ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Υπάρχουν δυο λογιών ανάλγητοι άνθρωποι ανάμεσα μας

Υπάρχουν δυο λογιών ανάλγητοι άνθρωποι ανάμεσα μας: Αυτοί που είναι παθολογικά ανάλγητοι, άτομα με στριφνούς, χαιρέκακους χαρακτήρες, που χαίρονται και διασκεδάζουν όταν βλέπουν συνανθρώπους τους να υποφέρουν και αυτοί που που καταλήγουν ανάλγητοι ελαφρά τη καρδία. Επειδή δεν έχουν καλοσκεφθεί πράγματα και καταστάσεις, επειδή είναι πολύ απασχολημένοι με την καλοπέραση τους και τους χαλά να σκέφτονται την κακοπέραση αλλωνών ή επειδή είναι πολύ σίγουροι ότι οι ίδιοι δεν θα βρεθούν ποτέ σε μια τόσο άσχημη θέση...

Τα άτομα που μάχονται για τα δικαιώματα τους ενάντια στα κρατικά περιοριστικά μέτρα για την πανδημία, ανήκουν κατά το μάλλον ή ήττον σε αυτή την δεύτερη κατηγορία.

Πιστεύουν πως τα ίδια δεν κινδυνεύουν κι ότι εκείνοι που έχουν υποκείμενα νοσήματα ή είναι πολύ μεγάλοι σε ηλικία θα πρέπει να το βουλώνουν και να κάθονται στα σπίτια τους και να προσέχουν ευλαβικά, ενώ οι ίδιοι (οι ανάλγητοι) θα έχουν το ελεύθερο να ξεσαλώνουν.

Πέρα από την άγνοια των τρόπων διάδοσης του ιού, η στάση αυτή δείχνει άγνοια και για άλλα -πιο βασικά πράγματα- αλλά και μια εξαιρετική φιλοσοφική ανωριμότητα!

Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει διαβήτη, καρδιοπάθεια, άσθμα, το ότι μπορεί να είναι υπέρβαρος ή μεγάλος σε ηλικία, δεν τον καθιστά άτομο με μικρότερη αξία στην ζυγαριά του κόσμου. Δεν τον καθιστά άτομο παραπεταμένο και αναλώσιμο.

Η ψυχή κάθε ανθρώπου είναι ίδια. Μπορεί η ηλικία να προχωρά αλλά η ψυχή μένει πάντα νεαρά, δεν γερνά. Κι ο τρόπος που αυτή η ψυχή είναι δεμένη με τα εγκόσμια, δεν αλλάζει.

Ενας με υποκείμενα νοσήματα και μια ηλικία 80 φεύγα, εξακολουθεί να αγαπά, να χαίρεται, να γελάει ή να κλαίει με συμπεριφορές και καταστάσεις, εξακολουθεί να έχει ελπίδες, ιδανικά, πεποιθήσεις, πλάνα και σχέδια για το μέλλον.

Κι όταν αυτός ο άνθρωπος ξαφνικά σταμπάρεται από τον ιό, όταν αποσύρεται από την κυκλοφορία και κλείνεται σε δωμάτια αρνητικής πίεσης και σε θαλάμους όπου τον επισκέπτονται νοσοκόμες ντυμένες σαν αστροναύτες, όταν μπαίνει σε εντατικές και διασωληνώνεται και του απαγορεύονται όλες οι επισκέψεις, όταν πνίγεται από έλλειψη αέρα ενω δεν μπορεί να δει τα παιδιά του, να νοιώσει αγαπημένα του πρόσωπα δίπλα του όταν δεν του σφίγγει το χέρι ένας δικός του και δεν υπάρχει κανείς να του πει δυο παρηγορητικές κουβέντες, τότε ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος, ΑΥΤΗ η ψυχή πεθάινει πριν καν πεθάνει. Καταρρέει στο εσωτερικό της σαν ένας χάρτινος πύργος, τσακιζεται, σπάει, φθίνει και χάνεται μέσα σε έναν άρρητο πανικό.

Ολοι αυτοί οι συνηθισμένοι άνθρωποι που κυκλοφορούνε εκεί έξω όλοι αυτοί που λένε 'δεν μας ενδιαφέρει', είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτούς τους τρομακτικούς μοναχικούς θανάτους.
Αυτοί είναι οι ξεπροβοδητές οι άκαρδοι, χάροι, οι περατάρηδες και οι δίχως αισθήματα βαρκάρηδες της Αχερουσίας, οι άνθρωποι/ δολοφόνοι με τα άφθονα ελαφρυντικά, τα άτομα της διπλανής πόρτας, οι παρέες μας, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί που ζουν ανάμεσα μας, που συμπεριφέρονται και μοιάζουν με κανονικούς ανθρώπους....

Κάθε φορά που συναντάω εδώ μέσα (στο face book)έναν από αυτούς, ειλικρινά ανατριχιάζω.

Λεωνίδας Εκιντζόγλου

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια