ΤΡΟΧΑΔΗΝ

6/recent/ticker-posts

Header Ads Widget

Η κραυγαλέα υποκρισία – Το δένδρο του ασύλου και το δάσος του διεθνούς δικαίου


Οι συγκλίνουσες ενδείξεις ότι το καθεστώς Ερντογάν ετοιμάζεται να επαναλάβει στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αυτό που ανεπιτυχώς επιχείρησε προ καιρού στον Έβρο επαναφέρει στο προσκήνιο την κραυγαλέα υποκρισία των λεγόμενων δικαιωματιστών, όσων
βλέπουν το δένδρο του ασύλου, παρακάμπτοντας το δάσος του διεθνούς δικαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο που δημοσιεύθηκε στις 10 Μαρτίου 2020 στην εφημερίδα Le Monde.

Το κείμενο έχει τίτλο "Τι αξίζει η Ευρώπη, αν γίνει εχθρός του δικαιώματος ασύλου;" (Que vaut l’ Europe, si elle se fait l’ ennemie du droit d’ asile?). Υπογράφεται από Ευρωπαίους διανοούμενους, μεταξύ των οποίων και έξι Έλληνες. Το κείμενο εστιάζει σε αυτό που χαρακτηρίζει σαν «καταπάτηση του διεθνούς δικαίου» και αφορά στην επί ένα μήνα αναστολή της υποβολής αιτήσεων ασύλου από τις ελληνικές αρχές, η οποία –ας σημειωθεί– έχει ήδη λήξει.

Ο λόγος της αναφοράς στο συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι η εκκωφαντική σιωπή του για τον ρόλο της Τουρκίας. Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η (κινούμενη στα όρια του αυτισμού) εμμονή στην απολυτότητα του δικαιώματος στο άσυλο, εντελώς αποκομμένου από το υπόλοιπο διεθνές δίκαιο. Το συγκεκριμένο κείμενο επαναλαμβάνει όσα έχουν ακουσθεί και από φορείς ή οργανώσεις που ασχολούνται με τα δικαιώματα των προσφύγων, όπως επί παραδείγματι την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Είναι γεγονός ότι κάθε κράτος έχει την υποχρέωση να προσφέρει σε άτομα που καταδιώκονται, το δικαίωμα να ζητούν άσυλο. Αυτό αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (1948). Επί τη βάσει αυτού του άρθρου διαμορφώθηκε η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 για το καθεστώς των προσφύγων. Εκεί στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της ΕΕ που αποκαλείται "Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου". Οι αιτήσεις ασύλου εξετάζονται με εξατομικευμένες κρίσεις που εκ των πραγμάτων είναι χρονοβόρες.

Στην πραγματικότητα βεβαίως, δεν πρόκειται περί ενός "κοινού συστήματος" ασύλου, αλλά περί κοινών κανόνων και προτύπων, βάσει των οποίων εξετάζεται και απονέμεται το άσυλο με ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως της ευρωπαϊκής χώρας στην οποία υποβάλλεται. Εκεί, όμως, τελειώνει ο κοινός χαρακτήρας της αντιμετωπίσεως του ασύλου. Όσοι παίρνουν άσυλο δένονται μόνον με τη χώρα που τους το απένειμε. Δεν έχουν δικαίωμα να εργασθούν σε άλλη χώρα παρά μόνον να την επισκεφθούν ως τουρίστες…

Η σκοπιμότητα των τουρκικών ενεργειών

Στο κείμενο των διανοουμένων δεν αναφέρεται ούτε λέξη για τον τρόπο που επέλεξε η ΕΕ, τον Μάρτιο του 2016, να αντιμετωπίσει τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές που προέρχονταν από την Τουρκία. Τουρκία και Ελλάδα αντιμετωπίσθηκαν ως ένας ενιαίος χώρος ανασχέσεως των ροών προς την ΕΕ. Ο ενιαίος χώρος έχει τρεις γραμμές ανασχέσεως:

Η πρώτη γραμμή είναι τα τουρκικά παράλια. Η δεύτερη γραμμή είναι τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου και η τρίτη είναι τα ελληνικά σύνορα, φυλασσόμενα, όμως, από τη βόρεια πλευρά τους! Εξαιτίας της ερμηνείας που έδωσε μονομερώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου έχουν "μπουκώσει" από κόσμο και έχει δημιουργηθεί ασφυκτικό κλίμα στις τοπικές κοινωνίες, όπως φάνηκε από τις συγκρούσεις των ΜΑΤ με τους νησιώτες.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια