Articles by "κοινωνία"

Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθήνας, που το 2015 διέταξε την καταβολή ποσών από 25.000 έως 350.000 ευρώ ως χρηµατική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στους υπαλλήλους και στους συγγενείς των θυμάτων της εμπρηστικής επίθεσης στη Marfin το 2010. Σύμφωνα με τους Αεροπαγίτες, η τότε απόφαση του Εφετείου επιβαρύνει «υπέρµετρα τον εργοδότη», καθώς «τα ποσά που επιδικάσθηκαν κρίνονται συναισθηµατικώς διογκωµένα». Η υπόθεση θα παραπεμφθεί και πάλι στο Εφετείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Έθνους», ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθήνας για την αποζημίωση υπαλλήλων και συγγενών των θυμάτων που είχαν καεί σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας το 2010.

Συγκεκριμένα, το Εφετείο το 2015 διέταξε την καταβολή ποσών από 25.000 έως 350.000 ευρώ ως χρηµατική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στους υπαλλήλους και στους συγγενείς των θυμάτων. Το Εφετείο είχε αποφασίσει την επιβολή χρηματικής αποζημίωσης για την αποκατάσταση της βλάβης που υπέστησαν τα θύµατα «από το κίνδυνο ζωής που διέτρεξαν, από την παρεπόµενη σωµατική τους ταλαιπωρία, τα απότοκα προβλήµατα υγείας και όλη την ψυχική πίεση µε την οποία επιβαρύνθηκαν από την κρίσιµη µέρα και εφεξής».

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, κατά τον Αρειο Πάγο, το Εφετείο µε την κρίση του αυτή «υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας κατά τον προσδιορισµό του ποσού, το οποίο είναι εύλογο στη συγκεκριµένη περίπτωση ως χρηµατική ικανοποίηση, τόσο για την αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης ενός εκάστου εκ των εναγόντων µελών της οικογένειας της θανούσας σε εργατικό ατύχηµα, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, όσο και για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ενός εκάστου των λοιπών εναγόντων».

Σύμφωνα με τους Αεροπαγίτες, οι τραγικές και απρόβλεπτες συνθήκες θανάτου και τραυµατισµού «δεν κρίνονται περισσότερο έντονες σε σχέση µε εκείνες υπό τις οποίες επέρχεται ο θάνατος ή ο τραυµατισµός άλλων προσώπων σε ατυχήµατα που συµβαίνουν στην καθηµερινή πραγµατικότητα, µε τρόπο εξίσου αιφνίδιο και αποτρόπαιο».

«Δεν δικαιολογείται η εκτίναξη του ποσού»

Αν και στο σκεπτικό των δικαστών γίνεται λόγος για παράλογη τροµοκρατική ενέργεια χωρίς καµία αφορµή, αυτό δεν δικαιολογεί την εκτίναξη του ποσού της αποζηµίωσης σε βάρος του εργοδότη και των στελεχών της τράπεζας και όχι των ανθρώπων που ευθύνονται για το συµβάν, δηλαδή οι αυτουργοί της επίθεσης.

«Προκαλεί αγανάκτηση στον µέσο κοινωνικό άνθρωπο µια “τυφλή” και παράλογη τροµοκρατική ενέργεια που πλήττει σε ώρα εργασίας απλούς εργαζόµενους, οι οποίοι δεν έχουν δώσει ουδεµία αφορµή στους δράστες της ενέργειας (πλην, ενδεχοµένως, του ότι εργάζονταν σε ηµέρα γενικής απεργίας), δεν µπορεί να δικαιολογήσει την εις ύψος εκτίναξη του ποσού της χρηµατικής ικανοποίησης, την οποία καλείται να πληρώσει ο εργοδότης ή οι προστηθέντες και όχι οι άγνωστοι τροµοκράτες. Και τούτο ακόµη περισσότερο στην περίπτωση κατά την οποία η αµέλεια, που αποδίδεται στον εργοδότη ή στους προστηθέντες από αυτόν, µόνο κατά ένα µικρό µέρος συνδέεται µε το αποτέλεσµα, διότι την υπερακοντίζει ο δόλος της τροµοκρατικής ενέργειας».

Το Εφετείο στην απόφαση του είχε λάβει υπόψη του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα, επισηµαίνοντας τότε ότι το κτίριο είχε γίνει στόχος επιθέσεων και στο παρελθόν, γεγονός που ήταν σε γνώση των εργοδοτών και των αρµόδιων διευθυντών, που έπρεπε να λάβουν την απόφαση εκκένωσης του κτιρίου. Είχε γίνει αναφορά και στα συνεχή τηλεφωνήµατα της υποδιευθύντριας του καταστήµατος στον ανώτερό της, από τον οποίο «περίµενε» µια εντολή κλεισίµατος της τράπεζας λόγω της επερχόµενης πορείας, που ήρθε βέβαια πολύ αργά, όταν ήδη οι 3 υπάλληλοι είχαν χάσει τις ζωές τους. Είχε επισημανθεί η ανυπαρξία δύο εξόδων κινδύνου, που επιβάλλει ο νόµος.

«Υπέρμετρη επιβάρυνση του εργοδότη»

Ωστόσο, οι αρεοπαγίτες στη δική τους απόφαση υπογραµµίζουν ότι η απόφαση του Μονοµελούς Εφετείου επιβαρύνει «υπέρµετρα τον εργοδότη», σχολιάζοντας πως τα θύµατα «πλήττονται από την αυθαιρεσία της τροµοκρατίας µέσα σε ένα κράτος δικαίου», αλλά και πως «τα ποσά που επιδικάσθηκαν στη συγκεκριµένη περίπτωση δεν είναι τα ευλόγως επιδικαζόµενα από τα δικαστήρια σε περιπτώσεις θανατώσεως προσώπου ή ελαφρού τραυµατισµού από αµέλεια, ακόµη και υπό εξαιρετικά οδυνηρές συνθήκες, αλλά κρίνονται συναισθηµατικώς διογκωµένα».

Ο Άρειος Πάγος παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου, συγκροτούµενου από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουµένως. Η εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης έχει προσδιοριστεί για συζήτηση σε περίπου 1,5 µήνα, ενώ υπενθυµίζεται ότι τα θύµατα της υπόθεσης έχουν δικαιωθεί και από το ∆ιοικητικό Πρωτοδικείο, που τους αναγνώρισε το δικαίωµα αποζηµίωσης, από το κράτος

Πηγή:
thepressproject.gr

Μελέτη του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και διευθυντή του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων Βύρωνα Κοτζαμάνη, προβλέπει ότι ο αριθμός των θανάτων αναμένεται να αυξηθεί τις δυο επόμενες δεκαετίες, οι γεννήσεις να μην υπερβαίνουν πλέον τις 85.500 και οι θάνατοι σε σχέση με τις γεννήσεις να είναι περισσότεροι κατά 36.000, χωρίς δυνατότητα αναστροφής του αρνητικού ισοζυγίου.

Η μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα που ξεκίνησε από τις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας συνεχίζεται απρόσκοπτα. Στη μείωση αυτή συμβάλει σημαντικά το ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων που είναι όλο και περισσότερο αρνητικό. Τίθεται έτσι ένα ερώτημα: οι θάνατοι που είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια θα συνεχίσουν να υπερτερούν και στο μέλλον, με αποτέλεσμα το φυσικό ισοζύγιο να παραμένει αρνητικό;

Απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα δίνει η πρόσφατη μελέτη του Βύρωνα Κοτζαμάνη, ο οποίος μίλησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι θάνατοι καθ' όλη τη μεταπολεμική περίοδο αυξάνονται σχεδόν σταθερά παρόλο που την τελευταία 65ετία ο μέσος όρος ζωής έχει αυξηθεί κατά, σχεδόν, 15 χρόνια. Αντίφαση; αναρωτιέται ο καθηγητής, για να απαντήσει "προφανώς όχι", εξηγώντας στη συνέχεια:
"Η αύξηση των θανάτων οφείλεται στην προοδευτική γήρανση του πληθυσμού μας, στην αύξηση δηλαδή του «βάρους» των 65 ετών και άνω (ακόμη δε περισσότερο στην αύξηση του «βάρους» των 85 και άνω). Οι μεν 65 και άνω σε απόλυτες τιμές πενταπλασιάστηκαν σχεδόν ανάμεσα στο 1951 και το 2018 (και το ποσοστό τους στον συνολικό πληθυσμό από 6,8% αυξήθηκε στο 22%), ενώ την ίδια περίοδο, ο αριθμός των 85 και άνω υπερ-δεκαπλασιάστηκε και το ειδικό τους βάρος στο εσωτερικό της ομάδας των 65 ετών και άνω από 5,8% το 1951 εγγίζει το 15% το 2018".
"Ταυτόχρονα", προσθέτει ο καθηγητής "όλοι ξέρουμε ότι η θνησιμότητα αυξάνεται σημαντικά μετά τα 65 έτη, ταχύτατα δε μετά τα 85 έτη. Έτσι, παρόλο που οι πιθανότητες ζωής μας αυξήθηκαν την τελευταία 65ετία, η αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων οδήγησε στην αύξηση του αριθμού των θανάτων που υπερδιπλασιάσθηκαν ανάμεσα στην πρώτη μεταπολεμική πενταετία και στην τελευταία αντίστοιχη (2013-2017).
Ο αριθμός των θανάτων αναμένεται όμως να αυξηθεί και τις δυο επόμενες δεκαετίες καθώς τα κέρδη στη μέση προσδοκώμενη ζωή θα επιβραδυνθούν και ταυτόχρονα τόσο το πλήθος όσο και το ποσοστό των άνω των 65 ετών θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι και το 2035 (αύξηση από 300 έως 500 χιλ και από το 21% στο 27-28% του συνολικού πληθυσμού αντίστοιχα)".
Η πορεία των γεννήσεων την ίδια περίοδο ήταν διαφορετική. Ειδικότερα, συνεχίζει ο καθηγητής, ενώ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο αριθμός τους υπερέβαινε σταθερά τις 140.000, την επόμενη δεκαετία καταγράφεται μια σημαντική πτώση (102.000 το 1990). Η πτώση αυτή θα ανακοπεί στη συνέχεια (οι γεννήσεις θα σταθεροποιηθούν γύρω από τις 100.000 την δεκαετία του 1990), θα καταγραφεί δε ακόμη και μια μικρή αύξησή τους ανάμεσα στο 2001 και το 2008. Στη συνέχεια όμως οι πρότερες τάσεις αναστρέφονται και το 2017 οι γεννήσεις δεν υπερβαίνουν πλέον τις 85.500 με αποτέλεσμα το φυσικό ισοζύγιο να είναι αρνητικό κατά 36.000.

Μπορούμε μήπως να ελπίζουμε ότι τις επόμενες δεκαετίες οι γεννήσεις θα ανακάμψουν σημαντικά και το φυσικά μας ισοζύγια να γίνουν πάλι θετικά, όπως ήταν μέχρι και το 2009;

Ο κ. Κοτζαμάνης εκτιμά ότι αυτό είναι αδύνατον και εξηγεί τους λόγους. Καταρχάς, λέει, ότι ο πληθυσμός των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας τις δυο επόμενες δεκαετίες (των γυναικών δηλαδή αυτών που θα είναι σε ηλικία να τεκνοποιήσουν) αναμένεται να μειωθεί (κατά 300 χιλ. ανάμεσα στο 2018 και το 2035), ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχουν βάσιμες πιθανότητες ότι θα αυξηθεί ο μέσος αριθμός παιδιών που θα φέρουν στον κόσμο οι γυναίκες αυτές.

Αλλά ακόμη και αυτό αν γίνει, εάν δηλαδή οι γυναίκες που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1980 και το 2000 αυξήσουν λίγο την γονιμότητά τους, φέρνοντας στον κόσμο κατά μέσο όρο από 1,5 παιδιά έως 1,7-1,8 παιδιά, ο μέσος ετήσιος αριθμός των γεννήσεων την περίοδο 2018-2035 δύσκολα θα ξεπεράσει τις 95.000.

Με δεδομένο, εξηγεί ότι οι θάνατοι την ίδια περίοδο θα ανέλθουν στην ευνοϊκότερη των περιπτώσεων στις 135.000 και στη δυσμενέστερη στις 140.000/έτος, ακόμη και αν υιοθετήσουμε το πλέον ευνοϊκό για τις γεννήσεις σενάριο τα φυσικά μας ισοζύγια μέχρι το 2035 δεν πρόκειται να αλλάξουν πρόσημο: θα παραμείνουν αρνητικά κατά 40.000-45.000 ανά έτος.

Με βάση τα δεδομένα αυτά, ακόμη και στην περίπτωση που το μεταναστευτικό ισοζύγιο (έξοδοι-είσοδοι) την ίδια περίοδο παραμείνει μηδενικό -όσοι έξοδοι τόσοι και είσοδοι- το 2035, στην πλέον ευνοϊκή περίπτωση θα είμαστε 700 έως 800 χιλ. λιγότεροι σε σχέση με το 2018, και ασφαλώς λιγότεροι από 10 εκατομμύρια. Φυσικά, αν το μεταναστευτικό ισοζύγιο των επόμενων ετών -μέχρι και το 2035- παραμείνει αρνητικό (όπως και για την περίοδο 2010-2017), ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί ακόμη περισσότερο, καταλήγει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Βύρωνας Κοτζαμάνης.

.liberal.


Μετανάστευση και λιγότερες γεννήσεις μετατρέπουν την Ελλάδα στο γηροκομείο της Ευρώπης αναφέρει σε δημοσίευμά της η Handelsblatt, σημειώνοντας με νόημα ότι αυτή η εξέλιξη έχει σημαντικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και εγείρει το ερώτημα αν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της.

Στο δημοσίευμά της η Handelsblatt αντλεί στοιχεία από έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) σύμφωνα με τα οποία οι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα ενώ αυτοί που παραμένουν στην Ελλάδα κάνουν ολοένα και λιγότερα παιδιά.

«Η δημογραφική αυτή τάση έχει σημαντικές συνέπειες για την οικονομική ανάπτυξη της χειμαζόμενης από την κρίση χώρας και για το μέλλον των ήδη επιβαρυμένων συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, ενώ η μείωση του πληθυσμού εγείρει και το ερώτημα αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της», σημειώνει ο αρθρογράφος της Handelsblatt, Γκερντ Χέλερ.


Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, η οκταετής κρίση δεν έχει εξαλείψει μόνο το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της Ελλάδας, το ένα τρίτο του εισοδήματος και το 40% του πλούτου των Ελλήνων, αλλά για πρώτη φορά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός έχει επίσης συρρικνωθεί.

«Από τις αρχές του 2010, περισσότεροι από 360.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Οι περισσότεροι ήταν ακαδημαϊκοί και νέοι, μορφωμένοι επαγγελματίες που αναζητούσαν ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, εξαιτίας της υψηλής ανεργίας και της πτώσης των μισθών. Σύμφωνα με τον Ιατρικό Σύλλογο της Αθήνας, από το 2010, περίπου 18.000 γιατροί έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Οι περισσότεροι πήγαν στη Βρετανία, τη Γερμανία και τις χώρες του Κόλπου. Με αυτό τον τρόπο η Ελλάδα χάνει όχι μόνο πολλά από τα καλύτερα ταλέντα της, αλλά και τις επόμενες γενιές. Η μετανάστευση είναι ένας από τους λόγους για τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων. Η άλλη είναι η οικονομική αβεβαιότητα που οδήγησε πολλά ζευγάρια να παραιτηθούν από την προσπάθεια να κάνουν παιδιά», υπογραμμίζει η Handelsblatt.

Στη συνέχεια η γερμανική εφημερίδα αναφέρει ότι στην Ελλάδα, το 2008, πριν από την έξαρση της κρίσης, γεννήθηκαν περίπου 140.000 παιδιά, ενώ πέρυσι οι γεννήσεις περιοχρίστηκαν στις 80.000 γεννήσεις. Όσον αφορά τα ποσοστά γεννήσεων, στην Ελλάδα είναι σημαντικά χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ (9,9 το 2017) με 8,2 νεογνά ανά 1000 κατοίκους. Μόνο η Ιταλία έχει ακόμα χειρότερο ποσοστό με 7,6 γεννήσεις ανά 1000 κατοίκους, καταλήγει η Handelsblatt.

liberal.

Κωνσταντίνος Κόλμερ

Υπάρχουν τριών ειδών γενοκτονίες: η συστηματική εξόντωση γένους ή φυλής (πχ. οι κάτοικοι της Ναμίμπια επί γερμανικής αυτοκρατορίας), η αφομοίωση μιας φυλής από μία άλλη (πολιτισμική εξόντωση των Αβορίγινων στην Αυστραλία) και η δημογραφική, όταν ο πληθυσμός της χώρας γηράσκει, οι γεννήσεις είναι λιγότερες των θανάτων και ο συντελεστής εξαρτήσεως της γενεάς, κάτω των 16 και άνω των 65 ετών, υπερβαίνει τη μονάδα. Δηλαδή, σε κάθε εργαζόμενο αντιστοιχεί πλέον του ενός εξηρτημένο άτομο. Στην Ελλάδα σήμερα της θηριώδους ανεργίας, ο συντελεστής εξαρτήσεως είναι άνω του 2 και στη Γερμανία μόνον 0,86.

Συμφώνως προς μία μελέτη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), «υπάρχει κίνδυνος να μείνει ο μισός ελληνικός πληθυσμός σε 50 χρόνια». Δηλαδή το 2068 (Βλ.σχ.«Καθημερινή» και το συμπέρασμα ότι «βαίνουμε προς εξαφάνιση»). Το ΕΚΚΕ αποδίδει τα αίτια της υπογεννητικότητος στην υψηλότερη προσδόκιμη ζωή των νεοελλήνων, στη μείωση του παιδικού πληθυσμού, στην αύξηση της μεταναστεύσεως του γηγενούς πληθυσμού, στην επιδοματική πολιτική του κράτους και στην καθυστέρηση της μητρότητος. Η απόκτηση του πρώτου παιδιού από τη μέση Ελληνίδα μητέρα μετατοπίσθη, από την ηλικία των 24 ετών το 1990 στα 32 έτη το 2017.

Δηλαδή, κατά το ΕΚΚΕ εάν οι Έλληνες πεθαίναν ενωρίτερα, εάν στον παιδικό πληθυσμό προστίθεντο οι 300.000 εκτρώσεις ετησίως, εάν το κράτος ενίσχυε και τις εύπορες πολύτεκνες οικογένειες και οι μητέρες αράδιαζαν τα παιδιά μετά το δεύτερο και σε νεαρότερη ηλικία, το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας θα επιλύετο. Πολύ αμφιβάλλουμε.

Αν εφηρμόζετο μία τέτοια δημογραφική πολιτική, θα μετατίθετο το πρόβλημα για μια γενεά και θα επανήρχετο χειρότερο μετά την πλήρη προλεταριοποίηση του πληθυσμού, ιδίως υπό την πίεση της λαθρομεταναστεύσεως που παραλείπει να αναφέρει το ΕΚΚΕ.

Ποιος φταίει για την υπογεννητικότητα
Εν τούτοις, δεν είναι η αύξηση της προσδοκίμου ζωής των Ελλήνων που φταίει. Οι γιαγιάδες και παππούδες συντηρούν τη μέση ελληνική οικογένεια και ανατρέφουν τα εγγόνια, υπό συνθήκας υποαπασχολήσεως των γονέων κατά την τελευταία δεκαετία της «ευρωανεργίας». Η μέση Ελληνίδα επιθυμεί τουλάχιστον δύο παιδιά στη γόνιμη ηλικία, αρκεί να μην ζει ως τρωγλοδύτης στις αστυφιλικές πόλεις και να έχει πού να αφήσει τα παιδιά της–όχι σε παιδικούς σταθμούς «μερικής απασχόλησης». Στις ανεπτυγμένες οικονομικώς χώρες, όσο πιο μορφωμένη είναι η γυναίκα τόσο εντονότερο το ένστικτο της μητρότητος.

Κοντολογίς, για την υπογεννητικότητα ευθύνονται οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί με την υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού σε δύο ελληνικές πόλεις, η λανθασμένη ιεράρχηση των κοινωνικών δαπανών, η παρατεταμένη κρίση του ευρώ και όχι η Ελληνίδα μητέρα*. Εάν δεν υπήρχε η τι-μωρητική επιβολή τριών Μνημονίων των ευρωπαϊκών «θεσμών» (ΔΝΤ συν σπείρα 17 μισθάρνων οικονομιστών του παρανόμου Eurogroup) με την τεραστία ανεργία, την αδόκητο μετανάστευση 500.000 νέων Ελλήνων στην Εσπερία και το κλείσιμο 300.000 επιχειρήσεων, η ραγδαία μείωση του πληθυσμού θα απεφεύγετο.

Εάν οι κυβερνήσεις της Μεταπολιτεύσεως περιόριζαν τη φορομπηχτική τους μανία, την καρκινικής μορφής γραφειοκρατία και την απαράδεκτη αρνησιδικία, η εισαγωγή ιδιωτικού και ξένου κεφαλαίου στη χώρα θα είχε συνεπιφέρει κοινωνική ευημερία, όπως περίπου τις δύο προηγούμενες δεκαέτίες. Τότε οι γεννήσεις υπερέβαιναν τους θανάτους κατά 25.000 ετησίως και ο εγχώριος πληθυσμός ήταν σταθερός στα 10 εκατομμύρια περίπου, χωρίς λαθρομετανάστες, «Τρόικες» και ευρωπαϊκά ταμεία.

* Κωνσταντίνος Κόλμερ, Ευρωγενοκτονία, Εκδόσεις Λιβάνη, 2017, σελ.180.

slpress.gr

Το ποσό αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο που έχει δώσει ποτέ η Εταιρεία.

Και για το 2018, η καπνοβιομηχανία «Καρέλια Α.Ε.» επέλεξε να ανταμείψει τους εργαζόμενους της με υψηλά μπόνους και παροχές για την αφοσίωση και την απόδοσή τους. Το συνολικό ποσό για τους εργαζόμενους και τις δωρεές σε ιδρύματα ξεπερνά τα 3,7 εκατ. ευρώ.

Σημειώνεται πως τα χρήματα θα δοθούν στους εργαζόμενους καθαρά, καθώς θα πληρωθούν από την εταιρεία οι φόροι.

Το ποσό αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο που έχει δώσει ποτέ η Εταιρεία.

Στην ομιλία του κατά την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη γιορτή που διοργανώνει κάθε χρόνο για το προσωπικό της η εταιρεία, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Ανδρέας Καρέλιας, ανακοίνωσε τα εξής:

1. H ενίσχυση για το εορταστικό τραπέζι θα είναι φέτος αυξημένη και θα φτάσει τα €220 καθαρά για κάθε εργαζόμενο στην Εταιρεία.

2. Το επίδομα παρουσίας θα είναι και αυτό αυξημένο και θα φτάσει τα €900 καθαρά. Αυτό το δικαιούνται όσοι δεν έλειψαν ούτε μία μέρα από την εργασία τους. Πέρσι το επίδομα αυτό το έλαβε το 84% των εργαζομένων.

3. Ο κάθε εργαζόμενος, που έχει παιδιά που σπουδάζουν σε κρατικό Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, θα λάβει έκτακτη οικονομική ενίσχυση €1.500,00 καθαρά.

4. Οι εργαζόμενοι, των οποίων τα παιδιά πέτυχαν στα παραπάνω Ιδρύματα μέσα στο 2018, θα λάβουν επιπλέον ενίσχυση €500,00 καθαρά.

5. Παράλληλα, η Εταιρεία θα κάνει δώρο έναν υπερσύγχρονο φορητό υπολογιστή Apple σε κάθε παιδί που πέτυχε την εισαγωγή του σε μία από τις παραπάνω σχολές μέσα στο 2018.

6. Η εταιρεία έκλεισε 130 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Προκειμένου να τονίσουμε αυτήν την χρονιά ορόσημο, θα πάρουμε τα 130 χρόνια, θα τα πολλαπλασιάσουμε επί 10, και έτσι κάθε εργαζόμενος, θα λάβει πέραν των όσων είπα πριν, επιπλέον €1.300 καθαρά.

7. Εργαζόμενοι των οποίων οι μηνιαίες αποδοχές είναι κάτω από €2.500 θα λάβουν έκτακτη οικονομική ενίσχυση, πέραν των €1.300,00, επιπλέον €400,00, ήτοι €1.700,00

8. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές κάτω από €1.700, θα λάβουν πέραν των €1.300,00 και των €400,00, μία ακόμη πρόσθετη έκτακτη οικονομική ενίσχυση €600,00, ήτοι € 2.300,00 καθαρά.

9. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές έως και €1.200 και οι οποίοι έχουν από 2 ανήλικα παιδιά και πάνω, θα λάβουν, πέραν των όσων ανέφερα παραπάνω, επιπλέον €450,00 καθαρά για κάθε ανήλικο παιδί.

Παράλληλα, η εταιρεία αποφάσισε να ενισχύσει:

1) Το Πρώτο Ειδικό Δημοτικό και Ειδικό Νηπιαγωγείο Καλαμάτας με το ποσόν των €100.000

2) Το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Καλαμάτας (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.) με το ποσόν των €50.000

3) Το Σύλλογο Γονέων, Κηδεμόνων Και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Νομού Μεσσηνίας με το ποσόν των €60.000

4) Το Σύλλογο Φίλων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Μεσσηνίας (ΣΥ.Φ. ΑΜΕΑ) με το ποσόν των €50.000

5) Τα Παιδικά Χωριά SOS Καλαμάτας με το ποσόν των €75.000

6) Το Νοσοκομείο Καλαμάτας με το ποσόν των €75.000

7) Το Χαμόγελο του Παιδιού με το ποσόν των €150.000

.lifo.gr

Η Ελλάδα γερνάει με ραγδαίους ρυθμούς. Μέσα σε μία επταετία ο πληθυσμός της μειώθηκε κατά 360.000, μέσα στην επόμενη 12ετία θα μειωθεί κατά 770.000 και αν οι γεννήσεις κυμανθούν στα σημερινά άκρως χαμηλά επίπεδα, σε 35-50 χρόνια θα έχει μείνει ακριβώς ο μισός! Οι ηλικιωμένοι αυξάνονται, τα παιδιά μειώνονται, οι νέοι μεταναστεύουν, το εργατικό δυναμικό περιορίζεται, με τρομακτικές συνέπειες στην οικονομία και στο ασφαλιστικό σύστημα. Εντούτοις, η τελευταία επίσημη συζήτηση, πριν από εκείνη του 2018 στη Βουλή, για το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και διογκώνεται τις τελευταίες δεκαετίες έγινε πριν από περίπου 30 χρόνια. Τα πυροσβεστικά μέτρα –κυρίως επιδόματα σε πολύτεκνους και στη συνέχεια τρίτεκνους– δεν απέδωσαν. Το παιχνίδι χάνεται όταν οι κυβερνήσεις το μόνο που κάνουν είναι απλώς να ενδίδουν στις πιέσεις της εκλογικής πελατείας.

Στοιχεία που παρουσίασαν ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών σε ημερίδες και διεθνή συνέδρια, αλλά και στην Επιτροπή Δημογραφικού και Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής προ μηνών, αποκαλύπτουν όλες τις διαστάσεις του προβλήματος που απαιτεί τη λήψη άμεσων μέτρων, με τη δημιουργία ισχυρού διακομματικού οργάνου και παρέμβαση από το υψηλότερο επίπεδο. Δημογραφική πολιτική στην Ελλάδα δεν υφίσταται. Το 2005, ύστερα από πρόταση του ΕΚΚΕ, ιδρύθηκε στο υπουργείο Υγείας το Ινστιτούτο Δημογραφικής Πολιτικής. Δεν λειτούργησε ποτέ και το 2016 οι αρμοδιότητές του απλά μεταφέρθηκαν στο ΕΚΚΕ.

Έλλειμμα παρακολούθησης

Χώρες όπως η Βουλγαρία και η Σερβία έχουν υφυπουργό Οικονομικής και Δημογραφικής Πολιτικής και υπουργό άνευ Χαρτοφυλακίου για δημογραφική και οικογενειακή πολιτική αντίστοιχα. Εμείς δεν έχουμε καμία δομή παρακολούθησης των εξελίξεων, καμία δημογραφική παιδεία. Το ΕΚΚΕ προτείνει την ίδρυση ενός γραφείου δημογραφικής πολιτικής στη Βουλή (επιτροπές και γενικές γραμματείες έχει αποδειχθεί ότι δεν αποδίδουν), που θα λειτουργεί κατ’ αναλογία προς το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, και ευθείες παρεμβάσεις από τον εκάστοτε πρωθυπουργό.

Ακόμη, εισηγείται μια ενεργή πολιτική στήριξης των νέων άτεκνων ζευγαριών για τεκνοποίηση από νωρίς, ανατροπή της κουλτούρας, ένα παιδί –και αν– σε μεγάλη ηλικία, ουσιαστική «συμφιλίωση» επαγγελματικής-οικογενειακής ζωής, ενθάρρυνση των ανδρών να λαμβάνουν γονικές άδειες κ.ά. Προτάσεις έχουν καταθέσει η Νέα Δημοκρατία –μάλιστα έχει υιοθετήσει την πρόταση για «Speed premium», ειδικό βοήθημα, σε περίπτωση γέννησης επόμενου παιδιού εντός 30 μηνών από εκείνη του προηγούμενου– και το ΚΙΝΑΛ. Πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί στις σκανδιναβικές χώρες και στη Γαλλία, οι οποίες έχουν καταφέρει να βρεθούν και πάλι κοντά στον δείκτη αναπλήρωσης των γενεών – 2,1 παιδιά ανά γυναίκα, εμείς κατεβήκαμε αυτό το κατώφλι το 1981.

Η προτεραιότητα που δίδεται στο δημογραφικό από τις χώρες αυτές αποτυπώνεται στην ιστορία του τότε Νορβηγού πρωθυπουργού Γενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος κατά το διάγγελμά του, την Πρωτοχρονιά του 2001, αντί να εστιάσει στην οικονομική πρόοδο που σημειώθηκε εκείνη τη χρονιά, συνεχάρη τις μητέρες που έφεραν στον κόσμο τόσα πολλά παιδιά. Σχεδόν σε καμία άλλη δυτική χώρα, είπε, οι γυναίκες δεν έχουν τόσα παιδιά όσα στη Νορβηγία και παράλληλα, σε λίγες χώρες οι γυναίκες έχουν τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο και τόσο μεγάλο ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας όσο στη Νορβηγία. Σύμφωνα με τον κ. Στόλτενμπεργκ, η υψηλή γονιμότητα αποτελούσε έκφραση αισιοδοξίας για το μέλλον και για την «ποιότητα» της κοινωνίας τους. Δεν ανέλυσε τον όρο «ποιότητα», αλλά μίλησε για την εκπληκτική ικανότητα των γυναικών να συνδυάζουν τη μητρότητα με την αμειβόμενη εργασία.

Γιατί δεν ελήφθησαν εγκαίρως μέτρα

«H εφαρμογή κατάλληλης πολιτικής σε γενικές γραμμές καθυστέρησε ή δεν εφαρμόστηκε καθόλου, κυρίως για τους εξής λόγους. Πρώτον, στη δεκαετία του 1970 και του 1980, η χαμηλή γονιμότητα έτεινε να ερμηνευθεί ως ένα προσωρινό φαινόμενο που σχετίζεται με την καθυστέρηση του γάμου και της τεκνοποίησης», λέει ο Διονύσης Μπαλούρδος, διευθυντής Ερευνών του ΕΚΚΕ. «Εδραία ήταν η πεποίθηση ότι η γονιμότητα θα αυξηθεί σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, όταν οι καθυστερημένες γεννήσεις αναπληρωθούν. Η άποψη αυτή επιβεβαιώθηκε σε κάποιο βαθμό στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 από αυξήσεις στη γονιμότητα σε αρκετές χώρες (Σκανδιναβικές, ΗΠΑ, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο).

Σε άλλες χώρες όπου η γονιμότητα είχε πέσει κάτω από 1,5 γεννήσεις ανά γυναίκα από τη δεκαετία του 1980 (Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία), υπήρχε ο εφησυχασμός ότι η χαμηλή γονιμότητα θα εξαφανιζόταν από μόνη της. Ωστόσο, η γονιμότητα συνέχισε να πέφτει και παρέμεινε κάτω από 1,5 γεννήσεις ανά γυναίκα για περισσότερα από 20 χρόνια σε Νότια, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Υστερα από 20 χρόνια πολύ χαμηλής γονιμότητας, η ζημιά στην ηλικιακή δομή του πληθυσμού έχει ήδη γίνει. Για να αλλάξει αυτό είναι απαραίτητες οι πολιτικές για τη μετατόπιση της τεκνοποίησης σε νεαρότερες ηλικίες» σημειώνει.

Καθυστερημένη αντίδραση

Δεύτερη αιτία, κατά τον κ. Μπαλούρδο, το ότι «πολλές χώρες άργησαν να λάβουν διορθωτικά μέτρα. Ηταν διαδεδομένη η πεποίθηση ότι οι πολιτικές υπέρ της γεννητικότητας ήταν χρονοβόρες, ακριβές και ατελέσφορες. Κάτι που δεν ισχύει. Οι εμπειρικές αξιολογήσεις έχουν δείξει ότι είναι όντως αποτελεσματικές. Μπορεί να έχουν οικονομικό κόστος, όπως κάθε μέτρο πολιτικής, ωστόσο το ερώτημα είναι, κατά πόσον είναι οικονομικώς αποδοτικές. Συνήθως συμβαδίζουν με άλλες πολιτικές όπως η βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ εργασίας και οικογένειας. Ούτως ή άλλως οι σύγχρονες πολιτικές πρέπει να στρέφονται σαφώς στην οικογένεια. Σε χώρες της Ευρώπης με τιμές του δείκτη γονιμότητας σε επίπεδα κοντά στο 2,1 παιδιά/γυναίκα (π.χ. Σουηδία, Γαλλία) έμφαση δίνεται σε μείγμα πολιτικής, στην ισότητα όχι μόνον στην εργασιακή ζωή αλλά και στην οικογενειακή-ιδιωτική, όπως και στη συμφιλίωση του επαγγελματικού και οικογενειακού βίου», εξηγεί ο διευθυντής ερευνών του ΕΚΚΕ, που θεωρεί ότι η στόχευση στην Ελλάδα πρέπει επιπλέον να περιλαμβάνει:

• Σαφή διαχωρισμό της προνοιακής από την οικογενειακή πολιτική, ώστε να αναδειχθούν πρότυπα που «διαφεύγουν» από τον προνοιακό χάρτη της χώρας. Π.χ. απόκτηση πολλών παιδιών από άτομα της μεσαίας τάξης.

• Εμφαση στην πολιτική για την οικογένεια, η οποία να «δένεται» με εφικτά μέτρα, π.χ. κάλυψη των στόχων της Βαρκελώνης (μια θέση σε δημόσιο ή επιδοτούμενο ιδιωτικό παιδικό σταθμό για το 90% των παιδιών 3-6 ετών και το 33% εκείνων κάτω των 3 ετών).

• Εμφαση στα δικαιώματα των παιδιών, υποστήριξη της ιδιότητας του γονέα και της ανατροφής των παιδιών και όσον αφορά το έμμεσο κόστος.

• Οικογενειακή πολιτική για όλους: α) Ατεκνα ζευγάρια που βλέπουν θετικά και από νωρίς την απόκτηση παιδιών (ενίσχυση για ποιοτική φροντίδα, στέγαση, επαγγελματική ελαστικότητα χωρίς κινδύνους). β) Οσους αποκτούν το δεύτερο παιδί σε σύντομο διάστημα μετά το πρώτο. γ) Τρίτεκνους και πολύτεκνους, με ειδικά μέτρα πέραν εκείνων προνοιακού χαρακτήρα.

Σύμφωνα με τον κ. Μπαλούρδο, καμία πολιτική δεν μπορεί να αποδώσει αν δεν υπάρχει «πολιτική συναίνεση, μακροχρόνια δέσμευση και απομάκρυνση από πιέσεις και πελατειακά συμφέροντα. Με δεδομένη την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας, η πρόταση του ΕΚΚΕ είναι σαφής: η οικογενειακή πολιτική της χώρας πρέπει να είναι η κατεξοχήν πολιτική η οποία θα ασκείται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό».

Η «παγίδα» της αργοπορημένης μετάβασης στην ενηλικίωση

Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από δημογραφικές «ακρότητες». Τείνει να βιώσει τη χαμηλότερη γονιμότητα που έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία, εμφανίζει από τα υψηλότερα προσδόκιμα ζωής στον κόσμο, με αποτέλεσμα να γερνά ταχύτατα, και από τις υψηλότερες τιμές μέσης ηλικίας και αναλογίας ηλικιωμένων στον πληθυσμό. Οι ηλικιωμένοι, 65 και άνω, από 10% του πληθυσμού το 1966 (ποσοστό άνω του οποίου ο πληθυσμός θεωρείται γερασμένος) σήμερα αποτελούν το 21,5% και το 2035 αναμένεται να φτάσουν το 27,9%. Παράλληλα, τα παιδιά έως 15 ετών έχουν συρρικνωθεί από 26% το 1966 σε 14% σήμερα (11% το 2035).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΚΕ, την περίοδο 2011-2017, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική δημογραφική ιστορία μας παρατηρείται μείωση του πληθυσμού λόγω μείωσης των γεννήσεων και αρνητικής μετανάστευσης. Ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας συρρικνώνεται (από 7 σε 5,8 εκατ. το 2035· η αντιστοιχία ατόμων εργάσιμης ηλικίας θα είναι 1,4 προς 1 το 2050, από 3 προς 1 σήμερα). Εξελίξεις με σοβαρές επιπτώσεις στην υγειονομική φροντίδα των ηλικιωμένων, στην αγορά εργασίας, τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και συντάξεων, τα δημόσια οικονομικά.

Ο γάμος και η τεκνοποίηση αναβάλλονται, ο δείκτης γονιμότητας πέφτει κάτω από το 1,5, τη λεγόμενη «παγίδα της γονιμότητας», όπου αν μια χώρα βρεθεί, «παγιδεύεται» και η πορεία είναι πλέον μόνο προς τα κάτω, ποτέ προς τα πάνω. Στο 1,5 βρισκόμασταν το 1987, έκτοτε προχωρήσαμε καθοδικά και προσπεράσαμε και το κατώφλι της εξαιρετικά ακραίας χαμηλής γονιμότητας, που είναι το 1,3. Το 1999 ήμασταν στο 1,24. Επιδοματική πολιτική αλλά και η... διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων ανέβασαν τη γονιμότητα στο 1,5, μέχρι το 2009. Στη συνέχεια, με την κρίση ο δείκτης κατρακύλησε και πάλι στο 1,3. Με αυτόν τον δείκτη ο πληθυσμός θα μειωθεί, σύμφωνα με τους ειδικούς, κατά 50% σε 44,3 χρόνια. Αν η γονιμότητα σταθεροποιηθεί στο 1,5, ο πληθυσμός θα μειωθεί στο μισό, σε 64,7 χρόνια. Αν πέσει στο 1,1, η κατά το ήμισυ μείωση του πληθυσμού θα συντελεστεί σε 32,4 έτη (αν δεν επηρεάσει η μετανάστευση).

Στις σκανδιναβικές χώρες, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΚΕ, μολονότι οι γυναίκες αποκτούν το πρώτο παιδί σε μεγάλη ηλικία, δεν σταματούν στο ένα ή δύο παιδιά, όπως στις μεσογειακές. Ο υψηλός κίνδυνος φτώχειας, η δυσκολία εύρεσης σταθερής δουλειάς, η παρατεταμένη περίοδος που αφιερώνεται στην εκπαίδευση, η έλλειψη υποστηρικτικών πολιτικών που δημιουργεί ισχυρή εξάρτηση από τους γονείς (στην Ελλάδα στο πατρικό ζει το 51,6% των νέων 25-34 ετών) είναι μερικοί από τους παράγοντες που οδηγούν την αργοπορημένη μετάβαση στην ενηλικίωση. «Σε μια ακινητοποιημένη κοινωνία, όπως είναι η ελληνική, οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους δύο, ακόμη και τρεις φορές, μέχρι αυτά να φτάσουν τα 40 ή και παραπάνω», λέει ο διευθυντής Ερευνών του ΕΚΚΕ Διονύσης Μπαλούρδος.

Ετσι, έχουμε όλο και λιγότερα παιδιά σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία από το 2000 και μετά· η μέση ηλικία γυναίκας κατά την απόκτηση του πρώτου παιδιού μετατοπίστηκε από το 24ο το 1990 στο 32ο έτος σήμερα. Ενώ περιορίζονται οι πιθανότητες γέννησης άνω του ενός παιδιού ανά ζευγάρι, λόγω αδύναμου κοινωνικού κράτους και δυσχέρειας των γυναικών να συνδυάσουν οικογενειακή και εργασιακή ζωή. Η δημιουργία οικογένειας δεν αποτελεί πλέον αυτονόητη προοπτική για όλους τους νέους. Συχνά η ατεκνία είναι συνειδητή επιλογή – το 16,3% των γυναικών, που γεννήθηκαν το 1965, έμεινε άτεκνο. Οι νέοι κοινωνικοποιούνται σε ένα περιβάλλον με λίγα παιδιά, κι αυτό οδηγεί την επόμενη γενιά σε μικρότερο μέγεθος οικογένειας.

Η ακολουθία

Οι μεταβολές στη γονιμότητα ακολουθούν τις μεταβολές στην οικονομία με υστέρηση 1-2 ετών. Διότι, δεν είναι μόνο οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι πολύτεκνες και οι άνεργοι που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας, είναι και τα παιδιά, οι νέοι, οι NEETs (νέοι εκτός εκπαίδευσης, απασχόλησης, κατάρτισης), οι SINKIES, τα χαμηλοαμειβόμενα ζευγάρια (οι μισθοί και των δύο δεν κάνουν έναν κανονικό μισθό). Οι γυναίκες χωρίς μόνιμη δουλειά είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αποκτήσει παιδί έως τα 35. Η τάση είναι οι γυναίκες με παιδιά να εργάζονται λιγότερο από εκείνες χωρίς παιδιά. Στις σκανδιναβικές χώρες και στη Γαλλία, όπου η φροντίδα των παιδιών υποστηρίζεται κυρίως από το κοινωνικό κράτος, οι γεννήσεις είναι υψηλότερες (κοντά στο όριο αναπλήρωσης των γενεών, 1,85-2 παιδιά). Αντιθέτως, σε χώρες με οικογενειοκρατικό μοντέλο πρόνοιας, η γονιμότητα είναι χαμηλή.

Τασούλα Καραϊσκάκη
Καθημερινή

Ιωσήφ Σηφάκης

Η επανάσταση της Πληροφορίας και κατ’ επέκταση της Γνώσης, είναι ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας μετά την ανακάλυψη της γραφής και της τυπογραφίας. Από την αρχαιότητα, ο άνθρωπος κατασκευάζει μηχανές, για να πολλαπλασιάσει την μυϊκή του δύναμη, να στήσει τον τεχνικό πολιτισμό που τόσο άλλαξε τον κόσμο.

Χάρη στους υπολογιστές, σήμερα έχουμε πολλαπλασιάσει ιλιγγιωδώς τις νοητικές μας ικανότητες. Διότι κατά τούτο οι υπολογιστές υπερτερούν των ανθρώπων, στην ταχύτητα και ακρίβεια των υπολογισμών. Η δημιουργικότητα και η δυνατότητα κατανόησης του κόσμου, όμως, μένει χαρακτηριστικό πλεονέκτημα του ανθρώπου. Υπάρχει, έτσι μια αξιοσημείωτη συμπληρωματικότητα.

Σήμερα οι υπολογιστές ανοίγουν διάπλατα τα σύνορα της γνώσης. Ζούμε την εποχή της άυλης οικονομίας. Η γνώση είναι πληροφορία που χρησιμοποιείται είτε για να κατανοήσουμε μια κατάσταση είτε για να λύσουμε ένα πρόβλημα. Είναι πιο σημαντική και στρατηγική από τα υλικά αγαθά. Επιτρέπει την κυριαρχία πάνω στον υλικό κόσμο, καθώς μπορούμε να προβλέπουμε εγκαίρως και να διαχειριζόμαστε, κατά βέλτιστο τρόπο, τις υποδομές και τους φυσικούς πόρους.

Τεράστιες είναι οι δυνατότητες διεύρυνσης της επιστημονικής γνώσης χάρη στην χρήση των υπολογιστών που επιτρέπουν την επίλυση πολύπλοκων μοντέλων και την επίτευξη προβλεψιμότητας. Οι πρόοδοι στην ιατρική και την βιολογία, την φυσική και την χημεία, είναι θεαματικές. Ακόμα και τα μαθηματικά και η Λογική, κατ’ εξοχήν αφηρημένη γνώση, αποκτούν μια διάσταση πειραματική με τους υπολογιστές που χρησιμοποιούνται για την απόδειξη θεωρημάτων και την εμπέδωση αποτελεσμάτων.

Παράλληλα, με την σχεδίαση έξυπνων συστημάτων και την συνεργασία τους, εξασφαλίζουμε καλύτερες υπηρεσίες και επομένως ποιότητα ζωής, καθώς και την αυτοματοποίηση των διαδικασιών σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Όμως, σε κάθε επανάσταση παρουσιάζονται ευκαιρίες και ελλοχεύουν κίνδυνοι. Σημαντικές και επιταχυνόμενες ανακατατάξεις στον διεθνή χώρο συνεπάγονται ανακατανομή των ρόλων και τού πλούτου. Χώρες υπό ανάπτυξη αναδύονται ραγδαίως και διεκδικούν ανώτερες θέσεις στην παγκόσμια σκακιέρα.

Η εκπαίδευση STEM
Η επανάσταση της γνώσης είχε επιπτώσεις και άλλαξε ραγδαία τις απαιτήσεις στην εκπαίδευση. Φυσικά σήμερα πλέον είναι απαραίτητες για τον καθένα βασικές γνώσεις Πληροφορικής και των τεχνολογιών της πληροφορίας. Όμως, μια άλλη πολύ σημαντική τάση είναι η ανάγκη συνδυασμένης χρήσης αυτού που στις ΗΠΑ ονόμασαν STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics). Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε για να υποδηλώσει την συνδυασμένη χρήση γνώσεων από όλους αυτούς τους τομείς.

Την μαθηματική γνώση που δίνει τα μοντέλα και τις βάσεις για να σκεπτόμαστε σωστά. Την επιστημονική γνώση για να καταλάβουμε και να προβλέψουμε τα φαινόμενα. Την τεχνική γνώση που εφαρμόζει επιστημονική αλλά και καθαρά εμπειρική γνώση για να κατασκευάσουμε τεχνουργήματα. Τέλος την τεχνολογική γνώση που επιτρέπει να παράγουμε και να δρούμε ανταποκρινόμενοι σε κριτήρια αποτελεσματικότητας και ποιότητας. Η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί εργατικό δυναμικό που όχι μόνο κατέχει τις απαραίτητες επιστημονικές και μαθηματικές γνώσεις, αλλά και μπορεί να τις χρησιμοποιήσει και να τις εφαρμόσει αποτελεσματικά στην πραγματική οικονομία και την κοινωνική ζωή.

Σήμερα τα STEM είναι προτεραιότητα στην εκπαίδευση των προηγμένων χωρών που αλλάξαν ριζικά τα εκπαιδευτικά τους προγράμματα για να τα προσαρμόσουν στις νέες ανάγκες. Σημαντικές δράσεις για την διδασκαλία των STEM αναπτύχθηκαν στις ΗΠΑ κατά την πρώτη θητεία του προέδρου Ομπάμα, κινούμενες από το γεγονός ότι διαπιστώθηκαν καθυστερήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος των ΗΠΑ σε σχέση με πολλούς δείκτες:

Υπεροχή των φοιτητών άλλων χωρών στα STEM, όπως διαφαίνεται από διεθνείς διαγωνισμούς και στατιστικές.
Την διαπίστωση ότι πάνω από τα μισά πανεπιστημιακά διπλώματα στην Ιαπωνία και την Κίνα ήταν σε θετικές επιστήμες και επιστήμες μηχανικού, ενώ μόνο το ένα τρίτο στις ΗΠΑ.
Την διαπίστωση ότι τα ασιατικά και ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα παράγουν πολύ περισσοτέρους επιστήμονες μηχανικούς παρά τα αμερικανικά.
Τέλος, άλλες σημαντικές διαπιστώσεις είναι ότι η αγορά εργασίας στα STEM αυξάνει πολύ γρηγορότερα από τα άλλα επαγγέλματα. Και φυσικά ότι οι μισθοί σε STEM επαγγέλματα είναι σημαντικά υψηλότεροι.
Βασική ιδέα στο όραμα των STEM είναι η ολοκλήρωση των γνώσεων και η συνδυασμένη χρήση τους. Αυτό θα μας επιτρέψει να έχουμε ανθρώπινο δυναμικό με επαρκή κατάρτιση για την αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος η εκπαίδευση δίνει βαρύτητα στην μάθηση μέσα από την λύση προβλημάτων (Problem-based learning).

Οργάνωση της διδασκαλίας
Πρόκειται για μια εκπαιδευτική προσέγγιση που βάζει τους διδασκόμενους μπρος σε όχι καλώς ορισμένα προβλήματα, όπως αυτά που θα αντιμετωπίσουν στην ζωή τους και που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις. Έτσι ο μαθητής δεν μαθαίνει παθητικά αλλά αναζητεί ενεργώς την γνώση που είναι αναγκαία για την επίλυση των προβλημάτων του.

Η εφαρμογή αυτής της ιδέας απαιτεί φυσικά την κατάλληλη οργάνωση της διδασκαλίας σε μικρές ομάδες και την αποστασιοποίηση του εκπαιδευτή που παίζει ένα ρόλο διαμεσολαβητή και καθοδηγητή. Επίσης η εκπαίδευση των STEM δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στον σχεδιασμό (design). Αυτός είναι μια διαδικασία που ξεκινά από δεδομένες ανάγκες που κατ’ αρχήν μεταφράζονται σε τεχνικές απαιτήσεις. Από αυτές μηχανικοί αναπτύσσουν τα σχέδια για την κατασκευή ενός τεχνουργήματος που τις ικανοποιούν.

Οι ικανότητες και οι δεξιότητες που χρειάζονται για να γίνεις ένας καλός σχεδιαστής είναι δύσκολο να διδαχθούν. Τέτοιες είναι η κατανόηση και ανάλυση των αναγκών και η πραγμάτωσή τους, λαμβάνοντας υπόψη τεχνικοοικονομικούς περιορισμούς όπως κόστος, χρηστικότητα και φυσικές ιδιότητες των υλικών. Αυτού του είδους οι δραστηριότητες καλλιεργούν, επίσης, τις ικανότητες επικοινωνίας και συνεργασίας με άλλες ομάδες.

Σήμερα η πατρίδα μας αναζητεί τον δρόμο για μια έξοδο από το τούνελ της κρίσης, μιαν αναγέννηση. Σ’ αυτή την προσπάθεια είναι κοινή συνείδηση ότι πρέπει να απαντήσουμε θαρραλέα στις προκλήσεις που θέτει η κοινωνία της γνώσης. Τόσο όσον αφορά τον εκσυχρονισμό της εκπαίδευσης όσον και την ανάπτυξη στηριγμένη στην τεχνολογία και την καινοτομία.

slpress.gr

Η ανάρτηση - καταγγελία του πατέρα στο Facebook, οι αντιδράσεις των περαστικών αλλά και του οδηγού του αυτοκινήτου

Ένας ανήλικος σε αναπηρικό αμαξίδιο παρέμεινε για 45 λεπτά σε μπλοκαρισμένη διάβαση στην Γλυφάδα. Το γεγονός γνωστοποίησε ο πατέρας του μέσω Facebook με την καταγγελία του να γίνεται viral και να προκαλεί εκατοντάδες σχόλια.

Η μετακίνηση του ανήλικου αποδείχθηκε Γολγοθάς αφού αρχικά η θέση πάρκινγκ που προοριζόταν για Άτομα με Αναπηρία είχε καταληφθεί από αυτοκίνητο χωρίς ειδική σήμανση ενώ μια δεύτερη ανάλογη θέση «παραχωρήθηκε» στους δικαιούχους χρήσης της μετά από την απειλή πως θα κληθεί η Αστυνομία.

Αργότερα και όταν η βόλτα είχε ολοκληρωθεί ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπλόκαρε τη διάβαση καθιστώντας αδύνατη τη διέλευση.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο πατέρας στο Facebook, έπρεπε να περιμένουν για 45 λεπτά μέχρι να εμφανιστεί ο οδηγός του αυτοκινήτου και ενώ αρκετός κόσμος είχε σταματήσει για να τους συμπαρασταθεί.

Oλόκληρη η ανάρτηση του πατέρα:
Ακολουθεί "σεντονάκι" αλλά δεν γίνεται αλλιώς ακόμα και τέτοιες μέρες.
Σήμερα πήρα τον Δημήτρη, τον Σπύρο τον γιο μου αλλά και τον ανηψιό μου τον Σπύρο να πάμε Γλυφάδα για βόλτα και μεσημεριανό. Φτάσαμε στον Αγ. Κωνσταντίνο και βλέπω δεξιά την μια από τις δύο θέσεις πάρκινγκ ΑμΕΑ ελεύθερη οπότε στρίβω και κατευθύνομαι εκεί. Μπροστά μου κόκκινο Nissan με ζευγάρι ηλικιωμένων ψάχνουν πάρκινγκ και φυσικά μπαίνουν στην θέση ΑμΕΑ χωρίς δεύτερη σκέψη. Σταματάω από πίσω κατεβαίνω και χτυπάω το τζάμι ήρεμα και αφού το κατεβάζει, ρωτάω ευγενικά:

- είστε ΑμΕΑ;
- "ναι είμαστε"
μου λέει με ύφος ξινισμένο μέχρι εκεί που δεν παίρνει και της απαντώ αμέσως:
- παρακαλώ τοποθετείτε την κάρτα σας στο παρμπρίζ;
- ποιά κάρτα;
με ρωτάει και καταλαβαίνω ότι έμπλεξα.
- πάντως όχι της τράπεζας,
συνεχίζω και της εξηγώ ότι έχω στο αυτοκίνητο άτομο με αναπηρία οπότε πρέπει να φύγει. "Στράβωνει" πολύ και μου λέει "καλά που σε έπιασε ο πόνος" και η πίεση μου πάει στο 200 οπότε της λέω με πολύ ένταση χωρίς να υψώσω φωνή, "σέβομαι τα άσπρα μαλλιά και των δύο σας αλλά η αστυνομία είναι από πίσω και σας δίνω 2 λεπτά για να φύγετε" .

Στο μεταξύ ο αστυνομικός, επειδή έχω κλείσει τον δρόμο έξω από το Mark's & Spencer έρχεται και του εξηγώ. Το ζευγάρι αποχωρεί με συνοπτικές διαδικασίες και ο αστυνομικός κόβει κλήση στο διπλανό από εμένα αυτοκίνητο, επίσης παρκαρισμένο σε θέση ΑμΕΑ και ξεβιδώνει πινακίδες.
Εξηγώ στον ανηψιό μου που είναι μικρότερος γιατί έκανα όλο αυτόν τον ντόρο και γιατί είναι λάθος να μην σεβόμαστε την ένδειξη ΑμΕΑ στα πάρκινγκ ή τις διαβάσεις και τις ράμπες.

Παίρνω τα παιδιά και ξεκινάμε την βόλτα μας. Την κάνουμε και περνάμε ωραία ενώ περπατώντας καταλήγουμε στην Γιαννιτσοπούλου και αποφασίζουμε να φάνε burger στο Brother's in law όπου επίσης περνάμε πολύ καλά και απολαμβάνουμε το φαγητό μας, ενώ έρχονται και οι γονείς του ανηψιού μου όποτε προτείνω να πάω με τον Δημήτρη να φέρουμε από τον Αγ. Κωνσταντίνο το αυτοκίνητο μέχρι να φάνε και να φύγουμε.

Ξεκινάω και κατεβαίνω την Γιαννιτσοπούλου και στα Starbucks έχω ήδη βγει δρόμο γιατί έχουν κλείσει τα πεζοδρόμια αλλά ακριβώς στην γωνία με Κύπρου ξαναμπαίνω και πάω να περάσω απέναντι.

Ακριβώς εκεί παρκαρισμένο με αλαρμ λευκό audi που κλείνει την ράμπα και διάβαση αλλά και αυτοκίνητα διπλοπαρκαρισμένα οπότε ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ.
Είναι κάτι στιγμές που απλά σου στρίβει, απλά λες ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ και αυτή ήταν μια τέτοια στιγμή. Κάθισα μπροστά στην ράμπα με τα πόδια του Δημήτρη από το αμαξίδιο να ακουμπάνε την πόρτα του συνοδηγού και αποφάσισα να περιμένω μέχρι να έρθει, όσο χρόνο και να έκανε. Η ώρα 15:24 και είχα 2 ώρες μπροστά μου.

Ένα ζευγάρι αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί και έρχονται με ρωτάνε αν μπορούν να βοηθήσουν. Τους απαντώ ότι θα μπορούσα να βρω μια διέξοδο αλλά δεν θέλω! Θέλω ο γιος μου και όλα τα άτομα με αναπηρία αλλά και οι γονείς με τα καρότσια να μην κάνουν ειδικούς ελιγμούς απλά για να περάσουν απέναντι.

Συμφωνούν και μένουν μαζί μου ενώ ακούν την συζήτηση άλλο ένα ζευγάρι με τα παιδιά τους και αποφασίζουν να μείνουν και αυτοί και στην παρέα προστίθεται ένας κύριος που καλεί αμέσως την αστυνομία και ένας ακόμα. Τους ευχαριστούμε σαν οικογένεια όλους. Μου ανέβηκαν δάκρυα στα μάτια από την υποστήριξη.

Περνάνε δέκα λεπτά και είμαστε εκεί ακίνητοι εγώ και ο Δημήτρης ενώ περνάνε εκατοντάδες άτομα που αντιλαμβάνονται και είτε λένε κάτι ή κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι τους. Στα 20 λεπτά βλέπω απέναντι άλλα 5-6 άτομα να κοιτάνε να σχολιάζουν και να μην φεύγουν, είμαστε πλέον καμμία 10αρια και εκείνη την στιγμή έρχονται χωρίς να τους έχω πει τίποτα ο κουνιάδος μου με την γυναίκα του και ο Σπύρος ο γιος μου με τον Σπύρο τον ανηψιό μου.

Γινόμαστε 15..ενώ έχει περάσει μισή ώρα που είμαστε ακίνητοι και περιμένουμε. Έχουμε κάλεσει την αστυνομία άλλες δύο φορές χωρίς αποτέλεσμα..
Ακούω σχόλια του τύπου "να του σπάσουμε τους καθρέφτες" ή "να το αναποδογυρίσουμε" και "θαυμάζω την ηρεμία σου" αλλά μέσα μου βράζω.

Δεν έχω αφήσει το χέρι του Δημήτρη ούτε δευτερόλεπτο μια και κάθε τέτοια "μάχη" την δίνουμε όλοι μαζί σαν οικογένεια και την δίνουμε για τον πρίγκηπα αλλά και για όλα τα άτομα με αναπηρία που σε αυτό το απόλυτο κράτος-μπορδέλο δεν είναι αποδέκτες στοιχειώδη σεβασμού από το κράτος αλλά δυστυχώς και από πολλούς, πάρα πολλούς συμπολίτες.

Βλέποντας τον κόσμο γύρω μου και την οργή που έχει συσσωρευτεί έχω πραγματικά "φορτώσει" συναισθηματικά και κάπου εκεί στα 45 λεπτά βλέπω έναν νεαρό στα 28-30 να κοιτά και να έρχεται ανήσυχος τρέχοντας.

Πλησιάζει πατά το κουμπί, ανοίγει την πόρτα μου λέει "συγνώμη" και πάει να μπει στο αυτοκίνητο.
Του ζήτησα ήρεμα να με κοίταξει και να μου πει αν θεωρεί ότι με μια συγνώμη όλα είναι καλά αλλά πριν προλάβει να μου απαντήσει ένας από πίσω του φωνάζει κάτι πολύ έντονα ενώ ο Νίκος δεν τον αφήνει να φύγει. Τον ξαναρωτάω και μου απαντάει:

- "είπα συγνώμη τι άλλο να κάνω, έχω αργήσει πρέπει να φύγω"
και πάει να μπει στο αυτοκίνητο.
Πέφτει τρελό κράξιμο και έχουν μαζευτεί πολλοί άνθρωποι την στιγμή που όλη η φόρτιση μου έσκασε σαν βόμβα επάνω του.. "βιάζομαι πρέπει να φύγω" ενώ εμείς είμαστε ακίνητοι 45 λεπτά εξ αιτίας του και μαζί μας όλος αυτός ο κόσμος...
Ειπώθηκαν πολλά και έγιναν πολλά μέχρι που τελείωσε η όλη φάση.

Ο νεαρός Έλληνας από Αμερική έλεγε απίστευτα προσβλητικές βλακείες και λίγο έλειψε να τον χτυπήσω. Κρατήθηκα δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα και δεν αρέσουν και στον πρίγκηπα οι φασαρίες.

Γίνανε όμως και άλλα κωμικοτραγικά όπως την ώρα που του φώναζα μπήκε στην μέση ο γνωστός "Έλληνάρας" που μόλις έχει εμφανιστεί και δεν ξέρει τι έχει προηγηθεί για να μου πει ότι "χάνω το δίκιο μου επειδή φώναξα και έβρισα (δεν είχα βρίσει μέχρι εκείνη την στιγμή), ή ότι εμφανίστηκε μια φίλη του νεαρού ακόμα πιο νεαρά η οποία αφού είπε την εξυπνάδα της και ενώ άλλοι πριν από εμένα της είπαν να μην ανακατεύεται, συνέχισε και όταν της μίλησα λίγο πιο έντονα γύρισε και πέταξε την κορυφαία ατάκα, "δεν μπορώ να καταλάβω τόση κακία" επειδή επιμείναμε να έρθει η αστυνομία να του πάρει τις πινακίδες.

Αποκορύφωμα η άφιξη του νταή και φυσικά μοναδικής ευφυΐας "ξαδέρφου" ο οποίος γεμάτος μαγκιά και ύφος ενώ πάω να του μιλήσω μου λέει "εσύ ποιος είσαι και ανακατεύεσαι;" και μπαίνει στο αμάξι να φύγει. Μπήκα μπροστά ακουμπώντας το καπό και του ζήτησα να ξεκινήσει...
Ο νεαρός έχει πλέον αντιληφθεί το λάθος του, και το αρχικό και το της αντίδρασης και παρεμβαίνει. Έρχεται κοντά και μου εξηγεί ότι τα ελληνικά του δεν είναι καλά και ίσως είπε τα λάθος πράγματα ενώ αρχίζει και μου μιλάει στα αγγλικά. Η αστυνομία πουθενά και είμαι "στα κόκκινα"..

Πρέπει να φύγω..για το καλό όλων και κυρίως για να μην με δουν τα παιδιά σε άλλη κατάσταση και λάβουν λάθος μηνύματα. Το να φύγω με πονάει και με πιάνουν τα κλάματα αλλά ήξερα ότι έπρεπε να φύγω, εκείνη την στιγμή χωρίς καθυστέρηση.

Του εύχομαι καλή χρονιά και παίρνω τον Δημήτρη και περνάμε απέναντι..ένας κύριος που ήταν εκεί μου λέει "δεν έπρεπε να φύγεις" και με παίρνει το παράπονο οπότε μια μια κοπέλα που ήταν όλη την ώρα εκεί με αγκαλιάζει στον ώμο και μου λέει "καταλαβαίνω ή προσπαθώ καλή χρονιά".. Φωνάζω στον Νίκο ότι φεύγω και ένα ευχαριστώ σε όσους κάθησαν μαζί μας..

Ο Δημήτρης έχει ραντεβού με μια φίλη του και πρέπει να βιαστούμε..είμαι χάλια αλλά γελάμε γιατί είναι χαρούμενος που θα πάει για καφέ..φτάνουμε στο αυτοκίνητο και η αστυνομία γράφει τον διπλανό μου 5 ώρες μετά γιατί είναι παρκαρισμένος σε θέση ΑμΕΑ...σκέφτομαι ξανά ότι θέλω να φύγω, θέλω να μας πάρω και να φύγω..

Τα έγραψα όλα μα όλα για να περάσουν ίσως κάποια μηνύματα.
Μην παρκάρετε σε ράμπες και διαβάσεις πρόσβασης των ΑμΕΑ. Μην κλείνετε τα πεζοδρόμια. Μην παρκάρετε σε θέσεις ΑμΕΑ. Αφήστε εμάς τις οικογένειες, τους συνοδούς αλλά σκεφτείτε τα ίδια τα άτομα και τον εαυτό σας γιατί είμαστε όλοι εν δυνάμει άτομα με αναπηρία, σε μια κακή στιγμή..η συνείδηση μας είναι η πρόσβαση τους στην καθημερινότητα, στην ζωή, στην συμμετοχή και όχι στον αποκλεισμό..

Καλή Χρονιά με υγεία σε όλους σας και την αγάπη μας σε όλους τους "πρίγκηπες και τις πριγκίπισσες" αλλά και στις οικογένειες τους. Να μιλάμε, να διαμαρτυρόμαστε και να δημοσιοποιούμε για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα για τα παιδιά μας, για τους ανθρώπους μας, για τους συμπολίτες μας μιας διαφορετικής ομάδας...

Πηγη:lifo.gr

Την ύπαρξη μιας περιβαλλοντικής "βόμβας" στην Αττική αποκάλυψε ο Πρόεδρος Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Αθήνας Πειραιά κ. Γρηγόρης Γουρδομιχάλης, μιλώντας στον Realfm 97,8 και την εκπομπή του Μάνου Νιφλή. Συγκεκριμένα, έκανε λόγο για χώρο αυθαίρετης διάθεσης 10 εκατ. τόνων ραδιενεργών αποβλήτων στο όρος Αιγάλεω, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημόσια υγεία.

“Σε κατοικημένη περιοχή, στο λεκανοπέδιο υπάρχει μία χωματερή με 10 εκατ. τόνους αποβλήτων που έχουν αυξημένη ραδιενέργεια, ραδιενεργά απόβλητα. Αυτό το πράγμα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι αποτέλεσμα της αυθαιρεσίας της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ξεκίνησε από το εργοστάσιο λιπασμάτων Δραπετσώνας, όπου για την παραγωγή φωσφορικού οξέος που χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη για τα λιπάσματα στη γεωργία, έκαναν εισαγωγές από μία περιοχή της Αφρικής που είχε ήδη αυξημένη ραδιενέργεια... Το εργοστάσιο έπειτα από διαμαρτυρίες άρχισε να μεταφέρει τα στερεά αυτά απόβλητα στους πρόποδες του όρου Αιγάλεω με την ανοχή της Αστυνομίας, του Δασαρχείου και όλων των κρατικών υπηρεσιών” είπε μεταξύ άλλων ο κ. Γουρδομιχάλης και πρόσθεσε:
“Κάθε χρόνο έριχνε 500.000 τόνους. Τα φορτηγά του, μετέφεραν τα απόβλητα μέσα από κατοικημένες περιοχές και τα απέθεταν εκεί. Σε διάστημα 20 ετών έχουμε 10 εκατ. τόνους ραδιενεργών αποβλήτων. Αυτά τα απόβλητα είτε με τη μορφή σκόνης αναδύονταν στον αέρα σε όλο το λεκανοπέδιο και εισπνέονταν από τους πολίτες, είτε επειδή ήταν διαλυτά από το νερό της βροχής περνούσαν στον υδροφόρο ορίζοντα και τον δηλητηρίαζαν. Δηλαδή, μία βόμβα, μία πληγή στο σώμα της Αθήνας με τα εκατομμύρια κατοίκους η οποία λειτουργούσε χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς”.

“Το 2005 ο Περιβαλλοντικός Σύνδεσμος Αθήνας Πειραιά αποφασίζει να αποκαταστήσει αυτόν τον επικίνδυνο ΧΑΔΑ (Χώρος Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Αποβλήτων). Ξεκινήσαμε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια σταδιακά με εγκεκριμένες μελέτες και με χρηματοδότηση είτε από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, είτε από άλλα κρατικά προγράμματα... Φτάνουμε στη διαδικασία όπου έχουμε βάλει το ‘κακό’ μέσα σε μία μεγάλη κατσαρόλα και πρέπει να βάλουμε το καπάκι. Επί τέσσερα χρόνια αλληλογραφούμε με την αποκεντρωμένη διοίκηση Αττικής και ζητάμε να μας εγκρίνουν τους περιβαλλοντικούς όρους... Με αόριστες δικαιολογίες πέρασαν τέσσερα χρόνια και το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί” ανέφερε ο Πρόεδρος Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Αθήνας Πειραιά και σημείωσε:

“Το θέμα είναι η δημόσια υγεία και ασφάλεια. Εάν αυτό το σύστημα που έχουμε κάνει δεν κλείσει να σταθεροποιηθεί και καταρρεύσει, αυτό που έγινε στη Μάνδρα θα είναι μία απλή παιδική χαρά... Δυστυχώς, αντιμετωπίζουμε μία προκλητική αδιαφορία. Για να κλείσει αυτό το πράγμα, επειδή δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτοί οι εκατομμύρια τόνοι στο εξωτερικό χρειαζόμαστε χώμα για να καλύψουμε τις μεμβράνες... Πληρώνει το Δημόσιο να φύγουν τα χώματα από το μετρό του Πειραιά 50χλμ μακριά και όταν δεήσουν να μας δώσουν την άδεια να προχωρήσουμε, θα πρέπει να πληρώσουμε εμείς χώματα να ολοκληρώσουμε το έργο, εμείς δηλαδή το ελληνικό δημόσιο. Κάθε φάση κοστίζει ένα εκατ. ευρώ.”

Ακούστε το ηχητικό:
η συνέχεια εδώ

Μ​​οιάζει να έχει χαθεί, για το μεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού στον πλανήτη σήμερα, η επίγνωση της διαφοράς ανάμεσα στη γιορτή και στην επιπόλαιη τέρψη. Η απώλεια μετριέται σε διάρκεια ενός ή των δύο τελευταίων αιώνων – τα Χριστούγεννα, λ.χ., τι σήμαιναν για τον παππού ή τον προπάππου μας και τι σημαίνουν για μας σήμερα;

Ενας ή και δύο αιώνες είναι διάρκεια ασήμαντη (σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος ή και σε σχέση με την ύπαρξη έλλογης ζωής πάνω στη γη). Πάντως, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου, τη γιορτή τη γεννούσε η απάντηση στο ερώτημα: από ποια αιτία και για ποιο σκοπό υπάρχει ο «κόσμος», γιατί ο λόγος-τρόπος της ύπαρξης των υπαρκτών να συνιστά κόσμημα αρμονίας, τάξης και κάλλους;

Δεν απασχολούσε όλους το ερώτημα, υπήρχαν πάντοτε και άνθρωποι άσκεφτοι, βοσκηματώδεις, που απλώς επιβίωναν χάρη στις ορμές αυτοσυντήρησης – χωρίς ερωτήματα για την αιτία και τον σκοπό της ύπαρξης. Υπήρχαν, ίσως και να πλεόναζαν, οι άσκεφτοι, αλλά τον χρόνο τον μετέπλαθαν σε Ιστορία μόνο όσοι πάλευαν να διακρίνουν «νόημα» της ύπαρξης. Αποτύπωναν την πάλη τους στην Τέχνη, στη Φιλοσοφία, στο «Πολιτικόν Αθλημα».

Σήμερα, για πρώτη ίσως φορά, ο χρόνος κυλάει, αλλά Ιστορία δεν γράφεται. Συμβαίνουν πολλά και διάφορα, όπως συμβαίνουν και σε μια μυρμηγκοφωλιά ή σε κυψέλη μελισσών. Αφορούν στην ικανοποίηση του ενστίκτου και των ορμών επιβίωσης, όχι στο ερώτημα: γιατί η επιβίωση, γιατί η ύπαρξη. Τα όσα συμβαίνουν μεταποιούνται αμέσως σε «πληροφορία», η πληροφορία αξιολογείται χρηστικά, πουλιέται σαν «είδηση». Για να είναι ευπώλητη η είδηση πρέπει να εντυπωσιάσει, γι’ αυτό και υποτάσσεται ολοκληρωτικά στην προτεραιότητα του εντυπωσιασμού: εμπορευματοποιούνται οι εντυπώσεις, υποκαθιστούν την είδηση.

Αυτή μπορεί να είναι μια εξήγηση, γιατί δεν υπάρχουν πια και Γιορτές. Γιορτή είναι μια μεγάλη χαρά που κοινωνείται, μοιράζεται και μετέχεται από την κοινότητα. Την πραγματικότητα της «κοινότητας» δεν τη συγκροτούσε ο «καταμερισμός της εργασίας, η «κοινωνία της χρείας» – ο ωφελιμισμός μπορεί να οδηγήσει μόνο ώς τον «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι» (την societas). Δεν αρκεί η χρησιμοθηρία για να γεννηθεί «πόλις», «κοινότητα», «εκκλησία» (του δήμου ή των πιστών). Η χρησιμοθηρία γεννάει συμβάσεις, συμβόλαια, «συντάγματα», νάρθηκες θωράκισης ατομικών δικαιωμάτων – κατασφαλίζει τις βοσκηματώδεις υπάρξεις.

Η πόλις-κοινότητα-εκκλησία έχει άξονα συνοχής το «ιερό», δηλαδή το σημάδι-σημαίνον του αληθούς. Και α-λήθεια (εμφάνεια) είναι η φανέρωση, δηλαδή η εμπειρική πιστοποίηση (όχι η «δόξα»-δοξασία) του τρόπου της αθανασίας (του «αθανατίζειν»). Εμπειρική πιστοποίηση καθολικά κοινωνούμενη που γεννάει το γεγονός της Γιορτής.

Οι άνθρωποι σήμερα δεν ξέρουμε τη Γιορτή, ονομάζουμε «γιορτή» την προγραμματισμένη (ημερολογιακά) τέρψη ή διασκέδαση ή ευωχία – ατομοκεντρικές, εφήμερες ευχαριστήσεις. Θεωρούμε «γιορτή» έναν ξεχωριστό διάκοσμο της πεζής καθημερινότητας – λαμπιόνια, καμπανίτσες, πολύχρωμες μπαλίτσες, έλατα με γιρλάντες, πακεταρισμένα δωράκια, αλλοδαπές μουσικές. Η «αλήθεια» για μας σήμερα δεν είναι ο τρόπος της αθανασίας, που σημαίνεται μόνο με τη γλώσσα της Τέχνης ή της πολιτικής και εκκλησιαστικής πράξης. Για μας «αλήθεια» είναι η ορθότητα της κατανόησης, γι’ αυτό και η πολιτική πράξη έχει δώσει τη θέση της στην προπαγάνδα, στον διαφημιστικό εντυπωσιασμό, όπως και το εκκλησιαστικό γεγονός έχει υποκατασταθεί από το «κήρυγμα».

Λογαριάζουμε για «πολιτικούς» τους επιδέξιους χειριστές του λεκτικού εντυπωσιασμού, οσοδήποτε ψεύδος, απάτη ή μικρόνοια κι αν κομίζουν. Και λογαριάζουμε σαν λειτουργία «πατρότητας», εισόδου στον τρόπο της όντως ζωής, το κήρυγμα: την υποκατάσταση του εκκλησιαστικού γεγονότος από τη νέκρα της τυποποιημένης συναισθηματικής και ηθικοδιδακτικής φλυαρίας.

Η πολιτική δεν είναι πια υπούργημα που διακονεί την «κοινωνίαν της χρείας», είναι ντοπάρισμα και μέθη επιθετικής διαχείρισης εντυπώσεων, παράκρουση ευθέως ανάλογη με την ποδοσφαιρολαγνεία (ενδεικτική η παραλληλία «δελτίων ειδήσεων», πολιτικών και «αθλητικών», απανωτά μέσα στη μέρα). Και η Εκκλησία δεν είναι πια κοινότητα (ενορία και επισκοπή) όπου κοινωνείται το άθλημα του τρόπου της αθανασίας, είναι «επικρατούσα θρησκεία», με συνείδηση και οργάνωση κυρίαρχης ιδεολογίας, με όπλο κυριαρχίας το κήρυγμα: Πρωινό, εσπερινό, προφορικό, έντυπο, ραδιοφωνικό, τηλεοπτικό – κήρυγμα απόλυτα υπόδουλο στις πρακτικές της ιδεολογικής προπαγάνδας.

Η παρακμιακή αλλοτρίωση, στρέβλωση και παραποίηση της πολιτικής και της Εκκλησίας, συνοδεύεται (απολύτως λογικό) και από τη διαστροφική παράχρηση της λέξης έρωτας, ερωτικός. Σημαίνει πια η λέξη, στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, την πορνική, εμπορευματοποιημένη εκδοχή της σεξουαλικότητας. Τα πιο πολύτιμα, κορυφαία κατορθώματα πληρότητας της ζωής, τα υποτάσσουμε οι άνθρωποι στη χαμέρπεια του ατομοκεντρικού πρωτογονισμού. Αυτή η πιστοποίηση είναι οδύνη, αλλά και πρόκληση: Πάντοτε, μια «μαγιά» ανθρώπων θα σώζει την προτεραιότητα του πόθου για την αλήθεια της πολιτικής, την αλήθεια της Εκκλησίας, την αλήθεια του έρωτα.

Μαζί και την αλήθεια των Χριστουγέννων.

Χρήστος Γιανναράς
Καθημερινή

Ας κάνουμε, έστω μια φορά, τη δοκιμή μήπως δούμε προκοπή: να αισιοδοξήσουμε δρώντας, αντί να γκρινιάζουμε αδρανώντας

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Eνα από τα αγαπημένα σπορ της εποχής είναι η γκρίνια, η απαισιοδοξία, η κατήφεια, η καντήφλα. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τον ακόλουθο διάλογο: «Καλημέρα! Τι γίνεται; Πώς πας;» «Πώς να τα πάω; Aσ' τα, χάλια… Κάθε πέρσι και καλύτερα. Και μη χειρότερα».

Η συνέχεια του διαλόγου είθισται να πάλλεται στις συχνότητες της απαντήσεως εκείνου που περνά «χάλια». Συνήθως, αυτοί που λένε για τα «χάλια» τους στις καθημερινές συζητήσεις και «στην πολλή συνάφεια του κόσμου και μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες», που λέει κι ο μέγας Αλεξανδρινός ποιητής, στέκονται στα πόδια τους, βρίσκονται εκτός νοσοκομείου, εκτός φυλακής και εκτός νεκροταφείου (θα ήταν έκπληξη αν συνέβαινε κάτι διαφορετικό από το τελευταίο), έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό και ηλεκτρισμό, στέγη πάνω από την κεφαλή τους, κλίνη για να αποθέσουν το κουρασμένο κορμί τους και φαγητό για να γεμίσουν τα στομάχια τους.

Εδώ που τα λέμε, ένας υγιής άνθρωπος με υγιή οικογένεια και όλα τα προαναφερθέντα αγαθά είναι τερατωδώς αχάριστος προς τον Κύριο, αν περιφρονεί όσα έχει και αυτοοικτίρεται για τις «κακουχίες» που περνά. Η αχαριστία του λογίζεται διπλή και μπορεί να θεωρηθεί περίπου ασυγχώρητη, όταν δεν κάνει τίποτε άλλο για να μεταβάλει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται ο ίδιος και η «άτιμη η κοινωνία» στην οποία ζει. Τέτοιου είδους προσωπικότητες θέλουν την «επανάσταση» αρκεί να την κάνουν οι άλλοι, να ρισκάρουν οι άλλοι, να πληρώσουν (σε χρήμα, αγωνία, κόπους, αλλά και αίμα) οι άλλοι και εκείνοι να έρθουν τελευταίοι στο σκηνικό, θριαμβευτές και άνετοι, και να δρέψουν τους καρπούς των κόπων των άλλων! «Μα, εγώ έχω γυναίκα και παιδιά και οικογένεια» απαντούν, όποτε τους ζητείται να δώσουν το παραμικρό σε μεγάλο ή μικρό αγώνα - λες και οι αγωνιστές του ’21, οι Μαραθωνομάχοι και οι ήρωες του ’40 ήταν μπάκουροι δισεκατομμυριούχοι χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις.

Τη διαφορά δεν την κάνουν οι γκρινιάρηδες, αλλά οι ενεργοί και εκείνοι που δεν πολλαπλασιάζουν θλίψη, αλλά μεταδίδουν αισιοδοξία και δύναμη.

Δημοκρατία

Κάθε πολίτης «μικρός», κάθε γραφειοκράτης «μεγάλος» στο περίκλειστο και λαβυρινθώδες Δημόσιο

Ακόμη και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν υπολήπτονται το Δημόσιο και την ποιότητα των υπηρεσιών του. Το ερώτημα είναι γιατί η βελτίωση των κάκιστων επιδόσεών του δεν γίνεται κεντρικό θέμα της αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων. Τι λέει το Ευρωβαρόμετρο

Ενα από τα μεγάλα ιδεολογικά ζητήματα αυτή τη στιγμή στη χώρα μας είναι και ο ρόλος του δημόσιου τομέα.

Ενώ η Δεξιά θέλει να τον μειώσει, η Αριστερά αντίθετα θέλει να τον προστατεύσει. Η σχετική συζήτηση έγινε ακόμη πιο έντονη με την ευκαιρία της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Απίστευτο περιστατικό κατήγγειλε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χανίων κ. Γιάννης Μανωλικάκης.

Απίστευτα φαινόμενα με εργοδότες που καταβάλλουν το δώρο Χριστουγέννων και το ζητούν πίσω από τους εργαζόμενους, καταγράφονται στα Χανιά σύμφωνα με καταγγελίες που φθάνουν στο Εργατικό Κέντρο και στο Σωματείο Επισιτισμού και δημοσιεύει το site neakiriti.gr.

Σύμφωνα με συνδικαλιστικούς εκπροσώπους εργαζομένων, υπήρξε ακόμη και περίπτωση που υπάλληλος και επιχειρηματίας πήγαν μαζί στο ΑΤΜ για να γίνει η ανάληψη των χρημάτων και να επιστραφεί άμεσα στον πρώτο το χρηματικό ποσό που κατέθεσε!

Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χανίων κ. Γιάννης Μανωλικάκης μίλησε για φαινόμενα που παραπέμπουν σε εργασιακό μεσαίωνα και για περιπτώσεις που αποτελούν την πιο τρανταχτή καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων. Και όμως συμβαίνουν χωρίς ποτέ να παίρνουν το δρόμο της δικαιοσύνης.

Γίνονται δε γνωστά μετά την περίοδο των γιορτών και όταν πια τα θύματα έχουν χάσει και το δώρο που δικαιούνται και πολύτιμο χρόνο για τη διεκδίκηση του. Υπό το φόβο της απόλυσης και της ανεργίας, οι εργαζόμενοι που υποκύπτουν στις επιταγές των εργοδοτών τους σπάνια προβαίνουν σε επίσημη καταγγελία.

«Γνωρίσαμε περιπτώσεις συναδέλφων που πήγανε στο ΑΤΜ μαζί με κάποιους απ’ τους εργοδότες .Γνωρίσαμε ακόμη και περίπτωση αλλοδαπής που χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της ο εργοδότης και της είπε φέρε μου τα χρήματα του δώρου πίσω» τόνισε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Σωματείου Επισιτισμού Χανίων κ. Ιωσήφ Αποστολάκης.

Ο ίδιος εξήγησε ότι στον κλάδου του επισιτισμού παρατηρήθηκε το φαινόμενο, ο εργοδότης να ζητάει όχι από έναν εργαζόμενο, αλλά από το σύνολο του προσωπικού, να του επιστρέψουν το ποσό που κατέθεσε στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Έτσι ο ίδιος φαινόταν νόμιμος και ταυτόχρονα κερδισμένος αφού επί της ουσίας δεν έδωσε ούτε ευρώ ως δώρο στους εργαζόμενους του.

«Οι καταγγελίες δυστυχώς που έχουν γίνει, γίνονται μετά που θα περάσουν οι γιορτές και τα χρήματα έχουν έχουν δοθεί ήδη πίσω. Οι πιέσεις και η τρομοκρατία στην αγορά εργασίας είναι τεράστια μπροστά στο φόβο την ανεργίας αλλά από την άλλη κανένας συνάδελφος δε πρέπει να επιστρέφει δεδουλευμένες αποδοχές» τόνισε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χανίων κ. Γιάννης Μανωλικάκης. Μάλιστα προέτρεψε τους ιδιωτικούς υπαλλήλους που πέφτουν θύματα τέτοιων συμπεριφορών να απευθύνονται στις αρμόδιες υπηρεσίες, στις κατά τόπους Επιθεωρήσεις Εργασίας ή στα πρωτοβάθμια σωματεία και το Εργατικό Κέντρο, καταγγέλλοντας τέτοιου είδους φαινόμενα.

«Εμείς καλούμε τους συναδέλφους να μην επιστρέφουν το δώρο. Είναι κόπος δικός τους και είναι κρίμα να το χάνουν απ το οικογενειακό τους εισόδημα» σημείωσε ο κ. Μανωλικάκης.

Το Εργατικό Κέντρο Χανίων καλεί τους εργαζόμενους στους οποίους είτε δεν καταβληθεί το δώρο Χριστουγέννων, είτε καταβληθεί και ζητηθεί να επιστραφεί, να απευθυνθούν στα πρωτοβάθμια σωματεία ή στις κατά τόπους επιθεωρήσεις εργασίας.

Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα κατά την οποία οι εργοδότες υποχρεούνται να καταβάλλουν στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα το δώρο Χριστουγέννων.

gazzetta.gr


~ Εἶχε ἔρθει στὸ Καλύβι ἕνας ἄθεος μέχρι τὸ κόκκαλο. Ἀφοῦ εἶπε διάφορα, μετὰ μοῦ λέει: «Ἐγὼ εἶμαι εἰκονομάχος». Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν πίστευε τίποτε, ὕστερα ἔλεγε ὅτι εἶναι εἰκονομάχος.
«Βρὲ ἀθεόφοβε, τοῦ λέω, ἐσὺ ἀφοῦ δὲν πιστεύεις σὲ τίποτε, τί μοῦ λὲς ὅτι εἶσαι εἰκονομάχος; Τότε, τὸν καιρὸ τῆς Εἰκονομαχίας3, μερικοὶ Χριστιανοὶ ἀπὸ ὑπερβολικὸ ζῆλο ἔπεσαν σὲ πλάνη, ἔφθασαν στὴν ἄλλη ἄκρη, καὶ μετὰ ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τὸ θέμα· δὲν εἶναι ὅτι δὲν πίστευαν».Ὑποστήριζε ἐν τῷ μεταξὺ ὅλη τὴν σημερινὴ κατάσταση. Μαλώσαμε ἐκεῖ πέρα. «Καλά, τοῦ λέω, κατάσταση εἶναι αὐτή; Δικαστικοὶ νὰ φοβοῦνται νὰ δικάσουν, νὰ κάνουν μηνύσεις γιὰ ἐγκληματίες καὶ νὰ τοὺς ἀπειλοῦν ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος καὶ νὰ ἀναγκάζωνται νὰ τὶς ἀποσύρουν; Καὶ τελικὰ ποιοί κυβερνοῦν; Σὲ ἀναπαύει αὐτὴ ἡ κατάσταση; Ὑποστηρίζεις αὐτούς; Ἐσὺ εἶσαι ἐγκληματίας. Γι᾿ αὐτὸ ἦρθες; Ἄντε, φύγε ἀπὸ ἐδῶ!». Τὸν ἔδιωξα.

Σε ισχύ τίθεται από την 1η Ιανουαρίου 2019 το τρίτο και τελευταίο στάδιο ρυθμίσεων που προβλέπεται στον Κανονισμό Γενικών Αδειών της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.

Οι επικείμενες αλλαγές ορίζουν τις υποχρεώσεις των παρόχων ηλεκτρονικών επικοινωνιών, με στόχο την προάσπιση των δικαιωμάτων των συνδρομητών σε τηλεφωνία και διαδίκτυο.
Συγκεκριμένα, με το τρίτο στάδιο, επιβάλλονται οι ακόλουθες ρυθμίσεις:

Αυτόματη διακοπή παροχής υπηρεσιών για αποφυγή υπερχρεώσεων
Κατά τη σύναψη της σύμβασης και προς αποφυγή υπερχρεώσεων, οι συνδρομητές θα μπορούν να επιλέγουν τη δυνατότητα αυτόματης διακοπής της υπηρεσίας, κάθε φορά που ο λογαριασμός θα υπερβαίνει συγκεκριμένο ανώτατο όριο, με βάση τρεις τουλάχιστον επιλογές.
Μία τουλάχιστον από τις επιλογές αυτές δεν θα πρέπει να υπερβαίνει (ως προς το τελικό ύψος του λογαριασμού) τα 150 ευρώ, εάν ακολουθείται μηνιαίος κύκλος τιμολόγησης, και τα 300 ευρώ, στις περιπτώσεις που ακολουθείται διμηνιαίος κύκλος τιμολόγησης.

Απρόσκοπτη πρόσβαση στους συμβατικούς όρους και στους τιμοκαταλόγους
Οι πάροχοι θα έχουν την υποχρέωση να ενημερώνουν τους συνδρομητές και να παρέχουν εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες αναρτημένες στον διαδικτυακό τόπο τους, σχετικά με τους ισχύοντες όρους της σύμβασης και τον τιμοκατάλογο υπηρεσιών. Επίσης, οποιεσδήποτε τροποποιήσεις θα πρέπει να επισημαίνονται. Οι παραπάνω πληροφορίες θα πρέπει να παραμένουν αναρτημένες στον διαδικτυακό τόπο του παρόχου έως και δύο έτη μετά την κατάργησή τους, με αναφορά στο χρονικό διάστημα για το οποίο ήταν σε ισχύ.

Ανώτατο ύψος τέλους πρόωρης διακοπής σύμβασης
Καθορίζεται επακριβώς ο τρόπος με τον οποίο θα υπολογίζεται το ανώτατο ύψος του τέλους για τη διακοπή σύμβασης ορισμένου χρόνου πριν τη λήξη της.
Σε περίπτωση καταγγελίας σύμβασης ορισμένου χρόνου πριν τη λήξη της, το τέλος διακοπής δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα δύο ακόλουθα ποσά (Α και Β):

Ποσό Α
Το συνολικό ποσό που θα προκύπτει από το άθροισμα των ακόλουθων:
Το σύνολο της έκπτωσης επί του μηνιαίου παγίου μέχρι τη στιγμή της διακοπής.
Το εναπομείναν ποσό απόσβεσης για τυχόν επιδότηση συσκευής, εξοπλισμού ή κατασκευής γραμμής.
Επισημαίνεται ότι, εάν ο συνδρομητής καταγγείλει τη σύμβαση οποιαδήποτε στιγμή πριν παρέλθει διάστημα 2 μηνών από την έναρξή της, θα οφείλει να καταβάλει:
- Τα πάγια 2 μηνών.
- Την έκπτωση 2 μηνών και το εναπομείναν, πέραν των 2 μηνών, ποσό απόσβεσης για τυχόν επιδότηση συσκευής, εξοπλισμού ή κατασκευής γραμμής.

Ποσό Β
Το συνολικό ποσό που θα προκύπτει από το άθροισμα των ακόλουθων:
Το 1/3 του συνόλου των μηνιαίων παγίων για το διάστημα από την ημερομηνία διακοπής μέχρι την προβλεπόμενη ημερομηνία λήξης της σύμβασης ορισμένου χρόνου.
Το ποσό απόσβεσης για τυχόν επιδότηση συσκευής, τερματικού εξοπλισμού ή κατασκευής γραμμής, το οποίο αντιστοιχεί στα 2/3 του εναπομείναντος διαστήματος από την ημερομηνία διακοπής μέχρι την προβλεπόμενη ημερομηνία λήξης της σύμβασης.
Επισημαίνεται ότι, στην πρώτη σελίδα της σύμβασης ορισμένου χρόνου θα πρέπει να αναγράφεται το τέλος πρόωρης διακοπής που θα οφείλει, κατά περίπτωση και για κάθε μήνα διακοπής, να καταβάλει ο συνδρομητής.

Παράδειγμα
Συνδρομητής συνάπτει σύμβαση διάρκειας 24 μηνών, με αρχική τιμή μηνιαίου παγίου 40 ευρώ και έκπτωση 10 ευρώ (δηλαδή τελική τιμή 30 ευρώ), καθώς και επιδότηση 96 ευρώ για την αγορά συσκευής. Η επιδότηση της συσκευής αποσβένεται κατά 4 ευρώ/μήνα.
Περίπτωση 1: Ο συνδρομητής αποφασίζει να διακόψει τη σύμβαση στο τέλος του 15ου μήνα, δηλαδή 9 μήνες πριν τη λήξη της. Το ποσό Α ανέρχεται στα 186 ευρώ (δηλαδή η συνολική έκπτωση που αντιστοιχεί στους 15 μήνες, συν το εναπομείναν ποσό για την απόσβεση επιδότησης έως τη λήξη της σύμβασης).

Το ποσό Β ανέρχεται στα 114 ευρώ (το 1/3 των υπολειπόμενων παγίων, συν το ποσό απόσβεσης επιδότησης για τα 2/3 του εναπομείναντος διαστήματος των 9 μηνών). Συνεπώς, δεδομένου ότι το ποσό Β είναι το μικρότερο, το τέλος διακοπής σύμβασης με το οποίο θα επιβαρυνθεί ο συνδρομητής δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 114 ευρώ (βλ. πίνακα, Περίπτωση 1).

Περίπτωση 2: Ο συνδρομητής αποφασίζει να διακόψει τη σύμβαση κατά τον πρώτο μήνα της σύμβασης. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να καταβάλει στον πάροχο συνολικό ποσό 168 ευρώ, δηλαδή τα πάγια και την έκπτωση που αντιστοιχούν σε 2 μήνες, συν το εναπομείναν -πέραν των 2 μηνών- ποσό για την απόσβεση επιδότησης (βλ. πίνακα, Περίπτωση 2).

Δείτε αναλυτικά εδώ.

.liberal.

Ομόφωνα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην υπόθεση Molla Sali κατά Ελλάδας, καταδίκασε την χώρα μας για παραβίαση της αρχής της μη διάκρισης καθώς και για προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε τη χώρα μας για διακρίσεις σε βάρος των μουσουλμάνων της Θράκης, όπου το ειδικό ισλαμικό δίκαιο υπερισχύει του ελληνικού αστικού Δικαίου.

Ομόφωνα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην υπόθεση Molla Sali κατά Ελλάδας, καταδίκασε την χώρα μας για παραβίαση της αρχής της μη διάκρισης καθώς και για προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

Το δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε τον νόμο σε υπόθεση κληρονομικής διαμάχης μεταξύ μελών της μουσουλμανικής μειονότητας. Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι είναι άκυρη η διαθήκη Έλληνα μουσουλμάνου συζύγου της Molla Sali που είχε γίνει σε συμβολαιογράφο και όχι μέσω του μουφτή.

Την διαθήκη προσέβαλαν οι δύο αδελφές του που επικαλέστηκαν τις Συνθήκες των Σεβρών και της Λωζάνης, με τις οποίες τα ισλαμικά έθιμα και το θρησκευτικό δίκαιο εφαρμόζονται για τους Έλληνες μουσουλμάνους. Τα ελληνικά δικαστήρια σε πρώτο βαθμό αλλά και στην έφεση δεν τις δικαίωσαν. Τις αποφάσεις ανέτρεψε ο Άρειος Πάγος και η χήρα του εκλιπόντος προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο τελικά την δικαίωσε.

«Το συνταγματικό δικαίωμα της πρόσβασης σε έννομη προστασία από το φυσικό δικαστή και όχι από τον ιεροδίκη για τους συμπολίτες μας που ανήκουν στη μειονότητα δεν ήταν καθόλου αυτονόητο για τις ελληνικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες. Αλλά και οι δικαστές, μάλιστα του Αρείου Πάγου, ακολουθούσαν μια πατερναλιστική λογική: Προέκριναν δυστυχώς συστηματικά την επιβολή της Σαρία, την εφαρμογή δηλαδή του θρησκευτικού δικαίου, «για το καλό» των μελών της μειονότητας, ακόμα και ενάντια στη θέλησή τους. Το ερώτημα είναι γιατί τέτοια εμμονή;», ανέφερε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

«Ο νόμος για τις αρμοδιότητες του μουφτή τροποποιήθηκε μόλις πρόσφατα ξεκαθαρίζοντας πολλά ζητήματα. Υπάρχει όμως ακόμα μια ιδιαίτερα σημαντική εκκρεμότητα, η οποία είναι βέβαιο ότι θα μας απασχολήσει ξανά: η συμβατότητα του ίδιου του ιερού μουσουλμανικού δικαίου όπως τον εφαρμόζει ο δικαστής-μουφτής με την αρχή της ισότητας, ιδιαίτερα της ισότητας των φύλων και με το συμφέρον του παιδιού», κατέληξε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

.in.gr/

Νόμος 1. Πάντα υποτιμάται ο πραγματικός αριθμός των ηλίθιων. Άσχετα με το πόσοι ηλίθιοι κατ’ εκτίμηση υπάρχουν, πάντα είναι παραπάνω. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούνται αυτόματα έξυπνοι λόγω σπουδών, ή δουλειάς.

Νόμος 2. Η πιθανότητα να είναι κάποιος ηλίθιος δεν έχει να κάνει με κανένα άλλο από τα χαρακτηριστικά του. Κάθε κατηγορία, φύλλο, εθνικότητα, φυλή, μόρφωση, εισόδημα έχει ένα συγκεκριμένο ποσοστό ηλίθιων. Υπάρχουν ηλίθιοι καθηγητές πανεπιστημίου, ηλίθιοι αρχηγοί κρατών, ηλίθιοι διπλωμάτες, κ.ά.

Νόμος 3. Ένας ηλίθιος άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί απώλειες σε άλλους ανθρώπους, παρόλο που εκείνος δεν αποκομίζει τίποτα, ή μπορεί και ο ίδιος να έχει απώλειες. Η συνεπής ηλιθιότητα είναι το μόνο συνεπές που έχουν οι ηλίθιοι. Αυτό είναι που κάνει τους ηλίθιους τόσο επικίνδυνους.

Νόμος 4. Οι όχι ηλίθιοι άνθρωποι υποτιμούν πάντα την δύναμη των ηλίθιων. Όσοι δεν είναι ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς το πόσο χρονοβόρα και επιβλαβής είναι η συναναστροφή με ηλίθιους και ότι πάντα οδηγεί σε ολέθρια λάθη. Υποτιμούνται πάντα οι ηλίθιοι με κίνδυνο να την.. πατήσουν αυτοί που τους υποτιμούν.

Νόμος 5. Ένας ηλίθιος άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου.
Η διαφορά ανάμεσα στις κοινωνίες που καταρρέουν από το βάρος των ηλίθιων και σε αυτές που καταφέρνουν να τους αφομοιώνουν, είναι τα έξυπνα μέλη τους, αυτών που προχωρούν παρά τα εμπόδια που τους βάζουν οι ηλίθιοι, που ισορροπούν όλα όσα χάνονται εξαιτίας των ηλιθίων.

Από έρευνα του Ιταλού καθηγητή Κάρλο Μ. Τσιπόλα που δημοσιεύθηκε το 1976.

..Ηθικό δίδαγμα: Προφανώς στην χώρα υπάρχει πρόβλημα

πηγη: analystsforchange.

Έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον μόλις 1.210, όταν την Πρωτοχρονιά αρχίζει η λειτουργία του νέου συστήματος παραπομπών των ασθενών

Ρεπορτάζ Ρίτα Μελά

Μπορεί το υπουργείο Υγείας να έχει ανακοινώσει ότι την Πρωτοχρονιά αρχίζει η λειτουργία του νέου συστήματος παραπομπών των ασθενών για ιατρικές επισκέψεις και διαγνωστικές εξετάσεις από τον οικογενειακό γιατρό, ωστόσο οι 1.210 οικογενειακοί γιατροί που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον προφανώς δεν επαρκούν για να καλύψουν 10.000.000 πολίτες.

Στην προσπάθειά του να βρεθεί μια λύση σε αυτό το αντικειμενικό πρόβλημα, το υπουργείο Υγείας χαρακτήρισε «οικογενειακούς γιατρούς» τους παθολόγους, γενικούς γιατρούς και παιδιάτρους των Κέντρων Υγείας. Ωστόσο, πολλά από τα νησιά μένουν ακάλυπτα, ενώ πολίτες μεγάλων αστικών περιοχών, όπως οι νότιες περιοχές της Αττικής, καταγγέλλουν πως δεν βρίσκουν οικογενειακό γιατρό για να κάνουν την εγγραφή!

Σύμφωνα, πάντως, με την οδηγία του υπουργείου Υγείας, οι πολίτες θα πρέπει υποχρεωτικά να ολοκληρώσουν την εγγραφή τους σε οικογενειακό γιατρό για να έχουν προτεραιότητα στον προγραμματισμό για ιατρικές επισκέψεις αλλά και εξετάσεις από την 1η Ιανουαρίου 2019.

Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός παραδέχτηκε σε ημερίδα που έγινε την Παρασκευή ότι οι γιατροί των Τοπικών Μονάδων Υγείας (ΤΟΜΥ) ανέρχονται σε περίπου 500. Το αρχικό σχέδιο του υπουργείου Υγείας όριζε 1.195 γιατρούς στις ΤΟΜΥ και 2.800 ιδιώτες οικογενειακούς γιατρούς μέσω ΕΟΠΥΥ, σύνολο 3.995 οικογενειακοί γιατροί.

Μέχρι τώρα, όμως, μόνο 710 οικογενειακοί γιατροί έχουν υπογράψει σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ, με αποτέλεσμα οι γιατροί που στελεχώνουν επίσημα το νέο σύστημα να είναι μόλις 1.210 για όλο τον πληθυσμό.

Σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας, οι ανάγκες αυτές θα καλυφθούν με κινητές μονάδες σε κάθε νομό, που θα διαθέτουν γιατρό, οδοντίατρο, νοσηλευτή, επισκέπτη Υγείας, μαία, κοινωνικό λειτουργό, τεχνολόγο ιατρικών εργαστηρίων. Να σημειωθεί ότι από τις 239 Τοπικές Μονάδες Υγείας που είχαν εξαγγελθεί το 2017 λειτουργούν μόλις 101, παρότι ο προγραμματισμός προέβλεπε πως θα έπρεπε να λειτουργούν όλες έως το τέλος του 2018.

Τα βήματα για την εγγραφή

Παρότι όλα φαίνεται να είναι στον αέρα, οι πολίτες καλούνται να εγγραφούν σε οικογενειακό γιατρό, προκειμένου να διατηρήσουν το δικαίωμα των προληπτικών εξετάσεων. Η αίτηση εγγραφής μπορεί να υποβληθεί μέσω της ηλεκτρονικής εφαρμογής ή σε κάθε δημόσια δομή Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (Κέντρο Υγείας, ΤΟΜΥ, Αγροτικό Ιατρείο) ή απευθείας στον οικογενειακό γιατρό. Για την αίτηση, μέσω της ηλεκτρονικής εφαρμογής, πρέπει να ακολουθηθούν τα παρακάτω βήματα:

• Είσοδος στο πληροφορικό σύστημα rdv.ehealthnet.gr, με τους κωδικούς του TAXISnet και επιβεβαίωση με τον ΑΜΚΑ.
• Συμπλήρωση των προσωπικών στοιχείων (βάσει των στοιχείων που θα συμπληρωθούν θα γίνει η επιλογή του οικογενειακού γιατρού).
• Επιλογή οικογενειακού γιατρού μεταξύ των διαθέσιμων οικογενειακών γιατρών, οι οποίοι παρέχουν υπηρεσίες εντός του δήμου που έχει δηλωθεί στο προηγούμενο βήμα και οι οποίοι δεν έχουν συμπληρώσει το εκ του νόμου ανώτατο όριο πληθυσμού ευθύνης.

Οι πολίτες προχωρούν στη συνέχεια σε υποβολή της ηλεκτρονικής αίτησης και εκτύπωση της αίτησης.

Δημοκρατία

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget