Articles by "Αριστερά"

Οι ευχές των γιορτών έχουν μια γλυκύτητα, εκπέμπουν ανθρωπιά, προσφέρουν εσωτερική θαλπωρή, σε πιστούς και μη. Γι' αυτό και ο Πρωθυπουργός δέχτηκε κατά τα καθιερωμένα, μαθητές από δύο –τρία σχολεία και έγραψε ότι έζησε «χαρούμενες στιγμές με κάλαντα των Χριστουγέννων».

Ωστόσο δεν έκρινε αναγκαίο να στείλει κάποιο ευρύτερο μήνυμα για τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης στους πιστούς της επικρατούσας θρησκείας της χώρας την οποία κυβερνά. Ούτε θα είχαμε παρόμοια απαίτηση από τον Πρωθυπουργού ενός κοσμικού (υποτίθεται) κράτους, αν ο ίδιος δεν είχε κάνει διαχωρισμό πιστών, για να επιδείξει την Άνοιξη φανφαρόνικα τον διεθνισμό του..

Ο κ. Τσίπρας έγραφε σε ανάρτησή του στο twitter στις 17 Μαΐου, με την ευκαιρία του ραμαζανιού: «Σε όλους τους μουσουλμάνους στη χώρα μας και όλο τον κόσμο, εύχομαι ένα ευτυχές και ειρηνικό ραμαζάνι. Ramadan Mubarak».

Οι δικοί του υπήκοοι προφανώς δεν είχαν ανάγκη ευχών για ευτυχή και ειρηνικά Χριστούγεννα - άλλωστε θαρρεί πως τους τα έχει εξασφαλίσει η λαοπρόβλητος κυβέρνησή του.

Απλώς όταν πρόκειται για Έλληνες Χριστιανούς (στο ποίμνιο αναφερόμαστε, όχι στον …φίλο του Ιερώνυμο), δεν υπάρχει η ευαισθησία και η ενσυναίσθηση που επιδεικνύεται στους μουσουλμάνους.

Για να μην γίνει παρανόηση δεν εννοούμε ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για τους Μουσουλμάνους και άλλες τέτοιες αστείες κατηγορίες. Απλώς το ραμαζάνι και η ευχή επ΄ ευκαιρία του, εξυπηρετούσε το διεθνιστικό αφήγημα, ήταν ένα είδος πολιτικού εργαλείου για να στείλει δήθεν μήνυμα θρησκευτικής ανοχής, κατανόησης, αντιρατσισμού, αντιαποκλεισμού, ισότητας. Ενώ η ευχή στους Χριστιανούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και στους πέριξ χώρους, θα φάνταζε ως εκδήλωση θρησκοληψίας και οπισθοδρόμησης.

Η ευχή στους μουσουλμάνους («στη χώρας μας και σε όλο τον κόσμο») και η - μη - ευχή στους Χριστιανούς (στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο), υπακούουν σε ιδεολογικές αναγκαιότητες. Είναι εργαλεία πολιτικού ίμπατζ.

Πολιτική εργαλειοποίηση των Χριστουγέννων έκανε και ο έχων υπερωρίες στο Διαδίκτυο Δημήτρης Παπαδημούλης. Γνωστό ότι χαρακτήρισε τον Ιησού πρόσφυγα (ενώ οι γονείς του κατά τας γραφάς είχαν πάει στη γενέθλια πόλη για απογραφή, και στην Αίγυπτο για να γλυτώσουν την σφαγή των νηπίων, αλλά η Αίγυπτος ήταν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οπότε πρόσφυγας δεν ήταν). Αυτά βέβαια τα γνωρίζουν καλύτερα ημών οι ιστορικοί, στην αρμοδιότητα των οποίων ανήκουν.

Δεν θα εμπλεκόταν η στήλη αν η ανάρτηση Παπαδημούλη δε είχε πολιτική χροιά, με την συνήθη δόση ρητορείας μίσους: Ξεκινούσε με την φράση «Αφιερωμένο στους πάσης φύσεως ρατσιστές και επίκαιρο… κλπ».

Μετά το κράξιμο στο twitter όπου έγινε πάρτι, ο ευρωβουλευτής επανήλθε παρουσιάζοντας δηλώσεις του Ιερώνυμου, του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Μητροπολίτη Σύρου, οι οποίοι χαρακτήριζαν τον Χριστό ως πρόσφυγα – κατά τον Βαρθολομαίο μάλιστα ήταν «πολιτικός πρόσφυγας! Συμπλήρωσε ότι περιμένει από τη ΧΑ, τον «Στόχο», το «Μακελειό» (λες και του την έπεσαν μόνο αυτοί) και… «λοιπούς ακραίους και κρατιστές ( ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τους κρατιστές!) να σχολιάσουν τις δηλώσεις των ιεραρχών!

Πέραν του ψυχεδελικού, ένας αριστερός βουλευτής να επικαλείται προς δικαίωση τους παππάδες, διαλάθει το ουσιαστικό: Οι χριστιανοί ιεράρχες χρησιμοποιούν τις θρυλούμενες κατά τα ευαγγέλια ταλαιπωρίες του Ιησού και της οικογένεια του, για να στείλουν μήνυμα πανανθρώπινης αγάπης, πραότητας, μειλιχιότητας, ανοχής, καλοσύνης για τους πρόσφυγες ως παιδιά του Θεού. Δεν τις χρησιμοποιούν όπως ο Παπαδημούλης για να σπείρει μίσος («αφιερωμένο στους πάσης φύσεως κρατσιστές»), διαχωρισμό σε στρατόπεδα μεταξύ ακροδεξιών, ρατσιστών, και αλληλέγγυων, αριστερών και διεθνιστών.

Στις δηλώσεις των ιεραρχών πρωτεύει η ανθρώπινη ύπαρξη, πέραν χρώματος, εθνότητας θρησκείας. Στις δηλώσεις Παπαδημούλη πρωτεύει ο διαχωρισμός μεταξύ ημών και υμών!

Και το τραγικό είναι ότι αυτή η πολιτική εργαλειοποίηση γίνεται όταν ανήμερα τα Χριστούγεννα η DW δημοσιεύει ρεπορτάζ για τις φρικιαστικές συνθήκες που ζουν 2.000 μετανάστες σε χώρο έξω από hot spot της Σάμου, με ανθρώπους να κοιμούνται μέσα στη βροχή, το κρύο και τις ακαθαρσίες, και να νιώθουν ότι αργοπεθαίνουν.

Προφανώς τη χώρα διοικούν οι «πάσης φύσεως ρατσιστές» που καταγγέλλει ο ευρωβουλευτής, και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ που αγαπάει τους πρόσφυγες και μετανάστες, και που για χάρη τους επικαιροποιεί το μύθο του «πρόσφυγα Χριστού».

Liberal

Το Προσύμφωνο και ο ιδεολογικός κομματισμός

Ν. Λυγερός

Το Προσύμφωνο των Πρεσπών όσο και να παρουσιάζεται ως κάτι το πολύ σημαντικό, είναι απλώς το επιφαινόμενο ενός ιδεολογικού κομματισμού που ξεπερνά κατά πολύ το όλο θέμα διότι προέρχεται από τον σκληρό πυρήνα του Σύριζα, ο οποίος είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για να περάσει η πολιτική του γραμμή. Ενώ ο Σύριζα, ως κόμμα που αποτελείται από πολλές συνιστώσες, θέλει πιο πολύ να κρατήσει την εξουσία, όποια και να είναι η πολιτική γραμμή. Μάλιστα το όλο των ψηφοφόρων του, έχει καταλάβει ότι η επιμονή να περάσει το Προσύμφωνο στη Βουλή των Ελλήνων, είναι ο λόγος που έχει πέσει τόσο πολύ το κόμμα στις δημοσκοπήσεις.


Η μάχη κατά της διαφθοράς θα πρέπει να ξεκινήσει ξανά από την αρχή, όταν με το καλό αποχωρήσει αυτή η κυβέρνηση.

O λαϊκισμός έχει μια απλή λύση για την διαφθορά: συντρίβει τους «κακούς» και φέρνει τους «καλούς». Οι δικοί μας θα τα κάνουν όλα σωστά.

Όπως το λέει και το σύνθημα του Σύριζα:

«Ή θα τους τελειώσουμε, ή θα μας τελειώσουν», ή «ή εμείς ή αυτοί».

Δυστυχώς όμως, ο κόσμος μας είναι λίγο πιο πολύπλοκος από τα παραμύθια για τον κακό λύκο και την κοκκινοσκουφίτσα.

Στις χώρες με ανεπτυγμένο κράτος δικαίου, η διαφθορά δεν είναι μόνο ζήτημα προσωπικού χαρακτήρα. Είναι και θέμα θεσμικής αρχιτεκτονικής.

Η προστασία από την διαφθορά χρειάζεται ανεξάρτητους θεσμούς με θεσμικά αντίβαρα και διαρκή έλεγχο, εκτός κάθε υποψίας προσωπικής ή πολιτικής εύνοιας ή ιδιοτέλειας.

Η δημοκρατία απαιτεί από όλα τα δημόσια πρόσωπα ανιδιοτέλεια. Έτσι μόνο προστατεύεται η δημοκρατική ισότητα μεταξύ ελεύθερων πολιτών. Η τήρηση των αρχών αυτών είναι ζήτημα όχι μόνο σεβασμού τυπικών κανόνων αλλά και δημοκρατικού ήθους.

Για παράδειγμα, όταν ένας υπουργός καλείται να πάρει μια απόφαση που θα επηρεάσει την εκλογική περιφέρεια στην οποία εκλέγεται, πρέπει να αρνείται να πάρει την απόφαση και εξουσιοδοτεί τους υφιστάμενούς του να την πάρουν, χωρίς να ρωτήσουν την γνώμη του.

Όταν η εκτελεστική εξουσία αποφασίζει να ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων για δημόσια έργα ή δημόσιες συμβάσεις, πρέπει να το κάνει χωρίς την παραμικρή ανάμειξη πολιτικών προσώπων, μόνο με την κρίση υπηρεσιακών παραγόντων, των οποίων το καθήκον είναι να φροντίζουν για την πιο αποδοτική συμφωνία για το δημόσιο συμφέρον.

Όταν διορίζεται ένα πρόσωπο σε θέση ευθύνης, πρέπει να είναι το πιο κατάλληλο πρόσωπο για την συγκεκριμένη θέση, κάτι που θα αποδεικνύεται από τις ανοικτές διαδικασίες διορισμού του ή τουλάχιστον από το βιογραφικό του.

Όλοι αυτοί οι δημοκρατικοί κανόνες, γνωστοί στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το διοικητικό και συνταγματικό δίκαιο των πιο μεγάλων κρατών της Ευρώπης, σκοπό έχουν την άσκηση της εξουσίας με διαφάνεια και λογοδοσία.

Σκοπός τους δεν είναι μόνο να είναι οι αποφάσεις τίμιες και ανιδιοτελείς αλλά και να φαίνονται σε όλους τους πολίτες τίμιες και ανιδιοτελείς. Η εντύπωση ευνοιοκρατίας είναι σχεδόν πάντοτε περισσότερο επιβλαβής από την ίδια την πράξη ευνοιοκρατίας.

Δυστυχώς η κυβέρνηση των Σύριζα και ΑΝΕΛ έχει αγνοήσει πλήρως τα ζητήματα αυτά. Το χειρότερο παράδειγμα είναι η άνοδος της κυρίας Βασιλικής Θάνου.

Η κ. Θάνου ευτύχησε να υπηρετήσει την χώρα μας ως υπηρεσιακή πρωθυπουργός και πρόεδρος του Αρείου Πάγου.

Αυτά θα ήταν ίσως αρκετά για κάθε δημόσιο λειτουργό. Και όμως, μετά την αποχώρησή της από το δικαστικό σώμα η κ. Θάνου επεδίωξε μια νέα καριέρα στην πολιτική.

Αυτό είναι κάτι που κανείς προκάτοχός της δεν επεδίωξε με τόσο άμεσο τρόπο. Όπως είναι γνωστό, η κ. Θάνου τοποθετήθηκε στην θέση της νομικής συμβούλου του πρωθυπουργού την επομένη της συνταξιοδότησής της από την δικαιοσύνη.

Πρόσφατα η κυβέρνηση την πρότεινε για την θέση του Προέδρου της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Ο διορισμός της εγκρίθηκε από την βουλή με τις κυβερνητικές ψήφους, μαζί με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής.

Η κ. Θάνου μπορεί να είναι σύμμαχος του πρωθυπουργού, είναι όμως εντελώς ακατάλληλη για τη θέση αυτή.

Πρώτον, διότι δεν έχει ποτέ ασχοληθεί με το δίκαιο του ανταγωνισμού.

Δεύτερον, λόγω της στενής της σχέσης με την κυβερνητική πλειοψηφία, που δεν εγγυάται αμεροληψία όταν θα έλθει να λάβει κρίσιμες αποφάσεις για την τήρηση του δικαίου ανταγωνισμού από μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις.

Τρίτον, επειδή έχει ήδη αποδείξει ότι δεν κατανοεί ή δεν σέβεται τους θεσμούς και το Σύνταγμα.

Υπάρχουν δύο σημαντικότητα παραδείγματα ελλιπούς κρίσης από μέρους της.

Το πρώτο επεισόδιο είναι η απεργία των δικαστών. Η κ. Θάνου ως πρόεδρος της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων οργάνωσε απεργία των δικαστών το 2012, στα πλαίσια του «αντι-μνημονιακού» της αγώνα. Και όμως το σύνταγμα ρητά απαγορεύει στο άρθρο 23 την απεργία στους δικαστές. Η παραβίαση του συνταγματικού τους καθήκοντος δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη.

Το δεύτερο επεισόδιο, είναι εξίσου σημαντικό. Μόλις ανέλαβε την ηγεσία του Αρείου Πάγου η κ. Θάνου έστειλε μια επιστολή σε ομολόγους της σε άλλα ευρωπαϊκά δικαστήρια με την οποία τους ζητούσε να παρέμβουν στην πολιτική των χωρών τους υπέρ της Ελλάδος και εναντίον των «μνημονίων».

Επρόκειτο για θεσμικό ατόπημα, που όμοιό του δεν έχει ξαναδει η ελληνική δικαιοσύνη. Δεν νοείται δικαστής να κάνει πολιτική, πόσο μάλλον να ζητά επισήμως από δικαστές άλλων χωρών να κάνουν πολιτική.

Πολύ σωστά τότε ο αείμνηστος Σταύρος Τσακυράκης, διαπρεπής καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο πανεπιστήμιο Αθηνών, έγραψε ότι η κ. Θάνου
«όχι μόνο δεν κατανοεί την επιταγή της αποχής της ιδίας από πολιτικές κρίσεις αλλά
είναι τόσο αφελής ώστε δεν υποψιάζεται καν ότι οι δικαστές των άλλων χωρών θα τραβούν τα μαλλιά τους διαπιστώνοντας ότι ανώτατος δικαστικός λειτουργός μιλά ως πολιτικάντης»,
ενώ τόνισε, πολύ σωστά κατά την γνώμη μου, ότι «εκθέτει την χώρα μας» και «δεν μπορεί να παραμένει στη θέση της».

Το σφάλμα της κ. Θάνου ήταν εξόφθαλμο και ασυγχώρητο. Δείχνοντας όμως τότε εξωφρενική αλαζονεία, η κ. Θάνου του απάντησε κάνοντας μήνυση για «συκοφαντική δυσφήμιση».

Η κυβέρνηση Σύριζα έσωσε την κ. Θάνου από την ταπείνωση στο δικαστήριο, όπου με βεβαιότητα θα δικαιωνόταν ο Σταύρος Τσακυράκης, ψηφίζοντας έναν νόμο που καταργούσε την δίκη αναδρομικά, με μια ύποπτη φωτογραφική διάταξη που «αμνήστευε» το αδίκημα της δυσφήμισης.

Η καριέρα της κ. Θάνου είναι συνεπώς το πιο εύγλωττο σύμβολο της αδιαφορίας για το δημοκρατικό ήθος των θεσμών μας.

Ο κ. Τσίπρας μεταχειρίζεται τις κυβερνητικές θέσεις σαν προσωπική του ιδιοκτησία, επιβραβεύοντας την συνεργάτη του.

Και όμως οι θεσμοί μας υπάρχουν για το δημόσιο συμφέρον, όχι για ιδιοτελείς σκοπούς.

Η μάχη κατά της διαφθοράς θα πρέπει να ξεκινήσει ξανά από την αρχή, όταν με το καλό αποχωρήσει αυτή η κυβέρνηση.

Η δημοκρατία απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία παντού.

Το μήνυμα αυτό δεν θα περάσει στον ελληνικό λαό όσο δεν υπάρχει κυβέρνηση που να επιδεικνύει σε κάθε της πράξη, μικρή ή μεγάλη, την αφοσίωσή της στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας.

Χρειαζόμαστε επειγόντως κυβέρνηση με δημοκρατικό ήθος.

Του Παύλου Ελευθεριάδη
liberal.gr

Του Σάκη Μουμτζή

Ο Θέμης Μαρίνος εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πλήρης ημερών και εμπειριών. Έζησε μυθιστορηματικές καταστάσεις στην περίοδο της Κατοχής και στην συνέχεια εργάσθηκε για τα προς το ζην χωρίς να απαιτήσει να εξαργυρώσει την εθνική δράση του.

Ήταν αυτός που μπήκε μπροστά όταν ο Βελουχιώτης δίσταζε να συμμετάσχει στο εγχείρημα της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Αυτή η καθυστέρηση τελικά κατέστησε την επιχείρηση στρατιωτικά ανώφελη, καθώς η μάχη του Ελ-Αλαμέιν είχε ήδη διεξαχθεί. Όμως, όπως ο ίδιος δήλωσε αργότερα, η ανατίναξη της γέφυρας θα μπορούσε να είχε πολιτικό αντίκτυπο, που όμως δεν αξιοποιήθηκε.

Ο Θέμης Μαρίνος ήταν ένας άνθρωπος που ήταν περήφανος για το παρελθόν του, ποτέ δεν κρύφτηκε και όταν προκλήθηκε υπερασπίστηκε με πάθος την δική του αλήθεια. Έτσι ο διάλογος με τον γνωστό δημοσιογράφο Γιάννη Βούλτεψη, στέλεχος του ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή, μέσα από τις στήλες εφημερίδας (28/7/1984-13/8/84) ανέδειξε όλα τα πάθη που εξακολουθούσαν να καταδιώκουν τους πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου, σαράντα χρόνια μετά.

Η αντιδικία τους αφορούσε την μάχη της Αμφιλοχίας (12-13/7/1944) κατά την οποίαν ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε χωροφύλακες και αμάχους. Η επιχείρηση αυτή καταδικάστηκε τόσο από το Συμμαχικό Στρατηγείο όσο και από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Ο Θ. Μαρίνος που είχε προσωπικές εμπειρίες από την βία του ΕΛΑΣ, με οξύ ύφος, φώτισε τα τραγικά γεγονότα σύμφωνα με την δική του εκδοχή, που φαίνεται πως βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Ο εκλιπών ποτέ δεν προκάλεσε με διχαστικές-εμπρηστικές δηλώσεις. Κατέθετε όμως πάντα με παρρησία την άποψη του για την ταραγμένη περίοδο. Θα περίμενα λοιπόν από τον πρωθυπουργό να αποτίσει τον ύστατο φόρο τιμής σε έναν πατριώτη που ανήκε στο αντίπαλο στρατόπεδο από το δικό του. Θα ήταν ένα δείγμα μεγαλοψυχίας και ένα μήνυμα πως και η Αριστερά επιθυμεί την εθνική συμφιλίωση.

Δυστυχώς, ο φανατισμός και η εμπάθεια στέρησαν από τον Α.Τσίπρα την ευκαιρία να σταθεί πάνω από τις αντιπαραθέσεις που εξακολουθούν να επιβιώνουν 75 χρόνια μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα. Άλλωστε ο φανατισμός φέρνει την μικροψυχία.

Προφανώς αυτή η περίοδος αποτελεί έναν από τους ιδρυτικούς μύθους της μετεμφυλιακής Αριστεράς που η ύπαρξη προσωπικοτήτων σαν τον Θέμη Μαρίνο τους αποδομούν. Πόσο διαφορετικά αντέδρασε ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος Κ. Μπακογιάννης όταν πέθανε ο Ελασίτης καπετάν-Ερμής! (θα μπορούσε βέβαια να κάνει μιαν ανάλογη δήλωση και για τον Θ. Μαρίνο).

Για να τελειώνουμε, χρονιάρες ημέρες που είναι. Εθνική συμφιλίωση με το ζόρι δεν γίνεται. Σε αυτήν ή θα συμμετάσχουν ολόψυχα όλοι ή ο καθένας πάνω στο καντήλι του και στα λάβαρά του.

Αλλά μετά μην «σκούζουν» οι αριστεροί και οι αριστερούληδες.

Liberal

Οι χριστουγεννιάτικες ευχές δεν είναι μόνο ευκαιρία για εξανθρωπισμό, έστω και για λίγες μέρες, αλλά είναι και ευκαιρία να δει κανείς πώς άνθρωποι που εκπροσωπούν την Ελλάδα σε κρίσιμες θέσεις στις Βρυξέλλες έχουν γνώσεις κατώτερες μαθητών δημοτικού σχολείου. Αφήνω εδώ σαν κάρτα το μήνυμα ενός από τους υποτίθεται μορφωμένους του ΣΥΡΙΖΑ. Με την ευχή και μη χειρότερα.

Σε μια προσπάθειά του να μπλέξει τη γέννηση του Χριστού με τα χωρίς αντίκρισμα συνθήματα του κόμματός του ο Δημήτρης Παπαδημούλης ανήρτησε στο Twitter ένα χριστουγεννιάτικο μήνυμα, μνημείο βλασφημίας και αμάθειας.

Γράφει στο μήνυμά του ο ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου:

«Αφιερωμένο στους πάσης φύσεως ρατσιστές και επίκαιρο: Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε σε φάτνη από γονείς πρόσφυγες, που έφυγαν για να κρυφτούν από τους Ρωμαίους κατακτητές και περιστοιχισμένος από Άραβες και Εβραίους. Χρόνια πολλά, με υγεία, δύναμη και ανθρωπιά, σε όλες και όλους!»

Κατ΄αρχάς εκπλήσσεται κανείς, που ένας άθεος σαν τον ευρωβουλευτή αποδέχεται την ύπαρξη του Ιησού και την αφήγηση του Ευαγγελίου για τη γέννηση σε μια φάτνη! Είναι μια ριζική αλλαγή υπαρξιακής θέσης. Εκτός αν απλώς χρησιμοποιεί την πίστη άλλων ανθρώπων και τον γιορτασμό τους γι αυτήν μόνο και μόνο για να στηρίξει την ξύλινη συνθηματολογία του κόμματός του. Πράγμα το λιγότερο βλάσφημο. Μια στυγνή εργαλειοποίηση της πίστης των άλλων!

Φεύγοντας όμως, από το σημείο της προπαγάνδας και πηγαίνοντας στα γεγονότα κατά το ευαγγέλιο ή την τεκμηριωμένη Ιστορία, ο ευρωβουλευτής συλλαμβάνεται εντελώς αδιάβαστος!

Διότι οι γονείς του Ιησού δεν ήταν πρόσφυγες! Πήγαιναν στο χωριό τους για να απογραφούν, όπως είχε δώσει εντολή για όλο τον πληθυσμό της Παλαιστίνης ο Ηρώδης.

Και δεν κατέφυγαν στη φάτνη για να κρυφτούν από τους Ρωμαίους κατακτητές! Λόγω της απογραφής υπήρχε συνωστισμός στα χωριά και τις κωμοπόλεις και οι γονείς του Ιησού δεν βρήκαν κατάλυμα!

Τέλος, το βρέφος δεν ήταν περιστοιχισμένο από Άραβες και Εβραίους για τρεις σημαντικούς λόγους:

Ήταν περιστοιχισμένο από βόδια και πρόβατα! Οι μάγοι με τα δώρα που εννοεί ο νεοχριστιανός κομμουνιστής ευρωβουλευτής δεν ήταν παρόντες, σύμφωνα με το κατά Ματθαίον, τη μοναδική πηγή που αναφέρει τα περί «βασιλέων προσκυνητών» και όχι μάγων. Πήγαν σε σπίτι -«εν οικία»- και τον προσκύνησαν, άγνωστο πότε!

Αλλά, και κατά τη μετέπειτα μυθοπλασία δεν ήταν Άραβες. Ήταν ένας Ιρανός, ένας Βαβυλώνιος και ένας Ινδός. Άραβες δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη, παρά μόνο ως νομάδες, διάσπαρτοι και λίγοι, αλλού.

Άραβες είναι ονομασία φυλής ενώ Εβραίοι θρησκεύματος. Και το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Οι Παλαιστίνιοι είναι μουσουλμάνοι, Εβραίοι και λίγοι χριστιανοί. Και δεν είναι, ούτε ήταν, Άραβες.

Όπως και σε κάθε έκφραση της ζωής οι συριζαίοι δεν πιστεύουν σε τίποτε . Χρησιμοποιούν τα πάντα ως εργαλεία στην υπηρεσία της προπαγάνδας ή της ιδεοληψίας και της εξουσίας τους. Χρησιμοποιούν τις λέξεις ρατσισμός, φασισμός, ακροδεξιά, ναζισμός, εθνικισμός, χωρίς να νοιάζονται αν ανταποκρίνονται καν στα γεγονότα πάνω στα οποία τις κολλάνε! Αρκεί να υπηρετείται ο στόχος της στιγμής ή της πάγιας ιδεοληψίας.

Έτσι, ο κάθε Παπαδημούλης, με μια φρασεολογία ελληνικής εκπομπής του ραδιοφωνικού σταθμού των Τιράνων ή του Βουκουρεστίου του 1964, περιγράφει στη χριστουγεννιάτικη ευχή του τη γέννηση καταγράφοντάς την με την ξυλινολογία του στείρου αντιιμπεριαλιστικού λόγου: «από γονείς πρόσφυγες, που έφυγαν για να κρυφτούν από τους κατακτητές»! Στείρου, γιατί αυτός που τα λέει και το κόμμα του είναι οι πιο πιστοί υπηρέτες του ιμπεριαλισμού!

Αλλά, για να ακολουθήσω η νοοτροπία του κάθε Παπαδημούλη, ευτυχώς που φεύγοντας να γλιτώσουν από τους κατακτητές, ο Ιησούς και η οικογένειά του, δεν κατέληξαν στη Μόρια. Γιατί τότε, το πιθανότερο είναι να μην είχε η πίστη Χριστό, αλλά άλλο ένα κακοποιημένο παιδί, που μπορεί να πέθαινε από κανένα μαγκάλι, από ξυλοδαρμό, από πνευμονία ή να αυτοκτονούσε. Στο… αντιρατσιστικό κολαστήριο των συριζαίων.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους ανεξαιρέτως.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.gr

Σχόλιο του ιστολογίου- περιγραφή της φωτογραφίας: Εδώ βλέπετε κοκκινοφρουρούς-συριζόσκυλα με τα κόκκινα περιβραχιόνια που περιφρουρούσαν την συγκέντρωση μην τυχών ξεπεταχτεί κάποιος-α με Ελληνική σημαία πέραν από τις επιτρεπόμενες που είχαν προαποφασίσει αυτοί για το ξεκάρφωμα. 
του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη.

Πάντα έτσι γίνεται με αυτό το συνάφι: Ο Συριζισμός, που πάτησε (κυριολεκτικά) επάνω στις πρότερες κινητοποιήσεις του κόσμου για να αναρριχηθεί στην εξουσία, και μιλούσε τότε για «εθνική και κοινωνική σωτηρία», τώρα που έχει γαντζωθεί επάνω της υπογράφοντας ότι του φέρουν στα χέρια, συγκρούεται με την ίδια κοινωνία που άλλοτε εκθείαζε, θέλοντας να μας πείσει ότι ο «αντιστασιακός λαός» μεταμορφώθηκε αίφνης σε «λαό φασίστα».

Στο πλαίσιο αυτού του απίστευτου οργουελιανισμού, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας διοργάνωσε… αντισυγκέντρωση στο κοινό, πλειοψηφικό αίσθημα της κοινωνίας ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών κουνώντας μάλιστα σε αυτήν το δάκτυλό του: «Όχι στον Εθνικισμό».

Με αυτό το σύνθημα προμετωπίδα, λοιπόν, ἐλαβε χώρα πολιτική εκδήλωση στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, στο οποίο μετά βίας και έπειτα από πανελλήνια κινητοποίηση ανταποκρίθηκαν 2.000 ως επί το πλείστον αξιωματούχοι του κόμματος και της κυβέρνησης, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μετακλητοί, συνοδοί υπουργών, και λοιποί «ευεργετηθέντες».

Έξω από το γήπεδο, κυριαρχούσε μια νευρωτική αστυνομοκρατία. Το υπουργείο δημόσιας τάξης, είχε κινητοποιήσει ό,τι είχε και δεν είχε στην πόλη, φέρνοντας μάλιστα ενισχύσεις και από την Αθήνα για να αποτρέψει την είσοδο «αντιφρονούντων» στην εκδήλωση. Τι θα έκαναν αυτοί οι «αντιφρονούντες»; Τρομερά εγκλήματα καθοσιώσεως όπως να κρατούν ελληνικές σημαίες, να φωνάξουν ότι «η Μακεδονία είναι ελληνική» ή να τραγουδήσουν το «Μακεδονία ξακουστή». Για τόσο σοβαρή απειλή μιλάμε…

Η κυβέρνηση ωστόσο έχει περιέλθει σε υστερία με την Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι έχει σε αυτό το ζήτημα την πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντί της και γι’ αυτό διέταξε «μηδενική ανοχή», επιστρατεύοντας κομματικούς με περιβραχιόνια (!) και αστυνομικούς με πολιτικά να συλλαμβάνουν «όποιον φαίνεται ύποπτος».

Έτσι, έξω από το Αλεξάνδρειο (που ίσως θα έπρεπε να διωχθεί και το ίδιο για το προβοκατόρικο όνομά του) εξελίχθηκαν οι σκηνές μιας σουρεαλιστικής καταστολής, όπου ασφαλίτες προσήγαγαν αρκετές δεκάδες ανθρώπων «φυσιογνωμικώς» ή έπειτα από υπόδειξη των κομματικών φρουρών:«Δεν έπρεπε να είχατε έρθει εδώ», είπαν οι αστυνομικοί σε δυο μέλη του Άρδην που πέρασαν τον δρόμο μπροστά από το γήπεδο, πιάνοντάς τους την ώρα που έφευγαν και οδηγώντας τους στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης. «Ξέρουμε ότι είσαι διαφωνούντας, πάρε την κοπέλα σου και εξαφανίσου» είπαν οι κομματικοί με τα περιβραχιόνια σε έτερο μέλος που κατάφερε να μπει και παρακολουθούσε σιωπηλά τα τεκταινόμενα, δηλαδή τις ασχημονίες τους.

Στα κρατητήρια, η σύνθεση των προσαχθέντων ήταν απολύτως ενδεικτική της κυβερνητικής υστερίας: Μεταξύ άλλων, ορισμένοι 70χρονοι, διάφοροι πολύτεκνοι που φώναζαν ότι θέλουν να απελευθερωθούν για να πάνε να πάρουν κάποιο παιδί τους από τις απογευματινές του δραστηριότητες, ένας άλλος πατέρας μαζί με το 14χρονο παιδί του, ένας ένθερμος πιστός, προφανώς μέλος χριστιανικών σωματείων που προσεύχονταν δυνατά επί όση ώρα ήταν κρατούμενος ενώπιον των αστυνομικών:
Όλοι τους σαφώς εξαιρετικά επικίνδυνοι για το πολίτευμα και την δημοκρατία.
Το πιο θλιβερό περιστατικό, ωστόσο, της ημέρας έγινε μετά την ομιλία του Τσίπρα εναντίον ενός 29χρονου, γνωστού για την δραστηριότητά του σε Χριστιανικά Σωματεία, το οποίο δέχτηκε δολοφονική επίθεση από μασκοφόρους στην οδό Ιασωνίδου, καθώς επέστρεφε από το Αλεξάνδρειο.

Δεν είχε κανένα διακριτικό επάνω του, και την ελληνική σημαία που είχε μαζί του, την είχε κρύψει μέσα στο μπουφάν του. Ωστόσο, οι δράστες τον παρακολουθούσαν ήδη από το Αλεξάνδρειο, και επί ένα περίπου χιλιόμετρο μέχρι το σημείο της επίθεσης, από την οποία διασώθηκε τελευταία στιγμή με παρέμβαση περαστικών.

Ένα περιστατικό που εκτός από φρίκη, οργή και αποτροπιασμό γεννά και πολλά ερωτηματικά, καθώς οι συγκεκριμένοι μασκοφόροι κινήθηκαν ανενόχλητοι γύρω από το Αλεξάνδρειο, σε ένα κατά τα άλλα ασφυκτικά αστυνομοκρατούμενο μέρος. Σε οποιαδήποτε περίπτωση πάντως, η ηθική αυτουργία της κυβέρνησης είναι δεδομένη, και θα πρέπει να αναδειχθεί καθώς είναι η προπαγάνδα της του «πας πατριώτης φασίστας», της ποινικοποίησης της ελληνικής σημαίας και όλων αυτών που ενθαρρύνει τα τάγματα εφόδου των ψευδοαντίφα και διαμορφώνει κλίμα ώστε να δράσουν.

Ποια ήταν η γενική εικόνα της ημέρας; Στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, παραβρέθηκαν πολλοί από τις κινητοποιήσεις εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών, όχι με διαθέσεις διάλυσης της συγκέντρωσης, αλλά με διαθέσεις καζούρας –κι ίσως αυτό να εξόργισε περισσότερο την κυβέρνηση, που θα επιθυμούσε μιαν αντισυγκέντρωση, όπως εκείνη που έγινε στον Λευκό Πύργο, ωστόσο με ισχυρότερη την παρουσία της άκρας δεξιάς για να δικαιολογήσει ακριβώς την προπαγάνδα της. Στην αντισυγκέντρωση δε, του Λευκού Πύργου δεν υπήρχε η μαζική παρουσία του πλατύτερου κόσμου που κινητοποιήθηκε στην ΔΕΘ.

Ο περισσότερος κόσμος της πόλης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υποδέχθηκε τον Αλέξη Τσίπρα με την παγερή αδιαφορία, σαν ο πρωθυπουργός να είναι «ξένο σώμα» που στέκεται πάνω και πέρα, ή μάλλον απέναντι στην κοινωνία. Η κυβέρνηση επέλεξε να εμφανιστεί αυτήν την φορά, με ένα μετεμφυλιακό προσωπείο, επιστρατεύοντας τον πολύ ιδιαίτερο συνδυασμό προπαγάνδας και καταστολής, με την τελευταία όμως να θυμίζει πλέον εποχές προ του 1981 (αύρες, εντατική δραστηριότητα αστυνόμων με πολιτικά, προσαγωγές στο σωρό και έξω από σπίτια ανοχή σε δράσεις παρακρατικού τύπου κ.ο.κ.).

Ίσως, βέβαια, η συμπεριφορά της αυτή να οφείλεται και στο γεγονός ότι έχει καταλήξει μέσα της να αποδεχθεί την εκλογική απώλεια της Μακεδονίας, και ευρύτερα της Βορείου Ελλάδος εξαιτίας της Συμφωνίας των Πρεσπών –οπότε οι επιλογές της να διαμορφώνονται από μια διάθεση ωμής αντεκδίκησης. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αυτό, βέβαια, που κατέστησε προφανές είναι ότι ως καθεστωτική αντίληψη και πρακτική ο συριζισμός δεν έχει και καμιά σοβαρή σχέση με αυτό που ονομάζουμε δημοκρατία…

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Την Δευτέρα στις 17 Δεκεμβρίου, στην εκπομπή «Mea Culpa» στο Thema Radio 104.6 φιλοξενήθηκα από τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο με τον οποίο συζητήσαμε σχετικά με την συμπεριφορά του κράτους των ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ στην πρόσφατη ομιλία του πρωθυπουργού στο Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης. Επίσης του είπα για τον διάλογο που είχα με βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τη δυνατότητα που έχει η δικαιοσύνη να διερευνήσει την πιθανότητα «εσχάτης προδοσίας» στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το πρώτο θέμα μας, αφορούσε τις συλλήψεις με τις οποίες υποδέχθηκε ο κ. Τσίπρας πολλούς πολίτες που προσπάθησαν να εισέλθουν στο Παλέ προκειμένου να παρακολουθήσουν την ομιλία του την Παρασκευή στις 14 Δεκεμβρίου.

Λίστα «φακελωμένων» πολιτών χρησιμοποίησαν αστυνομικοί της ασφάλειας, προκειμένου να συλλάβουν τους πολίτες αυτούς και να τους μεταφέρουν στην αστυνομική διεύθυνση με κλούβες. Η επιλογή αυτή έγινε βάση της δράσης των συγκεκριμένων πολιτών υπέρ της ελληνικότητας της μίας και μοναδικής Μακεδονίας. Και εντός του Παλέ ντε Σπορ όμως εφαρμόστηκε η μέθοδος της «αποστείρωσης από ξένα στοιχεία», όπου εκεί έδρασαν Συριζαίοι Μελανοχίτωνες με κόκκινα περιβραχιόνια οι οποίοι ως ΧΑΦΙΕΔΕΣ «έδιναν» στους αστυνομικούς της ασφάλειας τους πολίτες που θεωρούσαν ότι είχαν διαφορετική άποψη από αυτούς.

Όπως ανέφερα στην εκπομπή του Κωνσταντίνου, σε συνομιλία που είχα με έναν βουλευτή του Σύριζα που συνάντησα τυχαία, το πρωί της Κυριακής στις 16 Δεκεμβρίου, του εξέφρασα την άποψή μου ότι (α) τα Σκόπια ΔΕΝ κατέχουν έδαφος της αρχαίας Μακεδονίας αλλά της Δαρδανίας, Παιονίας και Πελαγονίας (εάν κινηθούμε από Βορρά προς Νότο), (β) οι κάτοικοι των Σκοπίων που διεκδικούν το όνομα της Μακεδονίας είναι Σλάβοι, επομένως δεν θα ήταν σωστό να δεχθούμε ότι είναι Μακεδόνες και (γ) η γλώσσα τους είναι Βουλγαρική διάλεκτος, συγκεκριμένα 80% Βουλγαρικά και 20% Σέρβικα, πάντως σε καμία περίπτωση δεν είναι η γλώσσα που μιλούσαν οι Μακεδόνες. Επίσης του είπα ότι στη συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν αναφέρονται οι περιβόητες τέσσερεις Μακεδονίες, σε χάρτες του μεσαίωνα η Μακεδονία αποτυπώνεται νοτιότερα από τα σημερινά βόρεια σύνορα της Ελλάδος και ότι κατά την Οθωμανική αυτοκρατορία η περιοχή των Σκοπίων ΔΕΝ ονομαζόταν Μακεδονία. Αυτός τότε μου είπε ότι «όλοι εσείς που αντιδράτε με αυτόν τον τρόπο είσαστε εθνικιστές και φοβικοί» και ότι «η συνθήκη του Βουκουρεστίου προβλέπει τις τέσσερεις Μακεδονίες». Του είπα ότι δεν είμαστε ούτε εθνικιστές ούτε φοβικοί, απλά μιλούμε την επιστημονική αλήθεια και τα τρία σημεία που του ανέφερα πιό πάνω είναι επιστημονικώς ορθά.

Σχετικά με αυτό που μου είπε για τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, τον ρώτησα εάν την διάβασε, επειδή αυτή δεν αναφέρει τέτοια πράγματα και μου απάντησε ότι την διάβασε και τα περιέχει (αυτά περί των τεσσάρων Μακεδονιών). Του είπα ότι «δεν θα περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών» και μου απάντησε «Θα περάσει και θα το δείς. Κυριακή κοντή γιορτή, τον Ιανουάριο θα την περάσουμε».

Συνέχισε να λέει ότι «είστε εθνικιστές» και τότε τον ρώτησα «οι Συριζαίοι με τα κόκκινα περιβραχιόνια στην ομιλία του Τσίπρα στο Παλέ τι ήταν; Ναζιστές;». Τότε θύμωσε και σηκώθηκε από την καρέκλα του και έφυγε.

Στη συνέχεια ανέφερα στον Κωνσταντίνο τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η Συμφωνία των Πρεσπών σε αυτούς που την προωθούν και είπα ότι «πάνω από όλα είναι ο Νόμος. Όσοι από αυτούς που κατέχουν εξουσία, στηρίξαν και προώθησαν την Συμφωνία των Πρεσπών, ίσως κάποια στιγμή να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη και να δικαστούν όπως προβλέπει ο Νόμος. Ο Νόμος, αν δεν απατώμαι, για την εσχάτη προδοσία προβλέπει την θανατική ποινή. Ο Νόμος είναι πάνω από όλα και να μην ξεχνιόμαστε».

Τέλος, τόνισα ότι εμείς θα είμαστε εδώ για να αντισταθούμε ώστε να μην τελεσφορήσει η Συμφωνία των Πρεσπών, επειδή εάν περάσει θα επιφέρει μεγάλη βλάβη στην πατρίδα μας.
Υ.Γ. Απλά σημειώνω ότι κατά την γνωστή ποινικολόγο κ. Ειρήνη Μαρούπα, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, όταν παραδίδεις έδαφος η ποινή είναι, θάνατος (εδώ).


*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ και Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης. Συμμετείχε στις διαμαρτυρίες στο Πισοδέρι στις 17 Ιουνίου 2018 τη στιγμή κατά την οποία στις Πρέσπες παραδίδονταν το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ήταν αυτός που βιντεοσκόπησε με το κινητό του τον αιμόφυρτο διαδηλωτή ο οποίος τυλιγμένος με την αιματοβαμμένη σημαία των Μακεδονικών Συνταγμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου έγινε viral και ευαισθητοποίησε την Ελληνική και Διεθνή κοινή γνώμη. Έχει δημιουργήσει ομάδα στο Facebook με τίτλο «Πισοδέρι 2018 Επιτροπή Αγώνα».
E-mail: abadzoglou@yahoo.gr

infognomonpolitics

Ιωάννης Αμπατζόγλου

Στις 14 Δεκεμβρίου ο ΣΥΡΙΖΑ διοργάνωσε ομιλία στο Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης με κύριο ομιλητή τον πρωθυπουργό. Το θέμα της ομιλίας ήταν «Ναι στη Μακεδονία της Δημοκρατίας και της Αλληλεγγύης. Όχι στο μίσος και τον Εθνικισμό».

Όπως είχε ανακοινωθεί στη συγκεκριμένη ομιλία θα υπήρχε ελεύθερη είσοδος, ωστόσο τα πράγματα εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά. Απαγορεύθηκε η είσοδος σε Έλληνες πολίτες, πολλοί από τους οποίους μάλιστα προσήχθησαν στα αστυνομικά τμήματα για εξακρίβωση των στοιχείων τους, ενώ είχαν μαζί τους τις αστυνομικές ταυτότητες τις οποίες άλλωστε επέδειξαν στους αστυνομικούς.

Έχει την αξία της η μαρτυρία ενός φίλου μου: «Μόλις εισήλθα στον προαύλιο χώρο του Παλέ ντε Σπορ με περικύκλωσαν πέντε αστυνομικοί της ασφαλείας. Ο ένας από αυτούς μου ζήτησε την ταυτότητα και αφού του την παρέδωσα με οδήγησε σε κάτι αστυνομικούς των ΟΠΚΕ. Ταυτόχρονα, με την ίδια διαδικασία συλλαμβάναν και άλλους πολίτες που βρίσκονταν σε εκείνο τον χώρο.

Μας επιβίβασαν όλους μαζί σε κλούβες της αστυνομίας και μας μετέφεραν στην αστυνομική διεύθυνση. Εκεί μας υπέβαλαν σε σωματική έρευνα αφού πρώτα κατεβάσαμε ένας-ένας το παντελόνι μας μέχρι τα γόνατα, πήραν τα προσωπικά μας αντικείμενα και τα έβαλαν σε μία σακούλα και στη συνέχεια μας οδήγησαν σε μία επιτροπή η οποία μας ρώτησε τα στοιχεία μας (επίθετο, όνομα, σταθερό και κινητό τηλέφωνο, διεύθυνση κατοικίας). Αφού υπογράψαμε το έγγραφο με τα στοιχεία μας και περιμέναμε ακόμα 1.5 ώρα, μας άφησαν να φύγουμε».

Με αυτή τη μέθοδο το καθεστώς των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι απλά «εξαφάνισε» όλους όσους θεωρούσε αντιφρονούντες προκειμένου να μην υπάρξει αντίδραση στον λόγο του πρωθυπουργού, αλλά τους εξευτέλισε κιόλας αναγκάζοντάς τους να επιβιβαστούν σε αστυνομικά οχήματα σαν να ήταν κοινοί εγκληματίες αλλά και να υπομείνουν όλη τη διαδικασία που ακολούθησε (κατέβασμα των παντελονιών με ταυτόχρονη σωματική έρευνα, προσωρινή κράτηση των προσωπικών αντικειμένων τους, προφορική εξέταση των προσωπικών στοιχείων τους σε όρθια στάση προσοχής μπροστά σε επιτροπή).

Όμορφα πράγματα και νοικοκυρεμένα. Όπως γίνεται σε όλα τα καθωσπρέπει ολοκληρωτικά καθεστώτα. Σιγά να μην αφήσουν να ακουστεί η άλλη άποψη. Σιγά να μην σεβαστούν την προσωπικότητα του κάθε πολίτη που με φωτογραφικές διαδικασίες συνέλαβαν. Άλλωστε ο πατερούλης ο Στάλιν αυτά τους τα δίδαξε στην πρώτη δημοτικού του κόκκινου σχολείου τους, τις «πρακτικές του κόκκινου φασισμού» τις έχουν εμπεδώσει.

Αξιοσημείωτο πάντως είναι ένα πρωτοφανές γεγονός στα χρονικά της δημοκρατίας μας.

Στον χώρο του Παλέ ντε Σπορ υπήρχαν Συριαζαίοι Μελανιχιτωνες με κόκκινα περιβραχιόνια, στον ρόλο του καταδότη, του δοσίλογου, του ρουφιάνου. Αυτοί λοιπόν υποδείκνυαν στους αστυνομικούς της ασφάλειας, ποιοί από τους παρευρισκομένους στις κερκίδες ήταν αντιφρονούντες, δηλ. ποιοί είχαν άλλη άποψη, επομένως ποιοί έπρεπε να απομακρυνθούν άμεσα. Έτσι εκδιώχθηκαν κλωτσηδόν όσοι τόλμησαν να πούν κάτι, ή να κάνουν έστω έναν μορφασμό ύποπτο και κόντρα στα πιστεύω του αρχικαταληψία ομιλητή της φιέστας που ήταν σε εξέλιξη.

Κάποια στιγμή ένας νεαρός από την κερκίδα άρχισε να τραγουδάει το «Μακεδονία ξακουστή». Μόλις τον αντιλήφθηκαν οι Κόκκινοι Δημοκράτες άρχισαν να τον γιουχάρουν. Τότε ο αρχικαταληψίας ομιλητής είπε «ορίστε, εμείς είμαστε Δημοκράτες, επιτρέπουμε να έρθουν και όσοι έχουν διαφορετική άποψη». Αυτοί λοιπόν οι δημοκράτες, που επιτρέπουν και την άλλη άποψη, τακτοποίησαν τον συγκεκριμένο νεαρό. Οι Συριζαίοι Μελανοχίτωνες δοσίλογοι άμεσα υπέδειξαν στους ασφαλίτες τον θρασύ νέο, οι οποίοι με την σειρά τους τον μπαγλάρωσαν και τον πετάξαν έξω από τον χώρο της εκδήλωσης. Λέγεται ότι τον νεαρό αυτόν τον περιέλαβαν στη συνέχεια κάτι αντιφασίστες (άλλοι δημοκράτες και αυτοί) οι οποίοι τον περιποιήθηκαν δεόντως με αποτέλεσμα ο ατυχής νέος να προσκομιστεί με τραύματα στο Νοσοκομείο.

Αυτά τα περιστατικά των προληπτικών και εξευτελιστικών συλλήψεων που θυμίζουν «πρακτικές κόκκινου φασισμού» από την μία και της ύπαρξης οργανωμένων μελανιχιτωνων με κόκκινα περιβραχιόνια σε ρόλο χαφιέδων από την άλλη, είναι άκρως ανησυχητικά και εξαιρετικά μοναδικά στην ιστορία της δημοκρατίας μας.

Αυτή η υποτιθέμενη εκδήλωση για την «Δημοκρατία και την Αλληλεγγύη» η οποία στην πράξη εξελίχθηκε σε φιέστα ολοκληρωτισμού, πρέπει να θέσει τα αντανακλαστικά μας σε εγρήγορση.

Το αυγό του φιδιού φαίνεται ότι έσπασε. Όχι επειδή το πάτησε κάποιος, αλλά επειδή ήρθε η ώρα του να ξεράσει τα γεννήματά του, τα κόκκινα φαντάσματα του σκοτεινού παρελθόντος: Τις «πρακτικές του κόκκινου φασισμού» και τους Μελανοχίτωνες με τα κόκκινα περιβραχιόνια.

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ και Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης. Συμμετείχε στις διαμαρτυρίες στο Πισοδέρι στις 17 Ιουνίου 2018 τη στιγμή κατά την οποία στις Πρέσπες παραδίδονταν το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.​

pronews

Οι ίσες αποστάσεις είναι η χειρότερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος που μιλά και γράφει δημοσίως

Οι ίσες αποστάσεις είναι η χειρότερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος που μιλά και γράφει δημοσίως. Εμφανίζονται ως απόδειξη αντικειμενικότητας, ενώ υπηρετούν τα χειρότερα ψέματα. Για να καταλάβετε το μέγεθος της ανοησίας που κρύβουν οι ίσες αποστάσεις, σκεφτείτε μια εφημερίδα την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που υπερήφανα να δηλώνει ότι κρατάει ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους Ναζί και τους Συμμάχους. Σκεφτείτε έναν ανταποκριτή στη Σοβιετική Ένωση που τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο καθεστώς και τους κρατούμενους στα Γκούλαγκ. Εναν άλλο στην Ελλάδα του ’70 που τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους συνταγματάρχες και τους έγκλειστους στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Σκεφτείτε έναν ρεπόρτερ που θα λέει πως θέλει να τηρήσει ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους νεκρούς της Μαρφίν και τους δολοφόνους τους ή ανάμεσα στον Φύσσα και τον Ρουπακιά.

Στην πραγματικότητα, οι ίσες αποστάσεις είναι η πιο χυδαία μορφή δημοσίων σχέσεων. Είναι το καταφύγιο των πονηρών που, προκειμένου να τα έχουν καλά με όλους, αλλάζουν συνεχώς θέση ώστε να διασφαλίζεται ότι δεν είναι μακριά από κανέναν. Για όσους έχουν αρχές, η τήρηση ίσων αποστάσεων είναι σπανίως δυνατή και επιτυγχάνεται μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όπως όταν π.χ. και στους δύο δίσκους της ζυγαριάς πρέπει να βάλεις εγκλήματα και εγκληματίες (κανονικά εγκλήματα και κανονικούς εγκληματίες, όχι αυτούς που εσύ βαφτίζεις έτσι). Μπορεί να μην είναι στάση ωφέλιμη για τις δημόσιες σχέσεις, αλλά χάρη σ’ αυτή ποτέ δεν μπερδεύεις το ζαμπόν με το ταμπόν. Ποτέ δεν μπερδεύεις αυτά που μπερδεύουν εκείνοι οι συμπολίτες που πασχίζουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να εξωραΐσουν το τέρας της τρομοκρατίας.

Δεν μπερδεύεις αυτά που λένε ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι κυβερνητικοί βουλευτές με αυτά που λένε οι άνθρωποι του ΣΚΑΪ

Μπορεί το παραμύθι του «ναι, αλλά κι εσείς δεν μιλάτε καλά για μας» να ικανοποιεί τους περιορισμένων απαιτήσεων οπαδούς, αλλά όποιος αντιλαμβάνεται έστω και στοιχειωδώς το πώς λειτουργεί η Δημοκρατία, καταλαβαίνει πως το τι θα πω εγώ δεν είναι το ίδιο με το τι θα πει ένας υπουργός και ότι μια κουβέντα του Αλαφούζου δεν έχει το ίδιο βάρος με μια κουβέντα του πρωθυπουργού της χώρας. Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές έχουν πραγματική εξουσία. Έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν τις απόψεις τους σε αποφάσεις και νόμους του κράτους. Έχουν τη δυνατότητα να κινητοποιήσουν την αστυνομία, έχουν υπό τις διαταγές τους τον στρατό και την ίδια δύναμη (δυστυχώς) φαίνεται να έχουν και στη Δικαιοσύνη. Με λίγα λόγια, ο Αλέκσης και οι άνθρωποί του κάνουν κουμάντο στη χώρα. Εμείς πάλι όχι. Δεν είμαστε το ίδιο και ούτε ποτέ θα γίνουμε, όσο κι αν αυτό βολεύει τους απατεώνες των ίσων αποστάσεων.

Δεν μπερδεύεις το Εμπάργκο ΣΚΑΪ από τον ΣΥΡΙΖΑ με το Εμπάργκο της ΕΡΤ από τη ΝΔ

Ο ΣΚΑΪ είναι ένα ιδιωτικό μέσo ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Τα λεφτά για τη λειτουργία του προέρχονται από τους διαφημιζόμενους και η χρηματοδότησή του δεν είναι υποχρεωτική για κανέναν. Οι μόνοι δημοσιογραφικοί περιορισμοί που έχει είναι αυτοί που (κακώς) επιβάλλει το ΕΣΡ και εκεί οι υποχρεώσεις του τελειώνουν. Οι μισθοί των εργαζομένων, όπως και ο αριθμός τους, εξαρτώνται μόνο από την αποδοχή των τηλεθεατών και των ακροατών. Οι άνθρωποι που έχουν εκπομπές στον ΣΚΑΪ δεν έχουν καμία υποχρέωση να κρατούν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους, δεν έχουν καμία (ευτυχώς) υποχρέωση να τηρούν ίσες αποστάσεις και η μόνη δέσμευση είναι απέναντι στους εαυτούς τους και το κοινό τους.

Η ΕΡΤ, από την άλλη, είναι ένας οργανισμός του δημοσίου. Χρηματοδοτείται υποχρεωτικά από όλους τους Έλληνες, όλων των ιδεολογιών και κομματικών προτιμήσεων. Χρηματοδοτείται από όλους τους Έλληνες, είτε την παρακολουθούν είτε δεν θέλουν ούτε να τη βλέπουν. Εξαιτίας όλων αυτών οι δημοσιογράφοι της είναι υποχρεωμένοι να τηρούν ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου, ακόμα και τα πιο απεχθή, και οι προσωπικές τους απόψεις πρέπει υποχρεωτικά να μένουν προσωπικές (παρακαλώ πολύ, μη μου φέρετε ως παράδειγμα τους δημοσιογράφους του BBC, εκτός αν βλέπετε πολλά γύρω σας που να σας θυμίζουν τη Μεγάλη Βρετανία).

Με λίγα λόγια ο ΣΚΑΪ και κάθε ιδιωτικό μέσο μπορεί να έχει άποψη, η ΕΡΤ όχι.

(Φαντάζομαι δεν χρειάζεται να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση και η ΝΔ αντιπολίτευση και να εξηγήσω τη διαφορά που έχει το ένα με το άλλο).

Δεν μπερδεύεις τη μούγκα του Φλαμπουράρη για τις μολότοφ που τρώει στα Εξάρχεια με την οργή των ανθρώπων του ΣΚΑΪ για τη βόμβα που μπήκε στο χώρο εργασίας τους

Χειροκροτούμενος από τους συναδέλφους του κυβερνητικούς βουλευτές, ο κυρ Αλέκος καταδίκασε την βομβιστική ενέργεια στο ΣΚΑΪ και αμέσως μετά έκανε ό,τι κάνει όποιος καταδικάζει με βαριά καρδιά: Πρόσθεσε μια φράση που ξεκινά με «αλλά».

Στο «αλλά» του ο κυρ Αλέκος μάς είπε πως κι εκείνου του κάψανε το σπίτι στα Εξάρχεια 2 ½ φορές (ναι, τόσες είπε, δεν ξέρω τι εννοεί) αλλά εκείνος δεν το έκανε θέμα όπως το κάνει ο ΣΚΑΪ. Ξέχασε βέβαια να συμπληρώσει πως αν το έκανε θέμα θα έπρεπε και να απαντήσει στο γιατί η κυβέρνηση επιτρέπει τόσο μεγάλη ελευθερία κινήσεων σε αυτούς που του έκαψαν την ιδιοκτησία.

Βλέπετε, ο ΣΚΑΪ δεν έχει τη δυνατότητα να παρέμβει στην αστυνόμευση και τη δημόσια τάξη. Η κυβέρνηση του κυρ Αλέκου, όμως, έχει. Κι όπου κι αν μπαίνουν βόμβες κι όπου κι αν πετιούνται μολότοφ, ο υπεύθυνος να τις σταματήσει είναι πάντα ο ίδιος. Η κυβέρνηση και η υπαγόμενη στην κυβέρνηση (και ιδιαιτέρως απρόθυμη τα τελευταία χρόνια να αντιμετωπίσει αυτού του τύπου το έγκλημα) τεμπΕΛ.ΑΣ. Kαι μπράβο τους.

Μάνος Βουλαρινός
AthensVoice

Η βόμβα στο δημοσιογραφικό συγκρότημα του Φαλήρου δεν ήταν μόνο ένα δυσάρεστο γεγονός. Ήταν ταυτόχρονα και ευχάριστο. Γιατί έδωσε άλλη μια ευκαιρία στους πολίτες που έχουν δημοκρατική συνείδηση να δουν ότι τα κόμματα της συγκυβέρνησης παριστάνουν τους δημοκράτες, ενώ στην πραγματικότητα είναι εκφραστές και οπαδοί ενός ολοκληρωτισμού.

Και για να μη μένει στους αναγνώστες καμιά ασάφεια ως προς τον όρο, ολοκληρωτισμός είναι η κατοχή της εξουσίας και ο έλεγχός της σε όλες της τις πτυχές από έναν και μόνο πολιτικό εκφραστή. Είτε φυσικό πρόσωπο, είτε παράταξη, είτε λυκοσυμμαχία, είτε κόμμα. Μια μονοκρατορία. Και ολοκληρωτισμός είναι η πίστη ότι αυτός, ο απολυταρχικός, πρέπει να είναι ο τρόπος διακυβέρνησης και διοίκησης μιας χώρας.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, που κόπτονται για τη δημοκρατία και σκίζουν τα ρούχα τους όταν κατηγορούνται ως ηθικοί αυτουργοί της δράσης της ένοπλης αριστεράς, είναι τα ίδια που οπλίζουν εδώ και 10 χρόνια τα μυαλά της και τα χέρια της με την πιο ακραία πολιτική τσιτατολογία. Με την πιο ακραία φρασεολογία. Με την πιο ακραία επίθεση σε κάθε αντίθετη φωνή και άποψη. Της δίνουν πρόσθετο άλλοθι και πρόσθετο ακροατήριο για να απευθυνθεί. Όχι συνειδητοποιημένο ακροατήριο. Ούγκανα του θυμικού.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ καλλιεργούν στο λαό εδώ και μια 10ετία όχι μια αντίθετη άποψη, ούτε μια διαφωνία, ούτε μια διαφορετική πολιτική θέση. Καλλιεργούν την ύπαρξη μιας και μόνης αλήθειας αντί για το σεβασμό στον πλουραλισμό των απόψεων. Και δε φτάνει αυτό. Επιδιώκουν αυτή η μία και μοναδική αλήθεια, που είναι η δική τους, να επιβληθεί. Με κάθε μέσο.

Για να επιβληθεί πρέπει και να απαξιωθούν οι άλλες απόψεις. Οι άλλες πολιτικές και κοινωνικές οπτικές. Ο ολοκληρωτισμός έχει ένα χαρακτηριστικό. Αντιπαθεί τα επιχειρήματα και το διάλογο. Ισχύς του είναι η λάσπη, το βρισίδι, η δαιμονοποίηση, η βία. Αυτά χρησιμοποιεί και η συγκυβέρνηση, με πρωτοπόρο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μ αυτούς τους όρους, για να επιβληθεί η άποψη των συριζαίων πάνω στην κοινωνία και στους τομείς διακυβέρνησης πρέπει όλες οι άλλες απόψεις να απαξιωθούν. Να δαιμονοποιηθούν. Να είναι φασιστικές, ακροδεξιές, ρατσιστικές, σεξιστικές, εθνικιστικές. Είτε είναι είτε όχι. Ο λαός, που έχει παραμείνει αμόρφωτος εδώ και τουλάχιστον μια 20ετία, πρέπει να τις εκλαμβάνει ως τέτοιες. Ώστε να επικρατεί η μια και μοναδική άποψη. Του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ζούμε.

Μέσα στη φαρέτρα αυτής της νοοτροπίας είναι και η φυσική βία. Η βιαιοπραγία στα πανεπιστήμια και στο δρόμο εναντίον όσων έχουν άλλη άποψη και η επιδοκιμασία κάθε βίαιης ενέργειας που γίνεται εναντίον μιας άλλης άποψης επιδοκιμάζονται με ενθουσιασμό από τους δήθεν ανανεωτικούς αριστερούς που κυβερνάνε. Ενώ ταυτόχρονα χειροκροτούνται όλες οι βίαιες ενέργειες τρίτων σε υποδομές και πρόσωπα.

Η αυτοδικία θεωρείται από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μια νόμιμη και κοινωνική πράξη. Όχι κάθε αυτοδικία! Μόνο αυτή που συμπίπτει με τα πιστεύω τους και τα συμφέροντά τους. Γιατί αυτή η αυτοδικία είναι επαναστατική. Κάθε άλλη είναι (και πιθανώς είναι) φασιστική. Μόνο που η αυτοδικία είναι από μόνη της σαν ιδέα και σαν πράξη φασιστική! Μαθαίνει το λαό ότι είναι νόμιμη. Ότι καθένας μπορεί να πάρει το νόμο στα χέρια του. Μαθαίνει στο λαό να ζει με το νόμο της ζούγκλας.

Η ένοπλη βία χρειάζεται στον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ. Πρώτον, σαν άλλοθι προς το αριστερό ακροατήριο, με τη συμπάθειά του. Ότι παρ όλη την ακραία αντιδραστική πολιτική του στην πράξη, παραμένει ένα αριστερό ριζοσπαστικό επαναστατικό (στη θεωρία) κόμμα. Δεύτερον, γιατί αν χάσει την εξουσία του χρειάζεται μια πολύ δυναμική αντίδραση ενάντια στους νέους κυβερνήτες. Οι οποίοι, σύμφωνα με τη φρασεολογία που χρησιμοποιεί για να χτίσει συνείδηση στο λαό, θα είναι είτε ακροδεξιοί είτε γερμανοτσολιάδες!

Ο ΣΚΑΙ, το ΜΕΓΚΑ, τα ΝΕΑ, το ΒΗΜΑ, το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, η Καθημερινή, δηλαδή όλος ο αστικός Τύπος που δεν έχει υποκύψει στους εκβιασμούς του Παππά και των υπολοίπων και που δεν έχει προσεταιριστεί την κυβέρνηση (για να κάνουν τις δουλίτσες τους οι ιδιοκτήτες του), είναι στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Κατά διαβολική σύμπτωση και της ένοπλης αριστεράς! Οι «προσκυνημένοι» είναι στο απυρόβλητο! Είναι προλετάριοι!

Οι τοποθετήσεις Παππά για «τον ΣΚΑΙ που δεν μας χρειάζεται» (!), η διαρκής φρασεολογία του πρωθυπουργικού γραφείου για τον Τύπο που δεν είναι κυβερνητικός ως υπονομευτές, ψεύτες, διαστρεβλωτές, συκοφάντες, προπαγανδιστές, χυδαίοι, και η αντίστοιχη εκφορά λόγου από τα υπόλοιπα στελέχη του συριζαϊκού πολιτικού υπόκοσμου, διαμορφώνουν συνείδηση σε ένα κομμάτι του λαού.

Αυτή ακριβώς τη συνείδηση χρειάζεται η ένοπλη βία. Γιατί, η ένοπλη βία ζητάει ακροατήριο. Αλλιώς, θα χτυπούσε χωρίς να δίνει λογαριασμό, αιτιολογίες και εξηγήσεις. Και το ακροατήριο της το προσφέρει απλόχερα η κοινωνική αδικία που παράγει το νεοελληνικό κομματικό σύστημα και μεγαλοπρεπώς η κυβερνητική εμφυλιοπολεμική δαιμονοποίηση κάθε αντίπαλού της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ολοκληρωτικό μόρφωμα. Ασκεί πολιτική διακυβέρνηση χωρίς να παίρνει υπ΄όψιν του την αντιπολίτευση, σαν να έχει την πλειοψηφία του λαού, παρ’ όλο που είναι μειοψηφία του 35% και των 145 εδρών. Ασκεί εξωτερική πολιτική, δεσμεύοντας μελλοντικές κυβερνήσεις και τη χώρα, χωρίς να ενημερώνει την αντιπολίτευση, σαν να μην υπάρχει αντιπολίτευση. Καθορίζει την Παιδεία μόνη της, με δήθεν κοινωνικό διάλογο με κολλητούς, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα άλλο κόμμα. Αποφασίζει για την οικονομική πολιτική και πέρα από τον κοινοβουλευτικό του βίο, χωρίς συναίνεση. Χρησιμοποιεί τα κρατικά μέσα και τους πόρους σαν να είναι ισοβίως δικά του. Έχει καταλάβει εξ εφόδου τα κρατικά Μέσα ενημέρωσης, τα οποία χρησιμοποιεί αποκλειστικά για την προπαγάνδα της κυβέρνησης, χωρίς να κρατάει καν τα προσχήματα, σαν να είναι ιδιοκτησία του και δικαίωμά του. Επανδρώνει Ανεξάρτητες Αρχές και Οργανισμούς με νοοτροπία διαρκούς νομής της εξουσίας. Νομοθετεί εκλογικούς νόμους μόνο και μόνο για να μη φύγει από την εξουσία. Ναρκοθετεί το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα αναβιώνοντας πάθη και μίση του μακρινού παρελθόντος, μπολιάζοντας τον άμαθο πληθυσμό μ αυτά, για να τον χρησιμοποιήσει στην προσπάθειά του να κατσικωθεί στην εξουσία.

Η βόμβα στο συγκρότημα του Φαλήρου έδωσε την ευκαιρία στους δημοκρατικούς πολίτες να δουν και να ακούσουν τις μισαλλόδοξες, χυδαίες, αντιδημοκρατικές, ολοκληρωτικές φωνές από την κορυφή και τη βάση της κυβέρνησης. Εναντίον της ελεύθερης πληροφόρησης, εναντίον της κάθε άλλης άποψης και της διαφωνίας, υπέρ ενός εμφύλιου, εναντίον της κοινοβουλευτικής διαπάλης, υπέρ της ποδηγέτησης της Δικαιοσύνης και υπέρ της καθημερινής επιλεκτικής βίας.

Μ αυτή την οπτική ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο επικίνδυνος από τους βομβιστές. Γιατί απειλεί τη Δημοκρατία κάθε μέρα με τη νοοτροπία του. Δεν δρα περιστασιακά. Και είναι πιο επικίνδυνος, γιατί ο λόγος οποιουδήποτε ένοπλου ταυτίζεται με τη δράση του. Ξέρεις με ποιόν έχεις να κάνεις. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας λύκος με προβιά προβάτου.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.

Ένας ημιμαθής επαγγελματίας αφισοκολλητής, με μόνο όπλο του το περίσσιο θράσος, και με πλήρη αδυναμία αντίληψης των συνεπειών των λόγων και των πράξεών του γίνεται στη χώρα μας πρωθυπουργός.

Χωρίς να έχει εργαστεί ποτέ, και χωρίς (γνώμη μου) να έχει διαβάσει ποτέ βιβλίο χωρίς εικόνες.

Ένας διεθνής πλέιμποι του «πνεύματος», ένας μπον βιβέρ, ένας ψεύτης κατά συρροή, αφού κατάφερε να πλασαριστεί (ελέω των ΜΜΕ) ως οικονομικός γκουρού, ανέλαβε τα οικονομικά ηνία της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της πρόσφατης ιστορίας της.

Με αποτέλεσμα να αντικρύσουμε την άβυσσο και να γλιτώσουμε την σομαλοποίησή μας στις καθυστερήσεις.

Κι αντί να πάει φυλακή, ή έστω να κυκλοφορεί δακτυλοδεικτούμενος, συνεχίζει τις «εμφανίσεις» του, και λατρεύεται ακόμη μετά μανίας…

Ένας άεργος (ήταν ένα φεγγάρι βοηθός μπάρμαν) τελειόφοιτος ΤΕΙ, αντιρρησίας συνείδησης, πλην όμως παιδικός φίλος του μπουτά, γίνεται σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού χώρας μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Με μόνο προσόν του την αμετροέπεια και την αμάθεια.

Μια 26χρονη μπίμπο, αδελφή πολ ντάνσερ, που προσλήφθηκε ως (εξάμηνη) συμβασιούχα καθαρίστρια του Δήμου, αλλά που ποτέ δεν έπιασε φαράσι στα χέρια της, ορίζεται ως η αντ’ αυτού του πρωθυπουργού στη Βόρεια Ελλάδα, και λίγο μετά γίνεται και υπουργός! Οσονούπω και δήμαρχος…

Ποια τα δικά της προσόντα; Κόρη της «φίλης» του μπαμπά υπερυπουργού, και γνωστή αγωνίστρια του φωτός στο περίφημο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΕΡΩΝΩ, όπου αρχιέρεια ήταν η Κατάντια Βαλαβάναινα, την οποία ο Αλέξης έκανε υφυπουργό Οικονομικών με αρμοδιότητα τα δημόσια έσοδα!!!

Πάμε παρακάτω…

Ένας χαβαλές (αφισοκολλητής κι αυτός), που ποτέ δεν μπόρεσε να σταυρώσει δουλειά, και που το 2014 δήλωνε μόλις 4.700 ευρώ ετήσιο εισόδημα ως ντελιβεράς ή βοηθός σερβιτόρου, τα αμέσως επόμενα χρόνια ως εκ θαύματος ξεδιπλώνει το ταλέντο του και προσλαμβάνεται ως ειδικός οικονομικός σύμβουλος διάφορων μεγαλόσχημων επιχειρηματιών, με αποτέλεσμα σήμερα να δηλώνει πάνω από 200.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα, και να κυκλοφορεί με κουβανέζικα πούρα στα πρώτα τραπέζια πίστα των κωλάδικων, ενώ αγόρασε, λένε, μέχρι και ομάδα μπάσκετ.

Ποιο είναι το πραγματικό του επάγγελμα; Bagman το λένε οι Αμερικάνοι, και έχει σχέση με τις κούτες ΠΑΜΠΕΡΣ που λέγαμε επί εποχής Ανδρέα…

Να σημειωθεί εδώ, ότι ένας εκ των επιχειρηματιών που τον προσέλαβε ως οικονομική διάνοια ήταν φυλακισμένος για ατασθαλίες επί του ανάλγητου Σαμαρά, αλλά μόλις βγήκε ο Σύριζα αποφυλακίστηκε πάραυτα, με τον περίφημο νόμο Παρασκευόπουλου, ο οποίος ήταν και το πρώτο νομοσχέδιο που έφερε στη βουλή η άφθαρτη Πρώτη Φορά Αριστερά.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα άμεσης αποκατάστασης και προκοπής, κάποιων ξεγάνωτων τενεκέδων, που με τη βούλα του σοφού λαού ανέλαβαν τη σωτηρία της μπανανίας μας;

Είναι πάρα πολλά και δεν θα έφταναν ούτε 1.500 σελίδες.

Μόνο τους γκόμενους Σβίγκου, τους φίλους ράπερ, και τους διάφορους συγγενείς που βολεύτηκαν σε κυβερνητικά πόστα να αναφέρουμε, δεν μας φτάνει μια ζωή…

Όλοι αυτοί γεμίζουν το Καυταντζόγλειο, αν πουν να μαζευτούν, πόσο δε μάλλον το Παλέ Ντε Σπορ…

Για να μην αναφερθώ στις δεκάδες χιλιάδες των επαγγελματιών αλληλέγγυων των εκατοντάδων ΜΚΟ, που τα 3-4 τελευταία χρόνια τρώνε με χρυσά κουτάλια, ζώντας πλουσιοπάροχα στις πλάτες των «προσφύγων πολέμου» (από χώρες που δεν έχουν πόλεμο).

ΜΚΟ, που η κομμουνιστική Κίνα απαγόρευσε εδώ και 3 χρόνια, αλλά που ξέρουν αυτοί οι σχιστομάτηδες από πούρο κομονιΖμό;

Και να κλείσω αυτό το ταξίδι στον κατήφορο με μια επισήμανση: Είχα διαβάσει κάπου (δεν θυμάμαι που) επίσημα στοιχεία, βάσει των οποίων οι 151 βουλευτές των συριζανέλ το 2014 είχαν μέσο όρο δηλωθέντος ετήσιου εισοδήματος 5.000 ευρώ.

Τόσα δηλαδή όσα βγάζουν πλέον τον μήνα, χώρια τα τυχερά, ως εθνοπατέρες.

Αυτό το στοιχείο από μόνο του δικαιολογεί τις αμέτρητες κωλοτούμπες, τα απίθανα νομοσχέδια, τις οικονομικές και εθνικές προδοσίες, και γενικά την όλη αντιλαϊκή και ξενόδουλη πολιτική της συγκυβέρνησης…

Ακόμη και τον Λευκό Πύργο είναι ικανοί να παραχωρήσουν ως αρχηγείο του Ζάεφ, αρκεί να συνεχίσει να πέφτει το παραδάκι… Ποιες συντάξεις, ποιοι φόροι και ποια διόδια;

Γι’ αυτό και δεν θα παραδώσουν το Μαξίμου αν πρώτα δεν γίνει εμφύλιος πόλεμος… Είναι πολλά τα λεφτά!!!

Εξάλλου η χθεσινή βόμβα στον ΣΚΑΙ μας προϊδεάζει για το προεκλογικό κλίμα που θα επικρατήσει τους αμέσως επόμενους μήνες.

Και μιας που αναφέρθηκα στη βόμβα, να πω εδώ ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα όπου αντιεξουσιαστές επιτίθενται σε ιδιωτικό κανάλι που στηλιτεύει την εξουσία, αλλά υπερασπίζονται το αντίστοιχο κρατικό το οποίο την εκπροσωπεί!

Απίστευτο; Και όμως… νεοελληνικό.

Τέλος, να θυμίσω επίσης ότι στην κυβερνητική πλειοψηφία, που διαλύει συστηματικά τον τόπο με τις ψήφους μόλις 151-153 βουλευτών, οι τρεις εξ αυτών είναι επαγγελματίες κομματικοί γυρολόγοι, Μουσουλμάνοι της Θράκης… που αν ήθελαν έριχναν τη κυβέρνηση σε χρόνο ντε τε.

Καταλαβαίνετε δηλαδή προς τι η καθημερινή μας υποταγή στα τερτίπια του Σουλτάνου.

Αυτά, και καλές γιορτές…

ΥΓ- Ερωτηθείς από φίλο πριν από μερικά χρόνια πως και γιατί δεν πολιτεύομαι με τον Σύριζα, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ποταποί, μπας κι ανέβω κι εγώ φορολογική κλίμακα, του απάντησα με πλήρη ειλικρίνεια, ότι δεν γίνεται καθώς είμαι overqualified.

«Τι εννοείς»; Με ρώτησε.

«Τελείωσα γυμνάσιο…» του απάντησα.

StrangeAttractor
AntiNews

Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η κύρωση της συμφωνίας με τα Σκόπια θα καθορίσει την ημερομηνία των εκλογών δεν έχουν καταλάβει ακόμη τον πολιτικό αμοραλισμό και την ευκολία του Αλέξη Τσίπρα στις κωλοτούμπες.

Στην πραγματικότητα θα γίνει ακριβώς το ανάποδο. Οταν ο πρωθυπουργός αποφασίσει πότε συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να πάει στις κάλπες, θα χρησιμοποιήσει ως εργαλείο τη «Μακεδονία». Στο Μαξίμου πιστεύουν πως «όποιο πολιτικό κόστος ήταν να πληρώσουμε για το Σκοπιανό, το πληρώσαμε ήδη» και η άποψη ότι «εμάς δεν μας ενδιαφέρει το 70% του ελληνικού λαού που αντιδρά, αλλά το 30% που είναι μαζί μας» είναι βαθιά εδραιωμένη στο DNA της σημερινής κυβέρνησης. Καμία ενοχή για την εθνική απώλεια, την παραχώρηση της γλώσσας και της εθνότητας στους Σκοπιανούς και κυρίως την κερκόπορτα που ανοίγει στον αλυτρωτισμό των γειτόνων. Το μόνο που βαραίνει στις αποφάσεις του είναι οι υποσχέσεις που έδωσε σε ΗΠΑ και Ευρώπη για τη λύση του προβλήματος. Τόσο... κόπο έκανε ο κ. Τζέφρι Πάιατ, θα ήταν άδικο να πάει χαμένος.

Το αληθινό πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι ότι δεν ξέρει πότε να κάνει εκλογές: Μάρτιο, Μάιο ή μήπως Νοέμβριο, που προτείνει ο «παππούς» Αλέκος Φλαμπουράρης, αλλά δυστυχώς για εκείνον τίποτα δεν του βγαίνει. Κάνει όμως ό,τι μπορεί, κλείνει λογαριασμούς και δίνει μάχες οπισθοφυλακής. Δεν μπόρεσε να διαλύσει με το Σκοπιανό τη Ν.Δ. όπως πίστευε, αλλά τα κατάφερε μια χαρά με τους ΑΝ.ΕΛ., το Ποτάμι, την Ενωση Κεντρώων, ενώ θα δημιουργήσει και ένα μικρό πρόβλημα στο ΚΙΝ.ΑΛ. με την περίπτωση Θεοχαρόπουλου.

Εδωσε 710 εκατ. ευρώ κοινωνικό μέρισμα (και ας χρωστάει το ίδιο ποσό σε επιστροφές φόρου), αναδρομικά σε ένστολους, πανεπιστημιακούς, γιατρούς και διορίζει κατά βούληση «δικά μας παιδιά» ή υπόσχεται προσλήψεις για να έχουν να περιμένουν κάτι όσοι μείνουν τώρα εκτός.

Θα παίξει όσο μπορεί το θεσμικό χαρτί της συνταγματικής αναθεώρησης. Επίσης, διορίζει τη Βασιλική Θάνου, τη νομική του σύμβουλο, στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, η οποία υποτίθεται ότι είναι Ανεξάρτητη Αρχή. Η τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει με κάθε θυσία να κρατήσει ενεργό ρόλο στο επιχειρηματικό σύστημα και την επόμενη μέρα που θα βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός, αφού χωρίς ντροπή αναφέρθηκε σε «Μακεδόνες και Μακεδόνισσες», το όνομα των οποίων εκχώρησε στον Ζάεφ με τη Συμφωνία των Πρεσπών, ανέσυρε από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας τα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα του παρελθόντος. Από το ΕΑΜ και τον Λαμπράκη μέχρι τα τανκς της δικτατορίας. Ο στόχος προφανής, να χαϊδέψει τα αυτιά της Αριστεράς που ο ίδιος πούλησε, όταν εγκαταλείποντας το σλόγκαν για «πρώτη φορά Αριστερά» μετακινήθηκε προς τη σοσιαλδημοκρατία. Η φράση του πολιτικού του μέντορα Αλέκου Αλαβάνου, ότι «ο Τσίπρας είναι πιο δεξιός από τον Μητσοτάκη», αποδίδει πλήρως την πολιτική του μετάλλαξη.

Εκείνο που δεν είχε υπολογίσει σωστά το Μαξίμου είναι οι «εθελοντές» όπως ο Μανώλης Πετσίτης. Πίστευε ότι θα χρησιμοποιήσει τα σκάνδαλα και τη σκανδαλολογία για να πιέσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και να επιχειρηματολογήσει για το «παλιό» και το «νέο». Η πρόδηλη αμηχανία του Νίκου Παππά, αλλά και η... ομολογία του ίδιου του Τσίπρα ότι «μπορεί να βγάλετε κάτι από την υπόθεση αυτή» σε συνδυασμό με τις απίστευτες αποκαλύψεις που γίνονται για τη διαπλοκή με επιχειρηματικά συμφέροντα δείχνει ότι ο «συμμαθητής» μπορεί από μόνος του να τελειώσει το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» που ποτέ δεν υπήρξε.

Είναι φανερό πως ο Τσίπρας ψάχνει απεγνωσμένα ένα «παράθυρο» για να κάνει εκλογές με στόχο όχι να κερδίσει, αλλά να κόψει την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη και να τον αναγκάσει να ξαναπάει στις κάλπες με το νέο εκλογικό σύστημα. Δεν βρίσκει κι όλο τις σπρώχνει προς τα πίσω. Τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκαν ορισμένες δημοσκοπήσεις σε φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, αλλά ακόμη και αυτές δείχνουν διαφορά 5-7 μονάδων, άρα δεν προσφέρουν καμία ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ. Οσο όμως ο χρόνος λιγοστεύει τόσο ο εκνευρισμός του κ. Τσίπρα θα εντείνεται και τα νεύρα στην πολιτική είναι κακός σύμβουλος. Μπορεί να οδηγήσουν σε ακρότητες για τις οποίες το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και η κοινωνία πρέπει να είναι προετοιμασμένοι.

Μπάμπης Κούτρας
Πρώτο Θέμα

Του Σάκη Μουμτζή

Ο Α.Τσίπρας έχει κακούς συμβούλους. Η επιχείρηση «Θεσσαλονίκη» κατέληξε σε τραγωδία για τον πρωθυπουργό και για το κόμμα του. Δεν μπορούσαν να φαντασθούν τέτοια αποτυχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ,τι επεδίωκε με αυτήν την συγκέντρωση;

1.Να κάνει μια επίδειξη δύναμης στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας και στο προπύργιο του Μακεδονισμού. Ήθελε να πουλήσει «τσαμπουκά», εκτός έδρας. Τέτοια λάθη ούτε οι αρχάριοι δεν τα κάνουν. Το πλήρωσε.

2. Ήθελε—όπως σωστά επισημάνθηκε—να μην χαρίσει στον Κ.Μητσοτάκη και στην Νέα Δημοκρατία το Σαββατοκύριακο, από την επικοινωνιακή πλευρά, λόγω του συνεδρίου. Και τι θα γινόταν αν τα ΜΜΕ ασχολούνταν για δύο ημέρες με την Νέα Δημοκρατία; Μήπως θα διευρυνόταν η δημοσκοπική διαφορά; Ήταν μια εντελώς ανόητη απόφαση, που φανέρωσε το άγχος και τον πανικό που διακατέχει την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Το τι έγινε το είδαμε στις φωτογραφίες που κατέκλυσαν το διαδίκτυο. Το κυβερνών κόμμα με τους χιλιάδες διορισμούς δεν μπόρεσε να γεμίσει ένα γήπεδο 5.000 ατόμων. Και αυτό παρ΄όλη την πανελλαδική κινητοποίηση, όπως προκύπτει από τα sms που απέστειλε η Κουμουνδούρου στις τοπικές οργανώσεις.

Στις καλές εποχές των τεραστίων συγκεντρώσεων, εκτός από τα πούλμαν υπήρχε και ο κόσμος που τα γέμιζε. Υπήρχε διάθεση συμμετοχής. Προχθές υπήρχαν πούλμαν, δεν υπήρχε κόσμος. Βαριά-βαριά 2500 άτομα. Τόσα ήταν.

Τι πολιτικό μήνυμα βγαίνει από αυτό το φιάσκο;

1.Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Β.Ελλάδα θα καταποντισθεί. Πιθανόν το ποσοστό του να προσεγγίσει μονοψήφιο νούμερο.

2.Όσες παροχές και να κάνουν, όσους διορισμούς και να υποσχεθούν, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών το έχει αποφασίσει. « Να φύγετε!»

3. Προκαλεί το κοινό αίσθημα η προκλητικότητα ορισμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που χασκογελούν, την στιγμή που ο κόσμος στενάζει από την φορολογία και τους δεσμευμένους λογαριασμούς. Η φωτογραφία πατέρα και γιού, εν ευθυμία τελούντων, μέσα στο Παλαί, προκάλεσε.

4. Το κυριότερο μήνυμα που προέκυψε από αυτήν την παταγώδη αποτυχία ήταν πως τα επικοινωνιακά παιχνίδια του ΣΥΡΙΖΑ αποβαίνουν συνεχώς σε βάρος του. Κατακτά την αρνητική δημοσιότητα. Οι προσπάθειες του ίδιου του πρωθυπουργού και των συνεργατών του να βρίσκονται στην επικαιρότητα, γίνονται μπούμεραγκ.

Ειπώθηκε πως αυτή η συγκέντρωση σηματοδότησε την αρχή του προεκλογικού αγώνα. Αν δεχθούμε αυτήν την άποψη, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πολύ κακή αρχή. Επειδή σχεδόν όλα τα κομματικά στελέχη του ανέλαβαν κυβερνητικές θέσεις και θέσεις πολιτικής ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό, αποδυναμώθηκαν εντελώς όλες οι οργανώσεις του, που ούτως ή άλλως δεν διακρινόταν για την οργανωτική τους αρτιότητα. Συνεπώς υπάρχει ένα σοβαρό, πρόσθετο πρόβλημα στις κινητοποιήσεις, πέραν του γενικότερου πολιτικού προβλήματος απόρριψης από την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ κτίζει την σχέση του με μερίδα του εκλογικού σώματος πάνω στον κυβερνητισμό, που όταν τον χάσει, μετά τις εκλογές, θα επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα πολιτικής επιρροής.

Ίσως δεν έχει εκτιμηθεί επαρκώς το φιάσκο της Θεσσαλονίκης και το μήνυμα που στέλνει. Πιθανόν να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Liberal

Η κυβέρνηση ολισθαίνει σε συμπεριφορά κανιβάλων και τρολ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Πριν από λίγες μέρες ο πρωθυπουργός θριαμβολογούσε στο κοινοβούλιο για τη σύλληψη λαθρεμπόρων χρυσού.

Δεν ήταν η πρώτη θριαμβολογία στη γραμμή των Εξολοθρευτών της Διαπλοκής και της Διαφθοράς, ούτε, φυσικά, η πιο σοβαρή:

ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τον εαυτό του σαν το τάγμα των λευκών ιπποτών που θα μας σώσουν από τους Κακούς· από τη διαπλοκή του «παλιού συστήματος» όπου όλοι όσοι δεν είναι αριστεροί έχουν λερώσει τα χέρια τους.

Κι επειδή, από την ίδια του την ιδεολογία ενθαρρύνει την ανομία του κοινωνικού περιθωρίου, αντισταθμίζει αυτή τη στάση με δήθεν σταυροφορίες κάθαρσης.

Ωστόσο, παρά τις διαπομπεύσεις, τη λάσπη, τους οστρακισμούς, τους δηλητηριώδεις ψιθύρους, δεν υπήρξαν σαφή αποτελέσματα μέχρι σήμερα.

Δεν έχει σημασία: για τον ΣΥΡΙΖΑ αρκούν οι εντυπώσεις, το βδελυρό ίζημα που μένει όταν διασύρονται άνθρωποι ― πολιτικοί αντίπαλοι, δημόσια πρόσωπα που μπαίνουν στο στόχαστρο.

Όπως εύχεται μεγαλοφώνως ο κ. Πολάκης, καλό είναι να βγουν από τη μέση και να πάψουν να ενοχλούν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και ο απλός πολίτης, που δεν έχει διαβάσει το Σύνταγμα και δεν γνωρίζει με ακρίβεια τους νόμους, καταλαβαίνει, με την απλή λογική, το τεκμήριο της αθωότητας και, προπάντων, την αρχή της ανεξαρτησίας των εξουσιών.

Αλλά αυτό που σοκάρει περισσότερο στην απαιδευσιά του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών είναι το πώς μεγάλωσαν μέσα στον ακτιβισμό και το πώς οργάνωσαν αγώνες χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για την κοινωνία την οποία ήθελαν να αλλάξουν.

Ο κ. Τσίπρας αγωνίστηκε στο μαθητικό κίνημα περιφρονώντας τη γνώση, την πειθαρχία, τους κανόνες της δημοκρατικής κοινωνίας. Επιθυμούσε να ανατρέψει μια τάξη πραγμάτων για την οποία είχε μια μυθική εικόνα, το παραμορφωμένο είδωλο του ΚΚΕ.

Για ευνόητους λόγους, το μαθητικό κίνημα στηρίζεται στην εύληπτη συνθηματολογία και δεν θα υπήρχε χωρίς τον χειρισμό των ενηλίκων: θυμίζει την εκμετάλλευση των παιδιών στα ολοκληρωτικά συστήματα ― χιτλερική νεολαία, Κομσομόλοι, Πιονιέροι ― τη διαπαιδαγώγησή τους με ιδανικά εθνικισμού, ρατσισμού, κομμουνισμού, απουσίας αρετής του πολίτη.

Το πρόβλημα για τη δημοκρατία είναι ότι έτσι αναδεικνύονται κραυγαλέοι αλλά μικρόνοες συνδικαλιστές που, σε πλείστες περιπτώσεις, στελεχώνουν αργότερα τις πολιτικές ηγεσίες.

Η μη αναγνώριση του τεκμηρίου της αθωότητας είναι χαρακτηριστικό της καταγγελτικής συμπεριφοράς που έχει νομιμοποιηθεί στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, αλλά που έχει μακρά ιστορία στην αριστερά.

Όπως είναι γνωστό από την ιστορία, η αριστερά καταγγέλλει τους πάντες, ακόμα και τα ίδια της τα μέλη: δικάζει, καταδικάζει, εξοστρακίζει και εκτελεί.

Αν και προπαγανδίζει ότι είναι η μοναδική παράταξη που αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη και την ατομική αξιοπρέπεια, εμφορείται από το δόγμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα καταργώντας στην πράξη όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο κ. Τσίπρας πρέπει να μάθει, έστω καθυστερημένα, ότι το τεκμήριο της αθωότητας ― αποτέλεσμα του νομικού Διαφωτισμού ― ισχύει από τον 18ο αιώνα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν το σέβονταν μόνο το βραχύβιο ναζιστικό καθεστώς και το πολύ μακροβιότερο κομμουνιστικό.

Όσο για την Ελλάδα, το Σύνταγμα που ψήφισε τον Μάιο του 1827 η Τρίτη Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα, όριζε στο άρθρο 15 το τεκμήριο μη ενοχής: «Έκαστος προ της καταδίκης του δεν λογίζεται ένοχος».

Ο μη σεβασμός αυτού του κριτηρίου σημαίνει μη σεβασμό της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, επηρεασμό των δικαστών και αποφάσεις όχλου.

Όταν μιλάμε για κάποιον κατηγορούμενο (σε μερικές ευρωπαϊκές γλώσσες, για τον εναγόμενο, τον «υπερασπιζόμενο τον εαυτό του»-defendant) σε παρέες, ο αντίκτυπος είναι φυσικά μικρότερος:

αλλά, στην Ελλάδα, το καφενείο, ο καφενές, έχει γίνει κυβέρνηση.

Όσο για τα μέσα ενημέρωσης ― επίσημα και ανεπίσημα ― μερικά από τα οποία καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, προσβάλλουν πράγματι την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που τα χαρακτηρίζει βοθροκάναλα.

Από τη σκοπιά του συνταγματικού δικαίου, υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην ελευθερία του Τύπου, στην ελευθερία της έκφρασης και στο δικαίωμα πληροφόρησης αφενός και στο δικαίωμα της ανθρώπινης αξίας και προσωπικότητας του κατηγορουμένου αφετέρου.

Το πρόβλημα αυτό δεν έχει λυθεί:

τα ΜΜΕ διατυπώνουν κρίσεις περί ενοχής κατηγορουμένων, δημιουργούν θέαμα γύρω από υποψίες και φήμες.

Αλλά, σύμφωνα με το Σύνταγμα, «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας».

Τι είναι η αξία του ανθρώπου;

Ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτών δεν ξέρουν:

στη νοοτροπία τους δεν τίθεται ζήτημα απαραβίαστου πυρήνα της προσωπικότητας του ατόμου ως φυσικού υποκειμένου δικαίου που είναι φορέας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Έτσι, εύκολα, η κυβέρνηση ολισθαίνει σε συμπεριφορά κανιβάλων και τρολ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι κυβερνώντες συμπεριφέρονται σαν σε καφενείο.

Αλλά εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια τερατώδη υπερβολή μικροπολιτικής και ελλείμματος δημοκρατική παιδείας.

Η αριστερά καταγγέλλει και τιμωρεί· δεν σέβεται τους αντιπάλους της.

Λέμε συχνά σχολιάζοντας την αριστερή ηγεμονία ότι την τροφοδότησε η δεξιά η οποία μετά τον εμφύλιο πόλεμο δεν σεβάστηκε τους ηττημένους: οι διώξεις εναντίον της αριστεράς δημιούργησαν εκ του μηδενός το ηθικό πλεονέκτημα.

Αναρωτιέται κανείς σε τι βασανιστήρια θα είχαν υποβάλει τους εχθρούς τους αν είχαν νικήσει αυτοί που ηττήθηκαν.

Σώτη Τριανταφύλλου
athensvoice.gr

Η «διείσδυση» της Θανου στις τάξεις των Δικαστών και των Εισαγγελέων, ακόμα και σήμερα, φαντάζει στο μυαλό του πρωθυπουργού ως ασφαλιστική δικλείδα προστασίας, όταν δεν θα είναι πια πρωθυπουργός και οι αντίπαλοί του θα θελήσουν να ερευνήσουν τα έργα και τις ημέρες μιας κυβέρνησης που όζει σκανδάλων.

«Nepos», στα λατινικά, είναι ο ανιψιός. Νεποτισμός, στα ελληνικά, είναι η μαύρη μοίρα μας. Και τώρα τελευταία, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, τείνουν να τον καταστήσουν εθνικό τους ευαγγέλιο.

Γιατί ο νεποτισμός, ως έννοια, δεν περιλαμβάνει μόνο τα κάθε λογής «ανίψια», που όρμησαν στον δημόσιο κορβανά, περιλαμβάνει και τους φίλους των υπουργών μας, των περιφερειαρχών μας και, απροκάλυπτα τώρα τελευταία, του ίδιου του πρωθυπουργού μας.

Ο πατέρας του Παππά βολεύτηκε στον ΟΑΣΘ, αφού αυτοχρίστηκε ως «ο καταλληλότερος».
Ο σύντροφος της Δούρου στην ΕΥΔΑΠ.
Ο Κουρουμπλής χρέωσε στο Κράτος τη γυναίκα του και 5 ανίψια.
Ο Βούτσης έφερε τη σύζυγο στο γραφείο του. Και να μην ξεχνάμε το αποχωρήσαν ζεύγος Παπαδημητρίου – Αντωνοπούλου, αλλά κι εκείνο που διατηρείται, Τασία – Δρίτσας.

Ο πρωθυπουργός, από την άλλη, δεν διόρισε μόνο τον ξάδερφο Γιώργο, προϊστάμενο στο Οικονομικό του Γραφείο, τώρα επεκτείνει τη δράση του και στους «φίλους», όπως η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου, κυρία Θάνου.

Είναι, όμως, λογικό, η πρώην Πρόεδρος ενός εκ των ανωτάτων Δικαστηρίων της Χώρας, να θεωρείται «φίλη» του πρωθυπουργού της ίδιας αυτής δύσμοιρης χώρας;

Εάν αυτό σταματούσε στην κοινωνική διάσταση του πράγματος, δεν νομίζω να ετίθετο ζήτημα.

Όταν, όμως, αυτός ο πρωθυπουργός τη διορίζει σε θεσούλες, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

Πόσο συμβατό είναι άραγε αυτό με την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, της εκτελεστικής εξουσίας και τελικά, με την ποιότητα της ίδιας της Δημοκρατίας μας;

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι ο Τσίπρας, κατά πρώτον ξεπληρώνει γραμμάτια.

Κατά δεύτερον, προφυλάσσει τον εαυτό του.

Τα γραμμάτια αφορούν στις πολύμηνες αποχές των δικαστικών λειτουργών, όταν Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων ήταν η Θάνου και πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Η κυρία Πρόεδρος προσέφερε τότε στον Τσίπρα, άλλον έναν αντιπολιτευτικό μοχλό πίεσης.

Από την άλλη, δε, η «διείσδυση» της κυρίας Προέδρου στις τάξεις των Δικαστών και των Εισαγγελέων, ακόμα και σήμερα, φαντάζει στο μυαλό του πρωθυπουργού ως ασφαλιστική δικλείδα προστασίας, όταν δεν θα είναι πια πρωθυπουργός και οι αντίπαλοί του θα θελήσουν να ερευνήσουν τα έργα και τις ημέρες μιας κυβέρνησης που όζει σκανδάλων τα 4 χρόνια που μένει αμετακίνητη στην καρεκλίτσα της.

Είναι, δε, λογικό, κάθε πολίτης αυτής της χώρας, που έχει μάθει να μην εμπιστεύεται αυτούς τους πολιτικούς απατεώνες, να υποπτεύεται ότι κάτι μπορεί να κρύβεται ακόμα και πίσω από τις υποθέσεις που χειρίζεται αυτήν την περίοδο η Επιτροπή.

Προς ώρας, τα στοιχεία μπορεί να μην οδηγούν με ασφάλεια σε «κατηγορητήριο», κάτι μου λέει, όμως, ότι σύντομα θα μάθουμε, ποια «τρύπα» που έπρεπε να κλείσει, απαιτούσε «χείρα» συριζαϊκής βοήθειας.

Και μάλιστα «προεδρικής».

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πριν λίγο καιρό, επεσήμαινε σε εισήγησή της την αναγκαιότητα η Επιτροπή Ανταγωνισμού στην Ελλάδα να καταστεί Ανεξάρτητη Αρχή, ώστε να θωρακιστεί απέναντι σε όποιου τύπου παρεμβάσεις.

Αντί, όμως, αυτό να αποτελέσει ένα εκ των ζητημάτων της συνταγματικής αναθεώρησης, ο Τσίπρας έσπευσε να διασφαλίσει στη φίλη του μία θέση ιδιαίτερης προβολής και οικονομικών απολαβών για τα επόμενα 5 χρόνια.

Όσο στην Ελλάδα βολεύουμε «ημέτερους» προς ίδιον όφελος και μάλιστα μπλέκοντας εκτελεστική με δικαστική εξουσία, ώστε να βγάζουμε υποχρεώσεις και να προστατεύουμε το κονκλάβιό μας, δεν θα βαθαίνει μόνο η απόσταση από την όποια ανεξαρτησία θα έπρεπε να έχει αυτή η Επιτροπή, θα βαθαίνει και το ρήγμα με την ίδια τη δημοκρατία μας.

Της Σοφίας Νικολάου
liberal.gr

Μια εντυπωσιακή καταγγελία έκανε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων σχετικά με τις προληπτικές προσαγωγές στις οποίες προχώρησε η αστυνομία πέριξ και εντός του Παλαί Ντε Σπορ

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, μαυροφορεμένοι άνδρες με κόκκινα περιβραχιόνια, απέκλειαν και “έδιναν” στην αστυνομία όσους προσπάθησαν να προσεγγίσουν ή να μπουν στο Αλεξάνδρειο και φαίνονταν ότι δεν είναι οπαδοί ή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ομοσπονδία κάνει λόγο για «δήθεν δημόσια ομιλία», για την οποία υπήρχε λίστα «ανεπιθύμητων προσώπων». «Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κατάχρηση εξουσίας για να δείξει μια «μαγική» εικόνα στην ομιλία του. Έβαλε την Ελληνική Αστυνομία να συλλάβει ΑΚΙΝΔΥΝΟΥΣ Έλληνες πατριώτες και άφησε απροστάτευτους τους Έλληνες πολίτες στο έλεος των πραγματικών κακοποιών.



Ήρθε να μιλήσει για την Μακεδονία και απέκλεισε με πρωτοφανή φασιστικό τρόπο του γνήσιους Μακεδόνες να παρευρεθούν» αναφέρει η ανακοίνωση της Ομοσπονδίας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018 στην Θεσσαλονίκη φιλήσυχοι Έλληνες πολίτες (ΓΝΗΣΙΟΙ Μακεδόνες) εκδιώχθηκαν, προπηλακίστηκαν και συνελήφθησαν επειδή απλά ανταποκρίθηκαν στο δημόσιο (;) κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για να ακούσουν την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα για την Μακεδονία (;) και την Δημοκρατία (;).

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για σεβασμό στην ύπαρξη γειτονικών λαών όταν ο ίδιος ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ τον δικό του λαό. Μίλησε για Δημοκρατία την ίδια στιγμή που στην δήθεν δημόσια ομιλία του επικρατούσε καθεστώς τρομοκρατίας για τους εκατοντάδες γνήσιους Μακεδόνες που θέλησαν να παρευρεθούν.

Μίλησε για πατριωτισμό την ίδια στιγμή που έκανε άσκοπες συλλήψεις Ελλήνων πατριωτών για … προληπτικούς λόγους, προφανώς για να μην ακουστεί η αντίθετη άποψη στη δογματική του ομιλία.

Στην είσοδο υπήρχε λίστα ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΩΝ προσώπων. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Πρόεδρος της ΠΟΠΣΜ κ.Γεώργιος Τάτσιος, ο οποίος προσήχθη μάλιστα στην Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης για … προληπτικούς λόγους μαζί με άλλους 30 γνήσιους Μακεδόνες.

Όσοι πατριώτες κατάφεραν να περάσουν από τον αυστηρό έλεγχο εθνικών φρονημάτων της εισόδου εντοπίστηκαν από μαυροφορεμένους εντεταλμένους του ΣΥΡΙΖΑ που φορούσαν ένα κόκκινο περιβραχιόνιο θυμίζοντας σύγχρονους χαφιέδες φασιστικού καθεστώτος.

Το αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει η ομιλία περίπου 2 ώρες μέχρι να αδειάσει ο χώρος από τους εκατοντάδες Έλληνες πατριώτες που σίγουρα θα εξέφραζαν αντίλογο στα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα.

Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει μια στημένη ομιλία/φιάσκο, όπου ο Αλέξης Τσίπρας έπεισε τα ήδη πεπεισμένα 1500 κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που παρέμειναν στον χώρο ότι το ξεπούλημα της Μακεδονίας γίνεται για το καλό της … χώρας των Σκοπίων.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κατάχρηση εξουσίας για να δείξει μια «μαγική» εικόνα στην ομιλία του.

Έβαλε την Ελληνική Αστυνομία να συλλάβει ΑΚΙΝΔΥΝΟΥΣ Έλληνες πατριώτες και άφησε απροστάτευτους τους Έλληνες πολίτες στο έλεος των πραγματικών κακοποιών.

Ήρθε να μιλήσει για την Μακεδονία και απέκλεισε με πρωτοφανή φασιστικό τρόπο του γνήσιους Μακεδόνες να παρευρεθούν. Συνεχίζει την καταστροφική πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας βασιζόμενος σε πρακτικές ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Έχει χάσει την στήριξη του Ελληνικού λαού και αυτό φαίνεται από το ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΙΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ στην στημένη ομιλία του στο Παλαί ντε Σπορ.

Αλέξη Τσίπρα εμείς οι ΓΝΗΣΙΟΙ Μακεδόνες θα θυμόμαστε την αντιμετώπιση που είχαμε από τον κομματικό σου στρατό. Θα θυμόμαστε τις φασιστικές πρακτικές τρομοκρατίας που επέδειξες.

Θα θυμόμαστε ότι θέλησες να τσαλακώσεις την αξιοπρέπειά μας. Να θυμάσαι όμως κι εσύ ότι θα διεκδικήσουμε το ΔΙΚΑΙΟ για την Μακεδονία και την Δημοκρατία μέχρι τέλους κι ότι ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ.»

www.pronews

Στον διανοητικό ορνιθώνα που κατασκεύασε η εκπαίδευση της μεταπολίτευσης είναι στερεότυπη η άποψη ότι δυστυχώς τον Εμφύλιο τον έχασε το Κομμουνιστικό Κόμμα, διότι αλλιώς η Ελλάδα θα είχε καταγάγει ακόμη έναν ιστορικό θρίαμβο. Ακολουθούν κοινοί τόποι, όπως ότι για όλα φταίνε οι Αγγλοι και ο Σκόμπι, ότι αντίσταση στην Κατοχή έκαναν μόνον το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ και ότι όσοι δεν συμπαραστάθηκαν στην αιματηρή ανταρσία του Ζαχαριάδη το έκαναν επειδή ήσαν δωσίλογοι. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που δύο παρουσιαστές μιας «ιστορικής» εκπομπής για τη μάχη της Αθήνας έχυσαν δάκρυ πικρό για την ήττα του ΚΚΕ. Ούτε εντυπωσιάζει το γεγονός ότι η παράσταση δόθηκε από την κυβερνητική τηλεόραση εν έτει 2018. Αυτά έμαθαν τα παιδιά, αυτά πιστεύουν κι αυτά παπαγαλίζουν, αφού είναι υπάλληλοι της τηλεόρασης που πληρώνει, θέλει δεν θέλει, ο φορολογούμενος. Δικαίωμά τους να έχουν απόψεις και να τις εκφράζουν κατά το δοκούν.

Το αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτά τα παιδιά, ως καλοί ερευνητές δημοσιογράφοι, δεν μπήκαν στον κόπο να επιχειρηματολογήσουν για τις απόψεις τους. Αχρείαστη να είναι η επιχειρηματολογία. Τι να την κάνεις όταν ξέρεις ότι τον Εμφύλιο τον προκάλεσαν οι Αγγλοι κι όταν δεν έχεις διαβάσει ούτε μία γραμμή από τις ιστορικές έρευνες των τελευταίων ετών. Αφού ούτως ή άλλως τα συμπεράσματα τα έχεις βγάλει. Αυτά τα δύο παιδιά όμως δεν έχουν πάρει είδηση σε ποιον κόσμο ζουν; Δεν τους ψιθύρισε κανείς ποτέ ότι το σιδηρούν παραπέτασμα, στην επικράτεια του οποίου αποπειράθηκαν να εντάξουν οι κομμουνιστές τη χώρα, υπήρξε εργαστήριο παραγωγής ενός από τους μεγαλύτερους ιστορικούς εφιάλτες; Προφανώς όχι. Τι να την κάνεις την ιστορική πραγματικότητα όταν συζητάς με επιφανή ιστορικό του Κομμουνιστικού Κόμματος ο οποίος κατέχει την αλήθεια, όπως έκαναν τα παιδιά προχθές στην ΕΡΤ; Μία ώρα και ήταν η εκπομπή. Ούτε μια λέξη για το τι συνέβαινε στην εαμοκρατούμενη Ελλάδα, για τον Ζέρβα, για τον Ψαρρό, για τον ρόλο των Αγγλων στην απελευθέρωση. Και δεν περίμενε κανείς να αναρωτηθούν πού θα βρίσκονταν οι ίδιοι σήμερα αν τη μάχη της Αθήνας την είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές και πώς οφείλουν την ύπαρξή τους, και τη δυνατότητα να εκφράζουν τις ακατέργαστες απόψεις τους, στον Σκόμπι και στους ηρωικούς χωροφύλακες που έπεσαν στου Μακρυγιάννη.

Επιμένω. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ορισμένοι ανάμεσά μας δεν έχουν επεξεργαστεί τις απόψεις με τις οποίες μπόλιασε τη μεταπολίτευση ο μεταπολιτευτικός αχταρμάς. Το πρόβλημα είναι ότι μιλούν με την άνεση του οδηγού που ακούει στο ραδιόφωνο ότι ένας τρελός πηγαίνει στο αντίθετο ρεύμα στον αυτοκινητόδρομο κι αυτός σχολιάζει ότι δεν είναι ένας είναι εκατοντάδες. Γιατί αυτός είχε μπει στο αντίθετο ρεύμα.

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ


Να τα πάρουμε από την αρχή για να καταλαβαίνετε:

1. Δίνουμε στους οπαδούς από 4 σημαίες, επειδή αυτές "γεμίζουν" την οθόνη
2. Βάζουμε τον ομιλητή στη μέση του Παλέ, ώστε να παίρνουμε πλάνα από το μισό γήπεδο
3. Βάζουμε κάμερα από πίσω, ώστε να δείχνει μόνο τη μία πλευρά, την απέναντι από τον ομιλητή και εξαφανίζουμε το (άδειο) μισό γήπεδο.

Παρ΄ ολα αυτά, επειδή ένας κακόχρονος Γάλλος ονόματι Daguerre, εφηύρε αυτό το σατανικό μαραφέτι που λέγεται "φωτογραφική μηχανή", όλα τα παραπάνω πάνε χαμένα. Ένα "κλικ" και ιδού η σκληρή πραγματικότητα:



makpress.blogspot

Του Σταύρου Κωνσταντίνιδη

Στην ταινία «Ο Ευτυχισμένος Όσκαρ», που παίζεται αυτές τις μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες, ο ταλαντούχος Ρούπερτ Εβερετ, μεταφέρει με ευαισθησία και τρυφερότητα τα τελευταία χρόνια της πολυκύμαντης και θυελλώδους ζωής του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα Όσκαρ Ουάιλντ. Παρότι είναι τα δύο τελευταία χρόνια της κατάρρευσής του, μετά την αποφυλάκισή του, και βασανίζεται από τους δαίμονες των παθών και των αντιφάσεων της ζωής του, ο μεγάλος αισθητίστας συγγραφέας παραμένει υπέρκομψος στυλιστικά και εκλεπτυσμένος υφολογικά, και αναγάγει σε αισθητική απόλαυση κάθε επαφή του με τον κόσμο γύρω του, ακόμη και την ύστατη στιγμή που αυτός συντρίβεται. Κλείνοντας τα μάτια τα βάζει με την ταπετσαρία. Είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ, με τη γνωστή στρεψόδικη και ανατρεπτική ευφυΐα του, που είπε: «Η εξωτερική εμφάνιση κάθε ανθρώπου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μην την κρίνουμε. Το προφανές είναι το αληθινό».

Το αν φοράς ή δεν φοράς γραβάτα, δεν είναι γεγονός που μπορεί να σε κάνει ούτε περήφανο, ούτε να σε ρίξει σε κατάθλιψη. Γενικώς δεν είναι ζήτημα που προκαλεί ψυχικές και συναισθηματικές διεργασίες. Δεν είναι καν θέμα αυτοαναφορικού σχολιασμού. Είναι απλώς μία ενδυματολογική έκφραση στην ιδιωτική σφαίρα, που μπορεί να λάβει διαστάσεις πεζότητας ή να εκτοξευτεί ως ένα περίτεχνο παιχνίδισμα φιλαυτίας, αλλά που υπακούει σε κάποιους κανόνες στη δημόσια ζωή, πολύ δε μάλλον όταν εκπροσωπείς μία ολόκληρη κοινωνία, ένα κράτος.

Αν όμως ένας πρωθυπουργός σε συνέντευξή του σε Ρώσο δημοσιογράφο (λίγο πριν συναντήσει τον Πούτιν) έχει την ανάγκη λεκτικά να επιδείξει την αγραβατοσύνη του στα μεγαλύτερα φόρα του κόσμου, στον Λευκό Οίκο ή στο Κρεμλίνο, δηλώνει σίγουρα ψυχαναλυτικά έναν υφέρποντα αυτοθαυμασμό, και εντέλει είναι σαν να μιλάει με σπουδή για τη γραβάτα που δεν φοράει. Προς τι η υπόμνηση ενός τόσου ασήμαντου πράγματος; Στο κάτω κάτω είναι τόσο προσωπικό, μία ενδυματολογική ιδιαιτερότητα. Τώρα γιατί βάζει μαντιλάκι (ακόμη χειρότερο σύμβολο του ελιτισμού του νεοφιλελευθερισμού) ως γραβατικό αντίβαρο, είναι ένα ερώτημα. Κι όμως το σχολιάζει γιατί στα σοβαρά το θεωρεί κάτι αξιοσημείωτο και βαρυσήμαντο. Το θεωρεί έτσι μάλλον έναν υπέρτατο συμβολισμό αντίστασης και εναλλακτικότητας, μια επαναστατική πράξη, μία γροθιά στο κατεστημένο του καπιταλισμού.

Και τι να έκαναν δηλαδή, να τον έβγαζαν έξω; Δεν γίνεται, καθώς είναι ανεκτικός ο πολιτισμός του σύγχρονου κόσμου. Η περίπτωση να θεωρείται γραφικός και να σκάνε ένα γελάκι συμπάθειας πίσω από την πλάτη του, μάλλον τη θεωρεί απίθανη.

Στην ιστορία πάντως της Αριστεράς, η γραβάτα δεν χρειάστηκε ως φαίνεται να εργαλειοποιηθεί ως σύμβολο αντίστασης ή αμφισβήτησης του κατεστημένου, στην προ Τσίπρα εποχή. Κανείς δεν είχε τη φαεινή ιδέα του. Εκτός αν δεν το σκέφτηκαν. Αντίθετα, τα ιερά τέρατα Μαρξ, Εγκελς, Λένιν, Τρότσκι τη φέρουν με απαράμιλλα δεσίματα και μεγάλη φροντίδα στον λαιμό. Ο Στάλιν κάνει την εξαίρεση, προτιμώντας πιο μιλιτέρ ενδυματολογικές πατίνες (σε πιο ΑΝΕΛ βερσιόν!), αναγκαίες πιθανώς για τις ανάγκες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του μετέπειτα ψυχρού, δεν καταφέρεται πάντως σε κανένα καθοδηγητικό πόνημά του με βαναυσότητα εναντίον της.

Οι επόμενοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης επανέρχονται στην απόλυτη κανονικότητα, από τον αποσταλινοποιητή Χρουστσόφ και τον άχρωμο Μπρέζνιεφ μέχρι τον ανατροπέα των ψευδαισθήσεων Γκορμπατσόφ. Αλλά και στην Ελλάδα, πέραν του Ζαχαριάδη που δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει τη μανιέρα του μέντορα - πατερούλη, οι υπόλοιποι ηγέτες τη διατηρούν σταθερά και απαρέγκλιτα εν μέσω εμφυλίου, άλλοι σε πιο σοφιστικέ εκδοχή, όπως ο προδομένος από το κόμμα του Πλουμπίδης και άλλοι σε πιο ζεν πρεμιέ γραμμή, όπως ο αδικοχαμένος ήρωας και γοητευτικός Νίκος Μπελογιάννης. Στη μεταπολίτευση, Φλωράκης και Κύρκος αισθάνονται το ίδιο άνετα και ακομπλεξάριστα μέσα στην περιβολή τους, όπως ακριβώς και ο sic Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Στην Ευρώπη οι μεγάλοι Γάλλοι διανοητές, ο γίγαντας Ζαν Πολ Σαρτρ και ο εστέτ Αλμπερτ Καμί επαναστατούν, κοντεύοντας να αλλάξουν τον κόσμο, πάντα με προχωρημένες γραβάτες και υπέροχα κοστούμια, και στη μοδάτη Ιταλία ο μεταρρυθμιστής και κομψός Ενρίκο Μπερλίνγκουερ κρατάει εμβληματικά τη δυνατή του σκέψη μέσα στο σχήμα κοστούμι - γραβάτα.

Αλλά αφήνοντας στην άκρη τις χιουμοριστικές ακροβασίες, δεν θα υπήρχε λόγος για όλη αυτή την ενδυματολογική φιλολογία, εάν δεν υπήρχε ισχυρή συνάφεια με το πολιτικό λεξιλόγιο και την επιχειρούμενη εννοιολόγηση του Σύριζα. Ο Σύριζα πολιτεύεται ενίοτε και ενδυματολογικά, σκέφτεται όπως ντύνεται. Θέλει ακόμη και σε αυτό το επίπεδο να αναγάγει έναν δήθεν ενδυματολογικό εξαιρετισμό, σε σημαίνουσα γλώσσα βαθυστόχαστων υπαινιγμών. Θέλει η μη γραβάτα να είναι η γραφή του ασυμβίβαστου, του επαναστάτη του δήθεν αντικομφορμιστή.

Για όποιον μπορεί να διαβάσει βέβαια καλύτερα κάτω από τις γραμμές, όπως θα έλεγε και ο Οσκαρ Ουάιλντ, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τι άλλο να υποθέσει κάποιος, ενθυμούμενος τις ροκ-χίπστερ εμφανίσεις του Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σε απόλυτη εναρμόνιση με τον παρδαλό πολιτικό λόγο, που έθετε σε πρώτη γραμμή την αμφισβήτηση και την ψευδοεπαναστατικότητα, τον εξυπναδικισμό και τον λεκτικό βολονταρισμό, τις ασυναρτησίες της θεωρίας των παιγνίων και της αχρείαστης προκλητικότητας. Πώς να μη σκεφτεί κανείς πως αυτός ο υπερφίαλος λεκτικός βερμπαλισμός του Κατρούγκαλου δεν είναι ασύνδετος με τον εσωτερικό ψυχισμό ενός ναρκισσευόμενου ανθρώπου που υποδύεται τον αριστερό δανδή με τις επιτηδευμένες ομοχρωμίες ή αντιχρωμίες ποσέτ και γραβατών.

Ξαναγυρίζοντας στον πρωθυπουργό Τσίπρα, ο οποίος μιλάει τελικά περισσότερο για γραβάτες και από αυτούς που τις φορούν, καταλαβαίνουμε πως αυτή η αφελής και παιδαριώδης υπόμνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διατήρηση του διπλού λόγου, της θέσης και του αντιθέτου της, της νοηματικής στρέβλωσης και αναβάπτισης των λέξεων, και εντέλει του παραλόγου της συνύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ταυτόχρονα σε ένα κοστούμι. Ένα κοστούμι χωρίς γραβάτα.

* Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο
Liberal

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget