Articles by "αστροφυσική"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Μια ομάδα αστροφυσικών από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια στη Νέα Υόρκη λένε ότι έχουν αποδείξει μια παλιά θεωρία εδώ και μια δεκαετία, ότι ένα πλήθος μικρότερων μαύρων οπών περιβάλλουν την υπερβαρέα μαύρη τρύπα Τοξότης Α (Sgr A), στον πυρήνα του Γαλαξία.μας. Οι χιλιάδες αυτές μαύρες τρύπες, είναι πιθανόν να είναι εγκλωβισμένες και να περιστρέφονται στη δίνη της ασύλληπτα μεγάλης μαύρης τρύπας,. Αν επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να αλλάξει εξ ολοκλήρου η οπτική μας για το σύμπαν.


Μικρότερες μαύρες τρύπες περιβάλλουν την υπερβαρέα μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας

Η υπερβαρέα μαύρη τρύπα στην καρδιά του Γαλαξία μας περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο (άλως) αερίου και σκόνης – που πιστεύεται ότι είναι το τέλειο πεδίο αναπαραγωγής για τεράστια αστέρια που όμως καταρρέουν σε μαύρες τρύπες όταν πεθαίνουν.

Η υπερβαρέα μαύρη τρύπα που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία ή Sagittarius A* (Τοξότης A*)έχει μάζα 4 εκατ. φορές μεγαλύτερη του ήλιου μας, ενώ βρίσκεται 26.000 έτη φωτός μακριά από την Γη.

Το πεδίο γύρω του είναι καλυμμένο με ένα είδος αερίου, το οποίο απελευθερώθηκε από τα άστρα και τους πλανήτες που «πέθαναν» κατά την «απορρόφησή» τους από τις μαύρες τρύπες.

Και οι δύο αυτές μαύρες τρύπες και άλλες έξω από το φωτοστέφανο τραβιούνται προς την κεντρική μαύρη τρύπα Sgr A και κρατούνται αιχμάλωτες γύρω του, πιστεύουν οι επιστήμονες.


Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Κολούμπια έψαξε για ακτίνες Χ από την περιοχή των μαύρων οπών, που έχουν συλλάβει ένα διερχόμενο αστέρι εξ αιτίας της βαρυτικής τους έλξης, φτιάχνοντας ένα δυαδικό σύστημα με μια μαύρη τρύπα.

Χρησιμοποιώντας αρχειοθετημένα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων – Χ Chandra, βρήκαν αποδείξεις για 300 έως 500 από αυτά τα δυαδικά συστήματα, από τα οποία μπορούσαν να συμπεράνουν ότι κρύβονται 10.000 κρυμμένες μαύρες τρύπες, σε αυτά τα δυαδικά συστήματα.

Ο Chuck Hailey του Columbia δήλωσε: «Αυτή η ανακάλυψη επιβεβαιώνει μια μεγάλη θεωρία και οι συνέπειες της είναι πολλές.

«Πρόκειται να προχωρήσει σημαντικά η έρευνα των βαρυτικών κυμάτων, καθώς η γνώση του αριθμού των μαύρων οπών στο κέντρο ενός τυπικού γαλαξία μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη πρόβλεψη του αριθμού των συμβάντων των βαρυτικών κυμάτων που μπορεί να σχετίζονται με αυτές. Όλες οι πληροφορίες που χρειάζονται οι αστροφυσικοί είναι στο κέντρο του Γαλαξία.»

Ο Hailey εξήγησε ότι η ομάδα του επέλεξε αυτή την ερευνητική μέθοδο, επειδή η εύρεση απομονωμένων μαύρων οπών είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Πηγή

Όταν το οξυγόνο άρχισε να κάνει δυναμικά αισθητή την παρουσία του στη Γη οι αναερόβιοι οργανισμοί εξωθήθηκαν σε εξαφάνιση και τη θέση τους κατέλαβαν μεγαλύτερες, πιο πολύπλοκες (και εν καιρώ πιο έξυπνες) αερόβιες μορφές ζωής, οι οποίες μπορούσαν να εκμεταλλευθούν το οξυγόνο.

Η Γη υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. έτη και το οξυγόνο που σήμερα αποτελεί περίπου το 21% της ατμόσφαιρας για περίπου δύο δισ. έτη είχε ελάχιστη παρουσία στον πλανήτη. Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία το οξυγόνο άρχισε να συσσωρεύεται αισθητά στη γήινη ατμόσφαιρα πριν από περίπου 2,3 δισεκατομμύρια χρόνια, στη διάρκεια μιας περιόδου που έχει ονομαστεί «Το Γεγονός της Μεγάλης Οξείδωσης».

Το φαινόμενο αυτό αποτέλεσε τον καταλύτη για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας. Οι πρωτόγονες μικροβιακές μορφές ζωής που είχαν κάνει την εμφάνισή τους στον πλανήτη μας στήριζαν την ύπαρξή τους σε «αναερόβιες» χημικές διεργασίες. Όταν το οξυγόνο άρχισε να κάνει δυναμικά αισθητή την παρουσία του στη Γη οι αναερόβιοι οργανισμοί εξωθήθηκαν σε εξαφάνιση και τη θέση τους κατέλαβαν μεγαλύτερες, πιο πολύπλοκες (και εν καιρώ πιο έξυπνες) αερόβιες μορφές ζωής, οι οποίες μπορούσαν να εκμεταλλευθούν το οξυγόνο.

Η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει στο αν το γεγονός της οξείδωσης ήταν μια σχετικά αργή διαδικασία ή αν συνέβη με ταχύ ρυθμό. Μια δημοφιλής θεωρία αναφέρει ότι το γεγονός της μεγάλης οξείδωσης ήταν μια διαδικασία που διήρκεσε μερικά εκ. έτη. Ερευνητές του Τμήματος Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου Πρίνστον με μελέτη τους υποστηρίζουν ότι η αύξηση των επιπέδων του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα έγινε απότομα και γρήγορα.


Οι ερευνητές μελέτησαν κρυστάλλους αλατιού που ανέσυραν από ένα άνοιγμα βάθους περίπου δύο χλμ. το οποίο δημιουργήθηκε με γεώτρηση στις ακτές της λίμνης Ονέγκα της Ρωσίας. «Ήταν σαν να έριχνε κάποιος στην ατμόσφαιρα οξυγόνο με μια μάνικα. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πώς συνέβη αυτό. Αν άλλαξε δραματικά ο κύκλος της παραγωγής και απελευθέρωσης οξυγόνου στην στεριά και τους ωκεανούς ή αν τα μικρόβια που υπήρχαν στην Γη αύξησαν σημαντικά τις ποσότητες του οξυγόνου που παρήγαγαν» δηλώνει η Clara Blättler,, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Θεόδωρος Λαΐνας

in.gr

Οι ωκεανοί της Γης ίσως έχουν αντέξει τη συντριβή που έκανε το φεγγάρι

Η Γη μπορεί να είχε νερό πολύ πριν από όσο νομίζαμε. Ο πλανήτης μπορεί να είχε λίμνες και ωκεανούς ακόμη και πριν από το γιγαντιαίο κτύπημα που δημιούργησε το φεγγάρι και το νερό θα μπορούσε να επιβιώσει μετά από αυτή τη κολοσσιαία σύγκρουση.

Παλαιότερα θεωρήθηκε ότι τα περισσότερα ή και όλα τα νερά των ωκεανών της Γης μεταφέρθηκαν στον πλανήτη με κομήτες και αστεροειδείς μετά τη δημιουργία του φεγγαριού. Αλλά ο Richard Greenwood στο Βρετανικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο Milton Keynes και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι μπορεί το νερό να ήταν ήδη εδώ.

Ο Greenwood και οι συνεργάτες του συνέκριναν τη σύνθεση οξυγόνου των βράχων του φεγγαριού μας που έφεραν πίσω στη Γη οι αστροναύτες του Απόλλωνα, με εκείνη των ηφαιστειακών πετρωμάτων από τον ωκεάνιο πυθμένα.

Η παρουσία υγρού νερού μεταβάλλει τις ποσότητες διαφόρων ισοτόπων οξυγόνου στους βράχους. Έτσι, εάν το μεγαλύτερο μέρος του νερού στη Γη είχε φθάσει μετά τη γιγαντιαία πρόσκρουση, τα πετρώματα θα πρέπει να έχουν σαφώς διαφορετικές συνθέσεις οξυγόνου. Οι βράχοι από το φεγγάρι θα πρέπει να δείχνουν ελάχιστα σημάδια αλλαγής από το νερό.

Αλλά ο Greenwood και η ομάδα του ανίχνευσαν μια μικρή μόνο διαφορά μεταξύ των σεληνιακών και των χερσαίων γήινων βράχων.

Πρώιμο νερό

Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι πρέπει να υπήρχε υγρό νερό στη Γη πριν από τη σύγκρουση που σχημάτισε φεγγάρι με ένα σώμα του μεγέθους του Άρη, το οποίο πιστεύεται ότι συνέβη περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό του ηλιακού συστήματος. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το μεγαλύτερο μέρος του νερού που έχουμε τώρα μπορεί να ήταν ήδη εδώ, και στη συνέχεια μεταξύ 5 και 30 τοις εκατό από αυτό μεταφέρθηκε αργότερα από αστεροειδείς και κομήτες.

Άλλες εργασίες έδειξαν ότι πολλοί απομακρυσμένοι κόσμοι σε άλλα συστήματα αστεριών υπέστησαν παρόμοιες συγκρούσεις νωρίς στην εξέλιξή τους, γεγονότα που πιστεύαμε ότι σήμαιναν ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν υγρό νερό, εκτός κι αν παραδόθηκαν αργότερα.

Το γεγονός ότι το υγρό νερό μπορεί να επιζήσει των καταστροφικών επιπτώσεων από σώματα μεγέθους ενός πλανήτη σημαίνει ότι πρέπει να είναι άφθονο στους κόσμους σε άλλα συστήματα αστέρων , λέει ο Greenwood. Η ζωή όπως γνωρίζουμε απαιτεί νερό, οπότε αυτό θα μπορούσε να κάνει τους εξωπλανήτες πιο φιλόξενους.

«Οι εξωπλανήτες με νερό στις επιφάνειές τους μπορεί να είναι πολύ πιο συνηθισμένοι από ό, τι πιστεύαμε προηγουμένως. Και όπου υπάρχει νερό, θα μπορούσε επίσης να υπάρξει ζωή «, λέει ο Greenwood.

Πηγή

Αν και είναι δυνατόν οι διαστημικές αποστολές να στέλνουν τα δεδομένα τους στη Γη, η διαδικασία δεν είναι καθόλου γρήγορη. Το Voyager 1, για παράδειγμα, χρειάζεται περίπου 19 ώρες για να στείλει ένα σήμα πίσω στη Γη, και αυτή η καθυστέρηση αυξάνεται καθώς το διαστημικό σκάφος απομακρύνεται. Για τις πραγματικά μακροπρόθεσμες αποστολές στο βαθύ διάστημα, ο σημαντικός χρόνος που χρειάζεται για να στείλουμε ένα σήμα δεν μπορεί εύκολα να μειωθεί. Το διαστημικό σκάφος θα πρέπει να προσαρμόσει τη δική του τροχιά χωρίς να βασίζεται στην πλοήγηση από το έδαφος. Εκεί έρχονται να βοηθήσουν τα πάλσαρ.


Το NICER χρησιμοποιεί τα συγκροτήματα κατόπρων του για να συγκεντρώνει τις ακτίνες Χ και να εξετάζει το εσωτερικό των πάλσαρ

Πριν τρεις μήνες μια ομάδα μηχανικών της NASA έδειξε ότι είναι δυνατή η αυτόνομη διαστημική πλοήγηση μέσω της χρήσης ακτίνων Χ, μιας ανακάλυψης που θα μπορούσε να αναθεωρήσει την προσέγγισή μας στα ταξίδια στο βαθύ διάστημα. Το σύστημα καθοδήγησης ακτίνων Χ δοκιμάστηκε επιτυχώς κατά τη διάρκεια του πειράματος Station Explorer for X-ray Timing and Navigation Technology (SEXTANT). Χρησιμοποιώντας πάλσαρ με περιοδικότητα χιλιοστών του δευτερολέπτου, το δοκιμαστικό σκάφος στηρίχθηκε σε ακτίνες Χ για να εντοπίσει τη θέση ενός διαστημικού αντικειμένου που κινείται με χιλιάδες μίλια την ώρα.

Παρόλο που το Global Positioning System (GPS) μπορεί να εντοπίσει αντικείμενα που βρίσκονται στη Γη ή σε τροχιά κοντά στη Γη, η πλοήγηση με GPS δεν αποτελεί επιλογή για διαστημόπλοια μεγάλων αποστάσεων, επειδή το δορυφορικό δίκτυο της σε τροχιά γύρω από τη Γη χάνει γρήγορα το σήμα όταν το σκάφος ταξιδεύει μακριά από Γη. Προκειμένου να παρακολουθήσουν αυτόνομα τα διαστημικά οχήματα, οι ερευνητές χρειάστηκαν να βρουν ένα ισχυρό σήμα ικανό να διαδοθεί πολλά έτη φωτός μακριά. Για το λόγο αυτό, οι ερευνητές στράφηκαν στα πάλσαρ – τους ταχύτατους περιστρεφόμενους πυρήνες άστρων νετρονίων – επειδή είναι διαθέσιμοι σχεδόν παντού (ειδικά στο βαθύ διάστημα) και εκπέμπουν ισχυρά σήματα ακτίνων Χ.

Για να δοκιμάσουν την ακρίβεια και την ευκολία της πλοήγησης με ακτίνες Χ στο διάστημα, το πείραμα SEXTANT, που χρηματοδοτήθηκε από τη Διεύθυνση Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA, συνεργάστηκε με το Neutron-star Interior Composition Explorer (NICER) της NASA, που βρίσκεται πάνω στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS).

«Με τη βοήθεια του διαστημικού σταθμού ως πλατφόρμα θα εκτελέσουμε αυτό το επιστημονικό πείραμα, που με τη σειρά του επιτρέπει την πλοήγηση με ακτίνες Χ», δήλωσε ο κύριος ερευνητής του NICER, Keith Gendreau του Goddard. «Η τεχνολογία θα βοηθήσει την ανθρωπότητα να πλοηγηθεί και να εξερευνήσει τον Γαλαξία».


Εδώ φαίνεται το NICER που διεξάγει εργασίες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Το NICER έχει μελετήσει διάφορες πτυχές των αστέρων νετρονίων στο ISS από τον Ιούνιο του 2017 και σήμερα χρησιμοποιεί τα 52 τηλεσκόπια ακτίνων Χ καθώς και τους ανιχνευτές πυριτίου για να μελετήσει την ακτινοβολία που εκπέμπουν τα πάλσαρ στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Η ακτινοβολία των πάλσαρ έρχεται σε μας ως μια στενή δέσμη φωτός που αναβοσβήνουν όταν περνούν κοντά μας, παρόμοια με τις λάμψεις φωτός που εκπέμπεται από ένα φάρο. Οι παλμοί τους είναι επίσης προβλέψιμοι στη φύση, επιτρέποντάς τους να χρησιμεύσουν ως εξαιρετικά σχολαστικοί παράγοντες χρονισμού, συγκρίσιμοι με τα σήματα ατομικού ρολογιού GPS. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο προβλέψιμες ώστε οι χρόνοι άφιξης για παλμούς ενός χιλιοστού του δευτερολέπτου μπορούν να προβλεφθούν χρόνια στο μέλλον, με χρονικές ακρίβειες στα μικροδευτερόλεπτα.

Κατά τη διάρκεια του πειράματος SEXTANT, οι ερευνητές επέλεξαν τέσσερις χιλιοστά του δευτερολέπτου παλμούς και τοποθετούσαν το NICER έτσι ώστε να μπορούν να ανιχνεύσουν τις ακτίνες Χ μέσα στις στενές δέσμες φωτός των στόχων. Για να αποκτήσει δεδομένα χρονισμού, η NICER συγκέντρωσε 78 μετρήσεις σε διάστημα δύο ημερών. Αυτά τροφοδοτήθηκαν έπειτα στους επίγειους αλγορίθμους του SEXTANT, δημιουργώντας μια λύση πλοήγησης που αποκάλυψε την τροχιακή θέση του NICER. Στη συνέχεια η λύση συγκρίθηκε με τη θέση που προέρχεται από GPS που προέρχεται από το GPS.

Αν και το NICER ταξιδεύει στο ISS με ταχύτητα άνω των 17.500 μίλια ανά ώρα (28.164 χιλιόμετρα την ώρα) σε σχέση με τη Γη, η μελέτη στοχεύει να εντοπίσει την τοποθεσία της NICER σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων (16 χιλιομέτρων). Η ομάδα διανεμήθηκε δύο εβδομάδες για να εντοπίσει το σκάφος με τέτοια ακρίβεια, αλλά ήταν σε θέση να ανιχνεύσει τη θέση του μέσα στη δεδομένη ακτίνα μετά από μόλις οκτώ ώρες. Η ακρίβεια της τοποθεσίας βελτιώθηκε από εκεί προς τα έξω, με ένα σημαντικό τμήμα των δεδομένων από το υπόλοιπο του πειράματος να βρίσκεται σε απόσταση τριών μιλίων από την πραγματική θέση του σκάφους. Παρόλο που τα τρία μίλια ίσως δεν φαίνονται τόσο ακριβή, αρκεί για διαδρομές σε μεγάλες αποστάσεις λόγω της τεράστιας απόστασης μεταξύ αντικειμένων, τα οποία είναι συνήθως σε απόσταση εκατομμυρίων μιλίων.

Τώρα που οι ερευνητές έχουν αποδείξει ότι είναι δυνατή η πλοήγηση με ακτίνες Χ, η ομάδα θα αρχίσει να εργάζεται για την ενημέρωση και τη βελτίωση του λογισμικού, εν αναμονή ενός επιπλέον πειράματος αργότερα το 2018. Θα εργαστούν επίσης για τη μείωση του μεγέθους των οργάνων , βελτιώνοντας την ευαισθησία. Ο στόχος είναι να καταστεί η τεχνολογία πλοήγησης ακτίνων Χ άμεσα διαθέσιμη για όλες τις αποστολές στο διάστημα, οι οποίες θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την αυτόνομη πλοήγηση χωρίς επίγεια επικοινωνία.

«Αυτή η επιτυχημένη επίδειξη καθιερώνει σταθερά τη βιωσιμότητα της ναυσιπλοΐας pulsar ακτίνων Χ ως μια νέα αυτόνομη ικανότητα πλοήγησης. Έχουμε δείξει ότι μια ώριμη έκδοση αυτής της τεχνολογίας θα μπορούσε να ενισχύσει την εξερεύνηση στο βάθος οπουδήποτε μέσα στο ηλιακό σύστημα και πέρα», δήλωσε ο Mitchell. «Είναι μια φοβερή τεχνολογία πρώτα.»

NICER has studied various aspects of neutron stars since its ISS deployment in June 2017, and it is currently using its 52 X-ray telescopes and silicon-rift detectors to study the radiation that pulsars emit into the electromagnetic spectrum. Pulsar radiation comes to us as narrow beams of light that flash when they speed past us, similar to the flashes of light emitted from a lighthouse. Their pulsations are also predictable in nature, enabling them to serve as highly meticulous timing agents, comparable to GPS’ atomic-clock signals. In fact, they are so predictable that the arrival times for beats of a millisecond pulsars can be predicted years into the future, with timing accuracies in the microseconds.

During the SEXTANT experiment, researchers chose four millisecond pulsar targets and positioned NICER so that it could detect X-rays within the targets’ narrow beams of light. To obtain timing data, NICER collected 78 measurements over a two-day period. These were then fed into SEXTANT’s onboard algorithms, creating a navigational solution that disclosed NICER’s orbital position. The solution was then compared to NICER’s onboard GPS-derived location.

Though NICER travels aboard the ISS at a speed of over 17,500 miles per hour (28,164 kilometers per hour) relative to the Earth, the study aimed to pinpoint NICER’s location to within a 10-mile (16-kilometer) radius. The team was allotted two weeks to locate the craft with such accuracy, but was able to detect its location within the given radius after only eight hours. Location accuracy improved from there on out, with a signification portion of the data from the remainder of the experiment being within three miles of the craft’s true location. Although three miles might not seem that precise, it’s sufficient for deep space travel due to the vast distance between objects, which are typically millions of miles apart.

Now that the researchers have proven X-ray navigation is possible, the team will start working on updating and improving the software in anticipation of an additional experiment later in 2018. They will also work toward narrowing the instruments’ size, reducing power requirements, and improving sensitivity. The goal is to make X-ray navigation technology readily available for all space missions that could benefit from autonomous navigation without ground communication.

«This successful demonstration firmly establishes the viability of X-ray pulsar navigation as a new autonomous navigation capability. We have shown that a mature version of this technology could enhance deep-space exploration anywhere within the solar system and beyond,» said Mitchell. «It is an awesome technology first.»

http://astronomy.com/news/2018/01/future-spacecraft-can-use-pulsars-to-navigate-completely-autonomously
physics4u

Οι επιστήμονες γνωρίζουν από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ότι τα εσωτερικά μέρη του Γαλαξία είναι μια ισχυρή πηγή ακτίνων γάμμα, που δείχνουν ότι εκεί υπάρχει αντιύλη αλλά δεν υπήρχε καθιερωμένη άποψη για το από πού προέρχεται η αντιύλη. Μια διεθνής ομάδα αστροφυσικών έχει δείξει πώς σχηματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της αντιύλης στη Γαλαξία μας. Η αντιύλη αποτελείται από αντισωματίδια – όταν δε η αντιύλη συναντάται με την ύλη, γρήγορα εξαϋλώνονται και τα δύο, για να σχηματίσουν μια έκρηξη ενέργειας με τη μορφή ακτίνων γάμμα.


Νόβα 1901 του Περσέως (GK Persei)

Ο Roland Crocker από την Σχολή Αστρονομίας και Αστροφυσικής της Αυστραλίας δήλωσε ότι η ομάδα του έχει δείξει ότι η αιτία της αντιύλης ήταν μια σειρά ασθενών εκρήξεων σουπερνόβα για εκατομμύρια χρόνια, η καθεμία από τις οποίες δημιουργήθηκε από τη σύγκλιση δύο λευκών νάνων, αντικείμενα που είναι εξαιρετικά συμπαγή υπολείμματα άστρων, όχι μεγαλύτερα από δύο ήλιους.

Ο Crocker δήλωσε επίσης ότι η ομάδα του είχε αποκλείσει την υπερβαρέα μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας και τη μυστηριώδη σκοτεινή ύλη ως πηγές της αντιύλης.

Η αντιύλη αυτή προέρχεται από ένα δυαδικό σύστημα δύο λευκών νάνων που συγκρούονται μεταξύ τους. Το μικρότερο από τα δυαδικά αστέρια χάνει μάζα προς το μεγαλύτερο και τελειώνει τη ζωή του ως λευκός νάνος, ενώ το μεγαλύτερο αστέρι τελειώνει ως λευκός νάνος άνθρακα-οξυγόνου.

Κατόπιν το σύστημα λευκών νάνων χάνει ενέργεια από την εκπομπή κυμάτων βαρύτητας, αναγκάζοντας τα να κινούνται σπειροειδώς όλο και πιο κοντά το ένα στο άλλο. Μόλις αυτά έρθουν πολύ κοντά ο λευκός νάνος άνθρακα-οξυγόνου σχίζει το γειτονικό του λευκό νάνο αστέρι, του οποίου το στοιχείο ήλιο σύντομα σχηματίζει ένα πυκνό κέλυφος που καλύπτει το μεγαλύτερο αστέρι, οδηγώντας γρήγορα σε μια θερμοπυρηνική σουπερνόβα, που είναι η πηγή της αντιύλης.

Μια ομάδα ερευνητών σκόπευσε με το τηλεσκόπιο στο Νόβα 1901 του Περσέως (GK Persei), ένα αντικείμενο που έκανε αίσθηση στον αστρονομικό κόσμο το 1901 όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ως ένα από τα φωτεινότερα αστέρια στον ουρανό για λίγες μέρες, πριν βαθμιαία ξεθωριάσει η λάμψη του. Σήμερα, οι αστρονόμοι αναφέρουν το Νόβα του Περσέως, ως παράδειγμα μιας «κλασσικής νόβα» έκρηξης, που παράγεται από μια θερμοπυρηνική έκρηξη στην επιφάνεια ενός λευκού νάνου αστέρα, του πυκνού υπολείμματος ενός άστρου σαν τον Ήλιο μας.

Μια έκρηξη νόβα μπορεί να συμβεί αν η ισχυρή βαρύτητα ενός λευκού νάνου τραβά υλικό από το γειτονικό του δίδυμο αστέρι που στρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο μαζί. Εάν συσσωρευτεί αρκετό υλικό, κυρίως με τη μορφή αερίου υδρογόνου, στην επιφάνεια του λευκού νάνου, μπορούν να εμφανιστούν και να ενταθούν αντιδράσεις πυρηνικής σύντηξης, με αποκορύφωμα μια κατακλυσμιαία καινοφανή κοσμική έκρηξη. Τα δε εξωτερικά στρώματα του λευκού νάνου απομακρύνονται, δημιουργώντας έτσι μία καινοφανή νόβα που μπορεί να παρατηρηθεί για μια περίοδο λίγων μηνών έως λίγων ετών καθώς το υλικό επεκτείνεται στο διάστημα.

Τα κλασικά νόβα μπορούν να θεωρηθούν ως «μικροσκοπικές» εκδόσεις των εκρήξεων σουπερνόβα. Οι υπερκαινοφανείς σηματοδοτούν την καταστροφή ενός ολόκληρου άστρου και μπορούν να είναι τόσο φωτεινά ώστε να φωτίσουν ολόκληρο τον γαλαξία όπου βρίσκονται. Οι υπερκαινοφανείς είναι εξαιρετικά σημαντικοί για την κοσμική οικολογία επειδή διασκορπίζουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας στο διαστρικό αέριο. Επίσης, είναι υπεύθυνοι για τη διασπορά στοιχείων όπως ο σίδηρος, το ασβέστιο και το οξυγόνο στο διάστημα όπου μπορούν να ενσωματωθούν στις μελλοντικές γενιές των αστεριών και των πλανητών.

Πηγή

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα φαινόταν ο ουρανός αν αντί φεγγάρι, βλέπαμε πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος;
[alert title="Ειδοποίηση:" icon="info-circle"]
Με πάτημα σε τίτλο στ΄αριστερά, ανοίγει το αντίστοιχο θέμα
[/alert]
[vtab]
[content title="1ον - Πώς θα ήταν ο ουρανός αν αντί φεγγάρι βλέπαμε διάφορους πλανήτες+βίντεο"]

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα φαινόταν ο ουρανός αν αντί φεγγάρι, βλέπαμε πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος; Ο μέχρι σήμερα πιο αποδεκτός κατάλογος πλανητών αποτελείται από 8 πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο: Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας.

Ο Αμερικανός καλλιτέχνης και πρώην υπάλληλος της NASA που ειδικεύεται στην απεικόνιση των αστρονομικών θεμάτων Ron Miller έχει δημιουργήσει μια σειρά από εικόνες για το πώς ο ουρανός θα φαινόταν από τη Γη, αν άλλοι πλανήτες βρισκόταν πιο κοντά.

Το φεγγάρι στον ουρανό

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε ως αναφορά μια φωτογραφία της Σελήνης (στην πρώτη εικόνα) και έβαλε στη θέση της τον Ερμή, την Αφροδίτη, τον Άρη, τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα λαμβάνοντας υπόψη την απόσταση των 384.400 χιλιομέτρων που υπάρχει μεταξύ του πλανήτη μας και του φυσικού δορυφόρου της,έτσι ώστε να δίνει μια καλύτερη ιδέα του μεγέθους τους.

Ο Άρης στην θέση του φεγγαριού

Οι εκπληκτικές εικόνες δείχνουν ότι ο Δίας και ο Κρόνος θα κυριαρχούσαν στον ουρανό, ο Άρης θα ήταν περίπου διπλάσιος από το μέγεθος της Σελήνης και ο Ερμής θα ήταν μόνο ελαφρώς μεγαλύτερος από τη Σελήνη.


Ο Ποσειδώνας στη θέση του φεγγαριού

Σύμφωνα με τον δημιουργό των εικόνων, Ron Miller, ο στόχος του ήταν να δώσει στους ανθρώπους μια ιδέα για τους πλανήτες που μας περιβάλλουν στο ηλιακό σύστημα: «Για πολλούς ανθρώπους οι πλανήτες είναι μόνο μια ασαφής έννοια. Ήθελα να δείξω στον κόσμο πόσο καταπληκτικοί είναι οι πλανήτες και πόσο θα επηρέαζαν το τοπίο», είπε ο καλλιτέχνης.

Δείτε στο βίντεο πώς θα φαινόταν ο κόσμος μας αν το βράδυ κοιτάγαμε ψηλά πλανήτες:


πηγή
[/content]
[content title="2ον - Οι παράξενες ιδιότητες του βαρύτερου στοιχείου Ογκανέσσιου"]
Οι παράξενες ιδιότητες του βαρύτερου στοιχείου Ογκανέσσιου


Το Ογκανέσσιο είναι το υπερβαρύ χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 118 και με χημικό σύμβολο Og και βρίσκεται στον περιοδικό πίνακα χημικών στοιχείων στον τομέα p. Είναι το τελευταίο (γνωστό) στοιχείο της 7ης περιόδου, αλλά και το πρώτο τεχνητό μέλος της Ομάδας 18. Οι ιδιότητές του έχουν αποδειχθεί δύσκολο να μετρηθούν από τη στιγμή που συντέθηκαν για πρώτη φορά το 2002. Τώρα μια προηγμένη προσομοίωση υπολογιστή έχει συμπληρώσει μερικά από τα κενά, και αποδεικνύεται ότι το στοιχείο είναι ακόμη πιο περίπλοκο από ό, τι πολλοί αναμενόταν.

Έχει τον υψηλότερο ατομικό αριθμό και ατομική μάζα από οποιοδήποτε από τα χημικά στοιχεία που ανακαλύφθηκαν (ή δημιουργήθηκαν τεχνητά) ως τώρα. Είναι μέλος της ομάδας 18, των στοιχείων μηδενικού σθένους, που είναι συνήθως αδρανή στις πιο κοινές χημικές αντιδράσεις, επειδή το εξωτερικό κέλυφος είναι εντελώς γεμάτο με οκτώ ηλεκτρόνια. Αυτό παράγει μια σταθερή, ελάχιστη ενεργειακή διαμόρφωση στην οποία τα εξωτερικά ηλεκτρόνια δεσμεύονται σφικτά. Θεωρείται ότι ομοίως, το ογκανέσσιο έχει κλειστό εξωτερικό κέλυφος στο οποίο το ηλεκτρονικό σθένος είναι τοποθετημένο σε 7s2 7p6.

Το ραδιενεργό άτομο του ογκανεσσίου είναι πολύ ασταθές, και από το 2002, μόνο τρία (3) ή πιθανώς τέσσερα (4) ισότοπά του έχουν ανιχνευθεί. Το γεγονός αυτό επέτρεψε πολύ λίγο πειραματικό χαρακτηρισμό των ιδιοτήτων του και τη δυνατότητα ύπαρξης πιθανών χημικών ενώσεών του. Ωστὀσο, θεωρητικοί υπολογισμοί κατέληξαν σε πολλές προβλέψεις, που περιλαμβάνουν και κάποιες μη αναμενόμενες. Για παράδειγμα, ενώ το ογκανέσσιο τοποθετήθηκε στην ομάδα 18, είναι πιθανό να μην είναι (τελικά) ευγενές αέριο, όπως τα υπόλοιπα της χημικά στοιχεία της Ομάδας 18. Τυπικά θεωρήθηκε ότι είναι ένα αέριο, αλλά τώρα προβλέφθηκε ότι είναι στερεό, υπό κανονικές συνθήκες, εξαιτίας των σχετικιστικών φαινομένων.

Ορισμένοι αναμένουν το ογκανέσσιο να έχει παρόμοιες φυσικές και χημικές ιδιότητες με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του, πιο στενή ομοιότητα με το ευγενές αέριο που βρίσκεται από πάνω του στον περιοδικό πίνακα, δηλαδή το ραδόνιο. Ακολουθώντας την περιοδική τάση, το ογκανέσσιο αναμένεται να είναι ελαφρώς πιο δραστικό από το ραδόνιο. Ωστόσο, θεωρητικοί υπολογισμοί έχουν δείξει ότι θα μπορούσε να είναι τόσο δραστικό, έτσι ώστε πιθανώς να μην μπορεί να θεωρηθεί ευγενές αέριο.

Πέραν του ότι μπορεί να είναι πολύ πιο δραστικό από το ραδόνιο και ο λόγος για την εμφανή αύξηση της χημικής δραστικότητας σε σχέση με το ραδόνιο είναι μία ενεργητική αποσταθεροποίηση και μία ακτινική διαστολή του τελευταίου κατεχόμενου 7b υποφλοιού.

Επίσης, έχει υπολογιστεί ότι το ογκανέσσιο, σε αντίθεση με άλλα ευγενή αέρια, δεσμεύει ένα ηλεκτρόνιο με την απελευθέρωση της ενέργειας ή με άλλα λόγια, εμφανίζει θετική ηλεκτρονκή συγγένεια.

Ακόμη και δεδομένων των μεγάλων αβεβαιοτήτων των υπολογισμών, φαίνεται εξαιρετικά απίθανο το ογκανέσσιο να είναι αέριο υπό κανονικές συνθήκες, καθώς το υγρό φάσμα των άλλων αερίων είναι πολύ περιορισμένο, μεταξύ 2 και 9 Kelvin, οπότε το στοιχείο αυτό πρέπει να είναι στερεό υπό κανονικές συνθήκες. Αν το ογκανέσσιο σχηματίζει αέριο κάτω από τυπικές συνθήκες, ωστόσο, θα ήταν ένα από τις πυκνότερες αέριες ουσίες υπό κανονικές συνθήκες (ακόμη και αν είναι μονοατομικό όπως και τα άλλα ευγενή αέρια).

Λόγω της τεράστιας πόλωσής του, το ογκανέσσιο αναμένεται να έχει μια αφύσικα χαμηλή ενέργεια ιονισμού (παρόμοια με εκείνη του μολύβδου, η οποία είναι 70% περισσότερη από αυτήν του ραδονίου και σημαντικά μικρότερη από εκείνη του φλεροβίου και μια τυπική κατάσταση συμπυκνωμένης φάσης.

Physical Review Letters και Wikipedia
πηγή
[/content]
[content title="3ον - Ερασιτέχνης αστρονόμος φωτογράφισε τυχαία το αρχικό φως από μια έκρηξη σούπερ-νόβα"]
Ερασιτέχνης αστρονόμος φωτογράφισε τυχαία το αρχικό φως από μια έκρηξη σούπερ-νόβα


Εδώ είναι η σουπερνόβα (SN) 2016gkg στον γαλαξία NGC 613. Οι αστρονόμοι του Πανεπιστημίου στη Santa Cruz κατάφεραν να τραβήξουν αυτήν την έγχρωμη εικόνα στις 18 Φεβρουαρίου 2017 με το τηλεσκόπιο Swope 1 μέτρων

Ένας ερασιτέχνης αστρονόμος -ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί ο πιο τυχερός φωτογράφος στον κόσμο- φωτογράφισε τυχαία το φευγαλέο πρώτο φως από την έκρηξη ενός άστρου, δηλαδή την αρχή μιας σούπερ-νόβα. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος καταγράφει το πρώτο-πρώτο οπτικό φως από μια τέτοια έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα.

Οι εκρήξεις σούπερ-νόβα δεν είναι σπάνιες, αλλά επειδή συμβαίνουν τυχαία και απρόβλεπτα, είναι τρομερά δύσκολο να τις φωτογραφίσει κανείς στο ξεκίνημά τους. Το νωρίτερο έως τώρα που οι επαγγελματίες αστρονόμοι είχαν δει μια έκρηξη σούπερ-νόβα, ήταν τρεις ώρες μετά το ξεκίνημά της. Αλλά τώρα ένας ερασιτέχνης τους έβαλε τα γυαλιά.

Ο κλειδαράς στο επάγγελμα Βίκτορ Μπούσο από το Ροζάριο της Αργεντινής, ο οποίος δοκίμαζε στο σπίτι του τη νέα κάμερα στο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιό του διαμέτρου 41 εκατοστών, είχε την φοβερή τύχη -χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει- να τραβήξει εικόνες από την έκρηξη ενός άστρου στο σπειροειδή γαλαξία NGC 613, σε απόσταση περίπου 85 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Όταν ανέλυσε αργότερα τις διαδοχικές εικόνες που είχε τραβήξει σε διάστημα 90 λεπτών, πρόσεξε σε μερικές από αυτές μια ιδιαίτερη λάμψη φωτός στον ουρανό. Ενημέρωσε αμέσως τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση και προσέγγισε επαγγελματίες αστρονόμους για να την εξηγήσουν.

Αρκετά επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια στράφηκαν στο σημείο εκείνο του ουρανού και επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο για μια έκρηξη σούπερ-νόβα τύπου ΙΙb ενός άστρου με αρχική μάζα 20 φορές μεγαλύτερη του Ήλιου μας.

Ακολούθησε επί μήνες η παρατήρηση του φαινομένου (γνωστού πλέον ως SN 2016gkg) από αστεροσκοπεία όλου του κόσμου και τελικά, με επικεφαλής τη Melina Bersten του Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Λα Πλάτα της Αργεντινής, οι ερευνητές έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature».

Οι φωτογραφίες του Buso παρέχουν τις πρώτες εμπειρικές παρατηρήσεις της συμπεριφοράς μιας σούπερ-νόβα στο αρχικό στάδιό της, κάτι το οποίο έως τώρα οι αστροφυσικοί γνώριζαν μόνο θεωρητικά. Οι αστρονόμοι υπολόγισαν ότι η πιθανότητα του Ρούσο να «πιάσει» το πρώτο φως της σούπερ-νόβα ήταν ανάμεσα σε μία στα δέκα εκατομμύρια και μία στα 100 εκατομμύρια.

«Είναι σαν να κερδίζεις το κοσμικό λαχείο» όπως είπε χαρακτηριστικά ο αστρονόμος Alex Filippenko του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, ο οποίος έκανε λόγο για «ένα εντυπωσιακό παράδειγμα της συνεργασίας μεταξύ ερασιτεχνών και επαγγελματιών αστρονόμων. Οι επαγγελματίες αστρονόμοι ψάχνουν εδώ και πολύ καιρό για να δουν ένα τέτοιο συμβάν, τις πρώτες στιγμές από την έκρηξη ενός άστρου».

Όπως πρόσθεσε ο Buso, «όταν μετά τη δουλειά μου ξενυχτάω παρατηρώντας τον ουρανό, πολλές φορές αναρωτιέμαι ‘γιατί το κάνω αυτό’. Τώρα έχω βρει την απάντηση!».

Η πιο μακρινή και αρχαία έκρηξη σούπερ-νόβα

Σχεδόν ταυτόχρονα, μια άλλη ομάδα αστρονόμων, με επικεφαλής τον Μάθιου Σμιθ του βρετανικού Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστροφυσικής «The Astrophysical Journal», ανακοίνωσαν ότι παρατήρησαν την πιο μακρινή και αρχαία έκρηξη σούπερ-νόβα, σε απόσταση 10,5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Η πανίσχυρη έκρηξη, γνωστή ως «υπέρλαμπρη σούπερ-νόβα» ή «υπερ-νόβα», είναι η πιο μακρινή στο χώρο και στο χρόνο που έχει ποτέ ανιχνευθεί (το σύμπαν δημιουργήθηκε πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια).

Οι πρώτες υπερ-νόβα, που αποτελούν ακραίες περιπτώσεις σούπερ-νόβα, είχαν παρατηρηθεί πριν περίπου μια δεκαετία.

Η νέα υπερ-νόβα, που ονομάσθηκε DES16C2nm, εντοπίσθηκε αρχικά από την ερευνητική κοινοπραξία μελέτης της σκοτεινής ενέργειας Dark Energy Survey (DES) και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από τηλεσκόπια στη Χιλή και στη Χαβάη.

ΑΠΕ
[/content]


Στοιχεία όπως είναι το νερό και ο άνθρακας είναι απαραίτητα συστατικά για τη ζωή στη Γη. Έτσι οι ερευνητές θέλουν να ξέρουν πότε έφτασαν στον πλανήτη μας.





Ερευνητές κατανοούν πια καλύτερα πώς έφτασε το νερό στη Γη. Μερικά δείγματα μετεωριτών βρέθηκαν να έχουν άφθονες ποσότητες υδρογόνου και οξυγόνου, γεγονός που οδήγησε τους επιστήμονες στις παρατηρήσεις τους. Μια προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι το νερό του σπάνιου μετεωρίτη ανγκρίτη (angrite) ταιριάζει τέλεια με τη σύνθεση του νερού της Γης. Αυτό σημαίνει ότι τόσο το νερό που βρέθηκε στους ανγκρίτες όσο και το νερό στις απαρχές της Γης, προήλθε από την ίδια πηγή.

Στοιχεία όπως είναι το νερό και ο άνθρακας είναι απαραίτητα συστατικά για τη ζωή στη Γη. Έτσι οι ερευνητές θέλουν να ξέρουν πότε έφτασαν στον πλανήτη μας. Οι δε μετεωρίτες ανγκρίτες σχηματίστηκαν στο εσωτερικό του ηλιακού συστήματος εξαιρετικά νωρίς, περίπου 4.560 εκατομμύρια χρόνια πριν.


Σε εκείνο το σημείο, η Γη είχε πιθανά μόνο το 20% του σημερινού μεγέθους του, ενώ ο Άρης που σχηματίστηκε πιο γρήγορα, ήταν μάλλον κοντά στο σημερινό του μέγεθος. Οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι πόσο γρήγορα σχηματίστηκε ο Ερμής και η Αφροδίτη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος ήταν ένα καυτό και ξηρό μέρος. Οι πρωτοπλανήτες και οι αστεροειδείς είχαν επιφάνειες σε λιωμένη μορφή και, όταν είναι σε μορφή μάγματος, ο άνθρακας, ο οποίος έχει σημείο ζέσεως 4.800 βαθμούς Κελσίου θεωρείται ότι είναι ασταθής.

Ήταν ως εκ τούτου ασαφές πως ενώσεις και στοιχεία με χαμηλά σημεία ζέσεως όπως το νερό ήρθε στο προσκήνιο, ιδιαίτερα καθώς το υδρογόνο που απαιτείται για να φτιάξει τα μόρια του νερού θα είχε εξατμιστεί στις υψηλές θερμοκρασίες. Ερευνητές λοιπόν μέτρησαν ένα κοινό ορυκτό στους βασαλτικούς μετεωρίτες, που ονομάζεται ολιβίνης, για τα πτητικά στοιχεία υδρογόνο, άνθρακας, φθόριο και χλώριο. Και οι ερευνητές λένε ότι από τη στιγμή που γνωρίζουμε τη σύνθεση του τήγματος, μπορούμε στη συνέχεια να υπολογίσουμε ποιά ήταν η περιεκτικότητα σε νερό ενός πλανητικού σώματος.


Διαφορετικές πηγές νερού στο ηλιακό σύστημα συνήθως συγκρίνονται με το νερό της Γης υπολογίζοντας την αναλογία του δευτερίου (D) ως προς το υδρογόνο (H). Στην εικόνα μετεωρίτης από τον αστεροειδή Vesta.

Η ομάδα ανακάλυψε ότι o μητρικός αστεροειδής του μετεωρίτη ανγκρίτη πιθανόν είχε περίπου το 20% της τρέχουσας περιεκτικότητας σε νερό της Γης. Ενώ βεβαίως το ποσοστό αυτό είναι χαμηλό σε σχέση με τις σύγχρονες συνθήκες, η ποσότητα του νερού στις αρχές του ηλιακού συστήματος δείχνει ότι το νερό ήταν αρκετά άφθονο 4.560 εκατομμύρια χρόνια πριν, ακόμα και όταν το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος ήταν ακόμα καυτό.

Μια προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι το νερό του μητρικού αστεροειδούς του ανγρίτη ταιριάζει τέλεια με τη σύνθεση του νερού της Γης. Αυτό σημαίνει ότι τόσο το νερό που βρέθηκε στον ανγκρίτη όσο και το νερό στις απαρχές της Γης προήλθε από την ίδια πηγή. Είναι βεβαίως μια αρκετά απλή υπόθεση να πούμε ότι το νερό της Γης, άρχισε να συσσωρεύεται στη Γη πολύ νωρίς, πριν ακόμη σχηματιστεί πλήρως ο πλανήτης.

Αυτό σημαίνει ότι όταν ο πλανήτης ψυχθεί αρκετά, έτσι ώστε το υγρό νερό θα μπορούσε να είναι σταθερό στην επιφάνεια του, υπήρχε ήδη νερό εδώ. Μέχρι τη στιγμή που η Γη ήταν πλήρως σχηματισμένη, δηλαδή 4.54 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ο Άρης που ήδη είχε προηγηθεί κατά 20 εκατομμύρια χρόνια, ξεκινά ως μια σταθερή μάζα με νερό και άλλα πτητικά συστατικά στην επιφάνειά του, όπως ο άνθρακας, το φθόριο, και το χλώριο.

Πηγή
[full_width]

Οι διεργασίες που έθεσαν τα θεμέλια για την παρουσία της ζωής στη Γη – ο σχηματισμός των άστρων και πλανητών καθώς και η παραγωγή σύνθετων οργανικών μορίων στο διαστρικό διάστημα – σύντομα θα είναι διαθέσιμες στους αστρονόμους, που τελευταία έχουν οπλιστεί με νέα ισχυρά ερευνητικά εργαλεία, ενώ στο μέλλον θα διαθέτουν ακόμα καλύτερα εργαλεία (ραδιοτηλεσκόπια).


Ο Κύκλος της Κοσμικής Χημείας

Μια ομάδα αστροχημικών έδωσε στο φως μια νέα σημαντική πηγή για την αναζήτηση σύνθετων διαστρικών μορίων, οι οποίες αποτελούν πρόδρομες ουσίες για τη ζωή. Κι αυτή η πηγή είναι τα δεδομένα του Εθνικού Παρατηρητηρίου Ραδιοαστρονομίας (NRAO), που αποτελούν μέρος της Έρευνας Προβιοτικών Διαστρικών Μορίων ή PRIMOS, ένα πρότζεκτ που μελετά μια περιοχή σχηματισμού άστρων κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας.

Οι επιστήμονες μπορούν να αναζητήσουν τα δεδομένα σε ειδικές ραδιοσυχνότητες ή τις φασματικές γραμμές – που αποτελούν τα δακτυλικά αποτυπώματα των χημικών ενώσεων – που εκπέμπονται από τα μόρια στο διαστρικό χώρο. Έχουμε δε προσδιορίσει περισσότερες από 720 φασματικές γραμμές σε αυτή τη συλλογή, και περίπου 240 από αυτές είναι άγνωστα μόρια. Έτσι αυτές οι γραμμές στα φάσματα είναι η καλύτερη συλλογή στοιχείων που έγινε ποτέ για τη μελέτη της χημείας μεταξύ των άστρων.

Ήδη οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει πάνω από 150 μόρια στον διαστρικό χώρο τα τελευταία 50 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων και πολύπλοκων οργανικών ενώσεων, όπως είναι τα σάκχαρα και οι αλκοόλες.

Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο γίνεται η αναζήτηση μορίων στο διάστημα. Πριν, οι επιστήμονες αποφάσιζαν από πριν ποιά μόρια θα αναζητούσαν, και στη συνέχεια ερευνούσαν μια πολύ στενή ζώνη ραδιοσυχνοτήτων που εκπέμπονται από αυτά τα μόρια. Στη νέα έρευνα παρατηρούμε ένα ευρύ φάσμα συχνοτήτων, συλλέγονται τα δεδομένα και αμέσως τα κάνουμε διαθέσιμα παντού. Έτσι, οι επιστήμονες μπορούν να ψάξουν εκεί μέσα για την εξεύρεση νέων μορίων.

Μια άλλη σημαντική εξέλιξη, στο θέμα αυτό, έδειξε πως πολύ λεπτομερείς εικόνες σε σμήνη νεαρών άστρων μας αποκαλύπτουν ένα πολύπλοκο μίγμα άστρων σε διάφορα στάδια του σχηματισμού τους, περίπλοκες κινήσεις αερίων, και πολλές χημικές ενδείξεις για τις φυσικές συνθήκες σε τέτοια αστρικά φυτώρια.

Χρησιμοποιώντας το Δίκτυο Κεραιών του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου με μήκη κύματος κάτω από το 1 χιλιοστό (SMA) στη Χαβάη, οι ερευνητές μελέτησαν ένα νεφέλωμα 5.500 έτη φωτός μακριά από τη Γη, στον αστερισμό του Σκορπιού, όπου σχηματίζονται άστρα πολύ μεγαλύτερα από τον Ήλιο μας. Γιατί είναι σημαντικό να καταλάβουμε τι συμβαίνει σε συστήματα όπως αυτό, διότι τα περισσότερα αστέρια, συμπεριλαμβανομένων και άστρων σαν τον Ήλιο, σχηματίζονται σε σμήνη.

Προσθέτουν δε ότι αν θέλουμε να κατανοήσουμε τα ηλιακά συστήματα που μπορούν να υποστηρίξουν τον σχηματισμό και την εξέλιξη της ζωής, πρέπει να γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν το περιβάλλον τους αυτά τα γιγάντια αστέρια.

Επίσης, ανέφεραν ότι τα νεαρά μεγάλα αστέρια περιβάλλονται από «καυτούς πυρήνες» που περιλαμβάνουν άφθονη οργανική ύλη, και η οποία αργότερα μπορεί να διαχέεται στον διαστρικό χώρο μέσω των αστρικών ανέμων ή με άλλες διαδικασίες. Οι διαδικασίες αυτές μπορεί να βοηθήσουν ώστε να γεμίσουν οι περιοχές σχηματισμού άστρων με ορισμένες από τις χημικές ουσίες που βρέθηκαν από τα τηλεσκόπια.

Αναμένουμε δε στο μέλλον να κάνουμε μεγάλες προόδους στο θέμα αυτό, με το νέο ισχυρό ραδιοτηλεσκόπιο ALMA στη Χιλή και άλλα παρόμοια.

Οι μελέτες των πρωτοπλανητικών δίσκων και των μικρών ηλιακών συστημάτων επωφελούνται από τις νέες δυνατότητες του ALMA. Επίσης, είναι πιθανό να μας δώσει νέα δεδομένα σχετικά με τις χημικές ουσίες που σχηματίζουν τα πλανητικά συστήματα.

Γνωρίζουμε ότι πολύπλοκες χημικές ουσίες υπάρχουν στον διαστρικό χώρο πριν σχηματιστούν τα αστέρια και οι πλανήτες. Με τα νέα εργαλεία είμαστε σε θέση να μάθουμε πως συνδέονται μεταξύ τους η χημεία των διαστρικών νεφών, τα νεαρά αστέρια και το περιβάλλον τους, όπως και οι δίσκοι από τους οποίους σχηματίζονται οι πλανήτες, για να προσφέρουν τις χημικές βάσεις για τη ζωή σε αυτούς τους πλανήτες.
πηγή: physics4u


Η υπέρ - Σελήνη θα κάνει δύο φορές την εμφάνισή της το 2018 και η πρώτη θα είναι με το «καλημέρα» του νέου έτους, λίγο πριν τα χαράματα της δεύτερης ημέρας του χρόνου.




Είστε έτοιμοι για το διπλό φαινόμενο που θα σημειωθεί λίγο πριν τα τα χαράματα της Τρίτης, 2 Ιανουαρίου;...

Η υπέρ - Σελήνη θα κάνει δύο φορές την εμφάνισή της το 2018 και η πρώτη θα είναι με το «καλημέρα» του νέου έτους, λίγο πριν τα χαράματα της δεύτερης ημέρας του χρόνου.

Πρόκειται για το πιο μεγάλο και φωτεινό φεγγάρι όλου του 2018 και θα λάμψει λίγες ώρες αφού μπει το 2018. Λίγο μετά, το βράδυ της Τετάρτης 3 Ιανουαρίου θα κορυφωθεί και η πρώτη βροχή διαττόντων του έτους, οι Τεταρτίδες, αλλά το δυνατό φεγγάρι σχεδόν θα τις «σβήσει».

Η σούπερ-Σελήνη (ή υπέρ-Σελήνη) θα συμβεί στις 04:24 ώρα Ελλάδας, όταν θα υπάρξει πανσέληνος, ενώ λίγο νωρίτερα, περίπου στις 11 το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου, το φεγγάρι θα έχει βρεθεί στην κοντινότερη απόστασή του από τη Γη (περίπου στα 356.600 χιλιόμετρα), σημειώνει το Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Κάτι ανάλογο θα συμβεί μόνο άλλη μια φορά μέσα στο 2018, στις 30 Ιανουαρίου, ενώ είχε προηγηθεί η υπερ-σελήνη της 3ης Δεκεμβρίου.

Ο Ιανουάριος θα έχει και μια δεύτερη πανσέληνο. Μάλιστα η επόμενη πανσέληνος της 31ης Ιανουαρίου θα συνδυασθεί με μια ολική έκλειψη της Σελήνης. Θα έχει προηγηθεί στις 30 Ιανουαρίου, περίπου στις 12 το μεσημέρι ώρα Ελλάδας, άλλη μια σούπερ-Σελήνη, με το φεγγάρι σε απόσταση 359.000 χιλιομέτρων από τη Γη.

Η Σελήνη ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά και η απόστασή της από τον πλανήτη μας δεν είναι σταθερή. Έτσι, τόσο το κοντινότερο σημείο της (περίγειο), όσο και το πιο μακρινό (απόγειο), εμφανίζουν αυξομειώσεις από μήνα σε μήνα. Η μέση απόσταση Γης-Σελήνης (περίπου 383.000 χιλιόμετρα σύμφωνα με τη NASA) αυξάνεται κατά περίπου 5% στο απόγειο και μειώνεται κατά 5% στο περίγειο, συμπληρώνει το Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο όρος υπέρ-Σελήνη ή σούπερ-Σελήνη, που σημαίνει ότι η πανσέληνος συμπίπτει με το περίγειο, δεν είναι επιστημονικός, αλλά δημιουργήθηκε το 1979 από τον αστρολόγο Ρίτσαρντ Νόλε. Έχει υιοθετηθεί επίσης από μερικούς ο όρος μικρο-Σελήνη ή μίνι-Σελήνη, όταν η πανσέληνος συμπίπτει με το απόγειο. Για να υπάρχει σούπερ-Σελήνη, το φεγγάρι πρέπει να απέχει λιγότερα από 360.000 χιλιόμετρα από το κέντρο της Γης.

Σε μια σούπερ-Σελήνη το φεγγάρι φαίνεται περίπου 7% μεγαλύτερο από μια τυπική πανσέληνο και έως 14% μεγαλύτερο από μια μικρο-πανσέληνο (όταν το φεγγάρι βρίσκεται στο απόγειο). Επίσης στη σούπερ-Σελήνη το φεγγάρι φαίνεται 16% πιο φωτεινό σε σχέση με μια μέση πανσέληνο και 30% φωτεινότερο από ό,τι μια μικρο-πανσέληνος.

Οι υπερ-πανσέληνοι στο βόρειο ημισφαίριο κατά τους μήνες του χειμώνα φαίνονται μεγαλύτερες από ό,τι τον υπόλοιπο χρόνο, επειδή αυτή την εποχή του χρόνου η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο. Λόγω αυτού του γεγονότος, η βαρύτητα του Ήλιου έλκει το φεγγάρι πιο κοντά στη Γη. Έτσι, μια χειμωνιάτικη σούπερ-Σελήνη δείχνει μεγαλύτερη και φωτεινότερη από μια καλοκαιρινή- αλλά συχνά είναι πιο δύσκολο να την απολαύσει κανείς λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Σε κάθε περίπτωση, η καλύτερη στιγμή για να δει κανείς μια υπερ-πανσέληνο, είναι αμέσως μόλις το φεγγάρι «ανατείλει» λίγο πάνω από τη γραμμή του ορίζοντα. Στη θέση αυτή, το φεγγάρι φαίνεται μεγαλύτερο και λαμπρότερο από ό,τι όταν σηκώνεται ψηλά στον ουρανό, επειδή όταν είναι χαμηλά, μπορεί κανείς να το συγκρίνει με στοιχεία του τοπίου (λόφους, κτίρια κ.α).

Κι επειδή κατά καιρούς εκφράζονται ανησυχίες ότι μια σούπερ-Σελήνη μπορεί να «πυροδοτήσει» φυσικές καταστροφές, οι επιστήμονες της NASA και άλλοι που έχουν μελετήσει το ζήτημα, δεν επιβεβαιώνουν αυτές τις φοβίες.
Τεταρτίδες

Όπως κάθε χρονιά, το νέο αστρονομικό έτος ξεκινά με μια βροχή διαττόντων αστέρων, τις Τεταρτίδες (Quadrantids), που διαρκούν από τις 22 Δεκεμβρίου έως τις 17 Ιανουαρίου και φέτος θα κορυφωθούν νωρίς το βράδυ της Τετάρτης 3 Ιανουαρίου (περί τις 23:00 ώρα Ελλάδας) έως τα χαράματα της Πέμπτης. Όμως η πανσέληνος -και μάλιστα υπέρ-Σελήνη- που θα έχει προηγηθεί, θα «σβήσει» με τη λάμψη της τα περισσότερα μετέωρα από τον νυχτερινό ουρανό.

Οι Τεταρτίδες είναι καλύτερα ορατές στα πιο βόρεια γεωγραφικά πλάτη, ιδίως σε κατεύθυνση βορειανατολική στον ουρανό. Εμφανίζουν στο αποκορύφωμά τους έως 40 μετέωρα την ώρα, που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα άνω των 40 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, ενώ έχουν αναφερθεί έως και 120 μετέωρα κάποιες χρονιές. Λόγω της υπέρ-Σελήνης στις αρχές Ιανουαρίου, τα ορατά μετέωρα αναμένεται να μην ξεπεράσουν τα δέκα έως 25 ανά ώρα και αυτό μόνο σε περιοχές με σκοτεινό ουρανό χωρίς αστική φωτορύπανση.

Είναι μια βροχή διαττόντων λιγότερο γνωστή από άλλες όπως των Λεοντιδών, των Ωριωνιδών και των Διδυμίδων, καθώς τα μετέωρά της είναι πιο αχνά, αλλά συχνά φωτίζουν τον ουρανό με ασυνήθιστα γιγάντιες «ουρές».

Η συγκεκριμένη βροχή από «πεφταστέρια» έχει πάρει το όνομά της από έναν αχνό αστερισμό (Quadrans Muralis ή Επιτοίχιος Τετράς - ήταν ένα αρχαίο αστρονομικό εργαλείο πριν την εφεύρεση του τηλεσκοπίου), τον οποίο είχε ανακαλύψει ο Γάλλος αστρονόμος Ζερόμ Λαλάντ το 1795, αλλά δεν υπάρχει πια.

Σήμερα η πηγή προέλευσης των μετεώρων φαίνεται να είναι ο αστερισμός του Βοώτη, στον οποίο η Επιτοίχιος Τετράς ενσωματώθηκε το 1922, όταν η Διεθνής Αστρονομική Ένωση προσδιόρισε τους 88 αστερισμούς που υπάρχουν σήμερα.

Οι αστρονόμοι δεν είναι ακόμη σίγουροι ποιός ήταν ο διερχόμενος κομήτης, ο οποίος άφησε πίσω του την ουρά σκόνης και σωματιδίων, που μετατρέπονται σε μετέωρα κάθε φορά που η Γη διασταυρώνεται με την τροχιά τους. Είναι πιθανό να πρόκειται για τον αστεροειδή «2003 ΕΗ1» διαμέτρου περίπου δύο χιλιομέτρων, που αποτελεί απομεινάρι ενός πρώην κομήτη, του C/1490 Y1. Ο αστεροειδής επίσημα ανακαλύφθηκε το 2003, αλλά τον μητρικό κομήτη είχαν παρατηρήσει πρώτοι οι Κινέζοι, Ιάπωνες και Κορεάτες αστρονόμοι ήδη από τον 15ο αιώνα.

Οι πρώτες παρατηρήσεις των διαττόντων Τεταρτιδών στην Ευρώπη έγιναν από το Αστεροσκοπείο των Βρυξελλών το 1825.

Πηγή πληροφοριών: Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων μέσω: thesecretrealtruth
[full_width]

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και αρκετό καιρό ότι κάποτε το νερό έρεε ελεύθερα στον κόκκινο πλανήτη, λόγω της σημερινής διαμόρφωσης της επιφάνειας του Άρη. Έτσι βλέπουμε κοιλάδες με τέτοια μορφή, που θα μπορούσαν να έχουν σκαλιστεί από τεράστια ποτάμια, καθώς και στρώματα ιζημάτων πάνω στον Άρη, τα οποία πρέπει να προέρχονται από τα βάθη αρχαίων λιμνών.


Ο Άρης κάποτε καλυπτόταν από νερό όπως η Γη με νέφη και λίμνες

Αλλά κανείς δεν ήξερε πού πήγε αυτό το νερό. Μερικοί ερευνητές εικάζουν ότι το νερό εξατμίστηκε στο διάστημα μετά την κατάρρευση του μαγνητικού του πεδίου, πριν δισεκατομμύρια χρόνια, που κατέστρεψε την προστατευτική ατμόσφαιρα.

Οι κοσμικές ακτίνες που εκτοξεύονται από άστρα που εκρήγνυνται έχουν αντίκτυπο στον καιρό μας, έδειξε για πρώτη φορά μια μελέτη. Η έρευνα από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δανίας διαπίστωσε ότι τα σουπερνόβα απελευθερώνουν ιόντα που φτάνουν μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης και τα οποία βοηθούν στην νεφοκάλυψη. Καθώς σχηματίζονται περισσότερα σύννεφα, το κλίμα ψύχεται, που μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στον μακροπρόθεσμο καιρό.


Κοσμικές ακτίνες παράγονται σε ένα γιγαντιαίο σουπερνόβα, όπως αυτό που προέκυψε από ένα αστρικό θάνατο στο Πλανητικό Νεφέλωμα NGC 6302

Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι οι κοσμικές ακτίνες, σε συνδυασμό με τη δραστηριότητα του Ήλιου, συνδέονταν με τη Μεσαιωνική Θερμική Περίοδο γύρω στο έτος 1000 μ.Χ. και την ψυχρή περίοδο της Μικρής Εποχής των Παγετώνων μεταξύ του 13ου και του 19ου αιώνα, όταν ο Τάμεσις πάγωνε τακτικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, επιτρέποντας έτσι τη διεξαγωγή παγοδρομιών.

«Τελικά, έχουμε το τελευταίο κομμάτι του παζλ που εξηγεί πώς τα σωματίδια από το διάστημα επηρεάζουν το κλίμα στη Γη», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Δρ Henrik Svensmark.

«Μας βοηθάει να κατανοήσουμε για το πώς οι αλλαγές που προκαλούνται από την ηλιακή δραστηριότητα ή από τη δραστηριότητα μιας σουπερνόβα μπορούν να αλλάξουν το κλίμα».

Η μελέτη περιελάμβανε δύο χρόνια παρατηρήσεων σχετικά με τις επιδράσεις των κοσμικών ακτίνων σε μια προσομοίωση της ατμόσφαιρας της Γης, η οποία αναδημιουργήθηκε μέσα σε ένα θάλαμο σύννεφων – ένα κλειστό εργαστήριο που αντανακλά την πίεση και την υγρασία της ανώτερης ατμόσφαιρας.

Έδειξε λοιπόν ότι σωματίδια υψηλής ενέργειας που εκπέμπονται από άστρα που εκρήγνυνται χτυπούν τα ηλεκτρόνια στα μόρια του αέρα, παράγοντας ιόντα – θετικά ή αρνητικά φορτισμένα σωματίδια.

Τα φορτισμένα σωματίδια έλκουν το νερό και το θειικό οξύ για να σχηματίσουν συστάδες με τέτοιο τρόπο ώστε να μην εξατμίζονται, μια διαδικασία γνωστή ως πυρήνωση. Καθώς οι συστάδες αυτές αναπτύσσονται, προσελκύουν περισσότερο νερό, και αν μεγαλώσουν αρκετά, θα σχηματίσουν σύννεφα.

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι η μαγνητική δραστηριότητα του Ήλιου μεταβάλλει την εισροή κοσμικών ακτίνων στη Γη. Όταν ο ήλιος είναι ήσυχος – όπως συμβαίνει σήμερα – τότε μπορούν να εισέλθουν στην ατμόσφαιρα περισσότερες κοσμικές ακτίνες και ο πλανήτης ψύχεται.

Όταν είναι ενεργός ο Ήλιος οι μαγνητικές εκπομπές του εμποδίζουν να φτάσουν στη Γη τόσες πολλές κοσμικές ακτίνες, προκαλώντας τη δημιουργία λιγότερων νεφών και επιτρέποντας το κλίμα να είναι ζεστό.


Μαγνητικές εκρήξεις ενέργειας από τον Ήλιο εμποδίζουν τις κοσμικές ακτίνες να φτάσουν στη Γη

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο Nature Communications.

Πηγή

Καλλιτεχνική άποψη της υπερ-Γαίας 55 Cancrie όπως περνά μπροστά από το γονικό του αστέρι


Μέχρι σήμερα, έχουμε ανακαλύψει περισσότερους από 4.000 εξωπλανήτες, που κυμαίνονται από μικρούς βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη έως και αέριους γίγαντες όπως ο Δίας.



Έχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια από τότε που εντοπίστηκε ο πρώτος πλανήτης έξω ​​από το Ηλιακό μας Σύστημα. Μέχρι σήμερα, έχουμε ανακαλύψει περισσότερους από 4.000 εξωπλανήτες, που κυμαίνονται από μικρούς βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη έως και αέριους γίγαντες όπως ο Δίας.

Η καθηγήτρια Giovanna Tinetti, ερευνήτρια στον τομέα των εξωπλανητών που εργάζεται στο UCL (University College London), τόνισε ότι «τώρα γνωρίζουμε πως στατιστικά, θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον έναν πλανήτη γύρω από κάθε αστέρα στο Γαλαξία μας. Μιλάμε κυριολεκτικά για δισεκατομμύρια εξωπλανήτες. Με αυτές τις πληροφορίες, οι ερωτήσεις που επικεντρώνουμε σήμερα την προσοχή μας είν αι: Πώς μοιάζουν αυτοί οι πλανήτες; Πώς διαμορφώνονται και πώς εξελίσσονται; Αυτό είναι, νομίζω, το είδος των ερωτήσεων που θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μέσα στην επόμενη δεκαετία.»

Μικροί πλανήτες όπως η Γη είναι πολύ συνηθισμένοι στον Γαλαξία μας

Είναι πέρα ​​από κάθε αμφιβολία ότι η αποστολή Kepler ήταν μια πρωτοποριακή διαστημική συσκευή που μας έφερε πιο κοντά σε απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα. Κατάφερε να εντοπίσει περισσότερους από 4000 εξωπλανήτες μέχρι το 2013 που έφτασε στο τέλος της.

 Ο κ. Dimitar Sasselov, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Harvard και μέλος της αποστολής Kepler, επεσήμανε ότι «το Kepler προσπάθησε να βρει τα στατιστικά στοιχεία - πόσο συνηθισμένοι είναι οι πλανήτες όπως η Γη. Γνωρίζουμε ότι μικροί πλανήτες όπως η Γη, είναι πολλές φορές πιο συνηθισμένοι στον Γαλαξία μας από ότι είχαμε φανταστεί πιο πριν. Οι πλανήτες λοιπόν που ανήκουν στην κατοικήσιμη ζώνη είναι πολύ περισσότεροι.» Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι ένας πλανήτης ανήκει στην κατοικήσιμη ζώνη, δεν σημαίνει ότι είναι κατοικήσιμος ή ότι έχει ζωή. Ο καθηγητής πρόσθεσε ότι «αν δεν κατανοήσουμε τη βασική γεωχημεία αυτών των πλανητών δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ούτε την αναζήτηση στοιχείων για ζωή». Σίγουρα, υπάρχουν πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και πολλά μυστήρια που πρέπει να λυθούν τα επόμενα χρόνια.

Είναι σημαντικό να μελετήσουμε τις ατμόσφαιρες των εξωπλανητών

Γνωρίζοντας ότι υπάρχει πληθώρα εξωπλανητών εκεί έξω, ειδικά σχεδιασμένες αποστολές θα αφιερώσουν το χρόνο τους για μια πιο λεπτομερή μελέτη αυτών. Επί του παρόντος, δε διαθέτουμε πολλές πληροφορίες σχετικά με τις συνθέσεις τους, την ατμόσφαιρά τους και άλλες λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να απαντήσουμε στα κύρια ερωτήματά μας. Πλέον, με την τεχνολογία που έχουμε αναπτύξει, είναι εφικτή η έρευνα ενός μεγάλου αριθμού πλανητών και είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να αναπτύξουμε μια ταξινόμηση των πλανητών - μια οργανωμένη λίστα των κατηγοριών πλανητών και να δώσουμε περαιτέρω απαντήσεις.

Η αποστολή Ariel θα αναλύσει τις ατμόσφαιρες σε περίπου 500 πλανήτες, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά κοντά σε κοντινά αστέρια, θα καθορίσει τη χημική τους σύσταση και τις φυσικές τους συνθήκες. Τα αποτελέσματα θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα το σχηματισμό κάθε εξωπλανήτη.

Μια τέτοια αποστολή θα είναι η διαστημική συσκευή ARIEL (Atmospheric Remote - sensing Exoplanet Large - survey), η οποία αποτελεί μία από τις υποψήφιες αποστολές της ESA (Ευρωπαϊκή Εταιρία Διαστήματος).Ο κύριος στόχος της είναι να μελετήσει τις ατμόσφαιρες εκατοντάδων πλανητών και να καταλάβει πώς σχηματίζονται και εξελίσσονται.

Η κύρια διαφορά σε σχέση με άλλες αποστολές είναι ότι το ARIEL δε θα ανιχνεύσει νέους πλανήτες, αλλά θα επικεντρωθεί στην ατμοσφαιρική σύνθεση των ήδη γνωστών εξωπλανητών. Σύμφωνα με την κεντρική ερευνήτρια της αποστολής και καθηγήτρια του UCL, κ. Tinetti: «Το ARIEL θα αναλύσει τις ατμόσφαιρες των εξωπλανητών με τη μέθοδο της φασματοσκοπίας. Επιπλέον, πρόκειται να μελετήσει τις ατμόσφαιρες αρκετών εκατοντάδων εξωπλανητών. Αυτά είναι δύο χαρακτηριστικά του ARIEL που καθιστούν την αποστολή διαφορετική από άλλες διαστημικές αποστολές που έχουν προγραμματιστεί από την ESA ή τη NASA.»

Η ατμόσφαιρα αποτελεί τη μόνη περιοχή ενός εξωπλανήτη που είναι άμεσα παρατηρήσιμη και από την οποία οι επιστήμονες μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος, τη μάζα του πλανήτη και την απόστασή του από τον κεντρικό αστέρα. Η καθηγήτρια Tinetti πρόσθεσε ότι «Η ατμόσφαιρα είναι φτιαγμένη από αέρια, τα μόρια των οποίων είναι διαφανή ή αδιαφανή σε διαφορετικές περιοχές του φάσματος. Με αυτό τον τρόπο, μπορούμε να καταλάβουμε από μακρινή απόσταση τι συμβαίνει στον εξωπλανήτη, επειδή παρατηρούμε τα αποτυπώματα των μορίων στην ατμόσφαιρα.»

Είναι σημαντική η ανίχνευση εξωπλανητών στη γειτονιά μας, έτσι ώστε να τους μελετήσουμε καλύτερα με το ARIEL!


Παρά το γεγονός ότι έχουμε εντοπίσει ένα σημαντικό αριθμό εξωπλανητών, παραμένει πολύ μικρός δεδομένης της μεγάλης κλίμακας του Γαλαξία μας και του Σύμπαντος. Είναι λοιπόν σημαντικό να ανιχνεύσουμε περισσότερους πλανήτες και το TESS (Transit Exoplanet Survey Satellite), αποστολή της NASA που πρόκειται να εκτοξευθεί μέσα στον επόμενο χρόνο, θα έχει ως κύριο στόχο την ανίχνευση μικρών εξωπλανητών στη γειτονιά του Ηλιακού μας Συστήματος. Αυτοί οι πλανήτες θα είναι πολύ καλοί στόχοι για να μπορούμε να μελετήσουμε λεπτομερώς τις ατμόσφαιρές τους. Ο καθηγητής Dimitar Sessalov, τόνισε ότι «το TESS θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τους πλησιέστερους πλανήτες που μπορούμε να μελετήσουμε με τα τηλεσκόπια που έχουμε. Το TESS είναι απλώς μια μηχανή που θα παρέχει στόχους για τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια και για την αποστολή ARIEL. Το TESS βρίσκει τους πλανήτες, το ARIEL τους μελετά. Δουλεύουν παράλληλα, αλλά οι ρόλοι τους είναι εντελώς διαφορετικοί.»

Η αναζήτηση της ζωής πέρα ​​από τη Γη δεν είναι εύκολη υπόθεση

Η συνειδητοποίηση ότι οι πλανήτες που μοιάζουν με τη Γη είναι πολύ συνηθισμένοι στο Γαλαξία μας, οδήγησε στη δημιουργία του TESS, της διαστημικής συσκευής που θα ερευνήσει ολόκληρο τον ουρανό για να βρει τους πλησιέστερους εξωπλανήτες. Ωστόσο, δεν είναι δόκιμο να θεωρούμε τους πλανήτες που μοιάζουν με τη Γη ως κατοικήσιμους κόσμους ή ως τους μόνους υποψήφιους πλανήτες για την υποστήριξη ζωής.

Η κα. Tinetti, διευκρίνισε ότι «αυτό που παρατηρούμε εκεί έξω είναι μια τεράστια ποικιλία πλανητών γι’ αυτό και η σκέψη ότι οι κατοικήσιμοι κόσμοι πρέπει να μοιάζουν με τη Γη είναι, κατά τη γνώμη μου, αρκετά γεωκεντρική και ίσως λανθασμένη».

Το ARIEL είναι μια αποστολή που θα προσφέρει στους επιστήμονες μια μεγάλη βάση δεδομένων από εκατοντάδες εξωπλανήτες και επιπλέον, θα δώσει πληροφορίες και για το ζήτημα της ανάπτυξης ζωής σε άλλους κόσμους. Η κα. Tinetti τόνισε ότι "πριν επικεντρωθούμε στις ερωτήσεις σχετικά με το πώς μοιάζουν οι κατοικήσιμοι πλανήτες, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει με αυτούς τους πλανήτες. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να έχουμε ένα μεγάλο δείγμα εξωπλανητών, όχι απλώς δεκάδες.

Στο τέλος της ημέρας ακόμα δε γνωρίζουμε ποια είναι η κανονικότητα των πλανητών στον Γαλαξία μας. Δεν μπορούμε να πούμε: "Αυτός είναι ένας πραγματικά περίεργος εξωπλανήτης". Είναι παράξενος ίσως σε σύγκριση με τη Γη, αλλά αν δεν γνωρίζουμε πώς μοιάζουν γενικά οι πλανήτες, είναι πολύ δύσκολο να κρίνουμε.»

Επιπρόσθετα, ο κ. Sasselov έδωσε έμφαση σε μια άλλη πτυχή που αφορά την ανάπτυξη ζωής σε εξωπλανήτες: το βαθμό δυσκολίας/ευκολίας να αναπτυχθεί η ζωή σε έναν πλανήτη, ακόμα κι αν υπάρχουν οι συνθήκες. «Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι εάν οι συνθήκες και το κλίμα υπάρχουν, όπως συμβαίνει σε μερικούς πλανήτες που μοιάζουν με τη Γη, η ζωή μπορεί να αναπτυχθεί. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αποδειχθεί ότι η Γη είναι ένας πολύτιμος μικρός πλανήτης με ζωή σ 'αυτήν και υπάρχουν μόνο μερικές χιλιάδες όπως αυτόν στον Γαλαξία. Δεν γνωρίζουμε την απάντηση και σε αυτό προσπαθεί να απαντήσει ο κλάδος που μελετά την προέλευσης της ζωής.»

Το νερό είναι πολύ συνηθισμένο στο Σύμπαν - δεν μπορείς να το αποφύγεις!

Μέχρι σήμερα, η έρευνα στο Γαλαξία μας έχει δείξει ότι το νερό είναι πολύ συνηθισμένο στο Σύμπαν. Συνήθως, το νερό θεωρείται απαραίτητο στοιχείο για την ανάπτυξη ζωής. Είναι όμως όντως έτσι;

Ο κ. Sasselov τόνισε ότι: «Η ζωή στη Γη λειτουργεί με το νερό ως διαλύτη. Τα μόρια απαιτούν νερό ως διαλύτη. Αλλά αυτό μπορεί να μην είναι το μοναδικό μονοπάτι. Μέχρι να γνωρίζουμε αν αυτό είναι το μοναδικό ή απλά μια από τις πολλές επιλογές, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα με σιγουριά».

Ουσιαστικά, ανιχνεύουμε νερό στο Γαλαξία μας τόσο συχνά, επειδή υπάρχει σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Για παράδειγμα, νερό έχει εντοπιστεί σε καυτούς Δίες (hot Jupiters), γιγαντιαίους πλανήτες που βρίσκονται σε πολύ κοντινή τροχιά γύρω από τον αστέρα τους. Ωστόσο, αυτοί οι πλανήτες δεν μπορούν να κατοικηθούν επειδή η θερμοκρασία τους είναι εξαιρετικά υψηλή. Η κα. Tinetti πρόσθεσε ότι: «Η ζωή όπως τη γνωρίζουμε, απαιτεί υγρό νερό στην επιφάνεια. Εάν πρόκειται για μια πραγματική προϋπόθεση ή υπάρχουν άλλες μορφές ζωής που δεν συνδέονται απαραίτητα με το υγρό νερό, είναι μια ερώτηση που εξακολουθεί να μας απασχολεί και χρήζει έρευνας».

Με αποστολές όπως το TESS και το ARIEL, ευελπιστούμε ότι θα έρθουμε πιο κοντά σε απαντήσεις που αφορούν τα θεμελιώδη ερωτήματα της επιστήμης και της κοινωνίας: Πώς σχηματίζονται οι πλανήτες; Υπάρχουν άλλοι πλανήτες όπως η Γη; Θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν ζωή; Υπάρχει άλλος τύπος ζωής;

Οι απαντήσεις θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα όχι μόνο τη Γη και τη θέση μας στο Γαλαξία, αλλά και το Σύμπαν στο σύνολό του.
tovima
[full_width]

Οι μαύρες τρύπες είναι διάσημες για την έντονη βαρυτική έλξη τους. Είναι γνωστό ότι καταβροχθίζουν ολόκληρα αστέρια και επιταχύνουν ρεύματα ύλης στο διάστημα με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός. Σε μια δημοσίευση στο περιοδικό Science , αστροφυσικοί του Πανεπιστημίου της Φλόριντα έχουν ανακαλύψει ότι αυτές οι ρωγμές στον ιστό του σύμπαντος (μαύρες τρύπες), έχουν σημαντικά πιο αδύναμα μαγνητικά πεδία από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.


Η μαύρη τρύπα στο κβάζαρ V404 του Κύκνου απορροφάει αστρική ύλη

Μια μαύρη τρύπα 8.000 έτη φωτός από τη Γη και μήκους 70 χιλιομέτρων στο κβάζαρ V404 του Κύκνου, μας έδωσε τις πρώτες ακριβείς μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου που περιβάλλει αυτά τα βαθύτερα φρεάτια της βαρύτητας στο σύμπαν. Και οι συγγραφείς της μελέτης λένε ότι βρέθηκε η μαγνητική ενέργεια γύρω από τη μαύρη τρύπα να είναι περίπου 400 φορές χαμηλότερη από τις προηγούμενες εκτιμήσεις.

Οι μετρήσεις αυτές φέρνουν τους επιστήμονες πιο κοντά στην κατανόηση του πως λειτουργεί ο μαγνητισμός στις μαύρες τρύπες, και την εμβάθυνση της γνώσης μας για το πως η ύλη συμπεριφέρεται κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες – γνώσεις που θα μπορούσαν να διευρύνουν τα όρια των συστημάτων ενέργειας από πυρηνική σύντηξη και GPS

Οι μετρήσεις αυτές, επίσης, θα βοηθήσει τους επιστήμονες να λύσουν το παλιό μυστήριο του πώς οι «πίδακες» των σωματιδίων που ταξιδεύουν σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός φεύγουν από τα μαγνητικά πεδία των μαύρων οπών, ενώ όλα τα άλλα υλικά παρασύρονται στις αβύσσους τους, δήλωσε ο Stephen Eikenberry, καθηγητής αστρονομίας..

«Οι εκπληκτικά χαμηλές μετρήσεις μας θα αναγκάσουν να γίνουν νέοι περιορισμοί σε σχέση με τα θεωρητικά μοντέλα που προηγουμένως επικεντρώθηκαν σε ισχυρά μαγνητικά πεδία, που επιταχύνουν και κατευθύνουν τις ροές των πιδάκων. Δεν το περιμέναμε αυτό, γι ‘αυτό και αλλάζει πολλά από αυτά που νομίζαμε ότι ξέραμε.» λέει ο Eikenberry.

Οι συγγραφείς της μελέτης έχουν κάνει μετρήσεις από τα δεδομένα που συλλέχθηκαν το 2015 κατά τη διάρκεια ενός σπάνιου ξεσπάσματος πιδάκων από μια μαύρη τρύπα. Το γεγονός αυτό παρατηρήθηκε με το τηλεσκόπιο στις Καναρίους Νήσους.

Μικρότεροι πίδακες που παράγουν οι μαύρες τρύπες, όπως αυτή που παρατηρείται για τη μελέτη, είναι τα ξεσπάσματα άστρων που συμβαίνουν ξαφνικά και είναι βραχύβια. Το ξέσπασμα που έγινε το 2015 της μαύρης τρύπας V404 του Κύκνου, διήρκεσε μόνο δυο εβδομάδες. Η δε προηγούμενη φορά που η ίδια μαύρη τρύπα είχε ένα παρόμοιο επεισόδιο ήταν το 1989.

«Για να παρατηρήσουμε αυτό ήταν κάτι που συμβαίνει μία φορά ή δύο φορές στην καριέρα κάποιου. Έτσι η ανακάλυψη αυτή μας βάζει ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση του πώς λειτουργεί το σύμπαν.»

Πηγή


Ο κομβικός ρόλος της αστρικής σκόνης και οι «πόρτες» που ανοίγουν για την ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες

Ένα μεγάλο -κυριολεκτικά- υπαρξιακό ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, αναζητώντας τις «ρίζες» του ανθρώπινου είδους στο βάθος του χρόνου. Την εποχή, που η Γη ήταν ένας εντελώς διαφορετικός τόπος, ως επί το πλείστον αφιλόξενος για τον άνθρωπο. Μία πρώτη «απάντηση-εκτίμηση» είναι πλέον γεγονός.

Στο ερώτημα από πού και πώς προήλθε η «έκρηξη ζωής» στη Γη, η απάντηση είναι από εισβολή μικρόβιων ή άλλοι ζωντανών μικροοργανισμών, που μεταφέρθηκαν μέσω αστρόσκονης, η οποία βρίσκεται απλωμένη σε όλο το Σύμπαν, στη Γη, είτε μέσω πτώσης μετεωριτών και άλλων ουράνιων αντικειμένων στο γήινο έδαφος, προκαλώντας αυτό που ονομάζουμε «έκρηξη ζωής».

Η επιστημονική υπόθεση -σήμερα- και τεκμηριωμένη θεωρία -αύριο- έχει και το αντίστροφο σενάριο. Όπως υποστηρίζουν οι ερευνητές, συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο, με ανάλογη διαδικασία και το αντίστροφο. Δηλαδή, μικρόβια ή άλλοι μικροοργανισμοι είναι δυνατόν να μεταφέρονται σε άλλα σημεία του Σύμπαντος και προφανώς σε άλλα πλανητικά συστήματα και πλανήτες, μέσω της αστρόσκονης.

Η παραπάνω θεωρία είναι η μοναδική, προς το παρόν, που εξηγεί, σύμφωνα με τους επιστήμονες, το παράδοξο της μεγαλειώδους έκρηξης ζωής από το… τίποτα στον πλανήτη μας.

Η επιστημονική ομάδα από τη Βρετανία, η οποία μελέτησε αστρική σκόνη και τα χαρακτηριστικά της, κατέληξε σε εξαιρετικά συμπεράσματα. Η αστρική σκόνη ταξιδεύει με τεράστιες ταχύτητες, οι οποίες αγγίζουν τα 70 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Υπολογίζεται, δε, ότι τα μικρά βιοσωματίδια που «επιπλέουν» στην ατμόσφαιρα της Γης, σε ύψος 150 χιλιομέτρων, θα μπορούσαν να διασπαστούν και να «ταξιδέψουν» στο Διάστημα, φτάνοντας σε άλλους πλανήτες. Με τον ίδιο τρόπο, μεταφέρθηκαν εξωγήινα σωματίδια στη Γη, από άλλους κόσμους.

Έχει αποδειχθεί επίσης, ότι μικρόβια και βακτήρια μπορούν να επιζήσουν και να διαβιώσουν στο διάστημα για μακρύ χρονικό διάστημα.

Το ίδιο πρόγραμμα-σενάριο, χρησιμοποιείται προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες και ιδιαίτερα στους εκατοντάδες εξωπλανήτες που έχουν εντοπιστεί το τελευταίο διάστημα, με τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας.

«Η συγκεκριμένη προσέγγιση εξηγεί σε ικανοποιητικό επίπεδο το πώς οι πλανήτες αναπτύσσουν ζωή και ατμόσφαιρες», αναφέρει ένας από τους επικεφαλής της έρευνας, μέσω της οποίας αναμένεται να αλλάξει άρδην η υπαρξιακή θεώρηση όχι μόνο της ανθρωπότητας, αλλά όλων των ειδών του πλανήτη.

ΑΠΕ

Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα τεράστιο ψυχρό νέφος σκόνης γύρω από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το κοντινότερο άστρο στο ηλιακό μας σύστημα, που βρίσκεται σε απόσταση μόνο τεσσάρων ετών φωτός. Η ανακάλυψη, που έγινε με το τηλεσκόπιο ALMA του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή, ενισχύει τις ενδείξεις ότι γύρω από το πιο κοντινό άστρο υπάρχει ένα μεγάλο πλανητικό σύστημα.

Το άστρο και το νέφος

Ο Εγγύτατος (Proxima Centauri), το πλησιέστερο στον Ήλιο άστρο, είναι ένας αχνός ερυθρός νάνος, που βρίσκεται στον αστερισμό του Κενταύρου στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού της Γης και έχει παρόμοια ηλικία με το δικό μας άστρο. Γύρω από το γειτονικό άστρο, ανακαλύφθηκε το 2016 ο κοντινότερος στη Γη εξωπλανήτης, ο Proxima b, που έχει μέγεθος παρόμοιο με της Γης και κινείται σε τέτοια απόσταση από τον Εγγύτατο, ώστε ίσως έχει συνθήκες φιλόξενες για την ανάπτυξη ζωής.


Η ανακάλυψη ενός μεγάλου νέφους σκόνης γύρω από το γειτονικό άστρο αυξάνει την πιθανότητα, εκτός από τον ήδη γνωστό εξωπλανήτη, γύρω από τον Εγγύτατο να υπάρχει ένα ολόκληρο πλανητικό σύστημα, παρόμοιο με το δικό μας ηλιακό σύστημα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Guillem Anglada του Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Ανδαλουσίας στη Γρανάδα της Ισπανίας, που κάνουν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal Letters», δήλωσαν ότι «η σκόνη γύρω από τον Εγγύτατο είναι σημαντική, επειδή, μετά την ανακάλυψη του “γήινου” πλανήτη Proxima b, αποτελεί την πρώτη ένδειξη για την παρουσία ενός περίπλοκου πλανητικού συστήματος και όχι απλώς ενός μοναδικού πλανήτη γύρω από το κοντινότερο στον Ήλιο άστρο».

Σύμφωνα με τον Guillem Anglada, «ο Εγγύτατος μπορεί να διαθέτει γύρω του ένα πολλαπλό πλανητικό σύστημα με μια πλούσια ιστορία αλληλεπιδράσεων, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό νεφών σκόνης. Οι περαιτέρω παρατηρήσεις μπορεί να δώσουν περισσότερες πληροφορίες για τις θέσεις και άλλων άγνωστων έως τώρα εξωπλανητών».


Το άστρο Proxima Centauri βρίσκεται στον αστερισμό του Κενταύρου στο Νότιο Ημισφαίριο.

Τα νέφη

Τέτοια νέφη σκόνης αποτελούνται από μικροσκοπικά σωματίδια βράχων και πάγου μικρότερα του ενός χιλιοστού, έως μεγάλα σώματα μεγέθους αστεροειδούς με διάμετρο πολλών χιλιομέτρων, που απέτυχαν να σχηματίσουν πλανήτες. Η ζώνη σκόνης γύρω από τον Εγγύτατο εκτείνεται σε απόσταση λίγων εκατοντάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το γειτονικό άστρο και έχει συνολική μάζα περίπου το ένα εκατοστό της μάζας της Γης.

Εκτιμάται ότι το νέφος έχει θερμοκρασία μείον 230 βαθμών Κελσίου και είναι σχεδόν εξίσου ψυχρό με την μακρινή Ζώνη Κάιπερ στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος. Το νέφος απέχει από τον Εγγύτατο του Κενταύρου μία έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη απόσταση από ό,τι απέχει η Γη από τον Ήλιο.

Βρέθηκαν επίσης ενδείξεις για ένα δεύτερο ακόμη πιο ψυχρό νέφος σκόνης σε δεκαπλάσια απόσταση από τον Εγγύτατο. Και τα δύο νέφη σκόνης (εφόσον το δεύτερο επιβεβαιωθεί) βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση από τον Εγγύτατο του Κενταύρου από ό,τι ο εξωπλανήτης Proxima b, ο οποίος κινείται σε τροχιά μόλις τεσσάρων εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το μητρικό άστρο του.

Το φιλόδοξο πρόγραμμα Starshot σχεδιάζει να στείλει μικροσκοπικά διαστημικά σκάφη για εξερεύνηση του συστήματος του Εγγύτατου, τα οποία θα διαθέτουν ιστία που θα ωθούνται όχι βέβαια από άνεμο αλλά από ισχυρές ακτίνες λέιζερ.

ΑΠΕ

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler ξεκίνησε το 2009 να εξερευνά τον γαλαξία μας αναζητώντας πλανήτες σε άλλα αστρικά συστήματα. Ο επονομαζόμενος «κυνηγός των πλανητών» μέχρι σήμερα έχει εντοπίσει περίπου δύο χιλιάδες εξωπλανήτες ενώ έχει υποδείξει την ύπαρξη άλλων τεσσάρων χιλιάδων περίπου.


Ο παγωμένος εξωπλανήτης KOI-7923.01 στο 97% του μεγέθους της Γης, αλλά ψυχρότερο που οι αστρονόμοι λένε ότι θα μπορούσε να είναι παρόμοιος με την αρκτική τούνδρα.

Οι αστρονόμοι χρησιμοποιώντας τον στόλο των διαστημικών τηλεσκοπίων και πολύ ισχυρά επίγεια τηλεσκόπια σε σχεδόν καθημερινή βάση επιβεβαιώνουν την ύπαρξη πλανητών από αυτούς που έχει υποδείξει το Kepler. Ορισμένες φορές μάλιστα υπάρχει μαζική επιβεβαίωση με τους επιστήμονες να ανακοινώνουν την ταυτόχρονη ανακάλυψη δεκάδων εξωπλανητών. Αυτό συνέβη ξανά με τα στελέχη της αποστολής Kepler να ανακοινώνουν την ανακάλυψη 20 νέων εξωπλανητών.

Με τη νέα ανάλυση, ο αριθμός των υποψήφιων βραχωδών κόσμων σε κατοικήσιμες ζώνες έχει πλέον αυξηθεί σε περίπου 50, με πάνω από 30 επιβεβαιωμένους ως εξωπλανήτες

H παγωμένη Γη

Ανάμεσα τους ξεχωρίζει ο εξωπλανήτης που έλαβε την κωδική ονομασία KOI-7923.01. Πρόκειται για ένα βραχώδη πλανήτη με μέγεθος σχεδόν όμοιο με αυτό της Γης. Ο πλανήτης βρίσκεται λίγο πιο μακριά από το μητρικό του άστρο του από ότι η Γη από τον Ηλιο και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από αυτό σε 395 μέρες. Επιπλέον το άστρο αυτό είναι λιγότερο θερμό από τον Ηλιο με αποτέλεσμα ή μέση θερμοκρασία στον KOI-7923.01 να είναι κατά πολύ χαμηλότερη από ότι στην Γη.

Σύμφωνα με τα στελέχη της αποστολής Kepler στον KOI-7923.01 οι συνθήκες μπορεί να είναι πολύ πιο κρύες από ότι στην Γη αλλά τέτοιες που να έχουν οδηγήσει στην δημιουργία περιοχών παρόμοιων με τις τούνδρες στην Γη με την παρουσία εκεί νερού σε υγρή μορφή και άρα να υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχουν αναπτυχθεί κάποιες μορφές ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο.

Τα μέλη της αποστολής Kepler συνεχίζουν την αξιολόγηση των δεδομένων από την νέα ανακάλυψη και δηλώνουν πεπεισμένοι και ότι και κάποιοι από τους υπόλοιπους 19 εξωπλανήτες θα διαθέτουν συνθήκες φιλικές στην ζωή. Όπως λένε χαρακτηριστικά «δεκάδες κατοικήσιμοι εξωπλανήτες ήταν κρυμμένοι μπροστά στα μάτια μας»..

Πηγή

Αυτή η εικόνα δείχνει τη μοναδική διαδρομή του περίεργου αντικειμένου – A/2017 U1 – μέσα στο ηλιακό μας σύστημα τους τελευταίους μήνες.

Ένα μικρός αστεροειδής ή κομήτης ο οποίος εντοπίστηκε να κινείται με μεγάλη ταχύτητα στο ηλιακό μας σύστημα, είναι πιθανό να έχει προέλθει από άλλο ηλιακό σύστημα, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες. Αν κάτι τέτοιοι ισχύει θα είναι η πρώτη φορά που ένας τέτοιος διαστρικός «επισκέπτης» παρατηρείται από τη γη.

Το μυστηριώδες αντικείμενο, που είναι γνωστό μέχρι στιγμής ως A/2017 U1, ανακαλύφθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα από έναν ερευνητή που χρησιμοποίησε ένα εξελιγμένο τηλεσκοπικό σύστημα στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης το οποίο ερευνά διαρκώς το διάστημα για τέτοιου είδους φαινόμενα.

«Περιμέναμε αυτή τη μέρα εδώ και δεκαετίες», δήλωσε ο Paul Chodas, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αεροναυτικής και Διαστημικής Διοίκησης για μελέτες αντικειμένων κοντά στη Γη, στο Εργαστήριο Jet Propulsion Laboratory στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια.

Το αντικείμενο που έχει διάμετρο 400 μέτρα, αμέσως ξεχώρισε για τους ερευνητές προερχόμενο από την κατεύθυνση του αστερισμού Λύρα, σχεδόν ακριβώς πάνω από το ελλειπτικό επίπεδο όπου οι πλανήτες και οι άλλοι αστεροειδείς περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο.

Πέρασε ακριβώς δίπλα από την τροχιά του Ερμή στις 2 Σεπτεμβρίου, πριν αναγκαστεί να κάνει μία μεγάλη στροφή κάτω από το ηλιακό μας σύστημα, λόγω της μεγάλης βαρύτητας του ήλιου. Η κοντινότερη απόσταση που είχε από τη Γη ποτέ, ήταν στις 14 Οκτωβρίου, όταν βρισκόταν 15 εκατομμύρια μίλια μακριά.

«Πηγαίνει πολύ γρήγορα και διαγράφει τέτοια πορεία που μπορούμε να πούμε σίγουρα ότι αυτό το αντικείμενο κινείται για να βγει εκτός του ηλιακού μας συστήματος και να μην επιστρέψει», δήλωσε ο Davide Farnocchia από τη ΝΑΣΑ.

Οι αστρονόμοι παρακολουθούν το A/2017 U1 με τηλεσκόπια προσδοκώντας να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα που καταγράφουν για να επιβεβαιώσουν την προέλευση του αντικειμένου και να μάθουν ότι μπορούν για τη σύνθεσή του.

ΑΠΕ

Σταύρος Καρατζίκος
Διδάκτωρ Θεωρητικής Φυσικης

Η προέλευση του σύμπαντος είναι ένα θέμα που απασχολεί και σίγουρα θα απασχολεί και στο μέλλον την ανθρωπότητα.Το ίδιο ισχύει και για το μέλλον του.Ας προσπαθήσουμε με δέκα ερωτήσεις και απαντήσεις να μιλήσουμε για το Σύμπαν μας.

1). Διαστέλλεται το Σύμπαν;

Η συνολική κίνηση του Σύμπαντος είναι αυτή της διαστολής.Το Σύμπαν αφού πέρασε από μια περίοδο επιβραδυνόμενης διαστολής που διήρκησε 7 δισεκατομμύρια χρόνια,άρχισε να διαστέλλεται επιταχυνόμενο και έκτοτε επιταχύνεται.

2). Ποια πληροφορία αντλούμε από το νόμο του Χαμπλ;

Το 1929 ο Αμερικανός αστρονόμος, Έντγουιν Χαμπλ ανακάλυψε πως όσο πιο μακριά βρίσκεται ένας γαλαξίας τόσο ταχύτερα απομακρύνεται από εμάς.

3). Είμαστε το κέντρο του Σύμπαντος;

To γεγονός ότι τα πάντα απομακρύνονται από εμάς, δεν σημαίνει ότι εμείς είμαστε στο κέντρο. Κάθε σημείο βλέπει γύρω του το Σύμπαν να διαστέλλεται γύρω του θεωρώντας πως αυτό είναι το κέντρο.Mε άλλα λόγια, είτε κάθε σημείο είναι το κέντρο του Σύμπαντος είτε κάθε σημείο δεν είναι, μιας και δεν υπάρχει κάποιο προτιμητέο κέντρο.

4). Πώς ξεκίνησε το σύμπαν σύμφωνα με τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης;

Το Σύμπαν σύμφωνα με το μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης ξεκίνησε από ένα υλικό σημείο με άπειρη πυκνότητα και με άπειρη θερμοκρασία. Η στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης θεωρείται πως είναι η αρχή του χρόνου και του χώρου.

5). Ποσό καλά τεκμηριωμένη είναι;

Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (με όλες τις διορθώσεις και τις παραλλαγές που έχουν αναπτυχθεί ως σήμερα) αποτελεί την πλέον αποδεκτή εκδοχή,για το πως δημιούργηθηκε και εξελίχθηκε το Σύμπαν. Σύμφωνα με έναν Άγγλο αστροφυσικό, το γεγονός της Μεγάλης Έκρηξης είναι τόσο καλά τεκμηριωμένο, όσο και το γεωλογικό συμπέρασμα ότι η Ευρώπη και η Αμερική ήταν ενωμένες πριν 200 εκατομμύρια χρόνια.Ισχυρίζεται επίσης,πως τα κοσμολογικά δεδομένα είναι ακριβέστερα από τα στοιχεία που προκύπτουν από τη Γεωλογία.

6)Σε ποιες παρατηρήσεις στηρίζεται η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης;

Οι βασικές παρατηρήσεις στις οποίες στηρίζεται η θεωρία είναι οι εξής:


  • Η παρατηρούμενη διαστολή του σύμπαντος από τον Χαμπλ.
  • Η ανίχνευση της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων υποβάθρου.Στο σύμπαν διαχέεται ομοιόμορφα μια ασθενής ακτινοβολία (το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας της βρίσκεται στην περιοχή του φάσματος των μικροκυμάτων) που αποτελεί απομεινάρι της Μεγάλης Έκρηξης3 και ανιχνεύθηκε πειραματικά από τους Αμερικανούς φυσικούς Πενζίας και Γουίλσον το 1965.
  • Η συμφωνία που παρατηρείται ανάμεσα στη μετρούμενη αφθονία των ελαφρών στοιχείων (υδρογόνο,ήλιον και λίθιο) και στις ποσότητες που έχει προβλεφθεί πως παρήχθησαν στα λίγα πρώτα λεπτά της ιστορίας του Σύμπαντος.


7). Ποιος ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης;

Το 1927 δημοσίευσε την ιδέα της Μεγάλης Έκρηξης ο Βέλγος φυσικός και ιερέας Ζορζ Λεμέτρ.H oνομασία Μεγάλη Έκρηξη επινοήθηκε από τον Βρετανό αστρονόμο,Φρεντ Χόιλ, που ήταν επικριτής της θεωρίας και χρησιμοποίησε αυτή την ονομασία ειρωνικά.


8). Τι ακολούθησε τη Μεγάλη Έκρηξη;

Όσο προχωρούσε ο χρόνος το Σύμπαν διαστελλόταν και ψυχόταν.Από τη συνένωση των κουάρκ δημιουργήθηκαν πρωτόνια (πυρήνες υδρογόνου) και νετρόνια,που με τη σειρά τους μέσω σύντηξης σχημάτισαν πυρήνες ηλίου.Οι πυρήνες αυτοί προσλαμβάνοντας ηλεκτρόνια δημιούργησαν τα άτομα.Η βαρύτητα συσσωμάτωσε τα άτομα και δημιουργήθηκαν οι γαλαξίες,τα άστρα και οι πλανήτες.

9). Τι υπήρχε πριν τη Μεγάλη Έκρηξη;

Σύμφωνα με τον φυσικό Στίβεν Χώκινγκ τα γεγονότα πριν την Μεγάλη Έκρηξη δεν έχουν συνέπειες και επομένως δεν μπορούν να περιληφθούν σε ένα επιστημονικό μοντέλο για το Σύμπαν.Πιστεύει πως μπορούμε να τα αγνοούμε και να λέμε ότι ο χρόνος είχε μια αρχή τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης.

10). Ποιο είναι το μέλλον του Σύμπαντος;

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά σενάρια το μέλλον του Σύμπαντος. Ένα σενάριο είναι αυτό της «Μεγάλης Ψύχρας», σύμφωνα με το οποίο το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται επ’άπειρον,o κόσμος θα αραιώνεται και θα μετατραπεί σε ένα ψυχρό, σκοτεινό και τελικά νεκρό μέρος.Σύμφωνα με το σενάριο της «Μεγάλης Ρήξης» οι γαλαξίες, οι πλανήτες, τα άτομά μας τελικά διαλύονται σε ένα «γκραν φινάλε».Υπάρχει και το σενάριο της Μεγάλης Σύνθλιψης, κατά την οποία η κοσμική διαστολή αναστρέφεται, τα πάντα αρχίζουν να επανενώνονται και τελικά συνθλίβονται με μια κατακλυσμιαία κατάρρευση κάτι σαν μια αντίστροφη Μεγάλη Έκρηξη.

1.Lawrence M.Krauss,Ένα σύμπαν από το τίποτε, Εκδόσεις Τραυλός
2.Steven Weinberg,Τα πρώτα τρία λεπτά, Εκδόσεις Octavision
3.Graig J.Hogan,Το μικρό βιβλίο της Μεγάλης Έκρηξης, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια
4.Μax Tegmark.Το μαθηματικό σύμπαν μας, Εκδόσεις Τραυλός
5.Stephen W.Hawking.Το χρονικό του χρόνου, Εκδόσεις Κάτοπτρο

Πηγή

Ο ιαπωνικός δορυφόρος Selenological and Engineering Explorer (Selene), ο οποίος παλαιότερα βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ανακάλυψε σε αυτήν ένα τεράστιο σπήλαιο, που εκτιμάται ότι έχει μήκος 50 χιλιομέτρων και πλάτος 100 μέτρων.

Αυτό επιβεβαίωσε τώρα η ιαπωνική διαστημική υπηρεσία (JAXA) και ανακοίνωσε ότι το σπήλαιο θα ήταν ιδανικό για να αξιοποιηθεί ως προστατευμένη διαστημική βάση, διευκολύνοντας έτσι μια μελλοντική εποίκιση του φεγγαριού.

Στην επιφάνεια της Σελήνης, στην περιοχή των λόφων Μάριους, φαίνεται από ψηλά το στρογγυλό άνοιγμα του σπηλαίου με πλάτος 50 μέτρων και βάθος επίσης 50 μέτρων. Η περαιτέρω μελέτη με ραντάρ που μπορεί να «δει» κάτω από την επιφάνεια, σύμφωνα με τις βρετανικές «Guardian» και «Independent», αποκάλυψε ένα πολύ μεγαλύτερο σπήλαιο.

Η υπόγεια κοιλότητα μπορεί να περιέχει νερό σε μορφή πάγου, το οποίο θα ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί, ακόμη και για τη μετατροπή του σε καύσιμα. Οι Ιάπωνες επιστήμονες εκτιμούν ότι το τεράστιο φυσικό τούνελ σχηματίσθηκε από λάβα που χύθηκε, όταν στη Σελήνη υπήρχε έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα πριν από περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Με δεδομένο ότι η Σελήνη δεν διαθέτει προστατευτική ατμόσφαιρα, σπήλαια αυτού του είδους είναι κατ' εξοχήν υποψήφια για σεληνιακές βάσεις. Έχουν σταθερή θερμοκρασία (ενώ στην επιφάνεια η μέση θερμοκρασία κινείται από 107 βαθμούς Κελσίου τη μέρα έως μείον 153 βαθμούς τη νύχτα) και μπορούν να προστατεύσουν τόσο τους ανθρώπους όσο και τον εξοπλισμό τους από τους αστεροειδείς, τους μικρομετεωρίτες και την ακτινοβολία, την κοσμική και την υπεριώδη του Ήλιου.

Η Ιαπωνία έχει ανακοινώσει ότι σχεδιάζει να στείλει αστροναύτη στο φεγγάρι για πρώτη φορά γύρω στο 2030, πιθανώς μαζί με τη NASA κι άλλες χώρες. Η Κίνα θέλει να στείλει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή της στη Σελήνη το 2036 και έχει φιλόδοξα σχέδια για τη δημιουργία μόνιμης σεληνιακής αποικίας. Η Ρωσία θέλει επίσης να ξεκινήσει την κατασκευή μιας βάσης, αρχικά για τέσσερις ανθρώπους, έως το 2030. Και οι ΗΠΑ, που πρώτες -και μόνες μέχρι τώρα- πάτησαν το πόδι τους εκεί, έχουν τα δικά τους σχέδια επιστροφής.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget