ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Ποιους πληρώνουν Κινέζοι και Γερμανοί; (Μια τυχαία ιστορία συνωμοσίας)

Ας υποθέσουμε ότι σε μια ελληνική πόλη υπάρχει μια βιοτεχνία που παράγει φλάουτα. Μικρό πελατολόγιο, μικρά έσοδα, κούτσα-κούτσα πάει η επιχείρηση. Και ξαφνικά, ο κόσμος τρελαίνεται και θέλει να παίξει φλάουτο. Ανεβαίνει η παγκόσμια και ευρωπαϊκή ζήτηση 1000%. Ο τύπος που έχει την βιοτεχνία μυρίζεται νωρίς την καινούρια τάση και προετοιμάζεται πριν οι μεγάλοι κατασκευαστές πάρουν χαμπάρι τι συμβαίνει. Κι όταν ξεσπάει η ζήτηση, ξάφνου αναδεικνύεται σοβαρός παίχτης από το πουθενά.

Έλα όμως που ο ευρωπαϊκός νότος είναι μαθημένος να αγοράζει βιομηχανικά προϊόντα είτε από την Κίνα, είτε από τον βορρά του, δηλαδή από την Γερμανία. Αυτοί οι δυο παράγουν τέτοια προϊόντα, είτε στην φθηνή τους εκδοχή (Κίνα), είτε στην ποιοτική (Γερμανία). Αυτοί κατασκευάζουν και τον κεφαλαιουχικό εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για τέτοια παραγωγή. Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει, με τους υπόλοιπους ευρωπαίους να παραμένουν απλοί καταναλωτές, εσαεί υποχρεωμένοι να εισάγουν απ’ αυτούς τους δυο για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Να όμως που τώρα ξαφνικά, κάποιος ξεκούδουνος μπαίνει σφήνα σ’ αυτό το μοντέλο που συσσωρεύει πλούτο, θέσεις εργασίας και δύναμη στις δυο παραγωγικές υπερδυνάμεις. Κακό προηγούμενο. Πέραν της απώλειας εσόδων στην συγκεκριμένη αγορά φλάουτων, είναι ένα κάκιστο γενικό παράδειγμα για το μέλλον. Τι θα γίνει αν ο κάθε ξύπνιος βιοτέχνης ή μικροβιομήχανος του νότου αποφασίσει να σηκώσει κεφάλι και να καταλάβει την εσωτερική του αγορά; Τι θα απογίνουν τα γερμανικά και τα κινέζικα προϊόντα; Ηλίθιοι ήταν οι Εγγλέζοι της αποικιοκρατίας, που απαγόρευαν με δρακόντιους νόμους να δημιουργούνται βιοτεχνικές μονάδες στις αποικίες τους; Τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της βιομηχανικής μητρόπολης εξασφάλιζαν.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια