ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος ΔΕΝ αντιμετώπισε επιτυχώς την πανδημία του 1968


Ισχυρισμός

Ένα από τα επιτεύγματά του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, ήταν και η σοφή αντιμετώπιση της πανδημίας του 1968.

Συμπέρασμα

Η πανδημία του 1968, έπληξε την Ελλάδα όπως μαρτυρούν τα δημοσιεύματα και οι στατιστικές της εποχής.

Δημοσίευμα ισχυρίζεται, ψευδώς, ότι λόγω των ενεργειών του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου υπήρξε αποτελεσματικός χειρισμός της πανδημίας γρίπης του 1968, χωρίς να επηρεάσει καθόλου την Ελλάδα.

Παραδείγματα: elasyn.com,

Ιστορικά στοιχεία.

Το 1968 ένας νέος ιός, τύπου A της εποχικής γρίπης [Α(H3N2)] , προσβάλλει 500.000 ανθρώπους στο Χονγκ Κονγκ, ενώ σύντομα εξαπλώνεται στη Νοτιοανατολική Ασία, τις ΗΠΑ (μέσω των στρατευμάτων που επέστρεψαν από το Βιετνάμ) και την Ευρώπη. Το πρώτο κύμα έληξε στις αρχές Μαρτίου 1969, αναζωπυρώθηκε το Νοέμβριο του ίδιου έτους για να εξασθενίσει οριστικά στα μέσα του 1970.

Όπως κι ο κορονοικός προκαλεί προβλήματα στο ανώτερο αναπνευστικό σύστημα όπως πυρετό, βήχα και δύσπνοια, είναι επικίνδυνος κυρίως στους ενήλικες άνω των 65 ετών ή άτομα με υποκείμενες ιατρικές παθήσεις, αλλά μπορεί να προσβάλει άτομα οποιασδήποτε ηλικίας.

Η πανδημία που έμεινε γνωστή σαν η «γρίπη του Χονγκ Κονγκ», προκλήθηκε από το στέλεχος H3N2 του ιού της γρίπης Α, ένα γενετικό παράγωγο του υποτύπου H2N2 που είχε προκαλέσει την «ασιατική γρίπη» δέκα χρόνια πριν, το 1957. Υπολογίζεται ότι προκάλεσε τον θάνατο μεταξύ μισού κι ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Αμερικανικού Οργανισμού Παρακολούθησης και Πρόληψης Ασθενειών (CDC).


Εφημερίδα Μακεδονία της 6/9/1968 σελ.5

Αν και η προέλευσή του ιού είναι αβέβαιη, εικάζεται ότι μπορεί να προήλθε από την ηπειρωτική Κίνα. Εμφανίστηκε στο Χονγκ Κονγκ στις 13 Ιουλίου κι έφτασε τη μέγιστη έντασή του σε 2 εβδομάδες. Το στέλεχος του ιού απομονώθηκε στις 17 Ιουλίου.


Εφημερίδα το Βήμα της 09/09/1968 σελ.8

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, στις 16 Αυγούστου, προειδοποίησε για την πιθανή εξάπλωσή του παγκοσμίως. Η γρήγορη εξάπλωση διευκολύνθηκε από τον υπερπληθυσμό και την πληθυσμιακή πυκνότητα του Χονγκ Κόνγκ κι από την αδιάκοπη επικοινωνία ανθρώπων κι εμπορευμάτων με τον υπόλοιπο κόσμο.

Εκτός από τις ΗΠΑ (που “έφτασε” τον Σεπτέμβρη) εστίες του ιού εμφανίστηκαν σε πολλές χώρες του βόρειου ημισφαιρίου, το χειμώνα του 1968. Στις περισσότερες από αυτές, η ασθένεια εκδηλώθηκε με ήπια μορφή και δεν προκάλεσε μεγάλη αύξηση θανάτων. Ωστόσο σε μερικές από αυτές ο αριθμός των θανάτων ήταν δυσανάλογα μεγάλος. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι τα θύματα ήταν μεταξύ 50 κι 100 χιλιάδες, ενώ στη Γαλλία 31 χιλιάδες. Ο Δεκέμβριος του 1968 κι ο Ιανουάριος του 1969 ήταν οι μήνες κορύφωσης της γρίπης.

Τον Ιανουάριο του 1969, που εμφανίστηκε ο ιος στη Δυτική Ευρώπη, δεν προκάλεσε ιδιαίτερα προβλήματα και τον Μάιο οι περισσότεροι πίστεψαν ότι εξαλείφτηκε. Η αισιοδοξία ήταν τόσο έκδηλη που τον Οκτώβριο του 1969, όταν ο ΠΟΥ συγκάλεσε ένα διεθνές συνέδριο για τη γρίπη του Χονγκ Κονγκ στην Ατλάντα, οι επιστήμονες θεώρησαν ότι η πανδημία είχε τελειώσει, και μάλλον τα πήγαν καλά: “Δεν υπήρξε μεγάλη θνησιμότητα, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες”, κατέληξε ο Αμερικανός Charles Cockburn. Τον Δεκέμβριο, όμως ήρθε το κρύο ντους. Ο ιός επέστρεψε στην Ευρώπη με άγριες “διαθέσεις”. Η γηραιά Ήπειρος είχε παραμελήσει να ετοιμάσει ένα κατάλληλο εμβόλιο και το πλήρωσε.
Εφημερίδα το Βήμα της 17/11/1968 σελ.1

Οι περισσότεροι θάνατοι, προέκυψαν κυρίως λόγω της πολύ μεγάλης εξάπλωσής του ιού. Αν και πέθαναν 1 εκατομμύριο άνθρωποι, συγκριτικά με τις δυο προηγούμενες πανδημίες του 20ου αιώνα, η «γρίπη του Χονγκ Κονγκ» είχε το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, το οποίο δεν ξεπερνούσε το 0,5%, λόγω του ότι υπήρχε μερική ανοσία, υπήρχαν πολύ καλύτερα αντιβιοτικά, και ένα εμβόλιο κυκλοφόρησε μόλις ένα μήνα μετά την έξαρση της επιδημίας στις ΗΠΑ.

Τα επόμενα χρόνια, η γρίπη ξαναεμφανίστηκε αλλά χωρίς να προσβάλλει τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων, αφού είχε κατασκευασθεί το κατάλληλο εμβόλιο μετά το τέλος την πανδημίας. Στο νότιο ημισφαίριο η πανδημία ξεκίνησε τον Μάιο-Ιούνιο 1969 και ήταν κλινικά ήπια (πηγή 1, πηγή 2).

Πάραυτα την εποχή εκείνη τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά από σήμερα, οι άνθρωποι δεν έδωσαν την ίδια διάσταση στην αρρώστια, τον αριθμό των νεκρών και τις καταμετρήσεις, ενώ οι κυβερνήσεις δεν πήραν σχεδόν κανένα προστατευτικό μέτρο. Βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις η εικόνα ήταν δραματική:

«Οι άνθρωποι έφθαναν με φορεία, σε δραματική κατάσταση. Πέθαιναν από πνευμονική αιμορραγία, με μπλαβιά χείλη, γκρίζοι. Ήταν όλων των ηλικιών, 20, 30, 40 ετών και άνω»,

αναφέρει χαρακτηριστικά για την κατάσταση που αντιμετώπιζαν τα κατάμεστα νοσοκομεία εκείνης της περιόδου στη Γαλλία ο λοιμωξιολόγος Πιερ Ντελαμονικά στην εφημερίδα Liberation.

Δύσκολα βρίσκει κάποιος πρωτοσέλιδα στον τύπο για το θέμα. Δεν υπήρξαν lockdown, ιατρικά ανακοινωθέντα, ενημέρωση από υπεύθυνους, δεν υπήρχε πίεση στις κυβερνήσεις. Ήταν μια εποχή αναταράξεων κι αλλαγών, υπήρχαν τόσα άλλα θέματα που απασχολούσαν τον κόσμο όπως ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ο Μάης του 68, ο πόλεμος της Μπιάφρας, τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη σελήνη. Ταυτόχρονα η εμπιστοσύνη στην πρόοδο, στην επιστήμη και στα νέα της όπλα, τα εμβόλια και τα αντιβιοτικά που έκαναν θαύματα, εξολοθρεύοντας, για παράδειγμα, τη μάστιγα της φυματίωσης, ήταν απόλυτη. Στην κορύφωση της επιδημίας στη Γαλλία, το χειμώνα του 1969, οι εφημερίδες της χώρας κάνουν λόγο για μια απλή επιδημία κι όχι για πανδημία, ενώ το δημοφιλές μουσικό φεστιβάλ Woodstock, πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1969, στη μέση της πανδημίας (φυσικά οποιοσδήποτε συσχετισμός μεταξύ εκείνης της εποχής και της σημερινής, είναι εντελώς άστοχος, αφού τα δεδομένα σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο είναι τελείως διαφορετικά).


Εφημερίδα Μακεδονία 18/12/1969 με οδηγίες για τη γρίπη

Η επιδημία στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, όπως συνέβη τότε στις περισσότερες χώρες του κόσμου, δεν υπήρξε επίσημη καταγραφή κρουσμάτων και θανάτων, δεν πάρθηκαν ιδιαίτερα μέτρα και δεν δόθηκε δημοσιότητα στο γεγονός. Παρόλα αυτά μπορούμε μέσω του τύπου της εποχής (συνυπολογίζοντας την κατάσταση που είχε επιβάλει στον τύπο η χούντα) να ακολουθήσουμε νοητικά την εξέλιξη της νόσου και να πληροφορηθούμε, όσο το δυνατόν, για τα γεγονότα.

Ακολουθούν με χρονολογική σειρά, δημοσιεύματα εφημερίδων εκείνης της εποχής :Εφημερίδα 20/12/1969 σελ.1

Τέλος του 1969, η πανδημία έχει κάνει την αισθητή την παρουσία της στην Ελλάδα στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα.Εφημερίδα το Βήμα της 30/12/1969 σελ.5

Κρούσματα, θάνατοι ξεκινούν να ανακοινώνονται (όχι καθημερινά και συστηματικά).Εφημερίδα το Βήμα της 31/12/1969 σελ.1

Η επιδημία έχει ξεφύγει από τα αστικά κέντρα. 3000 εμβόλια όλα κι όλα διαθέτει η χώρα. Κρούσματα και θάνατοι και στην επαρχία.
Η εφημερίδα τα Νέα της 2/1/1970 αναφέρει πως 2,5 εκατομμύρια Έλληνες έχουν ασθενήσει. Ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν και παιδιά

Αρχή της χρονιάς κι απ΄ότι φαίνεται μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει νοσήσει, ακόμη και σε περιοχές με λιγότερο πληθυσμό και απομακρυσμένα χωριά. Συνεχίζουμε να διαβάζουμε για άρρωστους και νεκρούς. Τα εμβόλια είναι ελάχιστα και προορίζονται κυρίως για το νοσηλευτικό προσωπικό.

Εφημερίδα το Βήμα της 4/1/1970 1η σελίδα. Αναφέρει 900 χιλιάδες προσβεβλημένους στην περιοχή διοικήσεως πρωτεύουσας

Η μισή Αττική έχει προσβληθεί από τον ιό. Σκέψεις για τα σχολεία.

Εφημερίδα τα Νέα της 8/1/1970

Αρχές της σχολικής χρονιάς και τα σχολεία, σε κάποιες περιοχές, κλείνουν για λίγες ημέρες. Άνθρωποι (με υποκείμενα νοσήματα) συνεχίζουν να αποδημούν λόγω της γρίπης.Εφημερίδα το Βήμα της 9/1/1970 σελ.5

Ο αριθμός των κρουσμάτων αναφέρεται ότι μειώνεται, αλλά στην επαρχία συνεχίζουν οι θάνατοι ακόμη και σε μικρότερες ηλικίες.

Εφημερίδα το Βήμα της 22/1/1970 σελ.8

Μια αποτίμηση της κατάστασης, χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, ενώ φαίνεται ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα και τα κρούσματα μειώνονται. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει πλέον νοσήσει.

Εφημερίδα Μακεδονία 18/2/1970

Η επιδημία περνά σε φάση ύφεσης.

Τέλος σύμφωνα με τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία από α) τα τεύχη στατιστικής επετηρίδας της Ελλάδος και β)δελτία στατιστικής κοινωνικής πρόνοιας και υγιεινής, της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδας, των ετών 1966 ως 1974, η αύξηση των κρουσμάτων της γρίπης του ιού Α(H3N2) , αν και δεν καταγράφεται εμφανώς στα δελτία, είναι εμφανής αφού συμμετείχε στην εντυπωσιακή άνοδο όλων των στατιστικών γενικά της γρίπης (εποχιακής και μη) στα έτη 1969-1970.

Στον παρακάτω πίνακα καταγράψαμε ανά έτος τους ασθενείς με “γρίπη” α)που εξήλθαν από τα νοσοκομειακά ιδρύματα β)τους θανάτους και γ)τα “δηλωθέντα κρούσματα λοιμωδών νόσων”, που αναφέρονται στα δελτία.
Στο δελτίο του 1969, λείπει η σελίδα που καταγράφει τους θανάτους από γρίπη

Η αύξηση των δηλωθέντων κρουσμάτων γρίπης τα έτη 1969 και 1970 είναι αισθητή

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με διαθέσιμα τα στοιχεία, ο ισχυρισμός ότι την περίοδο της χούντας η πανδημία της γρίπης “δεν ακούμπησε” την Ελλάδα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.



Ο ψευδής ισχυρισμός ότι ο Παπαδόπουλος έδιωξε Πακιστανούς μετανάστες από την Ελλάδα


Ο ψευδής ισχυρισμός ότι ο Παπαδόπουλος έδιωξε Πακιστανούς μετανάστες από την Ελλάδα



Ισχυρισμός:

Ο Παπαδόπουλος απέλασε το 1973 μεγάλους αριθμούς Πακιστανών μεταναστών από την Ελλάδα.

Συμπέρασμα:

Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ξεκινά η εισροή οικονομικών μεταναστών από το Πακιστάν.

Viral έχει γίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια εικόνα η οποία δείχνει το πρόσωπο του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου συνοδευόμενο από μια λεζάντα στην οποία διατυπώνεται ο ισχυρισμός πως “έδιωξε Πακιστανούς από την Ελλάδα”. Ο ισχυρισμός ωστόσο είναι ψευδής.


Το είδαμε στα: “Όλοι οι Έλληνες μαζί για την Ελλάδα μας”(σελίδα στο Facebook), zizanio.gr, true.gr, katohika.gr



Αν ερευνήσουμε ιστορικά το θέμα, θα διαπιστώσουμε ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ουσιαστικά το θέμα της μετανάστευσης δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την ελληνική πολιτεία.

Μέχρι το 1991, το νομικό καθεστώς των μεταναστών που προερχόταν από χώρες εκτός Ευρώπης, καθοριζόταν από το Νόμο 4310 του 1929, «περί εγκαταστάσεως και κινήσεως αλλοδαπών εν Ελλάδι, αστυνομικού ελέγχου, διαβατηρίων, απελάσεων και εκτοπίσεων» (ο οποίος είχε ψηφισθεί τότε για να ρυθμίσει τον ερχομό των Μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα).

Ο Νόμος, που αναθεωρήθηκε το 1948, αφορούσε κυρίως θέματα μεταναστευτικών εκροών και πέρα από τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας και ελέγχου των αλλοδαπών, μεριμνούσε για ζητήματα απασχόλησης, άσκησης επαγγέλματος και κατάρτισης στατιστικών καθώς και για ζητήματα επαναπατρισμού των Ελλήνων ομογενών και μεταναστών, στοχεύοντας στον περιορισμό της μετανάστευσης (νόμιμης και παράνομης), η οποία θεωρούνταν επιβλαβής για την ελληνική κοινωνία και οικονομία.

Οι διατάξεις του νόμου, ήταν πολύ περιοριστικές για να μπορέσει κάποιος αλλοδαπός να έρθει και να εργαστεί στη χώρα. Άδεια εργασίας δίνονταν μόνο στην περίπτωση που ο αλλοδαπός καλούνταν από το κάποιον εργοδότη που ήθελε να τον προσλάβει. Η άδεια ήταν περιορισμένης χρονικής διάρκειας, το πολύ για έναν χρόνο, η οποία είχε ταυτόχρονα και την ιδιότητα της άδειας παραμονής στην χώρα για όσο καιρό θα διαρκούσε η απασχόληση. Η άδεια παραμονής- εργασίας μπορούσε να ανανεωθεί μέχρι και για 5 χρόνια, και μετά τη λήξη του διαστήματος αυτού ο αλλοδαπός υποχρεώνονταν να εγκαταλείψει τη χώρα.

Στις αρχές δεκαετίας του 1970, ξεκινά μια εισροή ξένων εργατών (από το Πακιστάν, την Αίγυπτο, το Μαρόκο, κλπ.). Οι οικονομικοί μετανάστες αυτοί σύμφωνα με κάποιους ήρθαν για να καλύψουν τα κενά που δημιούργησε η ελληνική μετανάστευση στην αγορά εργασίας καθώς και στην απροθυμία των Ελλήνων να απασχοληθούν σε κάποιες εργασίες, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι έγινε σκόπιμα από τους βιομηχάνους για λόγους συμπίεσης των μισθών και για την μεγιστοποίηση τους κέρδους τους.

Ανεξάρτητα από τους λόγους που συνέβη, ήταν πολύ δύσκολο για τους αλλοδαπούς να αποκτήσουν άδεια εργασίας, οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν κι εργάζονταν παράνομα. Το δυσάρεστο στο ζήτημα αυτό δεν είναι φυσικά ότι ο αριθμός των παράνομων ξένων εργατών που παραμένει ουσιαστικά άγνωστος (Έμκε – Πουλοπούλου, 1990), αλλά οι πολύ κακές συνθήκες διαβίωσης κι απασχόλησής τους, οι οποίες είναι τελείως ανεξέλεγκτες (Μουσούρου, 2003).

Μεταξύ των αλλοδαπών υπάρχουν και Πακιστανοί εργάτες που προσκαλούνται να δουλέψουν αρχικά στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, την υφαντουργία αλλά και τα ποντοπόρα πλοία. (Έκθεση Υπουργείου εσωτερικών σελ. 35 και ΕΛΙΑΜΕΠ Δερμεντζόπουλος 2009, Leghari 2009, Τριανταφυλλίδου, 2010 σελ. 13)

Κάποια -σύγχρονα- δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για ύπαρξη διακρατικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Πακιστάν, τη δεκαετία του 1970, αφενός δεν αναφέρουν κάποια επίσημη πηγή κι αφετέρου εμείς από την έρευνά μας δεν κατορθώσαμε να εντοπίσουμε κάποια. Επιπρόσθετα, όπως θα διαβάσετε παρακάτω τα δημοσιεύματα της εποχής δεν συνηγορούν σε κάτι τέτοιο. Επομένως, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου θεωρούμε σοβαρή την πιθανότατα να μην υπήρξε. Υπόψη ότι το Πακιστάν εγκαθίδρυσε Πρεσβεία στην Αθήνα το 1975 (αντίστοιχα η Ελλάδα ίδρυσε πρεσβεία στο Ισλαμαμπάντ το 1987).

Παρακάτω θα δούμε μερικά άρθρα, από τον τύπο της εποχής που επιβεβαιώνουν την εισροή, τα προβλήματα και την έξοδο των Πακιστανών οικονομικών μεταναστών ταξινομημένα χρονολογικά ώστε να αποτυπώσουμε όσο γίνεται καλύτερα την εικόνα του θέματος.

Ξεκινάμε από ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Ταχυδρόμου της 16/9/1972 που αναφέρει για τα ναυπηγεία και τους αλλοδαπούς εργάτες.


Εφημερίδα Ταχυδρόμος Φύλλο: 16/9/1972, Σελίδα: 2

Στο φύλλο της 5/11/1972, η εφημερίδα το Βήμα φιλοξενεί άρθρο με τίτλο «Η πρόσκλησις των ξένων εργατών», στην οποία γίνεται αναφορά σε δήλωση του προέδρου του ΣΕΒ για την πρόσκληση 10,000 αλλοδαπών εργατών.

Λίγους μήνες αργότερα, 11/2/1973 στην Εφημερίδα το ΒΗΜΑ διαβάζουμε για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των Πακιστανών


Λίγο μετά την πτώση της χούντας (24 Ιουλίου 1974) τα δημοσιεύματα (με χρονολογική σειρά επίσης) αναφέρουν τα εξής:

Οικονομικός ταχυδρόμος 2 Μαΐου 1974


Οικονομικός ταχυδρόμος 2 Μαΐου 1974

Εφημερίδα το Βήμα της 14/7/1974.

Στο παρακάτω άρθρο αναφέρεται και πάλι ότι ο ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών) είχε ζητήσει το καλοκαίρι του 1972, από την τότε κυβέρνηση να προβεί σε διακρατικές συμφωνίες για 10.000 ξένους εργαζόμενους μέσω μαζικών μετακλήσεων όποτε αυτοί το κρίνουν απαραίτητο. Αν και το αίτημα επίσημα δεν έγινε δεκτό, η επίσημη πολιτική ήταν αντιφατική κι ο κρατικός μηχανισμός επέδειξε μεγάλη “ανοχή”, αφού αλλοδαποί κατέκλυσαν την αγορά. Ήδη στη χώρα εργάζονται 20-30 χιλιάδες αλλοδαποί (από την Αίγυπτο, το Πακιστάν, τη Λιβύη, τον Λίβανο, την Ινδία κ.α.), που στην πλειονότητά τους δεν διαθέτουν άδεια εργασίας, κι αμείβονται με πολύ χαμηλά ημερομίσθια και χωρίς ασφάλιση.

Ένα μήνα πριν, τον Ιούνιο του 1974, το Εργατικό Κέντρο Αθηνών μιλούσε για τον κίνδυνο από τη συμπαιγνία της κυβέρνησης (δικτατορίας) με τους βιομηχάνους για την εκμετάλλευση αλλοδαπών, ρίχνοντας έτσι τα μεροκάματα κι οδηγώντας περαιτέρω τους Έλληνες εργάτες σε μετανάστευση.
Βήμα της 14/7/1974

“Κληρονομιά της δικτατορίας” ονομάζει τους αλλοδαπούς εργάτες το ΒΗΜΑ στο παρακάτω άρθρο της 8/7/1975, οι οποίοι κινδυνεύουν με απέλαση.
To BHMA 8/7/1975

Λίγους μήνες αργότερα, η ίδια εφημερίδα (Βήμα της 12/10/1975) γράφει ότι η χούντα είχε φέρει αλλοδαπούς εργάτες (θύματα), οι οποίοι εκδιώκονται τώρα από την κυβέρνηση Καραμανλή.


Το δημοσίευμα σε μεγέθυνση:




καταλήγοντας:


Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 1981 είχαν απομείνει (καταγεγραμμένοι) 1.829 Πακιστανοί στην Ελλάδα, εκ των οποίων οι 1.349 ήταν παράνομοι (Lasarescu & Broersma, 2010:387).

H σχέση πάντως των Πακιστανών εργατών με τα ναυπηγεία θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμη.Οικονομικός ταχυδρόμος, 3/4/1986, σελίδα 51

Εν κατακλείδι, ο ισχυρισμός ότι ο “Παπαδόπουλος έδιωξε Πακιστανούς” είναι ψευδής. Τουναντίον, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέσαμε παραπάνω, ήταν αυτός που βοήθησε στην μετεγκατάστασή τους, υπό άθλιες μάλιστα εργασιακές συνθήκες.


Γιώργος Γιώτης

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια