Articles by "Τουρκία"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη

Η Τουρκία του προέδρου Ερντογάν σήμερα είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην διεθνή γεωπολιτική σκηνή, μιας αναθεωρητικής, επιθετικής και συνάμα αλαζονικής δύναμης, με σκοπούς και επιδιώξεις επικίνδυνες για το γεωπολιτικό περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου και ιδιαίτερα για τα γειτονικά της κράτη. Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε ποια η εφαρμοζόμενη Στρατηγική της, ώστε να μπορούμε να την ερμηνεύσουμε, να την προβλέψουμε και να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα αντιμετώπισής της, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούμε στην ερμηνεία των όρων της Στρατηγικής.

Η Στρατηγική, είναι η πολιτική που σχεδιάζεται και εφαρμόζεται για συγκεκριμένες καταστάσεις και έναντι συγκεκριμένου κράτους ή αντιπάλου γενικά, Είναι ένας τρόπος σκέψης, που επιτρέπει την ταξινόμηση και ιεράρχηση των συμβαινόντων και στην συνέχεια την επιλογή των πλέον αποτελεσματικών τρόπων ενεργείας, καθόσον σε κάθε κατάσταση (πολιτική, διπλωματική, στρατιωτική, οικονομική) αντιστοιχεί ιδιαίτερη Στρατηγική.

Μορφές Στρατηγικής

Α. Η Άμεση ή Κλασσική Στρατηγική

Ο βασικός θεωρητικός της σύγχρονης Στρατηγικής είναι αναμφισβήτητα ο Πρώσος στρατηγός και συγγραφέας Καρλ Φον Κλαούζεβιτς (1870-1930), ο οποίος είναι ο πρώτος που μελέτησε τον πόλεμο ως κοινωνικό φαινόμενο και τον τοποθέτησε σε φιλοσοφική βάση. Τις θεωρίες του τις διατύπωσε στο γνωστό και περίφημο σύγγραμμα τουVom Kriege (Περί Πολέμου), όπου το έργο του αυτό είχε μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη της θεωρίας του πολέμου, σε όλα τα δυτικά κράτη και διδάσκεται μέχρι σήμερα στις στρατιωτικές ακαδημίες αλλά και σε σχολές διοίκησης επιχειρήσεων και μάρκετινγκ. Ο Κλαούζεβιτς υποστήριξε ότι ο πόλεμος είναι μια άμεση πολιτική πράξη που εκφράζει την θεμελιώδη και χαρακτηριστική πραγματικότητα της πολιτικής: Την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.

Ο πόλεμος απαντά αναγκαστικά σε ένα πολιτικό σχέδιο και επομένως κατά τον Κλαούζεβιτς «είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Ανέλυσε την φύση του πολέμου και προσδιόρισε τον σκοπό, το είδος και την μορφή του. Καθόρισε ότι η επιδίωξη των πολεμικών επιχειρήσεων είναι είτε η κατάληψη της χώρας του αντιπάλου, είτε συγκεκριμένου εδαφικού χώρου, ο οποίος θα διατηρηθεί μονίμως (βλέπε εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία, από το 1974 μέχρι σήμερα), ή θα χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικό ατού στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Διαχώρισε την Στρατηγική από την Τακτική, η δε θεωρία του διαπνέεται από το πνεύμα της εκμηδένισης του αντιπάλου. (1)

Β. Η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης

Ο Βρετανός αξιωματικός, σερ Μπάζιλ Λίντελ Χαρτ (1895-1970) ήταν θεωρητικός, ιστορικός και συγγραφέας 26 βιβλίων στρατιωτικών θεμάτων. Ως Λοχαγός κατά τον Α’ΠΠ, συμμετείχε στη Μάχη του Σομμ και τραυματίστηκε τρεις φορές. Το τάγμα του καταστράφηκε σχεδόν την πρώτη ημέρα της επίθεσης, όταν μεγάλο μέρος του στρατού υπέστη τη βαρύτερη απώλεια στη βρετανική ιστορία, περίπου 60.000 αντρών. Οι εμπειρίες του, τον επηρέασαν βαθιά για το υπόλοιπο της ζωής του. Έτσι αμφισβήτησε την θεωρία του Κλαούζεβιτς, καθόσον θεώρησε ότι η Άμεση Στρατηγική εμπεριέχει πολλού κινδύνους , διότι ποτέ δεν είναι βέβαιο ότι μια οιαδήποτε κρατική οντότητα διαθέτει την απαραίτητη ισχύ για την επίτευξη της νίκης.

Στο σπουδαίο σύγγραμμα του «Η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης»(2), ο Λίντελ Χάρτ, με την θεωρία του υποστηρίζει την επίτευξη αποφασιστικού αποτελέσματος με στρατιωτική νίκη, όπου οι Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας χρησιμοποιούν έμμεσες ενέργειες. Δηλαδή πρόκειται για ενέργειες προς τον τελικό σκοπό δια της τεθλασμένης, με επιδίωξη την προσβολή του ασθενούς δια του ισχυρού. Μια θεωρία που υποστηρίζει ότι η τεθλασμένη είναι συντομότερη της ευθείας. Και οι δύο προαναφερθέντες θεωρίες θεωρούνται παρόμοιες, έχουν ως βασικό στοιχείο την στρατιωτική ισχύ και είναι γεωγραφικού χαρακτήρα.

Γ. Η Έμμεση Στρατηγική

O Γάλλος στρατηγός, διανοητής, συγγραφέας και στρατιωτικός στρατηγιστής Αντρέ Μποφρ (1902-1975) με το σύγγραμμά του «Αποτροπή και Στρατηγική» (3), διατύπωσε την θεωρία περί Έμμεσης Στρατηγικής, με το και διαφέρει από τις δύο προηγούμενες. Αποτελεί την πλέον σύγχρονη μορφή Στρατηγικής, διότι επεκτείνεται πέραν του γεωγραφικού χώρου και της χρησιμοποίησης ένοπλης δύναμης. Είναι η Στρατηγική που απαντά στα προβλήματα που θέτει η διεθνής κατάσταση, κυρίως όπως διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.

Κατά τον στρατηγό Μποφρ, το αποφασιστικό αποτέλεσμα επιδιώκεται όχι αποκλειστικά με την στρατιωτική νίκη, αλλά με ενέργειες λιγότερο άμεσες, είτε στον πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό κλπ τομέα, είτε στο στρατιωτικό, όπου οι Ένοπλες Δυνάμεις (στρατιωτική ισχύς) χρησιμοποιούνται σε πολυμορφικές διαδοχικές ενέργειες, ή σταδιακά και περιστασιακά, αλλά όχι αποφασιστικής σημασίας. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας Στρατηγικής, είναι η Στρατηγική που εφάρμοσε ο Χίτλερ στο διάστημα 1936-1939, που ανάγκασε την Γαλλία και ιδίως την Βρετανία να τον αντιμετωπίσουν με την απαράδεκτη και ηττοπαθή πολιτική του κατευνασμού (Appeasement), με αποτέλεσμα αντί για ειρήνη να καταλήξουν στον καταστροφικό Β’ΠΠ. Ο στρατηγός Μποφρ έγραψε 9 βιβλία στρατιωτικής φύσης και πέθανε στο Βελιγράδι το 1975, κατά την διάρκεια διάλεξής του.

H Τουρκική Στρατηγική

Η Στρατηγική της Τουρκίας εδράζεται σε δύο εθνικές αντιλήψεις. Είναι ο Εθνικός Όρκος (MisakIMili), η «μυστική διαθήκη» του ιδρυτή της Τουρκικής δημοκρατίας του Μουσταφά Κεμάλ, για τις μελλοντικές εθνικές διεκδικήσεις της Τουρκίας, που θα είναι απαράβατες γεωστρατηγικές επιδιώξεις για κάθε τουρκική κυβέρνηση και την Εθνική Θέαση (MiliGorus), του μέντορά του Ερντογάν, του Νεσμετζίν Ερμπακάν και αφορά το πολιτικό Ισλάμ και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από Ισλαμικό κόμμα. Σε ότι αφορά το τελευταίο ο Ερντογάν, ο αγαπημένος «πρίγκηπας της Κωνσταντινούπολης» για τον δάσκαλό του Ερμπακάν, όχι μόνο το επέτυχε, αλλά κατόρθωσε για 16 χρόνια τώρα να το εδραιώσει, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε μια νέα Τουρκία με πολίτευμα Ισλαμική δημοκρατία και απόλυτο κυρίαρχο Σουλτάνο, τον πρόεδρο Ερντογάν.

Στην πράξη όμως ποια η εθνική Στρατηγική που εφαρμόζεται σήμερα από την Τουρκία; Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι οι τρεις μορφές που αναφέρθηκαν προηγουμένως είναι δυνατόν να εφαρμοσθούν εξολοκλήρου ή ακόμη και να συνδυαστούν. Έτσι, αναλύοντας την εφαρμοζόμενη Στρατηγική της Τουρκίας, με όλες τις μορφές της, τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνουμε ότι κάνει χρήση συστηματικών μεθόδων πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος όπως: Συνεχείς βερμπαλισμοί και απειλές, εκφοβισμοί, αμφισβητήσεις εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων άλλων χωρών,διάφορες μορφές υβριδικού πολέμου,απίστευτη περιφρόνηση και καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, απίστευτες θεωρίες με σκοπό την διεκδίκηση χερσαίου και θαλάσσιου χώρου, γκριζοποίηση περιοχών χωρίς καμιά νομική ισχύ, χρήση στρατιωτικών μέσων διαδοχικά και συνεχώς κατά κρατών-στόχων, συνεχείς στρατιωτικές ασκήσεις με σκοπό την παρενόχληση και την επίδειξη ισχύος, την συστηματική και συνεχή παραβίαση εθνικού εναερίου χώρου γειτονικών χωρών (Ελλάδα), καθώς και υπέρπτηση επί εθνικών νησίδων (Ελλάδα) και γενικά μια συμπεριφορά που επιδεικνύει ιδιαίτερα προς την Ελλάδα και τελευταία προς την Κύπρο και αποδεικνύει τις παράνομες επιδιώξεις της.

Μια συμπεριφορά πειρατική, κράτους ταραξία, κράτους εισβολέα σε τρεις ανεξάρτητες χώρες και που επιδίδεται συνεχώς χωρίς τιμωρία, σε αυτό το θέατρο του παραλόγου και επικινδυνότητας, σε όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Έτσι θα λέγαμε ότι τελικά η Στρατηγική που εφαρμόζει σήμερα η Ερντογανική Τουρκία ουσιαστικά είναι η Έμμεση Στρατηγική του στρατηγού Αντρέ Μποφρ, συνδυαστικά με τις δύο άλλες, της Άμεσης και της Έμμεσης Προσέγγισης. Δηλαδή κάνει χρήση περισσότερο άλλων μέσων, παρά άμεσων στρατιωτικών μέσων, τα οποία χρησιμοποιούνται κατά βάση ως μέσα εκφοβισμού και ως επίδειξη ισχύος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα κάνει χρήση αυτών των στρατιωτικών μέσων, αν δεν επιτευχθούν οι γεωστρατηγικές της επιδιώξεις.

Πάντως όποια και αν είναι η μορφή της Στρατηγικής της Τουρκίας , ο σκοπός παραμένει ο ίδιος και είναι η επίτευξη των στόχων που καθόρισε η Πολιτική του Σουλτάνου Ερντογάν για μια μεγάλη Τουρκία, με μεγάλη περιφερειακή δύναμη, που θα επηρεάζει άμεσα την ευρύτερη περιοχή και θα καταστεί ηγέτιδα δύναμη του Σουνιτικού Ισλαμικού κόσμου. Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι αποτελεί άμεση απειλή για τον Ελληνισμό (Ελλάδα και Κύπρο) και μέγα κίνδυνο για απώλεια εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και εδαφών, αν δεν αντιμετωπισθεί κατάλληλα και ομόψυχα από όλους τους Έλληνες. Δηλαδή όχι στην μέχρι τώρα εφαρμοζόμενη πολιτική κατευνασμού του θηρίου, αλλά νέα εθνική Παν-Ελληνική Στρατηγική (μαζί Ελλάδα και Κύπρος), με κυρίαρχη την πολιτική της Αποτροπής (Containment), με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, χωρίς φοβικά σύνδρομα και ανεπίτρεπτες ηττοπάθειες. Και όπως αναφέρει και ο Νικολό Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» του, για την επιβίωση μας θα πρέπει να οικοδομήσουμε μαζί, “ισχυρό Στρατό και ισχυρές Συμμαχίες”.

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές:
(1). Clausewitz, C. von: Περί του πολέμου. Μετάφρ. Νατάσα Ξεπουλιά. 6η έκδοση, «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 1999 (επανέκδοση: 2 τόμοι, «Ελευθεροτυπία – Βάνιας», Αθ. 2010).
(2). Strategy: the indirect approach, third revised edition and further enlarged London: Faber and Faber, 1954 (ΈχειμεταφραστείκαισταΕλληνικά).
(3). Deterrence and Strategy (London: Faber, 1965 [Dissuasion et stratégie Paris, Armand Colin, 1964])
Liberal

Η τουρκική εφημερίδα ‘Γενί Σαφάκ’, με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη Αμερικανών αξιωματούχων πάνω στην πλατφόρμα της Exxon Mobil, βρίσκει την ευκαιρία να αναλύσει τη στάση που διατηρούν τελευταία οι ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία, εκτιμώντας ότι, παρά την απελευθέρωση Μπράνσον, η Ουάσιγκτον συνεχίζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση τής στρατηγικής εταιρικής σχέσης.

Σύμφωνα με την ανταποκρίτρια του SigmaLive στην Κωνσταντινούπολη Μαρία Ζαχαράκη, η εφημερίδα δημοσιεύει χάρτη με τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή σε τρεις περιοχές γύρω από την Τουρκία, στην ανατολική Μεσόγειο, τη Συρία και τη Μαύρη Θάλασσα, και αναφέρει ότι οι ΗΠΑ ‘έχουν απλώσει σαν χταπόδι τα πλοκάμια τους γύρω από την Τουρκία’, αναπτύσσοντας Ναυτικό και χερσαίες δυνάμεις.

«Στη γεμάτη ένταση περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, οι ΗΠΑ για πρώτη φορά παίρνουν τόσο ξεκάθαρη θέση και στέλνουν την πρέσβειρά τους στη Λευκωσία στο γεωτρύπανο που δραστηριοποιείται στο ‘αμφισβητούμενο’ - για τη ‘Γενί Σαφάκ’- οικόπεδο 10, γεγονός που καταδεικνύει ότι θέλουν να ακολουθήσουν μία πολιτική, πλέον, κατά της Τουρκίας», εκτιμά η τουρκική φιλοκυβερνητική, εθνικιστική εφημερίδα.

Κατά τη ‘Γενί Σαφάκ’, «αυτή η επίσκεψη περνά ένα άμεσο μήνυμα στην Τουρκία. Πρέπει να αναγνωσθεί και ερμηνευτεί με τον σωστό τρόπο η σημασία αυτής της επίσκεψης. H πρέσβειρα επισκέπτεται το πλοίο και δηλώνει επισήμως ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τις ‘παρανομίες’ της ελληνοκυπριακής διοίκησης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μεσοπρόθεσμα δεν θα έρθουμε αντιμέτωποι με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αλλά με τις αμερικανικές δυνάμεις».
SigmaLive

Της Αντωνίας Δήμου

Στις 26 Νοεμβρίου 2018 παραδόθηκε στο Κογκρέσο η απόρρητη έκθεση που συνέταξε το Πεντάγωνο για την Τουρκία. Η έκθεση με αντικείμενο την αποτίμηση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας αποτέλεσε επιταγή του Νόμου για τον Αμυντικό Προϋπολογισμό Οικονομικού Έτους 2019 (FY19 NDAA).

Στόχος να αποφασίσει το Κογκρέσο επί τη βάση της έκθεσης την αποβολή ή μη της Τουρκίας από το πρόγραμμα συμπαραγωγής και απόκτησης των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-35 Joint Strike Fighter (JSF).

Σημειωτέον δε ότι μέχρι τη σύνταξη και αποτίμηση της έκθεσης από τις αρμόδιες επιτροπές της αμερικανικής Βουλής και της Γερουσίας, ο Νόμος για τον Αμυντικό Προϋπολογισμό Οικονομικού Έτους 2019 απαγορεύει στον υπουργό Άμυνας να προβεί σε οιαδήποτε ενέργεια πώλησης ή παράδοσης οπλικών συστημάτων στην Τουρκία που υπόκεινται στον έλεγχο του Κογκρέσου σύμφωνα με το άρθρο 36 του νόμου περί ελέγχου των εξαγωγών όπλων (22 U.S.C. 2778).

H απόρρητη έκθεση συνοδεύεται από μη διαβαθμισμένη περίληψη που εξέδωσε το γραφείο προδημοσίευσης και επανεξέτασης θεμάτων ασφάλειας (Office of Prepublication and Security Review) του αμερικανικού Πενταγώνου.

Η έκθεση κρούει των κώδωνα του κινδύνου ως προς το μέλλον των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων, παρότι γίνεται ειδική αναφορά στη μοναδικότητα της γεωστρατηγικής θέσης που κατέχει η Τουρκία ως το νοτιοανατολικότερο άκρο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) καθώς και στην αξία της ως νατοϊκή χώρα που κατέχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό και με δέσμευση να πραγματώσει την νατοϊκή υποχρέωση για επένδυση του 2% του ΑΕΠ της στις αμυντικές δαπάνες.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τη μη διαβαθμισμένη περίληψη, η έκθεση προβαίνει σε αποτίμηση του αναπόφευκτα αρνητικού αντίκτυπου που δύναται να επιφέρει η αγορά του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400 τόσο στις διμερείς σχέσεις όσο και στον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.

Το αμερικανικό Πεντάγωνο προτεραιοποιεί τις αρνητικές επιπτώσεις στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου ως προς την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας κατ’εφαρμογή της ενότητας (Section) 231 του Νόμου για την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στην Ευρώπη και την Ευρασία γνωστού ως CAATSA (Countering America’s Adversaries through Sanctions Act).

O Nόμος CAATSA επιτάσσει ρητά τον τερματισμό όλων των αμερικανικών πωλήσεων όπλων και την επιβολή κυρώσεων σε οποιαδήποτε χώρα -εν δυνάμει στην Τουρκία- που συνεργάζεται με απαγορευμένες ρωσικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής κρατικής αεροπορικής εταιρείας MKB “Fakel” που παράγει τους S-400.

Επίσης, η έκθεση επισημαίνει το ενδεχόμενο αποβολής της Τουρκίας από το πρόγραμμα συμπαραγωγής και απόκτησης των μαχητικών F-35 JSF, καθώς και τον κίνδυνο ακύρωσης της διμερούς αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας.

Η μείωση της διαλειτουργικότητας του ΝΑΤΟ προσμετράται από την έκθεση στις αρνητικές επιπτώσεις που δύναται να επιφέρει η αγορά από την Τουρκία του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400.

Και τούτο διότι το σύστημα S-400 δεν είναι συμβατό με τις νατοϊκές και αμερικανικές υποδομές που βρίσκονται επί τουρκικού εδάφους και ως εκ τούτου θα πρέπει να λειτουργήσει σε αυτόνομη βάση.

Συν τοις άλλοις, οι ΗΠΑ έχουν θέσει ως απαγορευτική κόκκινη γραμμή την πιθανότητα ανταλλαγής διαβαθμισμένων πληροφοριών μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας σχετικά με τον τρόπο που το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400 λειτουργεί έναντι των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-35 JSF.

Και τούτο διότι η εν λόγω κίνηση εκ μέρους της Άγκυρας εκτιμάται ότι θα βοηθήσει τη Μόσχα να αναπτύξει την έρευνα για την αντιμετώπιση μαχητικών αεροσκαφών stealth καταστρατηγώντας με αυτό τον τρόπο την αμερικανική αεροπορική υπεροχή.

Η έκθεση αναλύοντας την πιθανότητα επιβολής αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας επιβεβαιώνει ότι αυτή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια όχι μόνο στην αποβολή από το πρόγραμμα συμπαραγωγής και απόκτησης των F-35 JSF αλλά κυρίως στην απώλεια της δυνατότητας απόκτησης από την Άγκυρα του αντιπυραυλικού συστήματος Patriot, των ελικοπτέρων CH-47F Chinook και UH-60 Black Hawk καθώς και των μαχητικών αεροσκαφών τέταρτης γενιάς F-16 Fighting Falcon (Μαχόμενο Γεράκι).

Είναι αξιοσημείωτο ότι η μη διαβαθμισμένη περίληψη της απόρρητης έκθεσης του αμερικανικού Πενταγώνου προβάλλει ως βέβαιη την πρόθεση επαναξιολόγησης της Τουρκίας ως ενός εκ των 8 χωρών που συμμετέχουν ήδη από το 2002 στο πρόγραμμα συμπαραγωγής των F-35 JSF στην περίπτωση που συνεχιστούν οι τουρκικές διαδικασίες για την αγορά του ρωσικού συστήματος S-400.

Η επαναξιολόγηση και πιθανή αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 JSF έχει αποφασιστεί να προχωρήσει από το αμερικανικό Πεντάγωνο παρότι όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, η Τουρκία υπήρξε σημαντικός εταίρος στο πρόγραμμα συμπαραγωγής έχοντας επενδύσει περισσότερο από 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σημειωτέον δε ότι έχει υπογραφεί Μνημόνιο Κατανόησης (Memorandum of Understanding) για την εμπέδωση της Τουρκίας ως χώρας-ελεγκτή σε εθνικό επίπεδο της τελικής συναρμολόγησης και ελέγχου μηχανικών συστημάτων των F-35 JSF και ως υπεύθυνη σε περιφερειακό επίπεδο για τη συντήρηση, γενική επισκευή και αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς.

Όπως εμφαίνεται στη μη διαβαθμισμένη περίληψη, η απόρρητη έκθεση προτείνει μία αμερικανική εναλλακτική προσφορά προς την Τουρκία έναντι της αγοράς του αντιπυραυλικού ρωσικού συστήματος S-400.

Συγκεκριμένα, η αμερικανική διακυβέρνηση εμφανίζεται να έχει αναπτύξει εναλλακτικό πακέτο-πρόταση προς την Τουρκία που προβλέπει την προσφορά ενός ισχυρού και νατοϊκά διαλειτουργικού αμερικανικού αντιπυραυλικού και αντιαεροπορικού συστήματος που εκτιμάται ότι δύναται να ικανοποιήσει το σύνολο των τουρκικών αμυντικών απαιτήσεων.

Επισημαίνεται ωστόσο στην έκθεση ότι η υποστήριξη του Κογκρέσου για τις Ξένες Στρατιωτικές Πωλήσεις και τις Άμεσες Εμπορικές Πωλήσεις (Foreign Military Sales and Direct Commercial Sales) προς την Τουρκία είναι απαραίτητη προκειμένου να παρασχεθεί σε ρεαλιστική βάση το εναλλακτικό πακέτο-πρόταση που θα ενθάρρυνε την Τουρκία να ακυρώσει την απόκτηση των ρωσικών S-400.

Το γράμμα και το πνεύμα της απόρρητης έκθεσης του αμερικανικού Πενταγώνου όπως εμφαίνεται στη δημοσιοποιηθείσα μη διαβαθμισμένη περίληψη αυτής καθιστά σαφές ότι έχουν επί τοις ουσίας εκκινηθεί οι διαδικασίες για την επενεξέταση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων.

Η Τουρκία φαίνεται να αποτελεί σύμμαχο αλλά όχι πλέον εταίρο των ΗΠΑ με την αμφιβολία και τη δυσπιστία να κυριαρχεί στις μεταξύ τους σχέσεις.



ArmyVoice

Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Τουρκία του Ερντογάν προκαλεί γερούς πονοκεφάλους στους Αμερικανούς και στην Ευρώπη. Η Ελλάδα δεν αναβαθμίστηκε ούτε στιγμή ως αντίβαρο στις τουρκικές απιστίες, και αγνοήθηκαν παντελώς οι κομπασμοί ότι είμαστε όαση ειρήνης στα Βαλκάνια. Διότι τίποτα δεν ήταν αποτέλεσμα δικής μας ισχύος και μπορεί εύκολα να αναιρεθεί. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν μεν νομιμότητα στο τουρκοκυπριακό «κράτος», αλλά «αποφασίζουν» ότι έχει δικαιώματα στα κοιτάσματα.

Η Τουρκία παραμένει ισχυρή παρά τις απιστίες της, ή μάλλον οι απιστίες της την κάνουν πιο επιθυμητή. Αντίθετα, η Ελλάδα παραμένει αδύναμη και τα παρακάλια της αφήνουν αδιάφορους τους πάντες. Μόνο αν ο κατώτερος μπορεί να βλάψει τους άρχοντες του δίνουν παράσημο (αναβάθμιση), για να κάτσει φρόνιμα. Ειδάλλως, τον ναρκώνουν με πολλά «μπράβο παιδί μου» για να μείνει ήρεμος ώσπου να τον σφάξουν.

Πίσω από τις απειλές, η Τουρκία υπό τον «Σουλτάνο» περπατάει στις μύτες για να μην πατήσει κάλους και φάει κλωτσιά. Βήμα δεν έχει κάνει ο Ερντογάν, χωρίς άδεια των ΗΠΑ ή των Ρώσων. Ούτε αστόχαστα θα επιτεθεί στην Ελλάδα, πχ στη Μεγίστη (Καστελόριζο). Είχαν ζητήσει οι Τούρκοι από τους Αμερικανούς, όταν ο Κωσταράκος ήταν αρχηγός ΓΕΕΘΑ, να μείνουν αδρανείς οι ΗΠΑ 72 ώρες, ώστε να μας επιτεθούν απερίσπαστοι. Δεν πήραν (καλή) απάντηση. Κι έμειναν με τον φόβο της «παγίδας Σαντάμ»: Αυτός νόμιζε ότι του έδωσαν άδεια εισβολής στο Κουβέϊτ, εισέβαλε και τον κρέμασαν. Η Τουρκία, επιγραμματικά, είχε με τους κεμαλιστές μοναδικό αφέντη τις ΗΠΑ. Τώρα έβαλε και τη Ρωσία στο κεφάλι της. Είναι η άλλη όψη του «παίζω με δυο».

Να μην μπερδευόμαστε. Η Τουρκία δεν είναι υποτελής, ποτέ δεν ήταν όπως η Ελλάδα. Αλλά ούτε ήταν/είναι ανεξάρτητη, όπως κάθε μεσαίο ή μεγάλο δυτικό ευρωπαϊκό κράτος πχ Ισπανία, Γαλλία κλπ. Η Τουρκία παραμένει μια χώρα υποδεέστερη. Ο Ερντογάν, ως Σουλτάνος, είναι αδύναμος, όπως οι προπάτορες στην παρακμή των Οθωμανών. Οι δυο μεγάλοι, ΗΠΑ-Ρωσία, δεν θέλουν τρίτο, παρείσακτο, στα χωράφια τους. Η διαφορά είναι πως ο Ερντογάν είναι παίκτης. Η Ελλάδα δεν είναι παίκτης, είναι υποχείριο.

Γι’ αυτό μας φαντάζει τρανός ο Ερντογάν. Γι’ αυτό μας βγάζουν γλώσσα ακόμα και οι Σκοπιανοί, εσχάτως και ο Ράμα. Για τις ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, τα εθνικά θέματα ήταν πάντα άχθος, δεν υπάρχουν γραμμές, ούτε κόκκινες, ούτε πράσινες, ούτε γαλάζιες. Ο εθνομηδενισμός είναι γνώρισμα της ελίτ κι όχι μόνο του πολιτικού προσωπικού. Τιμητική εξαίρεση αποτελεί το σχέδιο Ανάν από τον Παπαδόπουλο και τους Καραμανλή-Μολυβιάτη.

Παρόμοιο πρόβλημα με Τραμπ
Ο Ερντογάν έχει παρόμοιο πρόβλημα με τον Τραμπ. Και οι δυο δεν αποτελούν απλώς μια κάπως διαφορετική όψη του καθεστώτος (Δημοκρατικοί/Ρεπουμπλικάνοι), αλλά αμφισβητούν βασικές του λειτουργίες και πολιτικές. Ο Τραμπ, με το σύνθημα «πρώτα η Αμερική», απαίτησε την υποταγή των συμμάχων των ΗΠΑ, όχι μόνο στον στρατηγικό αλλά και στον οικονομικό τομέα. Ο Ερντογάν, ουσιαστικά με το ίδιο σύνθημα, άλλαξε τον χάρτη των συμμαχιών της Τουρκίας εξισορροπώντας τις σχέσεις με τη Ρωσία. Και βρέθηκε αντιμέτωπος όχι μόνο με τις ΗΠΑ αλλά και με υπολογίσιμο τμήμα της αστικής, κεμαλικής τάξης, όπως ο Τραμπ έχει αντίπαλο την καθεστηκυία τάξη των ΗΠΑ.

Η αντιπαλότητα στον Ερντογάν δεν οφείλεται μόνο στον υπαρκτό αυταρχισμό του αλλά και στο ότι ανατρέπει κατεστημένες πολιτικές δεκαετιών και συγκρούεται με ριζωμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Στην πράξη, εξελίσσεται μια ανατρεπτική διαδικασία, μακρόχρονη, αναδιαμόρφωσης της κυβερνώσας ελίτ. Η νέα «ερντογανική» ελίτ καλείται να κολυμπήσει στη δίνη αντικρουόμενων διεθνών συμφερόντων, έξω από το λιμάνι της αμερικανικής προστασίας που εξασφάλιζαν οι κεμαλιστές.

Ο Ερντογάν δεν είναι πιο αυταρχικός από τον Κεμάλ, όπως οι πρακτικές στη Δύση δεν είναι πρότυπο δημοκρατίας, πχ να επιβάλεις στους Ιταλούς (ή στους Έλληνες) πολιτικές που έχουν απορρίψει. Αλλά ο Κεμάλ είχε σαφείς στόχους, να «εξευρωπαϊσει» την Τουρκία, ενώ ο Ερντογάν διστάζει ή προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια: Η ανασύσταση μιας (Οθωμανικής) Αυτοκρατορίας είναι ελκυστικό δέλεαρ αλλά έχει πολλούς εχθρούς πιο ισχυρούς, ΗΠΑ, Ρωσία, Άραβες. Η άλλη επιλογή, η πορεία προς την Ευρώπη, έχει εγκαταλειφθεί και από τις δυο πλευρές.

Αποκούμπι ο εθνικισμός
Η στροφή στον ισλαμισμό είναι επίσης ουτοπική. Πρώτον, διχάζει την τουρκική κοινωνία σε καιρούς που απαιτούν ενότητα για να αντιμετωπιστεί ξένη (αμερικανική) επιβουλή. Και δεύτερον, ο ισλαμισμός έχει ξεθωριάσει. Ηττήθηκε διαδοχικά, πρώτα στην Τσετσενία και καθοριστικά στη Συρία. Και στο πολύνεκρο Μπατακλάν (Γαλλία) αποκαλύφθηκε σύνδεση των «τρομοκρατών» με μυστικές υπηρεσίες, έτσι ώστε να δημιουργηθούν υποψίες ότι επρόκειτο όχι για μάρτυρες του Ισλάμ αλλά για πράκτορες προβοκάτορες. Γενικότερα, το «ισλαμικό κίνημα» φαίνεται μάλλον σαν μια ακόμα μεταμφίεση των υποκινούμενων «έγχρωμων επαναστάσεων».

Στον Ερντογάν απομένει ως αποκούμπι ο εθνικισμός. Αλλά κάθε επιθετικός εθνικισμός αν δεν καταλήγει σε απτά και σταθερά, εδαφικά και άλλα κέρδη, μοιραία έχει βίο βραχύ και τέλος άδοξο. Το δίλημμα, αν μπορεί και σε ποιον να επιτεθεί χωρίς στήριξη του ενός και τουλάχιστον την ανοχή του άλλου από τους δυο μεγάλους, είναι πολύ χειρότερο από το αίνιγμα της επιλογής μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας. Αλίμονο σε όποιον έχει τα γένια αλλά δεν έχει και τα χτένια.

Η τιμή στις σακούλες των πολυκαταστημάτων υπερδιπλασιάζεται το 2019, υπέρ του περιβάλλοντος. Εναντίον αυτού του φόρου (διότι φόρος είναι) έχουν ξεσηκωθεί στη Γαλλία τα «Κίτρινα Γιλέκα» (αυθόρμητο λαϊκό κίνημα) για ποικίλους φόρους σε υποπροϊόντα-παράγωγα των υδρογονανθράκων όπως οι συνθετικές σακούλες. Η αύξηση αποδίδεται σε απαίτηση της «υπερελίτ». Ο Μακρόν έχει επιβάλλει τέτοιους φόρους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί.

slpress


Τα άσχημα παιχνίδια…


Σχεδόν καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σκληρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των πολιτικών (εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν), που ξιφουλκούν αδιάλειπτα (και για το θεαθήναι), υπερασπιζόμενοι ένα μεγάλο ψέμα!

Η μη εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό δεν οφείλεται, όπως υποστηρίζεται από τους περισσότερους, στην έλλειψη από μέρους μας εθνικής στρατηγικής! Διότι και οι πέτρες γνωρίζουν πως η ευθύνη για τη μη εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό (για δίκαιη λύση ούτε λόγος να γίνεται) ανήκει αποκλειστικά στην κατοχική Τουρκία.

Αν η Άγκυρα αλλάξει κατ΄ ελάχιστον μυαλά, τότε το Κυπριακό θα λυθεί μέσα σε μερικές ώρες. Το Κυπριακό δυστυχώς δεν θα λυθεί ποτέ, όσο η Τουρκία επιμένει σε λύση δύο κρατών με σχέση χαλαρής ομοσπονδίας που στην ουσία θα είναι συνομοσπονδία [κακά τα ψέματα, αυτό σημαίνει Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (Δ.Δ.Ο.)] με δική της επικυριαρχία σε ολόκληρη την Κυπριακή επικράτεια.

Αυτό που στην ουσία ονειρεύεται η Τουρκία (και ουδέποτε το έκρυψε, άσχετο αν εμείς κοιμόμαστε όρθιοι ή κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε) είναι επικυριαρχία στο όποιο κράτος προκύψει μετά τη συμφωνία και μόνιμη παρουσία στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Ωστόσο, και παρά το γεγονός ότι είναι ηλίου φαεινότερο γιατί η Τουρκία επιδιώκει λύση Δ.Δ.Ο. (μια λύση αναχρονιστική και αντιδημοκρατική που υποσκάπτει τις θεμελιώδεις αρχές της Ε.Ε. και κάθε έννοιας δικαιοσύνης), η δική μας πλευρά έμεινε προσκολλημένη σε αυτή τη μορφή λύσης, επειδή (άκουσον – άκουσον), η Τουρκία δεν συζητά οτιδήποτε άλλο! Εδώ άλλαξε το σύμπαν ολόκληρο, έπεσαν τείχη και διαλύθηκαν σιδερόφρακτοι συνασπισμοί και εμείς επιμένουμε να συζητούμε στη βάση μιας λύσης διχοτομικής επικαλούμενοι τις Συμφωνίες Μακαρίου – Ντενκτάς του 1977 και μετέτρεπα Κυπριανού – Ντενκτάς, οι οποίοι δήθεν συμφώνησαν (δεν είναι έτσι κι αυτή η διαστρέβλωση κάποτε πρέπει να σταματήσει) σε λύση Δ.Δ.Ο..

Οι πολιτικές μας ηγεσίες εξαντλούν όλη την αγωνιστικότητα τους σε αλληλοκατηγορίες για τις θέσεις και τις επιλογές τους, χωρίς κανένα απολύτως νόημα και χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, μόνο και μόνο για εσωτερική κατανάλωση και για να ωφελούνται κομματικά, την ώρα που ο λαός έπαψε να ασχολείται με το Κυπριακό λες και δεν τον αφορά! Η Ελληνική Κυπριακή πλευρά εμφανίζεται μονίμως διχασμένη, αυτοαναιρούμενη, μπερδεμένη και υποχωρητική. Μέχρι και την Τουρκία επισκέπτονται πολιτικοί της πρώτης γραμμής για να διαβουλευτούν με τον κατακτητή της γης μας!

Με πρώτο διδάξαντα τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατία, όταν ως πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, βρέθηκε το Φεβρουάριο του 2005, στην Άγκυρα για να διαβουλευθεί με του Τούρκους, τότε που η τουρκική εφημερίδα «Ραντικάλ» έγραφε ότι η Τουρκία θεωρεί την επίσκεψη του στην Τουρκία ως ευκαιρία για να καταβληθεί η αντίσταση του Τάσσου Παπαδόπουλου (!), ο οποίος «αντιτάσσεται στην εξεύρεση λύσης» (09/02/2005). Ακολούθησε ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού (δυο φορές μάλιστα) για να μάθει κι αυτός, άκουσον – άκουσον, από πρώτο χέρι ποιές είναι οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας!

Κι όλα αυτά την ώρα που η τουρκική προκλητικότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, με τα τουρκικά πολεμικά να βρίσκονται μονίμως αραγμένα μέσα στις θάλασσες μας και την τουρκική αεροπορία να παραβιάζει καθημερινά τα χερσαία κα θαλάσσια σύνορα μας σε Κύπρο και Ελλάδα, απειλώντας μας να μη πλησιάσουμε στο Ίμια, ενώ δεν διστάζουν να απειλούν με νέες διακοπές της Αϋσέ…. Εμείς όμως πάντα ψύχραιμοι, ψάχνουμε να μάθουμε ποιές είναι οι πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας!

Και τι άλλο στ΄ αλήθεια μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να συνομιλούμε; Πόλεμο δεν μπορούμε να κάνουμε. Δεν είναι και λύση ο πόλεμος. Όχι πως είναι δεδομένη η ήττα αν, μη γένοιτο, ο Ερντογάν ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Δεν πολεμούν μόνο τα οπλικά συστήματα. Οι Έλληνες στο διάβα των αιώνων απέδειξαν πολλές φορές ότι και με υπέρτερους σιδερόφρακτους εχθρούς τα καταφέρνουν περίφημα… Άρα λοιπόν τι μας απομένει; Πίστη στο δίκιο μας μέχρι τέλους! Απονέμεται όμως δικαιοσύνη την σήμερον ημέραν! Στους «μικρούς» κι αδύναμους σχεδόν ποτέ!

Παρά ταύτα υπάρχει σίγουρα ελπίδα. Αρκεί τα δύο κέντρα του ελληνισμού να αξιοποιήσουν τις σημερινές θετικές συγκυρίες. Η Τουρκία έχει πλέον πολλά μέτωπα και πολλά αδύνατα σημεία. Η Τουρκία παίζει άσχημα παιχνίδια ακροβατώντας επικίνδυνα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Όλα τα παραπάνω κι άλλα πολλά είναι παράγοντες στους οποίους μπορούμε να επενδύσουμε προκειμένου να βάλουμε τέρμα στις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας. Το Ισραήλ ούτε που να ακούσει για Τουρκία. Το ίδιο και η Αίγυπτος. Ο Τραμπ ήξεις αφίξεις, ωστόσο βολικός είναι για την ώρα…

Όταν όμως υπάρχουν συμφέροντα υπάρχουν και επωφελείς συμμαχίες! Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Φίλοι που μας πούλησαν κι εχθροί που μας κτύπησαν έστω και προσωρινά στην πλάτη διότι έτσι εξυπηρετούνταν τα δικά τους συμφέροντα!!

Υστερόγραφο: Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το ΡΙΚ προέβαλλε ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής 1972, στα πλαίσια της εκπομπής «Φάκελοι Κύπρου» με την Ελίτα Μιχαηλίδη. Μεταξύ αυτών που μίλησαν και ο μακαρίτης Ανδρέας Φάντης (υπήρξε στέλεχος της πρώτης γραμμής του ΑΚΕΛ), ο οποίος μεταξύ των άλλων δήλωσε: Το Κυπριακό πρόβλημα υφίσταται διότι οι Άγγλοι αρνήθηκαν το 1950 να δώσουν στους Κυπρίους την αυτοδιάθεση τους, σεβόμενοι την απόφαση τους, που εκδηλώθηκε με δημοψήφισμα όπου 95.7% των Ελλήνων Κυπρίων, μεταξύ τους μια πολλοί Τούρκοι Κύπριοι, αξίωσαν δια της υπογραφής τους την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Αντί αυτού, οι άγγλοι φρόντισαν να σπείρουν το μίσος μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου.

Κάποιοι σίγουρα, θελημένα ή άθελα δεν έχει σημασία, θα επικαλεσθείτε και πάλιν το γνωστό ψευδεπίγραφο επιχείρημα: Και με τους Τούρκους Κύπριους τι θα κάναμε; Η απάντηση είναι ασφαλώς πολύ εύκολη και απλή. Θα απολάμβαναν των μειονοτικών δικαιωμάτων όπως συμβαίνει στα περισσότερα δημοκρατικά κράτη στον κόσμο! Το «διαίρει και βασίλευε των άγγλων», όμως, έδωσε τη λύση: Διερωτώμαι αληθινά, αν υπάρχει άλλη παρόμοια περίπτωση στον κόσμο, όπου μια μικρή μειονότητα να έχει αναδειχθεί σε ισότιμη κοινότητα και σήμερα να διεκδικεί δικό της ξεχωριστό κράτος!

Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
Αναπλ. καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας
Από το Μονάγρι Λεμεσού
a.avgoustis@hotmail.com
HellasJournal

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Ο διευθυντής της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Yeni Safak, Ibrahim Karagul, στην τακτική του στήλη, πριν από λίγες μέρες , ισχυρίστηκε ότι ξένα κέντρα σχεδιάζουν αραβο-τουρκικό πόλεμο!

Στην ανάλυση του επικαλείται σαν αποδεικτικά στοιχεία των απόψεων του τις επισκέψεις που πραγματοποιεί ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου στο Αμμάν, στο Μπαχρέιν, καθώς και του πρίγκιπα διαδόχου της Σαουδικής Αραβίας Mohammed Bin Salman στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αμέσως μετά την δολοφονία του δημοσιογράφου Τζεμάλ Κασικτσί.

Κατά την άποψη του η επίσκεψη Νετανιάχου στο Μπαχρέιν σηματοδοτεί την έναρξη των προετοιμασιών του πολέμου που θα περιλαμβάνει όλες τις χώρες που βρίσκονται μεταξύ του Κόλπου της Βασόρας και της Ερυθράς Θάλασσας.

Εμπνευστές και σχεδιαστές αυτού του πολέμου είναι οι ΗΠΑ, η Αγγλία και το Ισραήλ. Χρηματοδότης όλου του σχεδίου ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος τοποθετήθηκε στην εξουσία για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Ο ενορχηστρωτής όλων αυτών των επαφών και των ταξιδιών είναι ο διάδοχος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Mohammed Bin Zayed.

Ο Karagul τονίζει ότι το μέτωπο κατοχής που σχηματίστηκε είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό που στήθηκε πριν εκατό χρόνια και αποβλέπει στο στρίμωγμα της Τουρκίας εντός των ορίων της Μικράς Ασίας και την απομάκρυνση της από την ευρύτερη περιοχή. Φαινομενικά στόχος είναι το Ιράν, στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία. Για την επιτυχία του σχεδίου καλλιεργείται ένας έντονος αραβικός εθνικισμός και μια εχθρότητα εναντίον της Τουρκίας εντονότερη από αυτήν έναντι των Οθωμανών.

Ο αρθρογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο της αραβο-τουρκικής σύρραξης θα αποτύχει.
Όπως είναι γνωστό το πρόβλημα της Μέσης Ανατολής επανήλθε στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζώρτζ Μπους. Την παρουσίαση του αμερικανικού σχεδίου την έκανε η ίδια η υπουργός εξωτερικών Κοντολίζα Ράις με άρθρο της στην Ουάσιγκτον Ποστ (7/8/2003), με τίτλο Transforming the Middle East. Το σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής, όπως ονομάστηκε, προέβλεπε την αλλαγή καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και την αλλαγή συνόρων 22 χωρών. Πρώτος στόχος ήταν το Ιράκ και ακολούθησαν όλα τα άλλα .

Σήμερα φτάσαμε στο τέλος και το ξεκαθάρισμα του προβλήματος της Συρίας. Ο Αμερικανός Πρόεδρος επικήρυξε με 12 εκατομμύρια τους τρεις ηγέτες των Κούρδων. Παρά ταύτα ο αμερικανικός Στρατός άρχισε να κατασκευάζει πέντε φυλάκια –παρατηρητήρια στα σύνορα της Τουρκίας. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ότι θα αναλάβει την εκπαίδευση 30.000 Κούρδων , για να τους προετοιμάσει εναντίον του ISIS και του Ιράν.

Στο ερώτημα ποιους τελικά θα παρατηρούν οι Αμερικανοί στα τουρκικά σύνορα, ο πρώην διοικητής των Πολεμικών Ακαδημιών της Τουρκίας , Στρατηγός ε.α Necati Ozgen απάντησε: “Πότε τέθηκε το θέμα αυτών των Παρατηρητηρίων; Όταν η Τουρκία άρχισε να συζητά την επέκταση ανατολικά του Ευφράτη. Συνεπώς ποιόν θα παρακολουθούν οι Αμερικάνοι; Φυσικά τον τουρκικό Στρατό. Για να προστατεύσουν ποιους; Τους τρομοκράτες του PKK/PYD”.
Μήπως ο Karagul με τις επισημάνσεις τους θέλει να προετοιμάσει την τουρκική κοινή γνώμη για τα επερχόμενα;

Militaire.gr

Η έκθεση του Πενταγώνου για την Τουρκία! Τι γράφει για F-35,S-400, Κούρδους και έκδοση Γκιουλέν

Η έκθεση που είχε ζητήσει για την Τουρκία η διοίκηση Τραμπ,από το Πεντάγωνο, κατατέθηκε στο Κογκρέσο. Το συμπέρασμα;

“Η αγορά από την Τουρκία των ρωσικών συστημάτων πυραύλων S-400 θα μπορούσε να οδηγήσει στην πιθανή απομάκρυνση της Άγκυρας από το πρόγραμμα F-35 καθώς επίσης και από την απόκτηση άλλων όπλων, όπως τα ελικόπτερα CH-47F Chinook της Boeing, F-16 της Lockheed Martin και ελικόπτερα UH-60 Black Hawk”, αναφέρει μεταξύ άλλων η έκθεση του Πενταγώνου.

Η επιμονή του καθεστώτος Ερντογάν να προμηθευτεί S-400 από τη Ρωσία, δεν θα αφήσει περιθώρια στις ΗΠΑ για να κάνουν το πρωτοφανές: να επιβάλλουν κυρώσεις σε μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.
Γερουσιαστές στην Ουάσινγκτον έχουν καλέσει τον Λευκό Οίκο να αναστείλει τις πωλήσεις του αεροσκάφους F-35 στην Τουρκία για το οποίο η Άγκυρα έχει ήδη επενδύσει περισσότερα από 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια .

Δεν είναι όμως μόνο τα F-35 που ενδιαφέρουν την Τουρκία.
Η Άγκυρα υπέγραψε συμφωνία ύψους 3,5 δισ. Δολαρίων για την αγορά 109 ελικοπτέρων Black Hawk το 2016, ενώ παρέλαβε τη δεύτερη παρτίδα CH-47 Chinook από τις Ηνωμένες Πολιτείες το καλοκαίρι. Η σύμβαση αφορά συνολικά 11 ελικόπτερα.

Σύμφωνα με την έκθεση του Πενταγώνου, έχει προτείνει στην Τουρκία,εναλλακτική λύση για να ένα ισχυρό, αντιαεροπορικό-αντιπυραυλικό σύστημα . Εννοούν τα Patriot.

Η έκθεση αναφέρει επίσης:
“Η Τουρκία μοιράζεται βασικά περιφερειακά συμφέροντα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν και η άδικη κράτηση πολιτών των ΗΠΑ έχουν επηρεάσει τις σχέσεις μας”.

Στην έκθεση γίνονται αναφορές και στις τουρκικές ανησυχίες για την υποστήριξη των ΗΠΑ στους Κούρδους αλλά και στην άρνηση έκδοσης του Γκιουλέν:

“Από την τουρκική πλευρά, η υποστήριξη των ΗΠΑ στις Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) στη Συρία και η αδράνεια ως απάντηση στο αίτημά της για έκδοση του Fethullah Gulen υπονόμευσαν τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας”, αναφέρεται στην έκθεση.

www.militaire.gr


Την πάγια άποψη της Άγκυρας για την ελάχιστη επήρεια που έχει το Καστελλόριζο στον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο, άρα και των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας εκεί, αντικατοπτρίζει σειρά από NAVTEX που εξέδωσε η Υδρογραφική Υπηρεσία Αττάλειας, με τις οποίες προαναγγέλλονται ναυτικές ασκήσεις σε μια περιοχή που περικλείει το ελληνικό νησί. Συγκεκριμένα, με πέντε NAVTEX (1153/18, 1154/18, 1155/18, 1156/18 και 1157/18) η Άγκυρα δεσμεύει ισάριθμες περιοχές οι οποίες ξεκινούν από το ύψος της Φετιγιέ, φθάνουν στα νότια ώς το ύψος της Κάσου και από εκεί ανατολικά μέχρι μια νοητή γραμμή που φθάνει νότια της Αττάλειας. Τύποις οι NAVTEX της Άγκυρας είναι νόμιμες καθώς δεσμεύουν θαλάσσιες περιοχές σε διεθνή ύδατα.

Επί της ουσίας αποτελούν προβολή των τουρκικών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς αποκόπτουν το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελλόριζο) από τα Δωδεκάνησα και διακόπτουν αυτό που η Ελλάδα θεωρεί ανατολικό άκρο της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της. Πρακτικά, η Αγκυρα απορρίπτει το σύνολο της πολιτικής της Αθήνας στην Ανατολική Μεσόγειο, βασικό στοιχείο της οποίας είναι και η θέση του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης.


Ολα αυτά καταγράφονται σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη φάση για το ενεργειακό παιχνίδι που εξελίσσεται στην περιοχή. Χθες, έγινε γνωστό ότι η γαλλοϊταλική κοινοπραξία Total/ENI κατέθεσε στο υπουργείο Ενέργειας της Κυπριακής Δημοκρατίας αίτηση έρευνας υδρογονανθράκων για το οικόπεδο 7 της ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι το 7 βρίσκεται ανάμεσα στο 6 στο οποίο κάνει ήδη γεωτρήσεις η ίδια κοινοπραξία και το 8 το οποίο έχει αδειοδοτηθεί στην ιταλική ΕΝΙ. Η συγκεκριμένη εξέλιξη κινείται στο πλαίσιο των σχεδιασμών της Λευκωσίας για προσεκτική «θωράκιση» των δικαιωμάτων της εντός των οικοπέδων που βρίσκονται στην οριοθετημένη ΑΟΖ της.

Οι Τούρκοι από την πλευρά τους κινούνται στην κατεύθυνση της επέκτασης των δυνατοτήτων που διαθέτουν για να πραγματοποιούν έρευνες και γεωτρήσεις υδρογονανθράκων. «Δεν θα σταματήσουμε τις γεωτρήσεις μέχρι να βρούμε πετρέλαιο και φυσικό αέριο», δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ στην τελετή έναρξης της γεώτρησης έξω από τη Μερσίνα, σε χαμηλό βάθος. Ο κ. Ντονμέζ επανέλαβε ότι σύντομα η Τουρκία θα αποκτήσει και νέο γεωτρύπανο.

Ενδεικτικές των προθέσεων της Τουρκίας είναι και οι δηλώσεις του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος σε συνέντευξή του (CNN Turk) αναφέρθηκε στον ναυτικό αποκλεισμό του οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ τον περασμένο Φεβρουάριο και είπε ότι «δεν γίνεται να τους εμποδίζουμε πάντα. Αρα τι πρέπει να κάνουμε; Θα κάνουμε κι εμείς τις δικές μας γεωτρήσεις. Η Τουρκία θα κάνει γεωτρήσεις και στις δικές της περιοχές και στις δικές μας περιοχές για λογαριασμό μας».

Τη θέση της Τουρκίας ως εγγυήτριας των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και στους υδρογονάνθρακες έθεσε ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. «Δεν είμαστε ενάντια στις γεωτρήσεις, την εξερεύνηση και την εκμετάλλευση. Ομως είμαστε ενάντια στις μονομερείς πράξεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά και η τουρκοκυπριακή πλευρά συμφωνήσουν, είτε μέσω εταιρειών είτε μέσω της Ε.Ε., τότε δεν έχουμε πρόβλημα με αυτές τις δραστηριότητες. Ομως δεν βλέπουμε να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων», είπε σε συνέντευξή του (εφημερίδα «Πολίτης»).

Βασίλης Νέδος
Καθημερινή

Κινήσεις «καλής θέλησης» ή αποκλιμάκωσης; Αλλαγή πορεία στους ερευνητικούς τομείς του ή αλλαγή στις μεθόδους ερευνών; «Άτακτη» φυγή; Το σίγουρο είναι ότι το ερευνητικό πλοίο της Άγκυρας «Barbaros» εδώ και λίγες ώρες έχει τραβήξει νέα ρότα…

Αυτή τη φορά πολύ πιο ανατολικά και το σημαντικό, αρκετά ναυτικά μίλια μακριά των οικοπέδων 4 και 5, στο όριο δηλαδή της Κυπριακής με την Ελληνική υφαλοκρηπίδα, εκεί που βρήκε τα θαλάσσια τείχη που ύψωσαν οι φρεγάτες, «Νικηφόρος Φωκάς», «Σαλαμίς» και «Ψαρά», έλεγαν με νόημα διασταυρωμένες πηγές από το Ελληνικό Πεντάγωνο και το Πολεμικό Ναυτικό.

Μπορεί όντως αυτή η κίνηση να είναι δείγμα μιας γενικευμένης ήττας της Άγκυρας καθώς απ’ ότι έχει φανεί σε διεθνές επίπεδο – το είχαμε επισημάνει στο Hellas Journal– η πολιτική που άσκησε η Τουρκία δεν της βγήκε κυρίως απέναντι στη διευρυμένη ενεργειακή συμμαχία της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ από την πλευρά των Ηνωμένων πολιτειών παρά την απελευθέρωση του πάστορα, η Αμερικανική πλευρά έχει θέσει πολλά βέτο για να συνεχιστούν οι σχέσεις των δυο χωρών.

Μπορεί να συμβαίνουν διάφορα όπως έλεγε ανώτατη πηγή ενημέρωσης, όπως να μην του βγαίνουν πλέον του Ερντογάν κινήσεις τακτικής διότι βρίσκεται επίσης σ’ ένα περιβάλλον με πολλά μέτωπα ανοιχτά και παρά τις πιέσεις και από το εσωτερικό του να διεκδικήσει μερίδα των ενεργειακών, ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά πως πρέπει να περάσει από τις συμπληγάδες του Κυπριακού, κάτι που δεν θα είναι εύκολη υπόθεση.

Την ίδια ώρα με την απομάκρυνση του Barbaros από το όριο της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, η φρεγάτα «Ψαρά» που στάθηκε το τελευταίο έως στιγμής τείχος απέναντι στην Τουρκική προκλητικότητα, σύμφωνα με πληροφορίες τραβήχτηκε στα μετόπισθεν επιτηρώντας διαρκώς την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.

Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο θα παραμείνει στα νερά του ανατολικού Αιγαίου σε πλήρη ετοιμότητα άπαξ χρειαστεί να πάρει και πάλι θέση απέναντι από το ερευνητικό της Τουρκίας και τη συνοδεία του, τα πολεμικά πλοία της γείτονος. Άλλωστε η ταχύτητα που μπορεί ν’ αναπτύξει η Ελληνική φρεγάτα είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ εκείνη του Barbaros.

Βέβαια το επόμενο διάστημα θα φανεί ξεκάθαρα τι ακριβώς έχει κάνει το Barbaros κι αν η Τουρκία σκοπεύει να συνεχίσει είτε την παρουσία της στη Μεσόγειο με το ερευνητικό σκάφος είτε να προχωρήσει σε κάτι άλλο ή θα αποσύρει τελικά το πλοίων των ερευνών.

Η Ελληνική αρμάδα στο Αιγαίο

Με μια αρμάδα που ξεπερνά τις τριάντα μονάδες επιφανείας κι ένα πλήθος κόσμου που αγγίζει περίπου τα δυόμιση χιλιάδες άτομα προσωπικού του Πολεμικού Ναυτικού, η Ελλάδα αυτές τις ώρες ασκείται σε όλο το μήκος και πλάτος του Αιγαίου και της Μεσογείου στέλνοντας παράλληλα πολλαπλά μηνύματα τόσο αποτροπής όσο και ασφάλειας που μπορεί να εγγυηθεί για όλη την περιοχή.

Ήδη τα Ελληνικά πλοία κινούνται προς το ανατολικό Αιγαίο και το Κρητικό πέλαγος, εκεί θα συναντηθούν με το ελικοπτεροφόρο, τη φρεγάτα, τις πυραυλακάτους και το υποβρύχιο της Αιγύπτου στο πλαίσιο της «Μέδουσας» που ήδη είναι σε εξέλιξη εδώ και λίγες ώρες και που θα κορυφωθεί στις 30 Νοεμβρίου.

Την ίδια ώρα η Τουρκία σε μια ακόμη προσπάθεια να δυναμιτίσει το κλίμα εν τω μέσω της Ελληνο-Αιγυπτιακής άσκησης προχώρησε στην έκδοση παράνομων ναυτικών οδηγιών (navtex) για τις 27 και 28 του μήνα στο κεντρικό και βόρειο Αιγαίο. Η μια ναυτική οδηγία είναι για πόντιση υποβρύχιας συσκευής και η δεύτερη navtex για άσκηση με πυρά.

Πολλές φορές η Άγκυρα προχωρά σ’ αυτή την τακτική χωρίς ωστόσο να υλοποιεί τα σχέδιά της ούτε καν με την παρουσία κάποιου δικού της πλοίου πόσο μάλλον που εκείνες τις ημέρες γνωρίζει καλά ότι στο Αιγαίο θα υπάρχουν πολλά αναπτυγμένα πλοία επιφανείας και όχι μόνο της Ελλάδας.

Παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Πολεμικό Ναυτικό, η κυριολεκτικά ατελείωτη δουλειά των στελεχών του πάνω στα πλοία του Στόλου, διατηρεί το αξιόμαχο, την αποτροπή, τη ναυτική παράδοση που κρατεί αιώνες και που φέρνει την χώρα μας πρώτη στους τομείς που ανοίγονται μπροστά της.

Στρατηγική απάντηση Ελλάδας και Αιγύπτου στους χάρτες της Τουρκίας μέσω της «Μέδουσας»


HellasJournal

Του Αντιστρατήγου ε.α Λάμπρου Τζούμη Επίτιμου Δκτή 88 ΣΔΙ

Πριν δύο μέρες ο Τούρκος ΥΠΕΞ μιλώντας σχετικά με τις διμερείς διαφορές που υπάρχουν με τη χώρα μας, ανέφερε ότι εκτός από τη διπλωματία υπάρχει και μια ακόμα επιλογή υπονοώντας την πολεμική αναμέτρηση. Η αναφορά αυτή δεν γίνεται πρώτη φορά από τον Τσαβούσογλου. Τον Ιαν. του 2017 σε ομιλία του στο τουρκικό κοινοβούλιο, ανέφερε και πάλι ότι έχουμε τρεις επιλογές για να επιλύσουμε τις διαφορές μας. Πρώτον μέσω διπλωματίας, δεύτερον μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαστήριο και τρίτον με τη χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Αν εξετάσουμε τις επιλογές που έθεσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ για την επίλυση των διαφορών μας, απαιτείται να επισημάνουμε τα εξής:

Παρά τους λεονταρισμούς που εκτοξεύει η Τουρκία, η επίλυση των διαφορών μέσω της στρατιωτικής ισχύος, ενδεχομένως δεν είναι επιθυμητός τρόπος για την Άγκυρα. Απ΄ ότι έχει φανεί στις μέχρι σήμερα ελληνοτουρκικές κρίσεις, η Τουρκία δεν φαίνεται διατεθειμένη να αναλάβει το ρίσκο που συνεπάγεται η διεκδίκηση των μονομερών επεκτατικών αξιώσεων της και να οδηγηθεί σε σύγκρουση μεγάλης κλίμακας. Ένα μη αναμενόμενο αποτέλεσμα θα μπορούσε να διαταράξει την σταθερότητα του τουρκικού κράτους και να έχει καταλυτικές επιπτώσεις για την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, που θα έπρεπε να διαχειριστεί τις εσωτερικές συνέπειες αυτού. Η Άγκυρα επιδιώκει την επίτευξη των Αντικειμενικών της Σκοπών, χωρίς τη χρήση στρατιωτικής ισχύος.

Επιθυμεί με απειλές βίας και αμφισβητήσεις μέσω λεκτικών προκλήσεων και επιχειρησιακών δράσεων, να μας φέρει σε μια τέτοια κατάσταση που θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ενός πολέμου που και η ίδια στην ουσία δεν επιθυμεί ή ενός συμβιβασμού που θα είναι επιζήμιος για τα εθνικά μας συμφέροντα. Η υποχωρητικότητα από την πλευρά μας, εξυπηρετεί την επίτευξη επιμέρους τουρκικών επιδιώξεων, οι οποίες μακροχρόνια θα ισοδυναμούν με μεγάλη νίκη ή εκπλήρωση του συνόλου των στόχων που έχει θέσει η Άγκυρα. Να επισημάνουμε ότι μια δυναμική ελληνική απάντηση στην προκλητικότητα της Τουρκίας, σε τόπο και χρόνο κατόπιν δικής μας επιλογής θα είναι επιτυχημένη αν η Τουρκία «τιθασευτεί». Σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ότι αυξάνεται η πιθανότητα μιας στρατιωτικής σύγκρουσης έστω μικρής κλίμακας.

Η προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό δικαστήριο, δεν κατοχυρώνει απόλυτα τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οι αποφάσεις ακολουθούν συνήθως την παράδοση των ίσων αποστάσεων ή της μη απόλυτης ικανοποίησης κανενός από τα διάδικα μέρη. Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι οι δύο χώρες να έχουν αποδεχθεί τη γενική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Στο παρελθόν και συγκεκριμένα το 1976 λόγω κρίσης που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, η Ελλάδα προσέφυγε μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά η Τουρκία δεν προσήλθε και το Δικαστήριο κήρυξε εαυτόν αναρμόδιο. Δεν θα είχε επίσης ουσιαστικό αποτέλεσμα, αν η προσφυγή δεν περιελάμβανε και πολιτική συμφωνία για το σύνολο των διαφορών. Αν γινόταν μια προσφυγή στη Χάγη μόνο για ένα ζήτημα όπως αυτό της υφαλοκρηπίδας και δεν επέλυε σοβαρά ζητήματα αμφισβήτησης όπως οι γκρίζες ζώνες, θα διατηρούσε την υφιστάμενη κατάσταση έντασης.

Τέλος η επιλογή της διπλωματίας ή των διαπραγματεύσεων είναι λύση που επιθυμούν και οι δύο πλευρές αλλά το επιθυμούν με διαφορετικούς τρόπους. Η Τουρκία θέλει να οδηγηθούμε σε διαπραγματεύσεις υπό την απειλή χρήσης βίας και κάτω από μια ανισορροπία στο ισοζύγιο ισχύος για την επίτευξη των μέγιστων δυνατών αποτελεσμάτων από την πλευρά της. Την παρούσα χρονική βρίσκεται στο στάδιο της υλοποίησης το ενεργειακό πρόγραμμα που έχει σχεδιασθεί από την Κύπρο και την Ελλάδα. Η Τουρκία νοιώθει ότι διαφοροποιούνται τα δεδομένα και δεν είναι διατεθειμένη να μείνει εκτός της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της περιοχής. Για το λόγο αυτό είναι πολύ πιθανό το επόμενο διάστημα να κλιμακώσει τις προκλήσεις της με σκοπό να οδηγηθούμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ακόμα και μέσα από ένα θερμό επεισόδιο.

PlanetNews

Των Δημήτριου Τσαϊλά, Αλέξανδρου Δρίβα*

Τα υποτιθέμενα διδάγματα από παλαιότερους πολέμους ή των παρελθόντων συγκρούσεων, περνούν στην κοινή ιστορική μνήμη μας, συνιστώντας ένα σύνολο αξιών για τον κόσμο και πώς η κοινωνία θα πρέπει να συμβάλει στη διαχείρισή της. Με αυτό τον τρόπο τα ιστορικά μαθήματα αποκλείουν ορισμένες πολιτικές και στρατηγικές επιλογές σε μελλοντικές αντιπαραθέσεις, προωθώντας παράλληλα μια κοινωνία και την ηγεσία της προς το κοινό συμφέρον.

Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να προχωρήσουμε όσο το δυνατόν πληρέστερα στην κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, βοηθώντας έτσι να μάθουμε τα ακριβή μαθήματα από αυτά τα γεγονότα. Τα ψευδή μαθήματα της ιστορίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν κακές αποφάσεις εδώ και τώρα, ενώ τα σοφά μαθήματα ενισχύουν τις πιθανότητες μας να μην επαναλάβουμε σφάλματα του παρελθόντος. Η ιστορία είναι απαραίτητη για να εκτελείται σωστά η εξωτερική πολιτική και η στρατηγική. Όμως με λύπη διαφαίνεται ότι υπάρχει έλλειμμα γνώσης από την ελληνική ηγεσία, ενώ αντίθετα η τουρκική ηγεσία μελετάει με ευλάβεια το Θουκυδίδη.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Σπαρτιάτες πίστευαν ότι και να χάσουνε κάποιες μάχες στο ναυτικό αγώνα δεν αποτελούσε τίποτα παρά ασήμαντες ήττες, δεδομένου ότι ήταν αδιαμφισβήτητα οι ισχυροί στις χερσαίες επιχειρήσεις και ανίκητοι, όμως μια αποφασιστική ήττα της Αθήνας στη θάλασσα θα οδηγούσε τους Αθηναίους σε απεγνωσμένες χερσαίες επιχειρήσεις όπου θα αγωνίζονταν για την επιβίωση τους και θα βρεθούν σε δεινή θέση. Πράγματι, οι Αθηναίοι βρέθηκαν σε αυτή την εύθραυστη κατάσταση, με τους πόρους να φθίνουν, ενώ το «κέντρο βάρους» της Σπάρτης, η Πελοπόννησος, ήταν ασφαλής από τις πολεμικές επιχειρήσεις των Αθηναίων.

Αυτή η επιτελική σκέψη που μετά την κατατριβή του αντιπάλου και των συμμάχων του, οδηγεί στη μια αποφασιστική μάχη, παρουσιάζει μια εντυπωσιακή προσομοίωση στις αρχές του εικοστού αιώνα κατά τη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Θυμίζει τη γερμανική ναυτική στρατηγική του ναυάρχου Τίπριτζ περί «διαχείρισης κινδύνου στη θάλασσα», καθώς η υπεροπλία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού δεν άφηνε την ψευδαίσθηση στο γερμανικό Ναυαρχείο ότι θα μπορούσε να επικρατήσει σε μία αποφασιστική ναυμαχία.

Έτσι, κατάρτισε σχέδιο επιδρομών και βομβαρδισμών της ανατολικής ακτής της Βρετανίας από τα γερμανικά καταδρομικά μάχης. Οι Γερμανοί εκτιμούσαν ότι, υπό το βάρος της πίεσης της κοινής γνώμης, ο Μέγας Στόλος (GrandFleet) θα λάμβανε αμυντική διάταξη, η οποία θα οδηγούσε αναγκαστικά στη διασπορά των δυνάμεών του. Έτσι ο Στόλος Ανοικτής Θάλασσας θα μπορούσε να δράσει εναντίον αποσπασμάτων του Μεγάλου Στόλου και να επιτύχει τη σταδιακή φθορά του, που θα μπορούσε να μεταβάλλει την ισορροπία της ναυτικής ισχύος υπέρ της Γερμανίας.

Οι Αθηναίοι το 480πΧ εκμεταλλευόμενοι τις συγκυρίες, δυσμενείς καιρικές συνθήκες και υπέρτερη ναυτοσύνη έναντι του αντιπάλου, βρέθηκαν σε ευνοϊκή θέση να απομειώσουν την ναυτική ισχύ του Περσικού Στόλου στο Αρτεμίσιο, και αμέσως μετά στη Σαλαμίνα, αξιοποιώντας και τη γεωγραφία, ήταν σε θέση να νικήσουν τους Πέρσες, καθιστώντας δυνατή την αποφασιστική μάχη στις Πλαταιές και να σώσουν έτσι την Ελλάδα.

Διακρίνουμε την αποτελεσματικότητα της αποφασιστικής ναυμαχίας μετά την κατατριβή του αντιπάλου ως μια συνειδητή στρατηγική. Εξ’ άλλου αυτή τη στρατηγική ακολούθησε η Ελλάδα στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους με τις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου, απελευθερώνοντας ολόκληρο το Αιγαίο και στερώντας ενισχύσεων του οθωμανικού στρατού, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Βορείου Ελλάδος. Αυτή, η έννοια της στρατηγικής του Κουντουριώτη δίνοντας τη μάχη στη θάλασσα για να καθορίσει την έκβαση του πολέμου διακρίνουμε ότι παρέμεινε μια ελκυστική και βιώσιμη στρατηγική με ρίζες στην κλασική ελληνική εποχή.

Ο σκοπός που αναφέρομαι στα ιστορικά γεγονότα δεν είναι για να αγνοηθούν οι σύγχρονες ναυτικές στρατηγικές ή να ελαχιστοποιήσω τη σημασία των πολλαπλασιαστών ισχύος που προέρχονται κυρίως από τα τεχνολογικά εξελιγμένα όπλα, τις συμμαχίες και τους διπλωματικούς ελιγμούς που καταλήγουν σε συμφωνίες, αλλά για να τονίσω το διαρκή χαρακτήρα ορισμένων βασικών αρχών της ναυτικής στρατηγικής.

Πιστεύουμε ότι και η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει τις ναυτικές δυνάμεις της ως εργαλεία της διπλωματίας, ειδικά ως μέσα καταναγκασμού και κατατριβής του Ελληνικού Στόλου. Εξ’ άλλου ο Θουκυδίδης υποστήριζε πως το δίκαιο μπορεί να φανεί χρήσιμο μόνο σε ισοδύναμους διεκδικητές. Όπως αναφέρει διδακτικά στον Διάλογο Αθηναίων-Μηλίων, ο ισχυρός πόλος προβαίνει σε όλες εκείνες τις ενέργειες που του επιτρέπει η διαθέσιμη ισχύς του και ο αδύναμος πόλος, περιορίζεται στο να προβαίνει σε ότι του επιβάλλει η αδυναμία του.

Η Τουρκία δεν έχει αίσθηση του δικαίου καθώς είναι αναθεωρητική δύναμη. Μια αναθεωρητική δύναμη φιλοδοξεί στο να ανατρέψει το statusquo το οποίο φυσιολογικά, είναι θεμελιωμένο πάνω σε διεθνείς συμφωνίες που πλαισιώνονται από το Διεθνές Δίκαιο. Η επιχειρηματολογία της Τουρκίας, στηρίζεται σε πολιτικά επιχειρήματα καθώς μέσω αυτών, εξαργυρώνεται η αίσθηση υπεροχής έναντι της Ελλάδας. Η Ελλάδα αρθρώνει νομική επιχειρηματολογία. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία την εποχή Σημίτη, ήταν βλαπτική για τα ελληνικά συμφέροντα.

Το επιχείρημα που μπορεί να κατατεθεί στηρίζεται στο ότι: Η Ελλάδα αφού εγκατέλειψε την στρατηγική του ''μη διαλόγου'' για όσα ήγειρε η Τουρκία, (πέραν της μόνης νομικής διαφοράς ορισμού της υφαλοκρηπίδας που αναγνώριζε η Ελληνική Δημοκρατία) δέχτηκε να ανοίξει διάλογο με την Τουρκία για όλα όσα η Τουρκία διεκδικεί.

Συμπεράσματα

Η Τουρκία στις μέρες μας φαίνεται να βρίσκεται στο τελικό στάδιο της αναθεώρησης (υπέρ της) των ελληνοτουρκικών σχέσεων, διαταράσσοντας την ισορροπία ισχύος και προωθώντας έναν ιδιότυπο "πόλεμο".

Η ρητορική της Τουρκίας είναι σκληρή και απειλητική έναντι της Ελλάδας και μάλιστα, εντός των αναφορών της για την Ελλάδα, επιστρατεύει συναισθηματικά επιχειρήματα και καλλιεργεί στρατηγικό πολιτισμό ή κουλτούρα πολέμου, προετοιμάζοντας τους πολίτες της για θυσίες που πρέπει να γίνουν εκ μέρους τους προκειμένου τα σύνορα της καρδιάς της μητέρας πατρίδας, να επεκταθούν, αναθεωρώντας τη συνθήκη της Λωζάνης.

Αν θέλουμε να αποκωδικοποιήσουμε τη συμπεριφορά της Τουρκίας, που μόνο παράτολμη δεν είναι (ακολουθεί τακτική ήσσονος κινδύνου) αναμένουμε πως θα επιδιώξει εντός του προσεχούς διαστήματος τη δημιουργία ενός σημειακού θερμού επεισοδίου χαμηλής εντάσεως και μικρής διάρκειας στο Αιγαίο ή ανάμεσα στο "τρίγωνο" Κύπρος, Καστελόριζο και Κρήτη με σκοπό, να “γκριζάρει” περιοχές που ο Ελληνισμός κατέχει κυριαρχικά δικαιώματα.

Αυτό που μονίμως μπορεί να κατατίθεται ως πρόταση λύσης για την πατρίδα μας είναι ο συγκερασμός αυτοβοήθειας (εσωτερική εξισορρόπηση: αύξηση όλων των συντελεστών ισχύος μας) και δημιουργίας σημαντικών συμμαχιών (εξωτερική εξισορρόπηση). Εξωτερική εξισορρόπηση χωρίς την αντίστοιχη εσωτερική, δεν είναι αποτελεσματική καθώς τα κράτη συνάπτουν συμμαχίες με ισχυρά κράτη για να μπορέσουν να αυξήσουν την ασφάλειά τους. Οι αδύναμοι και μη αποφασιστικοί δρώντες, αποβάλλονται και δεν λογίζονται ως αξιόπιστοι στρατηγικοί εταίροι.

*Ο Δημήτριος Ν. Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος (ε.α.) ΠΝ

*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι Συντονιστής ΤΟΡΕΝΕ - ΙΔΙΣ και μέλος της Ομάδας Θαλάσσιας Στρατηγικής του ΕΛΙΣΜΕ

www.liberal.gr

Η Πρόεδρος της Αλληλεγγύης και ευρωβουλευτής της Ομάδας του ECR Δρ Ελένη Θεοχάρους ενημέρωσε την Επιτροπή Εξωτερικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την πληροφόρηση που έχει εκ μέρους των υπηρεσιών του σώματος ότι κινδυνεύει με εφαρμογή από την Τουρκία του εντάλματος σύλληψης της που έχει εκδώσει εναντίον της το Αζερμπαϊτζάν.
Η τουρκική απειλή είναι δεδομένη, εάν μεταβεί με την αποστολή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Τουρκία, στις 18 Δεκεμβρίου, εν όψει της συνόδου της Μεικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ-Τουρκίας, της οποίας είναι μέλος.
Η Δρ. Θεοχάρους τόνισε: "Θα μεταβώ οπωσδήποτε στην Τουρκία και ζητώ την προστασία της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου".

Πηγή: philenews

Ο Ερντογάν παίζει με τη φωτιά

Όλες οι διαπιστώσεις της Άγκυρας για τα διαδραματιζόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, σημειώνουν ότι η τουλάχιστον προσωρινή -με άγνωστο τον χρονικό ορίζοντα- περιθωριοποίηση συνεχίζεται, παρά τις οποίες προσπάθειες, για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Τόσο έμπειροι αναλυτές αλλά και αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων που παρακολουθούν διαρκώς κάθε κίνηση της Τουρκίας, διαπιστώνουν πως γίνονται στην Ανατολική Μεσόγειο επιχειρήσεις προσπαθειών αντίδρασης από την Άγκυρα ύστερα από το σαφές “κλείδωμα” της ευρύτερης περιοχής από τις δυνάμεις της ενεργειακής συμμαχίας, με πρωταγωνίστρια την Αμερική. Όμως είναι, όπως σημειώνουν οι πηγές μας, πολύ προσεκτικές ώστε να μην προκαλέσει αντιδράσεις.

Μέσα από την Ανατολική Μεσόγειο ξεπροβάλει… το Καστελλόριζο

Μια από τις βασικές παρατηρήσεις έμπειρων Αξιωματικών του Ελληνικού Πενταγώνου είναι ότι η Τουρκία από τα συνηθισμένα σημεία προκλήσεων, σε Βόρειο, κεντρικό και Νότιο Αιγαίο, εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα έχει επιλέξει να παρουσιάζεται περισσότερο πέριξ του Νοτιοανατολικότερου άκρου Ελλάδας και ΕΕ, το οποίο δεν είναι άλλο από το στρατηγικό νησί της Μεγίστης.

Στο Βόρειο Αιγαίο συνήθως η Τουρκία πραγματοποιεί παραβιάσεις του FIR Αθηνών ανάμεσα από τη Λήμνο και τη Λέσβο ενώ στην θάλασσα οι δραστηριότητές της είναι περιορισμένες.

Στο κεντρικό Αιγαίο έχει καιρό να εμφανιστεί, ενώ και πιο νότια, όπως για παράδειγμα πέριξ των Ιμίων που προκαλεί όλο τον χρόνο, φαίνεται ότι δεν σταμάτησε αλλά το περιόρισε αισθητά κι αυτό. Με το σοβαρό για εκείνη πρόβλημα που αντιμετωπίζει στην Ανατολική Μεσόγειο, η Άγκυρα επιχειρεί τη μεταφορά των προκλήσεων της, αν και πολύ προσεκτική το επαναλαμβάνουμε ξανά, στην περιοχή από τη Ρόδο έως το Καστελλόριζο.

Από την ιστοσελίδα μας πολλάκις έχουμε γράψει για τις δεκάδες φορές το τελευταίο χρονικό διάστημα των προσπαθειών που καταβάλλει η Άγκυρα να παρενοχλήσει πτητικά μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων κυρίως μέσω ασυρμάτου. Επίσης όταν στο Καστελλόριζο είχε μεταβεί μια αντιπροσωπεία είτε στρατιωτικών, είτε πολιτικών η Τουρκία έχει προσπαθήσει για το κάτι παραπάνω, αλλά πάντα με ιδιαίτερη προσοχή.

Αυτή την προσοχή επιλεκτικά την έχει αγνοήσει συγκεκριμένες φορές. Όταν πετούσε με Chinook ο Έλληνας πρωθυπουργός και τα μαχητικά Ελλάδας και Τουρκίας είχαν σκληρές αερομαχίες αρκετές χιλιάδες πόδια πάνω από το ελικόπτερο που μετέφερε τον Αλέξη Τσίπρα, ξανά το ίδιο είχε επαναληφθεί με την παρουσία του υπουργού εθνικής άμυνας Πάνου Καμμένου, αλλά και με τις παρουσίες Αρχηγών τόσο του ΓΕΕΘΑ όσο και των άλλων κλάδων.

Κινήσεις σαν αυτές έκαναν το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας να ενισχύσει την παρουσία του το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Οι ακρίτες μας πολλές φορές μέσω της επίδειξης σημαίας στην εσχατιά της Ελλάδας, μόνο και μόνο με την παρουσία πυραυλακάτων, κανονιοφόρου, ακόμη και υποβρυχίου εν αναδύσει, αισθάνονται πως η πολιτεία μέσω των Ενόπλων Δυνάμεων δηλώνει παρούσα στις εξελίξεις στην περιοχή.

Πως να μην το κάνει άλλωστε όταν η Τουρκία δεν σταμάτησε ποτέ να διατυπώνει απειλές για την Ελληνική υφαλοκρηπίδα και να δεσμεύει παράνομα με ναυτικές οδηγίες περιοχές που επικαλύπτουν διαρκώς και το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου.

Η τελευταία ναυτική οδηγία (1059/18) είχε δεσμεύσει για άσκηση έρευνας και διάσωσης την θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο.

Στο νησί της Μεγίστης, που το τελευταίο διάστημα υπάρχει μόνιμη παρουσία Ελληνικών πολεμικών πλοίων, έγινε η τουρκική άσκηση με τη συμμετοχή ταχέως σκάφους του Τουρκικού πολεμικού ναυτικού, εντός της παράνομα δεσμευμένης περιοχής και μάλιστα απ ότι φάνηκε η πυραυλάκατος της Άγκυρας, ήταν ένα από τα πλοία που πήρε εντολή να κινηθεί αρχικά δίπλα στο ερευνητικό Barbaros.

Το ταχύ σκάφος της Τουρκίας επέστρεψε το μεσημέρι της ίδιας ημέρας κοντά στη Μεγίστη για να συναντηθεί με ελικόπτερο του πολεμικού ναυτικού της γείτονος ώστε να συντονιστούν σε κινήσεις ασκήσεων έρευνας και διάσωσης.

Η Άγκυρα διαχρονικά προσπαθεί μέσω των ασκήσεων έρευνας διάσωσης να εκπαιδεύσει το προσωπικό της στο SAR, κάτι που η Αθήνα μέχρι σήμερα έχει δείξει με κάθε τρόπο, όχι μόνο στην Άγκυρα αλλά και σε διεθνείς οργανισμούς, ότι πρωταγωνιστής στον τομέα ευθύνης του FIR Αθηνών είναι η Ελλάδα και τα Ελληνικά μέσα διάσωσης.

Ωστόσο μέσα απο μια σειρά κινήσεων φάνηκαν κι άλλα αναβαθμισμένα σχέδια που προσπαθεί να διαχειριστεί η Άγκυρα εκπαιδεύοντας το δικό της προσωπικό.

Οι κινήσεις και τα μέσα που χρησιμοποίησε το S-70 της Τουρκίας μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλες σκέψεις τα έμπειρα στελέχη των ΕΔ, όπως ότι το εκπαιδευτικό σενάριο, ήταν σαφέστατα αναβαθμισμένο, δεν ήταν μόνον μια απλή έρευνα και διάσωση αλλά μια διάσωση μάχης (διάσωση πληρώματος πτητικού μέσου) σε “εχθρικό” θαλάσσιο περιβάλλον και δεν μπορεί να πει κανείς με σιγουριά πως η Άγκυρα δεν έχει επιχειρήσει πόσες φορές κατά το παρελθόν, μια προβοκάτσιας ώστε να δημιουργήσει τεχνητή ένταση στο Αιγαίο. Μάλιστα είναι ίσως εκατοντάδες οι φορές που η Αθήνα κατάφερε με πολύ ήπια μέσα και τρόπους να αποτρέψει κάτι τέτοιο κυρίως με τα ταχύτατα αντανακλαστικά σε περιπτώσεις SAR.

Επιπλέον ανάμεσα από πολύ συγκεκριμένες πτητικές κινήσεις από την πλευρά των Τούρκων πιλότων του Sikorsky S-70, φάνηκαν σενάρια, γιατί όχι, στοχοποίησης μιας μονάδα επιφάνειας ή ο εγκλωβισμός της από εχθρικές μονάδες.

Η Τουρκία δεσμεύει συχνά τους τελευταίους μήνες αυτήν την περιοχή με επιδεικτική, όπως λένε ανώτατα στελέχη του πενταγώνου, επικάλυψη της Μεγίστης.

Μην ξεχνάμε άλλωστε και το σόου των χαρτών, του τελευταίου διαστήματος του Τούρκου υπουργού Άμυνας Χουλουσί Ακάρ που αμφισβητείται συστηματικά όλη η υφαλοκρηπίδα την οποία δικαιούται η Ελλάδα στην Μεσόγειο λόγω ακριβώς του Καστελόριζου.

HellasJournal

Την ώρα που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σκορπάει τα χρήματα της παραπαίουσας τουρκικής οικονομίας σε εταιρίες εξόρυξης που είτε του πουλάνε γεωτρύπανα είτε τα μισθώνει έναντι ιλιγγιωδών ποσών, τα σχέδια του παραμένουν εντός της Τουρκικής υφαλοκρηπίδας, διότι οι Αμερικανοί εξήγησαν στην Άγκυρα ότι “δεν παίζουν”…

Αυτή την ώρα και παρά τις απειλές, είναι αδύνατο για τον πρόεδρο της Τουρκίας να δημιουργήσει προβλήματα στους Αμερικανούς της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Κατά τα φαινόμενα είναι και δύσκολο να κινηθεί και εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς οι Αμερικανοί έκαναν σε όλους σαφές ότι όσο η διαδικασία των γεωτρήσεων συνεχίζεται δεν θέλουν προβλήματα και ενοχλήσεις. “Έβγαλαν απαγορευτικό”, μας είπε διπλωματική πηγή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, την Κυριακή -και μετά τις απειλές εναντίον της Exxon Mobil- έφτασε ηχηρότατο μήνυμα στην Άγκυρα από την Ουάσιγκτον για να μην τολμήσει την παραμικρή παρενόχληση.

Εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που ρωτήθηκε από το κανάλι OPEN και την ιστοσελίδα μας, συγκεκριμένα για την απειλητική ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, αποδοκίμασε τις απειλές και επανέλαβε τα εξής:
«Η πολιτική των ΗΠΑ για την ΑΟΖ της Κύπρου είναι μακροχρόνια και δεν έχει αλλάξει: οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, θα πρέπει να μοιράζονται ισομερώς μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης. Αποθαρρύνουμε κάθε ενέργεια ή ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις στην περιοχή».
Την ίδια ώρα μη έχοντας πολλές λύσεις ώστε να εξευμενίσει το λαϊκό του έρεισμα, φροντίζει το υπουργείο δικαιοσύνης της Τουρκίας, να προχωρά με ιδιαίτερα ταχύς ρυθμούς σε δίκες πολιτών ή και στρατιωτικών που η κυβέρνηση της Άγκυρας και οι αρχές ασφαλείας τους έχουν κατηγορήσει ως μέλη της FETO.

Σύμφωνα με πληροφορίες έχουν διεξαχθεί το τελευταίο διάστημα,μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, 289 δίκες από τις οποίες τελεσιδίκησαν οι 220, ενώ τα αποτελέσματα αυτών ήταν η καταδίκη 2.724 προσώπων. Μάλιστα για πάνω από τους μισούς, ο πέλεκυς της Τουρκικής δικαιοσύνης ήταν ιδιαίτερα βαρύς καθώς 1809 άτομα, καταδικάστηκαν σε ισόβια δεσμά.

Ανάμεσα τους, ξεχωρίζουν οι δίκες τουλάχιστον δέκα πρώην Στρατηγών των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, 285 Αξιωματικών, 100 υπαξιωματικών, 125 ειδικευόμενων λοχιών και τέλος 11 ανδρών της Τουρκικής Αστυνομίας.

Πάντως και ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα, σημείωσε πως το κυνήγι όσων στελεχώνουν την οργάνωση FETO θα συνεχιστεί και γι αυτό τον λόγο έχουν εκδοθεί περισσότεροι από 452 φάκελοι για πρόσωπα που η Τουρκία πιστεύει πως ανήκουν στον στενό πυρήνα του Γκιουλέν.

Οι φάκελοι αυτοί θα διαβιβαστούν μέσω του Τουρκικού ΥΠΕΞ και τις αρχές ασφαλείας σε 83 χώρες.

Οι ίδιες πηγές σημείωναν πως οι κρυφές διώξεις συνεχίζονται με επιχειρήσεις της αστυνομίας αλλά και της στρατοχωροφυλακής του Ταγίπ Ερντογάν, σε τουλάχιστον πέντε νομούς που επικεντρώνονται γύρω από το Σαγγάριο, κατά τις οποίες ακολούθησε η σύλληψη περισσότερων από δέκα υπόπτων -ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και πάλι μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας.

Παράλληλα, τις προηγούμενες ημέρες και Τουρκικά μέσα ενημέρωσης, όπως το κρατικό κανάλι, είχαν μεταδώσει πως υπήρχαν συλλήψεις στρατιωτικών σε περιοχές της Κωνσταντινούπολης αλλά και των παράλιων περιοχών της Μικράς Ασίας.

Ο Ερντογάν ενισχύει την στρατοχωροφυλακή

Μόλις πριν από μια εβδομαδα δημοσιοποιήθηκαν προσλήψεις που θέλησε να κάνει ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας στην χωροφυλακή.

Μάλιστα σύμφωνα με πηγές από την Άγκυρα, ο κ. Ερντογάν έβαλε σκοπό να ενισχύσει το σώμα που το βράδυ της 16ης Ιουλίου, ήταν εκείνο που διέσωσε το γόητρο της κυβέρνησης, με 10.000 επιπλέον κόσμου ενώ ένα μεγάλο μέρος από αυτούς όπως λένε οι πληροφορίες θα είναι η έφιππη νέα περιπολία, κυρίως σε τουριστικές περιοχές όπως η Κωνσταντινούπολη.

Παράλληλα οι Τουρκικές αρχές στο Νομό Bingol, έχουν ονομάσει 26 περιοχές ως “κόκκινη ζώνη” προσωρινής ειδικής ασφαλείας.

Με αυτές τις διαπιστώσεις, Αξιωματικοί των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σχολίασαν πως ο κ. Ερντογάν μας έχει συνηθίσει πλέον να κινείται πάνω σε συγκεκριμένους άξονες.

Ο ένας είναι η ρητορική έντασης, ο δεύτερος είναι οι πρακτικές έντασης, οι οποίες ωστόσο δεν του βγαίνουν με τα ηχηρά μήνυμα που έχει πάρει από τις χώρες της ενεργειακής συμμαχίας κι ένας άλλος δρόμος είναι να διαρρηγνύει τα ιμάτια του για απόδοση δικαιοσύνης στο εσωτερικό του, ρίχνοντας στις φυλακές, πολλές φορές ακόμη και αθώους πολίτες.

HellasJournal



Τις τελευταίες εβδομάδες ο Tούρκος υπουργός Aμυνας, Χουλουσί Ακάρ, παρουσιάζει διάφορους χάρτες με ακραίες τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος των ελληνικών θαλασσίων ζωνών. Οι χάρτες αυτοί δημιουργήθηκαν την περίοδο 2010-12. Είχε προηγηθεί η υπογραφή συμφωνιών μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας με Αίγυπτο (2003), Λίβανο (2007) και Ισραήλ (2010). Με αυτές η Κύπρος οριοθέτησε την αποκλειστική οικονομική ζώνη της στις νότιες και νοτιοανατολικές της θάλασσες.

Γράφει ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α

Πριν δύο μέρες ο Τούρκος ΥΠΕΞ μιλώντας σχετικά με τις διμερείς διαφορές που υπάρχουν με τη χώρα μας, ανέφερε ότι εκτός από τη διπλωματία υπάρχει και μια ακόμα επιλογή υπονοώντας την πολεμική αναμέτρηση.

Η αναφορά αυτή δεν γίνεται πρώτη φορά από τον κ. Τσαβούσογλου. Τον Ιανουάριο του 2017 σε ομιλία του στο τουρκικό κοινοβούλιο, ανέφερε και πάλι ότι έχουμε τρεις επιλογές για να επιλύσουμε τις διαφορές μας. Πρώτον μέσω διπλωματίας, δεύτερον μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαστήριο και τρίτον με τη χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Αν εξετάσουμε τις επιλογές που έθεσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ για την επίλυση των διαφορών μας, απαιτείται να επισημάνουμε τα εξής :

Παρά τους λεονταρισμούς που εκτοξεύει η Τουρκία, η επίλυση των διαφορών μέσω της στρατιωτικής ισχύος, ενδεχομένως δεν είναι επιθυμητός τρόπος για την Άγκυρα. Απ΄ ότι έχει φανεί στις μέχρι σήμερα ελληνοτουρκικές κρίσεις, η Τουρκία δεν φαίνεται διατεθειμένη να αναλάβει το ρίσκο που συνεπάγεται η διεκδίκηση των μονομερών επεκτατικών αξιώσεων της και να οδηγηθεί σε σύγκρουση μεγάλης κλίμακας. Ένα μη αναμενόμενο αποτέλεσμα θα μπορούσε να διαταράξει την σταθερότητα του τουρκικού κράτους και να έχει καταλυτικές επιπτώσεις για την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, που θα έπρεπε να διαχειριστεί τις εσωτερικές συνέπειες αυτού. Η Άγκυρα επιδιώκει την επίτευξη των Αντικειμενικών της Σκοπών, χωρίς τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Επιθυμεί με απειλές βίας και αμφισβητήσεις μέσω λεκτικών προκλήσεων και επιχειρησιακών δράσεων, να μας φέρει σε μια τέτοια κατάσταση που θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ενός πολέμου που και η ίδια στην ουσία δεν επιθυμεί ή ενός συμβιβασμού που θα είναι επιζήμιος για τα εθνικά μας συμφέροντα. Η υποχωρητικότητα από την πλευρά μας, εξυπηρετεί την επίτευξη επιμέρους τουρκικών επιδιώξεων, οι οποίες μακροχρόνια θα ισοδυναμούν με μεγάλη νίκη ή εκπλήρωση του συνόλου των στόχων που έχει θέσει η Άγκυρα. Να επισημάνουμε ότι μια δυναμική ελληνική απάντηση στην προκλητικότητα της Τουρκίας, σε τόπο και χρόνο κατόπιν δικής μας επιλογής θα είναι επιτυχημένη αν η Τουρκία «τιθασευτεί». Σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ότι αυξάνεται η πιθανότητα μιας στρατιωτικής σύγκρουσης έστω μικρής κλίμακας.

Η προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό δικαστήριο, δεν κατοχυρώνει απόλυτα τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οι αποφάσεις ακολουθούν συνήθως την παράδοση των ίσων αποστάσεων ή της μη απόλυτης ικανοποίησης κανενός από τα διάδικα μέρη. Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι οι δύο χώρες να έχουν αποδεχθεί τη γενική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Στο παρελθόν και συγκεκριμένα το 1976 λόγω κρίσης που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, η Ελλάδα προσέφυγε μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά η Τουρκία δεν προσήλθε και το Δικαστήριο κήρυξε εαυτόν αναρμόδιο. Δεν θα είχε επίσης ουσιαστικό αποτέλεσμα, αν η προσφυγή δεν περιελάμβανε και πολιτική συμφωνία για το σύνολο των διαφορών. Αν γινόταν μια προσφυγή στη Χάγη μόνο για ένα ζήτημα όπως αυτό της υφαλοκρηπίδας και δεν επέλυε σοβαρά ζητήματα αμφισβήτησης όπως οι γκρίζες ζώνες, θα διατηρούσε την υφιστάμενη κατάσταση έντασης.

Τέλος η επιλογή της διπλωματίας ή των διαπραγματεύσεων είναι λύση που επιθυμούν και οι δύο πλευρές αλλά το επιθυμούν με διαφορετικούς τρόπους. Η Τουρκία θέλει να οδηγηθούμε σε διαπραγματεύσεις υπό την απειλή χρήσης βίας και κάτω από μια ανισορροπία στο ισοζύγιο ισχύος για την επίτευξη των μέγιστων δυνατών αποτελεσμάτων από την πλευρά της. Την παρούσα χρονική βρίσκεται στο στάδιο της υλοποίησης το ενεργειακό πρόγραμμα που έχει σχεδιασθεί από την Κύπρο και την Ελλάδα. Η Τουρκία νοιώθει ότι διαφοροποιούνται τα δεδομένα και δεν είναι διατεθειμένη να μείνει εκτός της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της περιοχής. Για το λόγο αυτό είναι πολύ πιθανό το επόμενο διάστημα να κλιμακώσει τις προκλήσεις της με σκοπό να οδηγηθούμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ακόμα και μέσα από ένα θερμό επεισόδιο.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Νέα επίθεση με πολεμικές απειλές κατά της Ελλάδας εξαπέλυσε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, M. Cavusoglu σχετικά με το δικαίωμα τηςνα επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια τα χωρικά της ύδατα.

«Αυτό το ζήτημα θα το λύσουμε με την Ελλάδα μέσω διπλωματίας ή θα το πάμε στο δικαστήριο; Για μας υπάρχει μια ακόμη επιλογή. Εάν η εθνοσυνέλευση και το κράτος μας αξιολογήσει και εκείνη την επιλογή τότε θα είναι μια μονόπλευρη επιλογή. »

Εννοώντας ξεκάθαρα ότι υπάρχει η επιλογή του πολέμου. Όταν ένας ΥΠΕΞ μιλάει με τέτοιο τρόπο αυτό σημαίνει ότι του έχει δώσει το δικαίωμα η απέναντι πλευρά (η Ελλάδα) να μιλάει έτσι επειδή φοβάται ακόμα και να απαντήσει λεκτικά.

Τις δηλώσεις αυτές τις έκανε μιλώντας στην κοινοβουλευτική επιτροπή προϋπολογισμού, ο Cavusoglu υποστήριξε ότι το θέμα του Αιγαίου είναι πιθανό να πάει για συζήτηση στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Cavusoglu ανέφερε ότι στο θέμα των νησιών του Αιγαίου έχει γίνει η κατάλληλη ενημέρωση στα κόμματα της αντιπολίτευσης και έχουν δοθεί όλες οι εξηγήσεις.

«Μέχρι την κρίση των Ιμίων του 1996 ό,τι έγινε, έγινε. Μετά από αυτό καμιά κυβέρνηση δεν έχει ευθύνη σε αυτό το θέμα. Δεν υπάρχει καμιά ντε φάκτο ή νομική αλλαγή σε κανένα από τα νησιά αυτά» είπε ο Τούρκος ΥΠΕΞ, ο οποίος δέχθηκε για ακόμα μια φορά επίθεση από κεμαλιστές βουλευτές που επανέφεραν τους ισχυρισμούς του περί των «18 νησιών που έχουν κατακτήσει οι Έλληνες».

Όσον αφορά τις διερευνητικές συνομιλίες ο Cavusoglu τόνισε ότι αυτές άρχισαν πριν έρθει το κόμμα του στην εξουσία από την περίοδο που πρωθυπουργός ήταν ο B. Ecevit.

«Γιατί ξεκίνησαν; Για να επιλυθούν τα προβλήματα της υφαλοκρηπίδας και των χωρικών υδάτων με την Ελλάδα. Αυτό το ζήτημα θα το λύσουμε με την Ελλάδα μέσω διπλωματίας ή θα το πάμε στο δικαστήριο; Για μας υπάρχει μια ακόμη επιλογή. Εάν η εθνοσυνέλευση και το κράτος μας αξιολογήσει και εκείνη την επιλογή τότε θα είναι μια μονόπλευρη επιλογή.

Αυτό είναι άλλο ζήτημα. Αυτό το θέμα θα το πάμε και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας με μια έκθεση» υποστήριξε ο Cavusoglu

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ αναφέρθηκε και στο Κυπριακό, υπογραμμίζοντας πως η θέση της Τουρκίας είναι ξεκάθαρη.«Η τουρκική κυβέρνηση δεν είχε ποτέ και δεν θα έχει ούτε από δω και πέρα πολιτική «δώσε το και γλίτωσε στο Κυπριακό»«Τί είπαμε πέρσι στο Κραν Μοντάνα; Εκείνοι που λένε μηδέν εγγυήσεις και ασφάλεια να ξυπνήσουν από το όνειρο, είπαμε.
Που είπαμε εμείς «δώσε το και γλίτωσε»;Αυτά τα θέματα τα προχωράμε μαζί με την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Τέτοια πολιτική δεν είχαμε ποτέ. Και δεν θα έχουμε ούτε και από δω και πέρα» υπογράμμισε ο κ.Cavusoglu.

Πηγή:Pronews


Επιβάλλεται η επαναξιολόγηση της Τουρκίας

Του Πέτρου Μηλιαράκη 

Η γειτονική Τουρκία από το 1973-1974 σε στρατηγικό επίπεδο θέτει ζητήματα για την κυριαρχία της Ελλάδας και μάλιστα σε ζητήματα διεθνούς δικαίου που ιδρύουν αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα για την ελληνική Επικράτεια.

Η συνταγματική τάξη στην Ελλάδα επιβάλλει στα όργανα άσκησης εξουσίας αφενός να ακολουθούν τους γενικά παραδεδεγμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου και αφετέρου να υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Το χρέος αυτό είναι ανένδοτο έναντι οιουδήποτε επιβουλεύεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η πρωτοείσακτη θεωρία από τουρκικής πλευράς να διακηρύσσεται πόλεμος για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, καθώς και να απειλείται χρήση βίας ακριβώς για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, αφορά θεωρία και πολιτική εξ αιτίας της οποίας εκ προοιμίου η Τουρκία αποκόπτεται από τα πολιτισμένα κράτη, πράγμα που πρέπει να αναδεικνύεται από πλευράς Ελλάδας στα διεθνή fora και στη διεθνή διπλωματία.

Και ναι μεν η Συμμαχία εντός του ΝΑΤΟ δεν προβλέπει περίπτωση εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ δύο κρατών-μελών (διαφορετικά «τι είδους» Συμμαχία θα ήταν), ωστόσο δεν προβλέπει και κάποια «ρήτρα αλληλεγγύης» για το κράτος-μέλος της Συμμαχίας που απειλείται (από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε) όταν επιδιώκει να ασκήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Αυτό όμως δε δικαιολογεί οποιοδήποτε κράτος-μέλος της συγκεκριμένης Συμμαχίας από το να απέχει να λάβει θέση ακόμη και εμπράκτως, εφόσον αντικείμενο της διαμάχης είναι η υπεράσπιση της διεθνούς έννομης τάξης. Με τούτα τα δεδομένα (και όσο το παρόν περίγραμμα επιτρέπει), υπ’ όψιν τα εξής:

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας προσφάτως τοποθετήθηκε με το ότι: «…Δεν θα επιτρέψουμε τον φυσικό πλούτο της ανατολικής Μεσογείου να τον εκμεταλλευθούν κάποιοι άλλοι… Δεν θα αφήσουμε σε κανέναν ληστή να εκμεταλλευθεί τα συμφέροντα μας στην περιοχή». Έτσι κατά τον Τούρκο Πρόεδρο είναι «ληστές» όλοι όσοι στο πλαίσιο της διεθνούς έννομης τάξης εκμεταλλεύονται το φυσικό πλούτο που τους ανήκει.

Βεβαίως, οι προαναφερόμενες «δηλώσεις» του Τούρκου Προέδρου δεν εμποδίζουν το υπερσύγχρονο πλωτό γεωτρύπανο Stena Ice Max να έχει ήδη ξεκινήσει για την Κύπρο με πιθανή ημερομηνία άφιξης τη 12η Νοεμβρίου. Επίσης οι δηλώσεις αυτές δεν εμπόδισαν την Κυπριακή Δημοκρατία να εκδώσει την επιβαλλόμενη NAVTEX με βάση την οποία δεσμεύεται η «συγκεκριμένη περιοχή», όπου από τη 10η Νοεμβρίου έως και 25η Φεβρουαρίου, ο αμερικανικός πετρελαϊκός κολοσσός EXXON MOBIL συνεργαζόμενος με την Qatar Petroleum θα ξεκινήσει την πρώτη γεώτρηση στο Οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ.

Η ΚΟΙΝΗ ΑΜΥΝΑ

Πέραν των προαναφερομένων και την όποια στάση των ΗΠΑ έναντι των τουρκικών απειλών, και ειδικότερα ως προς το Αιγαίο αλλά και τα δικαιώματα Ελλάδας-Κύπρου αναφορικώς με την ΑΟΖ, επιβαλλόμενη είναι ειδικώς ως προς τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αλληλεγγύη τους έναντι των παράνομων απειλών της Τουρκίας ως προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Συνεπώς τίθεται ζήτημα κοινής άμυνας και εγγύησης συνόρων για τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το ζήτημα αυτό (της κοινής άμυνας) προσφάτως ήταν αντικείμενο έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που κατέληξε στην έκδοση «Λευκής Βίβλου» την 1η Μαρτίου 2017. Επίσης διεξήχθη και έρευνα της κοινής γνώμης από 15-25 Απριλίου 2017 μέσω του «Ευρωβαρόμετρου». Η κοινή γνώμη δε απεφάνθη θετικώς σε ποσοστό 75% υπέρ της Κοινής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας, ενώ το 55% των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ακόμη και «ευρωπαϊκού στρατού». Μετά ταύτα, την 7η Ιουνίου 2017 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε τη δημιουργία «Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας», πράγμα που έτυχε θετικής ανταπόκρισης στο Συμβούλιο Κορυφής της 22ας Ιουνίου 2017. Πέραν των προαναφερομένων όμως θα πρέπει να επισημειωθούν και τα εξής:

ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η ίδρυση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) στο χρόνο συγκρότησής της (1949) ήταν ατελής, χωρίς τη συμμετοχή δύο όμορων κρατών, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η επιβαλλόμενη δε ένταξη των κρατών αυτών αξιολογήθηκε σε ιδεολογικοπολιτικό αλλά και στρατηγικό επίπεδο, από τον (τότε) Υπουργό των Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον, ως εξής:
«Η εισδοχή των δύο χώρων δεν θα συντελέσει μόνον εις την ενίσχυσιν της ιδικής των ασφαλείας, αλλά και των άλλων χωρών του Συμφώνου, περιλαμβανομένης και της ιδικής μας. Αρκεί να ρίξωμεν ένα βλέμμα εις τον χάρτην, διά να είδωμεν ποία είναι η στρατηγική σημασία των δύο χωρών διά τη δυτικήν άμυναν: φρουρούν τας ανατολικάς προσβάσεις προς την Μεσόγειον, περιλαμβανομένων και των στενών της Ιταλίας, από τη Μαύρην Θάλασσαν προς την Κεντρικήν Μεσόγειον. Επιπλέον, η Τουρκία πλευροκοπεί τας χερσαίας οδούς, αι οποίαι άγουν από τη Ρωσίαν προς τας πλούσιας πετρελαιοπηγάς της Μέσης Ανατολής. Είναι δε γνωστή η απόφασις της Ελλάδος και της Τουρκίας να διατηρήσουν την ελευθερίαν και ανεξαρτησίαν των και να αναπτύξουν περαιτέρω τη δύναμίν των εις αποφασιστικόν φράγμα εναντίον του επιθετικού κομμουνισμού, ιδιαιτέρως εις την Μέσην Ανατολήν».
Αυτό ήταν το δόγμα της εποχής. Για την πληρότητα όμως του ιστορικού και πολιτικού λόγου θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και τα παρακάτω:

Η σημερινή Ρωσία πρέπει να αντιστοιχηθεί ως προς τις επιρροές της (ή όχι) σε σχέση με τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Συνεπώς: θα πρέπει να αξιολογηθεί ο σημερινός γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας στο κατά πόσον είναι ο αντίστοιχος της «ψυχροπολεμικής περιόδου», σε «αντιπαράθεση» με:
1) την Αρμενία,
2) το Αζερμπαϊτζάν,
3) τη Λευκορωσία,
4) την Εσθονία,
5) τη Γεωργία,
6) το Καζακστάν,
7) το Κιργιστάν,
8) τη Λετονία,
9) τη Λιθουανία,
10) τη Μολδαβία,
11) το Τατζικιστάν,
12) το Τουρκμενιστάν,
13) το Ουζμπεκιστάν και
14) την Ουκρανία -που αφορούσαν στην τότε ΕΣΣΔ.

Με τούτα τα δεδομένα επιβάλλεται επαναξιολόγηση της Τουρκίας από πλευράς των ΗΠΑ. Παραλλήλως όμως επιβάλλεται τα Ενωσιακά Όργανα να συνειδητοποιήσουν εγκαίρως ότι χωρίς κοινή άμυνα και εγγύηση συνόρων δεν μπορεί να υπάρξει και κοινό νόμισμα!..

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
«Τα Ενωσιακά Όργανα επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουν ότι χωρίς κοινή άμυνα και εγγύηση συνόρων δεν μπορεί να υπάρξει και κοινό νόμισμα!»
* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU).
HellasJournal

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget