Articles by "Κύπρος"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Κωνσταντίνος Κόλμερ

Αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μη κατονομαζόμενος –το πράγμα έχει σημασία– εξέφρασε την παγία αμερικανική θέση όσον αφορά τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποθαρρύνει τις ενέργειες και τη ρητορική που αυξάνουν την ένταση στην περιοχή και διετύπωσε την άποψη ότι «οι πόροι της Κύπρου θα πρέπει να μοιράζονται ισομερώς (υπογραμμίσεις μας), μεταξύ των δύο κοινοτήτων», ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής. Βέβαια, «στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης» του Κυπριακού προβλήματος, κατά πώς την αντιλαμβάνεται η Τουρκία και το «σχέδιον Ανάν» .

Μόνον ένας ανώνυμος εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών θα μπορούσε να υποκρίνεται ότι αγνοεί ότι το Κυπριακό είναι υπόθεση παρανόμου εισβολής και κατοχής ανεξαρτήτου κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ. Ένας πονηρός διπλωμάτης θα έπαιζε με τις λέξεις «πάγιο» και «ισομερής» για να περάσει η επίβουλη πολιτική του στο Κυπριακό εις αγραμμάτους.

«Παγία θέσις» σημαίνει «σταθερή, μόνιμη και αμετακίνητη» πολιτική, αλλά η αμερικανική έχει περάσει από σαράντα κύματα: Από το «εμπάργκο όπλων» του προέδρου Κάρτερ εις βάρος της Τουρκίας την επαύριον της εισβολής μέχρι και σειράς αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας που αναγνωρίζουν ως νόμιμη μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία με αμερικανική ψήφο. «Ισομέρεια» εξ άλλου σημαίνει από διαμοίραση, εν προκειμένω των ενεργειακών πόρων στην Κυπριακή ΑΟΖ, 50-50 με την τουρκική κοινότητα της νήσου μέχρις και το χημικό φαινόμενο, κατά το οποίο διαφορετικές ενώσεις έχουν την ίδια σύνθεση και το ίδιο μοριακό βάρος.

Οι Ταλεϊρανδίσκοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Γνωρίζομε εν τούτοις από τις βρετανικές απογραφές ότι προ της τουρκικής εισβολής, ο ισλαμικός πληθυσμός της Κύπρου ήταν μόλις 18% του συνόλου αποτελουμένου κυρίως από Έλληνες και από ολίγους Μαρωνίτες και Αρμενίους, όλους χριστιανούς. Βεβαίως, κατόπιν της τουρκικής εισβολής, τον Αύγουστο του 1974, ο μεν τουρκοκυπριακός πληθυσμός εμειώθη αισθητώς, οι δε επήλυδες προσκλειθέντες εξ Ανατολίας Τούρκοι, αυξήθησαν κατακορύφως, με τη γνωστή τακτική αποικισμού και εξοντώσεως των γηγενών (όρα Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως της Ίμβρου και της Τενέδου, καθώς και Σύρους Άραβες της Αλεξανδρέττας.

Αλλά ακόμη και σήμερα, οι ελεύθεροι Κύπριοι στο νότιο τμήμα της νήσου, αποτελούν την πλειοψηφία του συνολικού πληθυσμού, οπότε η «παγία αμερικανική πολιτική» υποφέρει λογικώς και αντιφατικώς ακόμη και προς το μονομερές υπέρ της Τουρκίας σχέδιον Ανάν.
Ισομερής κατά τα αγγλοελληνικά λεξικά αντιστοιχεί στη βαρβαρίζουσα διατύπωση: having equal parts.

Να υπενθυμίσωμε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δια να το καταλάβουν οι Ταλεϋρανδίσκοι του, χωρίς ίχνος ρατσισμού, ότι ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός is not of equal size population (δεν είναι του ίδιου μεγέθους πληθυσμός) με το ανελεύθερο τμήμα της Νήσου και θα ήταν παράδοξο οι ενεργειακοί πόροι των ΗΠΑ να διεμοιράζοντο με τους γηγενείς Ινδιάνους 50-50 κατά τη λογική του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Από πλευράς, τέλος, υψηλής γεωπολιτικής, τι θα έλεγαν οι γείτονες της Κύπρου και σύμμαχοι της Αμερικής Ισραηλινοί, αν πάλι σημαντικοί ενεργειακοί πόροι κατελαμβάνοντο από την Τουρκία, όπως επιχειρεί ανεπιτυχώς στη Μοσούλη του Ιράκ, στη Συρία με το Ισλαμικό Κράτος και αλλού;

Η λογική, η διπλωματία και η ιστορία ενισχύουν την ανισομέρεια του μεριδίου των ενεργειακών πόρων στην Κύπρο. Καλόν θα ήταν οι Αμερικανοί διπλωμάτες να παύσουν εκθέτοντες την ακριβοδικαία κρίση, στην περίπτωση της πολύπαθης Κύπρου και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά.

slpress

Γιώργος Χατζησάββας

Πριν σχεδόν μισό αιώνα, στην Κύπρο έγινε μια εισβολή, και σήμερα συνεχίζεται μια κατοχή της οποίας τα αποτελέσματα αντί να εξεγείρουν τον Κυπριακό Ελληνισμό τον καθιστούν υπόδουλο ξένων ιδεολογιών και εντολοδόχο αλλότριων συμφερόντων. Σε μία πατρίδα όπου η κατοχή αποτελεί ένα καθημερινό γεγονός και η σημαία της ντροπής στον Πενταδάκτυλο γίνεται καθημερινό αντίκρισμα και σε μια πατρίδα πλούσια από ήρωες, που για την οποίαν έδωσε τη ζωή του ένας Ονήσιλος, ένας Κίμωνας, ένας Ευαγόρας, ένας Κυπριανός, ένας Κυριάκος Μάτσης και ένας Γρηγόρης Αυξεντίου, έρχονται μερικοί κατά φαντασίαν αριστερίζοντες να σαμποτάρουν την ιστορική αλήθεια και να διαμορφώσουν ένα μπασταρδεμένο λαό, χωρίς ρίζες και χωρίς εθνικά ιδανικά.

Πώς άλλωστε θα τελεσφορούσε η αποξένωση από την ιστορία μας αν δεν υπήρχαν και οι σύγχρονοι Εφιάλτες, που δίχως άλλο, προσπαθώντας να δώσουν τις υπηρεσίες τους στην εξεύρεση και εφαρμογή της όποιας λύσης, επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα νέο ιστορικό γίγνεσθαι; Από την άλλη όμως, με πόση πικρία μπορεί να αναφέρεται σε αυτά κάποιος όταν το κόμμα που υποκινεί τέτοιες ενέργειες είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας; Φυσικά, απέναντι σε τέτοια γραφόμενα, θα ξυπνήσουν τα βαμπίρ της Ιστορίας και θα κάνουν αναφορές σε πραξικοπήματα και άλλα γεγονότα. Έλα όμως που το πραξικόπημα έγινε και τελείωσε, ενώ η κατοχή της μισής Κύπρου συνεχίζεται, ενώ το ΑΚΕΛ με την ενδοτική εμμονή του «ας αποδεχτούμε τα πάντα», προσπαθεί να στηλιτεύσει και να τιμωρήσει την προδοσία του πραξικοπήματος με μια εκ νέου εθνική προδοσία.

Το αποκορύφωμα όμως της πολιτικής παραπληγίας του ΑΚΕΛ κορυφώνεται με τη διαμαρτυρία του για τα Ελληνικά F-16 που πέταξαν στους Κυπριακούς αιθέρες, χρησιμοποιώντας το ως άλλοθι για να δικαιολογήσουν τα προ ολίγων ημερών Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη που παραβίασαν το Κυπριακό F.I.R. Ακριβώς εδώ η αηδία εκτοξεύεται. Αυτό είναι κάτι που περίμενε ο οποιοσδήποτε, όταν το κόμμα της αντιπολίτευσης αντιμαχόταν τον κύριο Αναστασιάδη μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στην Ελβετία, διότι δεν δέχτηκε να συνομιλήσει για συνέχεια του καθεστώτος εγγυήσεων και παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων.

Το απόλυτα χαλκευμένο ιδεολογικά ΑΚΕΛ, το πάλαι ποτέ κομμουνιστικό κόμμα Κύπρου κατάντησε να είναι ο άμεσος εκφραστής της πιο νατοϊκής λύσης που έχει επινοηθεί ποτέ για ένα διεθνές πρόβλημα. Την ίδια στιγμή, όπου το συγκεκριμένο κόμμα μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πολεμά τον σοβινισμό, περιθωριοποιεί πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα, παραμερίζοντας τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών περί επιστροφής όλων των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, νομιμοποιώντας ειδεχθή εγκλήματα πολέμου όπως τον εποικισμό.

Δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν προετοιμάζει το έδαφος. Στα κατασκηνωτικά εργοστάσια παραγωγής της ΠΕΟ, προσπαθεί να διαμορφώσει ένα καινούριο καθεστώς παιδείας στους μελλοντικούς ψηφοφόρους όπου στην Κύπρο δεν υπάρχουν Έλληνες αλλά Κύπριοι. Όπου δεν είναι η Ελληνική η επικρατούσα γλώσσα αλλά η Κυπριακή. Όπου το Ελληνικό εθνικό αίσθημα κατέστρεψε την Κύπρο και τον λαό της. Ευτυχώς όμως η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αίμα των αμούστακων παλληκαριών που έδωσαν τον τελευταίο αγώνα για την ελευθερία της Κύπρου, την εθνική αυτοδιάθεση του Κυπριακού Ελληνισμού όπου μονάχος του θα αποφάσιζε τη μοίρα του και τη λαϊκή κυριαρχία. Όπου η πλειοψηφία θα αποφάσιζε και η κάθε λογής μειονότητα θα προστατευόταν όπως συμβαίνει σε όλα τα κανονικά κράτη του κόσμου.

Ο ξεπεσμός της αριστεράς θα βγει αργά ή γρήγορα στην επιφάνεια. Διότι το κόμμα που καυχιέται πως είναι του λαού, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον ίδιο το λαό. Διότι όλοι εκείνοι που πανηγυρίζουν με το διάνοιγμα των οδοφραγμάτων την ίδια στιγμή που το κατοχικό καθεστώς τους προϋπαντεί με ταμπέλες «Καλωσορίσατε στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» δεν εκπροσωπούν τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό (τάδε έφη Μακάριος).

Μακάρι έστω και σήμερα, όπως άλλοτε βρέθηκαν εκείνα τα αμούστακα παλληκάρια για να δώσουν τον δικό τους αγώνα, να βρεθούν και σήμερα άλλα τέτοια παιδιά για να δώσουν πλέον τον πολιτικό αγώνα έναντι της κατοχής, του τουρκικού σοβινισμού και έναντι του εγχώριου ενδοτισμού.

*Μέλος της Συμμαχίας Νέων
Φιλελεύθερος


ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΚΟΥΜΑΣ
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Η Τουρκία από τη ρητορική περνά στις πράξεις και επιχειρεί να επιβάλλει τετελεσμένα στην κυπριακή ΑΟΖ. Η χθεσινή είσοδος του τουρκικού ερευνητικού σκάφους, «Μπαρμπαρός», στο θαλασσοτεμάχιο 4, της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνοδευόμενο από τέσσερα πολεμικά πλοία, στέλνει μηνύματα προς πολλούς αποδέκτες, κυρίως όμως προς τη Λευκωσία.
Το γεγονός ότι τα τουρκικά σκάφη, ερευνητικό και πολεμικά, αναχώρησε από το τεμάχιο 4 δεν σημαίνει τίποτε επί της ουσίας καθώς είναι προφανές πως θα επανέλθει.

  • Όταν ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωνε πρόσφατα ότι «οι Αμερικανοί έχουν μια στάση“μην μπείτε μόνο εκεί ( τεμάχιο 10) και από ‘κει και πέρα να κάνετε οτιδήποτε”», φαίνεται να είχε δίκαιο.
Οι Τούρκοι προφανώς και δεν θα παρενοχλήσουν την Exxon Mobil, ενδεχομένως ούτε και άλλων εταιρειών τις έρευνες, όπως της Total. Θα προβαίνει σε ενέργειες που ενοχλούν την Κυπριακή Δημοκρατία και ευθέως αμφισβητούν την κυριαρχία τους.
Υπάρχει από χθες ένα δεδομένο το οποίο δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει:
  • Οι Τούρκοι έχουν εισβάλει στην κυπριακή ΑΟΖ και το ερευνητικό τους πλοίο υποστηρίζεται από τέσσερις πολεμικές φρεγάτες. Σημειώνεται συναφώς ότι από κοντά παρακολουθώντας τις τουρκικές κινήσεις βρίσκεται και η φρεγάτα του ελληνικού πολεμικού ναυτικού «Ψαρά», η οποία έλεγχε τις κινήσεις του «Μπαρμπαρός», όταν κινείτο τις προηγούμενες ημέρες σε θαλάσσια περιοχή της Ελλάδος.
Κανείς δεν ανέμενε πως θα υπήρχαν αντιδράσεις από τρίτους στις τουρκικές προκλήσεις. Ούτε από τους Αμερικανούς, ούτε τους Γάλλους, τους Ισραηλινούς. Όλοι τους θα αντιδράσουν όταν θα επηρεασθούν ευθέως τα δικά τους συμφέροντα. Αν και είναι προφανές πως αμφισβητώντας η Τουρκία την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το δικαιώματα της να υλοποιήσει το ενεργειακό της πρόγραμμα, αμφισβητούν και τις συμφωνίες που έχει συνάψει η Λευκωσία μαζί τους.
Είναι προφανές πως εισερχόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο ενόψει του γεγονότος ότι το καθεστώς Ερντογάν κλιμακώνει βαθμηδόν την ένταση εγκαταλείποντας ενίοτε τις ρητορικές εξάρσεις και «μετακομίζοντας» στις πράξεις.
Η ενέργεια αυτή της Άγκυρας στο θαλασσοτεμάχιο 4 θεωρείται ως το πρώτο βήμα αντίδρασης έναντι της Κύπρου και του ενεργειακού προγράμματος. Η κίνηση αυτή στην σκακιέρα της έντασης και των τακτικών ενεργειών διαψεύδει  εν πολλοίς όσους- κυρίως σε Ελλάδα και Κύπρο- θεωρούσαν πως ο Ταγίπ Ερντογάν θα ρίξει τους τόνους και δεν θα προβεί σε προκλήσεις, σε ενέργειες αποτροπής των ενεργειακών σχεδιασμών της Λευκωσίας.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΑΙΝΟΥ

Ελληνίδες και Έλληνες της ημικατεχόμενης Κύπρου, καλημέρα σας.
ΟΧΙ.
Σε αυτό οφείλει το ελληνικό έθνος την επιβίωσή του.
Με αυτό σώζει την αξιοπρέπειά του.
Παίρνει υπόσταση όταν τεκμηριώνεται με το αίμα.
Κατοχυρώνεται όταν ειπωθεί από όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη της καταγωγής τους.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε πει πολλά «όχι».
ΟΧΙ που γεννούσαν μυριάδες άλλα τέτοια.
ΟΧΙ που σε καμιά περίπτωση δεν υπονοούσαν πόσο μάλλον να τσιμέντωναν οποιοδήποτε «ναι».
Σήμερα είναι η επέτειος μιας ακόμη λαμπρής άρνησης.
Ένα ακόμα ένδοξο ΟΧΙ πιασμένο χέρι χέρι με ένα “μολών λαβέ” έλαχε σε αυτή τη φυλή , την ελληνική να το βροντοφωνάξει στην Ιταλία, σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία που με τη βία θέλησε να επιβάλει την δική της τάξη πραγμάτων επιδιώκοντας να μεταβάλει τη Μεσόγειό μας, σε Μεσόγειό της.
«Αν η Ελλάδα ενέδιδε στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι κανείς δεν θα είχε το δικαίωμα να την κατηγορήσει» είπε σε ραδιοφωνική ομιλία του το 1942 ο Βρετανός υπουργός.Μα πόσο λάθος είχε!
Θα είχαν κάθε δικαίωμα να την κατηγορήσουν,
γιατί το «Μάχου Υπερ Πίστεως και Πατρίδος», που είχε τον τιτλο-προτροπή η προκήρυξη του Υψηλάντη , ωσάν θεριό θα έμπηγε τα νύχια του απάνω στου καθενός την συνείδηση.
Όχι ! Οι Έλληνες δεν είχαν επιλογή!

: «…Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5ης και 30 πρωινής της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.»,

Mε αυτό το λιτό πολεμικό ανακοινωθέν άρχισε να στάζει το αιμάτινο μελάνι απάνω στις σελίδες του βιβλίου μιας Ιστορίας τριών χιλιάδων χρόνων .
Από το στόμα του Λεωνίδα,
το ΟΧΙ έφτασε στα χείλη Κωνσταντίνου Δραγάτση Παλαιολόγου,
κοινώνησε την ψυχή του Διάκου εκεί στην Αλαμάνα,
δρασκέλισε τον ουρανό κι αντάμωσε τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό στην πλατεία του Σεραγιού,
πορεύτηκε άλλα 119 χρόνια για να ειπωθεί ξανά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Ιωάννη Μεταξά.

Και τεκμηριώθηκε.

Εκεί στην ελληνοαλβανική μεθόριο , όπου «με το χαμόγελο στα χείλη» πήγαιναν
« οι φαντάροι μας μπροστά» έχοντας «οδηγήτρα την πανίσχυρη Κυρά,την Παναγιά που τους εχάρισε τετράδιπλα φτερά για να διαβαίνουν τα χιονοσκέπαστα βουνά».(Γ,Βερίτης)
Τόσο μπροστά που ο εχθρός γελοιοποιήθηκε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει για να υπερασπιστεί τη δική του επικράτεια.

Τεκμηριώθηκε εκεί ,
«Με τις ατέλειωτες συνοδείες γερόντων, γυναικών και παιδιών που ανέβαιναν αδιάκοπα προς την Πίνδο φέρνοντας στα χέρια, στους ώμους, στα κεφάλια το πολύτιμο υλικό, το απαραίτητο για τον στρατό. Άνθρωποι τους οποίους η ηλικία είχε θέσει στο περιθώριο της δράσης, έβρισκαν τώρα δυνάμεις για αναβάσεις με βάρη , κατορθωτές μόνο από ρωμαλέους αθλητές. Χωρικές ανέβαιναν η μια πίσω από την άλλη, αλλλόκοτες κανηφόροι του πολέμου, θηλυκοί Άτλαντες, που δεν καταθλίβονταν από το βάρος του φορτώματος.» (Δ.Κόκκινος)

Κι εύλογα αναρωτιέται ο ποιητής «Εχθρέ γιατί δε ρώτησες, ποιον πας να κατακτήσεις;»(Πυθαγόρας)
Αλήθεια δεν ήξερες εχθρέ,
πως οι 8 εκατομμύρια λόγχες σου,
θα έβρισκαν τα στήθη ενός ολόκληρου λαού
που με τη γρανιτένια του θέληση θα όρθωνε τείχος αδιαπέραστο κι απόρθητο οχηρό για να υπερασπιστεί την αδιατίμητη κι αλώβητη δια μέσου των αιώνων ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΙΜΗ ;

Τεκμηριώθηκε το ΟΧΙ.

Στην Πρεμετή, την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρα, το Πόγραδετς, τους Αγιούς Σαράντα και σε τόσες άλλες πόλεις και χωριά.

Τεκμηριώθηκε το ΟΧΙ.
Εκεί στην Κύπρο,
γιατί κι η αγγλοκρατούμενη Κύπρος στάθηκε στο πλευρό της Μάνας της.
Με παρελάσεις, σημαιοστολισμούς και δοξολογίες οι Έλληνες της Κύπρου δήλωναν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα μιας Ελλάδας που «είχε μεθύσει με το Αθάνατο κρασί του ‘21» και κοίταζε ίσια στα μάτια τον αιμοσταγή και σιδηρόφρακτο Γολιάθ που στεκόταν απέναντί της.

«Εις ολόκληρην την Κύπρον επικρατεί αφάνταστος ενθουσιασμός αφ’ ης στιγμής ελήφθη η είδησις ότι η Ελλάς απεφάσισε ν’ αμυνθεί διά των όπλων εις την ιταλικήν επίθεσην.Εις ολόκληρον την νήσον υψώθησαν ελληνικαί σημαίαι, αι οποίαι κυματίζουν παρά τας αγγλικάς. Μέγα πλήθως συνεκεντρώθη προ του Ελληνικού Προξενείου της Λευκωσίας και έψαλλεν Ελληνικούς και Αγγλικούς ύμνους…Εις το Προξενείον της Λευκωσίας κατά πυκνάς μάζας προσέρχονται ευσταλείς Κύπριοι, ζητούντες ν’ αποσταλούν εις την Ελλάδα, όπως υπηρετήσουν εις τας τάξεις του ελληνικού στρατού»,
ήταν τα λόγια με τα οποία ο ανταποκριτής του Ρώυτερ στη Λευκωσία περιέγραψε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε.

Οι Άγγλοι αποικιοκράτες χρησιμοποιώντας το σύνθημα: «Εντασσόμενοι στον Αγγλικό στρατό, πολεμάτε για την Ελλάδα και για τη δική σας ελευθερία», εκμεταλλεύτηκαν τα αισθήματα των Κυπρίων που στα λάβαρα της καρδιάς τους ήταν υψωμένες οι λέξεις ΕΝΩΣΙΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, για να τους προσελκύσουν να καταταγούν .

Το Κυπριακό Σύνταγμα που αποτελείτο από λόχους ημιονοδηγών , γενικού μεταγωγικού, σκαπανέων, πεζικού, κινητών πλυντηρίων, αποβατικών σκαφών και μηχανοκίνητων μονάδων, προσέφερε υπηρεσίες σε διάφορα μέτωπα: στη Γαλλία, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή, στην Ελλάδα και στην Ιταλία γράφοντας σελίδες τιμής και δόξας.

Στα ειδικά γυναικεία συμμαχικά σώματα κατατάχθηκαν Κύπριες εθελόντριες για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους συμβάλλοντας κι αυτές στον μεγάλο αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού.

Είχε κι η Κύπρος τους νεκρούς της , τους αιχμαλώτους και τους τραυματίες της στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο , οι Άγγλοι όμως με το τέλος του πολέμου αθέτησαν την υπόσχεση που έδωσαν στον κυπριακό λαό .Κι ήρθε η σειρά του πολύπαθου νησιού να κάνει τον δικό του αγώνα.

Τεκμηριώθηκε με τον καλύτερο τρόπο το ΟΧΙ.
Κι έλαμψε στον ορίζοντα το φως της ελπίδας για τους υπόδουλους λαούς.
Η μικρή Ελλάδα γεννούσε τα μεγάλα θαύματα.
Το γινάτι το ελληνικό που έχει φορεσιά την πίστη στον Θεό και τα μεγάλα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης ενέπνευσε τον θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου ενός θαυμασμού που συμπυκνώθηκε στη ρήση « οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Ο Μουσολίνι συνέχισε τις αποτυχημένες του προσπάθειες για να καταλάβει την Ελλάδα με αποκορύφωμα την Εαρινή Επίθεση τον Μάρτιο του 1941.
Τότε ο Χίτλερ αποφασίζει να βοηθήσει τη σύμμαχό του Ιταλία και να σταθεί στο πλευρό της.
Η διεύρυνση του εχθρικού μετώπου αναγκάζει τον περήφανο ελληνισμό που πολεμούσε «υπέρ βωμών και εστιών»
«όπως σε όλες τις μεγάλες μέρες της ιστορίας του Έθνους, ενιαίος και με όλες τις αρετές του.» (Δ.Κόκκινος), να παραδοθεί στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής όχι όμως πριν δώσει τις τελευταίες του μάχες:

Εκεί στο οχυρό του Ρούπελ όπου μια χούφτα γενναίοι στρατιώτες αποδεκάτισαν πολεμώντας μέχρις εσχάτων τους πολυάριθμους Γερμανούς επιδρομείς.
Εκεί στην Κρήτη όπου « λίγα λιανοτούφεκα στα χέρια των Κρητικών και των ολίγων μισογυμνασμένων εφήβων θαυματούργησαν κι ανάγκασαν τον επιδρομέα να διεξαγάγει επί δύο εβδομάδες φοβερό αγώνα και να υποστεί αιματηρές θυσίες των πιο εκλεκτών στρατευμάτων του, εώς ότου στερεωθεί επάνω στο νησί». (Έκθεση Πολέμου και θυσιών της Ελλάδας 1940-1944)

Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου κι ακολουθεί η παράδοση της Αθήνας σε ένα καφενείο στις 27 Απριλίου 1941.
Κι έγιναν οι πόλεις και τα χωριά κρανίου τόπος.
Όμως τα βασανιστήρια, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις, η πείνα, όλα αυτά τα δεινά δε στάθηκαν ικανά να γονατίσουν τον λαό.

Η τριπλή κατοχή των Γερμανών , των Ιταλών και των Βουλγάρων
βρήκε αντίσταση.

Το αίσθημα της αδικίας ,
για
την υποδούλωση και εξαθλίωση της χώρας,
την εκμετάλλευση του πλούτου της
την καταστροφή του πολιτισμού της
έδωσαν το έναυσμα για την οργάνωση ομάδων «από ψυχωμένους πατριώτες που θα αναπτέρωναν το κλονισμένο φρόνημα του ελληνικού λαού και θα τον ωθούσαν σε πράξεις αντίστασης κατά των κατακτητών», αναφέρει στο βιβλίο του ο αγωνιστής της Αντίστασης Βύρωνας Καραγιάννης, γιος της ηρωίδας αγωνίστριας της Αντίστασης, Λέλας Καραγιάννη, μάνας εφτά παιδιών, αρχηγού της ομάδας «Μπουμπουλίνα», η οποία συνελήφθη από τους Γερμανούς, κατόπιν προδοσίας, και εκτελέστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 , ένα μήνα πριν την Απελευθέρωση της Ελλάδας .

Τον Οκτώβριο του 1944 ο κατακτητής αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Στο βράχο της Ακρόπολης υψώθηκε και πάλι η γαλανόλευκη.

Μακρύς ο κατάλογος των θυμάτων. Υπολογίζεται ότι 750 000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και της τριπλής κατοχής.

Πόσο απέχουμε εμείς σήμερα από εκείνο το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940;
Ας μην απαντηθεί το ερώτημα με ψυχρά Μαθηματικά.
Με μια απλή αφαίρεση.
Να βάλουμε το χέρι στην καρδιά αντικρύζοντας τον Πενταδάκτυλο,
τα καζίνα και τα ΠΡΏΗΝ οδοφράγματα,
τα χρηματιστήρια και τις Τρόικες,
τον στρατό μας πια που «είναι για τα απολύτως απαραίτητα»
για να δώσουμε μια ειλικρινή απάντηση.

Ο Έλληνας είναι προορισμένος για να λέει ΟΧΙ όταν οι άλλοι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο του συμβιβασμού επικαλούμενοι τη λογική.

Aυτή την ώρα η πατρίδα μας μετέρχεται δύσκολο αγώνα για την κατοχύρωση και διασφάλιση των εθνικών της δικαίων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων δυστυχώς όμως αποτελεί ένα ακόμη πιόνι στο κέντρο των εμπλεκόμενων συμφερόντων μιας σκακιέρας που έχει στηθεί από τους δυνατούς της γης.

Και στους δυνατούς της γης δε συμφέρει να το αντιληφθούμε γιατί θα αντισταθούμε.
Και για να μην το αντιληφθούμε πρέπει να χάσουμε την εθνική μας υπόσταση.
Προωθούν οι «πολιτισμένοι εχθροί», τους πιο ακατάλληλους στις πιο κατάλληλες θέσεις, σε κέντρα λήψης αποφάσεων.
Ναι, αυτή η επίθεση γίνεται έντεχνα, ύπουλα...
Ο εχθρός είναι εντός των τειχών κι έχει ήδη επιστρατεύει τα «παραισθησιογόνα» του.
Είναι αυτός ο ίδιος που κοιτάει απαξιωτικά τη γαλανόλευκη.
Είναι ο ίδιος που τον βλέπεις στο οδόφραγμα να χαϊρεντίζεται με ντέφια, σφυριά και ταμπούρλα για να σου αποδείξει πως δεν είναι εθνικιστής και αγαπάει την ειρήνη.
Είναι ο ίδιος που αύριο θα απαιτήσει στα ελληνορθόδοξα σχολεία σου να καταργηθούν η πρωϊνή Προσευχή , τα Θρησκευτικά, οι εθνικές επέτειοι, οι παρελάσεις γιατί ενοχλούν το παιδί του Μουσουλμάνου, του Βουδιστή του κάθε αλλόθρησκου.
Είναι ο ίδιος που έχει ήδη επέμβει στα βιβλία της Ιστορίας σου και την έχει παραποιήσει για να μην προκαλεί θυμό και οργή η αλήθεια της.
Είναι ο ίδιος που διοργανώνει τις «πορείες περηφάνιας» και σου ζητάει να επιβραβεύσεις τη διαστροφή .
Είναι ο ίδιος που σε έχει εξαθλιώσει οικονομικά έτσι ώστε η μόνη σου έγνοια να είναι πώς θα βγάλεις τα προς το ζειν και να βάζεις σε δεύτερη και τρίτη μοίρα τον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Είναι ο ίδιος που σε επιβραβεύει με επιταγές για να επαναπροσεγγίζεσαι με τον Τουρκοκύπριο και την Τουρκοκύπρια. Λες και είναι αυτό το πρόβλημά μας με την τουρκοκυπριακή μειονότητα .
Είναι ο ίδιος που αθωώνει τον Ληστή, τον Μακελλάρη και σου ζητάει να κάνεις κι εσύ το ίδιο με την υπογραφή σου.

Το πώς ορίζει ο καθένας τι είναι «πατρίδα» καθορίζει και την απόστασή του από τα μεγάλα ΟΧΙ του έθνους .
Αν πατρίδα είναι απλά ένας γεωγραφικός προσδιορισμός τότε απέχουμε πολύ .
Αν όμως πατρίδα μας είναι η μνήμη , τότε η απόσταση μηδενίζεται και το ΟΧΙ
το όρθιο,
το ευθυτενές,
το αειθαλές,
το πέρκαλλο,
το ακατάλυτο,
το ακέραιο
το αδιαπραγμάτευτο,

Που ειπώθηκε.
Που τεκμηριώθηκε.

Στις θάλασσες και στα βουνά μας,
στην πύλη του Ρωμανού,
στην Αλαμάνα,
στη Στάτιστα,
στο Μπιζάνι,
στην Πίνδο
στον Μαχαιρά,
στις αγχόνες,
στους Αχυρώνες,
στον Πενταδάκτυλο,
στη Δερύνεια,

γίνεται αργαλειός για να υφάνουμε απάνω τη Λευτεριά ,μας!

Γίνεται ένας «πάτσος τζι ένας κλώτσος» σε οποιονδήποτε προξενητή, μεσολαβητή, πεμπάμενο επιχειρήσει να τουρκοποιήσει το ελληνικότατο νησί μας.

Πόσο εύστοχα το είπε κι ο Μενέλαος Λουντέμης εκείνο το ΟΧΙ με ένα ποίημα του για την Κύπρο, απευθυνόμενος στους μεσολαβητές του Ο.Η.Ε τους οποίους αποκαλεί «προξενητάδες»:

Να τι να τους πεις, προξενητή.
Είμαστε μες στα νερά περιζωμένοι
-έτσι να τους πεις-,
μα δεν είμαστε, όχι , απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι δεν έχουνε ανάστημα.
Δεν περιγελούν τις αυτοκρατορίες.
Δεν πετούν λάσπη στους μπρούντζινους γίγαντες.
Και να τους πεις ακόμη,
πως ζούμε φρυγμένοι , πεινασμένοι
μα όχι απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι, πες , ζούνε μπρούμυτα.
Με φοβισμένα μάτια.
Με σκεπασμένα λόγια.
Με δαρμένη φωνή.
Όχι, δεν είμαστε απελπισμένοι.
Οι απελπισμένοι μόνο τρέμουν.
Μόνο σκύβουν.
Μόνο συμφωνούν.
Όχι πες! Εμείς δεν είμαστε απελπισμένοι.
Εμάς τα μάτια μας
πηδούν πάνω απ’ τις κορυφογραμμές,
εμάς η φωνή μας ξεπερνά, πες, τα σύννεφα.
Εμείς είμαστε περήφανοι.
Και δεν καλοπιάνουμε.
Δε θυμιατίζουμε.
Δεν προσκυνάμε.
Αυτή είν’ η χάρτα μας εμάς.
Αυτό το Σύνταγμά μας.

Στο πρώτο βιβλίο του Θουκυδίδη ,ο Αρχίδαμος ο βασιλιάς των Λακεδαιμονίων , απευθυνόμενος στο λαό του, τον προτρέπει να μην στηρίζει τις ελπίδες του στα σφάλματα που θα κάνουν οι εχθροί αλλά στη δική του προνοητικότητα για την ασφάλειά του.

Δυστυχώς στην πορεία μας ως κράτος, πράττουμε ακριβώς το αντίθετο. Στηρίζουμε την εθνική μας επιβίωση στα λάθη του εχθρού.

Πού είναι η δική μας προνοητικότητα για την ασφάλειά μας;
Ασφάλεια είναι η ενίσχυση της άμυνάς μας!

Χωρίς την ενδυνάμωσή της απλά θα συνεχίσουμε χατζιαβατίζουμε απάνω στους μπερντέδες που μας φτιάξανε.Κακομάζαλοι και σκυφτοί θα λέμε «ναι» Από δειλία.

Τα ΟΧΙ όμως θα είναι εκεί . Στην ίδια θέση πάντα.
Ελληνίδες και Έλληνες της Κύπρου , Αντισταθείτε!

Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

Σας ευχαριστώ.



πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Παναγιώτης Ήφαιστος

Συνεκτιμώντας τη διαπραγματευτική πρακτική όλων των κρατών στις διαπραγματεύσεις των διακρατικών διενέξεων, εάν και όταν διακοπούν, η νέα συνάντηση γίνεται από μηδενική βάση και όχι από εκεί όπου εξαρχής στέκεται αμετακίνητος ο επιτιθέμενος και δράστης παράνομων τετελεσμένων. Στο Κυπριακό αυτή είναι η Τουρκία. Ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας ορίζεται ρητά στον Χάρτη ότι είναι η αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και ασφάλειας. Πάντα βέβαια όταν συμφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις που διαθέτουν δικαίωμα βέτο, εξ ου και οι αποφάσεις προς αυτή την κατεύθυνση είναι σπάνιες. Κανένα δικαίωμα δεν έχει, λοιπόν, οποιοδήποτε όργανο του ΟΗΕ να παρέμβει ή να υποδείξει το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους.

Ακόμη πιο τραγικό είναι όταν εμείς οι ίδιοι στις εσωτερικές συζητήσεις μας, τις οποίες όλοι ακούνε, θεωρούμε τις κατά βάση εκβιαστικές και παράνομες καταγραφές σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας ως γεγονός που παράγει νέα δεσμευτική νομιμότητα. Απλά το θύμα υπό εκβιασμό δέχθηκε να καταγραφούν θολοί και αποδεδειγμένα ανύπαρκτοι όροι όπως δικοινοτική, μετά διζωνική και μετά μια πρωτοφανής «ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» σε εθνική βάση.

Τελευταία ακούμε και χειρότερα, δύο δηλαδή χαλαρά συνδεδεμένα κράτη που δεν αναιρούν φυσικά τα παράνομα τετελεσμένα ή την επικυριαρχία της Τουρκίας διαμέσου των εποίκων.
Είναι περίεργο το γεγονός πως στην Κύπρο και στην Ελλάδα αναρίθμητοι φορείς πολιτικής εξουσίας και φορείς επιστημονικών τίτλων δεν γνωρίζουν τις καταστατικές διατάξεις του ΟΗΕ, τις Υψηλές Αρχές του καθεστώτος κρατικής κυριαρχίας, την αυστηρή οριοθέτηση του ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας (Κεφάλαιο Ι) και την υποχρεωτικά και ρητά περιορισμένη δικαιοδοσία του να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη και ασφάλεια!

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει την παραμικρή πολιτική ή νομική υποχρέωση να δεχθεί εκτροπή του ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ως κυρίαρχο κράτος και μέλος του ΟΗΕ έχει απόλυτο δικαίωμα να υποδείξει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στον εντολοδόχο Γενικό Γραμματέα ότι ο ίδιος ο ΟΗΕ εξαρχής όρισε ποιος και πως παρανόμησε. Επίσης, ότι για συγκεκριμένους νομικούς και πολιτικούς λόγους απαιτείται να περιοριστεί στην αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και της διεθνούς νομιμότητας.

Το μείζον
Το μείζον είναι να γίνει κατανοητό ότι οι Υψηλές Αρχές και ο Χάρτης είναι υπέρτερες χαλαρών και θολών ερμηνειών ή παράνομης αυτονόμησης του Γενικού Γραμματέα και άλλων υπαλλήλων του ΟΗΕ. Το θέσφατο του καθεστώτος των σύγχρονων διεθνών σχέσεων είναι η κρατική κυριαρχία, η διακρατική ισότητα, η μη επέμβαση στα εσωτερικό των κρατών, η μη απειλή χρήσης ή χρήση βίας και η αυστηρή οριοθέτηση των δικαιοδοσιών των οργάνων του ΟΗΕ (συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Ασφαλείας) στην διαφύλαξη της διεθνούς τάξης και της ασφάλειας και ακεραιότητας των κρατών.

Στο δε Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παρά. 7 του Χάρτη του ΟΗΕ, όπου αναφέρονται οι υπέρτερες Υψηλές Αρχές του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας, ξεκαθαρίζεται εξαρχής ότι: «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7».

Σημειώνουμε πρώτον, ότι ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι πολύ σημαντικός. Δεύτερον, ότι σπάνια υπάρχουν τόσο σαφείς και ξεκάθαρες αποφάσεις, όπως αυτές του 1974 και του 1983. Τρίτον, οι αποφάσεις αυτές ισχύουν πλήρως και αποτελούν ισχυρό διαπραγματευτικό, νομικό και πολιτικό έρεισμα για την Κυπριακή Δημοκρατία. Ρητά ζητούν την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης.

Οι αποφάσεις 186 / 1974, 360 / 74 και 541 / 1983 είναι ξεκάθαρες: Αφού καλούν για τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακή Δημοκρατίας ως του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, ρητά ζητούν την «αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης», θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά ζητούν «την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και όπως ήδη αναφέρθηκε γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «δεν θα επηρεαστούν» από τα πλεονεκτήματα που αποκτήθηκαν από τις πολεμικές επιχειρήσεις.

slpress

Οι Γερμανοί παίρνουν το μέρος της Τουρκίας επιρρίπτοντας ευθύνες στην Κύπρο για την ενεργειακή συμμαχία με Αίγυπτο-Ισραήλ που είχε ως αποτέλεσμα την απομόνωση της Άγκυρας. Σημειώνουν επίσης πως τώρα ξεκινά μια "επικίνδυνη αναμέτρηση στην Α.Μεσόγειο καθώς τα κοιτάσματα που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα αξίζουν δισεκατομμύρια".

Πιο αναλυτικά, στο επίμαχο θέμα των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Μεσόγειο επανέρχεται ο γερμανικός Τύπος με τη Frankfurter Rundschau να παρατηρεί ότι «οι εντάσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την Κύπρο για τις πρώτες ύλες στην ανατολική Μεσόγειο αυξάνονται».

Ο ανταποκριτής της γερμανικής εφημερίδας στην Τουρκία αναφέρεται στην κατάπλευση του γεωτρύπανου Stena Icemax της αμερικανικής ExxonMobile στο οικόπεδο 10, «περίπου 150 χλμ. νοτιοδυτικά του διχοτομημένου νησιού», όπως επισημαίνει.

Με τις σχεδιαζόμενες γεωτρήσεις από κυπριακής πλευράς ξεκινά σύμφωνα με την εφημερίδα της Φραγκφούρτης «μια επικίνδυνη αναμέτρηση δυνάμεων, διότι η Τουρκία έχει επανειλημμένα ασκήσει κριτική σε απειλητικό ύφος για τα σχέδια των Ελληνοκυπρίων για αποκλειστική εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων ενεργειακών κοιτασμάτων στη ζώνη των 200 ναυτικών μιλίων (ΑΟΖ)», ενώ τον Φεβρουάριο η Άγκυρα είχε εξωθήσει σε αποχώρηση το πλοίο-γεωτρύπανο του ιταλικού ομίλου Eni, υπενθυμίζει ο γερμανός ανταποκριτής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, «τα κοιτάσματα που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα αξίζουν δισεκατομμύρια και ως εκ τούτου έχουν εγείρει αξιώσεις στρατηγικού χαρακτήρα στην φτωχή σε πρώτες ύλες Τουρκία. […] Εδώ και καιρό τα κοιτάσματα φυσικού αερίου έχουν γίνει ένα ακόμη σημείο αντιπαράθεσης ανάμεσα […] στην Ελλάδα και την Τουρκία».

Ο Γερμανός ανταποκριτής επισημαίνει ότι «καθοριστικό ρόλο στη διαμάχη παίζει το άλυτο Κυπριακό. Επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κύπρο, δεν της αναγνωρίζει και το δικαίωμα να χορηγεί άδειες για γεωτρήσεις και ζητεί το μοίρασμα των κοιτασμάτων φυσικού αερίου με την αναγνωρισμένη μόνο από την Άγκυρα 'Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου'. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί το γεγονός ότι η Τουρκία δεν εγείρει μεν αξιώσεις επί του οικοπέδου 10, όμως για άλλα τμήματα της κυπριακής ΑΟΖ. Η κυπριακή κυβέρνηση εξηγεί μεν ότι θα διαμοιράσει κέρδη με δίκαιους όρους, όμως μόνον εφόσον προηγουμένως έχει βρεθεί μια ειρηνευτική λύση για την Κύπρο, η οποία μετά την αποτυχία των τελευταίων διαπραγματεύσεων βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ».

Oι Γερμανοί παίρνουν το μέρος της Τουρκίας και "ρίχνουν" ευθύνες στην Λευκωσία

Η εφημερίδα συνεχίζει επισημαίνοντας ότι «με το Κυπριακό σχετίζεται και η άρνηση της Άγκυρας μέχρι σήμερα να υπογράψει τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας που αφορά την εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων. Αντ' αυτού υιοθετεί την αυθαίρετη άποψη ότι μόνο ηπειρωτικές χώρες δικαιούνται τη ζώνη των 200 ναυτικών μιλίων (ΑΟΖ), όχι όμως νησιά όπως η Κύπρος. Με βάση αυτή την άποψη τα κοιτάσματα βρίσκονται σε περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας, η οποία όμως αλληλοεπικαλύπτεται ταυτόχρονα με τις ΑΟΖ του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Αιγύπτου, χώρες με τις οποίες η Κύπρος σχεδιάζει κοινή εκμετάλλευση. Αντιδρώντας η Τουρκία δρομολόγησε την ενίσχυση της ναυτικής της δύναμης. Έτσι προκύπτει μια νέα επικίνδυνη εστία κρίσης στην Ευρώπη», υπογραμμίζει η Frankfurter Rundschau.

Το δημοσίευμα περιλαμβάνει πάντως και μια μομφή κατά της κυπριακής κυβέρνησης:

«Αντί να αξιοποιήσει τα κοιτάσματα ως εργαλείο συμφιλίωσης με την Τουρκία, αντιθέτως η Λευκωσία, μέσω της ενεργειακής συμμαχίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, όπως και με τον σχεδιαζόμενο αγωγό East Med, όξυνε την απομόνωση της Άγκυρας και ως εκ τούτου τις εντάσεις».

pronews.gr

Ο συνήθως καλώς πληροφορημένος δια τα συμβαίνοντα στην Ουάσιγκτον διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή» έγραψε ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της Κύπρου και των ΗΠΑ, Νίκος Χριστοδουλίδης και Μάϊκ Πομπέο συναντήθησαν στην αμερικανική πρωτεύουσα και μάλιστα ο Κύπριος υπουργός υπέγραψε, μαζί με τον Αμερικανό υφυπουργό αρμόδιο για την περιοχή της «Ευρασίας» Γουές Μίτσελ, κοινή δήλωση προθέσεων «για την ενίσχυση της θαλασσίας και συνοριακής ασφαλείας» (της Κύπρου). Σκοπός είναι η «προώθηση της περιφερειακής σταθερότητος» (στην Ανατολική Μεσόγειο).

Ο κ. Πομπέο επανέλαβε την πάγια αμερικανική πολιτική για τους πόρους στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας και την στήριξη της επανένωσης της Μεγαλονήσου επωφελώς δι’ όλους του Κυπρίους. Δεν χρειάζεται να τονίσουμε ότι οι συναντήσεις αυτές του Κυπρίου υπουργού με τους Αμερικανούς επισήμους γίνονται ολίγες ημέρες προ της ενάρξεως των γεωτρήσεων στο θαλάσσιο οικόπεδο 10 της κυπριακής υφαλοκρηπίδος, υπό της διεθνούς πετρελαϊκής εταιρίας Εxxon Mobil. Δεν υπάρχει αμφιβολία επίσης για τις αμερικανικές προειδοποιήσεις ότι, ως λέγει ο σοφός ελληνικός λαός, «τα λέει (η Αμερική) στην πεθερά για να τα ακούει η νύφη» (Τουρκία).

Στις 7 Νοεμβρίου του 2018 επίσης ο κ. Αλέξης Παπαχελάς έγραψε ένα συβιλλικό σχόλιο στην εφημερίδα του με τίτλο «Κάτι αλλάζει ριζικά στην περιοχή μας»: Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της Κύπρου συναντά τον Αμερικανό ομόλογό του στο Πεντάγωνο και τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του προέδρου Τράμπ, τον ‘ιέρακα’ Μπόλσον, για πρώτη φορά».

Πρόσφατη ήταν η δεύτερη, εντός διμήνου, συνάντηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου με τον Έλληνα πρωθυπουργό στη Βάρνα, στο πλαίσιο συνόδου των χωρών της Βαλκανικής Βουλγαρίας, Σερβίας και Ρουμανίας, δια τη βιωσιμότητα του αγωγού EastMed που θα φέρει το φυσικό αέριο από το μέγα κοίτασμα «Λεβιάθαν» του Ισραήλ μέσω Ελλάδος στα βόρεια Βαλκάνια και στην Αδριατική, κατόπιν της άρσεως των ιταλικών αντιρρήσεων.

Κάτι τρέχει
Τα γεγονότα αυτά χρήζουν ερμηνείας δια να γίνουν αντιληπτά ότι «κάτι τρέχει» στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου:

  • Πρώτον, οι πρόεδροι της Τουρκίας και της Ρωσίας, Ερντογάν και Πούτιν πρέπει να ανησυχήσουν για την «μικρά συμμαχία» που κυοφορείται μέσα στα πόδια τους, με «οσμήν υδρογοναθράκων».
  • Δεύτερον, για πρώτη φορά παρέχεται αμερικανική εγγύησις στην Κυπριακή Δημοκρατία, που τόσον έβλαψαν το ΝΑΤΟ και οι Γερμανοί στο παρελθόν. Με ΝΑΤΟϊκά όπλα, πληροφορίες, τις οποίες συμμερίζοντο Τούρκοι αξιωματούχοι, και με επιόρκους Έλληνας αξιωματικούς, έγινε η πρώτη Ισλαμική εισβολή και κατοχή Ευρωπαϊκού εδάφους από της εποχής του Σουλεημάν του Μεγαλοπρεπούς, στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974. Τη επινεύσει του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόημπλε χρεοκόπησαν οι Κυπριακές Τράπεζες την 25η Μαρτίου 2013, εν συμπαιγνία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και της Τραπέζης της Ελλάδος.
  • Τρίτον, η εξωτερική πολιτική του προέδρου Τράμπ που αμφισβητεί την σκοπιμότητα του ΝΑΤΟ και την Γερμανική ηγεμονία, έτυχε εγκρίσεως υπό του Αμερικανικού λαού στις προχθεσινές ενδιάμεσες εκλογές, υπερψηφίζοντας τους Ρεπουμπλικάνους στην Γερουσία και τους περισσότερους πολιτειακούς κυβερνήτες, παρά την λυσσαλέα επίθεση των μαζικών μέσων πληροφορήσεως, που επέτυχαν να φέρουν την Βουλή των Αντιπροσώπων υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών.

Συνεπώς η προτίμηση της αμερικανικής κυβερνήσεως υπέρ της «Μικράς Συμμαχίας» Ισραήλ, Αιγύπτου, Κύπρου, Ελλάδος και Πολωνίας θα ενισχυθή την επομένη διετία και αν ο πρόεδρος Τράμπ κερδίσει την παραμονή του στον Λευκό οίκο για μία άλλη 4ετία, θα εδραιωθή ως «εγγύησις ισχύος» για την διατήρηση της ειρήνης και διεθνούς νομιμότητος στην «Ενδιάμεσο Περιοχή» της Ευρασίας, που είναι απαραίτητες για την αξιοποίηση των υποθαλασσίων πόρων της περιοχής επ’ ωφελεία και των λαών της.

slpress.gr/

Γιάννος Χαραλαμπίδης
Κλείνουν την πόρτα στην ασφάλεια και διχοτομούν κυριαρχία, διεθνή προσωπικότητα
Όμηρος των κρατιδίων η Κεντρική Εξουσία
Τα έγγραφα του Εθνικού, το βέτο στην ενέργεια και πως διχοτομούνται οι εξουσίες, η διεθνής προσωπικότητα, η ιθαγένεια και η διπλή πηγή κυριαρχίας.
·    Οι αρχές της ΕΕ και το δικαίωμα ιδιοκτησίας
·    Η αυτοδιάθεση και τα κρατίδια
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι συνεπής στις θέσεις του από το 2010, υποστηρίζοντας τη χαλαρή ομοσπονδία. Επί τούτου παρέδωσε προς το Εθνικό Συμβούλιο στις 23 Οκτωβρίου του 2018 σχετικά έγγραφα, που αποτυπώνουν τμήμα του κεκτημένου των συνομιλιών. 

Εύγε στους Έλληνες της Κύπρου

Διοργανώθηκε με επιτυχία το πρωί του Σαββάτου από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Εφέδρων Καταδρομέων αγώνας δρόμου 4800 μέτρων, ο οποίος στην αρχαιότητα ονομαζόταν Δόλιχος και ήταν Ολυμπιακό άθλημα.
Ομάδα εφέδρων καταδρομέων τίμησε τη μνήμη του ηρωομάρτυρα Κωνσταντίνου Κατσίφα, ο οποίος δολοφονήθηκε άνανδρα από Αλβανούς αστυνομικούς την 28η Οκτωβρίου 2018 στις Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου.
Στις φωτογραφίες απεικονίζονται οι έφεδροι καταδρομείς με μπλούζες που φέρουν τη φωτογραφία του ήρωα και τη φράση «Η Ελλάδα αρχίζει από την Κερύνεια και τελειώνει στη Βόρειο Ήπειρο - Δεν Ξεχνώ».
SigmaLive
infognomonpolitics


Ο κύβος ερρίφθη: Εκδόθηκε η NAVTEX για τη γεώτρηση της EXXON MOBIL
Του Νίκου Μελέτη 
Ο κύβος ερρίφθη και οι Κυπριακές Αρχές εξέδωσαν πριν λίγη ώρα την NAVTEX με την οποία δεσμεύουν την περιοχή που από τις 10 Νοεμβρίου έως και 25 Φεβρουαρίου ο αμερικανικός πετρελαϊκός κολοσσός EXXON MOBIL σε συνεργασία με την Qatar Petroleum ξεκινούν την πρώτη γεώτρηση τους στο Οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ.


Νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας αναφορικά με τον «Φάκελο της Κύπρου» ιδιαίτερα διαφωτιστικές για το πως φτάσαμε στον ακρωτηριασμό του Ελληνισμού: «Οι συνεχείς και έντονες υποσχέσεις από τας ΗΠΑ ότι η Τουρκία δεν θα επενέβαινε, αλλά και η διαβεβαίωση ότι δεν επρόκειται περί απόβασης αλλά περί ασκήσεως του ΝΑΤΟ» ήταν οι βασικές αιτίες της μη αντίδρασης της ελληνικής πλευράς τον Ιούλιο του 1974.


Οι πρώτοι τέσσερις τόμοι από το υλικό του «Φακέλου της Κύπρου» δόθηκαν στη δημοσιότητα στον διαδικτυακό τόπο της Βουλής των Ελλήνων.
Νωρίτερα, τους τόμους του «Φακέλου της Κύπρου» παρέδωσε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Πρόκειται για τους τέσσερις πρώτους τόμους, 600 σελίδων ο καθένας, από τους συνολικά 30 τόμους που αποτελούν το σύνολο του υλικού από την Ειδική Εξεταστική Επιτροπή που είχε συσταθεί πριν από 33 χρόνια αναφορικά με το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή που ακολούθησε.
«Από το 2015 ξεκίνησε η διαδικασία της επεξεργασίας του πρωτογενούς υλικού, όταν η ολομέλεια της ελληνικής Βουλής αποφάσισε να αποδοθεί όλο το υλικό στους Κύπριους αδελφούς μας» ανέφερε ο κ. Βούτσης παραδίδοντας τους φακέλους στον κ. Παυλόπουλο και πρόσθεσε: «Παράλληλα, ξεκίνησε η επεξεργασία από ειδικούς, το υλικό καταγράφηκε και έχει ψηφιοποιηθεί. Σύντομα θα ανέβει και στο ιστολόγιο της Βουλής, θα το δώσουμε στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη και θα αποτελέσει το έναυσμα για να συγκεντρωθεί επιπλέον υλικό από μαρτυρίες πρωταγωνιστών και από άλλες πηγές, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η ιστορική μνήμη».
Διαβάστε εδώ τους τέσσερις τόμους του «Φακέλου της Κύπρου»
Τόμος Α'Τα πορίσματα 
Τόμος Β'Τα διαδικαστικά
Τόμος Γ'Πρακτικά Συνεδριάσεων (1-8)
Τόμος Δ'Πρακτικά Συνεδριάσεων (9-12)

Πάμπος Χρυσοστόμου – Διεθνολόγος

Αβύθιστο Αεροπλανοφόρο, ξέφραγο αμπέλι και πεδίο βολής φτηνόπου ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Αποκάλυψη βόμβα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν βάση στην Κύπρο από το αμερικανικό δίκτυο ABC. Με δαπάνες περίπου 70 εκατομμύρια δολάρια μέσα σε τέσσερα χρόνια. Η βάση λειτούργησε από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι και τον Αύγουστο του 2017, ενώ πηγές επιβεβαίωσαν τις πτήσεις των αμερικανικών ελικοπτέρων στους κυπριακούς ουρανούς μεταξύ 2013-2017.

Εντοπίστηκαν μάλιστα και φωτογραφίες από την αμερικανική βάση που εντασσόταν στις Βάσεις Ακρωτηρίου που δείχνουν ελικόπτερα Apache και Chinook Για τους αμερικανούς βεβαία το θέμα είναι γιατί δεν ενημερώθηκαν τα αρμοδία σώματα στις ΗΠΑ για τα ποσά που δαπανήθηκαν. Για την Κύπρο όμως τα ερωτήματα είναι αλλά

1. Γνώριζε ή δεν γνώριζε η Κυπριακή κυβέρνηση για την ύπαρξη και λειτουργία της αμερικανικής βάσης στη Κύπρο;
2. Είχαν υποχρέωση ή δεν είχαν να ενημερώσουν και να πάρουν την άδεια από τη Κυπριακή δημοκρατία;
3. Δόθηκε ή δεν δόθηκε άδεια από τη Κυπριακή Κυβέρνηση για χρήση του κυπριακού εναερίου χώρου για πτήσεις των αμερικανικών αεροσκαφών;
4. Η λειτουργία της βάσης και οι ενέργειες των αεροσκαφών αφορούσαν ανθρωπιστικούς λόγους ή στρατιωτικούς σκοπούς και πολεμικές ενέργειες;
5. Ποιοι κίνδυνοι εγκυμονούνται για τη Κύπρο από την λειτουργία μιας τέτοιας βάσης;

1. Αν η Κυπριακή κυβέρνηση γνώριζε για την ύπαρξη και λειτουργία της αμερικανικής βάσης στη Κύπρο και στην ουσία συγκατένευσε σημαίνει οτι κράτησε το θέμα μυστικό και σιωπηρά το απόκρυψε. Αν ισχύει αυτό τίθεται θέμα για τους λόγους και τα ανταλλάγματα για να πράξει κάτι τέτοιο. Αν η Κυπριακή κυβέρνηση δεν γνώριζε τότε τίθεται θέμα ενεργειών και δράσεων των αμερικανών εν αγνοία και πίσω από τις πλάτες των κυπριακών αρχών

2. Αν Αμερικανοί και βρετανοί είχαν υποχρέωση να ενημερώσουν και να πάρουν άδεια από τη ΚΔ βάση της Συνθήκης 1960 και δεν το έπραξαν τότε απέκρυψαν παράνομα τη ύπαρξη μιας τέτοιας βάσης. Οι δυο νατοϊκές χώρες αντιμετωπίζουν την Κύπρο ως ξέφραγο αμπέλι - χωρίς να υπολογίζουν ούτε συνθήκες ούτε και τους κίνδυνους που θέτουν μια τρίτη ανεξάρτητη χώρα από μια τέτοια ενέργεια. Αν δεν είχαν μια τέτοια υποχρέωση τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι οι βρετανοι μπορούν να χρησιμοποιούν ή και να παραχωρούν τις βάσεις σε οποιονδήποτε και για οποιαδήποτε σκοπό γεγονός παρά πολύ επικίνδυνο για το τόπο μας.

3. Αν δόθηκε από τη Κυπριακή Κυβέρνηση άδεια για χρήση του κυπριακού εναερίου χώρου για τις πτήσεις των αμερικανικών αεροσκαφών σημαίνει ότι η κυβέρνηση όχι μονο δεν κατέγραψε τη διαφωνία της με την ύπαρξη της βάσης αλλά διευκόλυνε τις πτήσεις των αεροσκαφών και σιωπηρά απέκρυψε την δράση τους. Αν δεν δόθηκε άδεια σημαίνει ότι τα αμερικανικά αεροσκάφη παραβίαζαν επανειλημμένα το κυπριακό εναέριο χώρο χωρίς να γίνει καμία ενέργεια ή κανένα διάβημα για τερματισμό αυτό των παραβιάσεων

4. Αν η λειτουργία της βάσης για 4 χρόνια και οι ενέργειες των αεροσκαφών αφορούσαν ανθρωπιστικούς λόγους τότε δεν ύπηρχε κανένας λόγος να κρατηθεί μυστική. Το αντίθετο μάλιστα η Κύπρος θα κατέγραφε και το ρόλο ως χώρος ασφάλειας από όπου μπορούν να αναληφθούν ανθρωπιστικές αποστολές. Αν η λειτουργία της βάσης όμως για 4 χρόνια αφορούσε στρατιωτικούς σκοπούς και πολεμικές ενέργειες τότε είναι ύψιστης κρισιμότητας ζήτημα. Με ή χωρίς τη συγκατάθεση των κυπριακών αρχών, η Κύπρος εν γνώση ή εν τη αγνοία της γινόταν μέρος πολεμικών ενεργειών στην νοτιανατολική μεσόγειο με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Λαμβάνοντας υπόψη τι συμβαίνει στη περιοχή της νοτιανατολικής μεσογείου τα τελευταίο διάστημα το όλο θέμα παίρνει πολύ κρίσιμες διαστάσεις.
Το μεσανατολικό έχει αναζωπυρωθεί. Στη Σύρια η κρίση μαίνεται. Η ακραία ισλαμική τρομοκρατία λογω της πολικής αστάθειας συνεχίζει να υφίσταται. Ρωσία και Ιραν στηρίζουν τον Ασσαντ σε πολεμικές επιχειρήσεις. Το Ισραήλ επιχειρεί αεροπορικά κτυπήματα στη Συρία. ΗΠΑ, ΜΒ και δυτικοί επιχειρούν κτυπήματα ενάντια στον Ασαντ και στο ISIS. Τουρκία και ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες για πολλά ζητήματα. Η Τουρκία απειλεί για γεωτρήσεις στη κυπριακή ΑΟΖ.

Σε ένα τέτοιο εκρηκτικό περιβάλλον στην περιοχή μας η ύπαρξη και λειτουργία με τέτοιας βάσης με ή χωρίς την άδεια της Κύπρου συνιστά από μόνη της απειλή και για τη Κύπρο και για το λαό της . Οι διμερείς ή πολυμερείς συνεργασίες για αμυντικούς άλλα και άλλους σκοπούς ανάμεσα σε κράτη είναι θεμιτές φτάνει να διέπονται από συγκεκριμένο πλαίσιο. Να υπάρχουν κοινοί στόχοι, αλληλοσεβασμός των μερών και αμοιβαιότητα. Η συνεργασία είναι μην είναι ετεροβαρής και μεροληπτική υπέρ της μια πλευράς.

Πάντα μας θεωρούσαν ως ένα Αβύθιστο Αεροπλανοφόρο. Τώρα όμως γινόμαστε και ξέφραγο αμπέλι και κατά το άσμα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι.
Σημερινή

Ανδρέας Θεοφάνους*
Αναμφίβολα η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι η πολιτική που έχει ακολουθηθεί στο Κυπριακό απέτυχε. Όχι μόνο δεν υπήρξαν θετικά αποτελέσματα αλλά επιπρόσθετα το τουρκικό αφήγημα εν πολλοίς διαστρέβλωσε την πραγματική εικόνα θύτη και θύματος. Έτσι, δυστυχώς, εδώ και χρόνια έχουμε φθάσει στο σημείο «οι δύο πλευρές» στη διένεξη να θεωρούνται οι δυο κοινότητες ενώ η Τουρκία να παρουσιάζεται ως ουδέτερο «τρίτο μέρος», που προσπαθεί να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης.Το τουρκο(κυπριακό) αφήγημα τονίζει ότι «το Κυπριακό παραμένει άλυτο εξαιτίας της άρνησης των Ελληνοκυπρίων να δεχθούν τον διαμερισμό της εξουσίας, του πλούτου και των ωφελημάτων της ΕΕ».
Η τουρκοκυπριακή ηγεσία καταθέτει επίσης θέσεις που υπηρετούν τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας στην Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή. Ακόμα και για τον εποικισμό, ο οποίος αλλοιώνει τη δημογραφική σύνθεση των κατεχομένων, της Κύπρου γενικότερα, και απειλεί (πρώτα) τους Τουρκοκύπριους με εξαφάνιση, η ηγεσία τους στηρίζει τις ενέργειες της Άγκυρας. Η πραγματικότητα είναι ότι η «ΤΔΒΚ» έχει οικοδομηθεί πάνω στις κλεμμένες περιουσίες των Ελληνοκυπρίων και ότι η δημιουργία της υπήρξε αποτέλεσμα βίας και εθνοκάθαρσης. Η κατοχική οντότητα λειτουργεί ως προτεκτοράτο της Τουρκίας με στόχο τον παραμερισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας, η οποία θα τελεί υπό την κηδεμονία της Άγκυρας.

Τυχόν εφαρμογή του υφιστάμενου διαπραγματευτικού πλαισίου και των συγκλίσεων που έχουν επιτευχθεί δεν θα οδηγήσει σε ένα ευοίωνο μέλλον αλλά στον παραμερισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε μια τρικέφαλη οντότητα όπου καμία ουσιαστική απόφαση δεν θα μπορεί να λαμβάνεται χωρίς την έγκριση της τουρκικής πλευράς. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι στα κατεχόμενα οι Τουρκοκύπριοι είναι ήδη μειονότητα (και οι έποικοι αριθμητική πλειοψηφία), εμμέσως πλην σαφώς η Άγκυρα θα ελέγχει το μελλοντικό τουρκο(κυπριακό) συνιστών κράτος και κατ' επέκταση τη λειτουργία του νέου πολιτειακού οικοδομήματος. Επιπρόσθετα με τους υφιστάμενους κανόνες της Ευρωζώνης και τις κοινωνικοοικονομικές πραγματικότητες στα κατεχόμενα εδάφη, είναι στην καλύτερη περίπτωση αμφίβολη και στη χειρότερη αδύνατη η εύρυθμη λειτουργία μιας νέας τρικέφαλης πολιτειακής οντότητας. Και τούτο παρά τις προσδοκίες από τη μελλοντική εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου και την πιθανή προσέλκυση νέων επενδύσεων.

Οι συνομιλίες στο Κραν Μοντάνα κατέρρευσαν εξ αιτίας των θέσεων της Τουρκίας στα θέματα εγγυήσεων και ασφαλείας και όχι για τα άλλα κρίσιμα ζητήματα περιλαμβανομένων της διακυβέρνησης, της οικονομίας και του εδαφικού. Πέραν όμως των στρατευμάτων και των εγγυήσεων θα πρέπει να προβληματισθούμε και για τα άλλα σοβαρά ζητήματα. Σημειώνεται επίσης ότι παρά τη συνεχή μετατόπιση των θέσεων μας προς τις τουρκο(κυπριακές) από το 1977 μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε κατάληξη. Για παράδειγμα, τον Μάιο του 2008 με τη συμφωνία Χριστόφια – Ταλάτ για πρώτη φορά έγινε αποδεκτή η έννοια των συνιστώντων κρατών. Η θέση αυτή επιβεβαιώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 με τη συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου.

Ενώ οι Ελληνοκύπριοι έχουν προβεί σε σοβαρές παραχωρήσεις προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν μπορούν να αποδεχθούν πρόνοιες οι οποίες θα οδηγούν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και άμεσα ή έμμεσα στη νομιμοποίηση του ελέγχου από την Τουρκία. Εύλογα μπορεί να αναζητηθούν οι λόγοι για την σημερινή κατάληξη. Όμως υπό τις περιστάσεις είναι η ώρα της συλλογικής ευθύνης και των αποφάσεων. Μεταξύ άλλων, είναι σημαντικό να ληφθούν υπ' όψιν τα ακόλουθα δεδομένα:

  1. Υπάρχει ένα σοβαρό χάσμα μεταξύ των δυο πλευρών σε θέματα αντιλήψεων, εμπειριών και αφηγημάτων.
  2. Δεν υπάρχει ένας ελάχιστος παρονομαστής κοινών επιδιώξεων μεταξύ των πολιτών στις ελεύθερες περιοχές και των διαβιούντων στα κατεχόμενα.
  3. Η Τουρκία αμφισβητεί το μέγεθος της Κυπριακής ΑΟΖ ενώ στα τεμάχια που δεν υπάρχει αμφισβήτηση υπάρχει η απαίτηση για διαμερισμό με τους Τουρκοκύπριους (και τους εποίκους).
  4. Ένα μη ευκαταφρόνητο ποσοστό προσώπων και στις δύο πλευρές δεν επιθυμεί τη συμβίωση. Επιπρόσθετα, όλοι όσοι επιθυμούν τη συμβίωση έχουν κατά νουν κάποιες προϋποθέσεις για τις οποίες όμως δεν υπάρχει σύγκλιση ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα και στις δυο πλευρές.
  5. Ενώ στην κατεχόμενη Κύπρο η ισλαμοποίηση και ο εποικισμός συνεχίζονται, στην ευρύτερη περιοχή παρατηρείται η συρρίκνωση χριστιανικών κοινοτήτων.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα αυτά τα δεδομένα επιβάλλεται η επαναξιολόγηση της υφιστάμενης διαδικασίας συνομιλιών. Στην ευρύτερη εξίσωση θα πρέπει να συμπεριληφθεί η σημασία μιας εξελικτικής προσέγγισης η οποία απαραίτητα να συμπεριλαμβάνει και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να εξετασθούν οι προϋποθέσεις ομαλοποίησης των σχέσεων με την Τουρκία, οι οποίες θα πρέπει απαραίτητα να συμπεριλαμβάνουν και την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα. Πάνω απ' όλα είναι σημαντικό να ληφθούν αποφάσεις για την υλοποίηση των οποίων θα πρέπει να εργασθούμε σκληρά εντός και εκτός Κύπρου.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

infognomonpolitics

Ιορδάνης Κωνσταντινίδης
Και ήρθε ξανά εκείνη η στιγμή που βγαίνει από τα συρτάρια με τις ναφθαλίνες το Κυπριακό και μαζί του οι γνωστές προσωπικότητες που σεργιανίζουν στα πάνελ για να μας πείσουν για όσα δεν έπεισαν το 2004. Είναι το αντίστοιχο του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» το Πάσχα ή του «Home Alone» τα Χριστούγεννα. Και ξαναξεκινούν συγκρούσεις από κόμματα και πολιτικούς.

Άλλες φαίνονται αυθεντικές-ιδεολογικές, άλλες θεατρινίστικες για χάρη της προβολής, και άλλες έχουν την ίδια τη σύγκρουση ως αυτοσκοπό για συσπείρωση. Φυσικά από το καινούργιο θέατρο δεν θα μπορούσε να λείπει ακόμη ένας «εμφύλιος» στο ενδοτικό στρατόπεδο, που έχει στόχο από τη μια να πείσει ότι δεν είναι όλοι το ίδιο (και χωρά όλους τους ψηφοφόρους τους η πολυπρόσωπη αγκαλιά τους) και από την άλλη να κατευθυνθεί ο διάλογος στις διάφορες γεύσεις ενός και μόνο προϊόντος. Αυτή τη φορά, όμως, στο μενού έχουμε και εμφύλιο μέσα στον εμφύλιο. Δεν φτάνουν η σύγκρουση ανάμεσα στο ΔΗΣΑΚΕΛ, εμφανίστηκε και μία μέσα στον ΔΗΣΥ, με τον Νίκο Αναστασιάδη να αναλαμβάνει τον ρόλο του λυσηφοβικού (!!!) και τον Αβέρωφ Νεοφύτου (σε ρόλο Κασουλίδη του 2004), ως κασανδρικό ρεαλιστή, να μιλά για εθνικό τσουνάμι (αντί για νέα Μικρασιατική Καταστροφή) και χαμένες πατρίδες.
Αυτή τη φορά μονοπωλεί το ενδιαφέρον το πόσο αποκεντρωμένη μπορεί να γίνει η ομοσπονδία, για να πειστεί η Τουρκία να τη στηρίξει, και αν φτάσαμε (ή ακόμα) στο σημείο να μετατραπεί ουσιαστικά η ΔΔΟ σε λύση δύο κρατών.
Για το πώς φτάσαμε ώς εδώ βέβαια και ποιος ευθύνεται δεν συζητούν καν οι υπαίτιοι της κατάστασης. Εκεί που ζητούσαμε αρχικά εμείς ενιαίο κράτος και η τουρκική πλευρά (με το τ/κ προσωπείο της πάντα) λύση δύο κρατών, κάναμε τον συμβιβασμό να πάμε για δικοινοτική ομοσπονδία. Όταν κάναμε τη δικοινοτική ομοσπονδία σημαία μας, ήρθαν να ζητήσουν συνομοσπονδία, για να κάνουμε πάλι τον συμβιβασμό και να πάμε σε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Και πάνω που κάναμε αυτοσκοπό της ύπαρξής μας τη ΔΔΟ, έρχονται να ζητήσουν «αποκεντρωμένη ομοσπονδία» και πρέπει να τρέχουμε εμείς σε νέο συμβιβασμό πάνω στον προηγούμενο συμβιβασμό που στηριζόταν σε άλλον έναν συμβιβασμό. Τι σόι «οδυνηρό συμβιβασμό» κάνεις όταν δεν τον αποδέχεται η άλλη πλευρά και οδηγείσαι απλά σε νέο παζάρι με θέση αφετηρίας σου τον συμβιβασμό που ήδη έκανες; Νέρωσε και να νερώσεις το κρασί μας, καταντήσαμε να πίνουμε σκέτο νερό στο όνομα της ΔΔΟ. Και όχι μόνο να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, αλλά να ζητούν νέες υποχωρήσεις πάνω στις παλιές και να παρεξηγούνται μάλιστα όταν τους αποκαλεί κανείς ενδοτικούς.
Το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της νέας συζήτησης στο Εθνικό Συμβούλιο, για χαλαρή ομοσπονδία, είναι εν τέλει ανούσιο. Γιατί τον τελικό λόγο θα έχει ο λαός, τον οποίο κανείς δεν τολμά να ρωτήσει για την κατεύθυνση που θέλει να κινηθεί η λύση, παρά μόνο στο τέλος. Και η κινδυνολογία για τα τετελεσμένα της μη λύσης (που έγινε το μάντρα της τ/κ πλευράς και του ΔΗΣΑΚΕΛ) δεν πιάνει τόπο. Γιατί όλοι οι κίνδυνοι της συνέχισης του status quo, που έχουν να κάνουν με την τουρκική επιρροή, δεν εξουδετερώνονται από τη λύση όπως αυτή συζητείται, αλλά θα συνεχίζουν να υφίστανται μέσα από βέτο και μια διαστρέβλωση του όρου «πολιτική ισότητα», έχοντας ήδη νομιμοποιήσει με την υπογραφή μας εγκλήματα (εποικισμός) και αδικίες (περιουσιακό). Απλά πλέον δεν θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους αυτούς ως κράτος, αλλά ως (συν)ομόσπονδο κρατίδιο. Και δεν είναι κανένα «ευνοημένο κατεστημένο» (όπως παπαγαλίζουν οι αυτόκλητοι προστάτες της λύσης) που αντιδρά σε αυτό που ονόμασαν κάποιοι «επανένωση», αλλά ο ίδιος ο λαός που θέλοντας και μη πρέπει να τον λάβουν υπόψη. Άλλωστε, τι είδους κατεστημένο δεν συμπεριλαμβάνει τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του τόπου;

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Κυπριακό αυτή τη στιγμή είναι να φέρουν στον λαό ακόμη ένα σχέδιο λύσης στο οποίο θα πει ένα νέο «όχι». Απλά και μόνο γιατί δεν τον ρώτησαν τι πραγματικά θέλει και ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές του – ενδεχομένως γιατί δεν ήθελαν να χρεωθούν ότι ήξεραν. Δεν μπορείς να μιλάς για λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους, όταν δεν τους ρωτάς καν παρά μόνο όταν είναι αργά. Ο λαός δεν έχει εμπιστοσύνη πλέον σε αποφάσεις που λαμβάνονται από κομματικές ηγεσίες πίσω από κλειστές πόρτες. Και ακόμη και τότε, που είχε μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη στα κόμματα, πριν η κρίση, η ασυδοσία και η ατιμωρησία εκτοξεύσουν την πολιτική απαξίωση, έδειξε ότι σε ένα δημοψήφισμα για το Κυπριακό δεν μπορεί να κατευθυνθεί. Και όπως είπε κάποτε «όχι» όταν θεώρησε ένα σχέδιο απαράδεκτο, παρά τις απειλές και τις «προειδοποιήσεις», θα το ξανακάνει αν τον αναγκάσετε. Τότε είναι που ΟΗΕ και διεθνής κοινότητα θα χαρακτηρίσουν το Κυπριακό ως μη επιλύσιμο και θα προσανατολιστούν στη λύση δύο κρατών. Αυτή τη λύση που καμώνονται ότι προσπαθούν να αποτρέψουν αυτοί που μας σέρνουν ολοένα και πιο κοντά της με τις υποχωρήσεις τους.
Φιλελεύθερος

Περίεργες πληροφορίες φτάνουν από το νησί

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Πολύ περίεργα πράγματα συμβαίνουν στην Κύπρο, μετά την αποτυχία της επίλυσης του Σκοπιανού. Παράγοντες στην Ελλάδα και στην Κύπρο συνδέουν τα δύο θέματα, αν και η προσωπική μου γνώμη είναι διαφορετική.
Η απόφαση του προέδρου του δεξιού και φιλοδυτικού Δημοκρατικού Συναγερμού, Αβέρωφ Νεοφύτου, να συνταχθεί απόλυτα με τις θέσεις του «κομμουνιστικού” ΑΚΕΛ, το οποίο την ίδια στιγμή παρουσιάζεται αντιαμερικανικό -αλλά δεν είναι- ελήφθη κατά το ταξίδι του στην Ουάσιγκτον και τη Νέα Υόρκη, χωρίς αυτή αναγκαστικά να είναι και θέση των Αμερικανών αξιωματούχων με τους οποίους συναντήθηκε. ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ.

Βασικά, τούτη τη στιγμή, οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται να πάνε καλά τα θέματα της ενέργειας και να πραγματοποιηθούν κανονικά οι έρευνες και οι γεωτρήσεις του αμερικανικού ενεργειακού κολοσσού, Exxon Mobil. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκατέλειψαν τις προσπάθειες διευθέτησης του Κυπριακού, φοβούνται πάντα την αποτυχία σε ένα δημοψήφισμα. Όπως συνέβη με το Σκοπιανό, όπως συνέβη και στην Κύπρο, τον Απρίλιο του 2004.

Γνωρίζουν και κάτι άλλο: ότι όσο οι σχέσεις τους με την Τουρκία είναι στο ναδίρ, δεν έχουν την παραμικρή επιρροή στον Ταγίπ Ερντογάν.

Πιστεύω ότι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ έδρασε βάση σχεδίου πριν αναχωρήσει για την Αμερική. Και απλά θέλησε να συνδέσει την επίθεση του εναντίον του Προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη, επειδή δήθεν εγκατέλειψε τη φιλοτουρκική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με την Ουάσιγκτον. Ως γνωστόν, ο κ. Νεοφύτου είναι πονηρός, αλλά τις πλείστες φορές δεν μπορεί να κρύψει την «προβοκάτσια» του.

Τι ακριβώς συμβαίνει:

Κατ’ αρχάς, στους διπλωματικούς κύκλους κυκλοφορούσε μία φήμη ότι η ελληνική κυβέρνηση, σε συνεργασία με τη Λευκωσία, θα επιχειρούσε να λύσει το Κυπριακό, αμέσως μόλις «καθάριζε» με το Σκοπιανό. Όμως, τα πράγματα με το δημοψήφισμα δεν πήγαν καθόλου καλά, και αποδείχθηκε ότι και στη γειτονική χώρα, και στην Ελλάδα, το ίδιο περίπου ποσοστό πληθυσμού απορρίπτει τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η φήμη δεν επιβεβαιώνεται εκ των πραγμάτων και για τους εξής δύο λόγους:

Θα ήταν τρελοί ο πρωθυπουργός Τσίπρας και ο υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς να επιχειρούσαν κλείσιμο του Κυπριακού, μετά την ήττα στο Σκοπιανό. Δεν θα γλίτωναν το ξύλο, και κυριολεκτώ. Η μόνη τους επιλογή είναι να πάνε σε συνομιλίες αλλά για να κερδίσουν στο Κυπριακό, ώστε να ξεχάσει ο λαός όσα συνέβησαν στο Σκοπιανό. Με τη σημερινή Τουρκία, που τα απαιτεί όλα, δεν έχουν καμία τύχη.
Επίσης, ο κ. Αναστασιάδης, επειδή επιτέλους κατάλαβε τους σχεδιασμούς των Τούρκων, έκανε ένα βήμα πίσω, διότι γνωρίζει πως αν πάει σε παρατεταμένες συνομιλίες θα χάσει, ιδιαίτερα εάν έχει εναντίον του τα δύο μεγάλα κόμματα της Κύπρου: τον δεξιό ΔΗΣΥ και το «κομμουνιστικό» ΑΚΕΛ. Τέτοια ερμαφρόδιτα πράγματα μόνο στην Κύπρο συμβαίνουν…

Να θυμίσω εδώ ότι στο προηγούμενο δημοψήφισμα, οι οπαδοί του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ εγκατέλειψαν τις ηγεσίες τους και ψήφισαν όχι στο φιλοτουρκικό σχέδιο του Κόφι Ανάν. Το ίδιο θα συμβεί και στο επόμενο δημοψήφισμα.

Άρα, η σύγκρουση του κ. Αναστασιάδη με τον ηγέτη του δικού του κόμματος, έχει ουρά. Δεν γνωρίζω ποιοι βρίσκονται πίσω από τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά όποιοι και αν είναι έχουν στοχεύσει τον Πρόεδρο της Κύπρου με τρόπο ύποπτο και απαράδεκτο. Βεβαίως χθες, μέσα σε σύγχυση, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ κήρυξε αγώνα για την απελευθέρωση, αντιλαμβανόμενος βεβαίως ότι έστειλε πολύ λάθος μηνύματα στους «εθνικόφρονες» οπαδούς του, υποστηρίζοντας με πάθος μία λύση που εξυπηρετεί μόνο την Τουρκία. Επέλεξε επίσης να συναντηθεί με τον παράνομο ψευτο-«υπουργό» Οζερσάι, ο οποίος τις προάλλες έκοψε κάθε ελπίδα για λύση του Κυπριακού.

Όλες αυτές οι κινήσεις του κ. Νεοφύτου, είναι ανεξήγητες και καλά θα κάνει, αντί να κουνά το δάκτυλο στο λαό και να απειλεί με τσουνάμια εάν δεν δεχθούν οι πολίτες την ρατσιστική λύση της διζωνικής, να εξηγήσει γιατί πολεμά τον Αναστασιάδη, που έτσι κι αλλιώς τη διζωνική επιθυμεί, και γιατί δεν στρέφει τα βέλη του στην Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν.

Γιατί αφήνει στο απυρόβλητο τους Τούρκους καταχτητές της Κύπρου; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα.

Υπενθυμίζω επίσης, ότι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, συνασπίστηκαν εναντίον του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας στη Γενεύη, στην πιο κρίσιμη στιγμή των διαπραγματεύσεων. Εκείνη η κίνησή τους ήταν επίσης ύποπτη, διότι ο κ. Κοτζιάς δεχόταν επιθέσεις από τους Τούρκους και τον αλήστου μνήμης Έσπεν Μπαρθ Άιντε. Ήταν τυχεροί που γλίτωσαν τα σκαμπίλια…

Μου έλεγε ένας συνάδελφος, που γνωρίζει καλύτερα το «Βυζάντιο» του διεφθαρμένου κυπριακού πολιτικού συστήματος, πως δεν αποκλείει αυτό να εκβιάζεται από τους Βρετανούς. Δεν έχω αποδείξεις, αλλά πως μπορώ να το αποκλείσω όταν αυτοί κατασκευάζουν όλα τα σχέδια εναντίον της πολύπαθης Κύπρου.

Αντί, λοιπόν, ο κ. Νεοφύτου να γίνεται τιμητής του κυπριακού λαού, καλύτερο είναι να προσπαθήσει να εξέλθει καθαρός από αυτό το ανάρμοστο παιγνίδι υπέρ της διζωνικής. Εκτός εάν έχει δίκιο ο επικεφαλής των Οικολόγων Γιώργος Περδίκης, ο οποίος υποστήριξε ότι ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ υποστηρίζουν στην πραγματικότητα τη διχοτόμηση…

HellasJournal

Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι ένα σημαντικό μέρος του τεμαχίου 7, στο μέσον της κυπριακής ΑΟΖ, ανήκει στη δική της υφαλοκρηπίδα, στην Ανατολική Μεσόγειο

Φαίνεται πως ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, μάλλον αιφνιδιάστηκε με την κίνηση της Κύπρου να ανοίξει για αδειοδότηση τον φάκελο και του Οικοπέδου 7, το οποίο η Τουρκία θεωρεί πως ανήκει και στην δική της υφαλοκρηπίδα!

Το γεγονός ότι το εν λόγω Οικόπεδο βρίσκεται νοτίως της Κύπρου, στον μέσον της ΑΟΖ της, περιβαλλόμενο από άλλα Οικόπεδα, δεν παίζει ρόλο για την Τουρκία, η οποία άλλωστε διεκδίκησε και την Γαύδο, που βρίσκεται νοτίως της Κρήτης.

Αναφέρει πως με αυτή την απόφαση των "Ρωμιών" παραβιάζονται τα δικαιώματα της Τουρκίας που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, στην υφαλοκρηπίδα της περιοχής.

Με την φράση ότι παραβιάζονται τα δικαιώματά της, δεν αναφέρεται σε δικαιώματα Τουρκοκυπρίων, αλλά σε δικά της. Υποστηρίζει ότι ένα σημαντικό μέρος του τεμαχίου 7 ανήκει στη δική της υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας «με βάση έγγραφα από τις 2/3/2004 και 12/3/2013, κάθε δραστηριότητα για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας θα πρέπει να έχει άδεια από εμάς».

Αυτά τα έγγραφα που αναφέρει, τα έχει αποστείλει στον ΟΗΕ, όμως δεν έχουν καμιά εγκυρότητα επειδή είναι αυθαίρετα. Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι η Τουρκία δεν έχει κάνει ήδη ένα πρώτο βήμα, αποστέλλοντας χάρτες στους οποίους αυθαιρέτως μεν έχει προσθέσει όποιες περιοχές ήθελε, ανεξαρτήτως σε πιο κράτος ανήκουν, αλλά όταν δεν υπάρχει ανάλογη απάντηση, κάποια στιγμή αυτοί οι χάρτες δεν αποκλείεται να αποκτήσουν ισχύ. Η Ελλάδα "λησμόνησε" να πράξει το ίδιο.

Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ καταλήγει, όπως πάντα με απειλές: «Η χώρα μας δεν θα επιτρέψει σε κανένα ξένο κράτος, εταιρία, ή πλοίο να διεξαγάγει ερευνητικές δραστηριότητες για την αξιοποίηση υδρογονανθράκων, χωρίς άδεια» και επισημαίνει ότι «η Τουρκία θα συνεχίζει να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για να προστατέψει τα δικαιώματά της».

Η δημόσια τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήρθε με την δήλωση του κυβερνητικού Εκπροσώπου, Προδρόμου Προδρόμου. Κληθείς από το ΚΥΠΕ να σχολιάσει την ανακοίνωση που εξέδωσε η Άγκυρα, ο Π. Προδρόμου είπε ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία προχωράει κανονικά με το ενεργειακό της πρόγραμμα, με βάση το διεθνές δίκαιο και σε συνεργασία με τις εταιρείες με τις οποίες έχει συμβληθεί».

Ως προς την συνεργασία με τις εταιρίες, ανακοινώθηκε η συνάντηση του Ν. Αναστασιάδη με τον Ανώτερο Εκτελεστικό Αντιπρόεδρο της ExxonMobil, Neil Chapman, για την οποία ο Υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Λακκοτρύπης, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «βασικό αντικείμενο συζήτησης ήταν βεβαίως το επικείμενο ερευνητικό πρόγραμμα της κοινοπραξίας Exxon-Qatarν στο τεμάχιο 10, στο οποίο (γεώτρηση) θα αρχίσει το τέταρτο τρίμηνο του 2018».

Ο αντιπρόεδρος της ExxonMobil, ερωτηθείς αν υπάρχει ενδιαφέρον από την εταιρεία για το τεμάχιο 7, είπε ότι η εταιρεία εξετάζει όλες τις προοπτικές που παρουσιάζονται παγκοσμίως και κρίνει αναλόγως. Κληθείς να σχολιάσει τις προκλήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και πώς αυτό επηρεάζει την εταιρεία, είπε ότι «είμαστε εμπορική οντότητα και η δουλειά μας είναι να παράγουμε και να αναπτύσσουμε φυσικούς πόρους εκ μέρους Κυβερνήσεων. Οποιαδήποτε θέματα των Κυβερνήσεων εναπόκεινται στις ίδιες τις Κυβερνήσεις να συζητήσουν και να επιλύσουν».

Εδώ βεβαίως, είναι δύσκολο να πιστευθεί ότι ο ενεργειακός κολοσσός αναμένει από την κυβέρνηση της Κύπρου να διευθετήσει το θέμα με την Άγκυρα. Οι δυνατότητες της εταιρείας είναι κατά πολύ μεγαλύτερες των δυνατοτήτων πολλών χωρών. Αν αποφασίσει να ασχοληθεί και με το Οικόπεδο 7, σημαίνει ότι θα έχει εξασφαλίσει πρώτα την δυνατότητα απρόσκοπτης γεώτρησης. Να ληφθεί βεβαίως υπόψη, ότι από την ώρα της αδειοδότησης, έως την γεώτρηση μεσολαβούν κάποια χρόνια.

Να σημειωθεί επίσης, σύμφωνα και με όσα μεταδίδει από την Ουάσιγκτον ο Μιχάλης Ιγνατίου, η Τουρκία φοβάται την σύμπραξη ExxonMobil και Total, ο δε φιλοκυβερνητικός Τύπος στην Άγκυρα -δεν έχει μείνει και αντιπολιτευτικός- μεταφέρει την ανησυχία του Ερντογάν, ότι οι ΗΠΑ θέλουν να τον ανατρέψουν, αναθέτοντας στην Ελλάδα αυτόν τον ρόλο, με την υποστήριξή τους.

Ο Μακεδών
Voria

Κώστας Βενιζέλος

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το κράτος μας, το όχημά μας, το οποίο συνέβαλε στην επιβίωσή μας από το 1960 (1η Οκτωβρίου) και εντεύθεν. Αρχικά, υπήρχε έντονη καχυποψία για τις συμφωνίες εγκαθίδρυσης και στη συνέχεια το κρατικό μόρφωμα που προέκυψε δεν είχε οπαδούς. Δεν το αγάπησε κανένας, δεν το πίστεψε κανείς. Στην ελληνική πλευρά συνέχισαν την πορεία προς την Ένωση, το ανεκπλήρωτο όραμα γενεών, που αποτελούσε μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος για αυτοδιάθεση των λαών.
Την ίδια ώρα, όμως, δεν υπήρξε από ελληνικής πλευράς ένα ολοκληρωμένο σχέδιο είτε προς την κατεύθυνση της εδραίωσης του κράτους είτε για συνέχιση της πορείας προς την Ένωση. Γι’ αυτό και έγιναν τραγικά λάθη. Η λογική να στέκονται σε δύο βάρκες είχε τα προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα. Την ίδια ώρα, η ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, με εντολές της Άγκυρας και την ενθάρρυνση των Βρετανών, διαμόρφωνε τις συνθήκες για υπονόμευση του κράτους και τον διαχωρισμό.

Οι Έλληνες της Κύπρου συνειδητοποίησαν μερικώς τη σημασία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1964, κυρίως μετά που εξασφαλίσθηκε το σωτήριο ψήφισμα 186/64 για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, το οποίο διασφάλιζε τη συνέχεια τού ενός και μοναδικού αναγνωρισμένου κράτους της χώρας. Τη σημασία της Κυπριακής Δημοκρατίας την αισθάνθηκαν το 1974, όταν μόνοι απέναντι σε μια πανίσχυρη στρατιωτικά δύναμη, την Τουρκία, έδιναν μάχη επιβίωσης.

Ευτυχώς, λένε εκ των υστέρων, που έχουμε κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο γιατί θα μας εξαφάνιζαν και δεν θα αντιδρούσε κανείς. Για λόγους ιστορίας θα πρέπει να γίνει αναφορά και στον υπονομευτικό ρόλο της ελληνικής χούντας, η οποία, ροκανίζοντας τη θέση του Μακάριου, υπονόμευε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Με βάση τα αμερικανικά έγγραφα, η χούντα είχε ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα, προκύπτει επίσης πως η επιβολή της δικτατορίας δεν έγινε επειδή υπήρχε «κομμουνιστικός κίνδυνος», αλλά για να κλείσουν το Κυπριακό. Κι αυτό θα γινόταν με την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτό το σημείο υπήρχε σύγκλιση απόψεων και συμφερόντων της χούντας με την Άγκυρα.

Η τουρκική υπονόμευση
Στην αντίπερα όχθη, η τουρκική πλευρά εξαρχής επιχειρούσε να υπονομεύσει το κυπριακό κράτος. Από τα πρώτα του βήματα, η Άγκυρα χρησιμοποιώντας τους Τουρκοκύπριους προσπαθούσε να οδηγήσει το κράτος σε αδιέξοδα, ώστε να διευκολυνθεί ο σχεδιασμός της για διαχωρισμό του νησιού.

Από αυτό το παιγνίδι δεν απουσίαζαν οι Βρετανοί, που όπως προκύπτει από στοιχεία και γεγονότα λειτούργησαν υποβοηθητικά προς την κατεύθυνση εφαρμογής των τουρκικών σχεδίων. Οι τουρκικές μεθοδεύσεις σε πολιτικό επίπεδο για υπονόμευση του νεοσύστατου κράτους, ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση των Τουρκοκυπρίων στα όπλα εντάσσονταν σε έναν συνολικό σχεδιασμό.

Απόρρητο έγγραφο της ΚΥΠ
Ενδεικτική και η απόρρητη αναφορά της ελληνικής ΚΥΠ (Το απόρρητο Ημερολόγιο της ΚΥΠ για την Κύπρο, Μάνος Ηλιάδης εκδόσεις Σιδέρη). Στο απόρρητο δελτίο πληροφοριών, ημερομηνίας 25/8/1959 – 1/9/1959, καταγράφονται οι τουρκικές δραστηριότητες εκείνης της περιόδου. Σύμφωνα με την αναφορά αυτή, η ομοσπονδία Τουρκικών Σωματείων, αγόρασε το κτήμα αγελαδοτροφίας NEWMAN, στην επαρχία Κυρήνειας, έναντι 15.000 λιρών.

Το σχόλιο της ελληνικής ΚΥΠ για την ενέργεια αυτή ήταν ενδεικτική των τουρκικών προθέσεων: «Η δυνατότης και η σπουδή των Τουρκοκυπρίων να καταβάλουν σημαντικά χρηματικά ποσά διά την εξαγορά ελληνικών και βρετανικών περιουσιών εν Κύπρω, κατά πολύ υπερβαίνοντα την πραγματική αξίαν αυτών, μαρτυρεί αφενός το μεγάλον ενδιαφέρον τους διά την δημιουργία καθαρώς τουρκικών περιοχών εις το γειτνιάζον με την Τουρκία τμήμα του νησιού και αφετέρου την οικονομική ενίσχυση της Τουρκίας προς αυτούς».

Περαιτέρω, στο ίδιο έγγραφο σημειώνεται πως η Ομοσπονδία Τουρκικών Σωματείων Κύπρου, διά εγγράφου της προς τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, εζήτησε όπως επιτραπεί ο διαχωρισμός του Ερυθρού Σταυρού Κύπρου εις τουρκικό και ελληνικό. Η υπηρεσία εξηγεί ως εξής την τουρκική κίνηση: «Οι Τούρκοι, εν προκειμένω, προέβαλλον λόγους θρησκευτικούς, πλην όμως δεν ευσταθούν ούτοι δεδομένου ότι επί σειρά ετών, μέχρι σήμερον, εις ουδεμίαν διαμαρτυρία προέβησαν επί του θέματος τούτου. Η ενέργεια των αυτή περιλαμβάνεται εντός των πλαισίων της όλης των προσπάθειας διά τον πλήρη διαχωρισμό της κοινότητος των εκ της ελληνικής τοιαύτης».

Παράλληλα, ο Ραούφ Ντενκτάς ίδρυσε ειδικό ταμείο για τη συλλογή χρημάτων προς εξοπλισμό των Τούρκων της νήσου. Σύμφωνα με την αναφορά, καθημερινώς δημιουργούνται και νέα επεισόδια και από τις ενέργειες αυτές αποδεικνύεται ότι οι Τουρκοκύπριοι κατέχουν οπλισμό, αλλά και συνεχίζουν εντατικώς τον εφοδιασμό των με οπλισμό.

Μεταφορά οπλισμού
Δίνεται παράδειγμα η εκφόρτωση τεσσάρων κιβωτίων με πυρομαχικά στην παραλία του χωριού Ξερός, από πλοιάριο προερχόμενο από την Τουρκία με πλοίαρχο τον Τουρκοκύπριο Φαράζ. Στο σχόλιο της ελληνικής ΚΥΠ αναφέρεται ότι σημειώθηκαν πολλές αφίξεις πλοιαρίων και εκφορτώσεις πυρομαχικών σε διάφορες ακτές και ενίοτε υπό το φως του ήλιου.

Οι Βρετανοί δεν εμπόδιζαν την παράνομη εκφόρτωση οπλισμού στο νησί, ενώ Τουρκοκύπριοι που συλλαμβάνονται να οπλοφορούν αφήνονται ελεύθεροι. «Πάντα τα ανωτέρω προϋποθέτουν πιθανή συμμετοχή ή απλώς ανοχή των βρετανικών Αρχών της νήσου έναντι του εξοπλισμού των Τουρκοκυπρίων», αναφέρει η έκθεση, η οποία καταλήγει σημειώνοντας ότι «Τουρκοκύπριοι αστυνομικοί συμμετέχουν των τουρκικών, εν Κύπρω, οργανώσεων κατέχοντες επικαίρους θέσεις και πολλάκις χρησιμοποιούμενοι ως εκπαιδευταί των ομοθρήσκων των εις χρήσιν των όπλων…»

Είναι ξεκάθαρο πως πριν ακόμη συγκροτηθεί το κυπριακό κράτος η Τουρκία ξεκίνησε την εφαρμογή ενός σχεδίου για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός ο σχεδιασμός απέτυχε, ωστόσο συνεχίζεται η προσπάθεια εφαρμογής του. Δεν είναι τυχαίο που η Τουρκία θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία «εκλιπούσα». Το ζητούμενο σήμερα είναι η προστασία και η υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς μέσω αυτής διασφαλίζεται και το μέλλον της χώρας.

Παράνομη η Συμφωνία Εγγυήσεως
Η συνθήκη εγγυήσεως που επέβαλε η Βρετανία στον Μακάριο είναι παράνομη, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες του Φόρεϊν Όφις, γιατί παραβιάζει το άρθρο 2.4 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ η ισχύς της συμπαρασύρεται και καταπίπτει από το άρθρο 103. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο (ΑΠΕ, 3 Μαρτίου 2017), που επικαλείται την έρευνα του πρώην Βρετανού διπλωμάτη, καθηγητή Μάλινσον, οι απόψεις αυτές καταγράφονται στο έγγραφο NA FCO 27/166/MF/10/41 των Βρετανικών Κρατικών Αρχείων:

«Οι διάφορες συμφωνίες του 1960… απετέλεσαν μια συνολική ρύθμιση, στην πραγματικότητα μια συμφωνία πακέτο. Η εγκατάλειψη της θέσης μας για τη Συνθήκη Εγγύησης θα υπονόμευε επομένως τη θέση μας για το υπόλοιπο της ρύθμισης του 1960. Ιδιαίτερα, μπορεί να ανακαλύψουμε μια μέρα ότι έχει υπονομεύσει τη θέση μας επί της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης. Ακόμα και αν οι τίτλοι μας επί των Κυριάρχων Περιοχών Βάσεων δεν εξαρτώνται από τη Συνθήκη Εγγυήσεων ή τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, οι ρητές διατάξεις αυτών των συνθηκών σχετικά με τις Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων, που αφορούν στην εξασφάλιση της ανενόχλητης κατοχής μας και χρήσης των Περιοχών, μπορεί να αποβούν ωφέλιμες. Επιπλέον κάθε τι που θέτει τη ρύθμιση του 1960 ως σύνολο σε αμφισβήτηση θα μας εξέθετε σε πίεση αναφορικά με το ηθικό μας (όχι το νομικό) δικαίωμα να διατηρούμε τις Βάσεις. Είτε έχουμε είτε δεν έχουμε άμεσο συμφέρον να διατηρήσουμε τη Συνθήκη Εγγύησης, δεν θα μπορούσαμε ανοιχτά να την εγκαταλείψουμε, χωρίς να αναστατώσουμε σοβαρά την Τουρκία».

Στο ίδιο άρθρο γίνεται αναφορά σε τοποθέτηση του πρώην Βρετανού διπλωμάτη, καθηγητής Μάλινσον, σύμφωνα με τον οποίο, «οι συνθήκες του 1960 δεν σχεδιάστηκαν για να επιτρέψουν στην κεντρική κυπριακή Κυβέρνηση να δράσει ανεξάρτητα, αλλά για να κρατήσουν, όσο ήταν δυνατό περισσότερο, την ΕΣΣΔ έξω από την Ανατολική Μεσόγειο».

slpress

Για μιαν ακόμη χρονιά, διαπιστώθηκε ότι ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο στη διεθνή πολιτική σκηνή. Οι εργασίες της 73ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης ανέδειξαν ξανά το μεγάλο χάσμα που επικρατεί ανάμεσα στα ισχυρά κράτη του πλανήτη, στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, στον Βορρά και τον Νότο.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε πρόσφατα ότι «οι ΗΠΑ χάνουν την επιρροή τους στη διεθνή σκηνή», σημειώνοντας «αυτό είναι επικίνδυνο, καθώς δεν υπάρχει τρόπος να επιλυθούν τα περισσότερα από τα προβλήματα του κόσμου χωρίς τις ΗΠΑ». Ο κ. Γκουτέρες αγνοεί όμως το γεγονός ότι η επιρροή και η συμβολή του Οργανισμού που εκπροσωπεί υποβαθμίζεται συνεχώς, έχοντας ευθύνη κατά κύριο λόγο τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και το γενικότερο πλαίσιο λειτουργίας και αποστολής του ΟΗΕ.

Όσο σπουδαίος είναι ο ρόλος του διεθνούς Οργανισμού σε άλλα ζητήματα που αφορούν την υγεία, την παιδεία, τη φτώχεια, την ισότητα, το περιβάλλον, τη βιώσιμη ανάπτυξη, τους αυτόχθονες πληθυσμούς και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο ανίσχυρος είναι για την αποτροπή εγκλημάτων, για τη διατήρηση της διεθνούς ασφάλειας και για την «καταστολή κάθε επιθετικής ενέργειας ή άλλης μορφής παραβίασης της ειρήνης», όπως αναφέρεται στον Καταστατικό Χάρτη. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο ΟΗΕ δεν έχει την απαραίτητη ισχύ για να προλαβαίνει τα χειρότερα και να επιβάλλει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στον κόσμο, αλλά πλέον δεν έχει ούτε τη βούληση να πράξει κάτι τέτοιο.

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Κύπρου. Είναι θλιβερό μια ημικατεχόμενη χώρα να επενδύει την απελευθέρωση των εδαφών της στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και η διαπραγματευτική διαδικασία για την επίλυση του προβλήματός της να είναι εγκλωβισμένη στη στρατηγική του κατακτητή. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε προσπάθεια για τερματισμό του σημερινού απαράδεκτου στάτους κβο δεν στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά στα συμφέροντα εκείνων των δυνάμεων που κατευθύνουν την «ειρηνευτική αποστολή» του ΟΗΕ. ΄

Αυτό διαπιστώθηκε και κατά την πρόσφατη συνέντευξη του κ. Γκουτέρες για μια σειρά θεμάτων με την ευκαιρία έναρξης των φετινών εργασιών της συνόδου της Γενικής Συνέλευσης. Από την εισαγωγή του και τις απαντήσεις του σε αρκετές ερωτήσεις εξήχθη ένα βασικό συμπέρασμα: για τον τομέα της διεθνούς ασφάλειας, για τον τερματισμό συγκρούσεων σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, για την επίλυση πολύχρονων διενέξεων μεταξύ κρατών, για την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, ο Γενικός Γραμματέας δεν παρουσίασε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μίλησε μόνο για ελπίδες και προσπάθειες.

Για τη Συρία επανέλαβε την έκκλησή του, για την Υεμένη υποστήριξε ότι «όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ειδικός μου απεσταλμένος» και κάλεσε όλες τις πλευρές «να ασχοληθούν σοβαρά». Στο ίδιο πνεύμα μίλησε για άλλες συγκρούσεις και πολεμικά τοπία.

Όπου υπήρξαν ενθαρρυντικές εξελίξεις ή συμφωνίες δεν είχε καθοριστικό ρόλο ο ΟΗΕ. Οι Κορεάτες προχωρούν μόνοι τους και μπορεί να τα καταφέρουν, το ίδιο συμβαίνει σε κάποιες περιοχές της Αφρικής, ενώ σε ορισμένες διενέξεις δίνεται προοπτική διευθέτησης λόγω εποικοδομητικής παρέμβασης τρίτων, που, μπόρεσαν να βάλουν τα πράγματα σε μια δίκαιη πορεία.

Ακόμη και για το Σκοπιανό, μετά από 24 χρόνια υπηρεσίας του ειδικού απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών, Μάθιου Νίμιτς, υπήρξε μια συμφωνία που δεν οφείλεται στον διεθνή Οργανισμό. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της, η συμφωνία Αθηνών-Σκοπίων προέκυψε αφού «ανέλαβαν δράση» οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών. Αν η συμφωνία είναι σωστή θα πρέπει λογικά και δημοκρατικά να κριθεί από τους λαούς των δύο χωρών.

Αποδεικνύεται λοιπόν συνεχώς ότι ο ΟΗΕ είναι αδύναμος, αλλά συνάμα και επικίνδυνος σε ορισμένες περιπτώσεις, μπροστά στις επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων να επιβάλουν τα συμφέροντά τους. Με τη στάση του όχι μόνο δεν εγγυάται τη διεθνή ειρήνη, αλλά μερικές φορές υποθάλπει και ενισχύει πολεμικές συρράξεις και εμφύλιες συγκρούσεις. Οι αποφάσεις του για τυράννους, εισβολείς, καταπατητές της διεθνούς έννομης τάξης και λεηλάτες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στηρίζονται στην τακτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Θύμα αυτής της ωμής πραγματικότητας είναι για δεκαετίες και η Κύπρος. Γι’ αυτό, μετά από 44 χρόνια αποτυχημένων διαπραγματεύσεων μέσα στο πλαίσιο της αποστολής των Καλών Υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα δεν επιλύθηκε το Κυπριακό.
Από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε την Πέμπτη ότι «ο Γενικός Γραμματέας και η αποστολή των Καλών Υπηρεσιών του είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε μπροστά».

Το ερώτημα όμως γίνεται όλο και πιο επιτακτικό: Μετά από 44 και πλέον χρόνια τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, μπορεί αυτός ο «μόνος τρόπος» να ανατρέψει τα τετελεσμένα της;
Φιλελεύθερος

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget