ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής και η ισλαμιστική απειλή


Ας είναι η θυσία του Samuel Paty η τελευταία θυσία στο βωμό του φονταμενταλιστικού μίσους

Η επικαιρότητα επιβεβαιώνει δραματικά μία βιωμένη εμπειρία που επικρατεί πια στη δυτική καθημερινότητα. Πρόκειται για την απειλή του ευρωπαϊκού και ευρύτερα δυτικού τρόπου ζωής από τον ισλαμικό εξτρεμισμό.

Ήδη έχουν γραφτεί πολλές αναλύσεις για το ζήτημα και φυσικά θα γραφτούν ακόμη περισσότερες. Το τελευταίο περιστατικό της σφαγής και του αποκεφαλισμού του Γάλλου καθηγητή SamuelPaty, στις 16 Οκτωβρίου, από έναν 18χρονο τζιχαντιστή, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στη μακρά πορεία των ισλαμικών επιθέσεων και εγκληματικών ενεργειών κατά της κουλτούρας των δυτικών κοινωνιών.

Ας δούμε όμως, για λόγους αποσαφήνισης, τι ακριβώς είναι οι τζιχαντιστές, που ευθύνονται για τις επιθέσεις και από πού έλκουν τα κίνητρά τους.

Οι τζιχαντιστές (όρος που προέρχεται από την αραβική λέξη jihad, που σημαίνει «ιερός πόλεμος» και περιγράφεται στο Κοράνι), είναι μία υπο-ομάδα του σαλαφισμού. Ο όρος «σαλαφισμός» (السلفية, as-salafiyya) προέρχεται από την λέξη σαλάφ (سلف, salaf, «προκάτοχοι» ή «πρόγονοι») και χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους πρώτους μουσουλμάνους, οι οποίοι, σύμφωνα με τους θιασώτες τους, παρείχαν την επιτομή της ισλαμικής πρακτικής.

Ο σαλαφισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά υπερ-συντηριτικό ρεύμα που ανήκει στο σουνιτικό Ισλάμ. Το δόγμα των σαλαφιστών ορίζεται ως «μία φονταμενταλιστική προσέγγιση του Ισλάμ, μιμούμενη τον Προφήτη Μωάμεθ και τους πρώτους ακολούθους του—αλ-σαλάφ αλ-σαλίχ, οι ‘ευσεβείς πρόγονοι’...Απορρίπτουν το θρησκευτικό νεωτερισμό, ή μπίντα (αίρεση) και υποστηρίζουν την εφαρμογή της σαρία (ισλαμικό νόμο)».[3]

Το κίνημα συχνά χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: η μεγαλύτερη ομάδα είναι οι ακριβολόγοι (ή πράοι), που αποφεύγουν την πολιτική, η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα είναι οι ακτιβιστές, οι οποίοι συμμετέχουν στην πολιτική, η μικρότερη ομάδα είναι οι τζιχαντιστές, που σχηματίζουν μία μικρή (διαβόητη ως σήμερα) μειονότητα.[3]

Το κίνημα του Σαλαφισμού περιγράφεται συχνά ως συνώνυμο του Ουαχαμπισμού, αλλά οι Σαλαφιστές θεωρούν τον όρο «Ουαχάμπι» υποτιμητικό.[4] Σε άλλες περιπτώσεις, ο Σαλαφισμός περιγράφεται ως ένα υβρίδιο του Ουαχαμπισμού και άλλων κινημάτων, μετά την δεκαετία του 1960.[5]Ο Σαλαφισμός έχει συνδεθεί με την αυστηρή, πουριτανική και κατά γράμμα προσέγγιση του Ισλάμ και – ιδιαίτερα στη Δύση – με τους Σαλαφιστές τζιχαντιστές, που ασπάζονται το επιθετικό τζιχάντ ως νόμιμη έκφραση του Ισλάμ εναντίον εκείνων που θεωρούν ότι είναι εχθροί του Ισλάμ.[6]

Σε νομικές υποθέσεις, οι Σαλαφιστές χωρίζονται μεταξύ εκείνων που, στο όνομα της ανεξάρτητης δικαστικής απόφασης (ιζτιχάντ), απορρίπτουν την αυστηρή τήρηση (τακλίντ) στις τέσσερις σχολές του νόμου (μανταχίμπ) και άλλους οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτές.

Κατόπιν τούτων, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι τζιχαντιστές συνιστούν σήμερα μία υπαρκτή απειλή για τη Δύση. Το ζήτημα όμως δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στις εσωτερικές διαιρέσεις του ισλαμιστικού κινήματος διότι έτσι θα δούμε το δέντρο και θα χάσουμε το δάσος, δηλαδή την υπαρκτή απειλή που συνιστά το σύνολο της ισλαμιστικής νοοτροπίας για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Πρέπει στο σημείο αυτό να υπογραμμιστεί ένα δεδομένο: Η ελευθερία της πίστης ή της μη πίστης είναι κατοχυρωμένη στις δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, σε αντίθεση με εκείνα τα ισλαμικά καθεστώτα στα οποία επικρατεί ο νόμος της σαρίας. Αυτό συνεπάγεται και την ελευθερία λατρείας του Θεού κατά τη μουσουλμανική θρησκεία. Εντελώς διάφορη είναι όμως αυτή η κατοχύρωση της ανεξιθρησκίας από την προσπάθεια επιβολής του ισλαμικού νόμου στις δυτικές κοινωνίες διά της βίας του «ιερού πολέμου», την οποία συστηματικά, οργανωμένα, κατευθυνόμενα και αδίστακτα επιδιώκουν συγκεκριμένες οργανώσεις και χώρες.

Μιλώντας περί χωρών, δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Αρκεί να δούμε το φονταμενταλιστικό καθεστώς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που μεγαλώνει δίπλα μας, στην Τουρκία. Το νεο-οθωμανικό δόγμα της άρνησης του κοσμικού κράτους και της προώθησης κάθε ακραίας ισλαμιστικής αντίληψης καλλιεργείται επιμελώς από τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος, παράλληλα με τη μισαλλόδοξη αντιδυτική ρητορική του, χρησιμοποιεί τζιχαντιστές μαχητές προκειμένου να επιτύχει τους επεκτατικούς σκοπούς του σε χώρες όπως η Λιβύη, η Συρία, το Ιράκ και αλλού. Παράλληλα, δεν διστάζει να διατηρεί επισήμως αγαστές σχέσεις με την ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση «Χαμάς», δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι εργάζεται για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή (!)

Επί του προκειμένου, το κύριο πρόβλημα της σχέσης Δύσης/Ευρώπης – Ισλάμ εντοπίζεται σήμερα στην απειλητική διάσταση των ανωτέρω πρωτοβουλιών και στρατηγικών. Η Ευρώπη - και δη το ενοποιητικό της εγχείρημα - θεμελιώθηκαν πάνω σε συγκεκριμένες αρχές. Αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ρωμαϊκό δίκαιο, χριστιανική θρησκεία.

Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός έδωσε στην Ευρώπη το ουσιωδέστερο συστατικό της στοιχείο σήμερα, το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ελευθερία της έκφρασης, η ανεκτικότητα, η δημοκρατική αλληλεγγύη, ο σεβασμός των αποφάσεων της πλειοψηφίας και ο σεβασμός του δικαιώματος της μειοψηφίας στην έκφραση είναι αποτελέσματα και προοδευτικές μετεξελίξεις του αρχαίου ελληνικού δημοκρατικού πνεύματος.

Το ρωμαϊκό δίκαιο αποτέλεσε, ως γνωστόν, τη βάση για το σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Η νομοθεσία της αρχαίας Ρώμης μεταλαμπαδεύτηκε στο ελληνόφωνο χριστιανικό Βυζάντιο, κωδικοποιήθηκε και τελικά μετουσιώθηκε σε corpora μοντέρνων συνταγματικών κειμένων.

Ο χριστιανισμός ήταν και είναι στοιχείο πρωτίστως πολιτιστικό αλλά και θεμελιακά ταυτοτικό για τις δυτικές κοινωνίες. Παρά το γεγονός ότι η σύγχρονη ανεξίθρησκη Εσπερία διατρανώνει την υπεροχή της διά της «ενότητας στη διαφορετικότητα», κοινό κτήμα των ιστορικών συνειδήσεων των ευρωπαϊκών λαών εξακολουθεί να είναι η χριστιανική πίστη, η αναφορά στο ομόθρησκο πλην όχι πάντα ομόδοξο των Ευρωπαίων, που ολοκληρώνει έτσι την τριπλή πολιτιστική και αξιακή αναφορά τους μαζί με την αρχαία Ελλάδα και το ρωμαϊκό δίκαιο.

Σήμερα βεβαίως, ο δυτικός τρόπος ζωής έχει οδηγήσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε μία μετα-εξέλιξη, σε ένα σημείο καμπής στο οποίο καμία από τις τρεις προαναφερθείσες αξιακές καταβολές δεν χρειάζεται να επισημαίνονται από τις σημερινές πολιτικές ηγεσίες. Η μετα-εξέλιξη του 21ου αιώνα είναι γεγονός ότι απομείωσε σημαντικά τις αναφορές αυτές στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ευρωπαίων.

Με αφορμή την εξασθένιση των παγκόσμιων ιδεολογικών ανταγωνισμών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και καθοριστικά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας και τη διαρκώς παγκοσμιοποιούμενη ανταγωνιστικότητα, που οδήγησε σε ατελείωτες προσμίξεις με άλλους λαούς και ρεύματα, οι excathedra πολιτικές αναφορές στο χριστιανικό στοιχείο της ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας σχεδόν εξέλιπαν πλήρως. Ταυτόχρονα, η δημοκρατία και το κράτος δικαίου θεωρήθηκαν ακουσίως ως περίπου δεδομένες πραγματικότητες. Στοιχεία ενός κοσμικού βίου που επιθυμούσε διαρκώς να βελτιώνει την ευημερία του, έχοντας απλώς στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι για πάντα θα είναι ελεύθερος να εκφράζεται όπως θέλει, να αγαπάει όποιον θέλει, να πιστεύει όπου θέλει ή να μην πιστεύει κάπου, να διαβάζει ό,τι θέλει, να ακούει ό,τι θέλει, να ζωγραφίζει ό,τι θέλει και να προστατεύεται για όλα αυτά από το σχεδόν αόρατο χέρι του κοσμικού κράτους.

Ο Ευρωπαίος πολίτης ξέχασε ένα βασικό του μέλημα: Να διεκδικεί καθημερινά όλα τα ανωτέρω. Έτσι, ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να κάνει την εμφάνισή της μία απειλή που ίσως τον αφυπνίσει. Η ισλαμική απειλή δεν στρέφεται απλώς κατά της χριστιανικής πίστης, ίσως να μην ενδιαφέρεται παρά ελάχιστα γι’ αυτήν. Δεν ενδιαφέρεται για την προώθηση του δικαιώματος σεβασμού της πίστης των απανταχού μουσουλμάνων. Δεν επιθυμεί να καλλιεργήσει την ειρηνική συνύπαρξη ανεξαρτήτως θρησκείας.

Η απειλή του ισλαμικού εξτρεμισμού, όπως σωστά την προσδιόρισε ο Γάλλος πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, ήρθε για να υπονομεύσει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Ήρθε για να υπογραμμίσει ότι δεν επιθυμεί την ελευθερία της έκφρασης, δεν αγαπά την ανεκτικότητα, δεν θεωρεί ίσες τις γυναίκες με τους άνδρες, δεν θεωρεί δικαίωμα του καθενός να πιστεύει σε όποιο Θεό θέλει ή να μην πιστεύει σε κάποιο Θεό. Η ισλαμική απειλή ήρθε ξανά για να ασκήσει βία, να σκοτώσει, να διώξει, να καταστρέψει οτιδήποτε δεν ανταποκρίνεται στη δική της κοσμοθεωρία, που ταυτίζεται με τις πιο ακραίες φονταμενταλιστικές φαντασιώσεις.

Η ισλαμιστική απειλή ήρθε τελικά για να ισοπεδώσει κάθε ίχνος ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, απειλώντας χριστιανούς, ενσωματωμένους μουσουλμάνους, εβραίους, βουδιστές, ινδουιστές, άθεους και κάθε άλλον.

Είναι καιρός για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες και κοινωνίες να ξυπνήσουν πριν να είναι πολύ αργά. Ας είναι η θυσία του SamuelPaty η τελευταία θυσία στο βωμό του φονταμενταλιστικού μίσους.

Γιώργος Θεοδωρίδης
Υποψήφιος Διδάκτωρ Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
HuffingtonPost

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια