-->

Header Ads

Ακυρώνεται η Συμφωνία των Πρεσπών μετά την κύρωσή της; – 3ο+4ο

Ιωάννης Μάζης

Η δημιουργία του κρατικού τεχνήματος των Σκοπίων είναι αντίθετη προς το Πρωτόκολλον των Αθηνών της 5-5-1913, την ελληνοσερβικήν Συμφωνία της 1-6-1913, προς το Οριοθετικόν Πρακτικό της 21-7-1913 και την Συνθήκην του Βουκουρεστίου στις 28-7-1913! Πάντως, το ενδιαφέρον είναι ότι τα εν λόγω κείμενα, από διεθνοδικαϊκής πλευράς, ισχύουν μέχρι σήμερον, καθώς ουδέποτε κατηγγέλθησαν από την ελληνικήν ή την σερβικήν πλευράν.

Η ΝΑΤΟϊκή διάλυσις της Γουγκοσλαβίας και η βιαία απότοκος δημιουργία της FYROM, δεν αναιρούν, ούτε κατ’ ελάχιστον, την ισχύν των ανωτέρω συμφωνιών. Η ανυπαρξία καταγγελίας από τα υπογράψαντα αυτές μέρη, καθιστά τις συμφωνίες εισέτι ισχυρές. Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι το σύνολον των παραβιάσεων που έχουν γίνει με την Συμφωνία των Πρεσπών είναι οι εξής:

Πρώτη παραβίαση: Καταπατάται η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, εφόσον Ελλάδα και Σερβία δεν έχουν εισέτι καταγγείλει ή αποκηρύξει i) το Πρωτόκολλο των Αθηνών και ii) την Ελληνο-σερβική Συνθήκη Φιλίας και Αμυντικής Συμφωνίας, την προβλέπουσα ρητώς κοινά σύνορα, όπως και το συνοδό Πρακτικό Υπογραφής των συγκεκριμένων κοινών συνόρων. Σιωπηρώς, έχει καταπατηθεί από τρίτους η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, διά της δημιουργίας ενδιαμέσου κράτους (της ΠΓΔΜ). Διευκρινιστέον είναι ότι: είναι μεταξύ των διαφορετικά i) η πράξις της καταπατήσεως, ii) η ισχύς ή η μειωμένη ισχύς και iii) η αποκήρυξις ή καταγγελία Συνθήκης (άρθρα 54, 56, 60, 62 της Συμβάσεως της Βιέννης του 1969) από τα υπογράφοντα μέρη.

Δευτέρα παραβίαση: Τα σύνορα του παρεμβληθέντος κράτους της ΠΓΔΜ δεν δύνανται να θεωρηθούν έγκυρα άνευ αναγνωρίσεως και προσυπογραφής των από την αρμοδία Διμερή Ελληνο-Σερβική Επιτροπή. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτή η πράξις, τα Σκόπια οφείλουν να αποκηρύξουν την ονομασία «Μακεδονία» διότι τοιαύτη επαρχία ή περιοχή δεν υφίστατο προ της υπογραφής της Συνθήκης του Βουκουρεστίου στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εις την γεωγραφικήν εδαφικήν περιοχήν όπου ευρίσκονται οι σημερινές βαλκανικές χώρες. Οι μόνες διοικητικές ενότητες οι οποίες υφίσταντο εις την περιοχήν επί οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήσαν: 1) το βιλαέτι του Κοσσόβου και Μετοχίων 2) το βιλαέτι του Μοναστηρίου και 3) το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης.

Τρίτη παραβίαση: Βάσει των πέντε Πρωτοκόλλων και Συμφωνιών, Ελλάδα και Σερβία (άρθρα 4, 5 και του υπ. αριθ. 9 Πρωτοκόλλου της 25ης Ιουλίου/7 Αυγούστου 1913 Συνδιασκέψεως του Βουκουρεστίου), έχουν έννομον συμφέρον να καθορίσουν το όνομα και τα σύνορα του ενδιαμέσου κράτους, εάν αποφασίσουν τελικώς για την ύπαρξίν του. Αυτό έγινε παρεμβατικώς από την Σερβία, και γίνεται τώρα με την Συμφωνία των Πρεσπών από την Ελλάδα, αλλά ως προσύμφωνο. Η Σερβία και η Ελλάδα, όμως, έχουν έννομον συμφέρον να απαιτήσουν i) όχι μόνον να γίνει ουδέτερη μία βλαπτική προς αυτές ονομασία (π.χ. μια ονομασία που θα περιλαμβάνει όρους όπως Σερβία ή Μακεδονία), αλλά και: ii) τροποποίηση των συνόρων iii) τροποποίηση του Συντάγματος, iv) ελεύθερη διέλευση/Διάδρομο-Ζώνη Ελλάδος-Σερβίας v) μέτρα προστασίας δικαιωμάτων της της ελληνικής μειονότητος, όπως και αντιστοίχως της σερβικής μειονότητος, που διαβιούν στο έδαφος του νέου αυτού κράτους και vi) ρύθμιση των εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Τετάρτη παραβίαση: Τα Σκόπια δεν έχουν νόμιμη ονομασία ούτε νόμιμα σύνορα, εφόσον αυτά είναι αποτέλεσμα κεκτημένου των στρατευμάτων της Ελλάδος και της Σερβίας το 1913 (βάσει των άρθρων 1, 2, 3 της Συνθήκης του Βουκουρεστίου 1913).

Πέμπτη παραβίαση: Υπάρχει θέμα προστασίας της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, όπως και προστασίας της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς στα Σκόπια, όπου μετά από την απόσυρση των σερβικών στρατευμάτων, η Ελλάς παραμένει διαθέτουσα ισχυρά συμβατικά δικαιώματα επί των περιοχών της Αχρίδος, Μοναστηρίου, επί των περιχώρων Κιτσέβου, Κρουσόβου, Πριλάπου (Περλεπές), Καβάρτατσι, Στρώμνιτσας, Γευγελής».

Συνοπτικώς, δυνάμεθα να ισχυρισθούμε ότι:

Η δημιουργία των Σκοπίων παραβιάζει το Πρωτόκολλον των Αθηνών, την Ελληνο-Σερβικήν Συμφωνία και το Οριοθετικόν Πρακτικόν Βενιζέλου – Πάσιτς του 1913
Η ύπαρξις και δημιουργία των Σκοπίων κινείται εις απολύτως αντίθετον τροχιάν από τα οριζόμενα από την Συνθήκη Βουκουρεστίου 1913

Τα σύνορα των Σκοπίων με την Ελλάδα δεν έχουν την δέουσα νομική κατοχύρωση.
Η Ελλάς έχει ιστορικά, εδαφικά και μειονοτικά δικαιώματα επί του Νοτίου Τμήματος των κρατογενετικού τεχνήματος Σκοπίων, το οποίο αποτελεί τηναλύτρωτη, ελληνική, Βόρεια Μακεδονία!

Η οιαδήποτε νομιμοποίηση ή αναγνώριση ή ονομασία όπως και τα όρια των συνόρων του εκ τεχνηματικής κρατογενέσεως προκύψαντος αυτού κρατιδίου, πρέπει να καθορισθούν μέσω Βαλκανικού Συμφώνου, με την υπογραφή Σερβίας και Ελλάδος και την προσυπογραφή του από τα Σκόπια! Άλλωστε, η Βουλγαρία έσπευσε ήδη να υπογράψει Συνθήκη Φιλίας με το κρατίδιο, επιλύοντας προς όφελός της διμερή θέματα όπως το θέμα της Μακεδονικής Εθνικότητος, την οποίαν δεν αναγνωρίζει ως πραγματικώς υφισταμένην.

Οιαδήποτε πιθανή νέα διαπραγμάτευσις, θα πρέπει να λάβει σοβαρώς υπόψιν τα ανωτέρω και να τα τοποθετήσει εις την τράπεζα των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια. Μόνον έτσι θα υπάρξει κοινώς αποδεκτή λύσις για τους Λαούς των δύο πλευρών, αλλά κυρίως για τον Ελληνικόν Λαόν ο οποίος μέχρι στιγμής ουδέποτε ηρωτήθη.

slpress
[next]
Ακυρώνεται η Συμφωνία των Πρεσπών μετά την κύρωσή της; – 4ο


Λάθη, ατέλειες και παραλήψεις της διαδικασίας υπογραφής και της ουσίας του κειμένου της Συμφωνίας των Πρεσπών έχουν επισημανθεί και από σειρά έγκριτων νομικών. Ο ομότιμος Καθηγητής της Νομικής κ. Γ. Κασιμάτης έγραψε ότι «η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη ως αντίθετη σε διατάξεις δημοσίου διεθνούς δικαίου και σε συνταγματικές διατάξεις».

Τόνισε ότι η συμφωνία είναι άκυρη, «επειδή δεν πληροί τους όρους της διαφάνειας, της αλήθειας και της ακρίβειας του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αλλά και διότι δεν μπορεί να υπάρξει έγκυρη συμφωνία, με την οποία να αναγνωρίζονται εθνότητα και γλώσσα, που δεν έχουν αναγνωριστεί διεθνώς. Επεσήμανε ότι ανεξαρτήτως των λοιπών νομικών κωλυμάτων δεν μπορεί να ισχύσει οποιαδήποτε συμφωνία που αναγνωρίζει μη υφιστάμενη εθνότητα, στηριζόμενη σε αποδεδειγμένα ιστορικά ψεύδη και αντεπιστημονική απόπειρα σφετερισμού της ιστορικής κληρονομίας άλλου κράτους, καθώς και ότι η Συμφωνία των Πρεσπών συνιστά ένα βήμα επιβολής των σχεδίων των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο ακόμα και την εδαφική ακεραιότητας της χώρας μας».

Ο δικηγόρος Αθηνών Σαράντος Θεοδωρόπουλος, εξέθεσε συνοπτικά τους λόγους ακυρότητας της Συμφωνίας ως ακολούθως: Η Σύμβαση είναι ένα προβληματικό κείμενο από νομοτεχνική άποψη διότι:
  • «Αντιβαίνει ευθέως στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη Ιθαγένειας (Στρασβούργο 11,1997), όπου καθορίζεται ότι κατά τη συνομολόγηση διατάξεων περί ιθαγένειας , λαμβάνεται υπ΄ όψιν το νόμιμο συμφέρον λαών, κρατών και ατόμων (π.χ. μακεδονική εθνότητα και γλώσσα).
  • Αναθεωρεί το Πρωτόκολλο των Αθηνών 1913, τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, και τη Συνθήκη της Λωζάνης, χωρίς τη σύμπραξη της αντισυμβαλλομένης στις 2 πρώτες συμβάσεις Σερβίας, και δυναμιτίζει το status quo της βόρειας συνοριακής γραμμής της χώρας.
  • Αντιβαίνει στις συμβάσεις περί προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Χάγη1954) που έχουν κυρωθεί με νόμους 360/1976, 3028/2002 , συμβάσεις της UNESCO για την πολιτιστική κληρονομιά ν. 3251/2006 και άλλες ενώ επιφέρει σύγχυση της πολιτιστικής ταυτότητα μεταξύ των δύο εθνών.
  • Παραχωρεί αναίτια την αναγνώριση της fYROM σε περίκλειστο ηπειρωτικό κράτος, ενώ οποιαδήποτε τέτοια δικαιώματα αν τα έχει προβλέπονται με προϋποθέσεις από τις συνθήκες για το δίκαιο της θάλασσας.
  • Καταρτίστηκε με μυστική διπλωματία.
  • Δεν προβλέπει ποια άρθρα του συντάγματος της γείτονος πρέπει να αλλάξουν.
  • Δεν προβλέπει ανάλογη δημοψηφισματική δυνατότητα για τον Ελληνικό Λαό, όπως προβλέπει για το Λαό της FYROM.
  • Παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα για τη διεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και τις εμπορικές επωνυμίες και σήματα.
  • Πρέπει να κυρωθεί με πλειοψηφία 2/3 της Βουλής κατά το άρθρο 28§2 Συντάγματος.
  • Παραχωρεί αναίτια με το άρθρο 19 §2 αυτόματη προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για τα θέματα της Συμφωνίας χωρίς να θέτει χρονική ρήτρα εφαρμογής, ενώ το γενικό της συμφωνίας φαντάζει επικίνδυνο για το τί θα θέλει να φέρει ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου η πΓΔΜ.
  • Πριν την κύρωση δεν μπορεί να παράξει έννομα αποτελέσματα και πολιτικά τετελεσμένα για τη χώρα.
  • Πρέπει να ερωτηθεί ο Ελληνικός Λαός με δημοψήφισμα, αφού το ίδιο προβλέπεται και για τον Λαό της πΓΔΜ στα πλαίσια της αμοιβαιότητας».
Η εγκυρότητα του δημοψηφίσματος
Όπως έχει αναφέρει ήδη ο Β. Καρακωστάνογλου στο SLpress.gr και έχει πολλαπλώς επαναλάβει στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και ο γράφων, «το δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ αποτελεί δεσμευτικόν όρο της Συμφωνίας των Πρεσπών για τη συναίνεση της Ελλάδος όσον αφορά την ένταξη του γειτονικού κράτους στο ΝΑΤΟ όπως προκύπτει σαφώς από το άρθρο 2, § 4.β.ii της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση, μετά την κύρωση της Συμφωνίας από τα Σκόπια (που έγινε ήδη τον Ιούνιο): Πρώτον, να δώσει την συναίνεσή της για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ και δεύτερον να συμφωνήσει ώστε το ΝΑΤΟ να απευθύνει πρόσκληση ένταξης προς τα Σκόπια. Η δεύτερη αυτή υποχρέωση της Ελλάδος, όμως, τελεί υπό δύο όρους: ‘πρώτον, της έκβασης δημοψηφίσματος συνάδουσας με την παρούσα Συμφωνία’, εάν αποφασίσουν την διεξαγωγή του τα Σκόπια και ‘δεύτερον, της ολοκλήρωσης των συνταγματικών τροποποιήσεων, που προβλέπονται στην παρούσα Συμφωνία’. Όταν αυτά ολοκληρωθούν, η Ελλάδα θα κυρώσει το Πρωτόκολλο για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, ταυτόχρονα με τη διαδικασία κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών».

Συνεπώς, προκύπτει αβιάστως το συμπέρασμα ότι η Ελλάς δεν έπρεπε σε καμμία περίπτωση να παραχωρήσει συναίνεση ενάρξεως της διαδικασίας έντάξεως των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, πράγμα το οποίον απεδείχθη περιτράνως και με το μή έγκυρον δημοψήφισμα το οποίον διεξήχθη στην ΠΓΔΜ. Έπρεπε λοιπόν να γίνει ορθή ανάγνωση του όρου «χωρίς καθυστέρηση» της Συμφωνίας και να ερμηνευθεί, όπως αναφέρει ο Καρακωστάνογλου: «αφού θα έχουν εκπληρωθεί οι δύο προϋποθέσεις για θετική έκβαση του δημοψηφίσματος και για την συνταγματική τροποποίηση».

Και είναι πολύ σημαντικό να τονισθεί ότι το δημοψήφισμα αυτό αποτελεί δεσμευτικόν όρον της Συμφωνίας και ότι με αυτήν την ιδιότητα ενετάχθη στο κείμενο της Συμφωνίας, άλλως δεν είχε ουδένα λόγο εντάξεως. Επίσης, μέχρι την διαπίστωση του ακύρου, λόγω ανεπαρκούς συμμετοχής, αποτελέσματός του (36,91%), ουδέποτε ο κ. Ζάεφ το χαρακτήρισε ως συμβουλευτικόν, πράγμα όμως το οποίον έπραξε κατά κόρον μετά την καταγραφήν του αποτελέσματός του, το οποίον απεδείκνυε την ακυρότητά του. Τα μετέπειτα επιχειρήματα περί συμβουλευτικής φύσεως του διεξαχθέντος δημοψηφίσματος» καταρρίπτονται:
  • Από το άρθρο 73 του Συντάγματος των Σκοπίων, το οποίον και ορίζει σαφώς ότι μόνον με την συμμετοχήν του 50% του συνόλου του εκλογικού σώματος, το δημοψήφισμα θεωρείται έγκυρον.
  • Από την σαφή μνεία εις το αυτό άρθρον ότι τα δημοψηφίσματα είναι δεσμευτικά.
  • Ως δεσμευτικά δεσμεύουν την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο προς την συνταγματικώς θεμελιώδη κατεύθυνση του σεβασμού της λαϊκής βουλήσεως. Άρα η εκτελεστική εξουσία δεν δύναται να παραβεί και να αγνοήσει την αρνητικώς και δεσμευτικώς κατά το Σύνταγμα εκφρασθείσα λαϊκή βούληση ως προς το περιεχόμενον της Συμφωνίας των Πρεσπών και συνεπώς παραβαίνουσα την θεμελιώδη απαίτηση του Συντάγματος. Άλλωστε, από την πλευρά του, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του VMRO-DPMNE, Ιλία Ντίμοφσκι ισχυρίστηκε ότι μετά την πολύ μεγάλη αποχή που σημειώθηκε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 30 Σεπτεμβρίου, «η παρούσα σύνθεση της Βουλής δεν νομιμοποιείται να αποφασίσει για την αλλαγή του Συντάγματος».
Εξεταστέα παράβαση άρθρων 49 και 10
Άρα, οιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια δεν είναι έγκυρη εξ αιτίας των παραβάσεων αυτών των θεμελιωδών συνταγματικών θεσφάτων, πράγμα που αποτελεί εξαπάτηση και δολίαν συμπεριφοράν έναντι του Κοινοβουλίου και του Λαού της ΠΓΔΜ και ως εκ τούτου εμπίπτει στα προβλεπόμενα υπό του άρθρου 49 της Σ.τ.Β Περί του Δικαίου των Συνθηκών.

Συνεπώς, το άκυρον του δημοψηφίσματος όχι μόνον συνιστά λόγον ακυρότητας της κακώς δοθείσης ελληνικής εγκρίσεως περί ενάρξεως των διαδικασιών εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Δημιουργεί, όμως, εμφανείς και προδήλους λόγους γενικοτέρας ακυρώσεως της ίδιας της Συμφωνίας εφόσον δεν πληροί τους υπ’ αυτής προβλεπόμενους όρους. Αυτό βεβαίως μπορεί να το πράξει μια επόμενη κυβέρνηση βάσει των επιταγών του Διεθνούς Δικαίου.

Οι ανωτέρω περιγραφείσες ακυρότητες, αποτελούν επίσης και παράβαση των προβλεπομένων από το άρθρον 10 της Σύμβασης της Βιέννης, το οποίο προβλέπει ότι: «Το κείμενον της συνθήκης καθίσταται αυθεντικόν και οριστικόν (α) κατά την διαδικασίαν την προβλεπομένην εν τω κειμένω…», η οποία όμως δεν ετηρήθη από πλευράς της Κυβερνήσεως της ΠΓΔΜ, όπως απεδείχθη ανωτέρω.

slpress

Κατεβάστε ολόκληρη την ανάλυση του καθηγητή Ιωάννη Μάζη, Ακυρώνεται η Συμφωνία των Πρεσπών μετά την κύρωσή της;
Edit

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

loading...
Από το Blogger.