ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Ανοιχτή επιστολή στους άρχοντες Ελλάδας και Κύπρου: «Δεν με ξεγελούν άλλο οι τσαρλατάνοι»


Αμμοχωστιανοί στο οδόφραγμα της Δερύνειας. Φωτογραφία Φιλελεύθερος


Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΙΔΕΡΑ

Όταν στις 12 Φεβρουαρίου του 1977, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς ανακοίνωσαν πως συμφώνησαν να «λύσουν» το Κυπριακό πρόβλημα με βάση την «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία», αν και στην αρχή «επαναστάτησα» για την τεράστια υποχώρηση που κάναμε, στην συνέχεια, «ουαί τοις ηττημένοις», συμβιβάστηκα· αναγνωρίζοντας πως δεν είχαμε άλλη επιλογή. Πως μια «έντιμη» συνθηκολόγηση, αν μη τι άλλο θα έφερνε την πολυπόθητη ειρήνη στο νησί μας.

Με τα χρόνια, η λύση με βάση την «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» έγινε αποδοχή, στην συνέχεια προσδοκία και τέλος… «σανίδα σωτηρίας»!

Βλέπετε όλοι, λίγο πολύ, νοικοκυρευτήκαμε! Με αυταρέσκεια αποδεχτήκαμε την ευπραγία που μας έφερε το «χρηματιστήριο», η φρενήρης ανάπτυξη της τουριστικής μας βιομηχανίας, τα ρούβλια που κουβάλησαν οι Ρώσοι ολιγάρχες στο νησί και πολλά άλλα.

Νεφελοβατώντας σ ένα γυάλινο κόσμο αρχίσαμε να απολαμβάνουμε μια μπέικη ζωή σε μια πλασματική «μπελ επόκ» εποχή που μας απέφερε η οικονομική μας ευμάρεια.

Ξεχάσαμε ΟΛΟΙ πως ζούσαμε σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα!

Στην προσπάθεια μας να διασώσουμε το «αραλίκι» και την «ντόλτσε βίτα» ζωή που εξασφαλίσαμε, φτάσαμε στο σημείο να «εκλιπαρούμε» τους Τούρκους να αποδεχτούν την «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία». Λες κι αν πείθαμε τους Τούρκους να βάλουν το «φιρμάνι» τους στην συμφωνία αυτή, θα μας έκαναν μεγάλο χατίρι!

Κάτω από τις πιέσεις των «ισχυρών της γης» οι οποίοι άρον άρον ήθελαν να κλείσουν το Κυπριακό «ζήτημα» χωρίς να ενοχλήσουν το «αρπακτικό όρνεο» που χρόνια περιφέρεται απειλητικά πάνω από την ανυπεράσπιστη Κύπρο, αρχίσαμε να προσφέρουμε απλόχερα στους Τούρκους το ένα «δώρο» μετά το άλλο. Ισότητα, εκ περιτροπής προεδρία, Κυπριακή υπηκοότητα σε δεκάδες χιλιάδες έποικους ξενομερίτες, την Κερύνεια, την Καρπασία, τον Καραβά, την Λάπηθο την Μόρφου… καταπατώντας το Διεθνές Δίκιο και προσβάλλοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων μας…

Κι όλα αυτά για να ικανοποιήσουμε τις άλογες απαιτήσεις του 18% της μειονότητας των Τουρκοκυπρίων!

Και ρωτάω ο αφελής!

Ποια θα ήταν η αντίδραση της Αμερικανικής Κυβέρνησης αν το 18% των Αφροαμερικανών, με την βοήθεια μιας «Τρίτης Χώρας», κατελάμβανε δια της βίας το 37% των ΗΠΑ, κι αυθαίρετα κατονόμαζε τα κατεχόμενα εδάφη, «Δημοκρατία της Βόρειας Αμερικής;»

Επιπλέον η Ουάσιγκτον θα δεχόταν, το «παράνομο αυτό κρατίδιο» να μπορεί να θέτει βέτο στις αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης των ΗΠΑ; Κι ακόμα χειρότερα, «η Τρίτη Χώρα» να έχει δικαίωμα μονομερούς στρατιωτικής επέμβασης για να προστατεύσει τάχατες την «Δημοκρατία της Βόρειας Αμερικής»… Κρατίδιο που μόνο η ίδια αναγνωρίζει;

Τις αφελείς και παιδαριώδεις αυτές ερωτήσεις τις καταθέτω για να συνειδητοποιήσουμε όλοι το μέγεθος της αλλοφροσύνης των Τουρκικών απαιτήσεων, και την «βάση» πάνω στην οποία διαπραγματευόμαστε για να «λύσουμε» τάχατες το Κυπριακό πρόβλημα…

Παραδέχομαι πως στην παγίδα της «μάσας, ξάπλας και ραχάτι» έχω πέσει κι εγώ. Με το πρώτο κινηματογραφικό σενάριο που πούλησα, αγόρασα μια Mercedes 350 SL convertible. Προφανώς για να εντυπωσιάσω τους γείτονες και για να «αποδείξω» στο εαυτό μου… πως «πέτυχα»!

Η αρχική δυσαρέσκεια που ένιωσα για την συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς, για μια «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία», μετουσιώθηκε. Έκανα στροφή 180 μοιρών. Αποδέχτηκα πως η Κερύνεια χάθηκε οριστικά, πως οι περισσότεροι πρόσφυγες δεν θα επέστρεφαν ξανά στα σπίτια τους, πως Ανατολίτες έποικοι θα σεργιανίζουν στα κατεχόμενα χωριά μας ανενόχλητοι, και όλα τα υπόλοιπα που μας επέβαλαν να αποδεχτούμε στις ατέρμονες «δικοινοτικές» διαπραγματεύσεις που κάναμε με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας…

Δεν θα ξεχάσω, πως στην συνέντευξη που πήρα από τον Ραούφ Ντενκτάς, όταν αυτός ισχυρίστηκε πως Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πρέπει να ζήσουμε χωριστά, είχα αντιπαραθέσει πως… «αν επιτρέψουμε στα παιδιά μας να παίξουν στην ίδια αλάνα όπως παλιά, το εχθρικό κλίμα που δημιούργησαν ανάμεσα στις δύο κοινότητες οι Άγγλοι αποικιοκράτες με την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», σε δέκα-είκοσι χρόνια θα έπαυε να υπάρχει. Βλέπετε συνέχισα αφελώς να πιστεύω πως αυτό που επεδίωκαν οι Τουρκοκύπριοι ήταν να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Win-win και για τις δύο κοινότητες…

Το 2004, όταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ετέθη το περιβόητο σχέδιο Ανάν, και πάλι αφελώς, πιστεύοντας πως τα Ηνωμένα Έθνη θα παρουσίαζαν μια δίκαιη, ισορροπημένη λύση, το υποστήριξα, χωρίς να γνωρίζω τις αναρίθμητες παγίδες που έκρυβε… Ευτυχώς έλειπα στο εξωτερικό. Δεν έχω καμιά αμφιβολία, πως με το ξεκουτιασμένο μυαλό που κουβαλούσα το 2004, θα το ψήφιζα!

Ακολουθεί ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το τελευταίο μου βιβλίο «VAE VICTIS – Αλίμονο στου Ηττημένους» το οποίο έχει άμεση σχέση με τα τωρινά μου γραφόμενα:

“Συγχωρέστε με! Ήμουν νέος! Ατίθασος. Νεφελοβάμων. Επιρρεπής στα ψέματα και στις ονειροπολήσεις. Με συγκινούσαν τα μεγάλα λόγια, οι σημαίες, οι παρελάσεις, οι προεκλογικές υποσχέσεις κι οι στομφώδεις περικοκλάδες που ξεστόμιζαν στα μπαλκόνια οι πολιτικοί μας…

Τώρα γέρασα όμως! Έτσι και σακιάσω τα εβδομήντα χρόνια που κουβαλώ στους ώμους μου και τα βάλω στο ζύγι, το βάρος θα ξεπεράσει τις εκατό οκάδες. Στο γέρμα της ζωής μου δεν τρέφω πια αυταπάτες! Σταμάτησα να πιστεύω τις φιοριτούρες και τους ρητορικούς βερμπαλισμούς των φαύλων πολιτικάντηδων που ασκούν εξουσία. Σταμάτησα να βαυκαλίζομαι με απατηλές ελπίδες. Κουράστηκα να ακούω τα κούφια λόγια και αμαθολογήματα που ξεστομίζουν οι Ιεροφάντες· τις ψαλμωδίες και τους εκκλησιαστικούς ύμνους που σιγοψέλνουν οι ιερείς πάνω από τα άγια μνήματα των ηρώων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία.

”Δεν με ξεγελούν άλλο οι τσαρλατάνοι…”

Η σημερινή μου «ανάγνωση» των γεγονότων όπως αυτά έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια ενδεχομένως να θεωρηθεί αιρετική. Στα σίγουρα θα ενοχλήσει αρκετούς… Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω πως δεν είμαι πολιτικός αναλυτής. Κι ούτε ειδήμων είμαι σε στρατιωτικά ζητήματα. Οι απόψεις που καταθέτω, πάντοτε με σεβασμό στην αντίθετη άποψη, στηρίζονται στην ορθοκρισία και στα «νάματα σοφίας» που κατάφερα να περιμαζέψω όλα αυτά τα χρόνια που σεργιανάω στις γειτονιές του κόσμου…

Στο γέρμα της ζωής μου λοιπόν, εξάγοντας συμπεράσματα από τα πολυάριθμα λάθη που έχω κάνει στο παρελθόν, είμαι της άποψης πως θα ήταν ουτοπία αν συνεχίζαμε να πιστεύουμε πως μπορεί να βρεθεί συμβιβαστική, win-win λύση στο Κυπριακό ζήτημα.

Οι επιθετικές δραστηριότητες των Τούρκων σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Κύπρο και Ελλαδα, μαζί με το όραμα του Ερντογάν να καταστήσει την Τουρκία Υπερδύναμη στην ανατολική Μεσόγειο αναβιώνοντας την Οθωμανική αυτοκρατορία, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο, ακόμα και στους πιο φανατικούς υποστηρικτές της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας», πως η λύση αυτή είναι μπορετή!

Από την στιγμή που δεν έχουμε την στρατιωτική δύναμη να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους, το μόνο «υπέρ-όπλο» που παρέμεινε στο θηκάρι μας είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Οποιαδήποτε μετάλλαξη της θα σημάνει την αρχή του τέλους για τον Ελληνισμό της Κύπρου.

Για πρώτη φορά η Τουρκία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Η αλαζονεία του Ερντογάν κατάφερε να «εκνευρίσει» παραδοσιακούς του συμμάχους όπως είναι η Αμερική και να φέρει σε αμηχανία την Γερμανία. Διερωτάται κανείς: Πόσο καιρό θα αντέξουν οι Αμερικανοί να τους κοροϊδεύουν οι Τούρκοι…

Η Ρωσία, σε μια περίοδο που Ευρώπη και Αμερική σχεδιάζουν να εξαγγείλουν μέτρα εναντίον των Τούρκων, η πρώτη για τις συνεχιζόμενες έκνομες παραβιάσεις της ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου, και η Αμερική για τους S-400, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στις 23 Αυγούστου άφησε να διαρρεύσει πως σχεδιάζει να πουλήσει και δεύτερη συστοιχία Ρωσικών πυραύλων S-400 στους Τούρκους… Εξυπακούεται πως στόχος του Πούτιν είναι να χώσει ακόμα πιο βαθιά το στιλέτο στην πλάτη του ΝΑΤΟ εμβαθύνοντας ακόμα περισσότερο το τεράστιο χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στην Δυτική Συμμαχία και την σύμμαχο χώρα του ΝΑΤΟ, Τουρκία!

Πριν λίγες μέρες η Μοσάντ (οργάνωση συγκέντρωσης και ανάλυσης πληροφοριών του Ισραήλ) ανακοίνωσε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην περιοχή (για το Ισραήλ) δεν είναι το Ιράν, αλλά η Τουρκία…

Θέλω να πιστεύω πως το ιδιαίτερα ισχυρό λόμπι του Ισραήλ στην Αμερική, θα «πείσει» τελικά την Ουάσιγκτον να σταματήσει να «χαϊδεύει» τον Ερντογάν. Πως επιτέλους θα επιβάλει τις περιβόητες κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας και πως θα υποστηρίξει σθεναρά την τετραμελή συνεργασία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου.

Μόλις γίνει αυτό, οι Τούρκοι θα υποχρεωθούν να σταματήσουν να μπλοφάρουν και να παίζουν το “pendulum game” με το οποίο χρόνια εκβιάζουν Αμερική και ΝΑΤΟ, και θα υποχρεωθούν να αποφασίσουν αν τελικά θα παραμείνουν στην Δύση, η αν θα στραφούν ολοκληρωτικά προς την Ρωσία.

Οποιαδήποτε απόφαση και να πάρει η Τουρκία εμπεριέχει κινδύνους για την ίδια…

Αν στραφούν προς την Ρωσία, η Αμερική δεν θα διστάσει να «τιμωρήσει» τον απείθαρχο Ερντογάν στέλνοντας την Τουρκική οικονομία στα Τάρταρα. Αν δε ο Ερντογάν αποφασίσει να «πουλήσει» τον Πούτιν και τους S-400, «επιστρέφοντας πίσω στην βάση του», αναμφισβήτητα ο Πούτιν θα σταματήσει να «κλείνει το μάτι» στον σουλτάνο «φίλο» του, και με γνώμονα το γεγονός πως Ρωσία και Τουρκία έχουν αντιτασσόμενα συμφέροντα σε Συρία και Λιβύη, θα κάνει στροφή 180 μοίρες. Η «αρκούδα» θα αρχίσει και πάλι να «τρίζει τα δόντια» στην Τουρκία…

Αν σε όλη αυτή την ανασύνταξη των εξελίξεων και γεγονότων στην Ανατολική μεσόγειο προσθέσουμε και την αντιπαράθεση της Αιγύπτου με την Τουρκία στην Λιβύη, και όχι μόνο, την πρόσφατη συμφωνία του Ισραήλ με τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, την «Δαμόκλειο Σπάθη» του Κουρδικού προβλήματος που χρόνια αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των Τούρκων, και την αποφασιστικότητα του Μακρόν να μην επιτρέψει στην Τουρκία να επιβάλει την κυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο, αντιλαμβάνεται κανείς πως οι δραματικές γεωπολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις στην περιοχή μας άρχισαν επιτέλους να γέρνουν την πλάστιγγα ελαφρώς προς το μέρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Για σαράντα-έξη ολόκληρα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος αναμένουν καρτερικά να βρεθεί μια λύση. Μια λύση όμως η οποία δεν στηρίζεται στο Διεθνές Δίκιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στηρίζεται στην στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, η οποία, «ενώ εμείς χορεύαμε ζεϊμπέκικο» αυτή φρόντισε να ενισχύσει το πολεμικό της ναυτικό, της αεροπορία της και την «αμυντική» της δύναμη, ακριβώς για να είναι σε θέση κάποια στιγμή να επιβάλει εκβιαστικά τους όρους της…

Μπορούν να ανατραπούν τα σχέδια των Τούρκων;

Θέλω να πιστεύω πως ναι! Αν αποδεχτούμε πως η στρατηγική που ακολουθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια ήταν εσφαλμένη, κι αν Ελλάδα και Κύπρος αντιμετωπίσουν την Τουρκία με πιο διορατικό και οξυδερκή τρόπο, πιστεύω ακράδαντα πως αξιοποιώντας τις ραγδαίες πολιτικές ανακατατάξεις της περιοχής μας, θα μπορούσαμε να γείρουμε την πλάστιγγα ακόμα περισσότερο προς το μέρος μας:
«Might is Right» – Ελλάδα και Κύπρος πρέπει επειγόντως να «φουλάρουν τις μηχανές» και να ενισχύσουν την άμυνα τους… Σκόπιμα χρησιμοποίησα τον ενικό. Η «άμυνα» Ελλάδας και Κύπρου πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΑ! Όσοι Έλληνες πολιτευτές συνεχίζουν να ζουν με την ψευδαίσθηση πως «άλλο το Κυπριακό πρόβλημα και άλλο το πρόβλημα Ελλάδας Τουρκίας» αφελώς «κοιμούνται κι ονειρεύονται τον ύπνο του δικαίου». Η Κύπρος δεν «κείται μακράν». Κύπρος, Καστελόριζο και Ρόδος… έπρεπε να είναι η «αιχμή του δόρατος» για την Ελλάδα και όχι η «Αχίλλειος της πτέρνα»…
Η Ελλάδα δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που της στήνουν οι Γερμανοί. Μοναδική πρόθεση των Γερμανών είναι να παρασύρουν την Ελλάδα σε ατέρμονες συνομιλίες (α) για να ικανοποιήσουν τον Ερντογάν και (β) για να μην υποχρεωθεί η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις εναντίων της Τουρκίας.
Ανεξάρτητα από το αν τελικά η Ελλάδα «υποχρεωθεί» να αρχίσει συνομιλίες με τους Τούρκους σε μια προσπάθεια να μειωθεί η ένταση στο Αιγαίο και να ανατραπεί ο κίνδυνος μιας καταστροφικής σύρραξης, η Κύπρος οφείλει να επιμείνει στις κυρώσεις αυτές. Πρώτον, γιατί η Τουρκία συνεχίζει να μην αναγνωρίζει την Κύπρο, κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεύτερον γιατί καταπατεί κατάφωρα την Κυπριακή ΑΟΖ.
Κάτω από της υφιστάμενες συνθήκες η Κυπριακή κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να «παγώσει» τις διαπραγματεύσεις. Φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Το «παραμύθι» πως στο Κραν Μοντανά «φτάσαμε πολύ κοντά στο να λύσουμε το Κυπριακό» είναι ψευδολογίες και παραμύθια της Χαλιμάς. Η πραγματικότητα είναι ότι… δώσαμε στους Τούρκους ότι μας ζήτησαν. Αν τελικά δεν έπεσαν υπογραφές στο Γκραν Μοντανά (ευτυχώς) αυτό έγινε γιατί οι Τούρκοι επέμεναν στην διατήρηση Τουρκικών δυνάμεων στο νησί και δικαίωμα μονομερούς παρέμβασης… Το τελευταίο ανάχωμα που μας απέμεινε να σώσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Ελληνισμό της Κύπρου…
Παγώνοντας της διαπραγματεύσεις θα μας δοθεί η ευκαιρία να ενδυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις μας με «φιλικές» δυνάμεις της περιοχής όπως είναι το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Γαλλία…

Επαναλαμβάνω πως οι αιρετικές αυτές απόψεις που καταθέτω στα σίγουρα θα ενοχλήσουν αρκετούς. Μην ξεχνάτε όμως πως ανήκα κι εγώ στο στρατόπεδο των «φιλειρηνιστών» και των υποστηριχτών της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας». Ανήκα και συνεχίζω να ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που αποστρέφονται τον πόλεμο. Ούτε και αντιπαλεύομαι την άποψη πως Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε σ αυτό το κακοπορεμένο νησί.

Απλά, μακριά από οποιαδήποτε πολιτική επιρροή και σκοπιμότητα, με γνώμονα μόνο την κρίση και σοφία που μου χάρισαν τα εβδομήντα-δύο χρόνια που κουβαλώ στους ώμους μου, έχω συνειδητοποίηση πως αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε πως η λύση της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας» όπως αυτή έχει διαμορφωθεί με τις συνεχείς υποχωρήσεις που έχουμε κάνει, αν δεν αλλάξουμε πορεία, αν δεν ξυπνήσουμε από το λήθαργο της ευδαιμονίας και της καλοπέρασης, ο πόλεμος που όλοι απευχόμαστε είναι ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ, κι ο Ελληνισμός της Κύπρου θα χαθεί ολοκληρωτικά.

Θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή η οικονομική κρίση που σήμερα μαστίζει την Τουρκία, το Κουρδικό πρόβλημα σε συγκυρία τις υπόλοιπες εξελίξεις και στρατιωτικές ανακατατάξεις στη περιοχή μας, κάποια στιγμή θα φέρουν τον διαμελισμό και την καταστροφή της Τουρκίας. Ο Τουρκικός στρατός θα αναγκαστεί να φύγει από την Κύπρο· Κερύνεια, Αμμόχωστος, Καρπασία, Μόρφου, Καραβάς, Λάπηθος και υπόλοιπη κατεχόμενη Κύπρος θα ελευθερωθεί κι οι πρόσφυγες… ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ θα επιστρέψουν και πάλι στα σπίτια τους…

Δεν ζητώ να συμφωνήσετε μαζί μου. Αυτό που ζητώ από τους «άρχοντες» αυτού του τόπου είναι να μην βιαστούν να υπογράψουν οποιαδήποτε λύση την οποία εκβιαστικά μας επιβάλλουν να υπογράψουμε, Τουρκία κι υπόλοιποι αυλικοί της.

Επαναλαμβάνω πως το τελευταίο χαρτί που απόμεινε στο θηκάρι μας είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, και η διεθνής αναγνώριση που τυγχάνουμε σαν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Αν οι Άρχοντες Κύπρου και Ελλάδας παραδώσουν κι αυτό το “χαρτί” στους Τούρκους, θα στερήσουν από όλους εμάς το δικαίωμα να ονειρευόμαστε πως κάποια μέρα θα δούμε την πατρίδα μας λεύτερη.

«Αλυσόδετος στα γρανάζια του χρόνου περιστρέφομαι αλόγιαστα γύρω από τον ήλιο. Ένα φεγγάρι κι εγώ. Σαν ουρανόλιθος σέρνομαι στο άπειρο. Μέρα με τη μέρα απομακρύνομαι. Αφήνω πίσω μου το φως. Κωπηλάτης σε πεντηκόντορο τριήρη αλαργεύω απ’ της ζωής τ’ ακροθαλάσσι. Και μέσα στη σκοτεινιά της απεραντοσύνης, προσπαθώ να απαγκιστρωθώ απ’ της ζωής την τραχηλιά! Μήπως και βρω τη λύτρωση…»

Πείτε με άγνωρο… αμαθή… άσχετο… «περιπατών εν τη σκοτία». Ακόμα και τρελό αν θέλετε! Δεν με πειράζει… Μην μου στερήσετε μόνο το προνόμιο να μπορώ να ονειρεύομαι!

* Writer, composer, producer, director

Honorary Professor

President of “Charisma” Association

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια