Articles by "ΕΕ"
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Μάκης Ανδρονόπουλος

Με το «χαρτζιλίκι» των 100 ευρώ στα «κίτρινα γιλέκα», κόστους 10 δισ ευρώ, η Γαλλία εισέρχεται στο «κόκκινο» του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας, με εκτιμώμενο έλλειμμα στο 3,2% του ΑΕΠ για το 2019 και τον Εμανουέλ Μακρόν πλήρως αποδυναμωμένο έναντι της Γερμανίας. Το Βερολίνο μπορεί να συνεχίσει να απολαμβάνει τα θηριώδη πλεονάσματά του, που παράγει το φθηνό ευρώ που του προσφέρουν οι «αδύναμοι» του Νότου.

Η Σύνοδος Κορυφής της περασμένης εβδομάδας για το μέλλον της ΕΕ, που ήταν και η τελευταία του 2018 -μόλις πέντε μήνες πριν τις κρίσιμες ευρωεκλογές- ήρθε να επιβεβαιώσει την αδυναμία των διαιρεμένων Ευρωπαίων ηγετών. Μια αδυναμία που σχετίζεται με τη λήψη αποφάσεων για τα κρίσιμα θέματα της «εμβάθυνσης» της Ευρωζώνης, όπως η εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ, ο κοινός προϋπολογισμός της Ευρωζώνης, το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2021-2027 και η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ).

Όμως, η Σύνοδος αποκάλυψε και κάτι άλλο. Συγκεκριμένα, έφερε στο φως τη στρατηγική επιλογή των περισσότερων ηγετών να κρύβονται πίσω από το μεταναστευτικό, δηλαδή τις αποφάσεις για ένα νέο κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, προκειμένου να μην λαμβάνονται αποφάσεις για οτιδήποτε. Έτσι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά θέματα θα μετατεθούν για μετά τις ευρωεκλογές, ήτοι όταν θα έχουμε ένα άλλο Ευρωκοινοβούλιο και ενδεχομένως σε μια άλλη Ευρώπη.

Το ελληνικό δράμα και η τραγωδία του Brexit έχουν καταστήσει στους πάντες σαφές πως η έξοδος από την ΕΕ είναι μια εξαιρετικά επώδυνη και δαπανηρή επιλογή, στα όρια του αδύνατου. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε «αποικία χρέους» και η Βρετανία εισήλθε σε μια πολυδιάστατη κρίση. Το Brexit ταλανίζει το βρετανικό Κοινοβούλιο καθώς κανένα σχέδιο, καμία εναλλακτική λύση δεν φαίνεται να έχει πλειοψηφία. Αν μέχρι τις 21 Ιανουαρίου το Κοινοβούλιο δεν ψηφίσει τη συμφωνία της Μέι, τότε οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρειαστεί να ξανασυναντηθούν για να αποφασίσουν πώς θα προχωρήσουν στο διαζύγιο, εκτός εάν φθάσουμε στον Μάρτιο χωρίς συμφωνία (συζητείται πάντως μια μεταβατική περίοδος έως και το 2020).

Η ιδέα ενός δεύτερου δημοψηφίσματος, αν και τίθεται όλο και πιο έντονα, προκαλεί σε όλους αμηχανία και φόβο, διότι σε κάθε περίπτωση θα λειτουργήσει διχαστικά. Δεν είναι μόνο το backstop, ο μηχανισμός ασφαλείας για την αποφυγή «σκληρών-τελωνειακών-συνόρων» μεταξύ Βόρειας Ιρλανδίας και Ιρλανδίας, είναι η ίδια η συνοχή του Ηνωμένου Βασιλείου που θα ξανατεθεί στο προσκήνιο.

Είναι «φυλακή η ΕΕ;»
Μπορεί, βέβαια, να είναι ακόμη νωρίς για να μιλήσει κανείς για «ΕΕ-φυλακή», όμως είναι οφθαλμοφανές ότι οι νεοφιλελεύθερες ελίτ που διοικούν την Ευρώπη υπό την καθοδήγηση του Βερολίνου δεν μπορούν ούτε τις καταθέσεις να εγγυηθούν ούτε να δώσουν κάτι παραπάνω από χαρτζιλίκια, προκειμένου οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι «να ζουν» αντί να «επιβιώνουν». Συνεπώς, αφού οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να βρουν λύση από τους επικυρίαρχους, θα την αναζητήσουν αλλού. Μάλιστα, θα το κάνουν όπως-όπως, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, αναθεωρώντας.

Πάντως, τα «κίτρινα γιλέκα» ήρθαν για να μείνουν, όχι μόνο γιατί αποτελούν φυσική συνέχεια του κινήματος Νuit debout (τη Νύχτα Ξύπνιοι), αλλά γιατί το αυθόρμητο αυτό σκορποχώρι μπόρεσε να διατυπώσει ένα πακέτο με ποσοτικά οικονομικά αιτήματα, αλλά και κρίσιμα πολιτικά. Το αίτημα κατώτατος μισθός στα 1500 ευρώ και κατώτατη σύνταξη στα 1200 σημαίνει ότι η εργατική τάξη της Γαλλίας και οι συνταξιούχοι γυρίζουν την πλάτη στα αναποτελεσματικά για τα συμφέροντά τους συνδικάτα. Ταυτόχρονα, η απαίτηση για λαϊκά δημοψηφίσματα έρχεται να επιβεβαιώσει την αποφασιστικότητα των μαζών να τερματίσουν το νομοθετικό μονοπώλιο των ελίτ.

Έτσι, αφού τα μη προνομιούχα αυτά στρώματα έδωσαν στον Μακρόν πρωτοφανή ισχύ κόντρα στην επέλαση της Μαρίν Λεπέν και αφού απογοητεύτηκαν από τις εχθρικές προς τα συμφέροντά τους μεταρρυθμίσεις, του γύρισαν την πλάτη, ρίχνοντάς τον στο 23% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Ταυτόχρονα, βλέποντας τη συμβιβαστική στάση των συνδικάτων, γύρισαν και προς αυτά την πλάτη και οργανώνονται από τη βάση. Η εργατική τάξη οργανώνεται έξω από το κομματικό και συνδικαλιστικό σύστημα και αργά ή γρήγορα θα επιδιώξει την πολιτική του έκφραση που πιθανώς να δοκιμαστεί στις ευρωεκλογές.

Η Λεπέν είχε την ευφυΐα να σιωπήσει, αφήνοντας τον Μακρόν να κάνει όλες τις απρέπειες και τα λάθη έναντι των εργαζομένων «κίτρινων γιλέκων». Στην Ιταλία η αριστερή βάση του Κινήματος 5 Αστέρων εμφανίζεται απογοητευμένη από την εγκατάλειψη της αύξησης του κατώτατου μισθού, λόγω του συμβιβασμού της κυβέρνησης με τις Βρυξέλλες για τον ιταλικό προϋπολογισμό του 2019 (2,04% έλλειμμα). Τα «κίτρινα γιλέκα» επεκτάθηκαν στο Βέλγιο, ενώ χιλιάδες Ούγγροι κατέβηκαν τη Δευτέρα στους δρόμους της Βουδαπέστης για να διαμαρτυρηθούν κατά του νέου εργατικού νόμου, αλλά και της, όλο και περισσότερο, αυταρχικής διακυβέρνησης του ακροδεξιού εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν.

Οι «Καταραμένοι» και τα γερμανικά πλεονάσματα
Είναι κοινό μυστικό ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη βρίσκονται σε κοινωνική κρίση, σε κρίση αξιών και αντιπροσώπευσης. Επίσης, είναι ανεπίσημο μυστικό ότι για όλα αυτά φταίει η βουλιμία του Βερολίνου για επιβολή και επικυριαρχία. Στη σύνοδο των Βρυξελλών, οι βαστάζοι του Βερολίνου, με αφορμή τη βρετανική αποχώρηση, προτείνουν μείωση των δαπανών συνοχής κατά 10% και των δαπανών για την ΚΑΠ κατά 15%. Προτείνουν ακόμα την έμμεση επανεθνικοποίησή της με αύξηση των εθνικών δαπανών από το 20% στο 30%.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ανατροπή των συσχετισμών στις ευρωεκλογές μπορεί να προκαλέσει πιέσεις στο Βερολίνο στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να παραδίδει μέσω grants (επιχορηγήσεις) τα πλεονάσματα που κερδίζει από το φθηνό ευρώ. Σημειωτέον ότι σύμφωνα με ορισμένες πηγές, αν η Γερμανία αποχωρούσε από την Ευρωζώνη, το μάρκο της θα εκτινασσόταν κατά 60-75% πάνω από το ευρώ, γεγονός που θα τραυμάτιζε καίρια την περίφημη γερμανική ανταγωνιστικότητα.

Βέβαια, «Οι Καταραμένοι» (του Λουκίνο Βισκόντι/The Damned) δεν θα διστάσουν και σήμερα, όπως έκαναν το 1933, να συμμαχήσουν με τους ακροδεξιούς. H Xριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU) θα τα βρει με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), παρά την εκλογή της Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ στην ηγεσία της (CDU). Και θα τα βρει όχι μόνο με αυτούς αλλά και με όλους τους ορμπανίζοντες και λοιπούς αυταρχικούς, όπως έκανε άλλωστε ο Κουρτς στην Αυστρία. Άρα, πιθανότατα, εκεί που θα παιχτεί το ευρωπαϊκό ντέρμπι είναι το γήπεδο της Λεπέν και του Σαλβίνι στη χαλαρή Ευρώπη, ενός άλλου ευρώ.

slpress.gr/

Του Δημήτρη Μηλάκα

Ας δούμε λοιπόν, έχει φτάσει η ώρα, τι ακριβώς σημαίνει (και πόσο κοστίζει οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά) η θέση «πάση θυσία στο ευρώ» η οποία αποτελεί κοινό παρονομαστή και σημείο «ομόνοιας» της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.Το βασικό επιχείρημα πίσω από το οποίο οχυρώνεται αυτή η αντίληψη (πάση θυσία στο ευρώ) είναι πολιτικό και συνοψίζεται στην εξής φράση:

«Η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της ισχυρής οικονομικά και πολιτικά ευρωπαϊκής συμμαχίας, δεν είναι μόνη στο ασταθές διεθνές περιβάλλον και μπορεί να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στο πλαίσιο των κανόνων που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και των αρχών της κοινοτικής αλληλεγγύης».
Στις γενικές της αρχές αυτή η αντίληψη πράγματι ασκούσε γοητεία (η χώρα μέλος στο club των ισχυρών) και αφόπλιζε εύκολα τους «απροσάρμοστους» και τους «παρωχημένους» «ευρωσκεπτικιστές». Με τη δύναμη αυτού του επιχειρήματος τελικά, ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα- από τη σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ μέχρι την «αριστερά» του Τσίπρα και το «μοδάτο» Ποτάμι- έπεισε την ελληνική κοινωνία ότι η συμμετοχή της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση:

1. διασφαλίζει την οικονομική της ευρωστία της χώρας
2. Η ΕΕ διασφαλίζει τα εθνικά της συμφέροντα
3. Προσφέρει τα ευεργετήματα της «κοινοτικής αλληλεγγύης»
4. Και πάνω απ’ όλα, ότι η συμμετοχή της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ισότιμη
Δεν χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ το να κοιτάξει κανείς τριγύρω του για να δει ότι η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και στη ζώνη του ευρώ δεν διασφάλισε καμία ευρωστία. Αντίθετα, μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία χρέους των υποτιθέμενων «εταίρων» της.

Ίσως απαιτείται μια μεγαλύτερη προσπάθεια για να αντιληφθεί και να δει κάποιος κάτω από το «σμάλτο» της δημοκρατικά , υποτίθεται, διαρθρωμένης Ε.Ε. όπου η υποτιθέμενη «διαρκής διαπραγμάτευση» έχει στόχο την υιοθέτηση της βέλτιστης απόφασης για το σύνολο των κρατών μελών. Με ευκαιρία την προσφυγική κρίση, η ΕΕ εμφανίζεται γυμνή, χωρίς το γοητευτικό της «σμάλτο» και τα δημοκρατικά της φτιασίδια, όπως ακριβώς στην πραγματικότητα είναι: Ένας αδυσώπητος μηχανισμός επιβολής των συμφερόντων των ισχυρών σε βάρος των πιο αδύναμων.

Στην προκειμένη (προσφυγική κρίση) περίπτωση οι εταίροι- αλλά πάνω απ’ όλα δανειστές- της Ελλάδας συμπεριφέρονται ως κοινοί γκάνγκστερ κρατώντας «καθαρές» τις γειτονιές τους και πετώντας τα σκουπίδια (πρόσφυγες και μετανάστες) ο ένας στη γειτονιά του άλλου και όλοι μαζί στην Ελλάδα. Γιατί, προφανώς, ως δανειστές και τριτεγγυητές της ελληνικής οικονομικής βιωσιμότητας θεωρούν την Ελλάδα οικόπεδό τους που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν. Ακόμη και για να «θάψουν» εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους…

Είναι, έχουμε την εντύπωση, προφανές ότι το επιχείρημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος σύμφωνα με το οποίο η πάση θυσία συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ συνεπάγεται τα οφέλη της κοινοτικής αλληλεγγύης και της διασφάλισης των εθνικών της συμφερόντων εκφυλίζεται με ρυθμούς ορατούς στο γυμνό μάτι. Κι αυτό γιατί:

1.Οι Εταίροι και δανειστές κατά παράβαση κάθε κανόνα Διεθνούς Δικαίου σταματούν να δέχονται στο έδαφός τους πρόσφυγες (Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ημιφασιστική Πολωνία που δέχεται να φιλοξενήσει 20 άτομα!!!) και η φασιστική Ουγγαρία που η προσφορά της στην αντιμετώπιση του κοινού ευρωπαϊκού προβλήματος είναι 100 χιλιόμετρα συρματόπλεγμα και μια στρατιωτική μονάδα στα σύνορα Ελλάδας ΠΓΔΜ για να μην περνά «προσφυγικό ρουθούνι» προς τα πολιτισμένα ευρωπαϊκά εδάφη)

2.Κατά παράβαση κάθε έννοιας αλληλεγγύης μεταξύ συμμάχων και εταίρων οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, όχι μόνο υψώνουν φράκτες με στόχο να στοιβάξουν τους πρόσφυγες στο ελληνικό έδαφος, αλλά ετοιμάζουν κοινή στρατιωτική δύναμη η οποία θα φυλάει τις εξόδους των ελληνικών συνόρων
Θα περίμενε κανείς ότι, τουλάχιστον, το οικονομικό βάρος που συνεπάγεται για την Ελλάδα η διαχείριση ενός σε τελική ανάλυση κοινού ευρωπαϊκού προβλήματος όπως είναι το προσφυγικό, θα επιμερίζονταν δίκαια μεταξύ των εταίρων. Οι εταίροι, ωστόσο, είναι κατά κύριο λόγο δανειστές και μ αυτήν τους την ιδιότητα εξακολουθούν να συμπεριφέρονται στην Ελλάδα. Και ως κοινοί τοκογλύφοι, σπεύδουν στην πιο δύσκολη στιγμή για να ολοκληρώσουν το πλιάτσικο μέσω της υποτιθέμενης «αξιολόγησης».

Με πιο απλά λόγια, οι δανειστές έχοντας ήδη διαμορφώσει τους όρους μετατροπής της Ελλάδας σε αποθήκη προσφύγων, εκβιάζουν με την μη ολοκλήρωση της αξιολόγησης κατά συνέπεια και με την πιστωτική ασφυξία, για να βάλουν στο χέρι τα τελευταία εναπομείναντα δημόσια τιμαλφή (Ενέργεια, ΔΕΗ, νερά κλπ) και τον ιδιωτικό πλούτο, κυρίως στους τομείς της ναυτιλίας και του τουρισμού.Πάση θυσία στο ευρώ, λοιπόν;

Πηγή:topontiki.gr

Στην αντεπίθεση περνάει ο Μακρόν σε μια προσπάθεια να περισώσει ότι απέμεινε από την κλονισμένη δημοτικότητά του, εξαιτίας της εξέγερσης στην Γαλλία από τα Κίτρινα Γιλέκα. Τα μέτρα του όχι μόνο δεν έπεισαν τους διαδηλωτές, αλλά μεγάλωσαν και το έλλειμμα του γαλλικού προϋπολογισμού, προκαλώντας αμηχανία στην Κομισιόν, η οποία εμφανίζεται να αντιμετωπίζει διαφορετικά το Παρίσι από την Ρώμη.

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων παρουσίασε το περασμένο Σαββατοκύριακο μία κάμψη, που οφείλεται περισσότερο στην κόπωση, την καταστολή και την διαχείριση της τρομοκρατικής επίθεσης στο Στρασβούργο, παρά στις εξαγγελίες του Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος δεν έπεισε με τις παροχές-χαρτζιλίκι που υποσχέθηκε στους διαδηλωτές και οι «σκληροί του Μπορντό» διαμηνύουν ότι θα μείνουν στα μπλόκα και τα Χριστούγεννα.

Την ίδια ώρα η δημοτικότητα του προέδρου υποχώρησε στο 27%, πέφτοντας πέντε μονάδες μέσα σε έναν μήνα, με το 73% των ερωτηθέντων, ακόμη και μελών του κόμματός του, να εκφράζει αρνητική άποψη. Ο Μακρόν θεωρείται άλλωστε «πρόεδρος των πλουσίων» από το 74% του δείγματος και ανεπαρκής από το 67%.

Ανάλογη είναι η εικόνα και για τον πρωθυπουργό Εντουάρ Φιλίπ, ενώ κερδισμένη εμφανίζεται μόνον η Λεπέν, η οποία φέρεται να ανέβηκε έξι μονάδες μέσα σε έναν μήνα και εξασφαλίζει πλέον το 29% στις θετικές γνώμες. Συγκαταλέγεται μάλιστα στην τριάδα των δημοφιλέστερων πολιτικών στη Γαλλία, πίσω από τον πρώην υπουργό Περιβάλλοντος Νικολά Ιλό (42%,) και τον δήμαρχο του Μπορντό Αλέν Ζιπέ (35%).

Εθνική διαβούλευση για την σωτηρία του

Μπροστά σε αυτήν την εικόνα ο Μακρόν επιταχύνει από σήμερα τους ρυθμούς για την «μεγάλη εθνική διαβούλευση» που υποσχέθηκε στα Κίτρινα Γιλέκα και συναντάται το απόγευμα, παρουσία του πρωθυπουργού Φιλίπ, με πολλά μέλη της κυβέρνησής του. στόχος της συνάντησης να οριστικοποιηθούν οι κανόνες αυτής της δημόσιας συζήτησης, τους οποίους θέλει να ανακοινώσει την Τετάρτη στο υπουργικό συμβούλιο. Ματαίωσε μάλιστα ακόμη και το ταξίδι του στο Μπιαρίτς της νοτιοδυτικής Γαλλίας, όπου θα εκφωνούσε ομιλία στην εκδήλωση για την έναρξη της γαλλικής προεδρίας της G7.

Ο Μακρόν υποσχέθηκε αυτόν τον εθνικό διάλογο στο διάγγελμά του μετά τα βίαια επεισόδια στο Παρίσι, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν έχουν αποσαφηνιστεί οι λεπτομέρειες της διαβούλευσης. Γνωστό είναι μόνο ότι θα διαρκέσει έως την 1η Μαρτίου σε όλη τη Γαλλία και ότι θα στηριχθεί κυρίως στους δημάρχους, καθώς είναι οι αιρετοί που βρίσκονται πιο κοντά στους πολίτες και τα κοινωνικά αιτήματά τους.

Ο εθνικός διάλογος θα περιλαμβάνει τέσσερις μεγάλες θεματικές (οικολογική μετάβαση, φορολογία, κρατική οργάνωση, δημοκρατία και κοινωνία των πολιτών), ενώ δεν αποκλείεται να τεθεί και το μεταναστευτικό. αυτό που κερδίζει έδαφος πάντως τις τελευτάιες ημέρες είναι το αίτημα των Κίτρινων Γιλέκων για λαϊκά δημοψηφίσματα, τα οποία θα διενεργούνται με πρωτοβουλία των πολιτών. Υπέρ αυτού του αιτήματος έχει εκφραστεί και ο πρωθυπουργός Φιλίπ, αλλά «όχι υπό οποιουσδήποτε όρους».

Παραλλήλως ο Μακρόν θα συναντηθεί και με τους εκπροσώπους των ασφαλιστικών φορέων, όπως έκανε την περασμένη εβδομάδα με στελέχη των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις ο Γάλλος πρόεδρος ζητά από τους κοινωνικούς φορείς να καταβάλλουν προσπάθειες που θα συμπληρώνουν τα κυβερνητικά μέτρα στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Είναι πολλά τα λεφτά Εμανουέλ

Το σχέδιο που εξήγγειλε ο Γάλλος πρόεδρος για την αντιμετώπιση της κοινωνικής έκρηξης περιλαμβάνει καθαρή αύξηση 100 ευρώ στον κατώτατο μισθό, απαλλάσσει από την φορολογία τις υπερωριακές αμοιβές, εξαιρεί τους συνταξιούχους που παίρνουν λιγότερα από 2.000 ευρώ από την καταβολή ασφαλιστικής εισφοράς και παγώνει τον φόρο στα καύσιμα.

Το σχέδιο αυτό δεν ικανοποίησε τους διαδηλωτές, οι οποίοι χαρακτήρισαν τις παροχές «χαρτζιλίκι», κοστίζει όμως 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Το νούμερο αυτό, το άκουσαν οι λογιστές των Βρυξελλών, οι οποίοι ωστόσο έκαναν πως δεν είδαν ότι με τα μέτρα αυτά, ο γαλλικός προϋπολογισμός θα παρουσιάσει δημοσιονομικό έλλειμμα 3,2% του ΑΕΠ, το 2019.

Θα υπερβεί δηλαδή ακόμη και το ταβάνι του 3% που προβλέπει το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Ένα Σύμφωνο που, όταν πρόκειται για το έλλειμμα άλλων χωρών, οι μανδαρίνοι του ευρωιερατείου το επικαλούνται σαν να ήταν οι «πέτρινες πλάκες του Μωυσή». Όταν πρόκειται για την Γαλλία όμως, μια «προσωρινή, περιορισμένη και κατ’ εξαίρεση» παρέκκλιση από τον ευρωπαϊκό κανόνα «μπορεί να γίνει κατανοητή», όπως είπε και ο Γάλλος Επίτροπος Μοσκοβισί.

Άρπαξαν την ευκαιρία οι Ιταλοί

Αυτή η μεροληπτική στάση της ΕΕ έναντι της Γαλλίας έχει προκαλέσει αντιδράσεις, κυρίως από τους Ιταλούς, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με κυρώσεις για έναν προϋπολογισμό που προέβλεπε έλλειμμα 2,4% του ΑΕΠ.

Ο Σαλβίνι μάλιστα κατηγόρησε τους Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι την ώρα που κάνουν τα στραβά μάτια για την Γαλλία, γίνονται «ψείρες» με την Ιταλία. Παρόλα αυτά, σε μια προσπάθεια αποφυγής των κυρώσεων ο ηγέτης της Λέγκας συναίνεσε στην πρόταση για έλλειμμα 2,04% αντί για 2,4%.

Οι Βρυξέλλες βέβαια δεν έχουν αποφανθεί ακόμη για τον αναθεωρημένο ιταλικό προϋπολογισμό, με την στάση τους όμως έναντι της Γαλλίας έχουν χάσει πλέον κάθε επιχείρημα για την απαίτηση «μεγαλύτερης προσπάθειας» από την Ρώμη. Έτσι το «γαλλικό ζήτημα» δείχνει να φέρνει πιο κοντά τον συμβιβασμό της Επιτροπής με την Ιταλία, με τον αρμόδιο επίτροπο Μοσκοβίσι να δηλώνει ότι εργάζεται για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο κυρώσεων στην Ρώμη.

«Εργάζομαι σκληρά, σχεδόν νυχθημερόν για να μην υποστεί κυρώσεις ούτε η Ιταλία» είπε ο Γάλλος Επίτροπος, σε μια προσπάθεια να πείσει ότι δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για το Παρίσι και τη Ρώμη. Αυτά ωστόσο υπάρχουν και δεν είναι μόνο για τον προϋπολογισμό της αντισυστημικής κυβέρνησης της Ιταλίας. Αφορούν και άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα που έχει υποχρεωθεί σε «ματωμένα υπερπλεονάσματα», τα οποία γονατίζουν την μεσαία τάξη και εξαφανίζουν μεγάλο ποσοστό του παραγωγικού δυναμικού της. Αυτά όμως είναι πολιτικές για την Ανατολή, όχι για την Δύση.

SLPress

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Δεν πρόλαβε καλά-καλά η παραδουλεύτρα του νεοφιλελευθερισμού-Πρόεδρος της Γαλλίας να ανακοινώσει κάποια ψήγματα, κάποια σπαράγματα φιλολαϊκών μέτρων κι αυτά όχι από αγάπη για τον λαό του, αλλά από τον φόβο απώλειας της εξουσίας υπό την πίεση της πρόσφατης λαϊκής εξέγερσης (βλέπεις φίλε Χρίστο και φίλε Γιώργο, έτσι γίνεται η δουλειά και όχι με επιστολές διαμαρτυρίας, υπογραφές, μπροσούρες και τα λοιπά), δεν πρόλαβε λοιπόν να τα ανακοινώσει και πετάχτηκαν οι κλανιές της Ευρωπαϊκής "Ένωσης", δια στόματος-κ@λου κάποιου αντιπροέδρου Ντομπρόφσκι, να δηλώσουν πως: "Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρακολουθεί τις επιπτώσεις που θα έχουν στον προϋπολογισμό της Γαλλίας τα νέα φορολογικά μέτρα που σχεδιάζει να εφαρμόσει από το επόμενο έτος η γαλλική κυβέρνηση".

Τί παρακολουθείτε ώ ρουφιάνοι των τραπεζών;
Τί παρακολουθείτε ρε τσουλίτσες των τοκογλύφων και των διεθνών απατεώνων;
Ποιός σας όρισε κάτι για να παρακολουθείτε οτιδήποτε;
Μόνοι σας αυτοοριστήκατε θεματοφύλακες των συμφερόντων(!) των λαών της Ευρώπης.
Κανείς λαός δεν σας εξέλεξε.   
Δοτοί και εγκάθετοι όλοι σας.

Ρουφιάνοι, αλκοολικοί, απατεώνες με πλαστά πτυχία και ακόμη πιό πλαστή ηθική, υπαλληλίσκοι παχέων μισθών, λογιστάκοι επιπέδου γειτονιάς όλοι εσείς οι επιτετραμμένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση "των λαών""θεματοφύλακες" των συμφερόντων των πολιτών της Ευρώπης, εσείς...
Εσείς, που μόλις δείτε την παραμικρή φιλολαϊκή πράξη πετάτε φουσκάλες και βγάζετε φλύκταινες
Εσείς, που μόλις αντικρίσετε δημοκρατική διαδικασία δαιμονίζεστε και κορυβαντιάτε (άγνωστη λέξη φασισταριά των αριθμών;) 
Εσείς, ΕΧΘΡΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, είσαστε ράτσα και φυλή που πρέπει το συντομότερο να εκλείψει, είτε με το καλό είτε με το άγριο.

Ο δρόμος των κίτρινων γιλέκων, δρόμος αντάξιος μιάς Γαλλικής Επανάστασης, είναι ο δρόμος της άμυνας των λαών απέναντι στην απροκάλυπτη βία του νεοφιλελευθερισμού, απέναντι στον εσμό των πολιτικών νάνων και προδοτών των λαών του κόσμου τούτου.

Ειδικά εμείς οι έλληνες οι τόσο περήφανοι για το πολιτισμικό, πολιτιστικό και τεχνολογικό επίπεδο των αρχαίων μας προγόνων, πολύ εύκολα ξεχνάμε την αρχαία λαϊκή σοφία, τις  αρχαίες ρήσεις:
"Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος"!...

Ουδέν Σχόλιον

Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης

«Χωρίς το κυνήγι των μαγισσών της ρωσικής έρευνας, η δημοτικότητα μου θα ήταν στο 75% παρά στο 50%», σημείωσε στο twitter, εμφανώς εκνευρισμένος, ο Τραμπ. O Αμερικανός πρόεδρος, σχολιάζοντας την επικαιρότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εφηύρε έναν ευφάνταστο όρο. Μίλησε συγκεκριμένα για «προεδρική παρενόχληση«, που δέχεται από τους αντιπάλους του. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το Δημοκρατικό Κόμμα και την έρευνα του FBI για το «Russiagate». Τα ποσοστά δημοτικότητας του μεγιστάνα έχουν ως βάση εκκίνησης ένα, διόλου ευκαταφρόνητο, ποσοστό της τάξης του 40%, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο που δέχεται.

Ένα ποσοστό που, χωρίς καμία υπερβολή, του επιτρέπει να πανηγυρίζει. Πράγματι η δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ ξεπερνά, κατά πολύ, τα ποσοστά αποδοχής οποιουδήποτε ηγέτη δυτικής χώρας. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει καλύτερο δώρο για την επέτειο των δύο ετών διακυβέρνησης του, που συμπληρώνονται τον προσεχή Ιανουάριο. Εάν μάλιστα παρατηρήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, μπορούμε να ισχυριστούμε πως «παίζει χωρίς αντίπαλο».

Η πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας βιώνει έναν πρωτοφανή πολιτικό εξευτελισμό λόγω της ψηφοφορίας για το Brexit. Η Άνγκελα Μέρκελ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών, έπειτα από μία σειρά κάκιστων εκλογικών αποτελεσμάτων. Όσον αφορά τον Εμμανουέλ Μακρόν αντιμετώπιζει γενικευμένη κοινωνική εξέγερση στην Γαλλία, με το ποσοστά του να καταβαθρώνονται όλο και περισσότερο. Στον αντίποδα, ο Ντόναλντ Τραπ νιώθει ενισχυμένος από τα αποτελέσματα των πρόσφατων προκριματικών εκλογών στις ΗΠΑ.

Αυτές δεν εξελίχθηκαν σε δημοψήφισμα εναντίον του, όπως ανέμεναν οι Δημοκρατικοί. Αντιθέτως παρά τις συνεχιζόμενες επιθέσεις εναντίον του μεγιστάνα, οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι βγήκαν ενισχυμένοι στην Γερουσία. Είναι αλήθεια πως ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε την πλειοψηφία στην Βουλή, αλλά ουσιαστικά επαναλήφθηκε μία συνηθισμένη αμερικανική πολιτική παράδοση. Πρέπει να σημειώσουμε πως οι εκλογές αυτές εμφάνισαν υψηλά ποσοστά συμμετοχής, αλλά δεν έφεραν το αποτέλεσμα που προσδοκούσε το Δημοκρατικό Κόμμα.

«Ταύρος εν υαλοπωλείο» πλέον ο Τραμπ

Ειδικότερα μετά τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών, ο Αμερικανός πρόεδρος μοιάζει να έχει πλέον «απασφαλίσει». Απέπεμψε, με συνοπτικές διαδικασίες, τον υπουργό Δικαιοσύνης Σέσιονς, ο οποίος υποστήριζε την διερεύνηση του «Russiagate». Κλιμακώνει τις ρητορικές του επιθέσεις κατά των μέσων ενημέρωσης και ειδικότερα κατά του ειδικού εισαγγελέα Ρόμπερτ Μάλλερ. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλεί όλο και συχνότερα την διερεύνηση του «Russiagate», «κυνήγι μαγγισών» και παρομοιάζει τον Ρόμπερτ Μάλλερ ανοιχτά με τον «Τζόζεφ Μακάρθι»!

Όσον αφορά την αντιπαράθεση του με την Κίνα, ο Αμερικανός πρόεδρος ακολουθεί τακτική «σκοτζέζικου ντους». Στην πρόσφατη σύνοδο των G20, έμοιαζε πρόθυμος για μία «εκεχειρία» στον εμπορικό πόλεμο που έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες με το Πεκίνο. Λίγα όμως 24ωρα μετά το πέρας της συνόδου, ανακοινώθηκε η σύλληψη της οικονομικής διευθύντριας του κινεζικού κολοσσού Huawei στον Καναδά, έπειτα από αμερικανικό ένταλμα σύλληψης! Πρέπει να σημειώσουμε πως παρά τις συνεχιζόμενες ανακατατάξεις στην αμερικανική κυβέρνηση, σταθεροί στις θέσεις του παραμένουν ο υπουργός Εμπορίου Γουίλμπορ Ρος και ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Εμπορίου Πίτερ Νάβαρο.

Αμφότεροι είναι θιασώτες του οικονομικού προστατευτισμού και της σκληρής εμπορικής αντιμετώπισης της Κίνας. Όμως άλλοι αξιωματούχοι, που θεωρούνταν μέχρι πρότινος αμετακίνητοι, αποπέμπονται πλέον από την αμερικανική κυβέρνηση, όπως συνέβει με τον προσωπάρχη του προέδρου Τζον Κέλι. Ο Κέλι είναι ο δεύτερος απόστρατος αξιωματικός που απομακρύνεται από τον Λευκό Οίκο, μετά την αποχώρηση του Χέρμπερτ Μακ Μάστερ τον περασμένο Απρίλιο. Μοιάζει σαν ο Αμερικανός πρόεδρος να επιθυμεί να χειραφετηθεί εντελώς από το πανίσχυρο αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο.

Προηγούμενως, με την τοποθέτηση αξιοσέβαστων απόστρατων αξιωματικών σε νευραλγικά κυβερνητικά πόστα, είχε καταφέρει να κατευνάσει τους φόβους του «στρατιωτικού συμπλέγματος» από ορισμένες προεκλογικές του θέσεις. Πλέον όμως ο μόνος απόστρατος που παραμένει στην κυβέρνηση είναι ο υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις, του οποίου η θέση είναι επίσης επισφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο ο Ντόναλντ Τραμπ είχε εκφράσει την δυσαρέσκεια του για τον Μάτις, σημειώνοντας χαρακτηριστικά «ουδείς αναντικαστάστος».

Εξαγωγή του δόγματος «Πρώτα η Αμερική»

Η αποπομπή του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον τον περασμένο Μάιο, σήμανε μία νέα εποχή για την κυβέρνηση Τραμπ. Από τότε ο Αμερικανός πρόεδρος άρχισε να εφαρμόζει την προεκλογική του ατζέντα, το δόγμα «Πρώτα η Αμερική». Όπως είδαμε ακολούθησε ο εμπορικός πόλεμος με την Κίνα, τα μέτρα οικονομικού προστατευτισμού και η πολιτική «μηδενικής ανοχής» στην μετανάστευση.

Η επιτομή της πολιτικής του, υπήρξε η αναθεώρηση της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA), που επιτεύχθηκε στις αρχές Οκτωβρίου. Με εξαίρεση τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και το οικονομικό κατεστημένο, ουδείς στις ΗΠΑ λυπήθηκε για την αναθεώρηση της NAFTA. Είχε υπογραφεί το 1994, από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού. Συμβόλιζε την νεά εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και του ελεύθερου εμπορίου.

Υπήρξε όμως «κόκκινο πανί» για την βιομηχανική, εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών που υπήρξε, μακροπρόθεσμα, ο «μεγάλος χαμένος» της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη ότι έχει μετατραπεί στον μεγαλύτερο υποστηρικτή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει ευθαρσώς πως είναι «εθνικιστής». Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι σε τόσο δεινή θέση που όχι μόνο δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά βλέπουν με τρόμο πως έχει μιμητές στο εσωτερικό τους.

Τα αναδυόμενα κόμματα της νέας άκρας δεξιάς, ομνύουν ανοιχτά στην κοσμοθεωρία του Αμερικανού πρόεδρου. Στενός φίλος του Ματέο Σαλβίνι, είναι ο τέως προεδρικός σύμβουλος Στίβεν Μπάνον, ένας ανοιχτός εχθρός ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι φήμες ότι ο Ντόναλντ Τραμπ λειτούργησε ως «ιδεολογικός καθοδηγητής» των κινητοποιήσεων των «κίτρινων γιλέκων», προκάλεσαν σάλο στην γαλλική κυβέρνηση. Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος έχει ξεκινήσει μία ιδιότυπη βεντέτα με τον Γάλλο ομόλογο του, εμφανώς καταχάρηκε με τις κινητοποιήσεις στην Γαλλία. Ειδικότερα με την φημολογία ότι μέριδα των διαδηλωτών φώναξε το σύνθημα «θέλουμε τον Τραμπ»!

Τραμπ εναντίον παγκοσμιοποίησης

Από όταν διεκδίκησε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίστηκε ως μία «γραφική περίπτωση» . Οι δημοσκοπήσεις και τα ΜΜΕ που μιλούσαν για «καθαρή νίκη της Χίλαρι Κλίντον«, διαψεύστηκαν παταγωδώς με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ.

Μόνη ελπίδα για το αμερικανικό κατεστημένο είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα αποπεμφεί για το Russiagate, όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον στο παρελθόν. Οι εποχές έχουν όμως αλλάξει. Τα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν την ίδια δύναμη και επιρροή στην εποχή των social media. Οι προσδοκίες ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα λειτουργούσε ως ο «αντιΤραμπ» διαψεύονται παταγωδώς, μιας και η Γαλλία φλέγεται από τις μαζικές κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων».

Ο οικονομικός προστατευτισμός του μεγιστάνα είναι ελκυστικότερος για τα λαϊκά στρώματα, από τα επιδόματα που έσπευσε να μοιράσει ο έντρομος Γάλλος πρόεδρος. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας πάμπλουτος και άξεστος επιχειρηματίας, έχει γίνει ο «‘ηρωας» των απόκληρων της παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο στις βιομηχανικές πολιτείες των ΗΠΑ αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ένα ιστορικό παράδοξο που ουδόλως απασχολεί τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανόμενης και της αριστεράς.

SLPress

Κωνσταντίνος Κόλμερ

Πολύ τους κακοφάνηκε που η πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τερέζα Μέι, νίκησε τους εσωκομματικούς της αμφισβητίες στη Βουλή των Κοινοτήτων. Διακόσιες ψήφοι ετάχθησαν υπέρ αυτής, αλλά όχι αναγκαίως υπέρ της συμφωνίας αποχωρήσεως της Βρετανίας από την Γερμανοευρωπαϊκή Ένωση, έναντι 117 αντιρρησιών Συντηρητικών βουλευτών που προφανώς απορρίπτουν τη συμφωνία και τάσσονται υπέρ της αποχωρήσεως, άνευ είτε άλλης συμφωνίας.

Ουδείς Συντηρητικός θα ήθελε να διαδεχθή την ακάματο Τερέζα στην πρωθυπουργία στην παρούσα περίσταση κι αυτή με τη σειρά της, παρητήθη να υποβάλει υποψηφιότητα για την ηγεσία του Συντηρητικού κόμματος το 2020. Οι νίκες έχουν πάντοτε κάποιο κόστος. Εντούτοις, οι Συντηρητικοί στασιαστές θα σιγήσουν εφεξής και η ακάματος Τερέζα μετέβαλε την διαπραγματευτική της αδυναμία σε πολιτική αρετή, την οποία στερούνται οι αντίπαλοι της-ιδίως στην Γερμανοευρωπαϊκή Ένωση (πχ η πρώην ΣΤΑΖΙ καγκελάριος).

Αμέσως η στερλίνα, το βρετανικό νόμισμα ανέκαμψε, το ευρώ υπεχώρησε και οι αλάνθαστοι στοιχηματίες (bookmakers) ορθώς προεξόφλησαν τη νίκη της ακαμάτου Τερέζας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συμφωνία με τη γερμανοκρατούμενη ΕΕ θα περάσει από τη Βουλή των Κοινοτήτων, όσες βελτιώσεις και αν γίνουν. Το 60% των Βρετανών βουλευτών τάσσονται, ήδη, υπέρ ενός «ατάκτου Brexit».

Νέα ψηφοφορία δεν πρόκειται να διεξαχθή, προ του νέου έτους, αλλά και τότε η συμφωνία δεν θα περάσει, εάν δεν αλλάξει άρδην. Αλλά γιατί μετά από εννέα μήνες διαπραγματεύσεις, η συμφωνία αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από τη Γερμανοευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε; Διότι υπέκρυπτε μία ρεβανσιστική ρήτρα εις βάρος του Ηνωμένου Βασιλείου: το back-stop* της Βορείου Ιρλανδίας, το οποίο, αν ενεργοποιείτο, θα ήτο κακό νέο για το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς θα εγκαινίαζε την αποσύνθεσή του. Μετά τη Βόρεια Ιρλανδία, θα ήθελε και η Σκωτία να παραμείνει στη Γερμανοευρωπαϊκή Ένωση και-ποιος ξέρει-μήπως και η Ουαλία;

Παλαιοί φανατισμοί
Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μάρκ Ρούτε ανέλαβε να απομυθοποιήσει την ιρλανδική περιπλοκή, κατά τη διάσκεψη κορυφής της ΕΕ που διεξάγεται το Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες. Έτσι, το δράμα της Ιρλανδίας επανέρχεται στο προσκήνιο. Μετά τον λιμό της ιρλανδικής νήσου το 1846, κατά τη διάρκεια του οποίου εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδοί απέθαναν από ασιτία, το βρετανικό κοινοβούλιο πέρασε το 1881 έναν νόμο που διασφάλισε τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της γης. Οι προτεστάντες απεσύρθησαν στον βορρά και το 1921 η Νότιος Ιρλανδία έγινε ανεξάρτητη χώρα, ενώ η βόρειος παρέμεινε τμήμα της πάλαι ποτέ Μεγάλης Βρετανίας και, ήδη, Ηνωμένου Βασιλείου.

«Η καθεμία είχε τους δικούς της πολιτοφύλακες και τρομοκράτες» γράφει ο Philipppe Gigantes **, μέχρις ότου η πρώην ΕΕ μεσίτευσε την ειρήνη δεχθείσα τη Νότια Ιρλανδία στους κόλπους της και άρχισε να επιδοτεί τη γεωργία αυτής. Η σημασία της εγγείου ιδιοκτησίας έπαυσε να είναι το «μήλον της Έριδος» μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στο Μπέλφαστ.

Τους παλαιούς φανατισμούς αναζωπύρωσε η διαπραγμάτευση της αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από τη Γερμανοευρωπαϊκή Ένωση. Η Βόρειος Ιρλανδία έπρεπε να παραμείνει χώρα-μέλος της, κατά την άποψη του Μπαρνιέ, κάτι που δεν θα δεχθή ποτέ η συντριπτική πλειοψηφία στο βρετανικό κοινοβούλιο (200+117). Συνεπώς, είτε η ακάματος Τερέζα θα πρέπει να πείσει την ευρωπαϊκή «ηγεσία» να αποσύρει το back-stop–πράγμα απίθανο- ή το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει με μία συμφωνία τύπου Νορβηγίας.

* Νεολογισμός των ευρωαγγλικών που δεν απαντάται ούτε στο λεξικό «Random House Dictionary», σημαίνει περίπου την «υπερπήδηση του εμποδίου».
** Philipppe Gigantes, Εξουσία και Απληστία, Μία Σύντομη Ιστορία του Κόσμου, Εκδόσεις Λιβάνη.

slpress.gr

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν θα πει σήμερα και αύριο στους ομολόγους του ότι τα δαπανηρά μέτρα έκτακτης ανάγκης που ανακοίνωσε ώστε να κατευνάσει όσους διαδήλωναν κατά της αύξησης της φορολογίας ήταν αναγκαία, ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει τη μεταρρυθμιστική του ατζέντα, σύμφωνα με Γάλλο αξιωματούχο. Η Γαλλία αναμένεται να παραβιάσει το 2019 το όριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ, αφότου ο Μακρόν αναγκάστηκε να υποχωρήσει έπειτα από διαδηλώσεις που διήρκεσαν ένα μήνα και να ανακοινώσει μείωση της φορολογίας και αύξηση των δαπανών κατά 10 δισ. ευρώ.

«Το ευρωπαϊκό μήνυμα του προέδρου θα είναι πολύ σαφές», είπε πηγή προσκείμενη στον Μακρόν ενόψει της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης σήμερα και αύριο. «Για να μπορέσεις να μεταρρυθμίσεις, δεν μπορείς να έχεις μπλόκα ή έλλειψη κατανόησης από την κοινωνία, πρέπει να ξεπεράσουμε αυτό τον θυμό και την ανυπομονησία».

Οι διαδηλώσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» προέκυψαν ξαφνικά στις 17 Νοεμβρίου, όταν σχεδόν 300.000 διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους της Γαλλίας διαδηλώνοντας κατά του υψηλού κόστους διαβίωσης και της αύξησης της φορολογίας στα καύσιμα. Ο αποκλεισμός δρόμων ανά τη Γαλλία και οι βίαιες συγκρούσεις στο Παρίσι έχουν ήδη τίμημα για τη γαλλική οικονομία που ενδέχεται να αναπτυχθεί κατά 0,1% λιγότερο το 2018 απ’ όσο προβλεπόταν πριν.

Ανακοινώνοντας τα μέτρα τη Δευτέρα, ο Μακρόν επέμεινε πως η παροχή επιδοτήσεων προς τους φτωχότερους εργάτες και η μείωση φορολογίας για τους συνταξιούχους δεν αποτελεί στροφή 180 μοιρών, αλλά εφαρμογή της υπόσχεσής του να «κάνει την εργασία να πληρώνει». Ο Μακρόν είπε ακόμη πως θα προχωρήσει στην προγραμματισμένη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και του συστήματος παροχής επιδόματος ανεργίας το 2019. Ωστόσο, ορισμένοι αναλυτές αμφισβητούν κατά πόσον θα το καταφέρει αυτό ο Μακρόν δεδομένου πως η δημοφιλία του έχει υποχωρήσει σημαντικά.

«Η μεταρρυθμιστική ατζέντα δεν έχει τεθεί σε κίνδυνο, αλλά θα είχε περιέλθει σε στασιμότητα αν παρέμενε διαρκώς μπλοκαρισμένη η γαλλική κοινωνία», λέει η πηγή που πρόσκειται στον Μακρόν. «Καμία από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έγιναν ευνοϊκά δεκτές από τους εταίρους μας δεν έχει τεθεί σε αμφισβήτηση», πρόσθεσε ο αξιωματούχος, αναφέροντας τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και των γαλλικών σιδηροδρόμων που έγιναν το 2017.

Μετά την εκλογή του πέρυσι, ο Μακρόν είχε καταστήσει ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής του για μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης τη μείωση του γαλλικού δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω από το όριο του 3% του ΑΕΠ, επιχειρηματολογώντας ότι η δημοσιονομική αξιοπιστία της Γαλλίας θα βοηθούσε ώστε να πειστεί και η Γερμανία να υποστηρίξει τις προτάσεις Μακρόν.

Ερωτηθείς για την αντίδραση του γερμανικού Τύπου –ο οποίος υποστήριξε ότι ο Μακρόν έχει χάσει την αξιοπιστία του– ο Γάλλος αξιωματούχος είπε πως ο Μακρόν αντιλαμβάνεται πως θα πρέπει να δώσει ορισμένες εξηγήσεις, αλλά και πως οι Γερμανοί πολιτικοί θα δείξουν κατανόηση. «Το γερμανικό πολιτικό σύστημα θα εξετάσει (τις εξελίξεις) πιο βαθιά απ’ όσο έκαναν ορισμένοι αρθρογράφοι πάνω στην ένταση της στιγμής», είπε ο Γάλλος αξιωματούχος.

kathimerini

Σάββας Ρομπόλης-Βασίλης Μπέτσης

Είναι πλέον εμφανές ότι κοινό χαρακτηριστικό στην κατανομή του εισοδήματος στην Ευρώπη είναι η αύξηση των υψηλών εισοδημάτων, δεδομένου ότι, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μέχρι σήμερα, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι. Αξίζει να σημειωθεί ότι η περίοδος που συνέβαλε στη διεύρυνση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων ήταν η περίοδος της πρόσφατης οικονομικής κρίσης και ύφεσης. Κατά την κρίση εφαρμόστηκαν πολιτικές μείωσης, μεταξύ των άλλων, των μισθολογικών και μη μισθολογικών δαπανών, απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, αύξησης της ανεργίας, αύξηση των τιμών των προϊόντων και υπηρεσιών ευρείας κατανάλωσης, αποδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους, κλπ.

Στην κατεύθυνση αυτή, διαπιστώνεται ότι σε επίπεδο ανισοτήτων διεθνώς, ενώ το πλουσιότερο 1% του πλανήτη κατείχε το 1980 το 16% του εισοδήματος, το 2017 κατείχε το 20% του εισοδήματος. Ταυτόχρονα, το ήμισυ του πληθυσμού παρέμεινε σταθερό στο 9% του εισοδήματος παρά τις εξελίξεις που σημειώθηκαν κατά την περίοδο αυτή στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες (πχ Κίνα, Ινδία, κα). Με άλλα λόγια, από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι συγκρίνοντας τη δυναμική της σύγκλισης (μείωση των ανισοτήτων) με τη δυναμική της απόκλισης (αύξηση των ανισοτήτων), διαπιστώνεται ότι επικρατεί σε σημαντικό βαθμό η δεύτερη επί της πρώτης.

Έτσι, στην Ευρώπη το 1% των πλουσιότερων Ευρωπαίων κατέχει σήμερα το 12% του εισοδήματος, ενώ το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών κατέχει σήμερα το 20% του εισοδήματος. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Έκθεση των Παγκόσμιων Ανισοτήτων του 2018 σημειώνεται ότι εάν οι παγκόσμιες ανισότητες ακολουθήσουν τις τάσεις των τελευταίων τριών δεκαετιών, τότε θα συνεχίσουν να διευρύνονται, διεθνώς, κατά τα επόμενα χρόνια. Έτσι, στο πλαίσιο αυτό, για τις ΗΠΑ προβλέπεται ότι το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών που κατέχει σήμερα το 20% του εισοδήματος, θα κατέχει στο μέλλον το 30% του εισοδήματος.

Η ίδια αυξητική τάση των ανισοτήτων, ακολουθώντας τα επίπεδα μεταβολής των ευρωπαϊκών εξελίξεων, προβλέπεται και για την Ευρώπη, γεγονός που αποδεικνύει τη δομική τάση αύξησης του χάσματος του πλούτου και των ανισοτήτων στις καπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής. Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι στη Γαλλία από το 1983 μέχρι το 2015, το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού αυξήθηκε κατά 100%, έναντι της αύξησης κατά 25% του μέσου εισοδήματος του υπόλοιπου τμήματος του γαλλικού πληθυσμού.

Ο Μακρόν αναλαμβάνει
To ίδιο και στη Γερμανία, όπου οι κοινωνικές ανισότητες από το 2000 μέχρι το 2010 σημείωσαν σημαντική αύξηση, δεδομένης της αύξησης του ποσοστού φτώχειας κατά 54%, του διπλασιασμού του αριθμού των εργαζόμενων-φτωχών, της αύξησης του αριθμού των εργαζομένων με δύο εργασίες μερικής απασχόλησης κατά 80,7%, της αύξησης του αριθμού των συνταξιούχων-φτωχών κατά 30% και της αύξησης, κατά τη δεκαετία του 2010, του αριθμού των ανέργων-φτωχών (7 στους 10 ανέργους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας).

Όμως, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του το 2017, παραβλέποντας τη δυσμενή κατάσταση που δημιούργησε στη Γαλλία η ανησυχητική αύξηση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων, υποσχέθηκε βαθιές «μεταρρυθμίσεις» στη γαλλική οικονομία και στην Ευρωζώνη, προκειμένου να βελτιωθεί το επίπεδο ανταγωνιστικότητάς τους στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας.

Βέβαια, ο στρατηγικός προσανατολισμός και ο πολιτικο-οικονομικός και κοινωνικός χαρακτήρας των «μεταρρυθμίσεων» του Μακρόν, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, χαρακτηρίζονταν περισσότερο από τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση της «ανταγωνιστικότητας-κόστους εργασίας και λιγότερο της ανταγωνιστικότητας-τιμής». Το «οικονομικό και κοινωνικό αυτό συμβόλαιο» του Γάλλου προέδρου, δεκαοκτώ μήνες μετά την εκλογή του στη γαλλική προεδρία, προκάλεσε ένα κύμα οργής και διεκδίκησης του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, που ουσιαστικά με την κατάθεση των προτάσεών τους, επανατοποθετούν το οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα στη Γαλλία.

Κοινωνική σκληρότητα
Κι αυτό γιατί οι ασκούμενες πολιτικές της κυβέρνησης του Μακρόν κινήθηκαν και κινούνται με ταχύτητα και κοινωνική σκληρότητα στη νεοφιλελεύθερη «μεταρρυθμιστική» στρατηγική «σταθεροποίησης της οικονομίας με αποσταθεροποίηση της εργασίας και της κοινωνίας». Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί νέους όρους αύξησης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, από τη μείωση των μισθολογικών και κοινωνικών δαπανών για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων σε καινοτομία, ρομποτική, αυτοματισμό και υψηλή τεχνολογία.

Όμως, το αποτέλεσμα της υλοποίησης αυτής της στρατηγικής επικεντρώνεται στην αύξηση της ευελιξίας και της ανασφάλειας της εργασίας, των κοινωνικών και των περιφερειακών ανισοτήτων, του αριθμού των φτωχών-εργαζομένων, καθώς και των ανισοτήτων μεταξύ ανδρών-γυναικών. Ουσιαστικά, οι συνέπειες αυτές των ασκούμενων πολιτικών αποτελούν το οικονομικο-κοινωνικό υπόβαθρο των κινητοποιήσεων των Κίτρινων Γιλέκων, οι οποίες ξεκινούν από την ξεχασμένη Γαλλία της περιφέρειας (σε κωμοπόλεις και πόλεις από 2.000 μέχρι 20.000 κατοίκους και λιγότερες κινητοποιήσεις καταγράφονται σε πόλεις άνω των 50.000 κατοίκων) και εξαπλώνονται σε ολόκληρη τη Γαλλία.

Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν άτομα, κατά βάση, του κατώτερου τμήματος της μεσαίας τάξης (αυτοαπασχολούμενοι, μεταφορείς, αγρότες, νέοι) που πλήττεται η αγοραστική τους δύναμη από την αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας (πχ φόροι στα καύσιμα), τη μείωση του επιπέδου του πραγματικού τους εισοδήματος και του επιπέδου των συντάξεών τους.

Τα μέτρα Μακρόν
Στις δυσμενείς αυτές συνθήκες, ο Μακρόν στο πρόσφατο (10/12/2018) διάγγελμά του ανακοίνωσε, ουσιαστικά, έξι μέτρα (8-10 δισ ευρώ) τα οποία θα εφαρμοσθούν από 1/1/2019. Συγκεκριμένα:

Kαταρχάς, δεσμεύτηκε ότι οι υπερωρίες θα καταβάλλονται χωρίς φορολογική επιβάρυνση. Δεύτερον, θα αυξήσει κατά 100 ευρώ τον μήνα τον κατώτερο μισθό (1.499 ευρώ) σε 11 εκατ εργαζόμενους. Τρίτον, θα επαναφέρει τις συντάξεις, στο επίπεδο που ήταν πριν περικοπούν, στην αρχή τους έτους. Τέταρτον, θα καταργήσει την αύξηση στον φόρο κοινωνικής ασφάλισης για τους συνταξιούχους που λαμβάνουν λιγότερα από 2.000 ευρώ μηνιαίως. Πέμπτον, θα κάνει έκκληση προς τους εργοδότες να χορηγήσουν μπόνους σε όλους τους εργαζόμενους στο τέλος του έτους χωρίς παρακράτηση φόρου και ασφαλιστικών εισφορών. Έκτον, θα ακυρώσει τον φόρο στα καύσιμα, που απετέλεσε την αφορμή συγκρότησης και ευρύτερης κοινωνικής κινητοποίησης του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τις ανακοινώσεις αυτές του Γάλλου προέδρου οι εκπρόσωποι τύπου του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων τις θεώρησαν ανεπαρκείς και περιορισμένες. Για τον λόγο αυτό διατύπωσαν την πρόταση πραγματοποίησης δημοψηφίσματος, προκειμένου να συζητήσει και να αποφασίσει η γαλλική κοινωνία για το οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα της χώρας. Από την άποψη αυτή, είναι φανερό ότι όλα τα ενδεχόμενα στη Γαλλία και την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της συνέχισης των κινητοποιήσεων και της εξάπλωσής τους στην Ευρώπη είναι ανοικτά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στις κυβερνήσεις, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, την Κομισιόν και τα γαλλικά και ευρωπαϊκά Κίτρινα Γιλέκα.

slpress.gr

Εγκρίθηκε ψήφισμα βάσει της έκθεσης νομοθετικής πρωτοβουλίας για τη χορήγηση βίζας για ανθρωπιστικούς λόγους με 429 ψήφους υπέρ, 194 κατά και 41 αποχές, προς αποφυγή θανάτων προσφύγων, κατά τη τρέχουσα Σύνοδο της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο, όπου καλείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλει έως τις 31 Μαρτίου 2019 νομοθετική πρόταση για τη θέσπιση ενός ευρωπαϊκού συστήματος θεωρήσεων για ανθρωπιστικούς λόγους και να δώσει αιτιολογημένη απάντηση στο αίτημα του Κοινοβουλίου.

Το νέο σύστημα θα επιτρέπει στα άτομα που ζητούν διεθνή προστασία, να αιτούνται θεώρηση σε πρεσβείες ή προξενεία της ΕΕ στο εξωτερικό, είτε ηλεκτρονικά είτε γραπτώς, παρέχοντάς τους πρόσβαση στην ευρωπαϊκή επικράτεια και πιο συγκεκριμένα στο κράτος μέλος που εκδίδει τη θεώρηση, με μοναδικό σκοπό την υποβολή αίτησης ασύλου.

Με αυτήν την πρωτοβουλία, το Ευρωκοινοβούλιο επιθυμεί να διασφαλίσει ότι οι αιτούντες άσυλο μπορούν να χρησιμοποιήσουν νόμιμα μέσα στην Ευρώπη, να μειώσει τη διακίνηση ανθρώπων και τους θανάτους στις μεταναστευτικές οδούς στην ΕΕ και ιδίως στη Μεσόγειο.

Το ψήφισμα είναι πολύ σαφές, σχετικά με το γεγονός ότι οι δικαιούχοι θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι σε κίνδυνο δίωξης και δεν θα πρέπει να είναι ήδη μια διαδικασία μετεγκατάστασης. Η αξιολόγηση της αίτησης, δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει μια πλήρη διαδικασία καθορισμού του καθεστώτος του, αλλά πριν από την έκδοση της βίζας, κάθε αιτών θα πρέπει να υπόκεινται σε έλεγχο ασφαλείας από τα βασικά της επαρκούς εθνικών και ευρωπαϊκών δεδομένων, για να εγγυώνται ότι δεν ενέχουν κίνδυνο για την ασφάλεια.

Το ψήφισμα τονίζει επίσης την επιτακτική ανάγκη για ασφαλείς και νόμιμες οδούς προς την Ένωση, που είναι σημαντική και από την άποψη των ζητημάτων φύλου, δεδομένου ότι οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες και, ως εκ τούτου, περισσότερο εκτεθειμένες στη σεξουαλική βία κατά μήκος των διαδρομών και στα κέντρα υποδοχής, καθώς όπως έχει τονίσει ο εισηγητής Λ. Αγκιλάρ στο παρελθόν, αυτό θα βοηθήσει κυρίως τις γυναίκες και τα παιδιά και τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς.

Επιπλέον, οι ευρωβουλευτές υπογράμμισαν ότι παρά τις πολυάριθμες ανακοινώσεις και αιτήματα για ασφαλή και νόμιμα δρομολόγια προς την Ευρώπη για τους αιτούντες άσυλο, η ΕΕ δεν διαθέτει εναρμονισμένο πλαίσιο για τις προστατευόμενες διαδικασίες εισόδου . Υπενθυμίζουν επίσης ότι, λόγω της έλλειψης νομικών επιλογών, το 90% των ατόμων που έχουν λάβει διεθνή προστασία έχουν φτάσει στο έδαφος της ΕΕ με αντικανονικά μέσα.

Το Κοινοβούλιο πιστεύει ότι η ανθρωπιστική βίζα θα βοηθήσει να μειωθεί ο απαράδεκτος αριθμός των θανάτων στη Μεσόγειο και στις μεταναστευτικές διαδρομές προς την ΕΕ (τουλάχιστον 30 000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα σύνορα της ΕΕ από το 2000), να καταπολεμηθούν οι λαθρέμποροι και να διαχειριστούν καλύτερα οι αφίξεις, η λήψη και η διεκπεραίωση των αιτήσεων ασύλου.

Το εργαλείο αυτό θα συμβάλει στη βελτιστοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ και των προϋπολογισμών για το άσυλο της ΕΕ, την επιβολή του νόμου, τον έλεγχο των συνόρων, την επιτήρηση και τις δραστηριότητες έρευνας και διάσωσης, λένε οι ευρωβουλευτές.

Οι ευρωβουλευτές υπογραμμίζουν ωστόσο ότι η απόφαση για την έκδοση ευρωπαϊκής θεώρησης ανθρωπιστικής βοήθειας θα πρέπει να παραμείνει στην αποκλειστική ευθύνη των κρατών μελών.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Μοργκεντάου το είχε προβλέψει

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη

Υποκρίνονται σκανδαλωδώς. Όλοι τους εκεί πάνω στις Βρυξέλλες. Διότι είναι γερμανόφρονες. Δεν πρόκειται ούτε για ιταλικό, ισπανικό, ούτε καν ελληνικό τα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και μπήκαν στην ατζέντα του Eurogroup και του EcoFin ή θα συζητηθούν στη συνάντηση των ηγετών, εντός του Δεκεμβρίου, στην παρδαλή αίθουσα του πολυδάπανου κτιρίου Europa.

Είναι πρωτίστως γερμανικό. Με την κρίση του 2008 διαπιστώθηκε ότι οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες ήταν αυτές που είχαν εκτεθεί σε τοξικά προϊόντα. Τις αμαρτίες τους όμως πλήρωσαν οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και άλλοι που τους κακομεταχειρίστηκε όσο ποτέ-μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο-η γερμανική προπαγάνδα.

Δέκα χρόνια μετά από την ιστορική αυτή καμπή για την ΕΕ η αδελφότητα των Βρυξελλών διαπιστώνει ότι έχει πάλι προβλήματα. Το ακριβές όμως είναι οτι δεν ξεπέρασε ποτέ τα παλιά που όλο φουντώνουν, φουντώνουν, φουντώνουν.

Η γερμανική ατμομηχανή, στην οποία είχε επενδύσει η αμερικανική εξωτερική πολιτική επί προεδρίας Χάρι Τρούμαν για τη μεταπολεμική ανάκαμψη ολόκληρης της Δ. Ευρώπης, τελικά δεν λειτούργησε παρά μόνο για τον εαυτό της. Όλες οι άλλες χώρες και κυρίως αυτές του Νότου:

Έστειλαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες ως εργάτες για την ανασυγκρότηση της ρημαγμένης από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς Γερμανίας αφήνοντας πίσω τη δική τους ανάπτυξη.
Μερικά χρόνια αργότερα, κι όταν η γερμανική οικονομία δεν απέδιδε τα κατά των σχεδιαστών της προσδοκώμενα, με τη συνομολόγηση του ευρώ μετάγγισαν πολύτιμο δικό τους αίμα στο Βερολίνο, πριν αρχίσει να τρεκλίζει αποκαμωμένο από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Ταυτοχρόνως το γερμανικό σύστημα παραγωγής αθέμιτου ανταγωνισμού και παράνομου πλουτισμού αποδείχθηκε το πλέον ευφάνταστο και αποδοτικό. Από τη Siemens μέχρι τη Volkswagen και από τη Lidl μέχρι την ίδια τη Deutche Bank έχουν γραφτεί χιλιάδες επί χιλιάδων σελίδων δικογραφίες και ρεπορτάζ με περιεχόμενο που ούτε ο τολμηρότερος σεναριογράφος του Χόλυγουντ δεν μπόρεσε να επινοήσει.

Και συνεχίζονται να γράφονται σελίδες δόξης. Την τελευταία εβδομάδα, 170 (εκατόν εβδομήντα) στελέχη της εισαγγελίας και της αστυνομίας του Βερολίνου εισέβαλαν αιφνιδιαστικά στα γραφεία της κεντρικής γερμανικής τράπεζας στη Φρανκφούρτη κι άρχισαν να συγκεντρώνουν νέα στοιχεία για διευκόλυνση επιφανών πελατών της στη φοροδιαφυγή και τον ύποπτο πλουτισμό.

Η ζημιά στα δημόσια έσοδα είναι-και πάλι-κάτι παραπάνω από εμφανής, ενώ ο κίνδυνος από τα τοξικά προϊόντα της τα οποία εμπλουτίζει ακόμα μεγαλύτερος. Ουδείς όμως από τους οικονομισάριους των Βρυξελλών (δείχνει να) ανησυχεί ή να προβληματίζεται για την έκταση της σήψης στο βασίλειο της Άγγελας Μέρκελ. Θα πληρώσουν και πάλι άλλοι.

Αν είχε συμβεί κάτι παρόμοιο με την κεντρική ιταλική τράπεζα ή την Τράπεζα της Ελλάδας, θα είχαν φτάσει ήδη αυτοπροσώπως στη Ρώμη ή την Αθήνα η Κριστίν Λαγκάρντ, ο Πιέρ Μοσκοβισί και μισό τάγμα τυμβωρύχων με γκρι κουστούμια για να ελέγξουν τα πεπραγμένα των αφρόνων του Νότου, ενώ ο Μάριο Ντράγκι θα έκλεινε βιαστικά τη στρόφιγγα του χρήματος μέχρι να καταρτιστεί κατεπειγόντως ένα σκληρό μνημόνιο εις βάρους τους προς γνώση και συμμόρφωση.

Καμώνονται ότι χαίρει άκρας υγείας το σύστημα στην Ευρώπη τους. Ωστόσο αυτό ακριβώς το σύστημα είναι που καταρρέει. Η αρχή έγινε με τους κραδασμούς σε Ιρλανδία και Ελλάδα, μα μια και τίποτα δεν διορθώθηκε χάριν του κοινωνικού οφέλους, τα πράγματα έχουν πάρει έναν άκρως απειλητικό δρόμο. Όχι πια για χώρες της περιφέρειας αλλά για τα βαριά ονόματα της ηπείρου.

Στη Γαλλία, ο Εμανουέλ Μακρόν βλέπει ήδη «κίτρινη κάρτα» από τα «κίτρινα γιλέκα» που διαμαρτύρονται για τις ελληνικής έμπνευσης αυξήσεις φόρων στα καύσιμα και η ένταση στους δρόμους του Παρισιού και των άλλων μεγάλων πόλεων αρχίζει να θυμίζει Μάη του 1968.

Στη Βρετανία, η Τερέζα Μέι νιώθει όλο και πιο άβολα πίσω από το γραφείο της στη Ντάουνιγκ Στριτ, καθώς υπουργοί της κυβέρνησής της διαπιστώνουν ότι με την υπό έγκριση συμφωνία αποχώρησης της χώρας από την ΕΕ περισσότερο το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες ωφελούνται παρά το Λονδίνο (αν και η εντολή που έλαβαν από το εκλογικό σώμα ήταν για το ακριβώς αντίθετο).

Στην Ιταλία, η αιρετική δεξιά κυβέρνηση φωνάζει ότι δεν πρόκειται να κάνει τη χώρα Ελλάδα και ετοιμάζεται για σκληρό πόλεμο.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση καμώνεται πως όλα πια είναι εντάξει και μπροστά της ανοίγεται διάπλατα η λεωφόρος της ανάπτυξης και της ευημερίας (με τη βοήθεια και των γερμανικών αποζημιώσεων, θέμα που προεκλογικά ανοίγει ο κ. Τσίπρας), αλλά η Washington Post αναρωτιέται «πού πήγαν τα παιδιά στην Ελλάδα;» για να θέσει το ίδιο της το ρεπορτάζ την απάντηση «στην ξενιτιά για να βρουν μια καλύτερη ζωή», ή δεν γεννιούνται πια με τους παλιούς ρυθμούς νέες ζωές στη ρημαγμένη χώρα.

Αυτή είναι η γερμανική αντίληψη περί Ευρώπης, η οποία αξιοποίησε στο έπακρο αδυναμίες, ιδιαιτερότητες και εγωπάθειες των «κατώτερων» λαών και χωρών για να αναδειχθεί η ανωτερότητα του Βερολίνου.

Κι είναι τέτοιος ο βαθμός της αποκρουστικότητας που έχει θρέψει αυτή η αντίληψη, που δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναστοχάζονται πώς θα ήταν η ήπειρος ολόκληρη, αν ευδοκιμούσε το σχέδιο του Χένρι Μοργκεντάου, υπουργού Οικονομικών επί Φραγκλίνου Ρούσβελτ, για αποβιομηχανοποίηση της μεταπολεμικής Γερμανίας και διασκόρπιση των βιομηχανικών μονάδων της στις χώρες των νικητών (μεταξύ αυτών και την Ελλάδα που διεκδικούσε εκατό), ώστε να μην αποτελέσει ξανά απειλή για την ανθρωπότητα. Σχέδιο που καλόβλεπαν τόσο ο τότε Αμερικανός πρόεδρος όσο και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, αλλά οι διάδοχοί τους σε ΗΠΑ και Βρετανία είχαν διαφορετική άποψη και εφάρμοσαν αντίθετη πολιτική.

Δυστυχώς, λένε οι ευρωσκεπτικιστές…

HellasJournal

«Ρωτήστε τους Ελληνες, όπως τους Γάλλους αυτές τις μέρες ή τους Ιταλούς και τους Ισπανούς ανέργους σε τι μετατράπηκε το ευρωπαϊκό όνειρο» είπε ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι, μιλώντας τη Δευτέρα στο συνέδριο της Λέγκας ενόψει των ευρωεκλογών του Μαΐου.

Ο Σαλβίνι, σύμφωνα με το πρακτορείο ANSA, υποστήριξε ότι στόχος μας είναι η αλλαγή «από τα μέσα» η αποκατάσταση του αίματος στις φλέβες μιας Ευρώπης που έχει γίνει σκληρωτική, την οποία επί δεκαετίες έχουν διαχειριστεί οι ίδιοι κομματικοί σχηματισμοί και τα ίδια πρόσωπα.

«Στόχος μας είναι να εισέλθουμε σε αυτά τα θεσμικά όργανα για να δώσουμε νέα ζωή σε ένα όνειρο, το "Ευρωπαϊκό πρότζεκτ"» τόνισε.
Καθημερινή

Η Κομισιόν και η ΕΚΤ είναι οι ατιμώρητοι θύτες;

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Πρέπει δυστυχώς να παραδεχθούμε ότι από την ημέρα που καθιερώθηκε το κοινό νόμισμα, το ευρώ, έως σήμερα η πορεία του υπήρξε, επιεικώς, ανεπιτυχής, με διάφορα, όχι και τόσο ανεξήγητα, σκαμπανεβάσματα προς μια συνεχή ολίσθηση. Η πρακτική της καθημερινότητας δε είναι και ο καλύτερος «μάρτυρας» αυτής της, για τα περισσότερα νοικοκυριά, κακής «χρηματικής» έκβασης.

Με τον καιρό, έναν χρόνο μετά τον άλλο, όλο και πιο βαριά το νόμισμα, που στις αρχικές εκτιμήσεις και επιδιώξεις θα μπορούσε να γίνει το βασικό εργαλείο εργασίας στις παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις, κατάντησε να είναι (σχεδόν) τελείως αναξιόπιστο μέσα σε μια χρόνια διαδικασία αμαρτίας και απάτης στα χέρια (και την ευχέρεια) μιας και μοναδικής χώρας εις βάρος της πλειοψηφίας των άλλων κοινοτικών χωρών.

Το πώς και προπαντός το γιατί συνέβη αυτό οι πολίτες της Ένωσης μάλλον το αγνοούν παντελώς αν και υπομένουν καρτερικά τις συνέπειες του.

Για τους πλείστους εξ αυτών, και για εκείνους που ακόμη δεν εννοούν να το ομολογήσουν, είναι φανερό πια πως το ευρώ καταρρακώθηκε, και αυτοί είναι τα θύματα.

Οι θύτες; Πολύ απλά οι φίλοι και σύμμαχοί μας της Γερμανίας για τους και με οποίους το ευρώ θριάμβευσε διότι τους επέτρεψε, και συνεχίζει ακόμη να τους επιτρέπει, να διαπράττουν ατιμωρητί αυτό το μέγα είδος ληστείας που πλουτίζει τους ίδιους και φτωχοποιεί ανεπιστρεπτί όλους τους άλλους.

Και ποια είναι αυτή λεγόμενη «ληστεία»;

Ας κάνουμε λοιπόν, με την ευκαιρία, μια μικρή κατατοπιστική περιήγηση σε ορισμένα «οικονομικά άδυτα» που τελικά είναι και η αιτία των ατελείωτων οικονομικών ταλαιπωριών μας, αντιλαμβανόμενοι επιπλέον πως δεν φαίνεται στον άμεσο ορίζοντα κάποιος που να θέλει ή να μπορεί να αντιστρέψει την σημερινή κατάσταση;

Όπως ίσως ξέρουμε, ο Euro Currency Index αντανακλά την σχέση του ευρώ με τα τέσσερα κυριότερα παγκόσμια νομίσματα: το αμερικανικό δολάριο, την αγγλική στερλίνα, το ελβετικό φράγκο και το ιαπωνικό γεν. Επομένως αντιπροσωπεύει, θεωρητικά αλλά κυρίως πραγματικά, και αναπαριστά την σχετική ισχύ του κοινοτικού νομίσματος μέσα στον χρόνο γενικά και μέσα στα κατά τόπους οικονομικά τεκταινόμενα.

Η μέγιστη αξία και δύναμη του ευρώ (112,50 εν σχέση με το δολάριο) συναντάται στο κορύφωμα της κρίσης του 2008-2009 μετά την χρεοκοπία της Lehman Brothers με την αμερικανική οικονομία να έχει αγγίξει σχεδόν τον πάτο. Εκείνα τα χρόνια το ευρώ εμφανιζόταν ωσάν ένα είδος «οικονομικής όασης» στην οποία όλοι μπορούσαν να βασιστούν και να καταφύγουν, ένα ασφαλές και ισχυρό νόμισμα-βάση χρηματοπιστωτικών και εμπορικών συναλλαγών.

Η πτώση του Euro Currency Index

Δυστυχώς όμως από το 2010 και μετά τα πράγματα και η ουσία τους άρχισε να αλλάζει όλο και προς το χειρότερο χωρίς καν οι εντεταλμένοι υπερασπιστές του ευρώ να προσπαθούν κάποια σοβαρή αμυντική αντίδραση. Έτσι, το 2018, δέκα χρόνια μετά, η κατάσταση βρίσκεται τελείως αντεστραμμένη: σε σύγκριση με εκείνο το ελπιδοφόρο και θαυμάσιο 112,50 ο Euro Currency Index κατρακύλησε στο σημερινό απογοητευτικότατο περίπου 93, όπερ σημαίνει απλά αλλά και δραματικά και ανησυχητικά μια συνολική υποτίμηση της τάξης του 20%, τεράστια, έχοντας υπόψη την αρχική αξία και το σχετικά μικρό χρονικό διάστημα των 10 ετών που μεσολάβησε.

Προ πάντων όμως, και σε υπερθετικό βαθμό, πάει να πει ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οποίοι θα πρέπει μεταξύ τους να αλληλοβοηθούνται για να κρατήσουν στην υψηλότερη θέση το όλο κοινοτικό συγκρότημα, στάθηκαν ολουσδιόλου ανίκανοι να ασκήσουν μια πολιτική υποστήριξης και – γιατί όχι – περεταίρω ισχυροποίησης του μοναδικού νομίσματος στο οποίο ανέθεσαν τις τύχες τους σχεδόν 500 εκατομμύρια άνθρωποι.

Και φτάσαμε σήμερα στο σημείο το χρήμα που έχουμε στα χέρια μας να έχει χάσει ούτε λίγο ούτε πολύ το 1/5 της αγοραστικής του αξίας στη παγκόσμια αγορά και ποσοστιαίως ακόμη πιο οδυνηρά στις τσέπες μας!Μια σημαντική, καταθλιπτική και ζημιογόνος πτώση για την οποία κανείς δεν μπορεί πλέον να πει πότε και εάν θα μπορέσει να αναχαιτιστεί ώστε να επανέλθει μια καλύτερη προσέγγιση της αρχικής νομισματικής ισορροπίας.

Διότι δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι η βαριά απώλεια αξίας του ευρώ δημιουργήθηκε – είναι αλήθεια, μέσα στα πλαίσια μιας δύσκολα διαχειρίσιμης θεμελιακής πτωτικής τάσης – παρά μια πολύ χλιαρή (και ανεπιτυχή ως φαίνεται) προσπάθεια των Ευρωπαίων διατήρησης κάποιας σταθεροποιημένης σχέσης ευρώ με το δολάριο ΗΠΑ μετά το ταρακούνημά της από την πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ υπέρ ενός είδους «ανταγωνιστικής υποτίμησης» του εθνικού της νομίσματος.

Είναι ευνόητο πως η αντίληψη της δυναμικής που εξασθένισε, αν όχι καταβαράθρωσε το ευρώ, μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί για να καταλάβουμε επίσης και την βασική, σχεδόν ανυπέρβλητη, κρίση αξιοπιστίας που βολοδέρνει όλους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ.

Χρειάζεται ουσιαστικά και αναμφισβήτητα ένα εγχείρημα σχεδόν ζωής ή θανάτου. Θέλω να πω ότι τα περιθώρια έχουν στενέψει τόσο πολύ ώστε να είναι απόλυτα αναγκαία όχι μόνο μια αλλαγή/αντικατάσταση των κοινοτικών εξουσιών κορυφής στις προσεχείς εκλογές του 2019, αλλά ιδιαιτέρως και μεταστροφή ρότας των πιστοληπτικών και οικονομικών πολιτικών, στο εσωτερικό της ΕΕ και στις εξωτερικές διασυνδέσεις.

Η μη επίτευξη αυτής της αλλαγής/αντικατάστασης είναι πολύ πιθανόν να επιφέρει την ανάγκη/υποχρέωση εναλλακτικών σχεδίων (τα περιβόητα πλαν Β) τα οποία από ενδεχόμενα που είναι τώρα θα χρειαστεί να λάβουν προσδιοριστική θέση σε αρκετά κράτη της Κοινότητας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η αξία του ευρώ είναι αυτή τη στιγμή πολύ «καταπιεσμένη», και είναι καταπιεσμένη γιατί, έτσι όπως επιβάλλουν η παραδοσιακή λογική και διδασκαλία, η αμοιβή των δραστηριοτήτων που από το ευρώ αντιπροσωπεύονται είναι αρκετά κατώτερη σε σχέση με εκείνες άλλων νομισματικών περιοχών.

Βεβαίως αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να εξηγηθεί και να δικαιολογηθεί μόνο με βάση τα ποσοστά ανάπτυξης των διαφόρων οικονομιών, όταν λ.χ. το ΑΕΠ των ΗΠΑ έως πέρσι κατέγραψε αξίες μεταξύ 1,5% και 2,5%, παραπλήσιες και συγκρίσιμες με εκείνες της Ευρωζώνης, ούτε και με βάση τα επιτόκια τα οποία η ΕΚΤ διατήρησε για μια ικανή περίοδο οριακά θετικά απέναντι στον μηδενισμό τους από την Federal Reserve κιόλας από το επίμαχο 2009.

Επομένως η αιτία της πτωτικής τάσης του ευρώ βρίσκεται αλλού: κει μεγάλες είναι οι πιθανότητες να απαντά στον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία, χώρα leader στην περιοχή, χρησιμοποίησε τα τεράστια πλεονάσματα που σταδιακά συσσωρευόταν, ή μάλλον δεν τα χρησιμοποίησε!

Επί του θέματος η αναφορά σχετίζεται με τις πάρα πολύ μεγάλες οικονομικές συναθροίσεις, όπως εκείνη που προήλθε από την αύξηση του πλεονάσματος του προϋπολογισμού τρεχουσών πληρωμών το ύψος των οποίων, βάση μελετών από το 2001 και μετά, υπερέβη το ποσό των 3.450 δισεκατομμυρίων, σε γενικές γραμμές όσο περίπου ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας και όπως εκείνη που δημιουργήθηκε σαν συνέπεια των μεταθέσεων χρημάτων intra-market μέσω των οποίων η Γερμανία βρέθηκε να κατέχει ένα χρηματοοικονομικό υπόλοιπο περίπου 900 δισεκατομμυρίων ευρώ, τρεις φορές μεγαλύτερο από εκείνο ο που είχε το 2007.

Βεβαίως η ερώτηση που τίθεται είναι πρωτίστως μια: γιατί η Γερμανία δεν κάνει χρήση αυτών των ενεργητικών; Πολλές οι απαντήσεις, που παράγουν ερμηνείες απ΄ τη μια πλευρά αληθοφανείς κι απ΄ την άλλη αμφισβητήσιμες, τόσο όσο χρειάζεται για να μην είναι δυνατή καμία ασφαλής και καθοριστική απάντηση ή εξήγηση.

Πολύ απλά το γερμανικό κράτος φαίνεται να περιορίζεται προφανώς σε μια, κατά κάποιο τρόπο, συμφέρουσα παθητική κατάσταση συσσώρευσης χρηματοοικονομικών πόρων. Στην πραγματικότητα το Βερολίνο από χρόνια τώρα δεν ευνοεί κάποια οικονομική διαδικασία κεντρίσματος της εσωτερικής ζήτησης και συνάμα ούτε ενδιαφέρεται να επεκτείνει τις δημόσιες επενδύσεις οι οποίες βασικά δεν υπερέβησαν ποτέ το 20% του ΑΕΠ, ποσοστό κατώτερο από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών πάρτνερ.

Εξάλλου, απ΄ την άλλη μεριά, η στασιμότητα της εσωτερικής ζήτησης είναι στενά συνδεδεμένη, και εξαρτάται, και από το περιορισμένο ποσοστό αύξησης των πραγματικών μισθών. Έτσι, στους οικονομικούς πόρους που δεν προσφέρουν κανενός είδους αποδόσεων το μόνο που συμβαίνει είναι η υποτίμησή τους, ακριβώς όπως γίνεται όταν κάποιος ιδιώτης αφήνει τα λεφτά του στον τραπεζικό λογαριασμό του ανεκμετάλλευτα: πολύ απλά παθαίνουν υποτίμηση.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η γενική εντύπωση μπορεί να είναι ότι όλο το πρόβλημα βαραίνει και ανήκει στη Γερμανία και η Γερμανία είναι η μόνη χώρα που βρίσκεται σε ύφεση ή τουλάχιστον σε ακινησία.Μέγα λάθος, διότι πολύ πεζά, αλλά και καταλυτικά, η πλειονότητα της ρευστότητας της Ευρωζώνης δεν παύει να ρέει προς την Γερμανία και επομένως να φτωχοποιεί σχεδόν όλους τους άλλους εταίρους.

Το «θέμα» λοιπόν αφορά κυρίως όλους τους άλλους, και σίγουρα εκείνους με πολύ λιγότερους πόρους, παρά τη Γερμανία, εξ ού και η αρνητική επιρροή στη διατίμηση του ευρώ, το οποίο ανεπανόρθωτα εξασθενίζει «χάρη» στη Γερμανία. Είναι γνωστό πως η υποτίμηση ενός νομίσματος μπορεί και να υποβοηθήσει εκείνον που την χρησιμοποιεί, αυξάνοντας τις εξαγορές των αγαθών και υπηρεσιών του.

Όσο κι αν φαίνεται παράλογο ή εξωφρενικό, είναι ακριβώς αυτό που η Γερμανία μπόρεσε να πραγματοποιήσει με το «κοινό» νόμισμα τα τελευταία 10 χρόνια, χρησιμοποιώντας το σαν να είναι αποκλειστικά και μόνο δικό της, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει μια τεράστια ενεργητική (θετική) οικονομική θέση εν σχέση με το εξωτερικό, άσχετο αν κι άλλες χώρες καλυτέρευσαν επίσης σχετικά τη θέση τους.

Αυτή η ωφέλεια όμως θα πρέπει υποχρεωτικά να συσχετιστεί με την συνολική και γενική κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα, ο αρχικός σκοπός της ΕΕ υπήρξε, όπως γνωρίζουμε, εκείνος ενός συνεταιρισμού κρατών τα οποία έπρεπε να επιδιώξουν την αμοιβαία ανάπτυξή τους μέσα σε ένα πεδίο όμως ελεύθερου ανταγωνισμού που δεν θα κατέληγε εις βάρος κάποιος μέλους.

Η πραγματικότητα ωστόσο ή, καλύτερα, η εξέλιξη, υπήρξε κατά πολύ διαφορετική, διότι αυτός ο συνεταιρισμός κατέληξε να είναι αδιόρθωτα μια οργάνωση βασισμένη σε μια ατελείωτη σειρά προγραμματισμών και δεσμών/υποχρεώσεων στους προϋπολογισμούς που τραυματικά αλλοιώνουν την «ευρωπαϊκή οικονομική ουσία» και αφαιρούν μεγάλες οικονομικές ελευθερίες από τα μέλη, κυρίως από εκείνα με πιο αδύναμες δομές.

Κατά κάποιο τρόπο πρόκειται για ένα οικονομικό «μοντέλο» σοβιετικής έμπνευσης.

Είναι φανερό ότι το ευρώ αντιπροσωπεύει ένα σύστημα «σταθερού συναλλάγματος» μεταξύ των 19 χωρών που το επέλεξαν σαν κοινό νόμισμά τους. Με αυτόν τον τρόπο ο μερισμός των σχετικών μεριδίων αγοράς στο εσωτερικό του συστήματος τείνει προς μια ανυπέρβλητη ακαμψία μιας και λείπει ένας νομισματικός μοχλός που να παρέχει τη δυνατότητα σε μια χώρα να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της αναφορικά με τις άλλες χώρες.

Αυτό τί σημαίνει; Πολύ απλά σημαίνει ότι κάθε κράτος είναι υποχρεωμένο να ενεργεί πάνω στη συνιστώσα του «κόστους εργασίας» με άμεση, δυστυχώς, συνέπεια την καταπίεση της εσωτερικής δυναμικής των μισθών και κατ ΄ επέκταση την καταπίεση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Και τότε το άσχημο είναι πως μόνο με αυτόν τον τρόπο το κράτος μπορεί να τροφοδοτήσει το ποσοστό του δικού της export, το οποίο έτσι αυτομάτως γίνεται και ο κυριότερος θετικός συντελεστής της οικονομίας του!

Είναι ετούτος, συνεπώς, και ο κυρίαρχος λόγος του υφέρποντα αποπληθωρισμού των τελευταίων ετών στην κοινοτική Ευρώπη, έρμαια λανθασμένων, αντιπαραγωγικών προσανατολισμών.Και επίσης είναι αυτό που μας δίνει την τραγική εικόνα της υποτίμησης του νομίσματος, έχοντας υπόψη πως αποπληθωρισμός σημαίνει υποτίμηση η οποία καταλήγει σε άλλο αποπληθωρισμό και ούτω καθ΄ εξής.

Όλη αυτή η αλληλουχία καθρεφτίζεται στη πορεία του δεκαετούς Bund σταθερά κάτω από το 0,5% δημιουργώντας την κυκλική προβολή μιας, στη καλύτερη περίπτωση, επίπεδης αύξησης της εσωτερικής ζήτησης στην Ευρωζώνη. Μόνο αυτά τα «ψίχουλα» μπορεί, εξάλλου, να δώσει αυτό το σημερινό Bund αφού η Γερμανία παρουσιάζει μια ελάχιστη ζήτηση χρήματος στην αγορά έτσι διατηρώντας μεν τις τιμές των κρατικών τίτλων και συγκρατώντας δε τα αναλογικά επιτοκιακά βάρη πολύ πιο κάτω από τον μέσο όρο των άλλων ανταγωνιστών(partners).

Μέσα σε ένα πλαίσιο ενεργειών αυτού του είδους που διέπει τις σχέσεις των κρατών της Ευρωζώνης και της ΕΕ, είναι πασιφανές πως οποιαδήποτε «εποχιακή» πτώση, σε παγκόσμιο επίπεδο, της ζήτησης κινδυνεύει να προκαλέσει μια θανατηφόρα έκρηξη σε όποιες απέμειναν ισορροπίες, κι αυτές ήδη επισφαλείς.

Κάτι τέτοιο εξάλλου γνωρίσαμε με τον «προτεινόμενο» (και εφαρμοσμένο στον ουσία) προστατευτισμό των ΗΠΑ που προκάλεσε την κατρακύλα όλων εκείνων των λανθασμένα οπτιμιστικών εκτιμήσεων οι οποίες από τον περασμένο Φεβρουάριο βεβαίωναν μια αύξηση της Ευρώπης «στιβαρά και πέρα από τις πιο ρόδινες προσδοκίες», με τα λεγόμενα του Μάριο Ντράγκι και της πολυπράγμωνος Κομισιόν.

Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν οι ίδιες οι νομισματικές πολιτικές της ΕΚΤ δεν μπόρεσαν να προσφέρουν ικανά εργαλεία ώστε όλες οι χώρες της Ευρωζώνης να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενες χρηματοοικονομικές εντάσεις και οικονομικές παγκοσμιοποιημένες δυσπραγίες;! Τα «μηδενικά επιτόκια» κατά συνέπεια υπήρξαν ανίκανα να δημιουργήσουν κάποια άξια λόγου και διάρκειας μορφή επανάκτησης/επανάκαμψης της οικονομίας.

Από τη μια μεριά η συνολική εσωτερική ζήτηση διατηρείται δραματικά ισχνή ενώ, από την άλλη, ανεπαρκώς τροφοδοτείται από τα δημόσια έξοδα στα οποία οι κοινοτικοί θεσμοί ασκούν μια εμμονική έως και παράλογη εποπτεία. Το αποτέλεσμα αυτής της, θα λέγαμε, παρανοϊκής εποπτείας; Δυστυχώς καμία αξιόλογη μείωση του χρέους των κρατών σε απόλυτους αριθμούς, δηλαδή ένα σκέτο φιάσκο.

Τελικά, σε επίπεδο καθαρά χρηματοοικονομικό, το μεγάλο μπέρδεμα παράχθηκε από το υφιστάμενο σύστημα αγορών σε Quantitative Easing με βάση τα μερίδια συμμετοχής των Κεντρικών Τραπεζών των χωρών στο κεφάλαιο της ΕΚΤ όπερ και κατέληξε να δίνονται συνεχώς νέες ωθήσεις στις τιμές του Bund ώστε να μην είναι άλλο παρά μια καθαρή «κερδοσκοπική φούσκα».
Οι συνέπειες είναι άδικες, μεροληπτικές και καταστροφικές: μόνο ένα κράτος κερδίζει, το πιο πλούσιο, που γίνεται όλο και πιο πλούσιο σε σχέση με τους άλλους μετέχοντες στο «Ευρωκλάμπ» υποχρεωμένοι όπως είναι να υποστούν μεγαλύτερα βάρη για τόκους επί του χρέους. Και το πιο άσχημο; Όλοι αυτοί οι «άλλοι» ευρωπαίοι λεγόμενοι partners να θεωρούνται ανταγωνιστές που πρέπει να «ξεζουμιστούν», να γεμίσουν με άλλα χρέη και να υποκύψουν στις πολιτικές του πιο ισχυρού.

Πρόκειται, όπως οι πάντες αντιλαμβάνονται, για μια κατάσταση στην οποία το ευρώ γιγαντώνει τις διαφορές μεταξύ πλουσίων και φτωχών και οι βασικές σχέσεις μεταξύ των κρατών είναι εκείνες μεταξύ πιστωτών και χρεωστών όπου οι πιστωτές υπαγορεύουν τους όρους που οι χρεώστες πρέπει να εφαρμόσουν! Με λίγα λόγια, δημιουργήθηκε μέσα στην ΕΕ μια αφόρητη κατάσταση λεόντειων συναλλαγών/ενεργειών στην οποία οι χρεώστες κατάντησαν να είναι τόσο υποταγμένοι όσο ποτέ άλλοτε κάτι παρόμοιο να έχει συμβεί στη παγκόσμια ιστορία.

Με τέτοιες προϋποθέσεις για την πλειονότητα των κοινοτικών χωρών, το ευρώ είναι καταδικασμένο σε ένα άδοξο τέλος, σε μια εξοντωτική ανωνυμία στη παγκόσμια αγορά, όταν επιπλέον έρχονται τελευταία οι τραπεζικοί «ειδήμονες» της ΕΚΤ και μας λένε πως «η αδυναμία στην ανάπτυξη της οικονομίας στην ευρωζώνη δεν είναι αρκετά σημαντική(!) για να αλλάξει πορεία η τραπεζική πολιτική» και ούτε λίγο ούτε πολύ η ΕΚΤ «σχεδιάζει να προχωρήσει σε περιστολή των μέτρων στήριξης της (κοινοτικής) οικονομίας»!

Τώρα ποια μέτρα είχαν έως τώρα παρθεί από αυτή την Τράπεζα που έφεραν σε τόση μεγάλη ανάπτυξη την κοινοτική οικονομία έτσι που να μη χρειάζεται πλέον να συνεχιστούν, είναι ο γρίφος που αναζητά λύση.

Ίσως οι ευρωεκλογές του 2019 να δημιουργήσουν τις απαραίτητες νέες ευνοϊκές θεσμικές συνεργασίες, μετατροπές και ωθήσεις ώστε το κοινό νόμισμα, και η οικονομία που του αναλογεί, να τεθεί και πάλι σε ικανή τροχιά ανάτασης και αξιοποίησης μαζί με άλλες δυναμικές και επιβλητικές χρηματοπιστωτικές και οικονομικές πολιτικές όπου όλα τα κοινοτικά μέλη θα βρουν δίκαια το όφελός τους χωρίς τους σημερινούς κανιβαλισμούς και αλαζονείες.

Αλλιώς η κάθοδος προς την ανυπαρξία θα είναι μονόδρομος, δυστυχώς, για τους λαούς γενικά, στους οποίους κανείς δεν δίνει τον λόγο, και ακόμη περισσότερο και ειδικά για τον εργαζόμενο (οι μοντέρνοι σκλάβοι) και τον συνταξιοδοτημένο κόσμο (οι μοντέρνοι morituri, που όμως δεν salutant!).

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
Ελληνιστής, συγγραφέας
HellasJournal

Ν. Λυγερός

Και το Ευρωκοινοβούλιο ζητά επίσημα στοιχεία για τις συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατο του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Έτσι δεν υπάρχει τρόπος να κρυφτούν οι αλβανικές αρχές πίσω από την τοπική προπαγάνδα. Διότι ο ευρωβουλευτής Knut Fleeckenstein είναι ο εισηγητής για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι ενώ ήθελαν να ξεμπερδέψουν με την αντίσταση ενός ανθρώπου στη βαρβαρότητα και τη λήθη, τώρα πρέπει να απαντήσουν ακόμα και για τον τρόπο που εκτελέστηκε. Είναι λοιπόν η αφορμή να μάθουν όλοι ότι στην Αλβανία υπάρχει ελληνική εθνική μειονότητα, η οποία δεν απολαμβάνει εξ ολοκλήρου τα δικαιώματά της, τα οποία υπάρχουν σε όλη την επικράτεια κι όχι μόνο στη μειονοτική ζώνη που καθόρισε ο προηγούμενος δικτάτορας της Αλβανίας. Τώρα γίνεται κατανοητό σε όλους ότι ένα δήθεν τοπικό πρόβλημα μπορεί να προκαλέσει τεράστιες ουρές σε μία ολόκληρη χώρα. Έτσι η αντίσταση ενός και μόνο ανθρώπου είναι ικανή ν’ αλλάξει τις συνθήκες και αυτό αποτελεί παράδειγμα για όλους τους μαχητές της Βορείου Ηπείρου.

http://www.lygeros.org

Τη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του Κωνσταντίνου Κατσίφα ζητάει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αφού υπερψηφίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία σχετική τροπολογία και ενσωματώθηκε στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η τροπολογία κατατέθηκε στην ολομέλεια του ΕΚ με τις υπογραφές του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη και του Knut Fleckenstein, εισηγητή για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας και ζητούσε την πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του Κωνσταντίνου Κατσίφα από τις αλβανικές Αρχές.

Αναλυτικά το κείμενο της τροπολογίας αναφέρει:

«20α. [...] σημειώνει την ένταση που υπήρξε μετά από επεισόδιο στο οποίο έχασε τη ζωή του ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, μέλος της ελληνικής εθνικής μειονότητας με διπλή ιθαγένεια (αλβανική και ελληνική), ο οποίος έπεσε νεκρός από τα πυρά των Ειδικών Δυνάμεων της Αλβανικής Αστυνομίας (RENEA) κατά τη διάρκεια επετειακού εορτασμού για τους πεσόντες Έλληνες στρατιώτες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στους Βουλιαράτες, στις 28 Οκτωβρίου 2018· ζητεί αυτοσυγκράτηση από όλες τις πλευρές και αναμένει από τις αλβανικές αρχές να διερευνήσουν και να διευκρινίσουν τις συνθήκες που οδήγησαν στην απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής».

Η (μη) συνεργασία των αλβανικών Αρχών και οι εμπρηστικές δηλώσεις Ράμα

Υπενθυμίζεται πως για τις έρευνες στην υπόθεση της καταδίωξης κατά την οποία σκοτώθηκε ο ομογενής Κωνσταντίνος Κατσίφας, την ημέρα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, στις Βουλιαράτες της Βόρειας Ηπείρου, είχε μεταβεί Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας στην Αλβανία, προκειμένου να ενημερωθεί.

Ωστόσο, οι αλβανικές Αρχές όχι μόνο δεν έδειξαν όλο αυτό το διάστημα πνεύμα συνεργασίας με την ΕΛ.ΑΣ. ΚΑΙ με τις ελληνικές διπλωματικές αρχές στα Τίρανα για να εξακριβωθεί υπό ποιες συνθήκες δολοφονήθηκε ο 35χρονος ομογενής, αλλά ανέβασαν και τους τόνους με εμπρηστικές δηλώσεις.

Ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών είχε δηλώσει «ότι η Αλβανία δεν έχει κλείσει ακόμη τον κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων από την Ελλάδα» και να «καταδικάζει σθεναρά» τη σιωπή της Ελλάδας, όπως τη χαρακτήρισε, απέναντι σε όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της κηδείας του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Παράλληλα. το αλβανικό ΥΠΕΞ είχε εκφράσει επίσης τη λύπη του «για την αδικαιολόγητη πολιτικοποίηση της εκδήλωσης της κηδείας στην Ελλάδα».

Τον θάνατο του ομογενή Κωνσταντίνου Kατσίφα επιχείρησε να εκμεταλλευτεί ο πρωθυπουργός της γείτονος χώρας Έντι Ράμα, ο οποίος με ανάρτησή του στο μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντέκρουε τον χαρακτηρισμό του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών πως «είναι απαράδεκτη την κατάληξη της επιχείρησης καταδίωξης του ομογενή που οδήγησε στο θάνατό του» και με σκωπτικό ύφος είχε καλέσει τους Έλληνες να «ενωθείτε μαζί μας στις ευχαριστίες του Κυρίου, ότι καμία αθώα ζωή δεν χάθηκε σήμερα από εξτρεμιστική τρέλα».

liberal

Αν και η γερμανική πλευρά διαβλέπει τελικά στήριξη της συμφωνίας των Πρεσπών και από τον αρχηγό του αντιπολιτευόμενου VMRO-DPMNE Μιτσκόσκι, οι ευρωατλαντικές προοπτικές των Σκοπίων έχουν ακόμα μεγάλα εμπόδια.

"Η Μακεδονία μεταξύ ελπίδας και αγωνίας" ήταν ο τίτλος συζήτησης που διοργάνωσε τη Δευτέρα το βράδυ η Εταιρεία Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SOG) στους χώρους της γερμανικής βουλής. Η εκδήλωση αφορούσε την ευρωατλαντική προοπτική της πΓΔΜ μετά την επίτευξη συμφωνίας με την Ελλάδα στο θέμα του ονόματος. Στο πάνελ συμμετείχαν μεταξύ άλλων Γερμανοί πολιτικοί, εκπρόσωποι της καγκελαρίας, όπως και της ΕΕ. Εκτός από μέτρα στήριξης προς τα Σκόπια προκειμένου να διευκολυνθεί ή ένταξη της χώρας στις ευρωατλαντικές δομές, συζητήθηκαν και πιθανά σενάρια σε περίπτωση αποτυχίας της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Μηνύματα στήριξης της συμφωνίας από Μιτσκόσκι

Όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες στη συζήτηση εκφράστηκαν θετικά και επαινετικά για την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ, όπως επίσης και για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε ανάμεσα στην Αθήνα και τα Σκόπια. Όπως επανειλημμένα τονίστηκε, η σημασία της δεν περιορίζεται μόνο στις δύο χώρες, αλλά συμβάλει και στην σταθεροποίηση των Δυτικών Βαλκανίων, όπως και στην ασφάλεια της ΕΕ. Η συμφωνία θα συμβάλει όμως και στην πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό της πΓΔΜ. Η προοπτική ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα αποτρέψει τον κίνδυνο συγκρούσεων με την αλβανική μειονότητα και θα περιορίσει τα περιθώρια επιρροής χωρών, όπως η Ρωσία ή η Κίνα.

Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών διαπιστώνει μια σταδιακή αποκλιμάκωση της έντασης που επικρατούσε στην πΓΔΜ λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών ανάμεσα στην αντιπολίτευση και την κυβέρνηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε η απόδραση στην Ουγγαρία του καταδικασμένου σε διετή φυλάκιση πρώην πρωθυπουργού της χώρας και αρχηγού του VMRO-DPMNE Νίκολα Γκρουέφσκι. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του τμήματος για τα Βαλκάνια στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών Κρίστιαν Χέλμπαχ, το Βερολίνο έχει ενδείξεις ότι το VMRO-DPMNE άλλαξε στάση και είναι έτοιμο να στηρίξει τη συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα: "Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Χρίστιαν Μιτσκόσκι στέλνει μηνύματα ότι από εδώ και στο εξής θα στηρίξουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα πρέπει να δούμε πόσο ανθεκτικά είναι αυτά τα μηνύματα. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η εσωτερική κατάσταση στη χώρα παραμένει ασταθής και ότι επικρατεί ακόμη πόλωση. Όμως, η στασιμότητα έχει αναμφίβολα ξεπεραστεί."

Αν ναυαγήσει η συμφωνία λόγω Ελλάδας…

Οι εισηγητές επεσήμαναν ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν πρόκειται να οδηγήσει τα Σκόπια αυτόματα στην ΕΕ. Απαιτούνται ακόμη "πάρα πολλές" μεταρρυθμίσεις προκειμένου η χώρα να εκπληρώσει τα κριτήρια ένταξης. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ομάδας ειδικών της ΕΕ για την πΓΔΜ, Ράινχαρντ Πρίμπε, "η ΕΕ θεωρεί τα προβλήματα που παρουσιάζονται στον τομέα του κράτους δικαίου ως τα κεντρικά προβλήματα της χώρας, ειδικά όσον αφορά τη λειτουργία της δικαιοσύνης και των δημοκρατικών θεσμών. Η ΕΕ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα προβλήματα του κράτους δικαίου." Το Βερολίνο πάντως είναι διατεθειμένο να βοηθήσει τη χώρα προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις. "Θα συνεχίσουμε να παρέχουμε στήριξη" στέλνοντας γερμανούς ειδικούς", διαβεβαίωσε ο αρμόδιος για τα Βαλκάνια τμηματάρχης στην καγκελαρία, Ματίας Λιούτενμπεργκ. Όπως τόνισε ακόμη: "δεν θέλουμε μόνο η χώρα αυτή να παραμείνει πολιτικά σταθερή, αλλά θέλουμε να αναπτυχθεί και οικονομικά." Προϋπόθεση όμως για την οικονομική ανάπτυξη και την προσέλκυση ξένων επενδυτών είναι η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων.

Την εκδήλωση, στην οποία παραβρέθηκαν και εκπρόσωποι των πρεσβειών όλων των χωρών των Δ. Βαλκανίων, απασχόλησε και το θέμα των συνεπειών σε περίπτωση που η Συμφωνία των Πρεσπών δεν τεθεί τελικά σε ισχύ. Αν την ευθύνη για την αποτυχία τη φέρουν τα Σκόπια τότε είναι σίγουρο ότι μια ολόκληρη γενιά θα χάσει κάθε προοπτική ένταξης στην ΕΕ, εκτιμά ο Τόρστεν Φράι. Μια διαφορετική κατάσταση θα προέκυπτε αν η συμφωνία ναυαγήσει με ευθύνη των Αθηνών δήλωσε στην Deutsche Welle o εκπρόσωπος της Κ.Ο. των Χριστιανοδημοκρατών για θέματα δυτικών Βαλκανίων: "Κατά την προσωπική μου γνώμη", δηλώνει ο κ. Φράι εννοώντας την Ελλάδα, "δεν θα πρέπει να συνεχίσουμε με την πρακτική των τελευταίων 27 ετών, δηλαδή, μία και μοναδική χώρα να αποφασίζει για την ενταξιακή προοπτική μιας άλλης χώρας. Θα πρέπει να της ασκηθεί αυξημένη πίεση προκειμένου να επιτευχθεί λύση." Με την άποψη ότι σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να ασκηθεί πίεση στην Ελλάδα προκειμένου να μην ασκήσει βέτο σε μια ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ δεν διαφώνησε κανείς.

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο
Deutsche Welle

Βαγγέλης Σαρακινός

Πράσινο φως σε Σκόπια και Αλβανία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, υπό προϋποθέσεις, έδωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προχωρώντας παραλλήλως στην αξιολόγηση της πορείας και των άλλων χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Η απόφαση αυτή έρχεται λίγες ημέρες μετά τους δασμούς που επέβαλε στα προϊόντα της Σερβίας και της Βοσνίας, ένα μερικώς αναγνωρισμένο κράτος, το Κόσοβο.

Για την ΠΓΔΜ, η Ευρωβουλή υπογραμμίζει την ανάγκη να υλοποιήσει την Συμφωνία των Πρεσπών, προκειμένου να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της με την ΕΕ, τον Ιούνιο του 2019. Στο ψήφισμά τους, το οποίο εγκρίθηκε με 470 ψήφους υπέρ, 116 κατά και 46 αποχές, οι Ευρωβουλευτές παραδέχονται ότι η συμμετοχή στο δημοψήφισμα δεν έφτασε το προβλεπόμενο όριο, ωστόσο καλωσορίζουν την απόφαση της Βουλής των Σκοπίων να ξεκινήσει η τροποποίηση του Συντάγματος. Παρακάμπτουν βεβαίως τις αντιδράσεις μεγάλης μερίδας πολιτών και στις δύο χώρες, οι οποίες εκφράζονται με συνεχιζόμενες διαδηλώσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Αντιθέτως εστιάζουν σε άλλα ζητήματα, ζητώντας από την κυβέρνηση των Σκοπίων να εντείνει τις προσπάθειές της στην καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και στην προστασία της δικαστικής εξουσίας από πολιτικές παρεμβάσεις. Δεν ξεχνούν πάντως να καλέσουν τις ουγγρικές αρχές να εκδώσουν στα Σκόπια τον πρώην πρωθυπουργό Νίκολα Γκρουέφσκι, ο οποίος, μετά την καταδίκη του σε φυλάκιση διέφυγε στο εξωτερικό.

Έρευνα για τον Κατσίφα
Λιγότερο θερμή ήταν η απόφαση των ευρωβουλευτών για την Αλβανία, καθώς η πρόταση να αρχίζει τις διαπραγματεύσεις ένταξης τον Ιούνιο του 2019, αν πληροί τις προϋποθέσεις, έλαβε 459 ψήφους, 112 κατά και 62 αποχές.

Αν και στο ψήφισμα αναγνωρίζεται ότι τα Τίρανα σημειώνουν σταθερή πρόοδο σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που σχετίζονται με την ΕΕ, υπογραμμίζεται παραλλήλως ότι υπάρχει προβληματισμός για το υψηλό επίπεδο διαφθοράς. Το ψήφισμα αναφέρει επίσης, ότι οι ελλείψεις του κράτους δικαίου στην Αλβανία λειτουργούν αποτρεπτικά στην προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα.

Αξιοσημείωτο είναι πάντως το γεγονός ότι υπερψηφίστηκε, με μεγάλη πλειοψηφία, και ενσωματώθηκε στην Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας, η τροπολογία που κατέθεσε η Σοσιαλιστική Ομάδα, ζητώντας την διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Την τροπολογία υπογράφουν ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης και ο Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης Κνουτ Φλέκενσταιν, ο οποίος είναι και ο εισηγητής της έκθεσης του ΕΚ για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας.

Την τροπολογία υπερψήφισε και ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, η πρόταση του οποίου να συζητηθεί η υπόθεση Κατσίφα στην Ευρωβουλή, πριν από δύο εβδομάδες, καταψηφίστηκε σε μία ψηφοφορία, όπου έλαμψαν διά της απουσίας τους οι περισσότεροι Έλληνες και Κύπριοι ευρωβουλευτές. Ο Μαριάς καταψήφισε ωστόσο την Έκθεση Ένταξης της Αλβανίας στην ΕΕ.

Μαυροβούνιο και Κόσοβο
Η Ευρωβουλή εκτίμησε και την ενταξιακή πορεία του Μαυροβουνίου, με την πλειοψηφία των ευρωβουλευτών να συντάσσεται με την άποψη της Κομισιόν ότι, αν συνεχίσει στον ίδιο δρόμο, θα μπορούσε να είναι μέλος της ΕΕ το 2025.

Αν και έκαναν τις ίδιες επισημάνσεις, όπως για την Αλβανία και την ΠΓΔΜ, σε ό, τι αφορά το κράτος δικαίου και την διαφθορά, οι ευρωβουλευτές υπογράμμισαν τις προσπάθειες του Μαυροβουνίου για καλές διμερείς σχέσεις με άλλες βαλκανικές χώρες. Εξέφρασαν μάλιστα την ικανοποίησή τους για την κύρωση της συμφωνίας με το Κόσοβο, σχετικά με τα μεταξύ τους σύνορα, και ζήτησαν την γρήγορη σύναψη συμφωνιών για την επίλυση και άλλων εκκρεμών συνοριακών διαφορών.

Η συμφωνία αυτή, την οποία χαιρέτισαν οι ευρωβουλευτές, αποτελεί προαπαιτούμενο για την ευρωπαϊκή προοπτική του Κοσόβου και προϋπόθεση για να επιτραπεί στους πολίτες της χώρας να κινούνται ελεύθερα στη Ζώνη Σένγκεν. Εκείνο πάντως που δεν θυμήθηκε το Ευρωκοινοβούλιο είναι ότι τον περασμένο Μάρτιο, κατά την κύρωση αυτής της συμφωνίας από το Κόσοβο, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης έριχναν δακρυγόνα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου στην Πρίστινα.

Την είδαν Τραμπ οι Κοσοβάροι
Την ώρα όμως που η Ευρώπη συζητά ακόμη και την ευρωπαϊκή προοπτική του μερικώς αναγνωρισμένου Κοσόβου, η Πρίστινα προχωρά στην επιβολή δασμών σε προϊόντα που εισάγονται από την Σερβία και την Βοσνία. Παραβιάζει έτσι την βασική αρχή της ΕΕ για την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ των χωρών-μελών.

Η ενέργεια αυτή της Πρίστινας προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις, οι κάτοικοι του Κοσόβου ωστόσο, οι οποίοι είναι στην πλειονότητά τους αλβανοί, την χαιρέτησαν με συνθήματα όπως «Τώρα είμαστε 100% κράτος». Η επιβολή δασμών από τις «προσωρινές αρχές» του Κοσόβου έγινε μετά την τρίτη απόρριψη της αίτησής τους να ενταχθούν στην Interpol, παρά τις υποσχέσεις της Μέρκελ για βοήθεια. Η Πρίστινα χρέωσε την απόφαση σε παρασκηνιακές κινήσεις του Βελιγραδίου και επέβαλε τους δασμούς ως αντίποινα.

Η ενέργεια των Κοσοβάρων έγινε όμως μόλις δύο εικοσιτετράωρα πριν την συνάντηση του προέδρου Θάτσι με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Τραμπ, Τζόν Μπόλτον. Η Ουάσινγκτον, όπως και η ΕΕ, έχει καταδικάσει την επιβολή δασμών και ζητά την άρση τους. Το ίδιο έκανε και ο Πομπέο στην συνάντησή του με τον Θάτσι. Τον προέτρεψε ωστόσο, όπως και ο Μπόλτον, να εκμεταλλευτεί την συγκυρία και να προχωρήσει σε μια συνολική συμφωνία με την Σερβία.

Αρχαία φαντάσματα
Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πάντως, λαμβάνει υπόψη ότι πέντε κράτη-μέλη της Ε.Ε. δεν έχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο και τα καλεί να το πράξουν. Υποστηρίζει μάλιστα ότι μια τέτοια ενέργεια θα διευκόλυνε τις σχέσεις ανάμεσα στο Κόσοβο και την Σερβία, η οποία επίσης δεν έχει αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της αποσχισθείσας πρώην επαρχίας της.

Η ΕΕ επιδιώκει την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων, έχοντας ως στόχο την δημιουργία ενός ενιαίου οικονομικού χώρου. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν επίσης την ευρωατλαντική πρόσδεση αυτών των χωρών, με στόχο την ανάσχεση της ρωσικής διείσδυσης στα Βαλκάνια και την ακόμη μεγαλύτερη πίεση στον παραδοσιακό σύμμαχο της Μόσχας στην περιοχή, το Βελιγράδι.

ΗΠΑ και ΕΕ, μπροστά στις επιδιώξεις τους, παρακάμπτουν τις σημαντικές ιστορικές διαφορές κρατών και πληθυσμών της περιοχής. Οι ιστορικές διαφορές ωστόσο υπάρχουν και δεν διαγράφονται με την ψήφιση συμφωνιών από τεχνητές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες δύο τρίτων, όπως αποδεικνύει και η καθημερινή ειδησεογραφία από τα Τίρανα, τα Σκόπια, την Πρίστινα και άλλες βαλκανικές πρωτεύουσες. Τα Βαλκάνια άλλωστε είναι τόπος με αρχαία κατοίκηση και, όπως λέει ο Νόρμαν Μέιλερ στο Tough Guys Dont Dance (Οι σκληροί δεν χορεύουν), όπου υπάρχει αρχαία κατοίκηση, υπάρχουν και πολλά φαντάσματα.

slpress

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget