Articles by "εξωτερική πολιτική"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Για ποιους λόγους δεν πρέπει κανείς Έλληνας βουλευτής να ψηφίσει την κατάπτυστη συμφωνία που προωθεί η κυβέρνηση

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

Καλή χρονιά και ευλογημένη. Είθε να έχουμε μέσα στο 2019 εθνικές επιτυχίες και να σταματήσουν τα λάθη στην εξωτερική πολιτική, τα οποία οφείλονται στην ανιστόρητη, διεθνιστική και εθνικώς ταπεινωτική αντίληψη των πραγμάτων από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Κάνω έκκληση σε όλους τους βουλευτές μας να μην υπερψηφίσουν και να μην κυρώσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, όταν αυτή έλθει στην ελληνική Βουλή. Οποιος την υπερψηφίσει αυτομάτως νομιμοποιεί το μοναδικό κομμουνιστικό κατάλοιπο το οποίο έχει απομείνει στη Ευρώπη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων σταλινικού τύπου. Δηλαδή, το τεχνητό «μακεδονικό έθνος», το οποίο επινοήθηκε κατά τη δεκαετία του 1920 από την Κομμουνιστική Διεθνή και επεβλήθη διά της βίας στη Νότιο Σερβία / Βαρντάρσκα από τον δικτάτορα Τίτο το 1944. Η ενδεχόμενη κύρωση της συμφωνίας από την ελληνική Βουλή θα νομιμοποιήσει τρεις εθνικισμούς. Και εξηγούμαι:

Πρώτον, τον σκοπιανό ψευδομακεδονισμό, ο οποίος περιλαμβάνει το όραμα για «Μεγάλη Μακεδονία» που φθάνει μέχρι τον Ολυμπο. Με το άρθρο 7 της συμφωνίας η Ελλάς -κακώς- αναγνωρίζει την ύπαρξη εθνότητος και όχι απλώς υπηκοότητος με τον όρο «μακεδονική». Εξάλλου οι Σκοπιανοί αρνούνται -μέχρι σήμερα τουλάχιστον- να αναθεωρήσουν το άρθρο 36 του Συντάγματός τους, το οποίο παρέχει ειδικά δικαιώματα σε όσους αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση του «μακεδονικού λαού». Μακεδονικού και όχι βορειομακεδονικού, όπως θα έπρεπε να δηλώνουν από τούδε και στο εξής με βάση τις Πρέσπες. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι ο γεωγραφικός προσδιορισμός «Βόρεια» συντόμως θα εκπέσει και θα αχρηστευτεί. Εκείνοι θα ακούγονται διεθνώς ως Μακεδόνες και -ο μη γένοιτο- με τη δική μας υπογραφή, ενώ εμείς οι καταγόμενοι από τη Βόρειο Ελλάδα θα έχουμε σοβαρά προβλήματα, αν επιμένουμε να δηλώνουμε Μακεδόνες!

Δεύτερον, θα νομιμοποιήσει τον αλβανικό εθνικισμό. Μία από τις τροπολογίες που εγκρίθηκαν προσφάτως από τη Βουλή των Σκοπίων αναφέρει ότι το κράτος τους θα έχει σύνορα, μεταξύ άλλων, και με το Κοσσυφοπέδιο / Κόσοβο. Όποιος ψηφίσει υπέρ της συμφωνίας νομιμοποιεί και αυτή τη διάταξη, άρα η ελληνική Βουλή εμμέσως θα αναγνωρίσει το Κόσοβο ως κράτος, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζεται από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών! Δηλαδή μέσω της κύρωσης των Πρεσπών θα αναγνωρίσουμε de facto ένα κράτος, το οποίο αποτελεί το πρώτο βήμα για την υλοποίηση της Μεγάλης Αλβανίας.

Τρίτον, τον βουλγαρικό εθνικισμό. Η κύρωση από την ελληνική Βουλή θα μας οδηγήσει σε αναγνώριση όλων των άρθρων του Συντάγματος των Σκοπίων, άρα και εκείνων που αναφέρονται στην εξέγερση του Ιλιντεν του 1903 και στη Δημοκρατία του Κρουσόβου. Δηλαδή η Ελλάς θα αναγνωρίσει την ψευδοεπανάσταση των Βουλγάρων κομιτατζήδων, οι οποίοι τότε διεκδικούσαν τον ελληνικό πληθυσμό και τα εδάφη της Μακεδονίας!

Δημοκρατία

Του Πολύκαρπου Αδαμίδη

Το ποδαρικό του νέου έτους δεν προοιωνίζεται θετικό για τη Μακεδονία. Στις 09 και 15 Ιανουαρίου, προγραμματίζεται η ψήφιση των ‘Συνταγματικών αλλαγών’ στα Σκόπια, από την πλειοψηφία των 2/3 του Κοινοβουλίου τους. Μια αυξημένη πλειοψηφία, που ‘διανθίζεται’ από τροπολογίες, αλβανικής κυρίως προέλευσης. Για την κατοχύρωση όπως λένε της εθνοτικής τους προέλευσης. Έτσι η Σκοπιανή πλευρά, τυπικά εκπληρώνει ‘τις υποχρεώσεις ‘ της από μια Συμφωνία, που της δίνει τα πάντα. Και δημιουργεί το προηγούμενο για μόνιμη πηγή αναταραχών και εφιαλτικές προοπτικές για τη χώρα μας.

Εν όψει των αρνητικών αυτών εξελίξεων, επιχειρήθηκε εκ νέου να προβληθούν, φαντασιακά θετικά στοιχεία της ‘Συμφωνίας’, να εξορκισθούν λογικές ενστάσεις και να δαιμονοποιηθεί η πάνδημη αντίδραση, ως δήθεν ‘εθνικιστικός παροξυσμός’. Ακούστηκε έτσι ότι δεν είχαμε δήθεν περιθώρια ελιγμών γιατί 150 χώρες είχαν αναγνωρίσει τα Σκόπια, με τη ‘Συνταγματική τους ονομασία’. Με βάση την απίθανη αυτή λογική, εάν στο μέλλον, αναγνωρισθούν από τη μεγάλη πλειοψηφία των κρατών, δήθεν Ρωσικά δικαιώματα στο Άγιον Όρος, ως εκ του πολυπληθούς ποιμνίου της Ρωσικής εκκλησίας, ή δικαιώματα της Ντίσνευλαντ στην Ακρόπολη, ή του Χόλυγουντ στη Μύκονο, δε θα έχουμε άλλη επιλογή, από το να συμφωνήσουμε, ή να βρούμε ‘μια μέση λύση’. Ευτυχώς που οι απίθανοι εμπνευστές και τα αμήχανα βαποράκια του ‘επιχειρήματος’, δεν είχαν την ευκαιρία να επηρεάσουν, με τη ‘λογική τους’, τους πατριώτες της Φιλικής Εταιρείας και τους αγωνιστές του 21, όταν απέναντι στην Ιερά Συμμαχία του 1815, ξεσηκώθηκαν και έφτιαξαν κράτος. Μόνοι απέναντι σε όλους. Πηγή έμπνευσης και για τους Μακεδονομάχους, που θυσίασαν τα πάντα. Χωρίς υπολογισμούς και δεύτερες σκέψεις.

Ακούστηκε επίσης, ότι είναι εθνικιστικό και ακραίο να απεργαζόμαστε τη διάλυση του Σκοπιανού κρατικού μορφώματος. Ωσάν να είμαστε κηδεμόνες τους. Και ωσάν να μην είναι αυτό το μόρφωμα, που εκ του ασφαλούς πέτυχε, χωρίς άλλους περισπασμούς, την αναγνώρισή του από 150 κράτη. Και ωσάν να μην είναι το ίδιο μόρφωμα , που με τη βούλα πλέον της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας δε θα ενεργήσει για τα ‘αδέλφια του’ που διαβιούν στη ‘Νότια Μακεδονία’. Κατά τα άλλα ο κίνδυνος είναι το υποθετικό δήθεν ΄θέριεμα’ της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. Όταν οι ‘αλυτρωτικές΄ βλέψεις του Σκοπιανού μορφώματος είναι έκδηλες και δε χρειάζονται μετάφραση.

Ειπώθηκε μάλιστα πρόσφατα και το απίθανο, ότι η πλειοψηφία δηλαδή για την υπερψήφιση της ‘Συμφωνίας των Πρεσπών’, είχε εξασφαλιστεί από το 2017. Και εδώ προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα. Ποιοι απαρτίζουν αυτήν την πλειοψηφία; Αν δεν είναι κόμματα, τα οποία είναι οι Συνταγματικοί παράγοντες του Πολιτεύματος, είναι πρόσωπα; Και με ποια κριτήρια ενημερώθηκαν τα πρόσωπα αυτά για τη συζητούμενη λύση; Η ενημέρωση αυτή υπήρχε και για τα κόμματα; Αν όχι με ποια λογική επελέγησαν πρόσωπα και όχι κόμματα, προκειμένου να ενημερωθούν, τη στιγμή μάλιστα που τόσο λόγω της μείζονος σπουδαιότητας του διακυβεύματος αλλά και της απόφασης του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η όποια προτεινόμενη αλλαγή, τύποις τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωστοποιηθεί στους παράγοντες της εθνικής γραμμής; Και επί ποίας ‘λύσης’ και ‘Συμφωνίας’ είχε εξασφαλισθεί η πλειοψηφία το 2017, όταν αυτή τούτη η ‘Συμφωνία των Πρεσπών’ υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2018; Το περιεχόμενό της ήταν προσυμφωνημένο ή απλά ‘οι πρόθυμοι’ θα υπερψήφιζαν οποιαδήποτε ‘λύση’ και οποιαδήποτε ‘Συμφωνία’;

Τα ερωτήματα είναι απλά. Είναι λογικά. Ενδεχομένως να είναι και αμείλικτα. Αφορούν τη χώρα και τις επόμενες γενεές. Όχι τα πρόσωπα που τα θέτουν. Που δεν είναι οι ιδιοκτήτες της Μακεδονίας. Όπως δεν είναι και όσοι σχεδιάζουν να την τιμαριοποιήσουν. Προσδιορίζουν πάντως το μέτρο της ευθύνης. Που δεν καθαγιάζεται από επικαλούμενες πλειοψηφίες. Όταν μάλιστα είναι άδηλος ο χρόνος και τα κριτήρια σχηματισμού τους.

AntiNews

Κώστας Γρίβας

Μια σειρά από εξελίξεις στις διεθνείς γεωστρατηγικές ισορροπίες, που με τη σειρά τους επιφέρουν δραστικές αλλαγές στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου αναμένεται να επιδράσουν δραστικά και στις ισορροπίες στο ελληνοτουρκικό μέτωπο αντιπαράθεσης και στον ρόλο του Ελληνικού Στρατού σε αυτό. Ορισμένες από αυτές τις αλλαγές στον χώρο της στρατιωτικής ισχύος που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι ακόλουθες:

1) Η επαναφορά στους «κλασικούς» γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς, με την αναγόρευση της Κίνας και Ρωσίας σε «αναθεωρητικές» δυνάμεις και «ανταγωνιστές» των ΗΠΑ. Αυτό αναγράφεται στο τελευταίο κείμενο της Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Δεκέμβριο του 2017. Το γεγονός αυτό φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο τις στρατιωτικές ικανότητες αντιμετώπισης «ομόλογων» αντιπάλων (peer opponents).

Ταυτοχρόνως πυροδοτεί μια έκρηξη στις προσπάθειες του Στρατού των ΗΠΑ να αναπτύξει μεθοδολογίες και τεχνολογίες για τη διεξαγωγή συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον αντιπάλων υψηλής τεχνολογίας, η οποία πρέπει να καλύψει ένα κενό πολλών ετών. Από το 2001 και μετά υπήρξε εμμονική προσήλωση σε επιχειρήσεις «εκτός του πολέμου» (MOOTW) και στην ανάπτυξη ικανοτήτων αντιαντάρτικου αγώνα (COIN). Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Αμερικανός αντιστράτηγος Bruce Crawford, επικεφαλής αξιωματικός G6, «έχουμε ένα πρόβλημα ηλικίας 16 ετών για το οποίο χρειαζόμαστε λύση μέσα σε ένα έτος».

2) Η επιστροφή στους στρατούς της Δύσης «ξεχασμένων» μεθοδολογιών μάχης, όπως είναι η Αεροεδαφική Μάχη (ALB), έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν οι τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες ρωσικές δυνάμεις σε περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.

Ο Έλληνας Τριανταφύλλωφ
3) Και στη Ρωσία φαίνεται πως επανέρχονται με ανανεωμένη μορφή επιχειρησιακές αντιλήψεις, όπως είναι η «Μάχη εις Βάθος» (Deep Battle) και «Επιχειρήσεις εις Βάθος» (Deep Operations). Αυτές αποσκοπούν στην ταχεία προέλαση ανάμεσα από τις ρωγμές των εχθρικών δυνάμεων και την προσβολή σε όλο το πλάτος και βάθος της διάταξής τους. Αξίζει να επισημανθεί ότι οι μεθοδολογίες αυτές αποτελούν εν πολλοίς πνευματικό τέκνο του Έλληνα Βλαδίμηρου Τριανταφύλλωφ, μιας μεγάλης μορφής της θεωρίας του Πολέμου, ο οποίος για ακατανόητους λόγους παραμένει σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα.

Σε συνδυασμό με μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου (hybrid warfare), οι επιχειρησιακές αυτές αντιλήψεις εκτιμάται από Δυτικούς αναλυτές ότι στόχος είναι να προσφέρουν στη Ρωσία τη δυνατότητα να επιτύχει στρατηγικά τετελεσμένα σε μικρό χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μην προλάβει να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός πυρηνικής αποτροπής της Δύσης.

Γενικότερα, υπάρχει μια παγκόσμια τάση για τη δημιουργία ικανοτήτων «γρήγορων πολέμων» (swift wars), ικανών να επιφέρουν τετελεσμένα «κάτω από το πυρηνικό κατώφλι» (under the nuclear threshold), ή ακόμη και «κάτω από το κατώφλι της στρατιωτικής αντιπαράθεσης» γενικώς (below the threshold of military conflict), όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το πρόσφατο κείμενο για την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.

Παρόμοιες αντιλήψεις, δόγματα, φιλοσοφίες και μεθοδολογίες ενδέχεται να μπορούν να βρουν σημαντικές εφαρμογές στο ιδιόρρυθμο ελληνοτουρκικό σύστημα αντιπαράθεσης, όπου η συμμετοχή και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ περιορίζει το ενδεχόμενο διεξαγωγής πολέμων παρατεταμένης διάρκειας.

Πολυχωρική προβολή ισχύος
4) Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εφαρμόσει στην Ουκρανία τακτικές πολυχωρικής (multi domain) προβολής ισχύος. Σ’ αυτό το πλαίσιο, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου προσφέρουν άμεσα πληροφορίες αναφορικά με την εχθρική διάταξη, τόσο σε μονάδες πυροβολικού, έτσι ώστε να προσβάλουν με σαρωτικό πυρ τις εχθρικές δυνάμεις, όσο και σε μονάδες ελιγμού, έτσι ώστε να προελάσουν αποφεύγοντας τα ισχυρά σημεία αντίστασης.

Οι εξελίξεις αυτές ώθησαν και τον αμερικανικό Στρατό να δώσει έμφαση στην ενίσχυση των, παραμελημένων μέχρι σήμερα, ικανοτήτων του ηλεκτρονικού πολέμου, τις οποίες ενοποιεί με τις επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο, διαμορφώνοντας ένα νέο είδος επιχειρήσεων. Αυτό των κυβερνο-ηλεκτρομαγνητικών δραστηριοτήτων (cyber electromagnetic activities CEMA).

Αυτός ο συνδυασμός αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης φιλοσοφίας για συνδυαστική δράση σε όλους τους χώρους (domains) μάχης, που προωθεί η κυρίαρχη αντίληψη της «Πολυχωρικής Μάχης» (MDB) του Στρατού των ΗΠΑ. Η τελευταία επιδιώκει να επιτύχει σύζευξη ικανοτήτων και συνεργατικά αποτελέσματα και στις πέντε διαστάσεις της μάχης (στεριά, θάλασσα, αέρα, διάστημα και CEMA).

5) Το βεληνεκές των συστημάτων πυροβολικού (πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών και πυροβόλων) αυξάνει ολοένα και περισσότερο, εν παραλλήλω με τη δραστική αύξηση των ικανοτήτων τους να επιφέρουν πολυχωρικά αποτελέσματα με τη χρήση πολεμικών κεφαλών διαφόρων τύπων (τόσο hard kill, όσο και soft kill). Για παράδειγμα, η γερμανο–νοτιοαφρικανική εταιρεία Rheinmetall Denel Munitions (RDM) αναπτύσσει μια οβίδα πυροβολικού των 155 χιλιοστών της οικογένειας πυρομαχικών Assegai, η οποία θα είναι συμβατή με τις προδιαγραφές JBMOU (Joint Ballistic Memorandum of Understanding) του ΝΑΤΟ και θα επιτυγχάνει βεληνεκές 70 χλμ. Γενικότερα, μέσα στο νέο διεθνές γεωστρατηγικό περιβάλλον το Πυροβολικό αναμένεται να κληθεί πολλές φορές να αναλάβει μεγάλο εύρος των αποστολών της Αεροπορίας σε σχετικά μικρά γεωγραφικά συστήματα.

Οι επιπτώσεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο
Οι εξελίξεις αυτές συνδυάζονται με μια σειρά από νέα δεδομένα που αναμένεται να προκύψουν τα επόμενα χρόνια και στις ελληνοτουρκικές ισορροπίες ισχύος. Ορισμένες εξ αυτών είναι οι ακόλουθες: Μεταξύ των άλλων, ριζικές αλλαγές στη γεωγραφία ισχύος στο Αιγαίο (δευτερευόντως και στον Έβρο) ενδέχεται να επιφέρουν οπλικά συστήματα υποστρατηγικής σημασίας, τα οποία αναμένεται να ενταχθούν σε υπηρεσία στο τουρκικό οπλοστάσιο τα επόμενα χρόνια.

Ιδιαίτερα δε ο συνδυασμός επίγειων συστημάτων αεράμυνας (GBAD) μεγάλου βεληνεκούς, (με προεξάρχον φυσικά το S–400, ακόμη και αν αυτό διαθέτει τους πυραύλους 46Ν6 με βεληνεκές 250 χλμ και όχι τους 40Ν6 με βεληνεκές 400 χλμ) με τα μαχητικά αεροσκάφη F–35 Lightning II και μια διευρυνόμενη οικογένεια βαλλιστικών πυραύλων διαφόρων διαμορφώσεων (σ’ αυτούς είναι περίπου αναπόφευκτο να συμπεριληφθούν και αντιπλοϊκοί ASBM), θα απειλήσει να δημιουργήσει έναν θύλακα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD ‘bubble’) για τη δράση της Ελληνικής Αεροπορίας αλλά και του Ελληνικού Ναυτικού στο Αιγαίο.

Για παράδειγμα, μαχητικά αεροσκάφη F–35, εκμεταλλευόμενα τα χαρακτηριστικά χαμηλής διακριτότητας (LO) και αξιοποιώντας το προηγμένο τους ραντάρ, πιθανώς θα είναι σε θέση να «χαρτογραφούν» σε πραγματικό χρόνο το αρχιπέλαγος, στοχοποιώντας μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Ναυτικού για λογαριασμό αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων (ASBM), ή άλλων οπλικών συστημάτων. Αυτό σημαίνει ότι ο Ελληνικός Στρατός θα κληθεί, ενδεχομένως, να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον όπου η «ενότητα μάχης» των νησιών του Αιγαίου, η οποία εξασφαλιζόταν από την Ελληνική Αεροπορία και το Ναυτικό, θα έχει τεθεί εν αμφιβόλω.

Άρα, η δομή του Ελληνικού Στρατού ενδέχεται να διασπαστεί σε ανεξάρτητες «ψηφίδες» μάχης, οι οποίες αφενός μεν θα πρέπει να είναι σε θέση να πολεμήσουν ξεχωριστά, αφετέρου δε να μπορούν να διασυνδεθούν επιχειρησιακά μεταξύ τους, χωρίς τη βοήθεια της Αεροπορίας ή του Ναυτικού. Με άλλα λόγια, ο Ελληνικός Στρατός θα πρέπει να αρχίζει να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο να χρειαστεί να δράσει αυτόνομα, ασκώντας προβολή ισχύος στη στεριά, στη θάλασσα και στον αέρα, χωρίς οι άλλοι δύο Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων να είναι σε θέση να του προσφέρουν στήριξη.

Ανατροπή της ισορροπίας υπέρ της Τουρκίας
Εν παραλλήλω, αναμένεται να ενταχθούν σε υπηρεσία στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις τα επόμενα χρόνια νέα οπλικά συστήματα, όπως οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροχήματα (armed UAV), διαφόρων διαμορφώσεων, τύπων και μεγεθών, «περιπλανόμενα» πυρομαχικά (loitering munitions). Ο στόλος των τουρκικών μαχητικών ελικοπτέρων T–129 Atak θα διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Τα ελικόπτερα αυτά θα είναι εφοδιασμένα με πυραυλικά συστήματα τουρκικής τεχνολογίας, στα οποία περιλαμβάνεται και η τουρκικής κατασκευής κατευθυνόμενη ρουκέτα των 2,75 ιντσών (70 χιλιοστών) Cirit.

Ταυτοχρόνως, οι ικανότητες ηλεκτρονικού πολέμου των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων αναμένεται να ενισχυθούν σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Τα συστήματα αυτά θα δημιουργήσουν νέα επιχειρησιακά δεδομένα και ο Ελληνικός Στρατός θα πρέπει να προσαρμοστεί στη δράση τους.

Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να αντιμετωπίσουν πρωτοφανείς προκλήσεις σε μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και θα πρέπει να προετοιμαστούν γι’ αυτές. Σε πρώτο στάδιο κρίνεται ως ζωτικής σημασίας η παρακολούθηση των διεθνών εξελίξεων στον χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας του πολέμου. Στόχος η σχεδίαση εγχώριων λύσεων χαμηλού κόστους και υψηλής απόδοσης (low cost – high payoff), με βάση τη διεθνή εμπειρία αλλά προσαρμοσμένων στις ελληνικές συνθήκες.

Κατά την άποψη του γράφοντος, το 2019 αποτελεί ένα κρίσιμης σημασίας έτος όσον αφορά τη διαμόρφωση των μελλοντικών στρατιωτικών ισορροπιών στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Αν η Ελλάδα συνεχίζει να είναι εγκλωβισμένη σε μια πολιτική αδράνειας όσον αφορά την ενίσχυση των μαχητικών-αποτρεπτικών της ικανοτήτων, ή αν αποφασίσει να αντιδράσει ακολουθώντας παρωχημένες αντιλήψεις περί προβολής ισχύος, τότε θα δυσκολευτεί πολύ τα επόμενα χρόνια να γεφυρώσει το χάσμα που αναμένεται να δημιουργηθεί με βάση μια γραμμική προέκταση στο μέλλον των σημερινών τάσεων.

slpress.gr/

Γιατί ὁ Τσίπρας ταλαντεύεται γιά τήν ἡμερομηνία τῆς ψηφοφορίας γιά τίς Πρέσπες

ΕΠΙΣΗΜΩΣ ἡ Κυβέρνησις διαβεβαιώνει σέ ὅλους τούς τόνους τόν ξένο παράγοντα ὅτι θά κυρώσει τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καί δέν θά τήν ἐγκαταλείψει ὡς κληρονομία στόν ἐπερχόμενο Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. «Δέν θά ἀφήσουμε ἐκκρεμότητες στή ΝΔ» τόνισε σέ δημοσιογράφους κορυφαῖος κυβερνητικός παράγων γιά νά διασκεδάσει τίς ἐντυπώσεις ἀπό τήν διακίνηση τῆς πληροφορίας, πώς ἡ κύρωσις τοῦ πρωτοκόλλου γιά τό ΝΑΤΟ μετατίθεται γιά τόν Μάιο. Ὡστόσο, στό παρασκήνιο τά πράγματα βαίνουν διαφορετικά. Ἡ Καγκελλάριος τῆς Γερμανίας Ἄγγελα Μέρκελ σπεύδει στήν Ἀθήνα τήν ἑπομένη ἑβδομάδα, καθώς οἱ φόβοι της γιά τυχόν ἀναβολή τῆς κυρώσεως τῶν Πρεσπῶν εἶναι συγκεκριμένοι: τό γερμανικό ΥΠΕΞ ἐκτιμᾶ πώς τυχόν κατάρρευσις τῆς συμφωνίας θά ἀνοίξει τήν ὄρεξη στόν ἀλβανικό παράγοντα, θά εὐνοήσει σχέδια ἀποσταθεροποιήσεως στά Βαλκάνια καί θά ὁδηγήσει σέ ἀλλαγές συνόρων! Τρέμει τό Βερολῖνο τόν ἀλβανικό ἐθνικισμό. Οἱ φόβοι αὐτοί πού βρίσκουν ἔρεισμα καί στίς ΗΠΑ εἶναι βεβαίως γνωστοί στήν Ἀθήνα πού γνωρίζει ἄριστα ποιά εἶναι τά διακυβεύματα σέ περιφερειακό ἐπίπεδο ἀπό τήν ἔγκριση ἤ μή τῆς συμφωνίας. Δεδομένης τῆς κάκιστης δημοσκοπικῆς εἰκόνος πού παρουσιάζει ἡ Κυβέρνησις στίς δημοσκοπήσεις (τό μόνο ἀξιοσημείωτο στοιχεῖο στίς κρυφές ἔρευνες τῶν πρεσβειῶν εἶναι πώς ἡ αὐτοδυναμία δέν εἶναι ἀκόμη προσεγγίσιμη γιά τήν ΝΔ), ὁ Πρωθυπουργός δείχνει νά προσπαθεῖ νά ἀξιοποιήσει τό μομέντουμ. Ὁ χρόνος καταθέσεως τῆς συμφωνίας στήν Βουλή συνδέεται πρῶτον μέ τόν χρόνο πτώσεως τῆς Κυβερνήσεως καί τῆς διεξαγωγῆς ἐκλογῶν καί δεύτερον μέ τήν βούλησή του ἤ μή νά κυρώσει τήν συμφωνία. Ἔτσι ὁ κ. Τσίπρας ἄρχισε πρωτοχρονιάτικα τό γνωστό παιγνίδι τῶν ἐκβιασμῶν!

Ἔτσι, σέ συνομιλία πού εἶχε μέ τούς διαπιστευμένους δημοσιογράφους στό Μέγαρο Μαξίμου, ἦταν ἐποικοδομητικά ἀσαφής γιά νά στείλει τό ἐκβιαστικό μήνυμά του πρός τόν ξένο παράγοντα: ἐνῶ διεβεβαίωσε ὅτι ψάχνει ἡμερομηνία ἐκλογῶν τόν Ὀκτώβριο δέν ξεκαθάρισε πότε θά φέρει στό Κοινοβούλιο τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν πρός κύρωσιν: Ἰανουάριο, Φεβρουάριο, Μάρτιο; Δέν τό ξεκαθάρισε. Καί τοῦτο διότι ὁ χρόνος τῶν ἐκλογῶν συναρτᾶται μέ τόν χρόνο τῆς συμφωνημένης πτώσεως τῆς Κυβερνήσεως ἐξ αἰτίας τῆς ἀποχωρήσεως τῶν ΑΝΕΛ. Ἄν ἡ συμφωνία εἰσαχθεῖ Ἰανουάριο, Φεβρουάριο αὐτό θά σημαίνει πώς οἱ ἐκλογές ἐπισπεύδονται γιά τόν Μάρτιο. Ἄν εἰσαχθεῖ Μάρτιο οἱ ἐκλογές θά γίνουν Μάιο. Πέραν αὐτῶν ὁ χρόνος συζητήσεως τῆς συμφωνίας συνδέεται μέ ἕνα ἀκόμη ἐνδεχόμενο τό ὁποῖο κορυφαῖος παράγων τῆς ΝΔ συνυπολογίζει: νά ἀρνηθεῖ ὁ κ. Τσίπρας νά σηκώσει τό βάρος τῆς κυρώσεως καί τό συνεπαγόμενο πολιτικό κόστος καί νά τό μεταθέσει στόν ἑπόμενο. Τό γεγονός ὅτι:

1. Ὁ Πρωθυπουργός ἐπεσκέφθη δεύτερη φορά τήν Θεσσαλονίκη μέσα στίς ἑορτές μετά καί τήν συγκέντρωση στό Παλαί ντέ Σπόρ δείχνει πώς ἀνησυχεῖ γιά τήν ἐκλογική καθίζησή του στήν Μακεδονία

2. Ἀνατρέπει τόν σχεδιασμό τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς Νίκου Βούτση νά προηγηθεῖ ἡ κύρωσις τῶν Πρεσπῶν τῶν ψηφοφοριῶν γιά τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, πάλι κάτι δείχνει. Καί αὐτό εἶναι πώς στέλνει ἐκβιαστικά διλήμματα στό βιαστικό Βερολῖνο καί τίς ΗΠΑ: Στηρίξτε τήν παραπαίουσα Κυβέρνηση. Ἡ ἔλευσις τῆς κ. Μέρκελ στήν Ἀθήνα μέ τήν ὁποία ὁ Τσίπρας ἔχει πλέον σχέσεις ἐμπιστοσύνης, αὐτή τήν ἀνάγκη ὑπηρετεῖ: τῆς διακριβώσεως τῶν ἀληθινῶν προθέσεων τοῦ Πρωθυπουργοῦ γιά τίς Πρέσπες καί ὄχι βεβαίως ἐάν θά ψηφίσει τό Ποτάμι!

Πρός τοῦτο ἀποστέλλονται πρός τά ἔξω ἀμφίσημα μηνύματα γιά χρόνο κυρώσεως καί ἐκλογές. Ἄν ὁ ἐκβιασμός αὐτός μπορεῖ νά πιάσει μέ ἀνταλλάγματα σέ ἄλλα μέτωπα ἤ ἀποτελεῖ μία νέα αὐταπάτη τοῦ Πρωθυπουργοῦ, θά κριθεῖ σέ λίγες ἡμέρες ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος.

Ὁ πολιτικός σχεδιασμός τοῦ Πρωθυπουργοῦ γιά κλείσιμο τῆς ψαλίδας διαφορᾶς πού τόν χωρίζει ἀπό τήν ΝΔ μέσω παροχῶν, ἀναδρομικῶν, μερισμάτων καί ἄφθονης σκανδαλολογίας, δέν φαίνεται νά βγαίνει μέχρι στιγμῆς. Οὔτε οἱ παροχές ἔχουν βοηθήσει στήν ἐκλογική ἀνάκαμψη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ οὔτε ἡ ἐπιχείρησις-σκάνδαλα ἀποδίδει καρπούς μέχρι στιγμῆς. Καί σέ συνδυασμό μέ τήν ἔκρυθμη κατάσταση στό κόμμα Καμμένου ἐπιτείνει τήν σύγχυση καί τήν ἀβεβαιότητα στό κυβερνῶν κόμμα. Ὁπότε, παλιά μου τέχνη κόσκινο!

estianews.

Του Νίκου Μελέτη

Ένα εικοσιτετράωρο μετά την έκδοση της τουρκικής NAVTEX για σεισμικές έρευνες του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, από την Αθήνα υπάρχει παράξενη σιωπή, ενώ στην αντίδραση της Λευκωσίας η Τουρκία απαντά προκλητικά ότι όλη η περιοχή των ερευνών αφορά τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Αν και το Barbaros χθες κινούνταν βορειοδυτικά της Κύπρου (σύμφωνα με ελληνικές στρατιωτικές πηγές) η τουρκική NAVTEX δεν μπορεί να μένει αναπάντητη καθώς αφορά μια από τις πιο κρίσιμες περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και για τον λόγο αυτό εξάλλου στοχοποιείται και από την τουρκική πλευρά.

Καθώς η NAVTEX έχει δημοσιευθεί και στο NAVAREA III εφόσον δεν εκδίδεται ελληνική αναγγελία η οποία να την χαρακτηρίζει άκυρη και να δηλώνει ότι η περιοχή αφορά σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, επιχειρείται ένα άτυπο τετελεσμένο και δημιουργείται η λανθασμένη εντύπωση ότι η Ελλάδα αποδέχεται την τουρκική NAVTEX.

Η περιοχή στην οποία έχει αναγγείλει τις σεισμογραφικές έρευνες η Τουρκία καλύπτει μέρος της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και μεγάλο μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νότια του Καστελόριζου σε περιοχή που μόνο με τις πιο ακραίες τουρκικές θεωρίες θα μπορούσε να αμφισβητηθεί.

Για τις περιοχές αυτές ήδη το 2012 η Τουρκία είχε παραχωρήσει παράνομες άδειες ερευνών στην τουρκική κρατική εταιρία ΤΡΑΟ οριοθετώντας Οικόπεδα, τα οποία δημοσιεύθηκαν και στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις της Ελλάδας με ρηματικές διακοινώσεις τόσο στην Άγκυρα όσο και στον ΟΗΕ.


Έκτοτε εκτός «παρενοχλήσεων» με την αποστολή σκαφών για «επιστημονικές έρευνες» μόνο μια ακόμη φορά επιχειρήθηκε η διεξαγωγή γεωφυσικών ερευνών νότια του Καστελόριζου τον Νοέμβριο του 2008 από το νορβηγικό σκάφος «Malene Ostervold» που έπλευσε στην περιοχή συνοδεία τουρκικής φρεγάτας. Μετά από έντονες ελληνικές αντιδράσεις και παρέμβαση και προς το Όσλο οι έρευνες δεν ολοκληρώθηκαν, ενώ ο Νορβηγός καπετάνιος είχε ζητήσει από την Ελλάδα την γνωστοποίηση των συντεταγμένων που θεωρούσε ως όριο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ενώ για την έκδοση της προηγούμενης τουρκικής NAVTEX που προέβλεπε σεισμογραφικές έρευνες του Barbaros στα Οικόπεδα 4 και 5 της Κυπριακής ΑΟΖ και σε πολύ μικρό τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, στο τριεθνές σημείο (Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου) είχαν υπάρξει ελληνικές αντιδράσεις και είχε σπεύσει μάλιστα στην περιοχή ελληνική φρεγάτα, στην τελευταία τουρκική Αναγγελία που επικαλύπτει μεγάλο τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, από την Αθήνα υπάρχει σιωπή.

Οι Κυπριακές Αρχές ήδη από χθες (Navigation Warning NR 005/19) δήλωσαν ότι η τουρκική NAVTEX αφορά μη εξουσιοδοτημένες και παράνομες δραστηριότητες στην ΑΟΖ και στην υφαλοκρηπίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας και προειδοποιεί ότι οι δραστηριότητες αυτές συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας και συγχρόνως διώκονται ποινικά σύμφωνα με την νομοθεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Τουρκία αντέδρασε με νέα NAVTEX (0022/19) το πρωί της Παρασκευής, όπου αφού επαναλαμβάνει τους γνωστούς ισχυρισμούς με τους οποίους αμφισβητεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλώνει ότι οι σεισμικές έρευνες του R/V BARBAROS HAYREDDIN PASA και των βοηθητικών σκαφών M/V TANUX-1 και R/V APOLLO MOON «διεξάγονται στην Τουρκική υφαλοκρηπίδα για λογαριασμό της Τουρκικής Δημοκρατίας σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».


Η Τουρκική NAVTEX:

TURNHOS N/W : 0022/19
MEDITERRANEAN SEA
1. TURKISH FLAGGED R/V BARBAROS HAYREDDIN PASA AND SUPPORTING VESSELS M/V TANUX-1 AND R/V APOLLO MOON ARE CONDUCTING SEISMIC SURVEY IN TURKEY'S CONTINENTAL SHELF, ON BEHALF OF REPUBLIC OF TURKEY IN ACCORDANCE WITH INTERNATIONAL LAW.
2. ANTALYA TURK RADIO NAVTEX NO. 0017/19 IS STILL VALID AND EFFECTIVE. ANTALYA STATION WILL
CONTINUE TO PROMULGATE NAVTEX MESSAGES FOR SAFETY OF MARINERS.
3. ADDITIONALLY, THE "CYPRUS" MENTIONED IN LARNACA NAVWARN NR 005/19 IS NOT THE ORIGINAL PARTNERSHIP STATE ESTABLISHED IN 1960.
4. THEREFORE, TURKEY DECLARES THAT THE TERM OF "CYPRUS" NEITHER AMOUNT TO ANY FORM OF
RECOGNITION OF THE GREEK CYPRIOT ADMINISTRATION NOR PREJUDICE TURKEY'S RIGHTS AND
OBLIGATIONS EMANATING FROM THE TREATY OF GUARANTEE AND THE TREATY OF ESTABLISHMENT OF 1960.
5. THE EFFORTS TO LEGITIMATIZE ILLEGAL CLAIMS OF THE GREEK CYPRIOT ADMINISTRATION THROUGH
LARNACA NAVWARN NR 005/19 ARE NULL AND NEITHER WAS NOR WILL BE ACCEPTED BY TURKEY

liberal.gr

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΠΓΔΜ οι συνεχείς δηλώσεις Ζόραν Ζάεφ και η τελευταία κίνηση αγοράς 240.000 διαβατήριων από τη σκοπιανή κυβέρνηση στα οποία αναγράφεται ευκρινώς στο εξώφυλλο η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αντικείμενο της ανάλυσης του πανεπιστημιακού Άγγελου Συρίγου στον 98.4.

Ο κος Συρίγος επισημαίνει τις δυνατότητες της κυβέρνησης να ξεκαθαρίσει τις όποιες στρεβλώσεις καταγράφονται κι αναφέρεται στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο ρόλο των ΗΠΑ, σημειώνει δε ότι για τη Τουρκία το κρίσιμο επίδικο σημείο είναι ο θαλάσσιος χώρος μεταξύ Καστελόριζου και Κυπριακής ΑΟΖ.

Αντώνης Κλάψης

Όπως όλα δείχνουν, το Κοινοβούλιο της ΠΓΔΜ θα προχωρήσει στην ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία προβλέπεται από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Εφόσον κάτι τέτοιο συμβεί, η ΠΓΔΜ θα έχει εκπληρώσει το δικό της σκέλος των συμβατικών της υποχρεώσεων. Από εκεί και πέρα, το διπλωματικό μπαλάκι θα βρεθεί στο ελληνικό γήπεδο, καθώς η Βουλή των Ελλήνων θα κληθεί, αργά ή γρήγορα, να αποφανθεί για τη Συμφωνία. Θα μπορούσε, άραγε, να την καταψηφίσει, όπως ζητά σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση;

Είναι αλήθεια ότι η εκ των υστέρων απόρριψη της Συμφωνίας των Πρεσπών από ελληνικής πλευράς θα έχει σημαντικό διπλωματικό κόστος για την Αθήνα. Ωστόσο, δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Βουλή των Ελλήνων θα έχει προχωρήσει σε μια τέτοια ενέργεια. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο περιπτώσεις, αμφότερες στα μέσα της δεκαετίας του 1920, στις οποίες η εθνική αντιπροσωπεία απέρριψε ισάριθμες Συμφωνίες.

Μάλιστα αυτές οι Συμφωνίες έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών: και οι δύο είχαν συναφθεί με βόρειους προς την Ελλάδα γείτονες, ενώ και οι δύο άπτονταν –εν συνόλω ή εν μέρει– ζητημάτων εθνικής ταυτότητας σλαβικής καταγωγής κατοίκων της γεωγραφικής Μακεδονίας. Συνέπιπταν, εξάλλου, μεταξύ και ως προς ένα άλλο σημείο: η απόρριψη και των δύο μεθοδεύθηκε όχι από την κυβέρνηση που τις συνομολόγησε, αλλά από διάδοχα κυβερνητικά σχήματα.

Πρωτόκολλα Πολίτη-Καλφώφ
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, Νικόλαος Πολίτης και Χρίστο Καλφώφ αντίστοιχα, κατέθεσαν δύο σχεδόν πανομοιότυπες δηλώσεις στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Με βάσει αυτές, οι δύο κυβερνήσεις δεσμεύονταν να προστατεύουν τους εκατέρωθεν μειονοτικούς πληθυσμούς. Με τα Πρωτόκολλα Πολίτη-Καλφώφ, όπως έμειναν έκτοτε ευρύτερα γνωστά, η Ελλάδα αναγνώριζε ως βουλγαρική μειονότητα τους σλαβόφωνους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

Τα Πρωτόκολλα προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Γιουγκοσλαβίας. Στις 14 Νοεμβρίου 1924 το Βελιγράδι προχώρησε στην καταγγελία της ελληνοσερβικής Συνθήκης Συμμαχίας του 1913. Στο μεταξύ, την κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, η οποία είχε προχωρήσει στη σύναψη των Πρωτοκόλλων, είχε αντικαταστήσει η κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλόπουλου. Υπό το βάρος των ισχυρών γιουγκοσλαβικών πιέσεων, αλλά και σημαντικών πολιτικών αντιδράσεων στο εσωτερικό, ο Μιχαλακόπουλος αναζήτησε έναν εύσχημο τρόπο ανάκλησης της ελληνικής υπογραφής.

Η μεθόδευση που τελικά υιοθετήθηκε ήταν η εισαγωγή των Πρωτοκόλλων προς κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων, με πραγματικό σκοπό, όμως, όχι να υπερψηφιστούν, αλλά να απορριφθούν, όπως και έγινε. Την υπαναχώρηση της Αθήνας αποδέχθηκε τον Ιούνιο του 1925 και το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Ωστόσο, η ελληνική παρασπονδία δεν επέφερε την άμεση βελτίωση των σχέσεων με τη Γιουγκοσλαβία, ενώ παράλληλα, όπως ήταν αναμενόμενο, επιβάρυνε το κλίμα στις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις.

Με αφορμή τη σύναψη των Πρωτοκόλλων Πολίτη-Καλφώφ, η Γιουγκοσλαβία διεύρυνε τον κύκλο των απαιτήσεών εις βάρος της Ελλάδας, ζητώντας, μεταξύ άλλων, την επέκταση της ελεύθερης γιουγκοσλαβικής ζώνης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, την επιβολή καθεστώτος ελληνογιουγκοσλαβικής συγκυριαρχίας στη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Γευγελής, αλλά και την αναγνώριση των σλαβόφωνων κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας ως σερβική μειονότητα.

Ανατροπή Παγκάλου
Οι γιουγκοσλαβικές πιέσεις απέδωσαν καρπούς όταν στην Ελλάδα επιβλήθηκε η δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου. Επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Βελιγραδίου στα σχέδιά του για την ανάληψη επιθετικής πολεμικής ενέργειας εναντίον της Τουρκίας, ο Πάγκαλος υποχώρησε στο σύνολο των γιουγκοσλαβικών αξιώσεων. Στις 17 Αυγούστου 1926, σε αντάλλαγμα για την υπογραφή διμερούς Συνθήκης τριετούς διάρκειας, η Ελλάδα αποδέχθηκε διά της υπογραφής της το σύνολο των γιουγκοσλαβικών απαιτήσεων.

Η κατακραυγή που προκάλεσε στην ελληνική κοινή γνώμη η συνομολόγηση των λεγόμενων «παγκαλικών Συμφωνιών» οδήγησε στην άμεση ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος. Η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη, η οποία σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μετά τη μεσολάβηση εκλογών, με υπουργό Εξωτερικών τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, προσπάθησε να πείσει τη Γιουγκοσλαβία για την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης των Συμφωνιών.

Ενώπιον της άρνησης του Βελιγραδίου, η Αθήνα κατέφυγε σε μεθόδευση παρόμοια με εκείνη που είχε χρησιμοποιήσει και στην περίπτωση των Πρωτοκόλλων Πολίτη-Καλφώφ: τον Αύγουστο του 1927 οι Συμφωνίες κατατέθηκαν από τον Μιχαλακόπουλο προς κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων, η οποία, όμως, τις απέρριψε, και μάλιστα ομόφωνα. Οι ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις εξομαλύνθηκαν τον Οκτώβριο του 1928 και οριστικά τον Μάρτιο του 1929, μέσω της υπογραφής νέων διμερών Συμφωνιών, οι οποίες, όμως, δεν περιείχαν όρους παρόμοιους με εκείνους των παγκαλικών Συμφωνιών.

slpress.gr/

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αγαπητέ κύριε Ναύαρχε,

Μεταξύ πολλών άλλων λίαν ενδιαφερόντων που δηλώσατε τελευταία, είπατε ότι θα είμαστε μόνοι μας σε ενδεχόμενη σύρραξη με την Τουρκία.

Περίεργο. Εγώ ακούω τόσα χρόνια ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, ότι τα πάει μια χαρά, έχει γίνει χώρα «πρώτης γραμμής». (Ομολογουμένως ποτέ δεν κατάλαβα τον ενθουσιασμό ορισμένων με την «πρώτη γραμμή». Εξ όσων εγώ γνωρίζω, ουδείς σχεδόν από τους φαντάρους «πρώτης γραμμής» επιζεί).

Νεκρή, τυπικά και νομικά, η «Συμφωνία των Πρεσπών» πριν ακόμα τεθεί σε ισχύ!

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης
Είναι πολύ εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα συμβεί εάν αυτή η «Συμφωνία των Πρεσπών» τεθεί κάποτε σε ισχύ. Οι Σκοπιανοί, από τον Ιούνιο του 2018 που υπεγράφη η συμφωνία, δεν διστάζουν καθόλου να αποκαλύπτουν τις μελλοντικές τους προθέσεις χωρίς κανένα «φύλλο συκής», χωρίς κανένα προβληματισμό μήπως και η Ελλάδα κάνει πίσω.

«Δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία εκτός από τη δική μας», «Είμαστε Μακεδόνες», «Μιλάμε την Μακεδονική γλώσσα και κανείς δεν θα μας αμφισβητήσει ξανά», «Όσον αφορά τους «Μακεδόνες» σε Ελλάδα και Βουλγαρία, υπάρχουν πολλές πιθανότητες η μακεδονική γλώσσα να διδάσκεται στην Ελλάδα», «Τώρα έχουμε ευκαιρίες για τα παιδιά στη Ελλάδα να μάθουν την μακεδονική γλώσσα» – όλα αυτά και άλλα πολλά, από τον Ζόραν Ζάεφ, τον Σκοπιανό πρωθυπουργό που συνυπέγραψε αυτοπροσώπως την συμφωνία των Πρεσπών!

Φυσικά, όσοι δεν «συνυπέγραψαν» την συμφωνία μπορούν να λένε τα ίδια – και χειρότερα: Η Ραντμίλα Σεκερίνσκα π.χ., Υπουργός Άμυνας των Σκοπίων μας πληροφορεί μετά βεβαιότητας πως «Η «Μακεδονία» έχει ήδη κρατήσει θέση στο τραπέζι του ΝΑΤΟ!».

Πάρα πολλοί Έλληνες προεξοφλούν πως κάποια νύχτα η «Συμφωνία των Πρεσπών» θα περάσει και από την Ελληνική Βουλή όπως-όπως, με μια ισχνή και επιφανειακή «πλειοψηφία» 151 βουλευτών. Χωρίς την ενοχλητική (και αντίθετη) γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Χωρίς την κατακραυγή κάθε μορφωμένου ανθρώπου για την επίσημη ιεροσυλία στην ιστορία, τον πολιτισμό και την πολιτιστική παράδοση της Ελλάδος. Έτσι, στα γρήγορα και στα μουλωχτά, όπως ακριβώς ορίζει το άρθρο 1 παράγραφος 4ζ της συμφωνίας: «… το Πρώτο Μέρος (δηλαδή η Ελλάδα) θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα συμφωνία».

Σε αυτό θα βοηθήσουν βέβαια κάποιοι βουλευτές οι οποίοι μάλλον θα υπερψηφίσουν «κατά συνείδηση» όπως π.χ. ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι βουλευτές του κόμματός του Γιώργος Μαυρωτάς, Σπύρος Λυκούδης, Σπύρος Δανέλλης, ο κυβερνητικός βουλευτής Ηρακλείου Ιωάννης Μιχελογιαννάκης που συνήθως «αντιστέκεται» (φυσικά για τα μάτια του κόσμου), ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος από τους ΑΝΕΛ και πιθανώς κάποιοι άλλοι που θα «πεισθούν» την τελευταία στιγμή να υπερψηφίσουν «κατά συνείδηση». Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι κι έξι το λαδόξιδο – 151 βουλευτές θα συγκεντρωθούν, βρέξει χιονίσει.

Εγώ βέβαια, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί έρχονται εντελώς αυθόρμητα στο νου μου, κάποιοι καταστηματάρχες οι οποίοι γνωρίζοντας πως το μαγαζί τους κλείνει, ξεπουλάνε την πραγμάτια τους όσο – όσο, πριν κατεβάσουν οριστικά τα ρολά τους!

Οι Σκοπιανοί, κατά τα πρότυπα των Τούρκων καθοδηγητών τους, επιλέγουν από την συμφωνία των Πρεσπών ότι τους συμφέρει και τους βολεύει, όπως η ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα, η ανύπαρκτη μακεδονική ιθαγένεια και η δεύτερη λέξη της σύνθετης ονομασίας στην οποία (υποτίθεται) συμφώνησαν οι ίδιοι. Όλα τα υπόλοιπα που περιλαμβάνει η «Συμφωνία των Πρεσπών», γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων τους!

Τώρα αν η ίδια η συμφωνία που υπέγραψαν (Άρθρο 6, παράγραφος 1) απαγορεύει ρητά και μάλιστα αμέσως, δηλαδή πριν ακόμα τεθεί σε ισχύ «….εχθρικές δραστηριότητες, ενέργειες ή προπαγάνδα από κρατικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες αμέσως ή εμμέσως ελεγχόμενες από το κράτος και για την πρόληψη δραστηριοτήτων που πιθανόν να υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό εναντίον του άλλου Μέρους…», αυτό αποτελεί «ψιλά γράμματα».

Κατά τους Σκοπιανούς οι πληθωρικές και συνεχείς δηλώσεις του Ζόραν Ζάεφ και άλλων αξιωματούχων δεν υποδαυλίζουν κανένα σωβινισμό, ούτε καλλιεργούν εχθρότητα ή αλυτρωτισμό μεταξύ των «συμβαλλομένων». Μπα, τέτοια πράγματα. Ούτε έχουνε καμιά σχέση με το μόρφωμα που αποκαλείται «Ουράνιο Τόξο» και εδρεύει στην Φλώρινα το οποίο πριν στεγνώσει το μελάνι της «Συμφωνίας των Πρεσπών» ξεθάρρεψε με εμπρηστικές δηλώσεις (Μεταξύ άλλων, «Έχουμε επανειλημμένα και σε όλους τους τόνους διακηρύξει ότι είμαστε και παραμένουμε εναντίον της αλλαγής του συνταγματικού ονόματος της Δημοκρατίας της «Μακεδονίας»…. Κανένας στυγνός εκβιασμός δεν είναι δυνατόν να αλλοιώνει την δημοκρατική βούληση του μακεδονικού λαού που πριν 27 χρόνια αποφάσισε ότι αυτό είναι το όνομα της χώρας του»… «Είναι μια ημιτελής συμφωνία γιατί μεταξύ άλλων είναι γνωστό ότι γεωγραφικά προθέματα σε επίσημες ονομασίες κρατών ανά τον πλανήτη χρησιμοποιούνται ως «οχήματα» σε εθνικιστική ρητορεία και ανάλογες καταστροφικές πολιτικές»… «Ενεργούμε ως Έλληνες πολίτες που επιδιώκουν μέσω των μειονοτικών δικαιωμάτων που μας στερεί το ελληνικό κράτος, να συμβάλλουμε στον εκδημοκρατισμό του» – εδώ, σου έρχεται να κλάψεις από την συγκίνηση …)

Βέβαια, όσοι τα ξέρουν όλα θα σπεύσουν να αντιτείνουν πως το «Ουράνιο Τόξο» αποτελεί ιδιωτικό φορέα ο οποίος υποστηρίζει τον πολιτικό φορέα με το (παραπλανητικό) όνομα «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία» (συμμετείχε στις τελευταίες εκλογές και πήρε μάλιστα το υπερφυσικό ποσοστό του 0,09%).

Ναι, αλλά το άρθρο 6, παράγραφος 2 και 3 της συμφωνίας προβλέπει ρητά ότι «Έκαστο Μέρος θα λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει και να αποτρέψει την εκδήλωση πράξεων από ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν την βία, το μίσος ή την εχθρότητα εναντίον του άλλου μέρους…. Έκαστο Μέρος θα αποτρέπει και θα αποθαρρύνει ενέργειες, περιλαμβανομένων των προπαγανδιστικών από ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό ενάντια στο άλλο Μέρος».

Και λοιπόν; Οι Σκοπιανοί θα μας πούνε «έκπληκτοι» πως δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το «Ουράνιο Τόξο» που κάνει την προπαγάνδα τους μέσα στην Ελλάδα και σε Διεθνείς Οργανισμούς όπως ο ΟΑΣΕ εδώ και ολόκληρες δεκαετίες (ο υπογράφων έχει προσωπική εμπειρία), στάζοντας ατόφιο δηλητήριο εναντίον της Ελλάδος!

Μπορεί εμείς να σαπίσαμε αμελλητί στο ξύλο και στα δακρυγόνα διαδηλωτές που έσπευσαν στις Πρέσπες κι στις γύρω περιοχές για να εκφράσουν την αντίθεση τους στην «Συμφωνία των Πρεσπών», οι Σκοπιανοί όμως διαδηλώνουν ελεύθερα, στα Σκόπια ή στη Μελβούρνη, «απορρίπτοντας» κάθε αλλαγή στο προσωρινό όνομα που χρησιμοποιούν εδώ και δύο περίπου δεκαετίες! Αυτοί καθόλου δεν «υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό»! Η ιδέα μας είναι!

Πάντως όσοι θεωρούν «λήξαν» το θέμα της «Συμφωνίας των Πρεσπών», είναι πολύ πιθανό να κάνουν λάθος.

Μπορεί η Άγκελα Μέρκελ να καταφθάνει στην Αθήνα χωρίς να ακούει από κανένα Έλληνα πολιτικό «Go back κυρία Μέρκελ». Το σύνθημα όμως αυτό το ψιθυρίζουν μεταξύ τους εκατομμύρια Έλληνες που είναι βέβαιοι πως η επίσκεψη της Γερμανίδας Καγκελάριου στοχεύει σε αυτό ακριβώς: Να κυρωθεί η «Συμφωνία των Πρεσπών» από την Ελληνική Βουλή – κουτσή ή στραβή!

Ας μην έχουν ολοκληρώσει οι Σκοπιανοί έως το τέλος του 2018 όλες τις συνταγματικές τροποποιήσεις όπως επιβάλλει το άρθρο 1 παράγραφος 3ε της «Συμφωνίας των Πρεσπών». Ας μην υπογράφει ο Πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκε Ίβανοφ την συνταγματική αναθεώρηση μιλώντας για «νομική και ιστορική διαγραφή του λαού της «Μακεδονίας». Ειδικά αυτός, σαν αντάξιο υποχείριο του Ρετζέπ Τ. Ερντογάν, θέλει εκτός από ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα, ανύπαρκτη μακεδονική ιθαγένεια και ένα πεντακάθαρο όνομα ολόκληρης της Μακεδονίας!

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Οι Σκοπιανοί πήραν το βασικό όχημα του αλυτρωτισμού που ήθελαν (ανύπαρκτη γλώσσα και ιθαγένεια). Πήραν και μια σύνθετη ονομασία που περιλαμβάνει την μαγική λέξη «Μακεδονία».

Όλες οι δεσμεύσεις και όλες οι υποχρεώσεις που ανέλαβαν δεν έχουν γι΄ αυτούς καμιά απολύτως αξία. Τις πετάνε στον κάλαθο των άχρηστων. Έτσι, απλά και αλά-Τούρκα!

Όλα αυτά συμβαίνουν τώρα, πριν ακόμα τεθεί όπως-όπως σε ισχύ η συμφωνία. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να συμβεί αμέσως μετά την ισχύ της συμφωνίας, ή μετά από 10 ή από 20 χρόνια;

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η Πλατεία Συντάγματος και ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας θα πλημμυρίσει από κίτρινα γιλέκια, σαν σύμβολο απεξάρτησης από κομματικές επιρροές και καλοπληρωμένα εθνομηδενιστικά κινήματα, όταν κάποιοι πολιτικοί φέρουν την «Συμφωνία των Πρεσπών» στο Ελληνικό κοινοβούλιο για κύρωση.

Οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και μέσα στην Ελλάδα, οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι με την Πανελλήνια Ομοσπονδία τους, εκατοντάδες ιδιωτικοί φορείς από ολόκληρη τη χώρα, σύσσωμη η ψυχή του Ελληνικού Κλήρου, όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι πρωταγωνιστές των δύο μεγαλειωδών συλλαλητηρίων Θεσσαλονίκης και Αθήνας καθώς και των δεκάδων κινητοποιήσεων για το Σκοπιανό σε κάθε γωνιά της Ελλάδος, η Ελληνική Νεολαία που εξέπληξε με τις μαθητικές κινητοποιήσεις – όλοι ανεξαιρέτως, βρίσκονται σε διαρκή συναγερμό. Επαγρυπνούν.

Με την Ελλάδα επάνω από κάθε προσωπική, κομματική προτίμηση του καθενός και μακριά από πλουσιοπάροχα αμειβόμενα εθνομηδενιστικά κινήματα κάθε κατηγορίας, τα οποία συνήθως σπεύδουν να οργανώσουν «αντιδιαδηλώσεις» και διάφορες άλλες προβοκάτσιες, με στόχο να εμποδίσουν την μαζική συμμετοχή του κόσμου.

Την 1η Ιανουαρίου 2019 η «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι πλέον νομικά, τυπικά και ουσιαστικά νεκρή. Παρ΄ όλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα προσπαθήσουν να την φέρουν στην Ελληνική Βουλή ακόμα και πεθαμένη.

Η αυθεντική Ελλάδα όμως ζει, είναι παρούσα και παραμένει αγωνιστικά στις επάλξεις. Με ένα και μοναδικό αίτημα: Καταγγείλτε επίσημα και αμέσως, την ήδη πεθαμένη «Συμφωνία των Πρεσπών»!

περισσότερα εδώ

Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος η Ελλάδα είναι μια δυστυχής χώρα εδώ και χρόνια με ευθύνη και όλων των πολιτών της. Τελευταία όμως το κακό παράγινε και βρέθηκε, πέραν όλων των φιντανιών της συμπολίτευσης, να έχει ενεργών υπουργό Εξωτερικών τον κ. Κατρούγκαλο.

Ο αξιαγάπητος καθόλα υπουργός με το (μυξο)μανδήλιον παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, που λένε βαρύγδουπα στην ξύλινη δημοσιογραφική γλώσσα και αναφέρθηκε φυσικά και στα ελληνοτουρκικά. Ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ της Ελλάδος εκτίμησε λοιπόν πως δεν θα υπάρξει θερμό επεισόδιο με την Τουρκία διότι ένας πόλεμος στο Αιγαίο θα ήταν μια κατάσταση lose-lose που αμφότεροι θα έχαναν.

Καταρχήν φίλτατε, άλλο πράγμα είναι το θερμό επεισόδιο και άλλο ο πόλεμος. Αυτό τουλάχιστον οφείλατε να το γνωρίζατε. Και ασχέτως πόσο lose – lose κατάσταση θα ήταν και για τις δύο χώρες μια πολεμική αναμέτρηση, για ποιον λόγο αποκλείεται ένα θερμό επεισόδιο περιορισμένο, έστω, σε τόπο και χρόνο;

Γιατί ένα θερμό επεισόδιο με θετική για την Τουρκία έκβαση προδιαθέτει για έναν πόλεμο lose-lose; Επειδή τους τρομάξαμε με τα περί ισοπέδωσης βραχονησίδας, λόγω της γνωστής μας οικοδομημένης με κόπο αξιοπιστίας; Γιατί να κάνει πόλεμο η Τουρκία αν μας έχει πάρει κάτι και παζαρεύει με αυτό; Άρα θα τον ξεκινήσουμε εμείς. ΟΚ.

Οι Τούρκοι, όπως κάθε επιτιθέμενος, έχουν την απόλυτη πρωτοβουλία σε χώρο, χρόνο και σε επιλογή συνθηκών για την πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου και για την κλιμάκωση ή την αποκλιμάκωσή του. Άλλωστε εμείς «είμαστε μια χώρα φιλειρηνική» και φυσικά δεν διεκδικούμε ποτέ τίποτα… απλώς τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

Μπορούν να επιλέξουν αν θα δημιουργήσουν θερμό επεισόδιο σε βραχονησίδα – καμμένη ή μη– σε μικρό κατοικημένο νησί ή σε μεγαλύτερο νησί… Η Ελλάδα μπορεί μόνο να απαντήσει… αν προλάβει και με τα μέσα που θα της έχουν απομείνει που ούτως ή άλλως πολλά δεν τα λες.

Η ποιοτική υπεροχή μας έναντι των Τούρκων, το μόνο μας εχέγγυο έναντι της μάζας, δεν υφίσταται και πολύ πλέον και το ξέρουν πολλοί αυτό. Εντός κι εκτός Ελλάδος, εκτός από τους ενοίκους του Μαξίμου, ορισμένοι εκ των οποίων, για να κρατήσουν το πόπολο που λάκισε από το μικρομάγαζό τους, ζώνονται φυσεκλίκια και το παίζουν Κολοκτρώνηδες, παρότι είναι πλέον 100% συνυπεύθυνοι με τους προηγούμενους που άφησαν τις Ένοπλες Δυνάμεις στην τύχη τους.

Υπάρχει βέβαια και ο διεθνής παράγοντας… Σωστό. Αλλά πραγματικά το να περιμένει κανείς επέμβαση οποιοιδήποτε Αμερικάνου, Ζουλού ή Μαορί, πριν τουλάχιστον την παρέλευση ορισμένων ΚΡΙΣΙΜΩΝ ΩΡΩΝ Ή ΚΑΙ ΗΜΕΡΩΝ, κατά τη διάρκεια των οποίων η ζημιά μπορεί να έχει γίνει, μάλλον αποτελεί ουτοπία. Τόσο γρήγορα ξέχασε το ΥΠΕΞ, ή μάλλον ο Κατρούγκαλος τα Ίμια;

Το να μην βλέπει όμως πιθανό ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία το υπουργείο Εξωτερικών, αν και -για να μην ξεχνιόμαστε, η θάλασσα δεν έχει σύνορα, όπως είπε ένας μέγας εντόπιος θεωρητικός του μαρξισμού- είναι επιεικώς ανόητο, έως βλακωδώς ανόητο και το χειρότερο καταστροφικά επικίνδυνο.

Ο αντίπαλος υπερέχει, είτε μας αρέσει ή όχι. Μπορεί να χτυπήσει πρώτος, αιφνιδιαστικά με πολύ μεγάλη δύναμη αν το αποφασίσει, πριν οι ελληνικές δυνάμεις κινητοποιηθούν πλήρως. Αυτό θα μπορούσε να το καταλάβει και πρωτοετής σε παραγωγική σχολή των Ενόπλων Δυνάμεων ή φοιτητής Διεθνών Σχέσεων, ακόμα και οι απλώς έχοντες τον κοινό νου, που τόσο λείπει από ορισμένους κρατούντες.

Αν εμείς δεν βλέπουμε τι γίνεται και τι μπορεί να μας έρθει δεν μας φταίει κανένας Ερντογάν. Φταίμε μόνοι μας. Μόνο που το μάρμαρο θα το πληρώσουν μαζί με εμάς και οι επόμενες γενιές. Έλεος πια. Μέχρι τα ψάρια στα οποία “ανήκει” το Αιγαίο θα ψοφήσουν από τα γέλια…

ΠΚ

πηγη: defence-point.gr

Κωνσταντίνος Κόλμερ

Αρχομένου του νέου έτους, η ηγεσία κάθε έθνους αποτιμά τις φιλικές και αντίπαλες χώρες, όπως διεφάνησαν κατά τον απελθόντα χρόνο. Με μεγάλη σαφήνεια λόγου χάρη, η ηγεσία των ΗΠΑ κατέταξε πέρυσι στους αντιπάλους του αμερικανικού έθνους κατά σειράν: τη Ρωσία, το Ιράν, τη Βόρειο Κορέα και το Ισλαμικό κράτος. Μάλιστα, ως υπερδύναμις, τους επέβαλε οικονομικές και άλλες κυρώσεις.

Η Κίνα ευρέθη στο μέσον, μεταξύ των πιστωτών και δυνητικών εχθρών της Αμερικής. Ωστόσο, η φιλοκινεζική πολιτική των προηγουμένων προέδρων (Ομπάμα, Κλίντον κλπ) θεωρήθη από τον πρόεδρο Τράμπ υπεύθυνη για το γεγονός ότι πέντε εκατομμύρια Αμερικανών έχασαν τη δουλεία τους και είκοσι εκατομμύρια περίπου το παραγωγικό εισόδημά των, λόγω του ανταγωνισμού των εισαγομένων κινεζικών προϊόντων.

Η Ευρωπαϊκή «Ένωση» (νυν διαίρεσις, disunion) εκτιμάται επίσης ως αντίπαλος των ΗΠΑ με ποικίλοντα βαθμόν. Λόγου χάρη, η Γερμανία κυρίως, λόγω της φιλορωσικής, ενεργειακής της πολιτικής και η Γαλλία του Μακρόν ολιγώτερον, αν και…μηδίζουσα. Συμπαθώς διάκεινται οι ΗΠΑ στις μεσογειακές χώρες Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία, εν αντιθέσει με τις ισπανίζουσες λατινοαμερικανικές ως πχ το Μεξικό.

Αντιθέτως, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και ολιγώτερον η Σαουδική Αραβία είναι «σύμμαχοι» των ΗΠΑ εναντίον του (πυρηνικού) Ιράν. Ομοίως, Ινδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Καναδάς είναι σύμμαχοι «εξ ανάγκης» της Αμερικής, λόγω της κινεζικής διεισδύσεως σε πολλές περιοχές.

Δίχως ελληνικά γκατς
Για την Ελλάδα, το 2018 δημιούργησε νέους φίλους και μερικούς εχθρούς, μεταξύ των οποίων τα «δυτικά Βαλκάνια» και βεβαίως, τους 17 εκπροσώπους ισαρίθμων χωρών που μετέχουν στο παράνομο «Eurogroup», στην Κομισιόν και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που συνεχίζουν το αντισυμβατικό σφίξιμο της ελληνικής οικονομίας, μέχρις ασφυξίας.

Εάν μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση είχε τα «γκάτς» (ας πούμε, το θάρρος) να μηνύσει τους Μέρκελ, Σόιμπλε, Γιούνγκερ, Ρέγκλινκ, Ντράγκι, Μοσκοβισί και τον Γιάννη Στουρνάρα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για παράβαση καθήκοντος και της αρχής της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης των Συνθηκών που συνέστησαν την «Ευρωπαϊκή Ένωση» (ήδη Διαίρεση), θα ανέκυπταν σοβαρότατες ευθύνες από την πολιτική των προσώπων αυτών, τα τελευταία εννιά χρόνια εις βάρος του ελληνικού λαού.

Στους νέους φίλους της Ελλάδος το 2018, προστίθενται το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Αρμενία και στους παλιούς οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Ιαπωνία και η Ινδία. Αρκεί να μην τους χρειασθούμε. Όπως πάντοτε, η μικρή Ελβετία μας συμπαραστέκεται. Για τη Βρετανία θα μπορούσε να υπάρξει κάποια προσέγγιση λόγω Brexit, αν δεν υπήρχε η αθλία συμπεριφορά της στο Κυπριακό. Η Ρωσία είναι «φίλη» θεωρητικώς όπως και η Σερβία, στην πράξη όμως;

Η φαγωμάρα
Για τον παραδοσιακό μας εχθρό, την Τουρκία, ο Γιαραμπής είθε να κόβει μέρες μας και να χαρίζει χρόνους στον Παντισάχ, καθώς ανεξαρτήτως του τι λέγει κατά καιρούς, από παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας είναι ο «κατ’ ελάχιστος» εν συγκρίσει λόγου χάρη με τον Ετσεβίτ ή την Τανσού Τσιλλέρ. Απομένει αμείωτος ο προαιώνιος «εχθρός» μας: Η φαγωμάρα, από της εποχής της εξωστρεφούς Αθήνας και της εσωστρεφούς Σπάρτης.

Στην παραδοσιακή εσωστρέφεια τοποθετούνται ολόκληρος η αριστερή, η «ακαδημαϊκή» κοινότης, ο συνδικαλισμός, οι κανοναρχούντες των Μέσων Μαζικής Παραπληροφορήσεως, τα ποικιλώνυμα «καρτέλ» και οι δημόσιοι υπάλληλοι που βδελύσσονται πάσαν αξιολόγηση. Στους εξωστρεφείς «Αθηναίους» τοποθετούνται πάνω από όλους, οι Έλληνες εφοπλιστές, που συνεισφέρουν, δεν ληστεύουν τη χώρα, όπως τα πολιτικά κόμματα και εξ ορισμού, όλες οι εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι Έλληνες ακαδημαϊκοί σε ξένα πανεπιστήμια και οι 500.000 νέοι μας που εγκατέλειψαν τα τελευταία δέκα χρόνια τη χώρα της αναξιοκρατίας.

Οι απομένοντες εκτιμώνται ως «Σπαρτιάτες», αφού δεν είχαν το θάρρος να πάρουν με τις πέτρες όσους βλάπτουν συνειδητά την πατρίδα. Όπως είπε ο Λάκων Δημάρατος «Οι γάρ προς χάριν ομιλούντες, βλάπτουσιν, ουχ οι μετ’ απεχθείας» («βλάπτουν αυτοί που μιλούν για να είναι δημοφιλείς και όχι αυτοί που μιλούν με αυστηρότητα» Βλ. σχ. σελ. 80 στο βιβλίο «Το πνεύμα της αρχαίας Σπάρτης» του Νέστορα Κουράκη. Εκδ. «Φερενίκη», σελ.124).

slpress

2018: Η χρονιά-σταθμός για το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα

Όταν το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ανακάλυψε πρόσφατα το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, κανένας αρμόδιος ή μη του υπουργείου δεν μπορούσε να φανταστεί την πολυπλοκότητα του θέματος με πολλές νομικές και εθνικές προεκτάσεις. Ο φάκελος «Βορειοηπειρωτικό» παρέμεινε επί χρόνια ξεχασμένος στα υπόγεια του υπουργείου είτε από άγνοια είτε για ιδεολογικούς λόγους, και όσοι ελάχιστοι τολμούσαν να το αναφέρουν εισέπρατταν την απαξίωση και την περιφρόνηση των «αρμοδίων».

Της Αθηνάς Κρεμμύδα*
Χαρακτηριστικές και αντιπροσωπευτικές του τρόπου αντιμετώπισης των εθνικών μας θεμάτων, είναι βεβαίως και οι επιπόλαιες και ανεύθυνες δηλώσεις του πρώην υπουργού των εξωτερικών κ. Κοτζιά ο οποίος νόμιζε ότι μετά το «Μακεδονικό» θα έλυνε και το «Αλβανικό» πριν το καλοκαίρι ώστε να κάνει ξένοιαστες διακοπές.

Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 2018 όταν παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις για την ονομασία των Σκοπίων, άρχισαν υπό άκρα μυστικότητα και οι συζητήσεις με την Αλβανία. Όλοι ενθυμούμαστε ότι οι συναντήσεις μεταξύ των ομολόγων ελάμβαναν χώρα σε διάφορα νησιά της Ελλάδας, κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως ενημέρωση ή διαρροή για το περιεχόμενο των συζητήσεων.

Την ίδια στιγμή τα αλβανικά ΜΜΕ από τη μία πανηγύριζαν και από την άλλη ονειρεύονταν την Άρτα και τα Γιάννενα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά!

Σύμφωνα με την ελληνική πλευρά στα ανοιχτά θέματα μεταξύ των δύο χωρών συγκαταλέγονται η οριοθέτηση της ΑΟΖ, η άρση του εμπολέμου με ότι αυτό συνεπάγεται και ο σεβασμός των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στο τελευταίο, αφού είχαν την λανθασμένη αντίληψη ότι η είσοδος της Αλβανίας στην ΕΕ θα έλυνε τα πάντα ως δια μαγείας.
Οι ιδεοληψίες του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας, οι λανθασμένες αντιλήψεις και η αδιαφορία όχι μόνο διέλυσαν κυριολεκτικά τον Ελληνισμό της περιοχής τα τελευταία χρόνια, αλλά επέτρεψαν και στην Αλβανία να προβεί ανενόχλητη σε μία εθνοκάθαρση του πληθυσμού της περιοχής αλλάζοντας άρδην τα ιστορικά και εθνολογικά στοιχεία που κατοχυρώνουν την ύπαρξη του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο. Το 2018 θα παιζόταν η τελευταία πράξη του δράματος που θα σήμαινε και το τέλος του βορειοηπειρωτικού ζητήματος και για της δύο χώρες. Ελάχιστοι άνθρωποι που γνωρίζουν το θέμα και είχαν πρόσβαση στο υπουργείο υποστήριζαν ότι επρόκειτο για το απόλυτο ξεπούλημα ή προδοσία!

Το στίγμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας το έδωσε ο αρμόδιος επίτροπος για την διεύρυνση της ΕΕ όταν στις αρχές Ιουλίου δήλωσε ότι «εάν υπάρξει συμφωνία Ελλάδας Αλβανίας, πρόκειται για αναδιάρθρωση συνόρων και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό και κρίσιμο για τους πολίτες», ανασκευάζοντας και διευκρινίζοντας λίγες ώρες αργότερα ότι αναφερόταν στα θαλάσσια σύνορα.

Η αινιγματική δήλωση του επιτρόπου Χάν, ο οποίος σαφώς και δεν αναφερόταν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, όχι μόνο άφηνε περιθώρια για διάφορες ερμηνείες αλλά ήταν και μια παραδοχή για την ύπαρξη σημαντικών εκκρεμοτήτων μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας η οποίες παραμένουν από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελούν ισχυρό όπλο διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα η οποία δυστυχώς δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η Αλβανία επιθυμεί διακαώς την άρση του εμπολέμου.

Ήταν πλέον φανερό ότι η ελληνική πλευρά, δια χειρός Κοτζιά, ήταν έτοιμη να υπογράψει μία συνολική συμφωνία, «λύση πακέτο», κλείνοντας όλα τα ανοιχτά θέματα μεταξύ των δύο χωρών, χωρίς να εξασφαλίσει τίποτα το ουσιαστικό για τον βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό.

Έτσι θα πετούσαμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα εκείνα τα διπλωματικά όπλα που διαθέταμε για την επίλυση του βορειοηπειρωτικού ζητήματος όπως το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, την «Σύμβαση Πλαίσιο για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων» την οποία έχει υπογράψει και η Αλβανία, αλλά και το γεγονός ότι το βορειοηπειρωτικό παραμένει ακόμα σε εκκρεμότητα μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η προχειρότητα με την οποία χειριζόταν η ελληνική πλευρά το «Αλβανικό» θέμα ήταν αντάξια των δηλώσεων του ιδίου του υπουργού των εξωτερικών κ. Κοτζιά.

Κλείνοντας λοιπόν το «Αλβανικό» θέμα κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είχαμε απωλέσει και τον τελευταίο μοχλό πίεσης προς την Αλβανία να σεβαστεί ότι έχει υπογράψει από το 1914 έως σήμερα για το σεβασμό των δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.

Τα σχέδια όμως ανατράπηκαν. Το αρνητικό κλίμα που επικράτησε μετά την συμφωνία των Πρεσπών, η παραίτηση του υπουργού εξωτερικών αλλά και οι πιέσεις που δέχτηκε το Υπουργείο από ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, πάγωσαν τις διαπραγματεύσεις κυριολεκτικά στο πάρα πέντε.

Την ίδια στιγμή το θράσος των Αλβανών ξεπερνούσε κάθε όριο. Έχοντας την υποστήριξη της Δύσης στο θέμα του Κοσσόβου αλλά και την καθοδήγηση της Τουρκίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την ρητορική ανιστόρητων διεκδικήσεων και ανθελληνικής προπαγάνδας. Ταυτόχρονα συνέχισε την πολιτική συρρίκνωσης απομόνωσης και τρομοκρατίας του βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού με αποκορύφωμα την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα ανήμερα της εθνικής επετείου του ΟΧΙ και 78 χρόνια μετά και την τρίτη απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου από τον Ελληνικό Στρατό.

Το 2018 ο πανταχού γης Ελληνισμός συγκινήθηκε από τη θυσία του εθνομάρτυρα Κατσίφα και ενημερώθηκε επίσης για ένα κομμάτι της ιστορίας του που τόσα χρόνια αγνοούσε. Το αίμα του Κωνσταντίνου επισφράγισε τα δίκαια και διαχρονικά αιτήματα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου και εξέθεσε ανεπανόρθωτα την Αλβανία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Εκτεθειμένες, βεβαίως, είναι και όλες οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που χειρίστηκαν λανθασμένα το βορειοηπειρωτικό ζήτημα τα τελευταία χρόνια.

Το ηθικόν δίδαγμα της χρονιάς που φεύγει δεν είναι άλλο παρά μόνο η αναγκαιότητα ύπαρξης σταθερής Εθνικής Πολιτικής έναντι των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ελληνισμός. Οι συγκυρίες στην διεθνή πολιτική σκηνή αλλάζουν και μας καλούν όλους να είμαστε πρωταγωνιστές στις εξελίξεις που έρχονται, απαγκιστρωμένοι πια από το δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτα».

* Γ.Γ. της Κίνησης για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου – Κ.Α.Β.Η.
Πηγή: Χιμάρα

μέσω: http://infognomonpolitics.blogspot.com/


Με την απόφαση της πρόσφατης συνεδρίασης του ΝΑΤΟ, η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή αποσυνδέεται από την έγκριση του Πρωτοκόλλου Εισδοχής της ΠΓΔΜ εκ μέρους της Αθήνας.

Τη διακριτή αποσύνδεση της κύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή από την έγκριση του πρωτοκόλλου εισδοχής της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ έχουν δεχθεί τα κράτη-μέλη της Συμμαχίας, έπειτα από τις σχετικές εισηγήσεις της Αθήνας. Η συγκεκριμένη παραδοχή δεν ήταν δεδομένη πριν από λίγους μήνες, καθώς στη συμφωνία των Πρεσπών γινόταν λόγος για σχεδόν ταυτόχρονη κύρωση και των δύο κειμένων.

Παρά το γεγονός ότι η αποσύνδεση αυτών των δύο ψηφοφοριών θεωρείται κυρίως πρακτικού χαρακτήρα δίχως ιδιαίτερες νομικές επιπτώσεις, καθώς το πρωτόκολλο εισδοχής συνιστά επακόλουθο της συμφωνίας των Πρεσπών, γίνεται σαφές ότι ο χρόνος κύρωσης αφήνεται στην απόλυτα διακριτική ευχέρεια του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, που μπορεί να τον εντάξει στον εκλογικό του σχεδιασμό. Οι πολιτικοί συνειρμοί που δημιουργεί η συγκεκριμένη εξέλιξη αμβλύνονται από καλά πληροφορημένες πηγές, οι οποίες εκτιμούν ότι πιθανή μετάθεση της κύρωσης του πρωτοκόλλου έπειτα από εκλογές, ώστε το θέμα να «μετακυλισθεί» σε πιθανή κυβέρνηση της Ν.Δ., είναι εξαιρετικά περιορισμένη.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη προέκυψε σε μία από τις πρόσφατες συνεδριάσεις του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες σε επίπεδο μονίμων αντιπροσώπων. Συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση της 30ής Νοεμβρίου ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Αλεχάνδρο Αλβαργκονθάλεθ γνωστοποίησε ότι ο υπουργός Αναπληρωτής Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος έχει ενημερώσει για τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης. Ο αναπληρωτής γ.γ. του ΝΑΤΟ εισηγήθηκε ότι η Συμμαχία δεν πρέπει να κάνει οποιαδήποτε κίνηση προτού η συμφωνία εφαρμοστεί πλήρως από την ΠΓΔΜ και εξαντληθούν οι εσωτερικές διαδικασίες και στις δύο πρωτεύουσες.

Το αίτημα

Δύο από τις παλαιότερες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ έθεσαν ζήτημα μη τήρησης της συμφωνίας των Πρεσπών, ζητώντας παράλληλη κύρωση από την ελληνική Βουλή και του πρωτοκόλλου εισδοχής στο ΝΑΤΟ. Επικαλέστηκαν την παράγραφο 4β του άρθρου 2 της συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία κυριολεκτικά αναφέρει τα εξής: «Με τη λήψη της γνωστοποίησης από το Δεύτερο Μέρος (σ.σ.: ΠΓΔΜ) αναφορικά με την ολοκλήρωση όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών του για τη θέση σε ισχύ της παρούσας συμφωνίας (σ.σ.: των Πρεσπών), περιλαμβανομένου ενδεχόμενου εθνικού δημοψηφίσματος με έκβαση συνάδουσα με την παρούσα συμφωνία και με την ολοκλήρωση των τροποποιήσεων στο σύνταγμα του Δεύτερου Μέρους, το Πρώτο Μέρος (σ.σ.: Ελλάδα) θα κυρώσει το πρωτόκολλο για την ένταξη του Δεύτερου Μέρους στο ΝΑΤΟ. Η εν λόγω κυρωτική διαδικασία θα ολοκληρωθεί μαζί με τη διαδικασία κύρωσης της παρούσας Συμφωνίας».

Πέρα από τα δύο συγκεκριμένα παλαιά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας που επί της αρχής τάσσονται υπέρ της άμεσης ένταξης της ΠΓΔΜ στη Συμμαχία χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, όλες οι υπόλοιπες ετάχθησαν υπέρ της εισήγησης του αναπληρωτή γ.γ. του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Το αδιέξοδο ξεπεράστηκε μετά και την παρέμβαση του Αμερικανού αντιπροσώπου, ο οποίος και τόνισε ότι οι νομικές υπηρεσίες των ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν στο ελληνικό χρονοδιάγραμμα κάποιο πρόβλημα εφαρμογής. Κατόπιν όλων αυτών, αποφασίστηκε στο τέλος ότι αφού ολοκληρωθούν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες σε Ελλάδα και ΠΓΔΜ και γίνει σαφές ότι τα Σκόπια τηρούν το μέρος της συμφωνίας που τους αφορά, τότε θα αποσταλούν τα σχετικά κείμενα στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο προκειμένου να αρχίσει η διαδικασία υπογραφής και κύρωσης του πρωτοκόλλου εισδοχής.

Επί τούτου αξίζει να τονιστεί ότι η κύρωση του συγκεκριμένου πρωτοκόλλου μπορεί να χρειαστεί έως και δύο χρόνια, ώστε να ψηφιστεί και από τα 29 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Κάτι που σημαίνει ότι η πρόβλεψη της συμφωνίας των Πρεσπών για παράλληλη κύρωση και των δύο κειμένων αποτελούσε κυρίως δείγμα καλής θέλησης από την πλευρά των Αθηνών έναντι της ΠΓΔΜ. Η Αθήνα, ως πλήρες μέλος τους ΝΑΤΟ, χρησιμοποιεί το πλεονέκτημα που της παρέχεται έναντι της ΠΓΔΜ προκειμένου να εξασφαλίσει μια περίοδο κατά την οποία θα διασφαλίσει ότι στα Σκόπια οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί έχουν, επίσης, ξεκινήσει να εφαρμόζονται.

περισσότερα εδώ

Ο κ. Τσίπρας έχει μετατραπεί σε παρωδία του πολιτικού συστήματος που υποτίθεται ότι καταπολεμούσε

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

Οταν αποκαλύφθηκε ότι εδώ και 10 χρόνια οι Σκοπιανοί προσπαθούσαν να πάρουν την ονομασία Βόρεια Μακεδονία, εθνότητα και γλώσσα, και τελικά τα πήραν όλα από την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, δεν είχε μείνει κάποιος Ελληνας για να εκπλαγεί από το αποτέλεσμα. Ο κ. Τσίπρας στην πορεία προς το τέταρτο έτος της διακυβέρνησής του τα έχει δώσει όλα σε όλους, σε Ευρωπαίους, Αμερικανούς, Αλβανούς και Τούρκους. Οποιος δεν έχει πάρει, σύντομα θα το μετανιώσει.

Ο κ. Τσίπρας έχει μετατραπεί σε μια παρωδία του πολιτικού συστήματος που υποτίθεται καταπολεμούσε. Διεκπεραιώνει τα θελήματα των ξένων με απίστευτη ευλάβεια και αυταπάρνηση. Οπως αρκετοί προκάτοχοί του που κάποτε χλεύαζε, τώρα έτσι και αυτός νομίζει ότι οι διεθνείς συναντήσεις και οι κολακείες από ηγέτες ξένων κρατών θα έχουν πολιτική αξία στο εσωτερικό της Ελλάδας. Και αυτή η επιθυμία της πολιτικής ρευστοποίησης των διεθνών περγαμηνών είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός πολιτικού που δεν έχει να πει τίποτα στους ψηφοφόρους.

Το ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει να πει κάτι στον μέσο Ελληνα για ό,τι έκανε και για ό,τι προτίθεται να κάνει δεν θα ήταν και κάνα ιδιαίτερο πρόβλημα για την Ελλάδα αν δεν προσπαθούσε να βγει από το αδιέξοδο αυτό κάνοντας μεγάλες παραχωρήσεις σε κορυφαία εθνικά θέματα. Οι μικροπολιτικοί σχεδιασμοί του κ. Τσίπρα έχουν ένα τεράστιο εθνικό κόστος, και μάλιστα κόστος διαρκείας. Οι ταπεινώσεις που δεχόμαστε τώρα, από Σκοπιανούς και Αλβανούς, δεν είναι παρά μια προκαταβολή για όλα όσα πρόκειται να επακολουθήσουν.

Σε έναν σημαντικό βαθμό ο κ. Τσίπρας έχει καταφέρει να ελέγξει τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Πολλά από αυτά μπορεί κάποιος να τα παρακολουθήσει όχι για να κατανοήσει τι συμβαίνει γύρω του, αλλά για να δει πόσο εύκολα μπορεί η εκάστοτε εξουσία στην Ελλάδα να ελέγχει ένα κρατικοδίαιτο σύστημα «ενημέρωσης». Με αυτό το σύστημα ο κ. Τσίπρας έχει ελαχιστοποιήσει την κοινή εντύπωση για το πόσο αντιδημοφιλείς είναι οι επιλογές του, ειδικά στα εθνικά θέματα.

Και σε αυτή την περίπτωση ο κ. Τσίπρας επαναλαμβάνει τα λάθη των προηγούμενων. Ο έλεγχος των ΜΜΕ μπορεί να αμβλύνει κάποιες αντιδράσεις, μπορεί να μειώνει κάποιες αρνητικές τάσεις, αλλά είναι αδύνατο να αλλάξει τη γενική δυναμική των πραγμάτων. Αν αυτό δεν ίσχυε, ο κ. Τσίπρας δεν θα είχε γίνει ποτέ πρωθυπουργός. Ειδικά από ένα σημείο και μετά, η εύνοια των ΜΜΕ είναι ακόμα ένα αρνητικό χαρακτηριστικό των ενοίκων της εξουσίας. Μπορεί κάποιοι ψηφοφόροι να αγόρασαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά η διαπλοκή βρομάει από πολύ μεγάλη απόσταση. Και πάλι το πρόβλημα δεν είναι οι ψευδαισθήσεις του κ. Τσίπρα, αλλά το γεγονός ότι αυτός θα επωμισθεί το μικρότερο μέρος του κόστους τους.

Δημοκρατία

Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος 

Τη δεκαετία του 1970 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε επισκεφθεί τη Μόσχα και το Πεκίνο. Δεν είχε «χτυπήσει» σοσιαλμανία τον άνθρωπο που τράβηξε τη χώρα από τα μαλλιά για να την εντάξει στις κοινές ευρωπαϊκές δομές. Ήθελε απλά να έχει αντίβαρα στις σχέσεις με τους δυτικούς συμμάχους. Οι συμμαχίες της Ελλάδας είναι εδώ και πολλά χρόνια συγκεκριμένες και σταθερές. Κατά καιρούς, όμως, μπορεί ορισμένα πράγματα να λησμονούνται ή να θεωρούνται δεδομένα. Σε αυτό το πλαίσιο, η επαφή με τις χώρες-αντίβαρα βοηθάει πάντα να θυμόμαστε τα κοινά μας συμφέροντα που βρίσκονται στη βάση των συμμαχιών μας.

Οι τελευταίες εξελίξεις του 2018 για την περιοχή μας σημαδεύονται από την απόφαση Τραμπ να αποχωρήσουν οι αμερικανικές χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις από τις κουρδικές περιοχές της Συρίας. Αυτό φέρεται ότι προέκυψε από μία τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ - Ερντογάν. Δεν ξέρουμε εάν στο μενού εκείνης της ημέρας, εκτός από τους Κούρδους, ήταν η Ελλάδα και η Κύπρος. Απομένει να φανεί. Τον Ιανουάριο του 2004, πάντως, σε μία αντίστοιχη συζήτηση Ερντογάν με τον τότε πρόεδρο Μπους, το αντάλλαγμα για τη δημιουργία αυτόνομης κουρδικής οντότητας στο Ιράκ ήταν η πλήρης προσαρμογή του Σχεδίου Ανάν στις ανάγκες και επιδιώξεις της Τουρκίας. Το πιο σημαντικό μάθημα από την απόφαση Τραμπ είναι ότι επιβεβαιώνεται η ρήση να μη βάζουμε ποτέ όλα μας τα αυγά σε ένα καλάθι.

Τον τελευταίο καιρό η κυβέρνηση στράφηκε αποκλειστικώς προς τον αμερικανικό παράγοντα, πιστεύοντας ότι θα λειτουργούσε καταλυτικά στις σχέσεις μας με την Τουρκία. Με προεξάρχοντα τον υπουργό Άμυνας, νομίζαμε ότι θα επιτυγχάναμε να δελεάσουμε τις ΗΠΑ, εάν γεμίζαμε την Ελλάδα εν μια νυκτί με βάσεις για στρατιωτικές διευκολύνσεις. Με παρόμοιο σκεπτικό ανοίξαμε τον δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ απλώς με την υπογραφή (και όχι με την κύρωση) της συμφωνίας των Πρεσπών. Οι συμμαχικές σχέσεις χτίζονται σε βάθος χρόνου και με αμοιβαία και συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Όπως έλεγαν και παλαιότεροι: δεν δίνουμε την προίκα απλώς και μόνον με την υπόσχεση του γάμου...

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε υπό τις νέες συνθήκες. Συγκρατούμε το γεγονός ότι η απόφαση Τραμπ υπήρξε αντικείμενο οξύτατης κριτικής ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές και από τα αμερικανικά ΜΜΕ. Το μείζον, όμως, είναι ότι την τελική απόφαση λαμβάνει ο Αμερικανός πρόεδρος. Μπορεί να είναι αιφνιδιαστική, αλλοπρόσαλλη, αλλά αυτή είναι. Ας δούμε την τακτική των Ισραηλινών που θίγονται άμεσα από τυχόν αποχώρηση των Αμερικανών από τη Συρία. Δεν αναφέρθηκαν στον Τραμπ. Επιτέθηκαν στην αναξιοπιστία Ερντογάν. Οφείλουμε να κρατήσουμε ανοιχτές τις πόρτες με το σύστημα Τραμπ. Θεωρώντας ως δεδομένο ότι σκέφτεται ως επιχειρηματίας, πρέπει να εμμείνουμε στη δημιουργία οικονομικών συμφερόντων στην περιοχή μας, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στην περιοχή νοτίως της Κρήτης. Οι δυστυχείς Κούρδοι βασίζονταν πρωτίστως σε ηθικές υποχρεώσεις που είχαν δημιουργηθεί από τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Τα πράγματα σε διμερές επίπεδο με την Τουρκία θα είναι συγκρουσιακά αλλά θα παραμείνουν ελεγχόμενα. Ο Ερντογάν δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει σε πόλεμο για το Αιγαίο. Δεν τον ενδιαφέρει. Το χρησιμοποιεί διότι ξέρει ότι μας ενοχλεί και αποσπά την προσοχή μας από την Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί εξακολουθεί να βρίσκεται το μεγάλο διακύβευμα για την Τουρκία και εκεί πρέπει να εντοπίσουμε την προσοχή μας. Οι περιφερειακοί παίκτες γύρω από την Ανατολική Μεσόγειο, πλην Τουρκίας, είναι εξαιρετικά ενοχλημένοι από την αποχώρηση των ΗΠΑ. Χρειάζεται άμεση συνεργασία μαζί τους. Τα υπάρχοντα σχήματα τριμερούς συνεργασίας πρέπει να ενισχυθούν και να αυξηθεί ο αριθμός των κρατών που συμμετέχουν σε αυτά. Επίσης, ορισμένοι παράγοντες που είχαν διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στον σχεδιασμό της εξωτερικής μας πολιτικής σε προηγούμενα χρόνια, όπως η Ε.Ε., έχουν ελάχιστον ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό το ενδιαφέρον πρέπει να το ενισχύσουμε.

Ένα τελευταίο σημείο σχετίζεται με την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Το χαρτοφυλάκιο έχει ο πρωθυπουργός που παρακολουθεί πολλά άλλα θέματα πέραν αυτών της εξωτερικής πολιτικής. Ο δε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών είναι παράλληλα και γενικός εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ για τη συνταγματική αναθεώρηση. Υπενθυμίζεται ότι ο παραιτηθείς υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, από τότε που ανέλαβε πρόεδρος ο Τραμπ, κατόρθωσε να δει στην Ουάσιγκτον και τους τρεις ομολόγους του υπουργούς Εξωτερικών καθώς και δύο εν ενεργεία συμβούλους εθνικής ασφαλείας. Μέσα σε περιόδους πρωτοφανούς ρευστότητας όπως είναι η σημερινή, είναι απαραίτητο να συνομιλείς απευθείας με το σύστημα παρά να περιμένεις να μάθεις από τρίτους τι συμβαίνει.
Όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες: εάν δεν κάθεσαι γύρω από το τραπέζι, είσαι το μενού στη μέση του τραπεζιού. Η χώρα χρειάζεται άμεσα υπουργό Εξωτερικών που θα είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχολήσεως.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Καθημερινή

Αυτοί που έστησαν τις κρεμάλες στο Σύνταγμα το 2010, κατηγορώντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους για προδότες, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι με τα εθνικά θέματα δεν παίζει κανείς.

Ο αντιπρόεδρος Παναγιώτης Σγουρίδης δήλωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή αυτό που όλοι μας υποψιαζόμασταν.
Ότι μπορεί η κύρωση της συμφωνίας να μην φτάσει στην Βουλή, λόγω κάποιου απρόβλεπτου γεγονότος. Όπως ένα «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία!

Μαρτυριάρη αντιπρόεδρε!

Έχε χάρη, αντιπρόεδρε, που είσαι των Ανεξάρτητων Ελλήνων και του πατριωτικού μετώπου και όχι των πουλημένων μνημονιακών γερμανοτσολιάδων…

Κι εμείς που αναρωτιόμασταν προς τι αυτή η σκληρή ρητορική προς την μόνιμα προκλητική Τουρκία! Και μας έφεραν ως δικαιολογία την νησίδα Παναγιά, όταν αυτό υφίσταται ως θέμα από το 2016!

Δεν είναι καινούργιο.

Δεν δικαιολογεί στα ξαφνικά δηλώσεις του τύπου «θα τους εξαφανίσουμε», «θα τους τσακίσουμε» κλπ.

Είναι φανερό ότι κάτι άλλο συνέβη εδώ!

Να είμαστε ξεκάθαροι. Η Τουρκία έχει αλλάξει στρατηγική εδώ και δέκα χρόνια, επειδή ακριβώς διαπίστωσε ότι η χώρα μας βρίσκεται λόγω της κρίσης σε προφανή αδυναμία.

Η ελληνική πλευρά έχει αντιμετωπίσει όλη αυτή την έκδηλη επιθετικότητα με ορθό τρόπο, προσπαθώντας να διευρύνει τις διεθνείς συμμαχίες.

Από την άλλη, η συντήρηση του κλίματος της οξείας αντιπαράθεσης ευνοεί μόνο την Τουρκία.

Κι ένα πρωί τα πάντα άλλαξαν! Σκληρές δηλώσεις, χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.

Οπότε, έρχεται ο κ. Σγουρίδης και τα ξερνάει όλα! Και χωρίς να του ρίξουν προβολείς στα μάτια.

Αυτοί οι θεομπαίχτες είναι ικανοί να μας πάνε και σε πόλεμο για να κερδίσουν μερικές ακόμη ώρες παραμονής τους στην εξουσία.

Οι αθεόφοβοι προέβαλλαν την πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία ως ένα πιθανό σενάριο για να μην φτάσει στην Βουλή η συμφωνία με τα Σκόπια! Όταν πριν μερικές μέρες είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις του τύπου «θα σας θάψουμε».

Μην μας πει κάποιος ότι όλα αυτά δεν δημιουργούν συνθήκες για μια πιθανή «παρεξήγηση»…

Κάθε ώρα και κάθε στιγμή θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο με την Τουρκία. Επειδή είναι η Τουρκία που όλοι ξέρουμε.

Αλλά δεν θα στήσουμε σκηνικό πολέμου για μικροπολιτικούς λόγους. Αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Είναι λόγος για «ξήλωμα».

Είναι συνωμοσία και με φανερή την βλάβη στα εθνικά συμφέροντα.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι αρκετά δύσκολοι στην διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Τουρκία θα προσπαθήσει να διασφαλίσει αυτά που η ίδια θεωρεί ως «συμφέροντά» της στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κι είναι πιθανό να φτάσουμε κοντά σε εξαιρετικά επικίνδυνες καταστάσεις, επειδή η Τουρκία θα δοκιμάσει τις αντοχές μας και τα όριά μας.

Την ώρα εκείνη θα χρειαστεί να βρισκόμαστε στο μέγιστο δυνατό σημείο της αμυντικής μας ετοιμότητας και να αντιμετωπίσουμε τις όποιες προκλήσεις με καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα.

Σκεφτείτε μόνο δύο πιθανά σενάρια:

Εκείνο της κατάληψης μιας βραχονησίδας ή
της έρευνας για πετρέλαιο στα ανοικτά του Καστελόριζου.

Τότε θα χρειαστεί σχέδιο. Και τότε θα κριθεί αν οι συμμαχίες που έχουμε συνάψει ήταν αρκετές.

Βλέπετε, δεν αρκούν οι καλές προθέσεις μιας κυβέρνησης. Διότι στο θέμα των διεθνών σχέσεων η κυβέρνηση έκανε όσα έπρεπε και μπορούσε να κάνει…

Όλα αυτά, όμως, δεν έχουν σχέση με τις δηλώσεις Σγουρίδη. Δεν μπορεί να έχουν σχέση.

Δεν μπορεί ο αντιπρόεδρος του κόμματος που συγκυβερνά αυτή την στιγμή την χώρα να κάνει μία τέτοια δημόσια δήλωση. Και δεν αρκεί η υποβολή της «παραίτησης» από τους ΑΝΕΛ να σώσει την κατάσταση.

Αυτοί που έστησαν τις κρεμάλες στο Σύνταγμα το 2010, κατηγορώντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους για προδότες, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι με τα εθνικά θέματα δεν παίζει κανείς.

Όχι χωρίς συνέπειες.

Θανάσης Μαυρίδης
liberal.gr

Του Νίκου Μελέτη

Ένα απρόβλεπτο νομικό κενό, προκύπτει από την διαδικασία κύρωσης της Συνθήκης των Πρεσπών στην ΠΓΔΜ λόγω της εσωτερικής σύγκρουσης της κυβέρνησης του Ζόραν Ζάεφ και του προέδρου Γκ. Ιβάνοφ ο οποίος ηγήθηκε του μετώπου εναντίον της συμφωνίας αυτής.

Ο κ. Ιβανόφ όπως είχε κάνει και με τον επίσης κρίσιμο για την κυβέρνηση Ζάεφ, νόμο για την ανάδειξη της αλβανικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας του κράτους , αρνείται να υπογράψει τον νόμο που κυρώνει την Συμφωνία των Πρεσπών, ώστε να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και να αποκτήσει και τυπική ισχύ. Ο κ. Ιβανόφ καθ΄ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του αλλά και εκμεταλλευόμενος το κενό που υπάρχει στο Σύνταγμα της χώρας του, αρνείται να υπογράψει τους νόμους αυτούς παρά το γεγονός ότι έχουν ψηφισθεί και σε δεύτερη ανάγνωση από την Βουλή της χώρας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών αναφέρει ρητώς στο άρθρο1 παρ.4ζ ότι το Δεύτερο μέρος (σ.σ. ΠΓΔΜ) μόλις γνωστοποιήσει την ολοκλήρωση των προαναφερόμενων συνταγματικών τροποποιήσεων και όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών του προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η παρούσα Συμφωνία, το πρώτο μέρος θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Συμφωνία». Όπου φυσικά η σύννομη δημοσίευση του νόμου κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης αποτελεί το τελικό μέρος των «εσωτερικών νομικών διαδικασιών».

Ο πρόεδρος της Βουλής Ταλατ Τζαφέρι ο οποίος λόγω και της καταγωγής του αλλά και της προέλευσης του από το αλβανικό κόμμα DUI το οποίο προσφέρει τις αναγκαίες ψήφους στην Βουλή για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Ζάεφ, «καίγεται» για να περάσει να και κατοχυρωθεί ο νόμος για την αλβανική γλώσσα, καθώς αποτελούσε ένα από τα βασικά ανταλλάγματα που είχαν προβάλει τα αλβανικά κόμματα για να στηρίξουν την κυβέρνηση Ζάεφ.

Ο κ. Τζαφέρι δήλωσε ότι ο νόμος για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και ο νόμος περί των γλωσσών θα δημοσιευθούν στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, χωρίς την υπογραφή του προέδρου της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ.

«Ο Ιβάνοφ έχει τη συνταγματική υποχρέωση να τους υπογράψει. Όταν εγκριθούν οι συνταγματικές τροποποιήσεις, οι δύο νόμοι τους οποίους θα υπογράψω θα δημοσιευθούν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να εμποδίσει τη βούληση του Κοινοβουλίου», δήλωσε ο Ταλάτ Τζαφέρι.

Βεβαίως είναι προβληματικό το γεγονός ότι η εκκρεμότητα θα παραμένει τυπικά μέχρι την εκλογή νέου προέδρου ,εφόσον τελικά ο νέος πρόεδρος είναι φιλικά διακείμενος προς την Συμφωνία των Πρεσπών, κάτι που είναι εξαιρετικά πιθανό λόγω της δυναμικής που έχει δώσει στο κόμμα του κ. Ζάεφ η στήριξη της Δύσης αλλά και η ίδια η Συμφωνία για το κλείσιμο μια ιστορικής διαφοράς που κρατά την χώρα έξω από τους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Η εκλογή προέδρου όμως προβλέπεται να γίνει στο τέλος Απριλίου η στις Αρχές Μαΐου, ενώ η διαδικασία της ολοκλήρωσης έγκρισης των συνταγματικών αλλαγών μπορεί να γίνει και πριν ακόμη τις 15 Ιανουαρίου καθώς στην συζήτηση που θα ξεκινήσει στην Βουλή στις 9 Ιανουαρίου δεν θα συμμετάσχουν οι βουλευτές του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης VMRO-DPMNE.

Το πρόβλημα με την μη τυπική ολοκλήρωση της διαδικασίας κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών ,με την σύννομη δημοσίευση της στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, με την υπογραφή του προέδρου της χώρας, είχε επισημανθεί και από τον ίδιο τον Υπουργό Εξωτερικών Ν. Δημητρώφ στην διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης για τις συνταγματικές αλλαγές.

Στην τρίτη Διαβούλευση που έγινε στις αρχές Δεκεμβρίου στην Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών στα Σκόπια ο κ. Δημητρόφ είχε παραδεχθεί το πρόβλημα που έχει προκύψει ,προτείνοντας μάλιστα να υπάρξει συνταγματική αναθεώρηση και του συγκεκριμένου άρθρου του Συντάγματος που προβλέπει ότι για την δημοσίευση νόμου στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης απαιτείται η υπογραφή του προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε αν ο Πρόεδρος δεν υπογράψει νόμο που έχει ψηφισθεί και σε δεύτερη ανάγνωση στην Βουλή, τότε ο νόμος αυτός θα δημοσιεύεται αυτομάτως στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Σύμφωνα με το πρακτορείο «ΜΙΑ» ο κ. Δημητρόφ είχε δηλώσει τα εξής :«Εδώ υπάρχει μία ακόμα πρόταση που δεν αφορά την Συμφωνία των Πρεσπών. Πιστεύω ότι οι συντάκτες του Συντάγματος ποτέ δεν προέβλεψαν ότι η “Μακεδονία” θα έχει κάποτε Πρόεδρο που δεν θα τηρήσει την υποχρέωσή του να υπογράψει έναν νόμο που έχει περάσει από το Κοινοβούλιο δύο φορές. Αυτό το Σύνταγμα το αναφέρει ρητά, αλλά σήμερα έχουμε στην “Μακεδονία” μία τέτοια κατάσταση. Ο νόμος κύρωσης της Συμφωνίας με την Ελλάδα πέρασε δύο φορές, αλλά δεν έχει υπογραφεί και δεν έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ίσως πρέπει να υπάρξει μία πρόβλεψη για αυτό, που να λέει ότι ο νόμος θεωρείται υπογεγραμμένος από τον Πρόεδρο όταν περάσει από τη δεύτερη ψηφοφορία».

Αλλά και ο Ακαδημαϊκός Βλαντ Κάμποφσκι που συμμετείχε στην διαβούλευση τόνισε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν έχει τεθεί τυπικά σε ισχύ επειδή ο Πρόεδρος της πΓΔΜ αρνείται να υπογράψει τον σχετικό νόμο και πρότεινε στον Συνταγματικό Νόμο που θα ψηφιστεί να περιληφθεί ειδική διάταξη, που να αναφέρει ότι αυτή η Συμφωνία τίθεται σε ισχύ με την υπογραφή του Προέδρου της Βουλής.

Προκειμένου να ξεπερασθεί αυτό το κώλυμα σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών, άλλος καθηγητής ο Σβέτομιρ Σκάριτς είχε προτείνει στην διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος μια ακόμη τροπολογία που θα αφορούσε την ίδια την Συμφωνία των Πρεσπών και θα ανέφερε ότι η « Συμφωνία, όπως είναι διατυπωμένη και με όλα τα στοιχεία της, αποτελεί συστατικό στοιχείο της συνταγματικής τάξης της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας”», καθιστώντας έτσι την Συμφωνία μέρος του συνταγματικού ή του νομικού συστήματος.

Βεβαίως τέτοια τροπολογία που θα έδινε συνταγματικό κύρος στην Συμφωνία των Πρεσπών και θα ξεπέρναγε τα εμπόδια που εγείρει ο κ Ιβάνοφ, δεν συζητήθηκε ούτε υπήρχε χρόνος να τεθεί σε διαβούλευση.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών στην γειτονική χώρα κινείται σε νομικό- συνταγματικό κενό και παρά το επιχείρημα το οποίο έχει η Αθήνα που εκπηγάζει από το Δίκαιο των Συνθηκών, υπάρχει σοβαρό ζήτημα καθώς η Ελληνική Βουλή θα κληθεί να κυρώσει με νόμο την Συμφωνία για την οποία τυπικά δεν θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία κύρωσης της από την ΠΓΔΜ, όπως προβλέπει η ίδια η Συμφωνία.

HellasJournal

Του Νίκου Μελέτη

Ένα απρόβλεπτο νομικό κενό, προκύπτει από την διαδικασία κύρωσης της Συνθήκης των Πρεσπών στην ΠΓΔΜ λόγω της εσωτερικής σύγκρουσης της κυβέρνησης Ζάεφ και του προέδρου Γκ. Ιβάνοφ ο οποίος ηγήθηκε του μετώπου εναντίον της συμφωνίας αυτής.

Ο κ. Ιβανόφ όπως είχε κάνει και με τον επίσης κρίσιμο για την κυβέρνηση Ζάεφ, νόμο για την ανάδειξη της αλβανικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας του κράτους , αρνείται να υπογράψει τον νόμο που κυρώνει την Συμφωνία των Πρεσπών, ώστε να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και να αποκτήσει και τυπική ισχύ. Ο κ. Ιβανόφ καθ΄ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του αλλά και εκμεταλλευόμενος το κενό που υπάρχει στο Σύνταγμα της χώρας του ,αρνείται να υπογράψει τους νόμους αυτούς παρά το γεγονός ότι έχουν ψηφισθεί και σε δεύτερη ανάγνωση από την Βουλή της χώρας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών αναφέρει ρητώς στο άρθρο1 παρ.4ζ ότι το Δεύτερο μέρος (σ.σ. ΠΓΔΜ) μόλις γνωστοποιήσει την ολοκλήρωση των προαναφερόμενων συνταγματικών τροποποιήσεων και όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών του προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η παρούσα Συμφωνία, το πρώτο μέρος θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Συμφωνία». Όπου φυσικά η σύννομη δημοσίευση του νόμου κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης αποτελεί το τελικό μέρος των «εσωτερικών νομικών διαδικασιών».

Ο πρόεδρος της Βουλής Ταλατ Τζαφέρι ο οποίος λόγω και της καταγωγής του αλλά και της προέλευσης του από το αλβανικό κόμμα DUI το οποίο προσφέρει τις αναγκαίες ψήφους στην Βουλή για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Ζάεφ, «καίγεται» για να περάσει και κατοχυρωθεί ο νόμος για την αλβανική γλώσσα, καθώς αποτελούσε ένα από τα βασικά ανταλλάγματα που είχαν προβάλει τα αλβανικά κόμματα για να στηρίξουν την κυβέρνηση Ζάεφ.

Ο κ. Τ. Τζαφέρι δήλωσε ότι ο νόμος για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και ο νόμος περί των γλωσσών θα δημοσιευθούν στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ,χωρίς την υπογραφή του προέδρου της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ.

«Ο Ιβάνοφ έχει τη συνταγματική υποχρέωση να τους υπογράψει. Όταν εγκριθούν οι συνταγματικές τροποποιήσεις, οι δύο νόμοι τους οποίους θα υπογράψω θα δημοσιευθούν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να εμποδίσει τη βούληση του Κοινοβουλίου», δήλωσε ο Ταλάτ Τζαφέρι.

Βεβαίως είναι προβληματικό το γεγονός ότι η εκκρεμότητα θα παραμένει τυπικά μέχρι την εκλογή νέου προέδρου ,εφόσον τελικά ο νέος πρόεδρος είναι φιλικά διακείμενος προς την Συμφωνία των Πρεσπών, κάτι που είναι εξαιρετικά πιθανό λόγω της δυναμικής που έχει δώσει στο κόμμα του κ. Ζάεφ η στήριξη της Δύσης αλλά και η ίδια η Συμφωνία για το κλείσιμο μια ιστορικής διαφοράς που κρατά την χώρα έξω από τους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Η εκλογή προέδρου όμως προβλέπεται να γίνει στο τέλος Απριλίου η στις Αρχές Μαΐου, ενώ η διαδικασία της ολοκλήρωσης έγκρισης των συνταγματικών αλλαγών μπορεί να γίνει και πριν ακόμη τις 15 Ιανουαρίου καθώς στην συζήτηση που θα ξεκινήσει στην Βουλή στις 9 Ιανουαρίου δεν θα συμμετάσχουν οι βουλευτές του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης VMRO-DPMNE.

Το πρόβλημα με την μη τυπική ολοκλήρωση της διαδικασίας κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών ,με την σύννομη δημοσίευση της στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, με την υπογραφή του προέδρου της χώρας, είχε επισημανθεί και από τον ίδιο τον Υπουργό Εξωτερικών Ν. Δημητρώφ στην διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης για τις συνταγματικές αλλαγές.

Στην τρίτη Διαβούλευση που έγινε στις αρχές Δεκεμβρίου στην Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών στα Σκόπια ο κ. Δημητρόφ είχε παραδεχθεί το πρόβλημα που έχει προκύψει ,προτείνοντας μάλιστα να υπάρξει συνταγματική αναθεώρηση και του συγκεκριμένου άρθρου του Συντάγματος που προβλέπει ότι για την δημοσίευση νόμου στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης απαιτείται η υπογραφή του προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε αν ο Πρόεδρος δεν υπογράψει νόμο που έχει ψηφισθεί και σε δεύτερη ανάγνωση στην Βουλή, τότε ο νόμος αυτός θα δημοσιεύεται αυτομάτως στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Σύμφωνα με το πρακτορείο «ΜΙΑ» ο κ. Δημητρόφ είχε δηλώσει τα εξής :«Εδώ υπάρχει μία ακόμα πρόταση που δεν αφορά την Συμφωνία των Πρεσπών. Πιστεύω ότι οι συντάκτες του Συντάγματος ποτέ δεν προέβλεψαν ότι η “Μακεδονία” θα έχει κάποτε Πρόεδρο που δεν θα τηρήσει την υποχρέωσή του να υπογράψει έναν νόμο που έχει περάσει από το Κοινοβούλιο δύο φορές. Αυτό το Σύνταγμα το αναφέρει ρητά, αλλά σήμερα έχουμε στην “Μακεδονία” μία τέτοια κατάσταση. Ο νόμος κύρωσης της Συμφωνίας με την Ελλάδα πέρασε δύο φορές, αλλά δεν έχει υπογραφεί και δεν έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ίσως πρέπει να υπάρξει μία πρόβλεψη για αυτό, που να λέει ότι ο νόμος θεωρείται υπογεγραμμένος από τον Πρόεδρο όταν περάσει από τη δεύτερη ψηφοφορία».

Αλλά και ο Ακαδημαϊκός Βλαντ Κάμποφσκι που συμμετείχε στην διαβούλευση τόνισε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν έχει τεθεί τυπικά σε ισχύ επειδή ο Πρόεδρος της πΓΔΜ αρνείται να υπογράψει τον σχετικό νόμο και πρότεινε στον Συνταγματικό Νόμο που θα ψηφιστεί να περιληφθεί ειδική διάταξη, που να αναφέρει ότι αυτή η Συμφωνία τίθεται σε ισχύ με την υπογραφή του Προέδρου της Βουλής.

Προκειμένου να ξεπερασθεί αυτό το κώλυμα σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών, άλλος καθηγητής ο Σβέτομιρ Σκάριτς είχε προτείνει στην διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος μια ακόμη τροπολογία που θα αφορούσε την ίδια την Συμφωνία των Πρεσπών και θα ανέφερε ότι η « Συμφωνία, όπως είναι διατυπωμένη και με όλα τα στοιχεία της, αποτελεί συστατικό στοιχείο της συνταγματικής τάξης της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας”», καθιστώντας έτσι την Συμφωνία μέρος του συνταγματικού ή του νομικού συστήματος.

Βεβαίως τέτοια τροπολογία που θα έδινε συνταγματικό κύρος στην Συμφωνία των Πρεσπών και θα ξεπέρναγε τα εμπόδια που εγείρει ο κ Ιβάνοφ, δεν συζητήθηκε ούτε υπήρχε χρόνος να τεθεί σε διαβούλευση.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών στην γειτονική χώρα κινείται σε νομικό- συνταγματικό κενό και παρά το επιχείρημα το οποίο έχει η Αθήνα που εκπηγάζει από το Δίκαιο των Συνθηκών, υπάρχει σοβαρό ζήτημα καθώς η Ελληνική Βουλή θα κληθεί να κυρώσει με νόμο την Συμφωνία για την οποία τυπικά δεν θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία κύρωσης της από την ΠΓΔΜ, όπως προβλέπει η ίδια η Συμφωνία.

Πάντως αυτή η εκκρεμότητα εφόσον δεν επιλυθεί με έγκυρο τρόπο, θα μπορεί να προσφέρει ένα επιχείρημα στην ελληνική κυβέρνηση εάν επιλέξει τελικά να καθυστερήσει την διαδικασία ώστε να τηρήσει το χρονοδιάγραμμα του Μαρτίου το οποίο αρκετές φορές έχει επικαλεσθεί και ο Υπ. Άμυνας.

Liberal

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget