ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Η πρακτική της εισβολής της Τουρκίας σε ξένες χώρες, μπορεί να τερματιστεί μετά τον Τραμπ

Η Τουρκία φοβάται ότι ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και η ομάδα του δεν θα επιτρέψουν στην Άγκυρα να συνεχίσει να δρα ανενόχλητη εναντίον πάντων

SETH J. FRANTZMAN

Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις εκλογές το 2016, πολλές ξένες χώρες αναρωτήθηκαν τι είδους εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ. Τότε μια χώρα είχε ήδη αρχίσει να βάζει τα αυγά της στο καλάθι του Trump.

Το καθεστώς της Άγκυρας, με επικεφαλής το κόμμα του ΑΚΡ του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θεωρούσε την εσωστρεφή του Τραμπ ως μέσο για να εκπληρώσει τους δικούς της στόχους. Η Τουρκία θα ζητούσε την ανοχή από φίλους στην Ουάσινγκτον για να ξεκινήσει μια μαζική στρατιωτική εισβολή και εθνοκάθαρση των αντιπάλων της στη Συρία και σε ολόκληρη την περιοχή.

Τώρα τα πράγματα μπορεί να αλλάζουν. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως ο Τζέιμς Τζέφρι και ο Τζόελ Ρέιμπερν, έχουν αποχωρήσει από τις θέσεις που είχαν στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, σηματοδοτώντας ότι τα βασικά πρόσωπα των τελευταίων ετών έχουν φύγει. Ο ηγέτης της Τουρκίας βασίστηκε στο ότι είχε απεριόριστη πρόσβαση στη διοίκηση του Τραμπ. Τώρα υπάρχουν πολιτικές αλλαγής στην Ουάσιγκτον.

Κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επετράπη στην Τουρκίατη, συχνά με την έγκριση της κυβέρνησης Τραμπ, να επιτεθεί σε διαδηλωτές στην Ουάσινγκτον, να εισβάλει στο Αφρίνη στη Συρία, να απειλήσει τους εταίρους του ΝΑΤΟ, να φιλοξενήσει τη Χαμάς, να στρατολογήσει τους Σύριους που έχουν πληγεί από τη φτώχεια ως μισθοφόρους, να ενθαρρύνει έναν πόλεμο εναντίον των Αρμενίων, να απειλεί ακόμα και τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία.

Τώρα, όμως, οι βασικοί σύμμαχοι της Τουρκίας στην Ουάσινγκτον αποχωρούν από την εξουσία, συμπεριλαμβανομένων απεσταλμένων και φίλων στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ που ενδυνάμωναν τον αυταρχισμό και την επιθετικότητα της Άγκυρας.

Η Τουρκία φοβάται ότι ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και η ομάδα του ενδέχεται να μην δέχονται τις εισηγήσεις της Άγκυρας και να μην καλωσορίσουν τις απειλές της. Η Τουρκία έχει σταματήσει την επιθετική συμπεριφορά της από τη στιγμή που έμαθε τη νίκη του Μπάιντεν, ενώ εκμεταλλεύθηκε το κενό ελέγχου για να επιτεθεί σε άλλους.

Για χρόνια, η Τουρκία μετατοπίστηκε από το στόχο της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που θα απαιτούσε να σέβεται την ελευθεροτυπία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, με αποτέλεσμα τώρα να έχει γίνει ένα πιο αυταρχικό κράτος. Η Άγκυρα είναι η μεγαλύτερη φυλακή δημοσιογράφων στον κόσμο σήμερα.

Μέχρι το 2016 σχετικά με την εξωτερική πολιτική, η Τουρκία ήταν διστακτική στη χρήση βίας, προτιμώντας να μην έχει εχθρούς και να συνεργαστεί με χώρες σε ολόκληρη την περιοχή. Το AKP της Τουρκίας είχε φτάσει ακόμη στην εξουσία επιδιώκοντας συμφιλίωση με την κουρδική μειονότητα της χώρας και με την Αρμενία. Η Τουρκία είχε συνεργαστεί με το Ισραήλ σε συζητήσεις με τη Συρία.

Ήταν το 2016 που άλλαξαν όλα. Έκτοτε ο ηγέτης της Τουρκίας επιδιώκει απόλυτη εξουσία, συλλαμβάνοντας δημοσιογράφους της αντιπολίτευσης και επιδιώκοντας να ανατρέψει τα εκλογικά αποτελέσματα που είχαν επιτρέψει στο Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) να κερδίσει την είσοδο στο κοινοβούλιο και να κερδίσει πολλούς δήμους.

Ο Τραμπ ήταν το κλειδί για μια ανεξέλεγκτη Τουρκία, χωρίς έλεγχο ή ισορροπία στη συμπεριφορά της. Για να φτάσει στον Τραμπ, η Τουρκία έθεσε σε λειτουργία τους λομπίστες της στην Ουάσινγκτον και συνεργάστηκε με βασικές φωνές, από δεξαμενές σκέψης έως δεξιούς φίλους, για να λάβει μια πρόσκληση στο DC. Ο Ερντογάν έφτασε εκεί τον Μάιο του 2017. Ένιωσε τόσο ενισχυμένος από τον Λευκό Οίκο, που έστειλε τη δική του προεδρική ασφάλεια για να επιτεθεί σε ειρηνικούς διαδηλωτές των ΗΠΑ κοντά στην κατοικία του Τούρκου πρέσβη.

Αυτό ήταν άνευ προηγουμένου στην αμερικανική ιστορία. Μπορεί μερικές φορές οι διαμαρτυρίες να απαγορεύονται στο εξωτερικό, αλλά οι διαδηλωτές έχουν το δικαίωμα να συγκεντρώνονται ειρηνικά στις ΗΠΑ και να διαμαρτύρονται για ξένους ηγέτες. Τώρα το μήνυμα ήταν ότι στην καρδιά της Ουάσινγκτον, η Τουρκία είχε τον έλεγχο στα πράγματα.

Η επίθεση εναντίον των διαδηλωτών ήρθε καθώς η Τουρκία έκανε εκκαθαρίσεις σε εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους και άλλους, κατηγορώντας τους ότι είναι «τρομοκράτες» και «συνωμότες πραξικοπήματος». Οι φίλοι της Άγκυρας στην Ουάσιγκτον διέδωσαν επίσης ιστορίες για το «βαθύ κράτος» που υπάρχει στις ΗΠΑ, όπως είπαν ότι υπήρχε και στην Τουρκία και ισχυρίστηκαν ότι αυτό το «βαθύ κράτος» επιδιώκει να υπονομεύσει τον Τραμπ.

Εν τω μεταξύ, ένα δημοψήφισμα που έγινε στην Τουρκία έδωσε επίσης στον Τούρκο Πρόεδρο περισσότερη δύναμη. Η Άγκυρα ζήτησε άμεση πρόσβαση στον Τραμπ, πρώτα μέσω του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Μάικλ Φλίν, και στη συνέχεια απέκτησε άμεση πρόσβασης. Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον θα αποκαλύψει αργότερα πώς η αμερικανική κυβέρνηση φάνηκε να λαμβάνει εντολές από το καθεστώς του Ερντογάν, συμπεριλαμβανομένης της απόρριψης των κατηγοριών εναντίον της μεγάλης κρατικής Halkbank της Τουρκίας. Αυτές οι αποκαλύψεις φανεώρνουν διαφθορά και άλλα στοιχεία στην υπόθεση, σύμφωνα με δημοσιεύματα στη Washington Post, το ABC και άλλα ΜΜΕ.

Τον Ιανουάριο του 2018, η Τουρκία στρατολόγησε αντάρτες από τα συριακά μέτωπα για να πολεμήσει τους Κούρδους στη Συρία. Στόχος ήταν να τερματίσει τη συριακή εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Άσαντ και να στρέψει τους Σύριους να πολεμήσουν εναντίον των Κούρδων, για τους οποίους ισχυρίστηκε η Άγκυρα ότι είναι «τρομοκράτες» στη Συρία.

Δεν υπήρχαν «τρομοκράτες» στην κουρδική περιοχή του Αφρίν, αλλά η Τουρκία επιτέθηκε στην περιοχή αυτή της ΒΔ Συρίας, έστειλε τους Σύριους αντάρτες για να τη λεηλατήσουν και στη συνέχεια την εκκαθαρίσουν από τους Κούρδους. Οι γυναίκες απομακρύνθηκαν συστηματικά από όλες τις κυβερνητικές θέσεις στις περιοχές που είναι υπό την κατοχή της Τουρκίας και πολλές γυναίκες απήχθησαν σε μυστικές φυλακές που διευθύνονταν από τους εξτρεμιστικούς συμμάχους της Τουρκίας στη Συρία.

Η καταστροφή του Αφρίν ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Η Τουρκία αισθάνθηκε ότι η αμερικανική κυβέρνηση ήταν τόσο υπέρ της Τουρκίας, που η Άγκυρα θα μπορούσε να κάνει τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν ακόμη και τους εταίρους της στη Συρία, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις. Σε συνεργασία με το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, το οποίο ήθελε να εξευτελίσει τις επιτυχημένες επιχειρήσεις του Πενταγώνου και της Κεντρικής Διοίκησης στην ανατολική Συρία, η Τουρκία διέταξε τον Τραμπ να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις. Ποτέ στην ιστορία ένας αμερικανός σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν απείλησε αμερικανικά στρατεύματα και βομβάρδισε τις δυνάμεις του. Αλλά η Άγκυρα κατάλαβε ότι αυτή η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα αρνιόταν τίποτε στην Τουρκία.

Για να πουλήσει την εξωτερική πολιτική της σε κύκλους της DC, η Τουρκία κατάλαβε ότι οι δεξιές φωνές στις ΗΠΑ τείνουν να είναι αντι-Ιράν καθώς και επικριτές των πολιτικών του Ομπάμα. Η Άγκυρα πούλησε την επίθεσή της στους Κούρδους στη Συρία ως έναν τρόπο για να βελτιώσει τις «πολιτικές της εποχής του Ομπάμα».

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία συνεργάστηκε με την Τεχεράνη και τη Μόσχα, αγοράζοντας το σύστημα αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσία και επιδιώκοντας μια συμφωνία με το Ιράν για τη Συρία που θα απομονώσει την Αμερική και δεν θα συμπεριλάβει τις δυνάμεις εταίρους των ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις της Συρίας.

Στο DC, το τουρκικό λόμπι ισχυρίστηκε ότι η Άγκυρα ήταν προπύργιο ενάντια στη Ρωσία και αντιμετώπιζε το Ιράν. Για τον Τραμπ, η Τουρκία είχε ένα διαφορετικό μήνυμα: Θα έσωζε τα χρήματα των ΗΠΑ με την αντιμετώπιση του ISIS. Στην πραγματικότητα, το καθεστώς της Άγκυρας υποστήριζε το ISIS επιτρέποντας στους μαχητές του να διέρχονται μέσω της Τουρκίας στο Ιντλίμπ της Συρίας, το οποίο κατέχουν εξτρεμιστές τουρκικής υποστήριξης.

Η απαίτηση της Τουρκίας που έκανε τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από μέρος της βόρειας Συρίας τον Οκτώβριο του 2019 – κατέληξε με τη Ρωσία, το Ιράν και το συριακό καθεστώς να κερδίζουν έδαφος. Ωστόσο, η Άγκυρα πούλησε την πολιτική ως αποδόμηση των πολιτικών του Ομπάμα και ότι ήταν εναντίον του Ιράν. Αντ ‘αυτού, οι Αμερικανοί στρατιώτες διατάχθηκαν να αποσυρθούν και οι Κούρδοι πολίτες βομβαρδίστηκαν από την Τουρκία.

Οι απειλές της Άγκυρας συνεχίστηκαν το 2020.
Φιλοξενούσε τη Χαμάς και υποδέχτηκε δύο φορές με κόκκινα χαλιά τους ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης
Καθαίρεσε 60 δήμαρχους του HDP από πόλεις που κατοικούνται από Κούρδους
Επέβαλε πολυετείς ποινές φυλάκισης σε δημοσιογράφους και πολιτικούς της αντιπολίτευσης

Επίσης, όλα αυτά τα έκανε γνωρίζοντας ότι είχε ένα κενό ελέγχου από την Ουάσινγκτον για να συντρίψει την όποια διαφωνία και να απειλήσει άλλες χώρες. Η Τουρκία απείλησε την Ελλάδα, ισχυρίστηκε ότι θα χρησιμοποιήσει πρόσφυγες από τη Συρία εναντίον της Ελλάδας, παρενόχλησε ελληνικά πλοία και έπειτα έστειλε Σύριους να πολεμήσουν στη Λιβύη, παραβιάζοντας τις κυρώσεις του ΟΗΕ.

Στη συνέχεια, η Τουρκία παρακίνησε το Αζερμπαϊτζάν να επιτεθεί Αρμενίων στο ΝαγκόρνΟ-Καραμπάχ. Εξ αιτίας της εξωφρενικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, τουλάχιστον 300.000 άνθρωποι έχουν υποστεί εθνοκάθαρση στη Συρία σε περιοχές υπό την κατοχή της Άγκυρας, ενώ δεκάδες χιλιάδες Αρμένιοι έχουν υποστεί εθνοκάθραση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Κούρδοι και Αρμένιοι δολοφονήθηκαν, αποκεφαλίστηκαν και απήχθησαν.

Η Άγκυρα πυροδότησε ακόμη και τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία ωθώντας την υποκίνηση ενάντια στο Παρίσι. Κατηγόρησε επίσης το Ισραήλ ότι ήταν παρόμοιο με τη ναζιστική Γερμανία και απείλησε να «απελευθερώσει» την Ιερουσαλήμ από τον έλεγχο του Ισραήλ.

Πολλά από την ολοένα και πιο αυταρχική και στρατιωτική συμπεριφορά της Τουρκίας έγιναν με αμερικανική υποστήριξη ή συγκατάθεση τα τελευταία χρόνια, μια μεγάλη απόκλιση από τη συνήθη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Μια λιγότερο χαοτική διοίκηση, στην οποία ο πρόεδρος δεν λαμβάνει τηλεφωνικές κλήσεις και παραγγελίες από την Άγκυρα, μπορεί να είχε συνεργαστεί με το δικό του Πεντάγωνο, το υπουργείο Εξωτερικών και τους συμμάχους του όταν η Τουρκία ζήτησε απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων. Αντ ‘αυτού, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε δύο φορές αποχώρηση από τη Συρία χωρίς καν να ενημερώσει τους βασικούς συμμάχους των ΗΠΑ.

Η πρακτική της εισβολής της Τουρκίας σε ξένες χώρες, μπορεί να τερματιστεί μετά τον Τραμπ – Μέρος Β΄


Ταυτόχρονα, μια στρατηγική υπέρ της Άγκυρας τέθηκε σε εφαρμογή από εντεταλμένους πολιτικούς στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ήθελαν να σαμποτάρουν αυτό που είδαν ως πολιτική της εποχής Ομπάμα στη Συρία όπου οι ΗΠΑ συνεργάζονταν με το SDF, που αποτελείται κυρίως από κουρδικές δυνάμεις, στην ανατολική Συρία.

Πώς είναι δυνατόν σαμποτάρετε μια επιτυχημένη προσπάθεια αντι-ISIS;

Πρώτον, ήθελαν η Τουρκία να ελέγξει την πολιτική στη Συρία.

Δεύτερον, λειτουρογούσαν με τη λογική του Ψυχρού Πολέμου, πιστεύοντας ότι η Τουρκία ήταν ένα εξισορροπητικός παράγοντας με τη Ρωσία, παρόλο που η Άγκυρα συμμάχισε και προσέγγιζε όλο και περισσότερο τη Μόσχα και την Τεχεράνη και μάλιστα ενάντια στην πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία.

Τρίτον, ήθελαν να ενισχύουν τους εξτρεμιστές, επειδή πίστευαν ότι η αμερικανική αντιτρομοκρατική στρατηγική στόχευε άδικα τους σουνίτες μαχητές και ήθελαν οι ΗΠΑ να στοχεύουν το σιιτικό Ιράν.

Οι Κούρδοι, μια ειρηνική μειονότητα που υπέστη καταπιέσεις από το καθεστώς του Άσαντ καθώς επίσης και από τους εξτρεμιστές, ενοχλούσαν και ήταν εμπόδιος στις εκτιμήσεις τους. Η γεωπολιτική αφορά τη μεγάλη στρατηγική. Μειονοτικές ομάδες όπως οι Κούρδοι που «βρίσκονται στο δρόμο» θα παραμεριστούν ή θα υποστούν γενοκτονία, όπως έγινε από το καθεστώς του Σαντάμ – μια γενοκτονία που οι ΗΠΑ παραμέλησαν να καταδικάσουν.

Για να καταστρέψει η Τουρκία τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (SDF), οι διορισμένοι πολιτικοί στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, σε συνεργασία με την Άγκυρα, έπρεπε να παρακάμψουν τις δυνάμεις και την Κεντρική Διοίκηση. Είπαν στο SDF να συνεργαστεί με τη Δαμασκό και ότι αλλιώς δεν είχαν μέλλον στη Συρία. Τους είπαν ότι ο ρόλος των ΗΠΑ στη Συρία ήταν προσωρινός και δεν είχε στρατηγικά χαρακτηριστικά. Το SDF, λαμβάνοντας υπόδειξη από την Ουάσιγκτον, ξεκίνησε συνομιλίες με τη Δαμασκό. Αυτό έδωσε στα φιλο-τουρκικά μέλη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έναν άλλοθι για να ισχυριστούν τότε ότι το SDF συνεργάζεται με τον Άσαντ και το Ιράν. Έτσι θα μπορούσαν να δώσουν το πράσινο φως για να ξεκινήσοει η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, που ήταν ο τελικός τους στόχος, να μετατρέψουν τις ΗΠΑ ακολούθημα της πολιτικής και του ρόλου της Τουρκίας στο Idlib και να βγάλουν τις ΗΠΑ από την ανατολική Συρία.

Ιστορικά, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ δεν εργάζονται για να υπονομεύσουν τις πολιτικές της Αμερικής, να μειώσουν την επιρροή των ΗΠΑ και να καταστρέψουν μια επιτυχημένη εκστρατεία, όπως αυτή στη Συρία. Αλλά η ικανότητα της Τουρκίας να κάνει τον Λευκό Οίκο να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της οδήγησε σε μια περίεργη εποχή μεταξύ του 2017 και του 2019.

Μόλις το SDF άρχισε να συνομιλεί με τη Δαμασκό, όπως το είχαν συμβουλεύσει οι ΗΠΑ, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι είπαν στον Λευκό Οίκο ότι το SDF μιλούσε με τη Δαμασκό και ότι ήταν ένα δημιούργημα της εποχής Ομπάμα. Με βάση αυτά και τις εισηγήσεις των αξιωματούχων, ο Λευκός Οίκος αποδέχθηκε τη λογική της Άγκυρας. Ο πραγματικός στόχος της Άγκυρας, ωστόσο, ήταν να καταστρέψει το SDF, το οποίο ισχυρίστηκε ότι συνδέεται με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK). Η Τουρκία είχε συντρίψει το PKK το 2015, αλλά ήθελε επίσης να καταστρέψει και κουρδικές αριστερές ομάδες στη Συρία.

Όταν το SDF εξέφρασε τα παράπονά του στις ΗΠΑ μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού στο Αφρίν, οι Κούρδοι έλαβαν υποσχέσεις από αμερικανούς αξιωματούχους ότι δεν θα συνέβαιναν πλέον άλλα Αφρίν. Πίσω από τα παρασκήνια, ωστόσο, ένας πολιτικός των ΗΠΑ έφερε χάρτες της Άγκυρας με περιοχές που οι ΗΠΑ θα έδιναν στην Τουρκία στην ανατολική Συρία. Το μόνο που έπρεπε να κάνει η Τουρκία ήταν να απαιτήσει την απόσυρση των στρατιωιτκών τμημάτων των ΗΠΑ που ήταν εκεί.

Το καλοκαίρι του 2019, οι απειλές της Τουρκίας αυξήθηκαν και η Κεντρική Διοίκηση ενημερώθηκε ότι έπρεπε να πείσει το SDF να αποσυρθεί από ορισμένες περιοχές κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, για να διαβεβαιώσει την Τουρκία ότι δεν υπήρχαν απειλές από τη Συρία. Το SDF συμμορφώθηκε και κατέστρεψε τις οχυρωματικές του θέσεςι κοντά στα τουρκικά σύνορα.

Αυτό που δεν γνώριζε, όμως, η Κεντρική Διοίκηση, ήταν ότι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στον Λευκό Οίκο, η συνεργασία με την Άγκυρα συνεχιζόταν, με στόχο ο τουρκικός στρατός να εισβάλει στη Συρία, στις περιοχές που οι Κούρδοι κατέστρεψαν τα οχυρωματικά τους έργα. Έτσι, η Κεντρική Διοίκηση εξαπατήθηκε μαζί με το SDF για να πιστέψει ότι αν αφαιρούσαν τα οχυρωματικά έργα, αυτό θα ήταν ικανό να εξαλειφθούν οι ενστάσεις της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν κάλεσε τον Τραμπ τον Οκτώβριο του 2019 και οι ΗΠΑ διέταξαν την Κεντρική Διοίκηση να μετακινήσει τις δυνάμεις της από την περιοχή που θα έκανε την εισβολή ο τουρκικός στρατός. Με την εκδήλωση της επίθεσης του τουρκικού στρατού, 200.000 Κούρδοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Αυτή ήταν μια αποστολή που πραγματοποιήθηκε από τα φιλο-τουρκικά στοιχεία κοντά στον Τραμπ στην Ουάσινγκτον.

Το SDF είχε ταπεινωθεί και αναγκάστηκε να πέσει στα χέρια της Μόσχας και της Δαμασκού, ενώ στην Τουρκία δόθηκαν τμήματα της Συρίας. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέστησαν εθνοκάθαρση, και πόλεις που ζούσαν ειρηνικά Κούρδοι και Χριστιανοί, ερημώθηκαν, όπως έγινε στο Αφρίν.

Η κατάσταση αυτή εξόργισε το Κογκρέσο των ΗΠΑ και υπήρχαν αντιδράσεις για το πώς η Άγκυρα τόλμησε να απειλήσει την Ουάσινγκτον και φάνηκε να έκανε τον Λευκό Οίκο να εργαστεί εναντίον των ίδιων των δικών του πολιτικών. Ως αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών που ακολούθησαν οι ΗΠΑ στη Συρία το 2019, κατόπιν εντολών της Τουρκίας, το μεγαλύτερο μέρος του 2020 δαπανήθηκε προσπαθώντας οι ΗΠΑ να εμποδίσουν την Τουρκία να κάνει περισσότερες επιθέσεις εναντίον των Κούρδων του SDF , που είναι εταίροι των ΗΠΑ, ενώ την ίδια στιγμή γινόταν σαφές ότι ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας ήταν να κάνει μια συμφωνία με τη Ρωσία, το συριακό καθεστώς και το Ιράν για έλεγχο διαφόρων περιοχών που μέχρι την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων ήταν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ.

Οι επιθέσεις και η εθνοκάθαρση των χριστιανών στις κατεχόμενες από την Τουρκία περιοχές της Συρίας δεν ταίριαζαν με εκείνους που πίστευαν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να υποστηρίζουν τη θρησκευτική ελευθερία στη Συρία. Οι επιθέσεις εναντίων γυναικών ήταν επίσης κάτι που ανησυχούσε τις ΗΠΑ, και οι πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί οι ΗΠΑ φάνηκαν να συμπορεύονται με μια αντι-αμερικανική Άγκυρα εναντίον των φιλοαμερικανών εταίρωντου SDF και άλλων φίλων στη Συρία.

Οι εντεταλμένοι πολιτικοί των ΗΠΑ που ασχολούνται με τη πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία, συνέχισαν να καταβάλουν προσάθειες για να προκαλέσουν μια αναμέτρηση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας στο Idlib, ελπίζοντας ότι θα επαληθευθεί η θεωρία τους ότι η Τουρκία θα εμποδίσει τη Ρωσία.

Αντ ‘αυτού, η Άγκυρα και η Μόσχα υπέγραψαν συμφωνίες και το συριακό καθεστώς πήρε περισσότερο έδαφος, ενώ τα συστήματα S-400 της Ρωσίας κατευθύνονταν στην Τουρκία.

Το τελευταίο εγχείρημα της πολεμικής προσπάθειας της Άγκυρας μέσω της Ουάσινγκτον ήταν η απόφαση να πυροδοτήσει τον πολεμο τον Καύκασο. Η Τουρκία ώθησε το Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο και έπεισε αξιωματούχους στην Ουάσιγκτον ότι ο πόλεμος εναντίον των Αρμενίων γινόταν για την αντιμετώπιση της Ρωσίας. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, όπως και στη Συρία: Η Τουρκία κατέληξε να συνεργάζεται με τη Ρωσία και το Ιράν στον Καύκασο και τα ρωσικά στρατεύματα μπήκαν στο Καραμπάχ ως ειρηνευτές.

Η Ρωσία ενδυναμώθηκε. Οι ηγέτες του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας πήγαν στη Μόσχα στις 11 Ιανουαρίου 2021 και δεν πήγαν στην Ουάσιγκτον. Η Ρωσία κέρδισε επιρροή στην περιοχή, με έναν πόλεμο που έγινε με την άδεια των ΗΠΑ.

Η Τουρκία και η Ρωσία συνεργάζονται τώρα στη Συρία, τη Λιβύη και τον Καύκασο. Ο ρόλος των ΗΠΑ έχει παραμεριστεί σε κάθε σύγκρουση, εν μέρει επειδή η Τουρκία ανάγκασε τις ΗΠΑ να αναθέσουν τις συγκρούσεις στην Άγκυρα.

Το καθεστώς της Άγκυρας αισθάνεται ότι τελειώνει αυτή η απουσία ελέγχου. Με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θα μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τις δεξιές φωνές στις ΗΠΑ για να προωθήσει την άποψη ότι είναι “ενάντια στο Ιράν”. Η μοναδική επιλογή που του έμεινε τώρα, είναι η συμφιλίωση με τους μέχρι χθες εχθρούς και αντιπάλους. Γι’ αυτό πιέζεται να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Ελλάδα, τη Γαλλία, το Ισραήλ και όποιον άλλον.

Οι 350.000 ανθρώπους που διώχθηκαν από τα σπίτια τους από την εισβολή της Άγκυρας στη Συρία,

οι 200.000 άνθρωποι που εκκαθαρίστηανε και μερικοί φυλακίστηκαν στην Τουρκία

οι δημοσιογράφοι όπως ο Can Dundar που διώχθηκαν και οδηγήθηκαν σε εξορία

οι Κούρδισσες γυναίκες που εξαναγκάστηκαν να φύγνουν από τα γραφεία τους και αντικαταστάθηκαν από εξτρεμιστές

οι δήμαρχοι του HDP που εκδιώχθηκαν από τις θέσεις του

και οι πολιτικοί που φυλακίστηκαν με κατηγορίες ότι στηρίζουν την «τρομοκρατία», τα τελευταία χρόνια ήταν ένας εφιάλτης.

Για τους Αμερικανούς αξιωματούχους στο Πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η εποχή όπου οι απεσταλμένοι των ΗΠΑ στη Συρία έκαναν πολιτική που φαινόταν να υπονομεύει την Κεντρική Διοίκηση, τα χρόνια όπου ο Λευκός Οίκος χωρίς καν να συμβουλεύεται ούτε καν να ενημερώνει τους επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών και του Πενταγώνου για αποσύρσεις των αμερικανικών στρατευμάτων από μέρη όπως η Συρία, φαίνεται να τελειώνει.

Αμερικανοί αξιωματούχοι που καυχώνται ότι κρύβουν αριθμούς στρατευμάτων που δρουν στη Συρία από τον Λευκό Οίκο, αξιωματούχοι που άλλα έλεγαν στην Άγκυρα, άλλα στο SDF και άλλα στον Λευκό Οίκο, δεν θα έχουν ρόλο στη νέα κυβέρνηση.

Έχει γίνει ζημιά στο SDF, του βασικούς εταίρους των ΗΠΑ, που είχαν παραμεριστεί εδώ και χρόνια από τις κλίκες της Ουάσιγκτον. Επιπλέον, η πολιτική των ΗΠΑ, που είχε στόχο να σαμποτάρει το ρόλο της κυβέρνησης Ομπάμα στη Συρία, απομόνωσε τις ΗΠΑ από τις συνομιλίες της Αστάνα και την έκανε να εξαρτάται πλήρως από την Τουρκία στη Συρία, η οποία Τουρκία συνεργάζεται και με τους εξτρεμιστές και με τους εξουσιαστές.

Απομένει να δούμε αν η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να βρει έναν τρόπο για να έχει μια συνεπή πολιτική στη Συρία.


Πηγή: jpost.com

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια