανό διπλωμάτη. Η Αγγλία όμως απαίτησε αποζημίωση για τις μικροφθορές, το αστρονομικό ποσό των 888.736 δραχμών. Η Κυβέρνηση δεν συναίνεσε. Αποτέλεσμα; «Ένας μεγάλος στόλος των σκύλων (Άγγλων) μας έχουν μπλόκον (=αποκλεισμός λιμανιών), οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας επήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριον και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια και γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα», γράφει ο Μακρυγιάννης.(Είναι γνωστά στην ιστορία ως «Παρκερικά», από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Πάρκερ, που ηγείτο του «προστατευτικού» στόλου).

Το 1853 ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος. Αγγλογάλλοι στο πλευρό των Τούρκων εναντίον της Ρωσίας. Η Ελλάδα επωφελείται από την ρωσοτουρκική ρήξη και επιχειρεί να απελευθερώσει τις σκλάβες ‘Ηπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι «Προστάτες» αντιδρούν. Τον Μάιο του 1854 αποβιβάζονται στον Πειραιά μια γαλλική μεραρχία και ένα αγγλικό σύνταγμα. Επιβάλλεται ο αποκλεισμός. Οι εισβολείς βιαιοπραγούν εναντίον των Ελλήνων. Και το χειρότερο, ο στρατός κατοχής, μεταδίδει επιδημία χολέρας που οδήγησε στον τάφο 3.000 Αθηναίους.

1885. Ένας χωροφύλακας «απώθησε βιαίως» τον Άγγλο επιτετραμμένο που θέλησε να περάσει από απαγορευμένη περιοχή στην Αθήνα. Οι «Προστάτες» απαιτούν υπό τον Χαρίλαο Τρικούπη ηθική ικανοποίηση. Αποτέλεσμα; «Τη 11η π.μ. ώρα της 7ης Ιανουαρίου 1887 έκπληκτοι οι πολίται παρετήρουν το σώμα της χωροφυλακής μετά των αξιωματικών και του τότε διοικητού της μοιραρχίας Αττικής, Στεφάνου, πάντων εν μεγάλη στολή, να παρατάσσηται μετά της μουσικής της φρουράς εν τη πλατεία του Συντάγματος. Μετά την παράταξιν αφίκετο ο πρόξενος της Αγγλίας Μέρλιν εις ον η φρουρά παρουσίασε όπλα». (Τρ. Ευαγγελίδης, «Τα μετά τον Όθωνα»).

1886, εξαιτίας της αρπαγής της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους, ο λαός εξεγείρεται. Όμως ναυτικές μοίρες των «Προστατών» καταπλέουν στα ελληνικά παράλια και επιβάλλουν με τα πυροβόλα αποκλεισμό, για να αποτρέψουν ελληνική επίθεση κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι πολιτικοί γονατίζουν, το γόητρο της χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιείται» η αρπαγή της προαιώνιας ελληνικής γης της Αν. Ρωμυλίας από τους Βούλγαρους.

Τα ίδια συμβαίνουν και στην εθνική ατίμωση του 1897. Τα ίδια και στις ηρωικές επαναστάσεις της Κρήτης, που πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι κανονιοφόροι των Προστατών, προστατεύουν τους Τούρκους. Τα ίδια και στην Κύπρο, που συνεχίζεται η ατιμία…των Μεγάλων Προστατών. Από κοντά και οι Έλληνες κομματάρχες, να ενεργούν ως πειθήνια ενεργούμενα των Δυνάμεων, γεγονός που θα αναγκάσει τον οξυδερκή ιστορικό Επ. Κυριακίδη να γράψει στην «Ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού» τα εξής, τότε, νυν και αεί επίκαιρα: «Όσα έλεγεν η Αγγλία εν Αθήναις ίνα εκάστοτε συγκρατεί τον Ελληνισμόν, επί τοσούτον συνεζυμώθησαν μετά του εγκεφάλου Ελλήνων τινών πολιτευομένων, ώστε κατήντησε να λέγωσι πρώτοι εις τους Άγγλους εκείνο το οποίον αυτοί προτίθεντο να συμβουλεύσωσιν». Προσοχή σ’ αυτό!! “Λέγωσι πρώτοι…”. Είναι τέτοια η προδοσία τους, που για να φανούν αρεστοί στους Προστάτες, προτείνουν και πράγματα που εκείνοι δεν σκέφτονται.Το ατιμωτικό σύμφωνο των Πρεσπών, ποιος το παρουσίασε στους Σκοπιανούς; Τι βλέπαμε την αποφράδα ημέρα του Ιουνίου; Οι Σκοπιανοί να μην πιστεύουν στο ανέλπιστο δώρο και οι ημέτεροι προδότες να καμαρώνουν για την παρουσία και την ικανοποίηση των Προστατών…

Υστερόγραφο: Παρακαλώ πολύ. Να μην ξεχάσουμε την Μακεδονία μας. Να σειέται το χορτάρι, που σκέπασε τον Παύλο Μελά, πάντα χλωρό…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Μέλος ΙΗΑ

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Οι σάπιοι του 20ού αιώνα προσπάθησαν να αφανίσουν τον Ελληνισμό στερώντας τον λαό από στόχους, λόγους ύπαρξης

Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού» (Ματθ. Δ΄ 4). Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με άρτο, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού, είπε ο Χριστός απαντώντας στον πειρασμό στον οποίο τον υπέβαλε ο διάβολος μετά τη 40ήμερη νηστεία του στην έρημο. Ο διάβολος είχε πει στον Χριστό αν πεινάει να μετατρέψει τις πέτρες σε άρτους για να λάβει αυτή την απάντηση με το πολυεπίπεδο νόημα.

Το έθνος των Ελλήνων νήστευσε από ελευθερία όχι 40 ημέρες αλλά 400 χρόνια. Λευτερώθηκε το 1821, αλλά ήλθαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ψευδοπροφήτες και μικροδιάβολοι να μας στρέψουν την προσοχή μόνο στον άρτο, στο υλικό και όχι στο πνευματικό περιεχόμενο του βίου. Μεγάλος αντίπαλος των μικρών αναστημάτων ήταν η Μεγάλη Ιδέα, η οποία είναι η μόνη που εμπεριέχει σπέρματα θείας δικαιοσύνης, μια και αφορά την επιστροφή του Ελληνισμού στις ιστορικές εστίες του. Τίποτα δικαιότερο από την παλιννόστηση στα πάτρια εδάφη και την επιστροφή των κλεμμένων στα χέρια των νόμιμων κτητόρων.

Η Μεγάλη Ιδέα επλήγη καίρια το 1922 και οι έρποντες και λείχοντες τα υποδήματα ξένων προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με ψοφοδεή, προδοτικά κελεύσματα του στιλ «δεν διεκδικούμε τίποτα», «συμμόρφωση», «ψυχραιμία» και «έντιμος συμβιβασμός», ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αναγνώριση από μέρους μας ότι καλώς μας γενοκτόνησαν και καταλήστευσαν την άυλη και υλική περιουσία μας.

Στη χώρα, όπου δεν κατοικεί πλέον η Μεγάλη Ιδέα, ο πατριωτισμός καταγγέλλεται ως φασισμός, η ευσέβεια ως φανατισμός, οι παραδόσεις ως αναχρονισμός και η Ελλάδα ως... ανύπαρκτη.

Η χώρα μικραίνει γιατί μίκρυνε το πνευματικό και το ιδεολογικό της υπόβαθρο. Σε αυτόν τον νεοταξικό πολτό που σχεδιάζεται και υλοποιείται όλοι έχουν χώρο και ρόλο στην Ελλάδα εκτός των Ελλήνων.

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι εκείνοι που μιλούσαν μόνο για ψωμί το έκλεψαν από το στόμα των Ελλήνων, το πούλησαν και κατέθεσαν τις εισπράξεις σε τράπεζες του εξωτερικού.

Παναγιώτης Λιάκος
Δημοκρατία

Του Ιωάννη Μπαλτζώη

Άναυδος ο Ελληνικός λαός παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το τραγικό και συνάμα εγκληματικό γεγονός της δολοφονίας του Έλληνα ομογενή Κώστα Κατσίφα, από τους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου. Άναυδοι από το απίστευτο και απύθμενο θράσος, την ασέβεια στην μνήμη ενός νεκρού και τον κυνισμό της πολιτικής ηγεσίας της Αλβανίας.

Άναυδοι επίσης από την ανεξήγητη στάση, συμπεριφορά, ατολμία και μερική αφωνία της Ελλάδος, σε βαθμό που όλοι μας να διερωτώμεθα τι συμβαίνει, τι κρύβεται από πίσω και γιατί αυτή η συμπεριφορά και στάση, η οποία προφανώς δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και δίνει την εντύπωση φοβικού συνδρόμου, ή ενδεχομένως ανικανότητας να διαχειριστούν θέματα εθνικού συμφέροντος.

Η Υψηλή Στρατηγική μιας χώρας προϋποθέτει την διάθεση και χρήση όλων των μέσων μιας κρατικής οντότητας, όπως η διπλωματία, η οικονομία η στρατιωτική ισχύς, οι συμμαχίες, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις (υβριδικός πόλεμος) κλπ. Και αυτή είναι η ευθύνη, ενώπιον της ιστορίας, των κυβερνώντων, που επιβάλλει πολιτική δράση και η οποία τελικά συνιστά την πολιτική της εθνικής ασφάλειας.

Και αναφερόμαστε σε όλα τα παραπάνω για να καταδείξουμε την ανεξήγητη προς το παρόν στάση της πατρίδας, για μια εγκληματική δραστηριότητα κατά Έλληνα ομογενούς μας, που κατέχει και την Ελληνική υπηκοότητα, αλλά και την μετέπειτα ανεξήγητη αναιδή και υπεροπτική συμπεριφορά της γειτονικής χώρας.

Η συμπεριφορά αυτή που απέχει από συμπεριφορά πολιτισμένης χώρας, εκφράζεται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες της (προφανώς με άνωθεν εντολές) με άρνηση συνεργασίας στην διερεύνηση του τραγικού γεγονότος, με «εξαφάνιση» ενοχοποιητικών στοιχείων από τη σορό του θανόντος, με εκβιασμό της οικογένειας για μη προσφυγή της σε δικαστήρια, με μεταφορά της σορού στα Τίρανα, αρνούμενοι να την παραδώσουν στους οικείους για την ταφή και πολλά άλλα που αποκαλύπτονται από την καθημερινή ενημέρωση των ΜΜΕ.

Δεν θα αναφερθούμε στην εξιστόρηση των γεγονότων, που εξελίχθηκαν στο χωριό Βουλιαράτες, που κατοικείται πλήρως από Έλληνες ομογενείς μας (6 χιλιόμετρα από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα), ένα μαρτυρικό χωριό και συνάμα συμβολικό, αφού στην περιοχή εκεί έγιναν σφοδρότατες μάχες κατά τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο του 1940, με εκατοντάδες νεκρούς εκατέρωθεν. Τα ΜΜΕ μας ενημέρωσαν πλήρως για το τραγικό γεγονός, που ένας νεαρός Έλληνας ομογενής (και με Ελληνική υπηκοότητα) βρήκε τραγικό θάνατο, στην ουσία εκτελέστηκε εν ψυχρώ και μεθοδευμένα από τις ειδικές Aλβανικές δυνάμεις RENEA και αυτό θα διερευνήσουμε.

Το “Ένοπλο Τμήμα Εξουδετέρωσης” γνωστό με το ακρωνύμιο RENEA είναι η αντιτρομοκρατική μονάδα της Αλβανικής Αστυνομίας και στην ουσία επιβεβαίωσε το όνομά της, καθόσον παραπέμπει στο τελικό αποτέλεσμα της επιχείρησης που ανέλαβε και η οποία έφθασε στις Βουλιαράτες σε ελάχιστο χρόνο, λες και περίμενε τα γεγονότα. Προκαταβολικά να πούμε ότι η Μονάδα αυτή ελέγχεται κατευθείαν από τον πρωθυπουργό της χώρας, τον Έντι Ράμα, οπότε εδώ δημιουργούνται ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα, που θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε, όπως γιατί εκτελέστηκε, ποιος έδωσε εντολή και τι σκοπό εξυπηρετούσε η εκτέλεσή του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι η εντολή εκτέλεσης, δεν δόθηκε από τον τοπικό διοικητή της Μονάδος, ούτε από τον ανώτερο διοικητής της, ούτε από τον αρχηγό της Αλβανικής Αστυνομίας, αλλά ούτε και από τον Υπουργό εσωτερικών της Αλβανίας, όπου υπάγεται η Αλβανική Αστυνομία, γιατί απλά Υπουργός δεν υπήρχε εκείνη την ημέρα, καθόσον ο νέος υπουργός δεν είχε ορκιστεί ακόμη. Άρα ο μόνος που ήταν αρμόδιος να δώσει εντολή ήταν ο Αλβανός πρωθυπουργός. Και όπως ισχυρίζονται ανώτερα ομογενειακά στελέχη, καθώς και η οικογένεια του θανόντος, η εντολή ήλθε από πολύ ψηλά, από αυτόν που είχε την αρμοδιότητα.

Το επόμενο ερώτημα είναι γιατί έγινε, ενώ θα μπορούσε άνετα να συλληφθεί. Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα θα αναφερθούμε σε κάποιο γεγονός, που φαινομενικά δεν έχει σύνδεση, στην ουσία είναι η εξήγηση της εκτέλεσης Κατσίφα. Την 18η Οκτωβρίου επισκέφτηκε τα Τίρανα ο τούρκος υπουργός εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, για να τιμήσει την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους του (παραρτήματος) Πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης, που ήταν Eλληνικών συμφερόντων αλλά πέρασε τελικά στον έλεγχο του τούρκικου μέσου άσκησης soft power του Ιδρύματος “Maarif Foundation”.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο τούρκος ΥΠΕΞ, ζήτησε από την κυβέρνηση Ράμα να μην προχωρήσει στην ολοκλήρωση της Συμφωνίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών με την Ελλάδα, καθόσον είναι γνωστό ότι η Τουρκία επιχειρεί με κάθε μέσο να τορπιλίσει κάθε Συμφωνία στην ευρύτερη περιοχή που θα υιοθετεί τις βασικές αρχές της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μοντέγκο Μπέι (UNCLOS) στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Έτσι ο Αλβανός πρωθυπουργός, που έχει σαν μέντορά του τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τελικά αποδεικνύεται με την πολιτική του εχθρός της Ελληνο-Αλβανικής προσέγγισης και ο ίδιος συνειδητά μισέλληνας, έπρεπε να βρει τρόπο να τορπιλίσει την προσέγγιση των δύο χωρών και την επίλυση προβλημάτων που ταλανίζουν τις δύο χώρες επί δεκαετίες, για να εκτελέσει την εντολή του μεγάλου αδελφού, του μέντορά του, του προτύπου του. Ο τρόπος είναι γνωστός και χρησιμοποιείται αιώνας τώρα στην πολιτική. Εκμετάλλευση ενός τυχαίου γεγονότος, ή δημιουργία μιας προβοκάτσιας.

Και όπως φαίνεται το τραγικό γεγονός της εκτέλεσης του Κατσίφα ανάγεται στην παραπάνω εξήγηση και η εκτέλεση Κατσίφα υπαγόταν στην δημιουργία οξυμένου κλίματος Ελλάδος – Αλβανίας και την ματαίωση ή έστω καθυστέρηση των διαδικασιών εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών και την μη υπογραφή οιασδήποτε συμφωνίας.
Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ο νεαρός Βορειοηπειρώτης, που γνώρισε σε νεαρή ηλικία τη δύσκολη ζωή της προσφυγιάς, αποφάσισε, πέντε χρόνια πριν, να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και να προσπαθήσει να αντιστρέψει, μόνος του ει δυνατόν, το κύμα του οριστικού αφελληνισμού στην Βόρεια Ήπειρο.

Στους Βουλιαράτες, προσπαθούσε να εμψυχώσει τους λίγους μόνιμους συμπατριώτες του και να ενισχύσει τις εκεί παραγωγικές δραστηριότητες. Ύψωσε την 28η Οκτωβρίου νόμιμα την Ελληνική σημαία και γενικότερα προσπαθούσε να αναζωογονήσει τον τόπο του που ερήμωνε. Γι’ αυτό και ήταν επικίνδυνος για το αλβανικό καθεστώς. Η τακτική των Αλβανών ήταν να τον προκαλούν διαρκώς, να τον καλούν στο αστυνομικό τμήμα, να τον απειλούν, θέλοντας να τον υποχρεώσουν είτε να σιγήσει είτε να φύγει, είτε, εν τέλει, να τον εξοντώσουν.

Έτσι και την ημέρα της εκτέλεσής του, στην εθνική γιορτή των Ελλήνων, την 28η Οκτωβρίου, κατέβασαν προκλητικά από την πλατεία του χωριού την ελληνική σημαία. Αυτός, μόνος του, μη μετρώντας συσχετισμούς και συμβάσεις, νιώθοντας κυνηγημένος από τη μια και εγκαταλελειμμένος από την ίδια την πατρίδα του, που θα έσπευδε να τον χαρακτηρίσει «εθνικιστή», συγκρούστηκε με την αλβανική εξουσία και εκτελέστηκε.

Ο Αλβανός Πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, εξέδωσε ένα ανεπίτρεπτο για ηγέτη και συνάμα προκλητικό tweet, όπου χαρακτήρισε τρελό και εξτρεμιστή τον νεκρό Κατσίφα. Και όπως γράφει σε άρθρο της η κ. Σερβιτζόγλου, «τον όρο «τρελό» αποδόμησε με εξαίρετο τρόπο ο Φουκό στην «Ιστορία της τρέλας», αποδεικνύοντας με ιστορικά ντοκουμέντα ότι ο όρος καθιερώθηκε από μονάρχες όταν ήθελαν να εξοντώσουν πολιτικούς τους αντιπάλους.

Είναι δεδομένο ότι σκοπός του Κωσταντίνου Κατσίφα ήταν η διασφάλιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας. Έδωσε την ευκαιρία στην αλβανική πλευρά να παραδώσει έναν νεκρό, ήρωα για ένα μεγάλο μέρος της μειονότητας και της Ελληνικής κοινής γνώμης, και έναν «προδότη, εξτρεμιστή, τρελό» για την αλβανική κοινή γνώμη.

Όσο για το αν ενδεχομένως ο Κωνσταντίνος Κατσίφας κατά καιρούς κατατρυχόταν από πατριωτική ψύχωση, ο Αριστοτέλης εδώ και αιώνες, έλυσε δια παντός το πρόβλημα της «διάστασης ανάμεσα στο συμβεβηκός και την ουσία», θεσπίζοντας ως νικήτρια την ουσία και σηματοδοτώντας την εξέλιξη και την τροπή της Δυτική σκέψης μέχρι σήμερα. «Ο άνθρωπος δεν είναι, δεν εξαντλείται στις πράξεις του, σαν ολότητα και ως ουσία είναι πολλά περισσότερα από αυτές» κατέληξε ο μέγας Αριστοτέλης.
Το ερώτημα τώρα είναι, αν η Αθήνα μπορεί να στείλει στα Τίρανα, με πειστικό τρόπο τα μηνύματα που πρέπει, ώστε να αντιληφθούν ότι το μέλλον και το συμφέρον των δύο λαών δεν είναι η έχθρα και η αντιπαράθεση, αλλά οι φιλικές σχέσεις και η συνεργασία και ιδιαίτερα για την Αλβανία, δεν είναι η Τουρκία όπως θεωρεί ο Ράμα, αλλά η Ελλάδα.

Σε ότι αφορά την Αθήνα, εκτός από τα κατάλληλα μηνύματα (πολλαπλών μορφών και πράξεων) που πρέπει να αποσταλούν με αποφασιστικό τρόπο στα Τίρανα, θα πρέπει κατά την εκτίμησή μας, ο Έλληνας πρωθυπουργός, εκτός από το γράμμα που απέστειλε στην μητέρα του θανόντος Ζακ Κωστόπουλου, είναι χρέος του να αποστείλει γράμμα και στην χαροκαμένη Βορειοηπειρώτισσα μητέρα του Κωνσταντίνου Κατσίφα, που να την διαβεβαιώνει ότι η Ελλάδα στέκεται δίπλα στους Έλληνες ομογενείς μας και ότι θα προβεί σε κάθε ενέργεια, αφενός για την διαλεύκανση των γεγονότων, αφετέρου και την τιμωρία των υπευθύνων, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Και ως επιμύθιο, ας θυμηθούμε τα λόγια του Έλληνα ιατροδικαστή κ. Θεόδωρου Βουγιουκλάκη που του επετράπη και είδε το πτώμα για μόλις πέντε λεπτά , που συγκλονίζουν για να καταλάβουμε τι ήταν ο Έλλην ήρωας Κατσίφας: «Τόσα χρόνια στην καριέρα μου δεν έχω ξαναδεί ένα τέτοιο γαλήνιο και χαμογελαστό πρόσωπο. Πέθανε ευτυχισμένος. Η αίσθησή μου είναι ότι άνοιξε τα χέρια και είπε “Σκοτώστε με”».
Αθάνατος!!!

* Ο κ. Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), Γεωπολιτικός Αναλυτής , με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση –Γεωστρατηγική Σύνθεση του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.
Liberal

«Χαστούκι» από τη θυσία Κατσίφα σε όσους ξεχνούν το έθνος μας


Από τον Παναγιώτη Χ. Δούμα

Η θυσία του Κατσίφα είχε ως μοναδική απώλεια τη ζωή του. Κι αυτό δεν ήταν κάτι τυχαίο. Ηταν κάτι που είχε από την αρχή σχεδιάσει. Ο νέος Βορειοηπειρώτης δεν ήθελε να αφαιρέσει κανενός τη ζωή και μοναδικός σκοπός του ήταν να στείλει ένα μήνυμα με μοναδικό διακύβευμα την ίδια του τη ζωή. Το μήνυμα εστάλη, η ζωή του Κωνσταντίνου χάθηκε, αλλά ο ίδιος εγκαταστάθηκε στο πάνθεον των σύγχρονων ηρώων μας. Εν τέλει, ωστόσο, υπήρχε και θύμα. Οχι από σφαίρες, αλλά από τον βαθύτατο συμβολισμό της πράξεώς του.

Ο Κωνσταντίνος πέθανε για να κρατήσει ψηλά την ελληνική σημαία. Και στη συνείδηση κάθε πραγματικού Ελληνα η σημαία μας συμβολίζει όλα εκείνα που αγαπούμε σε αυτόν τον κόσμο: την ειρήνη, την ασφάλεια, την ελευθερία, τον τρόπο ζωής, τους φίλους μας, το σπίτι μας και, κυρίως, την οικογένειά μας. Όταν την ατενίζουμε, διακρίνουμε σε αυτήν τους αγώνες και τις θυσίες που συνέβαλαν στο να μπορούμε να είμαστε σήμερα ελεύθεροι και να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Ελληνες, ετεροπροσδιοριζόμενοι από τα άλλα έθνη. Κι αν είμαστε σωστοί, βλέπουμε στη σημαία μας και μία συμβολική σύνοψη των καθηκόντων μας. Διότι κάθε ένδοξη στιγμή που ταυτίζουμε με αυτήν είναι πρωτίστως προϊόν τέτοιων καθηκόντων.

Την ίδια ημέρα που ο Κωνσταντίνος Κατσίφας εξετελείτο από τους πραίτορες της φαιδρής αυτής φιγούρας που ακούει στο όνομα Εντι Ράμα, φυσικής συνέχειας της αδίστακτης και άξεστης δυναστείας γελωτοποιών που κυβέρνησε το αλβανικό κράτος, από τον Χότζα μέχρι σήμερα, ο «δικός μας» Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε δηλώσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Αφού ανέφερε κάτι «νερόβραστα» για τον «ανθρώπινο χαρακτήρα» του εορτασμού τού ΟΧΙ στην ελληνική περιφέρεια, είπε:
«Η δικιά μας γενιά θα πρέπει να πει με τον δικό της τρόπο το δικό της ΟΧΙ. Το οποίο είναι ένα ΟΧΙ στον λαϊκισμό, ένα ΟΧΙ στον διχασμό, ένα ΟΧΙ στη μισαλλοδοξία, ένα ΟΧΙ στη διχόνοια».
Κι ενώ μέχρι και ο Μπουτάρης επέτρεψε εκείνη τη μέρα στον εαυτό του να συμπεριλάβει στις δηλώσεις του τη λέξη «έθνος», ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε στο έθνος ένα μεγάλο ΟΧΙ. Θα μπορούσε αλήθεια να υπάρξει μεγαλύτερο και πιο ηχηρό χαστούκι απέναντι σε τέτοιες λογικές από την πράξη του Κατσίφα;

Η θυσία του ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα έδειξε σε πείσμα κάποιων ότι υπάρχει έθνος και ότι αυτό είναι πάνω από το κράτος, το ελληνικό και κάθε άλλο. Εδειξε ότι η σημαία δεν είναι απλά ένα κομμάτι πανί και ότι αξίζει να πεθάνεις γι’ αυτήν. Γιατί, πεθαίνοντας κανείς υπερασπιζόμενος αυτήν, επιτελεί το καθήκον του. Το καθήκον απέναντι σε ό,τι αυτή συμβολίζει. Και σίγουρα ανάμεσα σε αυτά που συμβολίζει δεν βρίσκεται ο «ακραίος ορθολογισμός» όλων αυτών που στην Ιστορία μας, αν είχαν εισακουστεί, σήμερα θα διαθέταμε όλοι ένα περιτμημένο μόριο.

Δημοκρατία

Βέβαιοι ότι δεν έκαναν τίποτα κακό, εμφανίζονται οι μαθητές του Λυκείου στο Γέρακα, που αποβλήθηκαν από το σχολείο με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων, καθώς κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου, τραγούδησαν το «Μακεδονία Ξακουστή» και φώναξαν συνθήματα των ειδικών δυνάμεων.

Η εν ψυχρώ εκτέλεση του Κωσταντίνου Κατσίφα, ενός παιδιού από φτωχή λαϊκή οικογένεια, όπως συνέβη σχεδόν πριν είκοσι χρόνια με τον Σολωμό Σολωμού, στην Κύπρο συνιστά και μια ζωντανή καταγγελία για την ένοχη συνείδησή μας.

Αυτός, τη στιγμή που σύσσωμες οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό κράτος, έχουν εγκαταλείψει τη ελληνική μειονότητα στη μοίρα της, θυσίασε κυριολεκτικά τη ζωή του, μια και δεν έβλεπε πλέον καμιά δυνατότητα για να κρατήσει την αξιοπρέπεια και τον εθνισμό του.

Η Βόρειος Ήπειρος, όπως όλα τα ακριτικά σημεία του ελληνισμού, κατοικείται από έναν λαό, κυριολεκτικά μαρτυρικό, που άντεξε επί εκατοντάδες χρόνια τους χειρότερους διωγμούς, τις γενοκτονίες, τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις απαγορεύσεις της θρησκευτικής, γλωσσικής και εθνικής του ταυτότητας, για να φτάσει, σήμερα, στην «δημοκρατική εποχή» μας, να απειλείται με ιστορική εξαφάνιση.

Χαρακτηριστικά, το χωριό του Κατσίφα, το Βουλιαράτι, στην απογραφή του 2005, από 1464 κατοίκους που είχε θεωρητικά, κατέγραφε 1220 μετανάστες. Και όπως σημείωνε ο Παναγιώτης Κονδύλης το 1997, οι Βορειοηπειρώτες έρχονται να ολοκληρώσουν αυτή τη τεράστια, μέσα σε εκατό χρόνια, αιμορραγία του οικουμενικού ελληνισμού.

Μετά το 1920... αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος.... γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945).

Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη – εβδομήντα μόλις χρόνια*.

Προς στιγμήν, όταν κατέρρευσε το καθεστώς Ενβέρ Χότζα-Ραμίζ Αλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Έλληνες πίστεψαν πως επιτέλους είχε έρθει η ώρα, αν όχι να εκπληρωθούν οι προσδοκίες και τα όνειρά που είχαν καταποντιστεί το 1914 με την αναίρεση της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου–, τουλάχιστον να μπορούν ανενόχλητοι να ασκούν τα δικαιώματά που θεωρητικώς τους αναγνωρίζει το αλβανικό Σύνταγμα, το οποίο τους χαρακτηρίζει ως «ελληνική εθνική μειονότητα».

Οι Βορειοηπειρώτες είχαν επιτέλους τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στη μητέρα πατρίδα και να φιλήσουν τα χώματά της, όπως έκαναν μαζικά, περνώντας τα σύνορα. Ελληνικά σχολεία και εκκλησίες ξανάνοιγαν μετά από σαράντα ή πενήντα χρόνια και οι ορθόδοξοι πληθυσμοί της Αλβανίας (που αποτελούν το 25% του πληθυσμού) στράφηκαν αποφασιστικά προς την Ελλάδα.

Όμως, τα όνειρα και οι ελπίδες κράτησαν πολύ λίγο.

Ο αλβανικός εθνικισμός, υποδαυλιζόμενος και συνεπικουρούμενος από τους Τούρκους, αντί να κατευναστεί από το γεγονός ότι η Αλβανία επιβίωνε κυριολεκτικά από τα εμβάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων Αλβανών που βρίσκονταν στην Ελλάδα, αντίθετα, αναζωπυρώθηκε. Έβαλε πλέον ως στόχο να συρρικνώσει και να αφανίσει οριστικά τη μειονότητα και να αποκόψει τις οκτακόσιες χιλιάδες των ορθοδόξων από των ελληνισμό.

Τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι αλβανικές κυβερνήσεις είναι αναρίθμητα.

Μετακινήσεις πληθυσμών, «αποχαρακτηρισμός» ελληνικών χωριών και εγκατάσταση Τσάμηδων γύρω από τη Χιμάρα και τις άλλες μειονοτικές περιοχές. Διαρκείς και μόνιμες πιέσεις για να αποχωρήσουν οι Βορειοηπειρώτες προς την Ελλάδα, υποδαύλιση του αλβανικού εθνικισμού μέσω των διεκδικήσεων των Τσάμηδων και έντονου ανθελληνισμού στην εκπαίδευση.

Αντί να υπάρξει προσέγγιση Ελλήνων και Αλβανών, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Και τα κατάφεραν όλα αυτά γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα με τον Κώστα Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου όχι μόνο δεν στήριξαν τους Έλληνες και τους ορθόδοξους της Αλβανίας, αλλά έκαναν, αντίθετα, ό,τι μπορούσαν για να τους αποδυναμώσουν.

Θα μπορούσαν να οργανώσουν την οικονομική στήριξη της ελληνικής μειονότητας στο εσωτερικό της Βορείου Ηπείρου, ενισχύοντας την εγκατάσταση επιχειρήσεων με προνομιακό δανεισμό για τους Έλληνες μειονοτικούς, ώστε να ζήσουν στον τόπο τους.

Αλλά για τους Έλληνες ιθύνοντες οι Βορειοηπειρώτες αποτελούσαν ένα «πρόβλημα», και τους αντιμετώπισαν, όπως και το αλβανικό κράτος, διευκολύνοντας, στην ουσία, τη μετακίνησή τους προς τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας, όπου αντιμετωπίζονταν ως «Αλβανοί» ή ως Έλληνες δεύτερης κατηγορίας.

Μέσα σε μια τριακονταετία, κουτσουρεύτηκαν τα φτερά των Βορειοηπειρωτών, το μεγαλύτερο μέρος τους μετανάστευσε στην Ελλάδα, επιτάθηκε ο αφελληνισμός των ελληνικών περιοχών και οι Βορειοηπειρώτες πήραν το σκληρό μάθημα που τους έδωσαν, οι «Τουρκαλβανοί» και η μητριά μάνα τους, ταυτόχρονα,

Αφού σίγησαν σταδιακά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες της βορειοηπειρωτικής κοινότητας που ακουγόταν στη δεκαετία του 1990 και του 2000, δεν έμενε στους πατριώτες Βορειοηπειρώτες παρά ο δρόμος της φυγής ή της ατομικής αντίστασης.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ο νεαρός Βορειοηπειρώτης, που γνώρισε σε νεαρή ηλικία τη δύσκολη ζωή της προσφυγιάς, αποφάσισε, πέντε χρόνια πριν, να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και να προσπαθήσει να αντιστρέψει, μόνος του ει δυνατόν, το κύμα του οριστικού αφελληνισμού.

Στους Βουλιαράτες, προσπαθούσε να εμψυχώσει τους λίγους μόνιμους συμπατριώτες του και να ενισχύσει τις παραγωγικές δραστηριότητες. Ύψωσε νόμιμα την ελληνική σημαία –διότι η ελληνική μειονότητα είναι αναγνωρισμένη ως εθνική– και είχε βάλει ως στόχο να δημιουργήσει μία νέα ελληνική εκκλησία, γενικότερα να αναζωογονήσει τον τόπο του που ερήμωνε. Γι’ αυτό και ήταν επικίνδυνος για το αλβανικό καθεστώς.

Η τακτική των Αλβανών ήταν να τον προκαλούν διαρκώς, να τον καλούν στο αστυνομικό τμήμα, να τον απειλούν, θέλοντας να τον υποχρεώσουν είτε να σιγήσει είτε να φύγει, είτε, εν τέλει, να τον εξοντώσουν. Έτσι και την ημέρα της εκτέλεσής του, στην εθνική γιορτή των Ελλήνων, την 28η Οκτωβρίου, κατέβασαν προκλητικά από την πλατεία του χωριού την ελληνική σημαία.

Αυτός, μόνος του, μη μετρώντας συσχετισμούς και συμβάσεις, νιώθοντας κυνηγημένος από τη μια και εγκαταλελειμμένος από την ίδια την πατρίδα του, που θα έσπευδε να τον χαρακτηρίσει «εθνικιστή», συγκρούστηκε με την αλβανική εξουσία και εκτελέστηκε.

Καθόλου τυχαία, στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ, οι «εχέφρονες» εθνομηδενιστές και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπάθησαν να συσκοτίσουν τα γεγονότα.

Όχι μόνο συκοφάντησαν τον Κατσίφα, αλλά άφησαν αναπάντητες τις προκλήσεις του Ράμα που σκύλευσε τον νεκρό Κατσίφα, και τέλος κατάντησαν να απολογούνται στην αλβανική κυβέρνηση. Ενώ θα έπρεπε να τους έχουν καθίσει στο σκαμνί του κατηγορούμενου, η ελληνική κυβέρνηση άφησε τους δολοφόνους του Κατσίφα να μεταβληθούν από κατηγορούμενοι σε κατηγόρους.

Μπροστά στη μοίρα ενός ελληνισμού που αργοπεθαίνει, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας θέλησε να αντισταθεί, μόνος. Και όπως συνέβη με τον Σολωμό Σολωμού στην Κύπρο, ο θάνατός του αποτελεί εν τέλει μία υπόμνηση πως υπάρχουν ακόμα Έλληνες που αντιστέκονται, ακόμα και αν ξέρουν καμιά φορά πως μπορεί οι Τρώες και να διαβούν στο τέλος.

Άραγε ο τραγικός και ηρωικός θάνατός του, θα λειτουργήσει έστω ως μηχανισμός αφύπνισης για την υπνώττουσα συνείδησή μας;


Tου Γιώργου Καραμπελιά
liberal.gr


Διαβάζοντας το κείμενο του Κωνσταντίνου Κατσίφα που εικονίζεται στην φωτογραφία σχετικά με την ελληνική «Γη», «την Φυλή», «την Ψυχή», «τις Παραδόσεις μας», τις «μνήμες των προγόνων μας και των θυσιών τους», την Ελλάδα ως «Πατρίδα του Φωτός και των Ηρώων» στην οποία «σκλαβιά δεν ευδοκιμεί», θυμήθηκα τον Περικλή Γιαννόπουλο (1871-1910) (εδώ), αυτόν το υπέροχο Έλληνα που έδωσε όλο του το «είναι» για την Ελλάδα. Επίσης η φράση του Κωνσταντίνου «ΕΛΛΑΣ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ» που ανέφερε σε άλλο μήνυμά του, πόσο κοντά είναι με αυτήν του Περικλή Γιαννόπουλου «Ή ΕΛΛΑΣ Ή ΤΕΦΡΑ»...

Οι εθνομηδενιστές προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι «δικαίως σκοτώθηκε ο Κων. Κατσίφας»

Από τον δρα Απόστολο Κρητικόπουλο

Ιδιαίτερη λύπη μάς περίμενε όλους τους πατριώτες προχθές, στην εθνική μας εορτή της 28ης Οκτωβρίου. Αλβανοί αστυνομικοί πήγαν στις Βουλιαράτες, στο χωριό της Βόρειου Ηπείρου που απέχει μόλις 6 χλμ. από την Ελλάδα. Πίεσαν τον πατριώτη Κωνσταντίνο Κατσίφα να κατεβάσει την ελληνική σημαία που είχε υψώσει λόγω της εθνικής μας εορτής. Και ο Κωνσταντίνος δεν άντεξε. Και ανταπέδωσε τα πυρά που του έριξαν οι Αλβανοί. Και έφυγε σαν άνδρας.

Αμέσως τα συστημικά ΜΜΕ προέβαλαν τη θέση ότι «ήταν τρελός», ότι «είχε καλάσνικοφ και πόζαρε σε εθνικιστικές φωτογραφίες», ότι «πέθανε δίκαια από πυρά αστυνόμων Αλβανών». Αυτά τα αισχρά «fake news» δεν τα παρουσίαζαν μόνο τα αλβανικά ΜΜΕ, αλλά και οι ελληνικοί σταθμοί! Ακαριαία υιοθέτησαν άκριτα τις πληροφορίες που μετέδιδε ο Εντι Ράμα, ο ναρκέμπορας διεφθαρμένος μαυραγορίτης και αριστερός πρωθυπουργός της Αλβανίας. Τη στιγμή που εγώ, όπως και δεκάδες άλλοι Αθηναίοι πατριώτες, τρέξαμε ενστικτωδώς στην αλβανική πρεσβεία στο Ψυχικό να διαμαρτυρηθούμε για τον άδικο χαμό ενός Ελληνα, οι τηλεοπτικοί σταθμοί μας ανταγωνίζονταν για το ποιος θα αμαυρώσει τη μνήμη του ήρωα πιο γρήγορα. Οι πρόθυμοι πεμπτοφαλαγγίτες αριστεροί εθνομηδενιστές των κοινωνικών δικτύων κατέληξαν σε γρήγορο συμπέρασμα και προσπαθούσαν να πείσουν όλους εμάς τους υπολοίπους ότι «δικαίως σκοτώθηκε ο Κατσίφας».

Δεν γνωρίζουν όλοι αυτοί οι ξεπουλημένοι συστημικοί διεθνιστές, οι οποίοι μισούν το δικό τους γραικικό αίμα, ότι οι ουτσεκάδες της Αλβανίας ενεργούν ανενόχλητοι στις ελληνικές περιοχές μας της Βορείου Ηπείρου και σπέρνουν τον τρόμο, ένοπλοι, σε συμπατριώτες μας που τολμάνε να προβάλλουν την ελληνικότητά τους. Δεν γνωρίζουν ότι το πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914 προβλέπει αυτονομία στους Βορειοηπειρώτες που ποτέ δεν αξίωσε καμία ελληνική κυβέρνηση να εφαρμοστεί!

Δ εν γνωρίζουν ότι αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα μιας αναγνωρισμένης μειονότητας να αναρτά τη σημαία της εθνικής της αδιαμφισβήτητης ταυτότητας. Δεν γνωρίζουν ότι ο φόβος που έχουν οι Βορειοηπειρώτες απέναντι στα κτήνη των παραστρατιωτικών ουτσεκάδων αναγκάζει τον ανδρικό πληθυσμό να φέρει όπλα για την προστασία της οικογένειάς του. Δεν γνωρίζουν ότι το πτώμα του Κατσίφα είχε ριπές όπλου από κοντινή απόσταση λίγων εκατοστών, το οποίο πιθανά σημαίνει ότι δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους δόλιους Αλβανούς.

Τιμή και δόξα στον ήρωα Κατσίφα, ο οποίος έπεσε αντρίκεια υπερασπιζόμενος τη σημαία μας. Σε 40 μέρες που θα συναντήσει η ψυχή του στον παράδεισο τον ήρωα Σολωμό Σολωμού, που έφυγε και αυτός δολοφονημένος από εχθρούς για τον ίδιο λόγο, είμαι σίγουρος ότι θα έχουν να πουν πολλά μεταξύ τους.

Δημοκρατία

Να μην παρασυρθούμε από ψευδοπροοδευτικές φωνές που ζητούν την κατάργηση της 28ης Οκτωβρίου

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

Τους τιμούμε όταν σεβόμαστε τις αξίες και τα ιδανικά τους. Όταν διδάσκουμε στα παιδιά μας με ποιο όραμα πολέμησαν οι Έλληνες κατά των σιδερόφρακτων Ιταλών. Ο σεβασμός των στρατιωτών μας στην Παναγία, στην Υπέρμαχο Στρατηγό, τους οδήγησε σε ανδραγαθήματα. Γράφει σχετικά ο λογοτέχνης Στράτης Μυριβήλης:

«Όταν η Ελλάδα έκαμε το θαύμα του ’40-’41, οι Ελληνες στρατιώτες έβλεπαν την Υπέρμαχον του Βυζαντίου να πολεμά επικεφαλής των τους κτηνώδεις επιδρομείς. Πήγα και τους είδα, εκεί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αυτούς τους νεαρούς ήρωες των ημερών μας. Και όλοι είχαν κρεμασμένη στο στήθος ή στον ορθοστάτη του παγωμένου τους αντίσκηνου την εικόνα της Βυζαντινής Υπερμάχου. Σαν να ήταν όχι πολεμιστές του Γεωργίου Β’, αλλά του Τσιμισκή, του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου ή του τελευταίου Παλαιολόγου».

Τους τιμούμε όταν αποδίδουμε σωστά τους όρους. Δεν πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας, αλλά στα βουνά της Βορείου Ηπείρου. Η Αλβανία είχε συμμαχήσει με τον Μουσολίνι, αλλά οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, άνδρες και γυναίκες, υποδέχθηκαν και υποστήριξαν με θέρμη τον Ελληνικό Στρατό. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης οφείλουμε σήμερα να μη λησμονούμε την ελληνική εθνική μειονότητα που ζει στην ηρωική Χειμάρρα, στο Αργυρόκαστρο, στην Κορυτσά κ.α.

Τιμούμε τη μνήμη των παλικαριών μας, όταν ενδιαφερόμαστε για την ανεύρεση, ταυτοποίηση και χριστιανική ταφή των χιλιάδων στρατιωτών που άφησαν τα κόκαλά τους στα πεδία των μαχών. Με πολύ μεγάλη πίεση από την Ελλάδα και από τους συγγενείς των πεσόντων, η Αλβανία δέχθηκε να λειτουργήσουν δύο ελληνικά στρατιωτικά κοιμητήρια, στην Κλεισούρα και στους Βουλιαράτες. Η προσπάθεια πρέπει να συνεχισθεί.

Τιμούμε το «ΟΧΙ» και τη μαχητικότητα του ελληνικού Έθνους, όταν διατηρούμε την επισημότητα και τη μεγαλοπρέπεια της εθνικής επετείου. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από ψευτοπροοδευτικές φωνές που ζητούν να καταργηθεί η 28η Οκτωβρίου και να αντικατασταθεί από τον εορτασμό της 12ης Οκτωβρίου 1944, όταν απελευθερώθηκε (μόνον) η Αθήνα.

Τιμούμε τους ήρωες, όταν υποστηρίζουμε τη συνέχιση των μαθητικών και στρατιωτικών παρελάσεων. Οταν παρελαύνουν οι νέοι μας, αποτίουν φόρο τιμής στα νεαρά Ελληνόπουλα τα οποία αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν σε όλους τους αγώνες του Ελληνισμού.

Τιμούμε το «ΟΧΙ», όταν είμαστε αποφασισμένοι να αντιτάξουμε νέα «ΟΧΙ» στις εθνικές υποχωρήσεις και στην αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας. Να πούμε «ΟΧΙ» στον νεοοθωμανισμό του Ερντογάν, «ΟΧΙ» στη Συμφωνία των Πρεσπών, «ΟΧΙ» στην εφαρμογή νέου Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, «ΟΧΙ» στην αποχριστιανοποίηση και στον αφελληνισμό της Παιδείας.

Τιμούμε τους ήρωες και τις ηρωίδες του 1940-41 διαφυλάσσοντας τα ελληνορθόδοξα ιδανικά, τα οποία τους ενέπνευσαν.

Δημοκρατία



Άρθρο Γνώμης της Αργυρής Ξέρρα 

Από καταβολής κόσμου ο άνθρωπος βιώνει την καθημερινότητά του, η οποία είναι γνωστή. Αγαπάει, παντρεύεται, κάνει παιδιά, αγωνίζεται για τον ίδιο , την οικογένειά του, αγωνίζεται για το παρόν και το μέλλον. Μάχεται για τη ζωή και τις αξίες της. Όμως, η ζωή έχει άλλα σχέδια, όπως και κάποιοι, οι οποίοι επηρεάζουν τις τύχες και τις ζωές των ανθρώπων. Υπάρχουν στιγμές που τον σημαδεύουν και «φυλακίζουν» τη μνήμη του. Είναι εμπειρίες και γεγονότα που δεν πίστευε ότι θα ζήσει.

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο μεγαλύτερος φόρος τιμής που μπορούμε να αποτίσουμε αύριο προς τιμήν εκείνης της Ελλάδας κι εκείνων των ελλήνων που για ένα ΟΧΙ στην υποτέλεια έχυσαν το αίμα τους.

Καθώς και προς τιμήν της γενιάς των γονιών μας που ξαναέχτισαν -πάλι με το αίμα τους και την στέρησή τους- όσα ο διαχρονικά εχθρικός προς την ανθρωπότητα λαός των Βησιγότθων γκρέμισε.

Είναι ένα τεράστιο και διαρκές χούγιασμα σε όποιον εκπρόσωπο της εξουσίας -συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης- τολμήσει να σταθεί μπροστά στον λαό γιορτάζοντας τάχα δίπλα του και μαζί του την μεγάλη επέτειο.

Μία ουρανομήκης αποδοκιμασία, ένα δημόσιο ξευτέλισμα στα δεκανίκια του νεοφασισμού της "Ενωμένης" Ευρώπης, στα μαντρόσκυλα της τρόϊκας των τραπεζών και των τοκογλύφων, στους τιποτένιους δωσίλογους -δεξιούς και τάχα αριστερούς- της Βουλής, που οκτώ χρόνια τώρα κυβερνούν τον λαό για το όφελος των διεθνών απατεώνων, πατώντας τον στο κεφάλι με το ποδάρι της καρέκλας της εξουσία τους...

Θα είναι η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσαμε να κάνουμε στους ήρωες του '40 και στους αφανείς ήρωες που μεταπολεμικά σήκωσαν στην πλάτη τους την πατρίδα, για νά 'ρθουν τώρα να την ρημάξουν οι απόγονοι -εξ αίματος και πνευματικοί- του Χίτλερ, με πρωτοπαλίκαρα τους απόγονους των δωσιλόγων, μαυραγοριτών και συνεργατών της πρώτης Κατοχής.

Έτσι -τουλάχιστον προς το παρόν- το "ΟΧΙ" εκείνο θα πιάσει τόπο, καθώς και όλα τα επόμενα, ως και τα πολύ πρόσφατα!...

Ουδέν Σχόλιον

Η αριστεία καταργήθηκε από τον κ. Γαβρόγλου. Πλέον οι μαθητές μας «διδάσκονται» ότι στην ζωή δεν χρειάζεται κόπος και μελέτη και θυσίες. Όχι. Τύχη χρειάζεται και τυχερά παιχνίδια. Τι να πει κανείς; Hκατρακύλα επιταχύνεται. Λυπάμαι πολύ βλέποντας τους μαθητές μας, αυτά τα αθώα μάτια και τις μεταξένιες ψυχές, να υφίστανται αυτήν την κακοποίηση από μια χούφτα ανίκανους εθνομηδενιστές. Πώς φτάσαμε σε τέτοια παρακμή μέσα σε τόσο λίγα χρόνια; Γιατί επιτρέψαμε σε «άδεια κανάτια» να γίνουν αφέντες;

Aς αφήσουμε όμως τα τυμπανιαίας αποφοράς πτώματα, τις αναθυμιάσεις τους και ας αρωματιστούμε από αριστεία τιμής, ανδρείας και ηρωισμού, προστρέχοντας σε άνθη μυρίπνοα, ποτισμένα με αίμα, αίμα ελληνικό. Σε κείμενα όπου λάμπει το μεγαλείο του λαού μας την περίοδο του Έπους του 40.

Διαβάζω: «Η εχθρική αντεπίθεση του Μαρτίου έχει εκδηλωθεί. Το 731 έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή, για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. Ο δάσκαλος – έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του – με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.
– Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε ασκόπως τις χειροβομβίδες σας, τους λέει. Κι όταν ο ταγματάρχης του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο τον εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:

– Φοβάμαι μήπως χάσουμε σήμερα το ύψωμα. Και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», εκδ. «Εστία», σελ. 194). (Αυτό αφιερώνεται σε «συναδέλφους» ξεσκονίστρες της εξουσίας, που τρέμουν την σκιά τους, μήπως και δυσαρεστηθούν προσκυνημένοι διευθυντές και σύμβουλοι ή παρασύμβουλοι).

Kείμενο, μια παραπομπή σε κάτι εκπληκτικό που είχα διαβάσει παλαιότερα σ’ ένα περιοδικό. Είναι γραμμένο από ελληνομαθή Γερμανό συγγραφέα. Ένα ευλαβικό μνημόσυνο στις μάνες του ’40, στις Ελληνίδες, που ανέβαζαν πολεμοφόδια στην Πίνδο, για να τα πάνε σε κάτι παιδιά που «τριγύριζαν πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες», στα παιδιά της Ελλάδος.

Γύρω στο 1952 επισκέπτεται την Κρήτη. Γράφει.

«Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο. Ήταν έρημο, με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.

Την πλησίασα και τη ρώτησα:

– Είστε από δω;

– Μάλιστα

– Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν Κρητικούς.

Και η απάντηση μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί.

– Παιδί μου, είπε, από την προφορά σου, φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ την περίοδο 1941-1944. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης και έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο το 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν παιδιά μιας κάποιας μάνας σαν κι εμένα. Και ανάβω και στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου…»

Διαβάζω από έναν τόμο, που τιτλοφορείται: «Η εποποιΐα 1940-41», εκδόσεις «Αρχείον Ιστορικόν Σελίδων» (του 1965), ο οποίος περιέχει, σε φωτοτυπίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής του 1940-41, κατά την διάρκεια τής μεγαλειώδους νίκης.

Σ’ ένα απ’ αυτά ο Αλέκος Λιδωρίκης (δημοσιογράφος και γνωστός θεατρικός συγγραφέας 1907-1988), τον Ιανουάριο του 1941, γράφει στην εφημερίδα «Η ΝΙΚΗ», για «το μεγάλο μυστικό των πολεμιστών μας». Ζει με τους στρατιώτες, μοιράζεται τα πάθια και τους καημούς τους, χαίρεται και καμαρώνει την αντρειοσύνη τους. «Κάπου στο μέτωπο», όπως σημειώνει, συναντά έναν φαντάρο.

Αντιγράφω: «Αυτό που μου ‘κανε κατάπληξη, που μου ‘δωσε συγκίνηση, που έκθαμβο με κράτησε για αρκετά λεπτά, ήταν το θέαμα ενός φαντάρου, που κουρασμένος, τσακισμένος, με γένια ατίθασα και άτακτα, αιματωμένος, λασπωμένος, είχε τραβήξει μοναχός κάτω από ένα δέντρο και κάτι χάραζε σ’ ένα χαρτί. Πλησίασα για να τον δω, βέβαιος πως γράφει στην μάνα, στη γυναίκα του, στο σπίτι… Μα τί μεγάλο λάθος! Με τη ορθογραφία που κρατώ, διάβασα αυτούς τους στίχους:

“Βρε τη κανόνια, τη ντουφέκια, τη κακό/στους Ιταλούς σκορπίσαμαι παντού τον πανικό/Βόηθα Χριστέ και Παναγιά και στου άγιου Ανδρέα/στη χάρη σου να φθάσωμε όλος ο στρατός παρέα”.

Τον κοίταξα, με κοίταξε… Αυθόρμητα με πήρε το γέλιο, που ίσως να έμοιαζε με κλάμα…

-Βρε συ, τι κάνεις; τον ρώτησα χτυπώντας τον στον ώμο…

Σήκωσε το κεφάλι του, έξυσε τ’ αγριωπά του γένια, με την παλάμη ολόκληρη. Κι απάντησε:

-Γλεντάω!

Μία λέξη… Μέσα σ’ αυτήν ας διακρίνει ο αναγνώστης κάτι από το μυστήριο, το ανεξάντλητο γοητευτικό μυστήριο που κρύβει στην ψυχή του ο αγαπημένος στρατιώτης μας».

Και ένα από τα ηρωϊκότερα επεισόδια εκείνου του καιρού, που συμβαίνει στα μετόπισθεν, όπου ο λαός δίνει την δική του μάχη. Την μάχη του φρονήματος. Το διηγήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης, κατά την εκφώνηση του πανηγυρικού στην Ακαδημία Αθηνών στις 27 Οκτωβρίου του 1960.

«Είχε οργανωθεί, όπως θα θυμάστε, κατά τη διάρκεια του αγώνος υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος, από τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό, σ’ αυτή την υπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε.

Ο κόσμος έκαμε ουρά κάθε μέρα για να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά, που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα λοιπόν ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

-Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλει εδώ;

Ο γέρος απάντησε δειλά:

-Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.

Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.

-Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου είπαν πως οι δύο, πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους γιατί δε θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. “Άϊντε, πήγαινε, γέρο μου” μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».

Να κλείσω, αναπνέοντας και πάλι άρωμα ηρωϊσμού, μ’ αυτό πού διασώζει ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», σ. 135. Περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:
«-Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
-Στο Ιβάν!
-Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.
-Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε».
Τι να πει κανείς ενώπιον τέτοιου μεγαλείου; Γι’ αυτό νικήσαμε…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος- Κιλκίς

Μέλος ΙΗΑ

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Ο Αγιος Δημήτριος βοήθειά μας! Ας βάλει το χεράκι του να μήν χαθει εντελως

η Ελλάδα

Με την Καλημέρα μου

Μαρινα Γρίβα

Στοκχόλμη- Σουηδία

Έφτασε η στιγμή ο λαός να σηκωθεί από τους καναπέδες και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Η χώρα ξεπουλιέται κι αντί να ενωθούμε όλοι μαζί και να πούμε το ηρωικό ΟΧΙ όπως έπραξαν οι πρόγονοί μας, αποχαυνωμένοι καταναλώνουμε αδιαμαρτύρητα την κυβερνητική προπαγάνδα.

Αντί να δούμε το δάσος μένουμε ως συνήθως στο δέντρο. Στην προκειμένη στον σκυλοκαβγά μεταξύ των συνεταίρων λόγω της παραίτησης Κοτζιά. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο για μίζες από τον Σόρος. Μετά τα μαζεύουν, επανέρχονται με άλλες κατηγορίες τις οποίες λίγο μετά αναιρούν εκ νέου. Στο μεταξύ ξεθάβουν παλιά σκάνδαλα και κατασκευάζουν καινούργια ρίχνοντας αίμα στην αρένα για να ικανοποιηθεί το πόπολο, σε μια προσπάθεια να σκεπάσουν τον εθνομηδενισμό τους.

Όμως δεν σκεπάζεται. Ό, τι κι αν κάνουν το στίγμα του προδότη είναι ανεξίτηλο.

Διότι μπορεί σε προηγούμενες κυβερνήσεις να υπήρχαν λαμόγια που τα παίρναν, αλλά προδότες δεν υπήρχαν. Κι αν νομίζουν οι τωρινοί ότι με προκάλυμμα την διαφθορά των προηγούμενων θα ξεπουλήσουν ανεμπόδιστοι την πατρίδα πλανώνται πλάνην οικτράν.

Μπορεί να κάνουμε λάθος αλλά η αίσθηση μας είναι ότι το σκηνικό που στήθηκε με αφορμή την παραίτηση Κοτζιά είναι ακόμη ένα παραμύθι αποπροσανατολισμού για να ολοκληρώσουν το προδοτικό έργο τους.

Δεν νομίζουμε ότι το μείζον ήταν πως ο Σόρος λάδωσε την κυβέρνηση. Απλώς ο Κοτζιάς δεν άντεξε άλλο τον εξευτελισμό της κυβέρνησης και το γεγονός ότι ο Τσίπρας τον αδειάζει για τον Καμμένο, τα βρόντηξε κι έφυγε.

Και τι κάνει ο Τσίπρας; Αντί να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον Κοτζιά όπως έκανε με τον Βαρουφάκη, βάζει τον Καμμένο, τον Σπίρτζη και τον Τζανακόπουλο να συντηρούν το θέμα πετώντας πυροτεχνήματα. Και μην μας πείτε ότι αν ήθελε δεν τους μάζευε.

Απλώς τον συμφέρει να ασχολείται ο Τύπος κι οι πολίτες με την υποτιθέμενη ενδοκυβερνητική κόντρα για να περάσει πιο εύκολα την επαίσχυντη συμφωνία από τη Βουλή.

Και τα καταφέρνει άριστα. Διότι αντί να ασχολούμαστε με το μείζον, ασχολούμαστε με το έλασσον. Αντί να προσπαθούμε να σώσουμε την Μακεδονία που χάνεται, γινόμαστε θεατές σε ένα κακοστημένο έργο.

Πρέπει να ξυπνήσουμε και να αντισταθούμε. Πάρτε το χαμπάρι, οι δυο συνεταίροι θα το πάνε μέχρι τέλους. Θα βάλουν άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα... βλέπε ποταμίσιους και λοιπούς μηδίσαντες και μετά από μια ακόμη τεχνητή κόντρα θα συνεχίσουν την μειοδοσία τους.

Μην αυταπατάστε. Οι συμφωνίες που έχουν κάνει με τα κοράκια - αποικιοκράτες πρέπει να ολοκληρωθούν.

Γι΄ αυτό και τους βοηθάνε. Γι΄αυτό και τους έδωσαν την επίπλαστη έξοδο από τα μνημόνια. Γι΄ αυτό και θα τους δώσουν τις συντάξεις και ό, τι άλλο χρειαστεί για να κρατηθούν όρθιοι. Για να ολοκληρώσουν τις γεωπολιτικές τους ονειρώξεις.

Κατάφεραν να κάνουν ό, τι δεν μπόρεσαν μέσα σε 30 χρόνια. Λέτε να αδειάσουν τα γιουσουφάκια τους; Χλωμό.

Η Μακεδονία πέφτει μαζί με τα συμφέροντά μας στην Αλβανία. Ακολουθεί η Κύπρος και μετά το Αιγαίο.

Οδηγούμαστε με μαθητική ακρίβεια σε σμίκρυνση των συνόρων μας κι όχι σε μεγέθυνση όπως θέλουν να μας πείσουν.

Και δεν πρόκειται για πανικόβλητες πατριωτικές ψευδαισθήσεις.

Η αλήθεια είναι μπροστά μας.

Μόνο τον τρόπο που κινείται ο Πάιατ για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ να παρατηρήσει κανείς, στον οποίο οι κυβερνώντες έχουν παραδώσει τα κλειδιά της χώρας, θα διαπιστώσει ότι το μέλλον της πατρίδας είναι δυσοίωνο. Δείτε που κατάντησε η Ουκρανία όσοι έχετε αμφιβολίες. Ανάλογο προτεκτοράτο θα καταντήσουμε κι εμείς.

Τα δεδομένα όμως μπορούν να ανατραπούν.

Αν ενωθούμε όλοι μαζί σαν γροθιά και προτάξουμε ειρηνικά τον πατριωτισμό μας είναι δεδομένο ότι θα τσακίσουμε τον εθνομηδενισμό τους.

Κλείνουμε λοιπόν την τηλεόραση, το διαδίκτυο, πετάμε στα σκουπίδια τις εφημερίδες, τους τρίβουμε στη μούρη τις προβοκάτσιες και την προπαγάνδα τους και βγαίνουμε στους δρόμους για να σώσουμε την Ελλάδα.

Δεν μπορούμε πλέον να στηριζόμαστε στην πολιτική ορθότητα της αντιπολίτευσης για απτά αποτελέσματα. Ούτε να περιμένουμε πότε θα παραλάβει την ισοπεδωμένη και σμικρυμένη Ελλάδα από τον Τσίπρα και την παρέα του.

Θα είναι αργά, καθώς θα βρισκόμαστε προ τετελεσμένων γεγονότων με μηδαμινά περιθώρια κινήσεων.

Η πατρίδα τώρα μας χρειάζεται.

Εμπρός...!!!

antinews

Της Κρινιώς Καλογερίδου​​

Μια από τις πολλές πνευματικές παρακαταθήκες που άφησε πίσω του φεύγοντας ο Αντώνης Σαμαράκης είναι η παρήγορη θέση του ότι οι καθαυτές αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή μας, αξίες για τις οποίες αξίζει να αγωνιζόμαστε μέσα μας για να τις πραγματώσουμε, δεν περνούν κρίση, δεν καταρρέουν, αλλά αντίθετα είναι πάντα επίκαιρες, σημερινές. Αυτό που περνάει κρίση, έλεγε, είναι η πίστη μας σε αυτές, ιδίως μάλιστα όταν διαψεύδονται στην πράξη απ' τους ταγμένους θεματοφύλακές τους.

Αυτή η διάψευση, πράγματι - που συναρτάται με την ακαταλληλότητα των εντεταλμένων να φυλάνε τις Θερμοπύλες των αξιών μας - είναι η αιτία που ταλαντεύεται μέσα μας ή και ακυρώνεται ακόμη η πίστη στον εαυτό μας, στις ικανότητες της φυλής και του έθνους μας.

Λίγοι θα διαφωνήσουν, πιστεύω, μαζί μου ότι οι έξαλλοι ρυθμοί και η αυτοκαταστροφική τάση του καιρού μας έχουν χαρακτηριστικά ηθικής σύγχυσης, που θολώνει την αίσθησή μας για το σωστό και το λάθος, μεγεθύνει τη βία και την αγριάδα των ημερών και οδηγεί σε αδικαιολόγητες υπεραπλουστεύσεις και απολυτότητες.

Είναι οι γνωστές του τύπου: 'Δεν υπάρχει Θεός', 'Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη', οι οποίες οδηγούν με τη σειρά τους σε παραλογισμούς του είδους: 'Δεν υπάρχουμε σαν Έλληνες, γιατί πάψαμε να σκεφτόμαστε', 'Είμαστε από καιρό τελειωμένοι', ' Η ζωή στην Ελλάδα έχει καταντήσει αφύσικη', κλπ... κλπ...

Αυτός ο χείμαρρος πεσιμισμού, που είναι διάχυτος στον αέρα που αναπνέουμε, αποδίδεται - εν πολλοίς - στην ανάδυση του συναισθηματισμού μας, εξαιτίας των τραγελαφικών καταστάσεων οι οποίες εκτυλίσσονται καθημερινά στην πολιτική σκηνή του τόπου προδιαγράφοντας ένα ζοφερό μέλλον για τα παιδιά μας, σαν συνέχεια της χρονικής ροής του θλιβερού δικού μας παρόντος.

Στον αντίποδα της πεισιθάνατης λογικής που θέλει τους Έλληνες και την Ελλάδα να σβήνουν στο απροσδιόριστο μέλλον απ' τον παγκόσμιο χάρτη, αφού η υπογεννητικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο προ πολλού και βρίσκεται ήδη σε μη αναστρέψιμη πορεία, αντιπαρατίθεται μια πιο ορθολογική οπτική που αφήνει χαραμάδα ελπίδας, η οποία - με προϋποθέσεις - μπορεί να γίνει πυλώνας ζωής, αναγέννησης και αισιοδοξίας.

Σύμφωνα με την οπτική αυτή, το πρώτο βήμα για την απάλυνση και μακροπρόθεσμα την επίλυση των δυσμενών προοπτικών για τη χώρα μας είναι η παραδοχή της υπάρχουσας κρίσης, που σοβεί από χρόνια στην ελληνική κοινωνία και αφορά όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας (ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό και πνευματικό).

Είναι, επίσης, η αποδοχή εκ μέρους μας ότι επιλέξαμε συνειδητά την πορεία προς τον αφανισμό μας. Στο πλαίσιο αυτής της αυτοκτονικής μας επιλογής εντάσσονται: η υιοθέτηση εύκολων τρόπων διαβίωσης, ο πόλεμος ενάντια σε όλα (που είχε πάντα - αριστερό ή δεξιό - λαϊκίστικο πρόσημο), η στασιμότητα των αξιών, η υλιστική ευδαιμονία που μας διακατείχε και μας έκανε να ταυτίζουμε την ευτυχία με τα υλικά αγαθά, και ο απόλυτος εγωκεντρισμός μας, που αποθέωσε το 'εγώ' και συρρίκνωσε το 'εμείς' στη ζωή μας.

Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στην αυτοκριτική μας και κάποια άλλα αμαρτήματά μας εξίσου επιβαρυντικά με τα πρώτα, όπως: η πρόταξη της χρησιμοθηρικής γνώσης στα σχολεία μας (όπου πρωτεύοντα ρόλο παίζει από χρόνια η επαγγελματική κατάρτιση και δευτερεύοντα η διάπλαση προσωπικοτήτων), η πνευματική αποστασιοποίησή μας και η κρίση του θεσμού της ελληνικής οικογένειας, που κλιμακώθηκε επικίνδυνα από τους τωρινούς κυβερνώντες με αφορμή το θέμα της λαθρομετανάστευσης και εκείνο την προοπτικής αναγνώρισης στο ορατό μέλλον του πολιτικού γάμου και της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.

Στα διαχρονικά αμαρτήματα που πρέπει να επανεκτιμηθούν στο πλαίσιο της εθνικής αυτοκριτικής μας είναι και η γιγάντωση της ξενομανίας (με εμφανείς επιπτώσεις στον τρόπο ζωής και στη γλώσσα μας), η εκστρατεία αποεθνικοποίησης και αποθρησκευτικοποίησης των μαθητών στα σχολεία (όπου τείνουν να εξοβελιστούν οι όροι 'έθνος', 'πατρίδα' και 'ορθοδοξία') και ο κλονισμός της Δημοκρατίας μας, που έγινε εμφανέστερος στα μνημονιακά χρόνια και έχει πάρει τραγικές διαστάσεις επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αφού δόθηκε ζωτικός χώρος της στον Αναρχισμό, ο οποίος απειλεί να γκρεμίσει συθέμελα την ίδια και το πολιτικό μας σύστημα.

Το δεύτερο βήμα, που θα αλλάξει άρδην το εφιαλτικό σκηνικό δίνοντας το φιλί της ζωής στην Ελλάδα και τους Έλληνες, είναι η αποφασιστικότητα και η φιλοπατρία που θα επιδείξουμε προ του κινδύνου του αφανισμού μας. Αυτά τα δύο θα μας επιτρέψουν να επικαιροποιήσουμε το 'Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς' της Σπαρτιάτισσας μάνας, που ξεπροβόδιζε με τα λόγια αυτά το παιδί της στον πόλεμο, καθώς η κατάσταση σήμερα έφτασε στο μη περαιτέρω και απαιτεί επίδειξη αυταπάρνησης εκ μέρους όλων μας.

Η επιβίωση και ανάταξη όμως της πατρίδας μας προϋποθέτει την εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών που θα επιφέρουν εμπράκτως την κάθαρση, την εξυγίανση και την εξισορρόπηση στη ζωή μας, ώστε να είμαστε σε θέση να πάρουμε ψύχραιμες και σωστές αποφάσεις σε ατομικό, συλλογικό και εθνικό επίπεδο. Το ποιες πολιτικές θα εφαρμοστούν από τώρα και στο εξής για να επιτευχθεί η αναστήλωση των ερειπίων στη χώρα, είναι έργο της επόμενης κυβέρνησης, που πιθανότατα θα είναι αυτή της Νέας Δημοκρατίας.

Σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει ήδη να έχει επεξεργασθεί ο Πρόεδρός της σχέδιο έκτακτης ανάγκης για να το βάλει αμέσως σε εφαρμογή με την ανάληψη της πρωθυπουργίας. Σε μια χώρα που άγεται και φέρεται από τον κυκεώνα των πολιτικών και εθνικών εξελίξεων, πρώτιστο μέλημά του θα πρέπει να είναι η εθνικοπνευματική ενδυνάμωση των Ελλήνων μέσω των προγραμμάτων ανάπτυξης, επιβολής της αξιοκρατίας, αναδιάρθρωσης της Εκπαίδευσης και των φορέων Υγείας , αντιμετώπισης της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας στον δημόσιο τομέα, στήριξης της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης και ενίσχυσης των τομέων παραγωγής και εκβιομηχάνισης της χώρας.

Η στροφή στην ανθρωποκεντρική Παιδεία, επίσης, θα συντείνει καθοριστικά στο έργο της αναγέννησης, γιατί θα αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις σωρείας πολιτικών λαθών που σημάδεψαν αρνητικά τον εθνικό βίο, ο οποίος εμφανίζει σημάδια επικίνδυνης ηττοπάθειας μετά τη συστηματική απογύμνωση του κοινωνικού μας ιστού από οράματα και αξίες οι οποίες αποτελούσαν παλιότερα ζωογόνες πηγές απάντλησης της ψυχικής ανάτασης και αισιοδοξίας των Ελλήνων.

Η αναστήλωση της ισχύος των αξιών, η πρόταξη της συλλογικότητας και της αξιοκρατίας και η απόδοση ευθυνών σε πολιτικούς και φορείς κοινωνικοποίησης που λειτούργησαν επιζήμια για την Ελλάδα και τους Έλληνες, θα μετριάσει - πιστεύω - την οργή του κόσμου για τον κυνισμό και την αναλγησία των εκπροσώπων του στο Κοινοβούλιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Κι εκείνοι, με τη σειρά τους, αν μάθουν από τα λάθη τους, θα αποποιηθούν τον κακό εαυτό τους, ώστε - από κοινού με τους πολίτες - να υπερβούν τον φαύλο κύκλο της παρακμής και να διαμορφώσουν μια κοινωνία αρχών και ποιότητας για το μέλλον της Ελλάδας.

Έτσι κι αλλιώς, η μακραίωνη ελληνική ιστορία έχει αποδείξει πως οι Έλληνες ως λαός αναδεικνύονται καλύτερα στις έκτακτες περιστάσεις. Αυτό ήρθε η ώρα να το αποδείξουν και τώρα εκμηδενίζοντας τα αρνητικά στερεότυπα που τους δοκίμασαν άδικα και σκληρά τα τελευταία, μνημονιακά χρόνια. Και επειδή έμαθαν διαχρονικά πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, είναι καιρός να αντεπιτεθούν στον κακό εαυτό τους και να αναδείξουν την ελληνική ψυχή μέσα απ' τις δύσκολες ως τραγικές σημερινές συγκυρίες...

antinews

Πώς θα μπορούσαν να γιορτάσουν την αρχή του πολέμου στις άλλες χώρες; Είχαν κάποιο αντίστοιχο ΟΧΙ; Είχαν να επιδείξουν κάποιον θρίαμβο όπως η Ελλάς; Αντιστάθηκαν καθόλου; Τι να γιορτάσουν; Το «ναι» στον Χίτλερ;

Aπό τον Αντώνιο Α. Αντωνάκο

Ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης έγραφε: «Εξ ιστορίας αναιρεθείσης της αληθείας το καταλειπόμενον αυτής ανωφελές γίνεται διήγημα». Και έτσι είναι πράγματι. Αυτό, όμως, το γνωρίζουν οι κοσμοεξουσιαστές και έτσι μεθοδεύουν την αφαίρεση της αληθείας από την Ιστορία, ούτως ώστε αυτή να γίνει ανωφελές (στην ουσία άχρηστο) διήγημα, δηλαδή κάτι που δεν θα ωφελήσει τον κόσμο, και ειδικά τη νεολαία, να πληροφορηθεί σωστά το παρελθόν και να διδαχθεί από αυτό! Ξέρουν επίσης ότι κανείς δεν θα ταλαιπωρηθεί να ψάξει και να αναζητήσει την αλήθεια. Η έτοιμη γνώση, η οποία αποκτάται χωρίς κόπο, είναι εύκολο δόλωμα για τον μη υποψιασμένο πληθυσμό.

«Αταλαίπωρος τοις πολλοίς η ζήτησις της αληθείας και επί τα ετοίμα μάλλον τρέπονται» έλεγε ο Θουκυδίδης. Αυτό το έχουμε διαπιστώσει κατά κόρον σήμερα, με τον καταιγισμό των διαδικτυακών και τηλεοπτικών πληροφοριών, όπου η παραπληροφόρηση (βασική αρχή της προπαγάνδας) κυριαρχεί... Αφήνω τα παραδείγματα που προκύπτουν καθημερινά, τα οποία έχω σχολιάσει και συνεχίζω να σχολιάζω σε αντίστοιχα άρθρα, και έρχομαι σε κάτι σχετικώς πρόσφατο, το οποίο άκουσα έκπληκτος από «ειδήμονες» σε πρόσφατες περιόδους εορτασμού της επετείου τού ΟΧΙ! Αφού ακούσθηκε το «χιλιοειπωμένο», ότι δηλαδή τάχα το ΟΧΙ δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά... ο λαός, προεβλήθη το «απίθανο», ότι δηλαδή, λίγο ως πολύ, εμείς οι Ελληνες είμαστε τρελοί, διότι είμαστε οι μόνοι μέσα σε όλη την Ευρώπη που εορτάζουμε την αρχή του πολέμου, ενώ όλη η υπόλοιπη Ευρώπη εορτάζει το τέλος του και την απόβαση στη Νορμανδία! Αυτό όντως είναι αληθές, αποτελεί όμως τη μισή αλήθεια. Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα.
Όταν ο Γκράτσι ξύπνησε τον Ιωάννη Μεταξά στις 3 τα ξημερώματα, την ώρα που η φύσις ησύχαζε και ο ελληνικός λαός εκοιμάτο, ο ηγέτης της Ελλάδος αυτή την ιστορική στιγμή απεφάσισε τον έντιμο πόλεμο και, ίσως, τον έντιμο θάνατο, που μέσα του κουβαλούσε πάντα τη ζωή. Μία ζωή που γεμίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια τις σελίδες της ελληνικής Ιστορίας.

Επέλεξε τον πόλεμο, αν και ήξερε την αριθμητική διαφορά των δυνάμεων. Γνώριζε όμως και αυτό που έλεγε ο Δημοσθένης, ότι δηλαδή «πόλεμος ένδοξος ειρήνης αισχράς αιρετώτερος» («ένας έντιμος πόλεμος είναι προτιμότερος από μία ατιμωτική ειρήνη»).
Ετσι, έβγαλε το διάταγμα που έλεγε:
«Ελληνες, τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της Ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Ολον το Εθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Ιωάννης Μεταξάς».
Ετσι δημιουργήθηκε το Επος του ’40 στα βουνά της Βορείου Ηπείρου! Και αυτοί που δεν το περίμεναν θαύμασαν, διότι αγνοούσαν όσα υπήρχαν στο DNA των Ελλήνων: το καθήκον, το χρέος, το φιλότιμον ήθος, η ιερή υποχρέωση! Είχαν παραβλέψει πως ο Λεωνίδας και ο Αισχύλος έλεγαν «εμείς (οι Ελληνες), αντίθετα από τους βαρβάρους, δεν μετρούμε ποτέ το πλήθος του εχθρού στη μάχη». Είχαν αγνοήσει και αυτό που είπε ο Πέρσης στρατηγός Τριτανταίχμης ο Αρταβάνου στον Μαρδόνιο: «Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας, οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύνται αλλά περί αρετής», δηλαδή «αλίμονο Μαρδόνιε, εναντίον ποίων ανδρών μάς έφερες να πολεμήσουμε, οι οποίοι δεν αγωνίζονται για τα χρήματα αλλά για την αρετή»... Γι’ αυτό, λοιπόν, εμείς γιορτάζουμε την αρχή τού πολέμου, την περιφανή νίκη μας, τον έντιμο θάνατο των στρατιωτών μας, που μέσα του κουβαλούσε τη ζωή της ελληνικής Ιστορίας.

Θέλετε τώρα να μάθετε γιατί οι Ευρωπαίοι γιορτάζουν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο εν πολλοίς και καθ’ ομολογίαν όλων των ηγετών τους οφείλεται στους Ελληνες; Ας δούμε, λοιπόν, την «ηρωϊκή τους αντίσταση»: Οταν η Ελλάς επολέμησε αντιστεκόμενη πάνω από επτά μήνες (συγκεκριμένα 219 ημέρες), η Νορβηγία αντέστη 61 ημέρες, η Γαλλία (υπερδύναμη της εποχής) 43, η Πολωνία 30, το Βέλγιο 18, η Ολλανδία... 4, η Γιουγκοσλαβία... 3, η Τσεχοσλοβακία... 0, το Λουξεμβούργο... 0, η Δανία... 0! Οι Δανοί μάλιστα έπεσαν... τηλεφωνικώς. Συγκεκριμένα, παραδόθηκαν σε έναν Γερμανό μοτοσικλετιστή, ο οποίος μετέφερε τηλεφωνικώς στον Δανό βασιλέα αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων. Ο Δανός βασιλεύς τότε, σε ένδειξη υποταγής, παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ... Αλλά αυτά δεν λέγονται στη σημερινή Ελλάδα. Είναι απαγορευμένα!

Αν εξετάσουμε δε τις ανθρώπινες απώλειες, οι νεκροί Ελληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά τη διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676. Κατά τη διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν: Οι Αλβανοί 1.165 (σε Πάργα, Μαργαρίτι, Παραμυθιά), οι Ιταλοί 8.000, οι Βούλγαροι 25.000, οι Γερμανοί 50.000. Οι συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) ήσαν για την Ελλάδα το 10% (750.000), για τη Σοβιετική Ενωση το 2,8%, για την Ολλανδία το 2,2%, για τη Γαλλία το 2%, για την Πολωνία το 1,8%, για τη Γιουγκοσλαβία το 1,7% και για το Βέλγιο το 1,5%.

Αμείλικτη, λοιπόν, η στατιστική του αγώνος τής προσφοράς. Αμείλικτοι και οι αριθμοί. Να λοιπόν η απάντηση στο γιατί αυτοί οι κύριοι (με το σιγοντάρισμα στην Ελλάδα των ψευτοπροοδευτικών) γιορτάζουν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πώς άλλωστε να γιορτάσουν την αρχή; Είχαν μήπως κάποιο αντίστοιχο ΟΧΙ; Είχαν να επιδείξουν κάποιον θρίαμβο όπως η Ελλάς; Το Λουξεμβούργο, η Τσεχοσλοβακία, η Δανία (των σημερινών Ευρωπαίων, που μας δίνουν σήμερα και συμβουλές) αντιστάθηκαν καθόλου; Τι να γιορτάσουν; Το «ναι» στον Χίτλερ; Κι αν δεν ευρίσκετο η Ελλάς να καθυστερήσει την κάθοδο του Αξονα, δεν θα μιλούσαν σήμερα για τέλος του πολέμου και ούτε αυτό ίσως θα το γιόρταζαν.

Αλλά οι πολιτικοί μας τρέμουν μήπως τους κατηγορήσουν, αν σηκώσουν κεφάλι. Και το σημαντικότερο, αποκλείουν τα Ελληνόπουλα από τη γνώση της Ιστορίας (τα σχολικά βιβλία δεν αναφέρουν τίποτα για την ηρωική αυτή ημέρα), τα αποκόπτουν από τη συνειδητοποίηση της προσφοράς των παππούδων τους, τα απομονώνουν από την αίσθηση του καθήκοντος προς την πατρίδα, του χρέους, της εθνικής προσφοράς. Τα καθιστούν άβουλους «πολίτες του κόσμου», αλλοτριωμένους θαυμαστές αλλότριων πραγμάτων και αλληθωριζόντων ηγετών.

Η γνώση, όμως, είναι η καλύτερη απάντηση σε κάθε πολιτικάντη σοφιστή. Εκείνοι γνωρίζουν ότι «η συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν»... Και τους συμφέρει. Ας τους απαντήσει, λοιπόν, κι ο λαός με το αρχιλόχειο (Fr. 201)
«πόλλ’ οίδ’ αλώπηξ, αλλ’ εχίνος έν μέγα»
(«Η αλεπού ξέρει πολλά, ο σκαντζόχοιρος όμως ένα και σπουδαίο»)...

* Ο Αντώνιος Αντωνάκος είναι Καθηγητής - κλασικός φιλόλογος, ιστορικός - Συγγραφέας
Δημοκρατία

Ο ΥΠΕΣ της γειτονικής χώρας ξέσπασε για τον βανδαλισμό του συμβόλου της πίστης και της Ορθοδοξίας στη Μυτιλήνη

Ο σταυρός ενοχλεί τους λαθρομετανάστες, δεν αρέσει στις ΜΚΟ και τον ρίχνουν! Τι ηλιθιότητα! Μια κοινωνία που προσβάλλει τις ρίζες της είναι μια κοινωνία χωρίς μέλλον. Ελπίζω οι κάτοικοι του τόπου να ξαναστήσουν αυτόν τον υπέροχο σταυρό στην κορυφή πάνω από τη θάλασσα, ώστε να δηλώνει σε όποιον έρχεται ότι εδώ είμαστε Ευρώπη».

Τάδε έφη Ματέο Σαλβίνι, ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών και γραμματέας της Λέγκας, με ανάρτησή του στο twitter, και έδειξε άλλη μια φορά τον δρόμο στον οποίο πρέπει να βαδίσουν η Ελλάδα και η Ευρώπη.

Ο Ιταλός πήρε θέση για το ζήτημα που απασχόλησε πριν από λίγες μέρες την ελληνική κοινωνία: το γκρέμισμα ενός σταυρού κάτω από το κάστρο, σε παραλιακό σημείο της Λέσβου, επειδή «ενοχλούσε» ΜΚΟ και μετανάστες. Ο λευκός τσιμεντένιος σταυρός είχε ανεγερθεί στην περιοχή Απελή, πάνω από μία παραλία, στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με το αφήγημα, μερικές μέρες αργότερα μία από τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στη Λέσβο έστειλε στον λιμενάρχη Μυτιλήνης και στον δήμαρχο Λέσβου μία επιστολή, σύμφωνα με την οποία ο σταυρός τοποθετήθηκε από αγνώστους ώστε να αποτρέπονται αλλόθρησκοι να προσέρχονται για κολύμβηση.

Κυρίως προσβλητική

Όπως ανέφερε στην επιστολή της η ελληνική ΜΚΟ, «η πράξη αυτή είναι παράνομη, αντιαισθητική (θυμίζει τάφο), αλλά κυρίως προσβλητική για το σύμβολο του χριστιανισμού, σύμβολο αγάπης και θυσίας και όχι ρατσισμού και μισαλλοδοξίας».

Κλείνοντας την επιστολή, η ΜΚΟ ζητούσε από τον λιμενάρχη και τον δήμαρχο «να αποκατασταθεί η αυθαιρεσία και η ακαταλληλότητα ύπαρξης θρησκευτικού συμβόλου σε χώρο λουομένων και η μετατροπή του σε εργαλείο επίδοξων σταυροφόρων». Λίγες μέρες αργότερα ο σταυρός επανατοποθετήθηκε από μερίδα κατοίκων, κάποιοι εκ των οποίων δήλωσαν οργισμένοι και προσβεβλημένοι με τον βανδαλισμό. Σε κάθε περίπτωση, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε σε κάποιους, ο σταυρός επανατοποθετήθηκε. Δυστυχώς χρειάστηκε να είναι ο Σαλβίνι αυτός που επισήμανε την αξία της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης στους ντόπιους.

Έκαναν ό,τι δεν έκανε η Ελλάδα!

Θα περίμενε κανείς η παραπάνω τοποθέτηση να έχει γίνει από κάποιον Έλληνα πολιτικό. Της κυβέρνησης ή έστω της αντιπολίτευσης. Ωστόσο κανείς δεν τόλμησε να θίξει ή έστω να σχολιάσει το ζήτημα που απασχόλησε την κοινωνία της Λέσβου. Και η αντίδραση ήρθε από την Ιταλία.

Από τον πατριώτη Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος, αναγνωρίζοντας την αξία του πατριωτισμού και της εθνικής συνείδησης για τη χώρα του, δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο και στους Έλληνες πολιτικούς και στελέχη, που δεν τόλμησαν να πουν τα αυτονόητα.

Ο Σαλβίνι πήρε θέση υπέρ της Ορθοδοξίας και υπέρ της Ελλάδας!

Δημοκρατία

Νυχτώνοντας ακούστηκε ένας πυροβολισμός και η φωνή του Παύλου: «στη μέση με πήρε παιδιά». Μπήκε στο σπίτι και φώναξε τον καπετάν Πύρζα. Ο Νίκος Πύρζας έτρεξε κοντά του. Ο Παύλος έβγαλε από το λαιμό του τον σταυρό που φορούσε πάντοτε και του λέει: «το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου. Και το ντουφέκι του Μίκη. Και να τους πείς ότι έκαμα το καθήκον μου…». Και ζήτησε να τον σκοτώσουν τα παλικάρια του για να μην τον βρούνε οι Τούρκοι ζωντανό. Σε λίγο όμως ξεψύχησε. Ήταν Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904.
«Και οι Έλληνες ξύπνησαν», γράφει ο Ίων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Επειδή είναι τυφλοί οι άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι μικροί. Σπίθες κοντές είναι οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει επάνω τους… Τέτοια σπίθα τούς άναψε ο Παύλος Μελάς. Όσοι συνηθίζουν να συλλογίζονται, ας στοχασθούν πόσο μεγαλύτερος από τους άλλους Έλληνες έπρεπε να είναι ο Παύλος Μελάς, για να καταφέρει να την ανάψει. Και με την σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί ήταν τυφλοί, ως τον είδαν. Έτριψαν τα μάτια τους κάπως ξιππασμένοι και είπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν να το διαλαλήσουν: Ώστε υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτή! Και άλλοι συμπέραναν: Ώστε βρίσκονται ακόμα, μετά το 1897, αξιωματικοί στο στρατό και ζωή στο Έθνος!».

Σε καιρούς σακάτικους σαν τους τωρινούς, που μας περιζώνει η χαμέρπεια και πιάνουμε τις μύτες μας από τις παντοειδείς αναθυμιάσεις, παρηγοριά μονάχη κάτι σαν υποσυνείδητη ώθηση, είναι η ενασχόληση με την εθνική μας ιστορία. Όπως έλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο «αφήστε τα υποκείμενα και καταπιαστείτε με τα κείμενα», εννοώντας πως η εντρύφηση με την ιστορία προσφέρει τον αναζητούμενο ανασασμό. Ας μην λησμονούμε και την πασίγνωστη προγονική ρήση «όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν», ευτυχής ο γνώστης της ιστορίας. Η ιστορία δίνει στον άνθρωπο, που συνηθίζει να σκέφτεται και όχι να σκέφτονται άλλοι γι’ αυτόν, όπως συμβαίνει στα κομματικά ποιμνιοστάσια, πολύ πιο βαθύτερη και πλούσια εμπειρία, ώστε να τον προετοιμάζει για κάθε γεγονός ατομικό ή και γενικό (του έθνους, της ανθρωπότητας) και να μην καταπλήσσεται για όσα συμβαίνουν. Ο ανιστόρητος, ο αμύητος παρουσιάζει αντιδράσεις πρωτόγονου στα διάφορα γεγονότα της ζωής και «πέφτει», όπως κοινότοπα λέγεται, «από τα σύννεφα». Ο ιστορικά μορφωμένος, κατά το δυνατόν, δεν χάσκει ενώπιον των «ραγδαίων εξελίξεων», όπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν και κοάζουν» οι όλο κόρδωμα και έπαρση επιβήτορες της εξουσίας.

Αφιέρωμα, λοιπόν το σημερινό σημείωμα. Όχι, απλώς και μόνον, επετειακό. Δεν είναι χρέος μνήμης. Είναι εξαναγκασμός μνήμης. Αφιέρωμα στον αητό της Μακεδονίας, που έφτασε στα «κρημνά της αρετής» (Κάλβος). Αρχοντόπουλο ήταν, με γυναίκα σπουδαία, κόρη του Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργού, με παιδιά μικρά, μπροστά του καριέρα και μεγαλεία, όμως τάραζε τα σπλάχνα του η σωτηρία της Μακεδονίας.

«Ως από ένα βουνόν
ο αετός εις άλλο
πετάει, κι εγώ τα δύσκολα
κρημνά της αρετής
ούτω επιβαίνω»,

γράφει στις «Ωδές» του ο υπέροχος εθνικός ποιητής Κάλβος. Αυτός ήταν ο Παύλος, «αετός», που άφησε τις αθηναϊκές δυσωδίες και τις «άψογες στάσεις» του παλαιοκοματισμού και θυσιάστηκε. Θυσία και όχι λόγια. Αυτό είναι Ορθόδοξος Έλληνας. Έλεγαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας όταν μια μάνα Ρωμηά γεννούσε αγόρι: «Να σου ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι». «Μακαρία» η μάνα του, τέτοιος ήταν ο βλαστός της. Καπετάνιος, ο Μίκης Ζέζας και του έγραψαν και τραγούδια, ο λαός τον έκλαψε, «πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι». (Παλαμάς).

«Ένα πουλάκι ξέβγαινε απ’ τη Μακεδονία./ Για την Αθήνα διάβαινε για του Μελά τα σπίτια./ Δεν ελαλούσε σαν πουλί ουδέ σαν αηδόνι,/ παρά λαλούσε και έλεγε ανθρώπινη κουβέντα:

– Τον Παύλο τον εβάρεσαν».

Και λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του και τα γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μη τρομάζετε, το χάρο μη φοβάσθε/ τα παλληκάρια τα καλά /μον’ τον Θεό φοβούνται».

Το ίδιο έλεγε και ο Κανάρης: «μόνο τον Θεό φοβάμαι»! (Όποιο νεοπαγανιστικό απολειφάδι δεν κατανοεί τι σημαίνει «φόβος Θεού», ας μελετήσει κάποιον από τους Πατέρες της Εκκλησίας. Τους αθεόφοβους και ο λαός μας τους… φοβάται). Τούτος τις σάπιες, των σάπιων, ημέρες, η Μακεδονία, το όνομά της, πάλι ξεβράζεται στα χείλη άνομων, παχυλών μετριοτήτων που –κακή τη ώρα-κατέχουν τρανά πόστα. Πολύ φοβάμαι, μήπως τώρα που ο λαός έχει πλήρης αποπροσανατολιστεί και αποσβολωθεί με την φρικώδη κρίση και τα συμπαρομαρτούντα της, «περάσει στα μουλωχτά» και κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ο δυσώνυμος συμβιβασμός.

Η ένδεια και ο συνοδός πανικός αφοπλίζουν, καθηλώνουν αντανακλαστικά, οδηγούν σε παραίτηση και αδιαφορία. Οι μεγάλες τραγωδίες της ιστορίας τότε συμβαίνουν: όταν ταυτίζεται το κράτος με την πατρίδα. Κράτος είναι οι μνημονιακοί λακέδες και οι ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα είναι ο Παύλος Μελάς και όσοι αντρειωμένοι κοσμούν το Συναξάρι του Γένους μας. Μας εξευτελίζουν, μας ποδοπατούν, έβαλαν νεοταξικά καθάρματα-τρόικες-να μας διαφεντεύουν και ημέτερους προσκυνημένους να τους δορυφορούν. Μην χάσουμε όμως τη γη μας. Ό,τι κερδήθηκε με αίμα δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής. Στην Μακεδονία μας, είναι θαμμένα, τα κόκαλα τα ιερά του Παύλου Μελά, θησαυρός πολυτίμητος. Ήρθε η ώρα να τον προδώσουμε; Έλληνες είμαστε! Να πάρει η ευχή! ( Το άρθρο γράφτηκε πριν από δύο χρόνια και οι χειρότεροι φόβοι μας ή, καλύτερα εφιάλτες μας, επιβεβαιώθηκαν).

«Κάποτε», γράφει ο Στρατής Μυριβήλης, «μια μέρα που συζητούσαν δυο απλοί άνθρωποι-δυο ψαράδες ήταν-για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και αριστερές δυνάμεις πάνω στην ζωή του τόπου για τα συμφέροντά τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: -Αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας!». (περ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεύχος 14, σελ. 4).

Αυτή είναι η μόνη «ιδεολογία» που μας αξίζει: το ελληνικό μας! Και αυτή δεν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, και ονομάζεται Μάρκος Μπότσαρης και Παύλος Μελάς και Γρηγόρης Αυξεντίου. Αυτό το «ελληνικό» μας είναι το μόνο που δεν φροντίζει να καλλιεργήσει συστηματικά το κράτος στην ψυχή της νέας γενιάς, γιατί αυτό είναι που φοβούνται οι εχθροί της πατρίδας και αυτό βάλθηκαν να υπονομεύσουν με χίλιους τρόπους. Ούτε μια αναφορά στα βιβλία Γλώσσας Δημοτικού και Γυμνασίου στον Παύλο Μελά. Ένα ποίημα, ένα δημοτικό… τίποτε. Θα βρεις τον Λεφάκη, τον αστρολόγο, θα βρεις 35 συνταγές μαγειρικής, σκύβαλα και περιτρίμματα, αλλά τον Παύλο «πούχε ταράξει την Τουρκιά», δεν θα τον βρείς. Στην «σάπια πολιτεία» έχουν τα πρωτεία, οι…σκυφτοί, οι τετραποδίζοντες, κατά το ωραίο το ποίημα του Βάρναλη.

«Πέτα την ανθρωπιά σου
Κι απ’ τον αφέντη πιάσου
Κι άμα σε φτύσει αυτός
να κάθεσαι σκυφτός
Και θα έχεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία».

Ζητείται Παύλος Μελάς και σήμερα. Να μας αφυπνίσει, να μας συγκλονίσει, να διαλύσει τα σάβανα που μας καταπλακώνουν.
Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Από τον Δάσκαλο του ΙΗΑ - Δημήτρη Νατσιό

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION INTERNATIONAL

Ομιλία της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στις 3 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 18, στον Αλέξανδρο για τον ΑΝΕΝΔΟΤΟ

Αποφάσισα να μιλήσω στην αποψινή συγκέντρωση γιατί:
*Αν δεν γίνει ένα θαύμα, και μάλιστα κατεπειγόντως.
*Αν δεν αλλάξει αυτή η μακρόχρονη πορεία θανάτου μας, η Ελλάδα έχει τελειώσει, από κάθε πλευρά.

Η χώρα είναι, κυριολεκτικά, εγκλωβισμένη σε λάκκο με φίδια, και αν παραμείνει εκεί δεν υπάρχει ελπίδα καμιά. Θα εξαφανιστεί από το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο προσκήνιο για πολλές δεκαετίες.

1. Είναι η επαίσχυντη "συμφωνία των Πρεσπών", που η επικύρωσή της υπογράφει τον βραδύ θάνατο της Ελλάδας. Η Ελλάδα, έστω και αν δεν το γνωρίζει ο Νότος της, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Μακεδονία. Και χρειάζονται τόνοι αφέλειας για να υποστηρίζει κανείς ότι οι αλυτρωτικές βλέψεις του γειτονικού σλαβικού κρατιδίου, που έχουν χαλκευτεί επί πολλές δεκαετίες, θα εγκαταλειφθούν ως δια μαγείας, μέσα από τα χαμόγελα και τα σφιξίματα χεριών των δύο ηγετών.

2. Είναι το εγκληματικό πέταγμα ολόκληρης της Ελλάδας, με το σύνολο, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, των μοναδικών ιστορικών της μνημείων, στο Ταμείο ξεπουλήματος.

3. Είναι η οικονομική εξόντωση της χώρας και του λαού της, με τη συνέχιση των μνημονίων εσαεί, που εξαθλίωσαν κάθε έκφανση ζωής και δράσης στη χώρα μας.

Ας μη βαυκαλιζόμαστε, λοιπόν. Και, ας κλείσουμε τα αυτιά μας στις όποιες σειρήνες. Γιατί, αν παραμείνουμε στο σκηνικό των περίπου 9 τελευταίων ετών, και αν δεν ανατρέψουμε το αμαρτωλό κυβερνητικό και αντιπολιτευτικό κατεστημένο, είμαστε χαμένοι. Οι συνεχείς δημοσκοπήσεις δείχνουν ξεκάθαρα, μέσα από τις απαντήσεις όσων ερωτώνται, την απαισιοδοξία για το μέλλον, την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, την απελπισία. Οι Έλληνες εμφανίζονται πεπεισμένοι, πως δεν έχουν μοίρα στον ήλιο, επειδή οι όποιες βελτιώσεις που υπόσχονται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, προσκρούουν στην απλή λογική. Όπως είναι η πολύχρονα αναμενόμενη ανάπτυξη, όπως είναι ο δήθεν παράδεισος, μετά τη δήθεν έξοδο από τα μνημόνια, και όπως είναι η εναπόθεση των ελπίδων σωτηρίας της χώρας, στην ουτοπική αναμονή έλευσης ξένων επενδύσεων. Και αυτή η απελπισία του ελληνικού λαού, μετουσιώνεται στη μαζική φυγή των νέων στα ξένα και στη συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού.

Δέχθηκα να είμαι εδώ απόψε, μόνο για να βγάλω από μέσα μου την κραυγή αγωνίας, πως δεν υπάρχει πια χρόνος για δισταγμούς. Πως με υποτελείς κυβερνήσεις, στους ξένους, βάζουμε οι ίδιοι την ταφόπετρα της πατρίδας μας, για γενιές και γενιές από σήμερα. Αν, άμεσα, δεν αντιδράσουμε, τετέλεσται μετά την επικύρωση της εγκληματικής συμφωνίας των Πρεσπών.

Μπορούμε να προλάβουμε την καταστροφή; Σαφέστατα, όλοι μαζί μπορούμε. Διχασμένοι, έχουμε τελειώσει.

Είμαστε στα τάρταρα της κατάταξης των χωρών της Ευρώπης, από κάθε άποψη. Οι εταίροι μας μάς υπολογίζουν ως πιόνι στη σκακιέρα τους, κάθε φορά που χρειάζεται να εξυπηρετήσουν τα όποια συμφέροντά τους, στην περιοχή μας. Και εμείς, δηλαδή οι κυβερνήσεις μας των 9 τελευταίων ετών, με ασύγγνωστη δουλικότητα, και με αξιοθρήνητη ανευθυνότητα, λένε ΝΑΙ σε ΟΛΑ.
Ναι, στα μνημόνια, που ρούφηξαν και την τελευταία σταλαγματιά της εθνικής μας κυριαρχίας. Ναι στη μετατροπή της αγοράς εργασίας μας σε άγρια ζούγκλα. Ναι στην επιτάχυνση του θανάτου των συνταξιούχων, για να εξασφαλιστούν οι πλουσιοπάροχες παροχές στις τράπεζες των εταίρων μας. Ναι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, κάτω από την παραπειστική ετικέτα της αξιοποίησής της. Και, τέλος πρόσφατα, ΝΑΙ ακόμη και στο διαμελισμό αυτής της άμοιρης χώρας μας, με την ανιστόρητη αναγνώριση ενός, ιστορικά ανύπαρκτου έθνους, το οποίο είχε, έχει και θα έχει αλυτρωτισμό απέναντί μας. Ιδίως τώρα, που του προσφέραμε σε ασημένιο δίσκο, ότι δεν ήλπιζε ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.

Σε ένα από τα τελευταία μου άρθρα στο διαδίκτυο, κάποιος ανώνυμος μου απηύθυνε την ακόλουθη κριτική: "Κάνετε λάθος, μου έγραψε, να κατηγορείτε την ΕΕ για ευθύνες στο ελληνικό δράμα. Διότι, κανένας λαός επί Γης δεν θα δεχόταν τα μαρτύρια, τους εξευτελισμούς,, τη διαπόμπευση και τις κοροϊδίες, που ωστόσο πειθήνια δέχθηκε ο ελληνικός λαός". Και είχε δυστυχώς δίκαιο, παρότι δεν θέλω να την εκλάβω ως τελεσίδικη κατάσταση.

Γι' αυτό, και με αρκετούς δισταγμούς αποφάσισα, τελικά, να είμαι εδώ απόψε, για να ανοίξω ένα παράθυρο προς τον έξω κόσμο. Ένα παράθυρο, που ίσως δεν το προσέξατε, ή που ίσως και να το απορρίψατε, εξαιτίας μιας συντονισμένης αποπροσανατολιστικής προπαγάνδας, που τού επισύρει όλα τα δεινά του κόσμου μας.

Το παράθυρο αυτό αποκαλύπτει πως είμαστε μεν σε απελπιστική κατάσταση, αλλά όμως δεν είμαστε μόνοι. Στην υφήλιο, και ειδικότερα για εμάς στην Ευρώπη, έχει αρχίσει μια ειρηνική επανάσταση, με σκοπό να γιατρέψει τις ανοιχτές πληγές που άφησε πίσω της η παγκοσμιοποίηση.

Αναφέρομαι στις τάσεις, εξελίξεις και ανατροπές, που σαρώνουν κυριολεκτικά την υφήλιο και την Ευρώπη, και αλλοιώνουν όλες σχεδόν τις μορφές του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού. Με κυρίαρχο μοχλό την επιβολή και επικράτηση, των "λαϊκίστικων πολιτικών κομμάτων".

Θα παρακαλούσα να λησμονήσετε προς στιγμή το περιφρονητικό αυτό όνομα, με το οποίο οι πανικόβλητοι παραδοσιακοί πολιτικοί βάφτισαν τα ταχύτατα ανερχόμενα αυτά νέα πολιτικά κόμματα. Και μαζί να ξεχάσετε και όλη την κατακραυγή, που τα συνοδεύει, για να με ακούσετε, και για να συζητήσουμε, αν βέβαια θέλετε, στη συνέχεια το θέμα αυτό. Να σκεφθείτε, απλώς, ότι αυτά τα αποκαλούμενα "λαϊκίστικα κόμματα" αντιπαλεύουν τα τρομερά και φοβερά συμφέροντα, που επενδύθηκαν επί 50 περίπου χρόνια στην παγκοσμιοποίηση. Έτσι, θα δικαιολογήσετε και τη μεθοδευμένη αντίδραση εναντίον τους. Φυσικά, η αναφορά μου στα "λαϊκίστικα κόμματα", και στην ενδεχόμενη δυνατότητα αναζήτησης λύσης, σε αυτά, ουδόλως σημαίνει ότι αρνούμαι τα πολυάριθμα και συχνά επικίνδυνα στοιχεία του περιεχομένου τους.

Τα λαϊκίστικα αυτά κόμματα, είναι το αποτέλεσμα της οργής των πολυπληθών ηττημένων της παγκοσμιοποίησης, που στην πλειονοψηφία τους ανήκουν στη μεσαία τάξη των προηγμένων, κυρίως οικονομιών. Μεγάλες κοινωνικές ομάδες, εκτός του ότι περιθωριοποιήθηκαν οικονομικά, εξαιτίας του παγώματος των μισθών και της απώλειας θέσεων εργασίας, αισθάνθηκαν επιπλέον να παραγκωνίζονται κοινωνικά, και να χάνουν κατά κάποιο τρόπο την εθνική τους ταυτότητα. Να εξοβελίζονται από τη θέση που παραδοσιακά είχαν στη χώρα τους. Έτσι, μεγάλες πληθυσμιακές μάζες, στις προηγμένες κυρίως οικονομίες, στράφηκαν κάθετα εναντίον της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, που τους έφερε σε αυτή την οικτρή κατάσταση της υποτέλειας, της αδιανόητης ανισοκατανομής του πλούτου, της αναξιοπρέπειας, της απουσίας εθνικής συνείδησης, αλλά και της έκθεσης σε έναν άρρωστο ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους στις προηγμένες και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Οι στρατιές των κατατρεγμένων της παγκοσμιοποίησης αναζήτησαν σωτηρία στην ανάδειξη νέας μορφής διακυβέρνησης των οικονομιών τους, με εντελώς διαφορετικές προδιαγραφές, από αυτές με τις οποίες λειτούργησαν τα πολιτικά κόμματα των τελευταίων 50 περίπου ετών, που ήταν πλήρως υποταγμένα στη φιλοσοφία της παγκοσμιοποίησης.

Και για να μείνουμε στην εμβέλεια αυτών των κομμάτων στην Ευρώπη: η Μ. Βρετανία εξήλθε του ευρωπαϊκού ομίλου, η Ιταλία απέκτησε "λαϊκίστικη" κυβέρνηση. Η Αυστρία και Φινλανδία κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, καθώς και η Σουηδία. Σχεδόν στο σύνολο των Βαλκανίων ηγεμονεύουν "λαϊκίστικες" κυβερνήσεις, με κυρίαρχο στόχο την οριστική αποδυνάμωση του καθεστώτος της ΕΕ. Αποτελεί, εξάλλου, πραγματικότητα για την Ευρώπη η ταχύρρυθμη και σημαντικών διαστάσεων υποχώρηση των παραδοσιακών δεξιών και αριστερών πολιτικών κομμάτων, τα οποία παραχωρούν, σταδιακά, τη θέση τους σε νέα πολιτικά κόμματα, τα οποία είναι αντιευρωπαϊκά και υπέρ της επαναφοράς του κράτους-έθνους. Αυτό συνέβη και στη Γαλλία και στη Γερμανία, παρότι η ΕΕ έδειξε να ανακουφίζεται, επειδή δεν κατέλαβαν την εξουσία αυτά τα αποκαλούμενα λαϊκίστικα κόμματα. Ωστόσο, στη Γαλλία, σε πείσμα της επικράτησης του Emmanuel Macron στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, τα παραδοσιακά κόμματα δεξιάς και αριστεράς ήρθαν τρίτο και πέμπτο, αντίστοιχα, ενώ στη Γερμανία, και σε πείσμα της επικράτησης της Angela Merkel, τα δύο παραδοσιακά πολιτικά κόμματα από 67% το 2013, δεν μετρούσαν πια παρά 53% τον Οκτώβριο του 2017. Και συνεχίζεται η αναταραχή στη Γερμανία.

Τι ακριβώς, λοιπόν, απέμεινε από την άλλοτε κραταιά ΕΕ και το ισχυρό ευρώ; Μια ουτοπία, που σύντομα κινδυνεύει να αποκαλύψει τα συντρίμμια μιας, αρχικά, εξαιρετικής προσπάθειας.

Οι Ευρωπαίοι "λαϊκιστές" έχουν πειστεί ότι η ΕΕ βρίσκεται σε βαθιά σύγχυση, όταν εφαρμόζει πολιτικές, που είναι σίγουρο ότι θα την καταστρέψουν, όπως αυτές της αέναης λιτότητας, της αποδοχής στα εδάφη της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, καθώς και της απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής συνείδησης, της ιστορίας και των εθνικών παραδόσεων. Της απεμπόλησης, δηλαδή, της εθνικής ταυτότητας των επί μέρους εθνών-κρατών. Και να προσθέσω, ακόμη, ότι οι χώρες με λαϊκίστικες κυβερνήσεις αποδεικνύονται αποτελεσματικές και στο οικονομικό και εκπαιδευτικό πεδίο. Πράγματι, από τις 15 οικονομίες της υφηλίου που τώρα εμφανίζονται με τους ταχύτερους αναπτυξιακούς ρυθμούς, τα 2/3 έχουν λαϊκίστικες κυβερνήσεις. Και από τα 250 καλύτερα ΑΕΙ της υφηλίου, τα 16 ανήκουν σε χώρες με λαϊκίστικη διακυβέρνηση.

Οι λαϊκιστές, μεταξύ άλλων, αναζωογονούν ένα κύμα διεκδίκησης και διάσωσης της εθνικής ταυτότητας, με πολλές ασφαλώς παραλλαγές στις λεπτομέρειές τους. Η επιθυμία επιστροφής στις ρίζες και στην εθνική ταυτότητα, βρίσκεται στη βάση της ανόδου του λαϊκισμού. "Η ταυτότητα, κατά τον γνωστό φιλόσοφο Charles Taylor είναι μια ισχυρή ηθική ιδέα, η οποία δεν μπορεί να ξεριζωθεί. Και, ακριβώς, τα λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα, και της δεξιάς και της αριστερής κατεύθυνσης υπόσχονται να εξασφαλίσουν στους, συνεχώς ανερχόμενους αριθμητικά οπαδούς τους, αυτά που οι προηγούμενες (παραδοσιακές) κυβερνήσεις τους αφαίρεσαν. Επανέρχεται, έτσι, δυναμικά, στο προσκήνιο των εξελίξεων, το κράτος-έθνος και ο εθνικισμός, που είχε φορτωθεί με μύρια φανταστικά κακά, από τους παραδοσιακούς πολιτικούς της παγκοσμιοποίησης.

Τελικά, όμως, τι σημαίνει εθνικισμός; Δεν αναφέρομαι φυσικά σε ακραίας μορφής επεκτατικό εθνικισμό. Σας δίνω ορισμούς του κανονικού εθνικισμού:
*Από τον γνωστό οικονομολόγο Lawrence Summers: "η πολιτική πρόκληση σε πολλές χώρες είναι η ανάπτυξη ενός υπεύθυνου εθνικισμού, που ευνοεί τοπικά συμφέροντα και γηγενείς, περισσότερο και πάνω από κοσμοπολίτικες επιδιώξεις".

*Από τον Michael Barone τον γνωστό πολιτικό αναλυτή: "ο Trump και ο εθνικισμός του με το "Πρώτη η Αμερική" δεν είναι αναγκαστικά κάτι κακό. Και συνεχίζει : "είναι καλό να προτιμά κανείς τη χώρα του από κάποια άλλη". "Ο εθνικισμός μπορεί να αποτελεί θετική δύναμη". "Το να είναι κανείς υπερήφανος για την πατρίδα του και κάθε τι που έχει σχέση μαζί της, δεν είναι εγωιστικό, αλλά ούτε ρατσιστικό. Πρόκειται για πατριωτισμό και αποτελεί φυσική αντίδραση για κανονικό πολίτη".

*Και του κοινωνικού ψυχολόγου Jonathan Haidt: "Οι εθνικιστές αισθάνονται δεσμό με την πατρίδα τους και είναι υπερήφανοι που αποτελούν τμήμα της. Οι παγκοσμιοποιητές επιθυμούν να εξαφανίσουν τα σύνορα της κάθε χώρας και να απαλλαγούν από τη Δημοκρατία".

Τα λαϊκίστικα κόμματα είναι και δεξιάς και αριστερής κατεύθυνσης. Υπερισχύουν, αυτή τη στιγμή, αυτά της δεξιάς κατεύθυνσης. Να προσθέσω, ωστόσο, ότι δεν διαφέρουν ουσιαστικά στις βασικές τους κατευθύνσεις.

Η κυριότερη κατηγορία εναντίον αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων είναι ότι δεν είναι αρκετά δημοκρατικά. Η συζήτηση γύρω από την κατηγορία αυτή απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο, από αυτόν που διαθέτω σήμερα. Προς το παρόν, ωστόσο, θα αρκεστώ να υπενθυμίσω ένα μόνο δείγμα από τα πολυάριθμα και πολυδιάστατα της υποτιθέμενης δικής μας, όσο και ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Αναφέρομαι στην αλλοίωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2015, στη χώρα μας. Σε αυτό ποδοπατήθηκε ασύστολα η ξεκάθαρη βούληση του 62% υπέρ του ΟΧΙ. Και, βέβαια, δεν ήταν μόνη η ελληνική κυβέρνηση, όταν επέβαλε αυτή την υπέρτατη συνταγματική ανωμαλία. Διότι και οι εταίροι μας αποδέχθηκαν ασμένως αυτό το έκτρωμα, αφού προηγουμένως είχαν εξασφαλίσει αποτελεσματική βοήθεια μεθόδευσης στους γηγενείς, για τον τρόπο εμφάνισης της πλαστογράφησης.

Αυτά για να δικαιολογήσω, για ακόμη μια φορά, ότι επείγεται η αναζήτηση λύσης στο ελληνικό αδιέξοδο, που να βρίσκεται εκτός του παρόντος πολιτικού φάσματος, αλλά και που να ξεπερνά κατηγορίες οι οποίες, ακριβώς, στοχεύουν στη μη εξεύρεση λύσης.

Και να προσθέσω ότι, όπως υποθέτω και με όλους εσάς, δεν πιστεύω ότι στον ελληνικό ορίζοντα μπορούμε να διακρίνουμε ή και να αναμένουμε σωτήρες. Αυτοί μας έχουν, δυστυχώς, τελειώσει. Αντιθέτως εξακολουθώ να έχω εμπιστοσύνη στις αρετές της φυλής μας και να πιστεύω ότι η όποια λύτρωση, αν έρθει, θα προέλθει από αυτό το λαό.

Από όσο μπόρεσα να καταλάβω, οι πρωτεργάτες των επιτυχημένων συλλαλητηρίων, που οργανώνουν την αποψινή συνάθροιση, δεν εμφανίζονται ως Μεσσίες, αλλά απλά ως συνεκτικοί κρίκοι μιας ειρηνικής λαϊκής επανάστασης, που θα διεκδικήσει κάποιον, έστω και περιορισμένο βαθμό εθνικής κυριαρχίας. Γιατί, χωρίς αυτόν, καμιά πατρίδα δεν μπορεί να επιβιώσει.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας

marianegreponti

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget