Articles by "ιστορία"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Αποκάλυψη του Αντίβαρου

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης
Καταθέτουμε στους αναγνώστες μας τις 475 σελίδες της απογραφής του 1921 στο «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων», όπως ήταν τότε η επίσημη ονομασία του κράτους και τους σχετικούς πίνακες.

Αυτά που ήξερε ο Θέμης Μαρίνος για τον ΕΛΑΣ Ο αποβιώσας προ ημερών αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, συμμετείχε μεν στην επιχείρηση Harling, αλλά γνώριζε και τα «ένοχα» μυστικά της. Συμμετείχε άλλωστε και σε μία άλλη επιχείρηση, μάλλον πιο επιτυχημένη, αν και λιγότερο γνωστή…

Ο Θέμης Μαρίνος ήταν ήρωας της Εθνικής Αντίστασης. Αλλά το Μαξίμου δεν εξέδωσε ανακοίνωση για τον θάνατό του. Γιατί άραγε; |Ιστορικά Αρχεία

Αγγελος Κωβαίος
Δεν είναι εντυπωσιακό ότι από την κυβέρνηση δεν εκδόθηκε ούτε μία τυπική, έστω ψυχρή ανακοίνωση για τον θάνατο του Θέμη Μαρίνου;
Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου εντυπωσιακό.
Τουλάχιστον όσοι γνωρίζουν, δεν ανέμεναν κάτι διαφορετικό.
Είναι απόδειξη για κάποια πράγματα και για τους μύθους με τους οποίους έχουν τραφεί και έχουν επιχειρήσει να θρέψουν άλλους, οι πρωτομάστορες της Αριστεράς.

(Και ο Κώστας Μπακογιάννης; Τι έγινε; Μετά την συγκίνηση για τον «καπετάν Ερμή», δεν βρήκε χρόνο για ένα tweet για τον «Θέμη»;)

Ο Θέμης Μαρίνος, που έφυγε από την ζωή σε ηλικία 101 ετών προ ημερών, περιγράφεται ως μία εμβληματική μορφή της Αντίστασης. Και ήταν. Ως μέλος της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής, συνέβαλε σε πολλά.

Oμως γνώριζε και πολλά. Είναι ο τελευταίος αποβιώσας από όσους είχαν συμμετάσχει στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου, που περιλαμβανόταν στη συμμαχική επιχείρηση Harling, με στόχο την ανακοπή του ανεφοδιασμού του Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική.

Ηταν όμως και ένας από εκείνους που γνώριζαν τι δεν έκανε ο ΕΛΑΣ και πόσο η αρνητική συμβολή και οι καθυστερήσεις του Βελουχιώτη και του ΚΚΕ στην ουσία ακύρωσαν την στρατιωτική σημασία της επιχείρησης.

Ο Μαρίνος έχει περιοριστεί να πει τα εξής για τον Γοργοπόταμο: «Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο σαμποτάζ σε όλη την υπό κατοχή Ευρώπη. Είχε επίδραση τόσο στους έλληνες αμάχους, όσο και σε όλους τους Ευρωπαίους. Κατά τη γνώμη μου, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, είναι μια από τις σημαντικότερες πράξεις στην ελληνική Ιστορία, η οποία όμως μελλοντικά δεν αξιοποιήθηκε καταλλήλως». Εννοούσε, δεν είχε αξιοποιηθεί πολιτικά. Γιατί κατά τα άλλα, στην αναφορά του αυτή δεν γίνεται ούτε νύξη για την στρατιωτική σημασία της επιχείρησης.

Η οποία ήταν μηδενική. Για έναν πολύ απλό λόγο. Οι Βρετανοί (Μάγερς, Γούντχαουζ), με την συμβολή του Μαρίνου και άλλων, επί έξι ολόκληρες εβδομάδες προσπαθούσαν να πείσουν τον Βελουχιώτη να συμμετάσχει στην επιχείρηση. Ηθελαν –και λογικά– τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων της Αντίστασης και πάντως της στρατιωτικά ισχυρότερης.

Επειτα από κωλυσιεργίες, προφάσεις, αντιπερισπασμούς και διάφορες άλλες παραπλανητικές κινήσεις, ο ΕΛΑΣ αποφασίζει να συμμετάσχει, προκειμένου να μην έχουν όλη την δόξα ο Ζέρβας και ο ΕΔΕΣ.

Ομως, έπειτα από όλα αυτά, η ανατίναξη γίνεται τελικά στις 25 Νοεμβρίου του 1942. Η μάχη του Ελ Αλαμέιν, ενόψει της οποίας έπρεπε να ανακοπεί ο ανεφοδιασμός των δυνάμεων του Ρόμελ, είχε ήδη ολοκληρωθεί μεταξύ 23 Οκτωβρίου και 3 Νοεμβρίου 1942. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ο γερμανικός ανεφοδιασμός γινόταν απρόσκοπτα από την ηπειρωτική Ελλάδα, και ενώ ο ΕΛΑΣ διαπραγματευόταν όρους και προϋποθέσεις για να συμμετάσχει στον Γοργοπόταμο…

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1984, σε ομιλία του σε αθηναϊκό ξενοδοχείο, ο Κρις Γούντχαουζ είχε σημειώσει:

«Το ιστορικό γεγονός που θέλω να τονίσω είναι ότι χωρίς τον Ζέρβα η επιχείρηση δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιηθεί. Ο Αρης δεν είχε ενδιαφέρον για τη στρατηγική του Συμμαχικού Γενικού Στρατηγείου στη Βόρεια Αφρική. Αν είχε, θα είχε έρθει σε επαφή μαζί μας έξι εβδομάδες νωρίτερα. Αποφάσισε να έρθει μαζί μας την τελευταία στιγμή, απλώς και μόνο επειδή είδε ότι θα ήταν βλαβερό για τον ΕΛΑΣ αν έμενε απ’ έξω».

Στην ίδια ομιλία του ο «Κρις» είχε μιλήσει για μία άλλη συμμαχική επιχείρηση. Εξελίχθηκε στα στενά του Μακρυνόρους στη Δυτική Ελλάδα, μεταξύ Αμφιλοχίας και Αρτας, και επικεφαλής των ελληνικών ανταρτικών δυνάμεων ήταν ο Στυλιανός Χούτας, γιατρός και μετέπειτα επί σειρά ετών βουλευτής και υπουργός των κυβερνήσεων της Ενωσης Κέντρου. Η Μάχη του Μακρυνόρους ήταν μέρος της επιχείρησης «Animals», έγινε λίγους μήνες μετά τον Γοργοπόταμο, τον Ιούλιο του ’43 και στόχος της ήταν ένας κρίσιμος στρατηγικός αντιπερισπασμός των δυνάμεων του Χίτλερ:

«Η επιχείρηση “Animals” ήλθε σε πέρας. Υπήρξε απολύτως επιτυχής – πιο επιτυχής από τον Γοργοπόταμο, γιατί η χρονική εφαρμογή της ήταν πιο ακριβής. Εκ των υστέρων ξέρουμε ότι ήταν επιτυχής γιατί οι επιχειρησιακές οδηγίες του Χίτλερ που διασώθηκαν, δείχνουν αποφασιστικά ότι ήταν πεπεισμένος πως η Ελλάδα ήταν ο συμμαχικός στόχος. Διέταξε να μεταφερθούν έξι μεραρχίες από το ρωσικό μέτωπο στα Βαλκάνια και έστειλε τον στρατηγό Ρόμελ να αναλάβει την ανώτατη διοίκηση στη Θεσσαλονίκη».

Στην ομιλία εκείνη, ο Γούντχάουζ είχε τονίσει και τα εξής: «Σε μια μάχη (…) που κράτησε περισσότερο από μία εβδομάδα, στη διάβαση του Μακρυνόρους, στην γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να φθάσουν στην Αρτα από την Αμφιλοχία στην ουσία ακινητοποιήθηκαν από μια δύναμη 450 ανθρώπων υπό τον Στυλιανό Χούτα και υπέστησαν απώλειες σχεδόν χιλίων ανδρών. Στην περιοχή του ΕΔΕΣ πέντε συνολικά μεγάλες οδικές γέφυρες καταστράφηκαν και δύο εχθρικές μεραρχίες, μία γερμανική και μία ιταλική, από περίπου 7.000 άνδρες».

Ο Μαρίνος συμμετείχε και σε αυτή την μάχη, καταστρέφοντας τις γέφυρες.
Ο ΕΛΑΣ, φυσικά, δεν συμμετείχε. Ετοιμαζόταν για άλλα.
Πηγή: Protagon.gr

Το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά («Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία», Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2018) παρουσιάζει αναλυτικά την πορεία της Ορθοδοξίας, ιδίως μετά το 1204, οπότε και αποτελεί τον κατ' εξοχήν φορέα της διατήρησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, ακριβώς διότι η ελληνική ιδιοπροσωπία, κατέναντι των Τούρκων αλλά και των Λατίνων, αναδεικνύεται, πρωταρχικώς, ως θρησκευτική ιδιοπροσωπία.

Στους έξι αιώνες της ξένης κατοχής, από το 1204 έως το 1821, παράλληλα με τη διαρκή αντίστασή του, ο ελληνισμός θα διασωθεί ακουμπώντας στην γλώσσα, τη συνείδηση της ιστορικής του διαχρονίας στη λαϊκή παράδοση (δημοτικό τραγούδι, κ.λπ.). και προπαντός στην ορθόδοξη πίστη.

Διότι ο ελληνικός κόσμος αντιμετώπιζε όχι μόνο μια διπλή κατοχή -την Τουρκοκρατία και τη Φραγκοκρατία-, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πεδίο των διωγμών, της καταπίεσης, του οικονομικού εξανδραποδισμού, αλλά και μια διττή πνευματική απειλή.

Η τουρκική κατοχή ήταν ταυτοχρόνως και ένα διαρκές εγχείρημα επιβολής του ισλάμ. διά των εξισλαμισμών και του παιδομαζώματος. Το ίδιο και η φραγκική παρουσία δεν περιοριζόταν στα κατεχόμενα εδάφη της Κρήτης, των Ιονίων, της Πελοποννήσου, αλλά, μέσα από την οικονομική και πνευματική διείσδυση, επιχειρούσε να μεταβάλει τον ελληνικό κόσμο σε θρησκευτικό εξάρτημα του καθολικισμού. Γι' αυτό και η Εκκλησία, ως ο σημαντικότερος θεσμός του υπόδουλου γένους, διεξάγει έναν αδιάκοπο «διμέτωπο» αγώνα για να διασφαλίσει την ελληνική ιδιοπροσωπία.

Στη Δύση, η καθολική θρησκεία αποτέλεσε επί πολλούς αιώνες τον αντίπαλο της εθνικής συγκρότησης των ευρωπαϊκών λαών και ο διαφωτισμός θα στραφεί κατ' εξοχήν εναντίον του Πάπα και της καθολικής Εκκλησίας. Στις καθολικές χώρες - Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία-, ο υπερεθνικός «αντεθνικός» ρόλος της καθολικής Εκκλησίας θα στρέψει τον «διαφωτισμό» σε ευθεία αντιπαράθεση με την εκκλησία.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με τη δυτική και μάλιστα την καθολική παράδοση, όπου η επιβεβαίωση της εθνικής ταυτότητας επετεύχθη μέσω της σύγκρουσης με την καθολική Εκκλησία, στην Ελλάδα, η εθνική ταυτότητα διαφυλάσσεται και συγκροτείται με την ουσιώδη συμβολή της ορθοδοξίας.

Έτσι, σε όλη τη μακρά περίοδο των έξι ή επτά αιώνων της κατοχής, τουλάχιστον μετά το 1204, η ορθοδοξία αποτελεί τον κατ' εξοχήν φορέα διατήρησης και διαμόρφωσης της ελληνικής εθνικής συνείδησης, καθώς και των εκπαιδευτικών μηχανισμών, ακριβώς διότι η ελληνική ιδιοπροσωπία, κατέναντι των Λατίνων και κυρίως των Τούρκων, αναδεικνύεται, πρωταρχικώς, ως θρησκευτική ιδιοπροσωπία.

Τα εκατομμύρια των εξισλαμισθέντων Ελλήνων και ορθοδόξων της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων χάθηκαν οριστικά και μεταβλήθηκαν σταδιακώς σε «Τούρκους», ενώ οι εξισλαμισθέντες Τουρκοκρητικοί, παρότι συνεχίζουν να μιλούν ελληνικά, έχουν τουρκική εθνική συνείδηση.

Προσφάτως, οι εξισλαμισθέντες Σέρβοι της Βοσνίας ήλθαν σε μετωπική και ανελέητη σύγ κρουση με τους ορθόδοξους Σέρβους, ως διαφορετικό έθνος. Όσο για τους Κροάτες και τους Σέρβους, παρότι μιλούν την ίδια γλώσσα, η θρησκευτική αντιπαράθεση, καθολικοί έναντι ορθοδόξων, άρκεσε για να τους μεταβάλει σε θανάσιμους εχθρούς.

Ο ρόλος λοιπόν της θρησκείας για τη συντήρηση της ιδιοπροσωπίας των υπόδουλων Ελλήνων υπήρξε αποφασιστικός: στις συνθήκες της μακραίωνης Κατοχής, ο ελληνισμός επιβίωσε διά της ορθοδοξίας.

Το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά παρουσιάζει αναλυτικά αυτή την πορεία, επικεντρώνοντας τόσο σε εμβληματικές μορφές της Ορθοδοξίας, (Γρηγόριος Παλαμάς, Γεώργιος Γεννάδιος, Κύριλλος Λούκαρις, Διονύσιος «Σκυλόσοφος», Ευγένιος Βούλγαρις, Κοσμάς Αιτωλός) όσο και σε μεγάλες και κάποτε άγνωστες ιδεολογικές συγκρούσεις που σφράγισαν την ιστορία του ελληνισμού (όπως ο ησυχασμός κατά τον 14° αιώνα και ο αναβαπτισμός κατά τον 18°).

Το βιβλίο επικεντρώνεται ιδιαίτερα στον ρόλο των νεομαρτύρων, που παράλληλα με τους κλέφτες, κράτησαν άσβεστη την εθνική ταυτότητα, θυσιάζοντας τη ζωή τους, όσο και στη σχέση μορφών όπως ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ρήγας Βελεστινλής με την Ορθοδοξία.

liberal.gr

Ήταν 3 Οκτωβρίου του έτους 1827. Ο Ιωάννης Καποδίστριας απαντούσε στον Βρετανό υφυπουργό Άμυνας και Αποικιών Robert Wilmot-Horton.
“Με ρωτάτε ποια θα έπρεπε να είναι τα γεωγραφικά σύνορα της Ελλάδος. Σας απαντώ. Τα σύνορα της Ελλάδος εδώ και τέσσερις αιώνες, από την πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, έχουν οροθετηθεί από ακλόνητα δικαιώματα, τα οποία ούτε ο χρόνος, ούτε οι ανυπολόγιστες συμφορές από τους Τούρκους, ούτε η πολεμική κατάκτηση κατόρθωσαν ποτέ να παραγράψουν. Χαράχθηκαν δε αυτά τα σύνορα από το 1821 από το αίμα το ελληνικό, που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και πεζομαχίες, στις οποίες δοξάστηκε τούτο το Έθνος… Τα πραγματικά σύνορα της Ελλάδος ήταν εκείνα που περιέγραψε ο Έλληνας γεωγράφος Στράβων:
Από την Πελοπόννησο ως τη Μακεδονία και την Ήπειρο, ως τούς Άγιους Σαράντα, από τα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου πελάγους ως και την Μικρά Ασία. Αυτά ήταν τα ιστορικά και φυσικά σύνορα της Ελλάδος, τα οποία οι Έλληνες είχαν ιερό χρέος να διεκδικήσουν. Αυτό το χρέος το ιερό και απαραβίαστο δεν επέτρεπε στην Ελλάδα να περιορίσει ή να σμικρύνει και στο ελάχιστο τα όρια της χώρας της. Αν τα ωμά συμφέροντα των ισχυρότερων χωρών την αναγκάσουν να σιγήσει αυτό το χρέος, τότε οι Έλληνες θα έχουν δικαίωμα να αναρωτηθούν: Άραγε οι μεσίτριες Δυνάμεις φθάνουν στο σημείο να αναγκάσουν τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τούς ομογενείς αδελφούς τους στον βάρβαρο οθωμανικό ζυγό; ….. Οι προστάτριες Δυνάμεις, όσο και αν θέλουν να σταματήσουν τον πόλεμο, σύντομα θα καταλάβουν ότι η ειρήνευση τής Ανατολής δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει στερεά και διαρκής αν δεν στηρίζεται στη βάση της γεωγραφικής δικαιοσύνης, και ας μη νομίζουν ότι είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μονάχα με τη δύναμη των διαπραγματεύσεων! ….. Η Τουρκία δεν γνώριζε και δεν θα γνωρίσει ποτέ τη γλώσσα των διαπραγματεύσεων. Μονάχα με τη δύναμη των όπλων θα μπορούσε να πεισθεί…”

Περίπου 200 χρόνια μετά …

Μετά από πολέμους, νικηφόρες μάχες αλλά και ήττες, μετά από δικτατορίες και οικονομικές καταστροφές, τα σύνορα της Ελλάδας δυστυχώς παγιώθηκαν σε όρια πολύ μικρότερα από αυτά που ο Έλληνας γεωγράφος από την Μικρά Ασία Στράβωνας περιέγραφε πριν 2000 χρόνια.

Αλλά ακόμα και αυτά τα περιορισμένα σύνορα της πατρίδας μας, μέσα στα οποία ασφυκτυά ο Ελληνισμός, αμφισβητούνται.
Αμφισβητούνται από τους Τούρκους γείτονες που αμφισβητούν τις διεθνείς συνθήκες πού τα καθόρισαν.

Και που έμπρακτα, με φραστικές απειλές αλλά και με στρατιωτικές παραβιάσεις συντηρούν τις απειλές τους.

Αλλά αμφισβητούνται με πιο ήπιο, αλλά εξ ίσου προκλητικό και επικίνδυνο τρόπο, από τους Αλβανούς και από τους Σκοπιανούς γείτονες μας οι οποίοι προβάλλουν συστηματικά θέμα εθνικών τους μειονοτήτων στην χώρα μας.

Το πλέον όμως ανησυχητικό είναι ότι το εσωτερικό μέτωπο, σε αυτές τις προκλήσεις και τις απειλές δεν είναι αρραγές. Ο πολιτικός σχηματισμός που αυτή την περίοδο ευρίσκεται στην κυβέρνηση, κατά την γνώμη μου, αντιμετωπίζει το θέμα με αβάσταχτη χαλαρότητα…

Χαλαρότητα, που πηγάζει ενδεχόμενα από ιδεοληψίες, από ιδεολογία ή ακόμα και από απειρία.

Γιατί, ίσως στο μέλλον η έννοια των συνόρων μεταξύ των λαών να αμβλυνθεί ή ακόμα και να καταργηθεί. Σήμερα όμως, η διαφύλαξη τους είναι ζωτική. Ιδιαίτερα σήμερα , σε μια εποχή που στην περιοχή μας επιχειρούνται από τους ισχυρούς του πλανήτη , πολιτικές και γεωγραφικές ανακατατάξεις…

Έτος 2015. Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το ανέλυσε η αρμόδια για την μεταναστευτική πολιτική:
-Να είναι ανοικτός ο δρόμος των συνόρων.

-Να περνά όποιος θέλει, αρκεί να δηλώνει πρόσφυγας.

-Να μπορεί να παραμένει επ’ αόριστο χρονικό διάστημα στην χώρα μας.
Έτος 2015. Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ο σημερινός πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση για το προσφυγικό από δημοσιογράφο του γερμανικού περιοδικού “Spiegel” , είπε μεταξύ άλλων «μας έκαναν κριτική ότι δήθεν ανοίξαμε τα σύνορα. Ποια σύνορα; Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε»;…

Σύνορα όμως, έχει και η στεριά και η θάλασσα. Και τα σύνορα αυτά τα υπερασπίζονταν οι Έλληνες από την αρχαιότητα, όταν χρειαζόταν και με την ζωή τους. Σε αυτά τα σημερινά συρρικνωμένα σύνορα, φωλιάζει μια ιστορία χιλιάδων ετών και ένας λαός που ορμώμενος μέσα από αυτά, έχει απλωθεί σε όλο τον πλανήτη και μεγαλουργεί. Είναι τα εκατομμύρια των ομογενών, που συνεχίζει η πατρίδα να τους πληγώνει, μη δίνοντάς τους το στοιχειώδες δικαίωμα να ψηφίζουν.

Των ομογενών, που δακρύζουν από συγκίνηση όταν μιλούν για την Ελλάδα.. Ένα παράδειγμα από το τελευταίο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Οι προγονοί που ξεκίνησαν από την Μικρά Ασία, πήγαν στην Αμερική, μετά στο Βέλγιο και δημιούργησαν μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες σοκολατοποιΐας του κόσμου, που εξακολουθεί όμως να είναι Ελληνική. Ο απόγονός τους, πέμπτης γενιάς, μίλησε σε άψογα Ελληνικά. Μίλησε με πάθος για την πατρίδα. Μίλησε με παράπονο για την αδιαφορία της μητροπολιτικής Ελλάδος. Μίλησε για την εγκατάλειψη. Μίλησε για την στέρηση του δικαιώματος ψήφου στους ομογενείς.
Και δάκρυσε…

Χρ. Ι. Στεφανάδης
Πρώτο Θέμα

Αντώνης Κοκορίκος

Η ελληνική επανάσταση ξεκίνησε από τη σημερινή Ρουμανία και ο Υψηλάντης κάλεσε τους Σέρβους (και τον Αλή Πασά) να συμπολεμήσουν εναντίον του σουλτάνου στο έδαφος της σημερινής Βουλγαρίας μαζί με τους ντόπιους φυσικά. Ένας από τους οπλαρχηγούς ονομαζόταν Μακεντόνσκι και προφανώς μιλούσε τη διάλεκτο. Το 1821 δεν υπήρχε εθνικισμός γιατί τα Βαλκάνια δεν ήταν αποικία της Αγγλίας και ο εθνικισμός δεν είχε εφευρεθεί ακόμα. Ούτε η περίοδος Βενιζέλου πρέπει να θεωρείται εθνικιστική, αν και είναι η μοναδική περίοδος, κατά την οποία το κράτος παρασκεύασε και προετοίμασε στρατιωτικά τον απελευθερωτικό αγώνα και υπήρχε η κρατική ιδεολογία της “Μεγάλης Ιδέας” η οποία θάφτηκε το 1922.

Η ιστορία είναι ζωντανή και αποτελεί μια σταθερά στον στρατηγικό σχεδιασμό, όπως και η γεωγραφία. Παραμένει ίδια ενώ οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Δεν μπορείς να ζητήσεις από τον Αλέξη Τσίπρα να καταλάβει τι λέμε. Υπάρχουν, όμως, σε όλα τα κόμματα οι άνθρωποι που μπορούν να ξεχωρίσουν τον Δημοκρατικό Πατριωτισμό από τον εθνικισμό. Οι σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία πρέπει να διέπονται από πατριωτισμό και μόνο.

Αν κάνουν το ίδιο με εμάς και οι Αλβανοί ίσως καταλήξουμε να ζούμε στην ίδια ευρωπαϊκή δημοκρατική ομοσπονδία, ή, αν η ΕΕ εξελιχθεί σε γερμανική Ευρώπη, ακόμα και σε μια Δημοκρατία των ομόσπονδων κρατών της Βαλκανικής. Κι αυτά τα σχέδια υπάρχουν στις βιβλιοθήκες του Βουκουρεστίου, του Βελιγραδίου, της Σόφιας και των Τιράνων, εδώ και αιώνες. Δεν έχουμε παρά να τα ανασύρουμε.

Δεν είναι, όμως, σωστό μήνυμα ένα κράτος, όπως η Ελλάδα (και η Αλβανία), να συμπεριφέρεται όπως ένας τυχαίος ποδοσφαιρόφιλος στο καφενείο. Οποιαδήποτε συζήτηση των δύο κρατών οφείλει να ξεκινάει από την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Μόνον εμείς στην Αθήνα την αποκαλούμε Βόρεια Ήπειρο, ενώ οι ντόπιοι Έλληνες αυτοαποκαλούνται Ηπειρώτες και την περιοχή τους ονομάζουν σωστά Ήπειρο.

Η πλήρης αυτονομία περιγράφεται αναλυτικά στη συμφωνία που έκαναν οι Ηπειρώτες με το κράτος της Αλβανίας πριν 100 περίπου χρόνια. Είναι δηλαδή κάτι ανάλογο της συμφωνίας που τώρα θέλουν να υπογράψουν η Σερβία, στην οποία ανήκει το Κοσσυφοπέδιο (για όσους δεν έχουν αναγνωρίσει το νέο κράτος), με τους Αλβανούς Κοσοβάρους. Το κράτος με ένα μέρος του! Δεν είναι συνηθισμένο, αλλά υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα διεθνώς.

Το πρωτόκολλο της Κέρκυρας
Το πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο ακολούθησε το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, προβλέπει τοπική κυβέρνηση με τοπικό πρωθυπουργό στη Βόρειο Ήπειρο. Η συμφωνία υπογράφτηκε μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού, δηλαδή εντελώς ελεύθερα. Θυμίζει το εσωτερικό καθεστώς της Γερμανίας ή της Ελβετίας. Μεσολάβησε, όμως, ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και δεν εφαρμόστηκε ποτέ αν και παρέμεινε εν ισχύει.

Ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή, ο βομβαρδισμός και η κατάληψη της Κέρκυρας από τον Μουσολίνι, και το καθεστώς Μεταξά δεν ήθελε να δώσει καμία αφορμή επίθεσης στον Ιταλό φασίστα ηγέτη που δίδαξε τον Χίτλερ. Η συμφωνία συνέχισε να μην εφαρμόζεται και το 1940 είχαμε εισβολή της Αλβανίας με 15 τάγματα στην Ελλάδα, μαζί με τους Ιταλούς. Αυτά τα 15 τάγματα ακολουθούνταν από ατάκτους και από τότε άρχισαν να διαπράττουν εγκλήματα πολέμου οι Αλβανοτσάμηδες στη Θεσπρωτία. Ατυχώς γι’ αυτούς ο ελληνικός στρατός απέκρουσε την επίθεση, αντεπιτέθηκε και μετέφερε τον πόλεμο στη Βόρεια Ήπειρο, η οποία απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά.

Το 1941 οι Αλβανοί και οι Τσάμηδες επέστρεψαν και συνέχισαν το όργιο του αίματος, αλλά οι Ιταλοί δεν τους παραχώρησαν την Ήπειρο, ενώ οι Γερμανοί παραχώρησαν την Ανατολική Μακεδονία στη Βουλγαρία. Αλλιώς θα μιλούσαμε για τετραπλή κατοχή. Η εκκρεμότητα διατηρήθηκε. Η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου καταπατάται δια της βίας και αποτελεί τετελεσμένο γεγονός, το οποίο οι Ηπειρώτες, αλλά και η Ελλάδα, δεν έχουν αποδεχθεί μέχρι σήμερα και η Αλβανία παραβιάζει τη συμφωνία που υπέγραψε με τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου.

Απλώς, αυτή η συμφωνία δεν έχει την εγγύηση της Ελλάδας, ώστε να νομιμοποιείται να εισβάλει με τις ένοπλες δυνάμεις της και να επιβάλει την εφαρμογή της συμφωνίας. Αυτή είναι μια διαφορά της Βορείου Ηπείρου από την Κύπρο, την οποία όμως δεν βοήθησε πολύ. Ουδέποτε η Ελλάδα προστάτεψε τους Έλληνες με τις ένοπλες δυνάμεις της. Στην Κύπρο ακόμα περιμένουν τα αεροπλάνα, όπως στον Πόντο περίμεναν τον ελληνικό στόλο.

Γκούμας και Κατσίφας
Οι Βορειοηπειρώτες δικαιούνται, ακόμα και με τα όπλα, να επιβάλουν την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας. Δεν πρόκειται περί αυτοδικίας, αλλά περί προστασίας της περιουσίας και της ιδιοκτησίας τους. Της κυριαρχίας τους στα εδάφη που αναγνωρίζεται ότι ανήκουν στην ελληνική εθνική μειονότητα. Άλλωστε, με τα όπλα υπερασπίστηκαν την περιοχή τους και νίκησαν στο πεδίο της μάχης την αλβανική χωροφυλακή που προσπάθησε να καταστείλει την επανάστασή τους.

Μετά υποχρεώθηκε η Αλβανία, με υπόδειξη των μεγάλων δυνάμεων, να διαπραγματευθεί και να υπογράψει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Με τα όπλα υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους και τα σπίτια τους όταν εισέβαλαν υποκινούμενοι από το κράτος, με αφορμή την υπόθεση των πυραμίδων οι άτακτοι οπλισμένοι Αλβανοί στη Βόρεια Ήπειρο και θέλησαν να εξοντώσουν τους Έλληνες, όταν κατέρρευσε το κομμουνιστικό καθεστώς και λεηλατήθηκαν οι αποθήκες του στρατού. Μόνο στη Βόρεια Ήπειρο έγινε αυτό. Πουθενά αλλού στην Αλβανία.

Το αλβανικό κράτος παρανομεί όταν η αστυνομία δολοφονεί τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, επειδή πυροβόλησε στον αέρα στο τέλος, μετά από μεθοδευμένη παρενόχληση πολλών ημερών. Κι όλα αυτά στην 28η Οκτωβρίου, στην επέτειο του ΟΧΙ, την οποία θέλουν να καταργήσουν οι εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και ο Σαλί Μπερίσα στην Αλβανία. Το αλβανικό κράτος παρανομούσε κι όταν εκτέλεσαν τον Αριστοτέλη Γκούμα στη Χιμάρα, επειδή υπερασπίστηκε το δικαίωμα να μιλάει ελληνικά.

slpress.gr/

Σχόλιο: Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι στους αιώνες της τουρκοκρατίας, υπήρχαν πολλοί ξεσηκωμοί-επαναστατικά κινήματα εναντίον του οθωμανικού-τουρκικού ζυγού σε όλον τον Ελληνικό χώρο και όχι μόνο, που καταπνίγηκαν στο αίμα και στον θάνατο των επαναστατημένων τόπων. Ακόμα και εναντίον του Αλη Πασά υπήρχαν ξεσηκωμοί, παρόλο που υπήρχαν και συνεργασίες μαζί του.
Η επανάσταση, όπως στην αρχή του άρθρου γράφει ο συγγραφέας, μπορεί να ξεκίνησε, ας μου επιτραπεί η λέξη επίσημα, σε αυτά τα μέρη με την μεγάλη υποστήριξη των ομογενών μέσω της Φιλικής Εταιρείας, ομογενών που ζούσαν σε αυτά τα μέρη, γιατί ήταν πολύ πιο εύκολο και λόγω γεωγραφικής θέσης αλλά και συγκυριών να γίνει.

Κοστίζει πολύ να ζεις αδούλωτος όταν γύρω είναι βαριά, ασήκωτη η σκλαβιά. Ανεκτίμητο το αγαθό της ελευθερίας

Σαν σήμερα το 1803 οι ηρωίδες Σουλιώτισσες ρίχτηκαν στον γκρεμό του Ζαλόγγου μαζί με τα παιδιά τους, για να μην πέσουν στα νύχια των Τουρκαλβανών και ατιμαστούν. Σε μια εποχή που η ατιμία δοξάζεται κι η ντροπή διαφημίζεται, αξίζει να αποτίεται φόρος τιμής στην αφρόκρεμα του έθνους των Ελλήνων.

Οι αφηγήσεις που ακολουθούν δεν προέρχονται από ελληνικές πηγές, αλλά από ξένους περιηγητές και ιστορικούς.

Στο βιβλίο του William Martin Leake με τίτλο «Travels in Northern Greece» (Λονδίνο: 1835, Τόμος Α΄, σ. 246-7) αναφέρονται τα εξής:
«Οταν η κατάσταση έγινε απελπιστική, ο Κίτσος Μπότσαρης μαζί με μια ομάδα διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 έγιναν σκλάβοι, ενώ 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα, που διεύθυνε τις επιχειρήσεις. Εξι άνδρες και 22 γυναίκες έπεσαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας αυτό παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Αρκετές από τις γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα».
Στο βιβλίο του C. Fauriel με τίτλο «Chants populaires de la Grece moderne», που εκδόθηκε στο Παρίσι 1824-25 (Τόμος Α΄, σ. 277-8), διαβάζουμε:
«Οι περισσότερες απ' αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η καθεμιά πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Οταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού, και η πρώτη απ' αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα, φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ' αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας».
Παναγιώτης Λιάκος
Δημοκρατία

EKATO ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ KURT WALDHEIM



Hans Herbert Macholz, Kurt Waldheim, Escola Roncagli, and Artur Phleps in Podgorica, Yugoslavia, 1943
Waldheim (second from left) with Italian General Ercole Roncaglia, Col. Hans Herbert Macholz, and SS-Gruppenführer Artur Phleps at Podgorica airfield, 22 May 1943.

Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΥ WALDHEIM, ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ R/N/684, ΘΑΦΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΥΠΟΠΤΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΔΙΩΧΘΗΚΕ ΣΕ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ. ΜΑΛΙΣΤΑ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΠΩΦΕΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΘΕΙ Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΚΡΑΤΗ ΠΟΥ ΗΞΕΡΑΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Εκτός από το γεγονός ότι οι Κύπριοι πρόσφυγες ήταν εκτοπισμένοι, ο Δρ Waldheim παραπλάνησε το Συμβούλιο Ασφαλείας για τουλάχιστον έναν άλλο λόγο. Οι εκτοπισμένοι δεν «εκκενώθηκαν» προσωρινά για την ασφάλειά τους, όπως υπονοούσε παραπλανητικά ο Δρ Waldheim. Σύμφωνα με μια μεροληπτική τουρκική στρατηγική, είχαν εκδιωχθεί αναγκαστικά από τις οικίες τους και είχαν μεταφερθεί αλλού με βία

Στις 21 Δεκεμβρίου 1918, ένα αγόρι γεννήθηκε κοντά στη Βιένη, στην Αυστρία. Στα επόμενα 88 χρόνια, πριν πεθάνει στις 14 Ιουνίου 2007, είχε μια περιπετειώδη ζωή. Κατόρθωσε να υπηρετήσει ως Γενικός Γραμματέας (ΓΓ) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) από την 1ην Ιανουαρίου 1972 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1981 και ως Πρόεδρος της Αυστρίας από τις 8 Ιουλίου 1986 μέχρι τις 8 Ιουλίου 1992. Αναφέρομαι στον Kurt Waldheim, έναν συμπατριώτη και υφιστάμενο του Αδόλφου Χίτλερ.

Ο Δρ Waldheim έφτασε στην κορυφή της διπλωματίας και παρέμεινε εκεί αφού παραπλάνησε τον κόσμο για τις δραστηριότητές του ως νεαρός άνδρας. Σε ένα βιβλίο, που δημοσιεύθηκε το 1980, καθώς ήταν ακόμη ΓΓ, ο Δρ Waldheim έγραψε ότι «κατατάχθηκε» στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις «όταν άρχισε» ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, δηλαδή το 1939. Την εποχή εκείνη, η Γερμανία ήλεγχε την Αυστρία, λόγω της γερμανικής εισβολής, κατοχής και προσάρτησης του 1938.

Ο Δρ Waldheim πρόσθεσε ότι «όταν η μονάδα» του «μεταφέρθηκε σε μάχη στο ανατολικό μέτωπο το 1941», τότε «τραυματίστηκε στο πόδι», «απολύθηκε» για ιατρικούς λόγους και «επαναπατρίστηκε το 1942». Έτσι, δήθεν, «ξανάρχισε» τις σπουδές του και, «δύο χρόνια αργότερα», έλαβε διδακτορικό στη Νομική. (Πηγή: Kurt Waldheim, The Challenge of Peace, Weidenfeld & Nicolson, 1980, Chapter Two).

Προσφέροντας μόνον επιλεκτικές λεπτομέρειες, ο Δρ Waldheim παραπλάνησε. Τελικά, το 1986 και μετά, αφού έφυγε από τον ΟΗΕ, κρυμμένες λεπτομέρειες ήρθαν στην επιφάνεια.

Πρώτον, το 1938 ο τότε κ. Waldheim εισήχθη σε μια ναζιστική φοιτητική οργάνωση. Επίσης, εντάχθηκε σε έναν ιππικό σύλλογο των Καφέ Πουκαμίσων («Sturmabteilung»), οι οποίοι ήσαν Χιτλερικοί παραστρατιωτικοί.

Δεύτερον, σε αντίθεση με τη λανθασμένη εντύπωση που δημιούργησε στο προαναφερθέν βιβλίο του, η υπηρεσία πολέμου του υπολοχαγού Kurt Waldheim, όπως ήταν γνωστός τότε, δεν περιοριζόταν μόνο στο «ανατολικό μέτωπο» μέχρι το 1941.

Ως πολύγλωσσος αξιωματικός σε μονάδα μυστικών πληροφοριών των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων («Wehrmacht»), υπό τη συνολική διοίκηση του Χίτλερ, ο υπολοχαγός Waldheim υπηρέτησε σε άλλες κατεχόμενες ζώνες. Αυτές περιελάμβαναν διάφορες ζώνες στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα από το 1942 μέχρι το 1945, δηλαδή όταν ξετυλίχθηκε συστηματική απανθρωπιά, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας των Εβραίων.

Κάλυψη και αποκάλυψη

Το 1948, η τότε Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Εγκλήματα Πολέμου ενέκρινε τη συμπερίληψη του υπολοχαγού Waldheim σε έναν κατάλογο υπόπτων «εγκληματιών πολέμου». Η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι στη Γιουγκοσλαβία από τον Απρίλιο του 1944 έως τον Μάιο του 1945 ήταν υπεύθυνος για «δολοφονία» και για τη «θανάτωση ομήρων».

Ο φάκελος για την υπόθεση του υπολοχαγού Waldheim, με αριθμό R/N/684, θάφτηκε στην απεραντοσύνη των αρχείων του ΟΗΕ και αυτός ο ύποπτος ποτέ δεν διώχθηκε σε δικαστήριο. Μάλιστα, φαίνεται ότι επωφελήθηκε από μια κάλυψη που κράτησε δεκαετίες, ίσως για να διευκολυνθεί ο εκβιασμός του από ορισμένα κράτη που ήξεραν την αλήθεια. Τελικά, o φάκελος ανακαλύφθηκε και, μετά τη δημοσίευση διαφόρων βιβλίων και εκθέσεων, εκτέθηκαν πλέον οι ισχυρισμοί περί εγκληματικότητας του ιδίου και της μονάδας του (δείτε, π.χ. Eli M. Rosenbaum with William Hoffer, Betrayal, St Martin’s Press, 1993.)
Στις 9 Απριλίου 1987, το Ποινικό Τμήμα του Γραφείου Ειδικών Ερευνών του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ επιβεβαίωσε ότι στη «θεωρημένη γνώμη» του Τμήματος, από το 1942 έως το 1945, ο Υπολοχαγός Waldheim «βοηθούσε ή με άλλον τρόπο συμμετείχε στη δίωξη... ατόμων, λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικής καταγωγής ή προσωπικής άποψης…». Το Τμήμα επιβάρυνε τον Waldheim με τις κατηγορίες ότι ο υπολοχαγός είχε ασχοληθεί με τη «μεταφορά πολιτικών κρατουμένων στα SS για εκμετάλλευση μέσω δουλεμπορίου εργασίας», «τη μαζική απέλαση αμάχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και στρατόπεδα θανάτου», «την απέλαση Εβραίων από τα ελληνικά νησιά και από την Banka Luka, στη Γιουγκοσλαβία, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανατώσεων», «τη χρησιμοποίηση της αντισημιτικής προπαγάνδας» και «την κακομεταχείριση και την εκτέλεση των κρατουμένων συμμάχων» (Πηγή: In The Matter of Kurt Waldheim, Office of Special Investigations, Criminal Division, US Department of Justice, 9 April 1987, page 3). Έτσι, στις 27 Απριλίου 1987, το Υπουργείο Δικαιοσύνης απαγόρευσε στον Δρα Waldheim να εισέλθει στις ΗΠΑ.

Κηδεμόνας

Στα απομνημονεύματά του, ο Δρ Waldheim περιέγραψε την «Κύπρο» ως «ορφανό παιδί» του ΟΗΕ. (Πηγή: Kurt Waldheim, In the Eye of the Storm, Adler & Adler, 1986, page 78.) Με αυτήν τη λογική, ο Δρ Waldheim ήταν, ως ΓΓ του ΟΗΕ από το 1972 έως το 1981, κηδεμόνας της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ). Μάλιστα, εκείνη την εποχή ο Δρ Waldheim ήταν συνδεδεμένος με τις καταστροφές που προκλήθηκαν στην ΚΔ, ειδικά το πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 1974 και τις δύο τουρκικές εισβολές στις 20 Ιουλίου και στις 14 Αυγούστου 1974.

Ωστόσο, στο μέτρο που έχω καταφέρει να διαπιστώσω από αποχαρακτηρισμένα και δημοσιευμένα έγγραφα του ΗΒ, των ΗΠΑ και του ΟΗΕ, ο Δρ Waldheim απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση ότι οι εισβολές έπρεπε να εμποδιστούν με στρατιωτικά μέσα. Εν μέρει, ως συνέπεια, η Τουρκία διάπραξε σοβαρές παραβιάσεις των διαφόρων συμβάσεων που θεσπίστηκαν για την απαγόρευση των βάρβαρων πράξεων που προκάλεσαν οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, στις οποίες είχε υπηρετήσει ο Υπολοχαγός Waldheim, π.χ. τον Χάρτη του ΟΗΕ του 1945, τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του 1950.

Παρ’ όλα αυτά, ο Δρ Waldheim δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ειδικό δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου για να αντιμετωπίσει τα αμέτρητα εγκλήματα τα οποία διαπράχθηκαν στην ΚΔ. Μήπως είχε ένα κεκτημένο προσωπικό συμφέρον κατά της εφαρμογής της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης;

Η ναζιστική ορολογία του Γενικού Γραμματέα

Έχοντας αυτά υπόψη, πρέπει να απευθυνθώ σε μια φρικτή αντιπαράθεση. Οι ατομικές ή μαζικές βίαιες μεταφορές («forcible transfers») και απελάσεις («deportations») είναι σοβαρά διεθνή εγκλήματα, σε αντίθεση με τα Άρθρα 49.1 και 147 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης του 1949. Όμως, σχετικά με την ΚΔ, σε διάφορες εκθέσεις του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας το 1974 και μετά, ο Δρ. Waldheim επανειλημμένα χρησιμοποιούσε ναζιστικούς ευφημισμούς για να καμουφλάρει τέτοια εγκλήματα. Για παράδειγμα, ο Δρ Waldheim έγραφε για μια «εκκένωση» («evacuation») μετά την άλλη και για άτομα τα οποία «εκκενώθηκαν» («evacuated»).

Για να διευκολύνουν την εξαπάτηση, όπως επισημαίνει το Μουσείο Μνημείων του Ολοκαυτώματος στις ΗΠΑ, «Γερμανοί υπάλληλοι σφράγισαν στα διαβατήρια των Εβραίων που αποβάλλονταν από τη Γερμανία και την Αυστρία ως να "εκκενώθηκαν" [στα Γερμανικά «evakuiert»], μια λέξη με ουδέτερες επισημάνσεις...». (Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/article/deceiving-the-public).

Ίσως αυτό εξηγεί την ορολογία του Δρος Waldheim. Ένα εμβληματικό παράδειγμα, μεταξύ πολλών, βρίσκεται στην έκθεση του Δρος Waldheim της 24ης Ιουλίου 1974. Ο Δρ Waldheim έγραψε: «Όλοι οι πρόσφυγες από την πόλη της Κερύνειας και από την περιοχή προς ανατολάς εκκενώθηκαν» (Πηγή: Έγγραφο του ΟΗΕ S/11353/Add.5, παράγραφος 7).

Εκτός από το γεγονός ότι, νόμιμα, αυτοί «οι πρόσφυγες» ήταν εκτοπισμένοι, ο Δρ Waldheim παραπλάνησε το Συμβούλιο Ασφαλείας για τουλάχιστον έναν άλλο λόγο. Οι εκτοπισμένοι δεν «εκκενώθηκαν» προσωρινά για την ασφάλειά τους, όπως υπονοούσε παραπλανητικά ο Δρ Waldheim. Σύμφωνα με μια μεροληπτική τουρκική στρατηγική, είχαν εκδιωχθεί αναγκαστικά από τις οικίες τους και είχαν μεταφερθεί αλλού με βία.

Όπως επισήμανε ο Stephen Olver, ο Βρετανός τότε Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία, σε ένα τηλεγράφημα προς τον Βρετανό τότε Υπουργό Εξωτερικών, James Callaghan, στις 5 Αυγούστου 1974:

«Η μετακίνηση ["transfer"] του ελληνοκυπριακού πληθυσμού από την περιοχή Κερύνειας προχωρεί σταθερά. Αυτό αναμφίβολα θεωρείται τουρκική πολιτική και λέγεται στους ανθρώπους ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιστρέψουν. Είναι τραγικό, και πρέπει ενδεικτικά να κάνουμε ό,τι μπορούμε να αμφισβητήσουμε αυτές τις αναγκαστικές εξώσεις ["forced evictions"]». (Πηγή: Έγγραφο FCO 9/1920, National Archives of the UK. Ευχαριστώ την κ. Φ. Αργυρού που με βοήθησε να το εντοπίσω).

Δυστυχώς, ούτε το ΗΒ ούτε ο ΟΗΕ έκαναν τίποτα επί της ουσίας για να παρεμποδίσουν την προαναφερθείσα εγκληματικότητα. Ακόμη και σήμερα, υπό την καθοδήγηση του ΗΒ, ο ΟΗΕ εξακολουθεί να επιδιώκει μια εγγενώς ανήθικη «διευθέτηση», που θα νομιμοποιήσει τις παράνομες συνέπειες των εγκλημάτων που ο Δρ Waldheim απεικόνισε παραπλανητικά ως «εκκενώσεις». (Δείτε, π.χ., το άρθρο μου στη Σημερινή «Το έγκλημα του Απαρτχάιντ και η ΚΔ» στο www.sigmalive.com/simerini/analiseis/542093/to-egklima-tou-apartxaint-kai-i-kypriaki-dimokratia).
Αυτή η θλιβερή ιστορία επιβεβαιώνει μια παλιά παροιμία: «Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι».

ΚΛΕΑΡΧΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου UCLan Cyprus.
Οι απόψεις στο άρθρο είναι προσωπικές.
Πηγή: Σημερινή

infognomonpolitics

Του Βλαση Αγτζιδη*

Η 15η Δεκεμβρίου του 1937 θεωρείται η ημέρα που ο όρος «Ελληνας» μετατράπηκε σε πολιτική κατηγορία και οδήγησε σε μαζικές συλλήψεις κατά των μελών της ελληνικής μειονότητας στη Σοβιετική Ενωση. Οι διώξεις συμπεριέλαβαν όλους τους άρρενες Ελληνες ανεξάρτητα από την πολιτική ή κοινωνική τους θέση. Συνελήφθη όλη η ελληνική ηγετική ομάδα που αποτελείτο από πιστά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Συνελήφθησαν τόσο οι ντόπιοι Ελληνες (Μαριουπολίτες, Πόντιοι, απόγονοι των παλιών μεταναστών από τον ελλαδικό χώρο), όσο και οι πολιτικοί πρόσφυγες από Ελλάδα -μέλη και φίλοι του ΚΚΕ- που είχαν καταφύγει στη Σοβιετική Ενωση για να αποφύγουν τις πολιτικές διώξεις που είχαν ξεκινήσει με το Ιδιώνυμο (1928) και εντάθηκαν την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά.

Με το Διάταγμα-Ντιρεκτίβα 50215 που έφερε την υπογραφή του επικεφαλής της Κρατικής Ασφάλειας (ΝΚVD) Νικολάι Γιεζόφ, η ελληνική σοβιετική μειονότητα είχε θεωρηθεί ύποπτη. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, η εθνοτική καταγωγή ταυτιζόταν με πολιτικό αδίκημα. Υπολογίζεται ότι η Ασφάλεια συνέλαβε 15.000 πολίτες ελληνικής καταγωγής. Ενα σημαντικό τμήμα της μειονότητας, που προερχόταν από τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε εγκατασταθεί στην ΕΣΣΔ εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής, βίωνε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια μια παρόμοια κατάσταση, καθώς λίγα χρόνια πριν είχε βρεθεί στο στόχαστρο των Νεότουρκων εθνικιστών. Η πολιτική αυτή της συλλογικής ευθύνης λόγω της ένταξης σε μια εθνοτική ομάδα και της ενοχοποίησης της πολιτισμικής ταυτότητας, θα αποτελέσει βασικό άξονα της σταλινικής πολιτικής κατά συγκεκριμένων μειονοτικών ομάδων.

Ενα διάταγμα σήμανε τις ομαδικές διώξεις κατά της μειονότητας

Τα σύννεφα είχαν αρχίσει να πυκνώνουν από το φθινόπωρο του ’37. Ο Ivan Tzouha (Ιβάν Τζουχά) στο βιβλίο του «Gretseskayia Operatsia» («Ελληνική Επιχείρηση») αναφέρει ως πρώτη επίσημη πράξη κατά των μειονοτήτων, την απόφαση που ελήφθη στη συνεδρίαση του Οργανωτικού Γραφείου της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος (ΠΚΚ-μπ) με βάση την οποία η ύπαρξη εθνικών σχολείων (φινλανδικών, γερμανικών, αγγλικών, ελληνικών κ.λπ.) θεωρείτο «επιβλαβής» για τον σοβιετικό σοσιαλισμό και καλούσε τους υπεύθυνους της NKVD να λάβουν τα αναγκαία μέτρα. Τότε έκλεισαν 250 ελληνικά σχολεία στον Καύκασο, την περιοχή Κρασνοντάρ (Νότια Ρωσία), την Κριμαία και την περιοχή της Αζοφικής (Μαριούπολη-Ντονιέτσκ).

Η πολιτική της στοχοποίησης της ελληνικής μειονότητας θα κωδικοποιηθεί με το Διάταγμα-Ντιρεκτίβα υπ. αριθμ. 50215. Στο Διάταγμα που είχε την υπογραφή του Γιεζόφ, «επιτρόπου του ΛΚΕΥ (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) της ΕΣΣΔ, γενικού επιτρόπου της Κρατικής Ασφάλειας», αναφέρονταν τα εξής:

«Παράλληλα με την κατασκοπευτική και υπονομευτική δραστηριότητα προς το συμφέρον των Γερμανών και των Ιαπώνων, η ελληνική κατασκοπεία αναπτύσσει εντατική αντισοβιετική και εθνικιστική δραστηριότητα, στηριζόμενη σε πολίτες με αντισοβιετικές βλέψεις... ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό της ΕΣΣΔ. Με σκοπό την αναχαίτιση της δραστηριότητας της ελληνικής κατασκοπείας στο έδαφος της ΕΣΣΔ ΔΙΑΤΑΣΣΩ:

Στις 15 Δεκεμβρίου ταυτόχρονα, σ’ όλες τις Δημοκρατίες και τις Περιφέρειες, να συλληφθούν όλοι οι Ελληνες, οι οποίοι είναι ύποπτοι για κατασκοπευτική, αντάρτικη και εθνικιστική αντισοβιετική δραστηριότητα.

Συλλαμβάνονται όλοι οι Ελληνες (Ελληνες υπήκοοι και πολίτες της ΕΣΣΔ) των εξής κατηγοριών:

Α) Οσοι είναι εγγεγραμμένοι στον κατάλογο του ΛΚΕΥ και όσοι είναι υπό παρακολούθηση.

Β) Πρώην μεγαλέμποροι, μαυραγορίτες και λαθρέμποροι.

Γ) Ελληνες που αναπτύσσουν εντατική εθνικιστική δραστηριότητα, πρώτοι απ’ όλους οι πρώην κουλάκοι και όσοι απέφυγαν την αποκουλακοποίηση.

Δ) Πολιτικοί πρόσφυγες από την Ελλάδα και όλοι οι Ελληνες, οι οποίοι ήρθαν παράνομα στην ΕΣΣΔ, άσχετα από ποια χώρα έφτασαν».

Προσπαθώντας να μελετήσω την άγνωστη ιστορία του σοβιετικού ελληνισμού και ειδικά την εποχή των σταλινικών διώξεων, συνάντησα κάποιους αξιοσημείωτους ανθρώπους που έζησαν σε όλες τις μορφές τη βία εκείνης της εποχής. Τον Γιάννη Καραμανίδη τον συνάντησα στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σ’ ένα φτωχικό αυθαίρετο σπιτάκι στην Ανω Φούσα Ασπροπύργου. Ο Καραμανίδης είχε βιώσει όλη την κοσμογονική αλλαγή που συνέβη στις δύο ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Τη γενοκτονία και την κυριαρχία του τουρκικού εθνικισμού στις περιοχές του μικρασιατικού Πόντου, την προσφυγιά στη Σοβιετική Ενωση και τις πολιτικές εξελίξεις του Μεσοπολέμου. Εζησε τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) και υπήρξε θύμα του σταλινισμού κατά την έναρξη της «Ελληνικής Επιχείρησης». O Καραμανίδης ήταν γόνος εύπορης οικογένειας των Κοτυώρων του μικρασιατικού Πόντου. Η πολιτική των Νεότουρκων τον υποχρέωσε να ανέβει στο βουνό στα 17 του χρόνια και να γίνει αντάρτης. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετά από πέντε χρόνια αντάρτικης δράσης, κατέφυγε στο Αντλερ της Σοβιετικής Ενωσης, όπου συνελήφθη το 1937. Περιέγραψε ως εξής τη σύλληψή του: «Με έπιασαν στις 18 Δεκεμβρίου 1937. Με πήγαν στη φυλακή του Κρασνοντάρ. Μου ζητούσαν να υπογράψω ότι ανατίναξα το γεφύρι στο Τανγκανρόκ. Εγώ δεν ήξερα ούτε πού βρισκόταν αυτό... Εκεί έφαγα πολύ ξύλο... Στις 12 το βράδυ έρχονται, με παίρνουν για ανάκριση. Με χτυπούσαν και μου έλεγαν να υπογράψω ότι χάλασα το γεφύρι. Με έβαλαν γυμνό σε μια κάμαρα να στέκω όρθιος. Οι τοίχοι γύρω ήταν γεμάτοι καρφιά. Δεν μπορούσες να ακουμπήσεις πουθενά. Εριχναν κρύο νερό πάνω μου. Πρήστηκα. Με έβγαλαν έξω να υπογράψω. Εγώ δεν υπόγραφα. Εκλειναν με το χέρι τους το κείμενο και μου έλεγαν “υπόγραψε”. Τους έλεγα “να διαβάσω τι γράφει και μετά θα το υπογράψω”. Αυτός δεν το φανέρωνε αλλά έβριζε και μου έλεγε “υπόγραψε”. “Ανοίχτε να διαβάσω για να ξέρω γιατί με έχετε εδώ” έλεγα. Τότε άρχιζε το ξύλο. Πολύ ξύλο. Με χτύπαγε ο ένας και μετά με πέταγε στον άλλο. Τα ίδια και αυτός. Μέχρι που σωριαζόμουν κάτω».

Τελικά η Δυάδα των Γιεζόφ και Βισίσκι που υπέγραφε όλες τις καταδίκες ή τις εκτελέσεις -από τον Σεπτέμβριο του ’38 το δικαίωμα υπογραφής δίνεται σε τοπικές Τριμελείς Επιτροπές (τρόικα)- τον καταδίκασε σε 10ετή κάθειρξη. Ο Καραμανίδης περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη στην Απω Ανατολή: Καμτσάτκα, Σαχαλίνη, Βλαδιβοστόκ για να καταλήξει τελικά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μαγκαντάν της Κολιμά. Περιγράφει ως εξής τις συνθήκες διαβίωσης: «Το στρατόπεδο ήταν γεμάτο από Ελληνες. Υπήρχαν απ’ όλα τα έθνη: Ρώσοι, Γεωργιανοί, Πολωνοί, Εγγλέζοι. Δεκαοχτώ χιλιάδες έφεραν με μας εκεί. Από αυτούς επέζησαν οι 300. Οι άλλοι πέθαναν από την πείνα και το κρύο. Μαγειρεύαμε πριονίδι για να τρώμε. Στοίβες ήταν τα πτώματα. Μαυρισμένα ήταν. Εσκαβαν λάκκους 50 μέτρα μήκος και 15 πλάτος. Για να ανοίξουν ένα λάκκο έκαναν 4 με 5 μέρες. Παγωμένο ήταν το χώμα. Δεν σκαβόταν. Εσκαβαν λίγο, μετά έχυναν πετρέλαιο και έβαζαν φωτιά. Ετσι έλιωνε ο πάγος και συνέχιζαν το σκάψιμο. Μετά από λίγο πάλι. Μέχρι να φτάσουν τα τρία μέτρα. Τους πεθαμένους τους έσπρωχναν μ’ ένα τρακτέρ μέσα στο λάκκο. Χιλιάδες ομαδικοί τάφοι υπήρχαν σ’ εκείνους τους κάμπους της Κολιμά... Στη δουλειά μας πήγαιναν 20-30 ανθρώπους. Γύρω μας φαντάροι. Αν κάποιος δεν μπορούσε να περπατήσει τον χτυπούσαν. Το χειρότερο όμως ήταν τα σκυλιά. Οποιος ήταν φυλακισμένος με το άρθρο 58 του ποινικού κώδικα δεν είχε κανένα δικαίωμα. Κι αν πέθαινες και αν σε σκότωναν δεν έδιναν λογαριασμό σε κανένα. Στη φυλακή δεν μιλούσαμε καθόλου. Ο πολιτικός κρατούμενος δεν έχει γλώσσα. Παντού στη στολή είχαμε το νούμερό μας. Εγώ ήμουν το νούμερο 665. Αυτόν είχα μέχρι το τέλος. Οι ποινικοί κρατούμενοι είχαν περισσότερες ελευθερίες».

«Από 25.000 μείναμε 600»

Στην ερευνητική μου περιπλάνηση συνάντησα στη Νέα Σμύρνη και τον Παύλο Κερδεμελίδη. Αλλον έναν ομογενή που είχε βιώσει τη σταλινική βία και είχε ζήσει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της περιοχής Βορκουτά 12,5 χρόνια. Ο Κερδεμελίδης είχε γεννηθεί στα περίχωρα της Τραπεζούντας του Πόντου και είχε καταφύγει στην Κριμαία της Ρωσίας λόγω της γενοκτονίας που πραγματοποιούσε ο νεοτουρκικός εθνικισμός στα νότια παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Τον συνέλαβαν στις 15 Δεκεμβρίου 1937 στην Αλούπκα (παραφθορά της Αλωπεκής Φωλέα, όπως ήταν η αρχαία ελληνική ονομασία της περιοχής). Ηταν ο πρόεδρος της «κοπερατίβας φωτογράφων».

Η σύλληψή του έγινε με τον εξής τρόπο: «Με συνέλαβε η NKVD χωρίς να ξέρω το γιατί. Αργότερα άρχισαν τις ανακρίσεις και μας πήγαιναν από τη Γιάλτα στη Σεβαστούπολη. Στις ανακρίσεις χτυπούσαν με βούρδουλα και ρωτούσαν τι ξέρω γι’ αυτόν ή τον άλλο. Δεκαοχτώ μήνες γίνονταν οι ανακρίσεις... Η κατάθεση που υπόγραψα έλεγε ότι ήμουν σε κάποια ομάδα, ότι θέλαμε να ρίξουμε τη σοβιετική κυβέρνηση».

Με βάση την ομολογία του ο Κερδεμελίδης καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα από την Τριμελή Επιτροπή. Μετά από περιπλάνηση σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης τον μεταφέρουν σε στρατόπεδο στην περιοχή Βορκουτά. Περιγράφει με τον εξής τρόπο τη μεταφορά τους στο στρατόπεδο και τις συνθήκες διαβίωσης: «Το 1939 μας φόρτωσαν σε 90 βαγόνια 25.000 άτομα (σ.σ. απ’ όλες τις εθνικότητες) και μας πήγαν στη Σιβηρία. Εκεί ήταν δάση. Μας έβγαλαν, ανοίξαμε δρόμο και φτάσαμε σε μια πεδιάδα. “Εδώ θα μείνετε” μας είπαν. Μέσα στο δάσος, δίχως σπίτια, δίχως τίποτα. Μέσα στο χιόνι. Ετσι, σε έξι μήνες από 25.000 μείναμε 600... Εκεί δουλεύαμε. Κόβαμε ξύλα και τα στοιβάζαμε. Γύρω μας ήταν φαντάροι μ’ αυτόματα. Ολα τα ξύλα σάπισαν εκεί βέβαια. Ηθελαν να μας εξοντώσουν. Οι περισσότεροι πέθαναν. Κανείς ποτέ δεν θα μάθει πόσοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι... Πηγαίναμε για δουλειά τέσσερις τέσσερις. Γύρω τα σκυλιά και τα αυτόματα. Ενα βήμα δεξιά, ένα βήμα αριστερά πυροβολούσαν χωρίς προειδοποίηση».

Μικρό ενδιαφέρον από την ελληνική ιστοριογραφία

Παρότι έχουν περάσει 23 χρόνια από την έκδοση στην Ελλάδα της πρώτης μονογραφίας για εκείνα τα συγκλονιστικά γεγονότα με τίτλο «Ποντιακός Ελληνισμός: Από τη Γενοκτονία και τον Σταλινισμό στην Περεστρόικα», εντούτοις ελάχιστα ενδιαφέρθηκε γι’ αυτά η νεοελληνική ιστοριογραφία. Και ας ακολούθησε η κατάρρευση του κομμουνιστικού κόσμου, ας γέμισαν οι ελληνικές πολιτείες με χιλιάδες απόκληρους πρόσφυγες, ομογενείς και άλλους, του αποτυχημένου σοσιαλιστικού πειράματος του 20ού αιώνα και ας βιώνει ακόμα ο πλανήτης την ανισορροπία που επέφερε το τέλος του διπολικού κόσμου. Η ουδέτερη στάση -ίσως και αδιάφορη, αλλά και κάποιες φορές επιδοκιμαστική των διώξεων- είναι αποκαλυπτική των νεοελληνικών μας ορίων, της περιορισμένης ικανότητας να αντιλαμβανόμαστε τις εξελίξεις στον περιβάλλοντα χώρο, την έλλειψη συναισθημάτων αλληλεγγύης προς πληθυσμούς που υποφέρουν, αλλά και της βαθύτατης αλλοτρίωσης στην οποία έχει περιέλθει ο νέος ελληνισμός.

- Θα ακολουθήσει δεύτερο μέρος στη σελίδα Ιστορίας της επόμενης Κυριακής.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας και μαθηματικός. http://kars1918.wordpress.com/

kathimerini.gr


Το ThePresident φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα ένα άγνωστο έγγραφο που ρίχνει φως στο παρασκήνιο της πρώτης περιόδου μετά τη γέννηση του κράτους των Σκοπίων και της διπλωματικής μάχης που έδινε η χώρα.
Το έγγραφο αυτό έχει αποχαρακτηριστεί, δηλαδή δεν είναι πλέον διαβαθμισμένο και έχει ιδιαίτερη αξία προκειμένου να κατανοηθεί η αλήθεια και να αποκρουστούν διάφορα “επιχειρήματα” που εκτοξεύονται από τον ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την εθνική θέση της χώρας το 1992.

Το έγγραφο αυτό, είναι απόσπασμα των πρακτικών της συζήτησης του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού  με τον Αμερικανό Πρόεδρο στον Λευκό Οίκο το Νοέμβριο του 1992 και περιγράφει τον τρόπο που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπεισε τον αείμνηστο Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζ. Μπους προκειμένου να καθυστερήσει η ένταξη των Σκοπίων στον ΟΗΕ, εφόσον δεν υποχωρούσαν στη χρήση του ονόματος “Μακεδονία”.
Ως εκ τούτου αυτή η παράμετρος αποτελεί χρήσιμο υλικό για τους Ιστορικούς που εξετάζουν το θέμα των Σκοπίων.

Σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης του Τζ. Μπους με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη,  «Ο Έλληνας Πρωθυπουργός προειδοποίησε τον Αμερικανό Πρόεδρο πως εάν η λέξη ‘Μακεδονία’ συμπεριληφθεί στο όνομα της νέας δημοκρατίας, θα υπάρξει πραγματική αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Εκτός αυτού, ο Κ.Μητσοτάκης ενημέρωσε τον Πρόεδρο Μπους ότι μόλις το 17% των πολιτών των ‘Σκοπίων’ επιθυμούν αυτό το όνομα, ενώ διαβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα υπάρχει ενιαία στάση για το ζήτημα αυτό.
Παρατίθεται ο διάλογος μεταξύ των δύο ανδρών:

Πρόεδρος Μπους: Είστε αισιόδοξοι; Έχουμε μεγάλες ελπίδες.

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: Δεν θα δώσω προβλέψεις. Προσπάθησα να εξηγήσω στον γραμματέα Eagleburger και στον στρατηγό Scowcroft ότι η προσέγγισή μας είναι θετική. Θέλουμε να υπάρχει αυτή η δημοκρατία και έχουμε αναλάβει διάφορες πρωτοβουλίες στο θέμα αυτό. Για παράδειγμα, υπάρχουν εγγυήσεις για τα σύνορα. Τόσο η Αλβανία, όσο και η Βουλγαρία και η Σερβία αποδέχονται τις εγγυήσεις αυτές.
Αυτό που δεν μπορούμε να δεχτούμε είναι ότι θα περιέχει το επίσημο όνομά τους τον όρο “Μακεδονία”. Θα είμαι πολύ ειλικρινής. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα υπάρξει μια πραγματική αποσταθεροποίηση. Αλλά η επίλυση αυτού του ζητήματος μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για μια θετική προσέγγιση. Μέχρι στιγμής, με τη Γιουγκοσλαβία, είχαμε πολλές αποτυχίες, γιατί τουλάχιστον μια φορά να μην καταφέρουμε μιαν επιτυχία;
Την ένταξη της “Μακεδονίας” στον ΟΗΕ με το επίσημο όνομά της επιθυμεί λιγότερο από το 50% των πολιτών της. Τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης έρευνας ήταν ότι μόλις το 17% του πληθυσμού επιθυμεί αυτό το όνομα.

Πρόεδρος Μπους: Τότε γιατί η κυβέρνηση της “Μακεδονίας” ήταν τόσο προσηλωμένη σε αυτό το όνομα;

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: Υπάρχει κάτι πίσω από αυτό το όνομα, από την εποχή του κομμουνισμού. Δεν είναι εύκολο για την σημερινή κυβέρνηση να απαλλαγεί από τις παλιές συνήθειες. Θα είναι υπερβολικό αν κάποιος πει ότι υπάρχει δημοκρατία σε αυτή την περιοχή. Η παλιά κομμουνιστική γραμμή του Τίτο έχει ακόμα ισχύ. Αλλά ο Γκλιγκόροφ είναι σοβαρός άνθρωπος. Μια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί μαζί του. Γι ‘αυτό η λύση που προτείνουμε είναι μια καλή φόρμουλα.

Πρόεδρος Μπους: Πρόκειται να κάνω μια δήλωση και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν κάνω κάτι  λάθος σε αυτήν. Αλλά πρώτα, θέλω να πω ότι εκτιμούμε τις σχέσεις μας. Κάθε Αμερικανός γνωρίζει ότι οι σχέσεις μας είναι πολύ καλύτερες. Όμως η δήλωσή μου είναι η εξής: Αυτή η χώρα συνέχισε να οικοδομεί τη δημοκρατία και το καθεστώς της σύμφωνα με τις αρχές του Ελσίνκι με τρόπο σχεδόν παραδειγματικό.
Θέλω, λοιπόν, να πω δύο πράγματα: ότι έχουν αποδεχθεί τη συμφωνία του Ελσίνκι και τα επιτεύγματά τους είναι υποδειγματικά. Συμφωνείτε με αυτά τα σημεία ή οι Έλληνες βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά;

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: Λοιπόν, δεν θα συμφωνούσα ότι έχουν μια υποδειγματική δημοκρατία. Αλλά είναι μια δημοκρατία που θα μπορούσαμε να ανεχτούμε.
Πρόεδρος Μπους: Όχι, δεν λέω υποδειγματική δημοκρατία, αλλά την εφαρμόζουν με υποδειγματικό τρόπο.

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: Συμφωνώ. Ναι. Γι ‘αυτό δεν έχουμε προβλήματα με αυτή τη δημοκρατία και θέλουμε να υπάρχει. Αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε το όνομα. Μετά τη Λισαβόνα – που υποστήριξε τις θέσεις μας – η αντίδραση του Γκλιγκόροφ ήταν να προκαλέσει την Ελλάδα. Αυτή η δημοκρατία σχηματίστηκε από τον Τίτο και τον Στάλιν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η γενιά μου το θυμάται αυτό. Αλλά οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία στα Σκόπια είναι οι ίδιοι, και όταν χρησιμοποιούν αυτό το όνομα, γινόμαστε πολύ ύποπτοι. Θέλουμε να σταματήσουμε να χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο και να υπονοούν ότι τους χρωστάμε κάτι. Ακόμη και στο σύνταγμά τους έχουν μια διάταξη για υπηκόους (μειονότητες)  του εξωτερικού, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα. Γι ‘αυτό έχουμε την απλή απαίτηση να επιλέξουν ένα άλλο όνομα. Δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό – καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να το κάνει.

Πρόεδρος Μπους: Ήθελα να είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να σας προκαλεί προβλήματα.

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: Ένα άλλο πρόβλημα που ζητάω από τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποτρέψουν είναι η αποδοχή της χώρας αυτής στα Ηνωμένα Έθνη, διότι εάν γίνουν αποδεκτά, αυτή η συζήτηση θα γίνει μάταιη.

Πρόεδρος Μπους: Αλλά αν δεν έχετε πρόβλημα με το όνομα, μπορούν να προσκληθούν.

Πρωθυπουργός Μητσοτάκης: ρωτάω αν μπορείτε να βοηθήσετε να το αναβάλλετε.

VD Γραμματέας Eagleburger: Θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.

Στη συνέχεια ο Έλληνας Πρωθυπουργός χαρακτήρισε “Τραγωδία” για την Ελλάδα το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης, διαβεβαιώνοντας τον Πρόεδρο Μπους ότι σε αυτό το θέμα τόσο ο αρχηγός της Αντιπολίτευσης Α. Παπανδρέου, όσο και ο πρ. Υπουργός των Εξωτερικών Α.Σαμαράς συμφωνούν με τη θέση που εκφράζει ο ίδιος ως Πρωθυπουργός της Χώρας.

Επιτρέπεται η αναπαραγωγή του θέματος, μόνον εφόσον γίνεται παραπομπή στην πηγή του.
Πηγή: thepresident


Η αλβανική εθνική αφύπνιση - Η ίδρυση του αλβανικού κράτους - Οι αλβανικές θεωρίες για την καταγωγή τους από τους αρχαίους Ιλλυριούς
Η αλβανική εθνική αφύπνιση, γνωστότερη ως "Αλβανική Εθνική Αναγέννηση" (rilindja), ξεκίνησε τις δεκαετίες του 1830 και του 1840. Τουλάχιστον στο ξεκίνημά του, το αλβανικό εθνικό κίνημα, ήταν παρόμοιο με τα άλλα εθνικά κινήματα της ευρύτερης περιοχής. Ξεκίνησε από μια μικρή ελίτ διανοούμενων που ζούσαν, κυρίως, σε μεγάλες πόλεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά και την Ευρώπη.

Αυτοί άντλησαν τις ιδέες και τα οράματά τους, κυρίως από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό.

Το Αντίβαρο σας παρουσιάζει ολόκληρη την Συνθήκη Ειρήνης Βουκουρεστίου το 1913. Αυτή για την οποία μας έχουν πρήξει τα συκώτια ότι δήθεν «μοίρασε την Μακεδονία σε τρία (ή τέσσερα) κράτη, με την Ελλάδα να έχει το 51%, την Γιουγκοσλαβία το 38%, την Βουλγαρία το 10% και την Αλβανία λιγότερο από το 1%».

Αυτό δεν λένε;

Καταθέτουμε στους αναγνώστες μας τις 475 σελίδες της απογραφής του 1921 στο «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων», όπως ήταν τότε η επίσημη ονομασία του κράτους και τους σχετικούς πίνακες.
Την απογραφή την βρήκαμε ολόκληρη εδώ και την έχουμε διαθέσιμη και σε δικό μας λογαριασμό στο google drive εδώ
Δείτε το εξώφυλλο

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΑΙΝΟΥ

Ελληνίδες και Έλληνες της ημικατεχόμενης Κύπρου, καλημέρα σας.
ΟΧΙ.
Σε αυτό οφείλει το ελληνικό έθνος την επιβίωσή του.
Με αυτό σώζει την αξιοπρέπειά του.
Παίρνει υπόσταση όταν τεκμηριώνεται με το αίμα.
Κατοχυρώνεται όταν ειπωθεί από όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη της καταγωγής τους.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε πει πολλά «όχι».
ΟΧΙ που γεννούσαν μυριάδες άλλα τέτοια.
ΟΧΙ που σε καμιά περίπτωση δεν υπονοούσαν πόσο μάλλον να τσιμέντωναν οποιοδήποτε «ναι».
Σήμερα είναι η επέτειος μιας ακόμη λαμπρής άρνησης.
Ένα ακόμα ένδοξο ΟΧΙ πιασμένο χέρι χέρι με ένα “μολών λαβέ” έλαχε σε αυτή τη φυλή , την ελληνική να το βροντοφωνάξει στην Ιταλία, σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία που με τη βία θέλησε να επιβάλει την δική της τάξη πραγμάτων επιδιώκοντας να μεταβάλει τη Μεσόγειό μας, σε Μεσόγειό της.
«Αν η Ελλάδα ενέδιδε στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι κανείς δεν θα είχε το δικαίωμα να την κατηγορήσει» είπε σε ραδιοφωνική ομιλία του το 1942 ο Βρετανός υπουργός.Μα πόσο λάθος είχε!
Θα είχαν κάθε δικαίωμα να την κατηγορήσουν,
γιατί το «Μάχου Υπερ Πίστεως και Πατρίδος», που είχε τον τιτλο-προτροπή η προκήρυξη του Υψηλάντη , ωσάν θεριό θα έμπηγε τα νύχια του απάνω στου καθενός την συνείδηση.
Όχι ! Οι Έλληνες δεν είχαν επιλογή!

: «…Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5ης και 30 πρωινής της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.»,

Mε αυτό το λιτό πολεμικό ανακοινωθέν άρχισε να στάζει το αιμάτινο μελάνι απάνω στις σελίδες του βιβλίου μιας Ιστορίας τριών χιλιάδων χρόνων .
Από το στόμα του Λεωνίδα,
το ΟΧΙ έφτασε στα χείλη Κωνσταντίνου Δραγάτση Παλαιολόγου,
κοινώνησε την ψυχή του Διάκου εκεί στην Αλαμάνα,
δρασκέλισε τον ουρανό κι αντάμωσε τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό στην πλατεία του Σεραγιού,
πορεύτηκε άλλα 119 χρόνια για να ειπωθεί ξανά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Ιωάννη Μεταξά.

Και τεκμηριώθηκε.

Εκεί στην ελληνοαλβανική μεθόριο , όπου «με το χαμόγελο στα χείλη» πήγαιναν
« οι φαντάροι μας μπροστά» έχοντας «οδηγήτρα την πανίσχυρη Κυρά,την Παναγιά που τους εχάρισε τετράδιπλα φτερά για να διαβαίνουν τα χιονοσκέπαστα βουνά».(Γ,Βερίτης)
Τόσο μπροστά που ο εχθρός γελοιοποιήθηκε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει για να υπερασπιστεί τη δική του επικράτεια.

Τεκμηριώθηκε εκεί ,
«Με τις ατέλειωτες συνοδείες γερόντων, γυναικών και παιδιών που ανέβαιναν αδιάκοπα προς την Πίνδο φέρνοντας στα χέρια, στους ώμους, στα κεφάλια το πολύτιμο υλικό, το απαραίτητο για τον στρατό. Άνθρωποι τους οποίους η ηλικία είχε θέσει στο περιθώριο της δράσης, έβρισκαν τώρα δυνάμεις για αναβάσεις με βάρη , κατορθωτές μόνο από ρωμαλέους αθλητές. Χωρικές ανέβαιναν η μια πίσω από την άλλη, αλλλόκοτες κανηφόροι του πολέμου, θηλυκοί Άτλαντες, που δεν καταθλίβονταν από το βάρος του φορτώματος.» (Δ.Κόκκινος)

Κι εύλογα αναρωτιέται ο ποιητής «Εχθρέ γιατί δε ρώτησες, ποιον πας να κατακτήσεις;»(Πυθαγόρας)
Αλήθεια δεν ήξερες εχθρέ,
πως οι 8 εκατομμύρια λόγχες σου,
θα έβρισκαν τα στήθη ενός ολόκληρου λαού
που με τη γρανιτένια του θέληση θα όρθωνε τείχος αδιαπέραστο κι απόρθητο οχηρό για να υπερασπιστεί την αδιατίμητη κι αλώβητη δια μέσου των αιώνων ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΙΜΗ ;

Τεκμηριώθηκε το ΟΧΙ.

Στην Πρεμετή, την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρα, το Πόγραδετς, τους Αγιούς Σαράντα και σε τόσες άλλες πόλεις και χωριά.

Τεκμηριώθηκε το ΟΧΙ.
Εκεί στην Κύπρο,
γιατί κι η αγγλοκρατούμενη Κύπρος στάθηκε στο πλευρό της Μάνας της.
Με παρελάσεις, σημαιοστολισμούς και δοξολογίες οι Έλληνες της Κύπρου δήλωναν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα μιας Ελλάδας που «είχε μεθύσει με το Αθάνατο κρασί του ‘21» και κοίταζε ίσια στα μάτια τον αιμοσταγή και σιδηρόφρακτο Γολιάθ που στεκόταν απέναντί της.

«Εις ολόκληρην την Κύπρον επικρατεί αφάνταστος ενθουσιασμός αφ’ ης στιγμής ελήφθη η είδησις ότι η Ελλάς απεφάσισε ν’ αμυνθεί διά των όπλων εις την ιταλικήν επίθεσην.Εις ολόκληρον την νήσον υψώθησαν ελληνικαί σημαίαι, αι οποίαι κυματίζουν παρά τας αγγλικάς. Μέγα πλήθως συνεκεντρώθη προ του Ελληνικού Προξενείου της Λευκωσίας και έψαλλεν Ελληνικούς και Αγγλικούς ύμνους…Εις το Προξενείον της Λευκωσίας κατά πυκνάς μάζας προσέρχονται ευσταλείς Κύπριοι, ζητούντες ν’ αποσταλούν εις την Ελλάδα, όπως υπηρετήσουν εις τας τάξεις του ελληνικού στρατού»,
ήταν τα λόγια με τα οποία ο ανταποκριτής του Ρώυτερ στη Λευκωσία περιέγραψε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε.

Οι Άγγλοι αποικιοκράτες χρησιμοποιώντας το σύνθημα: «Εντασσόμενοι στον Αγγλικό στρατό, πολεμάτε για την Ελλάδα και για τη δική σας ελευθερία», εκμεταλλεύτηκαν τα αισθήματα των Κυπρίων που στα λάβαρα της καρδιάς τους ήταν υψωμένες οι λέξεις ΕΝΩΣΙΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, για να τους προσελκύσουν να καταταγούν .

Το Κυπριακό Σύνταγμα που αποτελείτο από λόχους ημιονοδηγών , γενικού μεταγωγικού, σκαπανέων, πεζικού, κινητών πλυντηρίων, αποβατικών σκαφών και μηχανοκίνητων μονάδων, προσέφερε υπηρεσίες σε διάφορα μέτωπα: στη Γαλλία, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή, στην Ελλάδα και στην Ιταλία γράφοντας σελίδες τιμής και δόξας.

Στα ειδικά γυναικεία συμμαχικά σώματα κατατάχθηκαν Κύπριες εθελόντριες για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους συμβάλλοντας κι αυτές στον μεγάλο αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού.

Είχε κι η Κύπρος τους νεκρούς της , τους αιχμαλώτους και τους τραυματίες της στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο , οι Άγγλοι όμως με το τέλος του πολέμου αθέτησαν την υπόσχεση που έδωσαν στον κυπριακό λαό .Κι ήρθε η σειρά του πολύπαθου νησιού να κάνει τον δικό του αγώνα.

Τεκμηριώθηκε με τον καλύτερο τρόπο το ΟΧΙ.
Κι έλαμψε στον ορίζοντα το φως της ελπίδας για τους υπόδουλους λαούς.
Η μικρή Ελλάδα γεννούσε τα μεγάλα θαύματα.
Το γινάτι το ελληνικό που έχει φορεσιά την πίστη στον Θεό και τα μεγάλα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης ενέπνευσε τον θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου ενός θαυμασμού που συμπυκνώθηκε στη ρήση « οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Ο Μουσολίνι συνέχισε τις αποτυχημένες του προσπάθειες για να καταλάβει την Ελλάδα με αποκορύφωμα την Εαρινή Επίθεση τον Μάρτιο του 1941.
Τότε ο Χίτλερ αποφασίζει να βοηθήσει τη σύμμαχό του Ιταλία και να σταθεί στο πλευρό της.
Η διεύρυνση του εχθρικού μετώπου αναγκάζει τον περήφανο ελληνισμό που πολεμούσε «υπέρ βωμών και εστιών»
«όπως σε όλες τις μεγάλες μέρες της ιστορίας του Έθνους, ενιαίος και με όλες τις αρετές του.» (Δ.Κόκκινος), να παραδοθεί στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής όχι όμως πριν δώσει τις τελευταίες του μάχες:

Εκεί στο οχυρό του Ρούπελ όπου μια χούφτα γενναίοι στρατιώτες αποδεκάτισαν πολεμώντας μέχρις εσχάτων τους πολυάριθμους Γερμανούς επιδρομείς.
Εκεί στην Κρήτη όπου « λίγα λιανοτούφεκα στα χέρια των Κρητικών και των ολίγων μισογυμνασμένων εφήβων θαυματούργησαν κι ανάγκασαν τον επιδρομέα να διεξαγάγει επί δύο εβδομάδες φοβερό αγώνα και να υποστεί αιματηρές θυσίες των πιο εκλεκτών στρατευμάτων του, εώς ότου στερεωθεί επάνω στο νησί». (Έκθεση Πολέμου και θυσιών της Ελλάδας 1940-1944)

Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου κι ακολουθεί η παράδοση της Αθήνας σε ένα καφενείο στις 27 Απριλίου 1941.
Κι έγιναν οι πόλεις και τα χωριά κρανίου τόπος.
Όμως τα βασανιστήρια, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις, η πείνα, όλα αυτά τα δεινά δε στάθηκαν ικανά να γονατίσουν τον λαό.

Η τριπλή κατοχή των Γερμανών , των Ιταλών και των Βουλγάρων
βρήκε αντίσταση.

Το αίσθημα της αδικίας ,
για
την υποδούλωση και εξαθλίωση της χώρας,
την εκμετάλλευση του πλούτου της
την καταστροφή του πολιτισμού της
έδωσαν το έναυσμα για την οργάνωση ομάδων «από ψυχωμένους πατριώτες που θα αναπτέρωναν το κλονισμένο φρόνημα του ελληνικού λαού και θα τον ωθούσαν σε πράξεις αντίστασης κατά των κατακτητών», αναφέρει στο βιβλίο του ο αγωνιστής της Αντίστασης Βύρωνας Καραγιάννης, γιος της ηρωίδας αγωνίστριας της Αντίστασης, Λέλας Καραγιάννη, μάνας εφτά παιδιών, αρχηγού της ομάδας «Μπουμπουλίνα», η οποία συνελήφθη από τους Γερμανούς, κατόπιν προδοσίας, και εκτελέστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 , ένα μήνα πριν την Απελευθέρωση της Ελλάδας .

Τον Οκτώβριο του 1944 ο κατακτητής αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Στο βράχο της Ακρόπολης υψώθηκε και πάλι η γαλανόλευκη.

Μακρύς ο κατάλογος των θυμάτων. Υπολογίζεται ότι 750 000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και της τριπλής κατοχής.

Πόσο απέχουμε εμείς σήμερα από εκείνο το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940;
Ας μην απαντηθεί το ερώτημα με ψυχρά Μαθηματικά.
Με μια απλή αφαίρεση.
Να βάλουμε το χέρι στην καρδιά αντικρύζοντας τον Πενταδάκτυλο,
τα καζίνα και τα ΠΡΏΗΝ οδοφράγματα,
τα χρηματιστήρια και τις Τρόικες,
τον στρατό μας πια που «είναι για τα απολύτως απαραίτητα»
για να δώσουμε μια ειλικρινή απάντηση.

Ο Έλληνας είναι προορισμένος για να λέει ΟΧΙ όταν οι άλλοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο του συμβιβασμού επικαλούμενοι τη λογική.

Aυτή την ώρα η πατρίδα μας μετέρχεται δύσκολο αγώνα για την κατοχύρωση και διασφάλιση των εθνικών της δικαίων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων δυστυχώς όμως αποτελεί ένα ακόμη πιόνι στο κέντρο των εμπλεκόμενων συμφερόντων μιας σκακιέρας που έχει στηθεί από τους δυνατούς της γης.

Και στους δυνατούς της γης δε συμφέρει να το αντιληφθούμε γιατί θα αντισταθούμε.
Και για να μην το αντιληφθούμε πρέπει να χάσουμε την εθνική μας υπόσταση.
Προωθούν οι «πολιτισμένοι εχθροί», τους πιο ακατάλληλους στις πιο κατάλληλες θέσεις, σε κέντρα λήψης αποφάσεων.
Ναι, αυτή η επίθεση γίνεται έντεχνα, ύπουλα...
Ο εχθρός είναι εντός των τειχών κι έχει ήδη επιστρατεύει τα «παραισθησιογόνα» του.
Είναι αυτός ο ίδιος που κοιτάει απαξιωτικά τη γαλανόλευκη.
Είναι ο ίδιος που τον βλέπεις στο οδόφραγμα να χαϊρεντίζεται με ντέφια, σφυριά και ταμπούρλα για να σου αποδείξει πως δεν είναι εθνικιστής και αγαπάει την ειρήνη.
Είναι ο ίδιος που αύριο θα απαιτήσει στα ελληνορθόδοξα σχολεία σου να καταργηθούν η πρωϊνή Προσευχή , τα Θρησκευτικά, οι εθνικές επέτειοι, οι παρελάσεις γιατί ενοχλούν το παιδί του Μουσουλμάνου, του Βουδιστή του κάθε αλλόθρησκου.
Είναι ο ίδιος που έχει ήδη επέμβει στα βιβλία της Ιστορίας σου και την έχει παραποιήσει για να μην προκαλεί θυμό και οργή η αλήθεια της.
Είναι ο ίδιος που διοργανώνει τις «πορείες περηφάνιας» και σου ζητάει να επιβραβεύσεις τη διαστροφή .
Είναι ο ίδιος που σε έχει εξαθλιώσει οικονομικά έτσι ώστε η μόνη σου έγνοια να είναι πώς θα βγάλεις τα προς το ζειν και να βάζεις σε δεύτερη και τρίτη μοίρα τον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Είναι ο ίδιος που σε επιβραβεύει με επιταγές για να επαναπροσεγγίζεσαι με τον Τουρκοκύπριο και την Τουρκοκύπρια. Λες και είναι αυτό το πρόβλημά μας με την τουρκοκυπριακή μειονότητα .
Είναι ο ίδιος που αθωώνει τον Ληστή, τον Μακελλάρη και σου ζητάει να κάνεις κι εσύ το ίδιο με την υπογραφή σου.

Το πώς ορίζει ο καθένας τι είναι «πατρίδα» καθορίζει και την απόστασή του από τα μεγάλα ΟΧΙ του έθνους .
Αν πατρίδα είναι απλά ένας γεωγραφικός προσδιορισμός τότε απέχουμε πολύ .
Αν όμως πατρίδα μας είναι η μνήμη , τότε η απόσταση μηδενίζεται και το ΟΧΙ
το όρθιο,
το ευθυτενές,
το αειθαλές,
το πέρκαλλο,
το ακατάλυτο,
το ακέραιο
το αδιαπραγμάτευτο,

Που ειπώθηκε.
Που τεκμηριώθηκε.

Στις θάλασσες και στα βουνά μας,
στην πύλη του Ρωμανού,
στην Αλαμάνα,
στη Στάτιστα,
στο Μπιζάνι,
στην Πίνδο
στον Μαχαιρά,
στις αγχόνες,
στους Αχυρώνες,
στον Πενταδάκτυλο,
στη Δερύνεια,

γίνεται αργαλειός για να υφάνουμε απάνω τη Λευτεριά ,μας!

Γίνεται ένας «πάτσος τζι ένας κλώτσος» σε οποιονδήποτε προξενητή, μεσολαβητή, πεμπάμενο επιχειρήσει να τουρκοποιήσει το ελληνικότατο νησί μας.

Πόσο εύστοχα το είπε κι ο Μενέλαος Λουντέμης εκείνο το ΟΧΙ με ένα ποίημα του για την Κύπρο, απευθυνόμενος στους μεσολαβητές του Ο.Η.Ε τους οποίους αποκαλεί «προξενητάδες»:

Να τι να τους πεις, προξενητή.
Είμαστε μες στα νερά περιζωμένοι
-έτσι να τους πεις-,
μα δεν είμαστε, όχι , απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι δεν έχουνε ανάστημα.
Δεν περιγελούν τις αυτοκρατορίες.
Δεν πετούν λάσπη στους μπρούντζινους γίγαντες.
Και να τους πεις ακόμη,
πως ζούμε φρυγμένοι , πεινασμένοι
μα όχι απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι, πες , ζούνε μπρούμυτα.
Με φοβισμένα μάτια.
Με σκεπασμένα λόγια.
Με δαρμένη φωνή.
Όχι, δεν είμαστε απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι μόνο τρέμουν.
Μόνο σκύβουν.
Μόνο συμφωνούν.
Όχι πες! Εμείς δεν είμαστε απελπισμένοι.
Εμάς τα μάτια μας
πηδούν πάνω απ’ τις κορυφογραμμές,
εμάς η φωνή μας ξεπερνά, πες, τα σύννεφα.
Εμείς είμαστε περήφανοι.
Και δεν καλοπιάνουμε.
Δε θυμιατίζουμε.
Δεν προσκυνάμε.
Αυτή είν’ η χάρτα μας εμάς.
Αυτό το Σύνταγμά μας.

Στο πρώτο βιβλίο του Θουκυδίδη ,ο Αρχίδαμος ο βασιλιάς των Λακεδαιμονίων , απευθυνόμενος στο λαό του, τον προτρέπει να μην στηρίζει τις ελπίδες του στα σφάλματα που θα κάνουν οι εχθροί αλλά στη δική του προνοητικότητα για την ασφάλειά του.

Δυστυχώς στην πορεία μας ως κράτος, πράττουμε ακριβώς το αντίθετο. Στηρίζουμε την εθνική μας επιβίωση στα λάθη του εχθρού.

Πού είναι η δική μας προνοητικότητα για την ασφάλειά μας;
Ασφάλεια είναι η ενίσχυση της άμυνάς μας!

Χωρίς την ενδυνάμωσή της απλά θα συνεχίσουμε χατζιαβατίζουμε απάνω στους μπερντέδες που μας φτιάξανε.Κακομάζαλοι και σκυφτοί θα λέμε «ναι» Από δειλία.

Τα ΟΧΙ όμως θα είναι εκεί . Στην ίδια θέση πάντα.
Ελληνίδες και Έλληνες της Κύπρου , Αντισταθείτε!

Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

Σας ευχαριστώ.



πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Η ιδεοληψία και αφέλεια (;) του κ. Κοτζιά συνεχίζουν να κάνουν κακό στη χώρα

Του Στέλιου Φενέκου*

Με έκπληξη και απαξία ταυτόχρονα ακούσαμε τον πρώην υπουργό εξωτερικών κ. Κοτζιά, να δηλώνει δημόσια σε συνέντευξή του:

«Ο στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο στρατός πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες για να εκφραστεί η αναγνώριση των συνόρων και δεν τις κάνει…..Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, των Παρισίων, οι οποίοι ανατρέχουν σε πρωτόκολλα του 1914, όπως είναι αυτό της Κέρκυρας, το οποίο δεν είναι νομικώς ζωντανό.»

Η συνέντευξη αυτή, όπως ήταν φυσικό, έγινε αμέσως αντικείμενο εκμετάλλευσης από την αλβανική πλευρά.

Η θέση του κ. Κοτζιά, πέρα του ότι είναι εσφαλμένη διεθνολογικά (από πλευράς διεθνούς δικαίου), παρουσιάζει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας ως επιθετικές προς τους γείτονές τους, ότι δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο και ότι προβαίνουν σε ενέργειες που υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές τους και την συνταγματική τάξη της Δημοκρατίας μας.

Επίσης είναι απολύτως αυθαίρετη και εναντίον της εθνικής μειονότητας της Β. Ηπείρου, η επιχειρούμενη από την πλευρά του ακύρωση του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (1914), ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται την ισχύ των πρωτοκόλλων της Φλωρεντίας (1913 και 1924).

1. Πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται τα πρωτόκολλα που όρισαν το αλβανικό κράτος την ίδια εποχή.

2. Αν δεχθούμε το επιχείρημά του, ότι η παλαιότητα και μόνο του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας του 1914, του στερεί την νομική υπόσταση, τότε θα πρέπει να πούμε το ίδιο και για όλες τις συνθήκες της εποχής εκείνης, με τις οποίες έληξαν πόλεμοι, δημιουργήθηκαν κράτη, ρυθμίστηκαν σχέσεις και έγιναν ξεριζωμοί.

3. Το πρωτόκολλο της Κέρκυρας, όταν υπογράφηκε, είχε την αποδοχή των Μεγάλων Δυνάμεων, της Ελλάδος, των Βορειοηπειρωτών και βεβαίως της Αλβανίας η οποία το συνυπέγραψε. Αυτό το γεγονός και μόνο του δίνει ιδιαίτερο κύρος.

4. Δεν έχει ακυρωθεί το περιεχόμενό του από καμία μεταγενέστερη σύμβαση, υπογεγραμμένη από οποιαδήποτε από τις πλευρές που το υπέγραψαν και διακήρυξαν την αποδοχή του.

5. Η μεταγενέστερη συνθήκη των Παρισίων του 1946 ορίζει ξεκάθαρα ότι το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι ανοικτό και θα επιλυθεί μετά το Αυστριακό (το οποίο έκλεισε το 1955).Και ποτέ δεν επιλύθηκε.

6. Ταυτόχρονα αποκρύπτει την εντολή των τότε μεγάλων δυνάμεων το 1914 για κατάληψη της Β. Ηπείρου από την Ελλάδα, ως αναγνώριση φυσικά της ταυτότητας και της αυτονομίας της Β. Ηπείρου, αλλά και την ανακατάληψη που έγινε το 1940, γεγονότα που απεικονίζουν τον Ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής, ο οποίος αναγνωρίζεται και εξ αυτού προκύπτει και η εκκρεμότητα των συνόρων στην συνθήκη των Παρισίων.

7. Ερμηνεύει συνεπώς την συνθήκη των Παρισίων επιλεκτικά εις βάρος μας, για να επιβεβαιώσει αποκλειστικά και μόνο τις ιδεοληψίες του.

Καταλήγοντας:

Συνεπώς το πρωτόκολλο όχι μόνο ισχύει, αλλά θα πρέπει να το επικαλεσθούμε ως διαπραγματευτικό μας όπλο για να προστατεύσουμε και να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στη Β. Ήπειρο.

Η διάσταση που δίνει δημόσια και διεθνώς για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, δημιουργώντας υπόνοιες ότι δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο, είναι εξόχως υπονομευτική και δυσφημιστική για την υπόσταση της ίδιας της χώρας, των θεσμών της Δημοκρατίας και της πολιτικής διακυβέρνησης.

Πέραν των διεθνών επιπτώσεων των δηλώσεών του, οι οποίες είναι σοβαρές και θα αξιοποιηθούν σε κάθε περίπτωση από την απέναντι πλευρά, (διότι τις κάνει ένας πρώην υπουργός εξωτερικών), αποκαλύπτει τις κρυφές και άνομες προθέσεις και ιδεοληψίες του εις βάρος των συμφερόντων της χώρας.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ας δούμε εν συντομία τις συνθήκες με τις οποίες καθορίζονται τα ελληνικά και τα αλβανικά εδάφη στην Ήπειρο.

1. Η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία, ήθελαν να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους στα Βαλκάνια, επερχόμενης της πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τον Δεκέμβριο του 1912, υπόγραψαν μυστική συμφωνία η οποία επισημοποιήθηκε στη Ρώμη, αρχές Μαϊου του 1913, για να διαμοιράσουν την Αλβανία σε σφαίρες επιρροής. Η Ιταλία ήθελε την περιοχή που είναι το λιμάνι της Αυλώνας και η Αυστροουγγαρία, την Αλβανία ως «ειδική ζώνη επιρροής».

2. Την 30η Μαΐου του 1913, με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, ανατέθηκε στις Μεγάλες Δυνάμεις η ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας. Τον Ιούλιο του 1913, η συνδιάσκεψη των πρέσβεων με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, ανακήρυξε την Αλβανία ανεξάρτητο κράτος, χωρίς να καθορίσει τα σύνορά της. Η Ελλάδα δεν κατάφερε να υποστηρίξει με συγκεκριμένο σχέδιο τις θέσεις της για την Βόρειο Ήπειρο και το αίτημά της για δημοψήφισμα στη περιοχή και για αυτοπροσδιορισμό, απορρίφθηκε λόγω των αντίθετων συμφερόντων που υπήρξαν. Αποφασίσθηκε η δημιουργία επιτροπής για τον καθορισμό των συνόρων, η οποία μετά από επιμονή της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας και με την ανοχή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας, κατέληξε στο να υπογραφτεί το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας τον Δεκέμβριο του 1913, που οριοθετούσε τις Βόρειες περιοχές της Ηπείρου στην κυριαρχία της Αλβανίας, μετονομάζοντάς τες σε «Νότιο Αλβανία», οι δε Έλληνες κάτοικοι της χαρακτηρίστηκαν ως «Ελληνική Μειονότητα».

3. Την παραχώρηση της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, ακολούθησε ένοπλος αγώνας των Βορειοηπειρωτών εναντίον του αλβανικού στρατού, ο οποίος κατευθυνόταν από Ιταλούς και Ολλανδούς αξιωματικούς, με αποτέλεσμα να κηρυχθεί η αυτονομία της Β. Ηπείρου τον Φεβρουάριο του 1914 και στη συνέχεια να υπογραφεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας στις 5 Μαΐου 1914.

4. Το πρωτόκολλο αυτό, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, υπογράφηκε μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, επικεφαλής της ήταν ο πρίγκιπας Βηντ, και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου,. Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά την 1 Ιουνίου 1914 το επικύρωσαν και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και στις 23 Ιουνίου 1914, απέδωσε το υπογεγραμμένο επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στην αυτόνομη κυβέρνηση. Η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου. Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από οιαδήποτε μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

5. Μετά τον Α’ΠΠ, τον Νοέμβριο του 1921, ακολούθησε διάσκεψη πρέσβεων η οποία αποφάσισε για την ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση αυτή υπογράφηκε τον Δεκέμβριο του 1923 από την Μ. Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία και Ιαπωνία. Επίσης αποφασίστηκε η σύσταση τετραμελούς διεθνούς επιτροπής για τη διαχάραξη των νοτίων και νοτιοανατολικών συνόρων της Αλβανίας. Τον Μάρτιο του 1924, η διεθνής επιτροπή υπέβαλε το πόρισμά της και κατέληξε ότι η Ελλάδα έπρεπε να δώσει στην Αλβανία, εκτός της Βορείου Ηπείρου, και πρόσθετο ελληνικό έδαφος, 14 συνολικά χωριά κοντά στις Πρέσπες!

6. Η οριστική απόφαση για παραχώρηση της Β. Ηπείρου και των 14 χωριών στην Αλβανία επικυρώθηκε στις 27/11/1925, με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία και Ελλάδα.

7. Στις 30 Αυγούστου 1946, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε επίσημα στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι, την ένωση της Β. Ηπείρου με την Ελλάδα. Οι εκπρόσωποι της ΕΣΣΔ και της Ουκρανίας αντέδρασαν σθεναρά, και κατέθεσαν προσφυγή κατά της χώρας μας. Τα υπόλοιπα κομμουνιστικά κράτη συντάχθηκαν με την Ε.Σ.Σ.Δ. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1946, η Αθήνα, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την υπαγωγή του θέματος, υπό τη δικαιοδοσία της Συνδιάσκεψης των τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων.

8. Έτσι, το τελικό κείμενο της Συνδιάσκεψης, υπογράφτηκε με επιφύλαξη από τον Έλληνα αντιπρόσωπο, ο οποίος δήλωσε ενώπιον της επιτροπής της Συνδιάσκεψης για την Ιταλία, ότι η αναγνώριση της Αλβανίας σε σχετικό άρθρο του σχεδίου Συνθήκης, δεν προδικάζει την έκβαση του ζητήματος των ελληνοαλβανικών συνόρων.

9. Στις 10 Φεβρουαρίου 1947, υπογράφτηκε η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία (γνωστή ως Συνθήκη των Παρισίων). Σ’ αυτήν ΔΕΝ περιλήφθηκε όρος για την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας (όπως επιδίωκαν τα κράτη του ανατολικού μπλοκ) μετά από εντονότατη αντίδραση της Ελλάδας η οποία πρότεινε μόνο την αναγνώριση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Αλβανίας.

10. Επίσης η Ελλάδα πέτυχε να καταχωρηθεί στα πρακτικά η εξής δήλωση: «Προς αποφυγή πάσης αμφιβολίας, η αντιπροσωπεία της Ελλάδος δηλώνει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, προσυπογράφουσα την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Αλβανίας, δεν θα εγκαταλείψει σε καμία περίπτωση και με κανέναν όρο τα προαιώνια και απαράγραπτα δικαιώματά της επί ενός ελληνικού εδάφους, το οποίο το αίμα των παιδιών της ένωσε με την Μητέρα πατρίδα, διατηρούσα στο ακέραιο τις επιφυλάξεις της μέχρι το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα να διακανονισθεί κατά τρόπο σύμφωνο με την δικαιοσύνη».

Το θέμα των συνόρων με την Αλβανία, παραμένει ως σήμερα ανοιχτό, αφού οι διασκέψεις των Μεγάλων Δυνάμεων που ακολούθησαν και στις οποίες είχε παραπεμφθεί το ζήτημα, ολοκληρώθηκαν στη Γενεύη το 1955, χωρίς αυτό να συζητηθεί.

*Ο Στέλιος Φενέκος είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ και Πρόεδρος της «Κοινωνίας Αξιών»

liberal

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget