Οι Γερμανοί τα θέλουν όλα! - Η Γερμανία είναι η πηγή των προβλημάτων της Ευρώπης


Η Ιστορία αλλά και η πρόσφατη πικρή εμπειρία της μνημονιακής περιπέτειας της χώρας μας έχουν αποδείξει ότι όλα μπορούν να αλλάξουν στην πολιτική και στις διεθνείς σχέσεις - πλην της συμπεριφοράς των Γερμανών. Αυτή παραμένει πεισματικά ίδια από την εποχή του Αλάριχου μέχρι τον Χίτλερ και τη Μέρκελ.

Οι Γερμανοί θεωρούν αυτονόητο ότι οι άλλοι υπάρχουν για να τους δίνουν όσα χρειάζονται, ώστε να νιώθουν ασφαλείς και κυρίαρχοι. Τώρα η βουλιμία αυτού του συνόλου εκδηλώνεται και με την υποψηφιότητα του Μάνφρεντ Βέμπερ για την προεδρία της Κομισιόν. Ο ανήκων στο κόμμα CSU, των Χριστιανοκοινωνιστών, που είναι κυβερνητικοί εταίροι του CDU, του κόμματος της Μέρκελ, είναι Βαυαρός και αν κατορθώσει να γίνει ο διάδοχος του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ θα επισφραγίσει με τον πλέον επίσημο τρόπο τη γερμανική μονοκρατορία στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στη γραφειοκρατική και πολέμια των εθνικών κρατών Ευρωπαϊκή Ένωση όλα θυμίζουν και... μυρίζουν Γερμανία. Από το κοινό νόμισμα και την τιμωρητική πολιτική σε βάρος της Ελλάδας μέχρι τη δημιουργία τεράστιων πλεονασμάτων στην οικονομία της «ατμομηχανής» της Ευρώπης.

Τώρα, το γεγονός ότι όλοι οι επικεφαλής των θεσμών της Ε.Ε. συμπεριφέρονταν σαν ενεργούμενα του Βερολίνου δεν φαντάζει αρκετό στη γερμανική ελίτ. Επιδιώκουν να αναλάβουν τα ηνία οι ομοεθνείς τους, ούτως ώστε να υλοποιούν τους σχεδιασμούς τους χωρίς καν τις τυπικές συνεννοήσεις με τους ξένους υπαλλήλους τους.

Η Κομισιόν μπορεί να μην είναι σε θέση να διαμορφώνει αυτόνομη και αυτόφωτη πολιτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά το αξίωμα του προέδρου σίγουρα δεν είναι μόνο διακοσμητικό. Διαδραματίζει και ουσιαστικό ρόλο, και δύναται να συγκαθορίσει ορισμένες αποφάσεις.

Ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι χριστιανοκοινωνιστής, παίζει τα δικά του πολιτικά παίγνια και έχει τις επιδιώξεις του, αλλά -πάνω απ' όλα- είναι ένα κομμάτι του γερμανικού κατεστημένου και τα σχέδιά του εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτής της φονικής μηχανής, η οποία δεν σέβεται τίποτε άλλο εκτός από τη δύναμη.

Δημοκρατία


Η Γερμανία είναι η πηγή των προβλημάτων της Ευρώπης

Ζεεχόφερ: Η μετανάστευση είναι η μητέρα όλων των προβλημάτων

"Η μετανάστευση είναι η μητέρα όλων των προβλημάτων", δήλωσε, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Bild, ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας και αρχηγός των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) Χορστ Ζεεχόφερ, κατά την διάρκεια κλειστής συνεδρίασης του κόμματός του στο Βρανδεμβούργο.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της εφημερίδας, τόσο ο κ. Ζεεχόφερ όσο και πολλά στελέχη του κόμματος άσκησαν κριτική "στην Καγκελαρία", για την διαχείριση της κατάστασης με την βία της άκρας δεξιάς στο Κέμνιτς.

"Πρώτα απ' όλα, το Κέμνιτς είναι μια υπόθεση βίαιου εγκλήματος" (ενν. τη δολοφονία ενός 35χρονου Γερμανού για την οποία θεωρούνται βασικοί ύποπτοι ένας Σύρος και ένας Ιρακινός), δήλωσε ο βαυαρός πολιτικός και πρόσθεσε ότι αυτό το έγκλημα δεν έπαιξε τελικά κανέναν ρόλο στη συζήτηση που γίνεται γύρω από το θέμα. "Έχω κατανόηση", είπε, "για την αγανάκτηση των πολιτών, αλλά αυτή η αγανάκτηση δεν τους καθιστά ούτε κατά διάνοια ναζί".

"Θέλουμε σταθερότητα και προσανατολισμό", δήλωσε κατά την ίδια συνάντηση ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της CSU Αλεξάντερ Ντόμπριντ και τόνισε ότι το μεταναστευτικό "είναι το θέμα που άλλαξε το πολιτικό τοπίο, δυστυχώς όχι με θετικό τρόπο, αλλά ανθρωπισμός και τάξη πάνε μαζί".

Φυσικά, ο γερμανός πολιτικός έχει δίκιο στα όσα "καταγγέλλει", αφού η κυρία Μέρκελ ήταν εκείνη που κάλεσε 1 εκατομμύριο "μετανάστες" στη Γερμανία, τοποθετώντας μια ωρολογιακή βόμβα στην γερμανική κοινωνία, σημαντικό τμήμα της οποίας σήμερα διαμαρτύρεται εντονότατα για τα όσα συμβαίνουν -και δεν λέγονται- στο εσωτερικό της Γερμανίας. Δυστυχώς, όμως, για την Γερμανία, αλλά και την Ευρώπη, η αναγνώριση ενός μέρους του προβλήματος, δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ σε λύση. Κι αυτό, επειδή, το πρόβλημα που επιμένει να μην αναγνωρίζει η Γερμανία, δεν είναι απλά η "μετανάστευση", αλλά η ανάγκη της Γερμανίας να "αποκτήσει" φτηνά εργατικά χέρια. Και αυτή η ανάγκη της γερμανικής οικονομίας δεν εστιάζεται μόνο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά επεκτείνεται ποικιλοτρόπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, επηρεάζοντας τις οικονομίες και τις κοινωνίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργώντας πλείστα όσα πολύ σημαντικά προβλήματα.

Ο κ. Ζεεχόφερ, δυστυχώς, δεν έχει αντιληφθεί (ή δεν θέλει να αναγνωρίσει δημοσίως) πως η μητέρα όλων των προβλημάτων για την Γερμανία και την Ευρώπη (στο σύνολό της, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στις χώρες της νότιας Ευρώπης) είναι και πάλι η ίδια η Γερμανία... Ας σημειωθεί πως την προηγούμενη φορά, που η Γερμανία αποφάσισε να κινηθεί εις βάρος της Ευρώπης (και όχι μόνο) υπήρξαν 80 εκατομμύρια νεκροί...

kostasxan


Η Γερμανία θέλει να ελέγξει τις «τσέπες» της Ευρώπης

Γράφει η Αγγελική Παπαμιλτιάδου

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τη διεκδίκηση πολλών κορυφαίων θέσεων στην ΕΕ, οι μάσκες έπεσαν. Το Euro2day.gr έχει αναφερθεί εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο στο ότι η Γερμανία θέλει να «αναδιαρθρώσει» όχι μόνο την ευρωζώνη αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η λέξη «αναδιάρθρωση», όμως, κρύβει πολλά και ανησυχητικά. Γιατί για το Βερολίνο, όπως επέμεναν όλο αυτό τον καιρό κορυφαίες πηγές, στόχος είναι να επιβάλει από το 2019 και μετά νέους κανόνες, υπό την απειλή ότι «ή θα υπακούσετε ή θα βγείτε εκτός».

Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, πρόκειται για μια έκφραση που χρησιμοποιήθηκε πολλάκις σε κλειστές συνεδρίες τους τελευταίους μήνες και είναι πλέον θέμα χρόνου να ακουστεί και επισήμως. Το ποιος θα κάνει την αρχή λίγη σημασία έχει, καθώς ήδη, με συγκεκριμένες και συντονισμένες διαρροές προς τον ευρωπαϊκό Τύπο και δη τον γερμανικό, το Βερολίνο έχει κάνει σαφές ότι θέλει να ελέγχει τη ροή κονδυλίων της ευρωζώνης. Και όποιος ελέγχει τα κονδύλια, ελέγχει και την οικονομία, άρα και τις πολιτικές εξελίξεις στο ευρωπαϊκό μπλοκ.

Έτσι κι αλλιώς τα γεγονότα δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια η Γερμανία είναι αυτή που επιβάλλει τις απόψεις της. Αδιαφόρησε για κοινοτικούς κανόνες και επέβαλε τους δικούς της, όπως οι διμερείς συμφωνίες για την επιστροφή προσφύγων σε Ελλάδα και Ισπανία. Την ίδια στιγμή, εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι οι Βρυξέλλες και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν κατάφεραν να αποτελέσουν το πολυπόθητο «αντίβαρο». Ο μεν επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ έχει αποτραβηχτεί, ο δε επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ εμφανίζεται να έχει «γερμανοποιηθεί».

Η -προς το παρόν χαλαρή- στήριξη της Ανγκελα Μέρκελ στην υποψηφιότητα του Μάνφρεντ Βέμπερ ως υποψήφιου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) για την Κομισιόν δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Τουλάχιστον για τους καλά γνωρίζοντες. Εάν το ΕΛΚ έρθει πρώτο στις ευρωεκλογές, όπως όλα δείχνουν, ο υποψήφιός του θα πάρει την προεδρία της Κομισιόν. Άρα και τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων που συνεπάγεται η θέση.

Με τον επίσης Γερμανό Κλάους Ρέγκλινγκ στο τιμόνι του νέου ESM, η Γερμανία de facto θα διαχειρίζεται τις θέσεις όπου υπάρχει χρήμα στην ΕΕ. Με άλλα λόγια, δηλαδή, θα ελέγχει τους δύο πυλώνες εκροής χρημάτων της ΕΕ.

Η «διάλυση» του γραφείου Γιούνκερ

Μετά το ταξίδι του προέδρου της Κομισιόν στις ΗΠΑ τον Ιούλιο, όπου υποτίθεται πέτυχε «ιστορική συμφωνία» για το εμπόριο με τον πρόεδρο Τραμπ (η οποία ωστόσο εν τοις πράγμασι αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από ένας οδικός χάρτης συζητήσεων χωρίς τελικές δεσμεύσεις και ήδη καταρρέει με την πρόσφατη διαφωνία στο θέμα της εισαγωγής βοδινού κρέατος), έπεσε και η μάσκα του κ. Γιούνκερ. Τότε γράφαμε για «γερμανοκρατία» στο γραφείο του, που απροκάλυπτα ακολουθούσε τη συγκεκριμένη ατζέντα. Με τις ευλογίες του ιδίου πάντα. Μια στροφή που έχει προκαλέσει εύλογα ερωτήματα στις τάξεις κάποιων υποστηρικτών του.

Καλά πληροφορημένες πηγές ανέφεραν στο Euro2day.gr ότι η υποψηφιότητα Βέμπερ ήταν στα σκαριά εδώ και ένα χρόνο, με συνεχείς διαβουλεύσεις Γιούνκερ-Βέμπερ-Ντολ στο Στρασβούργο και με δείπνα στις Βρυξέλλες. Στο ίδιο πλαίσιο, η επιβολή του πρώην προσωπάρχη του, Μάρτιν Σαλμάγιερ, ως γενικού γραμματέα της Κομισιόν, παρά την πλήρη αντίθεση των περισσότερων επιτρόπων και εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήταν προσχεδιασμένη, όπως γνωρίζουμε εδώ και οκτώ μήνες, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, που μιλούσαν «για προσωπική απόφαση της τελευταίας στιγμής του κ. Γιούνκερ».

Η τοποθέτηση του, επίσης Γερμανού, Σαλμάγιερ ανήκει στο πλάνο της γερμανικής επιβολής θέσεων στην ΕΕ, λένε οι πληροφορίες, που συμπληρώνουν ότι ο ίδιος εκτιμά ότι θα διατηρήσει τη θέση για… δέκα χρόνια. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι δημοφιλής, δεν έχει πολιτική πείρα και όπως τον περιγράφουν πολλοί δημοσιογράφοι είναι αλαζονικός στη συμπεριφορά και «επικίνδυνος», καθώς έχει κάνει ουκ ολίγες γκάφες (μέσω twitter) που κόστισαν στον κ. Γιούνκερ, ο οποίος έγινε δέκτης παραπόνων από ηγέτες κρατών της ΕΕ.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την προηγούμενη συνάντηση του ΕΛΚ, όταν ο κ. Γιούνκερ αναγκάστηκε να υπερασπιστεί τον διορισμό του Γερμανού Σαλμάγιερ -εν μέσω έντονων αντιπαραθέσεων-, λέγοντας ότι θα υπέβαλε παραίτηση, εάν απομακρυνόταν ο άπειρος Σαλμάγιερ από τη νέα του θέση.

Η -αδικαιολόγητη για πολλούς- αυτοπεποίθηση του Γερμανού δημιουργεί εύλογες απορίες, δεδομένου, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει τρόπος αντικατάστασής του: Εάν υπάρχει ομόφωνη απόφαση του νέου Κολεγίου των Επιτρόπων και του νέου προέδρου της Κομισιόν, τότε ο κ. Σαλμάγιερ φεύγει. Κατά τις ίδιες πηγές πληροφοριών, ο Γερμανός είναι πεπεισμένος ότι θα μείνει. Και αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:

1. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν να είναι Γερμανός, που σημαίνει ότι παραλύει εκ των πραγμάτων το Κολέγιο των Επιτρόπων ή

2. Να παραμείνει ακόμα και εάν η θέση πάει σε άλλη χώρα, καθώς ο Γερμανός επίτροπος δεν πρόκειται να ψηφίσει υπέρ της αποπομπής του, μην αφήνοντας περιθώρια για ομοφωνία.

Πηγές με γνώση των όσων εξελίσσονται στις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι το πραγματικό αφεντικό του κ. Σαλμάγιερ ουδέποτε ήταν ο κ. Γιούνκερ. Ηταν ο Γιόσεφ Ντολ, πρόεδρος του ΕΛΚ, και ο Μ. Βέμπερ. Αυτοί τον κράτησαν στην Κομισιόν όταν οι συγκρούσεις με τον Γιούνκερ (τον δεύτερο χρόνο) ήταν συχνές. Γι' αυτό με ευκολία παρέκαμπτε τον κ. Γιούνκερ, ενώ ακόμα και με τη νέα του θέση ως ΓΓ της Κομισιόν συνέχιζε να διευθύνει το γραφείο του προέδρου της Κομισιόν (εκμηδενίζοντας τον ρόλο της νέας προσωπάρχη Κλάρας Μαρτίνεζ) και να τον συνοδεύει σε ταξίδια (μόνο τον Ιούλιο ταξίδεψε σε Κίνα, Ιαπωνία και ΗΠΑ) χωρίς ουσιαστικά λόγο, καθώς στο ταξίδι ήταν και οι αρμόδιοι επίτροποι.

Από την αρχή της θητείας του ο Γερμανός Σαλμάγιερ φρόντιζε να «αδειάζει» τον κ. Γιούνκερ με διαρροές για τη σημασία του στη λειτουργία της Κομισιόν. Χαρακτηριστικές είναι κινήσεις όπως αυτή κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην Ουάσινγκτον, όπου αμέσως μετά τη συνάντηση Γιούνκερ-Τραμπ έκανε ανεπίσημη ενημέρωση στους δημοσιογράφους ο ίδιος ο κος Γιούνκερ. Στη διπλανή αίθουσα περίμενε ο κ. Σαλμάγιερ, όπου έκανε αμέσως μετά τη δική του προσωπική ενημέρωση στους δημοσιογράφους (ακόμα και μέσω τηλεφώνου σε όσους δεν ήταν εκεί). Μάλιστα η προσπάθεια που έγινε για τη διακωμώδηση του Ντόναλντ Τραμπ (ότι δηλαδή ο κ. Γιούνκερ πήγε στη συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο με καρτελάκια, ώστε να τα κατανοήσει ο «βλαξ» κ. Τραμπ) διέρρευσε στον διεθνή Τύπο.

Πηγές από την Ουάσινγκτον αντέδρασαν και ανέφεραν στο Euro2day.gr ότι αυτό θα κοστίσει πολύ στην Κομισιόν, γιατί ο «πρόεδρος Τραμπ δεν ξεχνά». Και η εμπιστοσύνη που δημιουργήθηκε μεταξύ του κ. Γιούνκερ και του κ. Τραμπ πήγε περίπατο, μετά από ένα ακόμη λάθος του ΓΓ της Κομισιόν...

Μετά το συμβάν του κ. Γιούνκερ στο ΝΑΤΟ και το πρόβλημα υγείας που ανέκυψε, ο κ. Σαλμάγιερ, όπως αναφέρουν πολλές πηγές στην Κομισιόν, ανεξαρτητοποιήθηκε τελείως, αφήνοντας εμμέσως πλην σαφώς να εννοηθεί ότι αυτός πλέον κάνει κουμάντο. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Ματαίως, ωστόσο, ο εκπρόσωπος Τύπου του κ. Γιούνκερ, Μαργαρίτης Σχοινάς, προσπαθεί να «περάσει» στον ευρωπαϊκό Τύπο ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν είναι «ο τελευταίος μεγάλος ηγέτης της Ευρώπης». Αυτή ήταν αρχικά η γραμμή που ήθελε να περάσει ο ίδιος ο κ. Γιούνκερ. Η αλλαγή στάσης του όμως δεν αφήνει περιθώρια για να χτιστεί τέτοιος «μύθος».

Ο «αγαπητός» κ. Βέμπερ

Οποιος δεν γνωρίζει τον κ. Βέμπερ, καλό θα ήταν να δει τις δηλώσεις που έκανε τα τελευταία χρόνια, που φθάνουν τα όρια της ασέβειας, όχι μόνο προς τις ελληνικές κυβερνήσεις (ακόμα και προς τον Αντ. Σαμαρά, που ανήκει στο ΕΛΚ) αλλά σε όλα τα καίρια θέματα όπως το Brexit. Φίλοι και εχθροί τον αποκαλούν «μικρό δικτάτορα», καθώς εκτιμούν ότι δεν μπορεί να δείξει ευελιξία σε οτιδήποτε δεν είναι γερμανική θέση.

Βεβαίως, η υποψηφιότητά του κρύβει πολλά. Οι στοχευμένες διαρροές κάνουν λόγο για έναν ακραία δεξιό υποψήφιο, που μπορεί να συγκεντρώσει ψήφους από τα εθνικιστικά κόμματα.

Κορυφαίος παράγοντας της Κομισιόν, όμως, μας ανέφερε ότι ακόμα η κα Μέρκελ εξετάζει την ιδέα να είναι αυτή υποψήφια. «Αυτό που την προβληματίζει είναι ότι οι θέσεις πλέον δίνονται μέσω ευρωεκλογών καθώς θέλει να είναι η μόνη υποψήφια, ως η μέση λύση ώστε να κατευνάσει τις όποιες διαμαρτυρίες για τον κ. Βέμπερ. Και θέλει σίγουρα να κερδίσει. Ξέρει όμως ότι δεν είναι πλέον δημοφιλής στην Ευρώπη».

Ο κ. Γιούνκερ όμως εμφανίζεται έτοιμος να κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώστε να σπρώξει όποιον Γερμανό μπορεί στην προεδρία της Κομισιόν. Κι ας φέρεται να υποσχέθηκε στον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν την προεδρία της Κομισιόν πριν από 8 μήνες.

Μια ματιά στο πρόγραμμά του αυτή την εβδομάδα (την πρώτη επίσημη εβδομάδα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές) αίρει και τις τελευταίες επιφυλάξεις. Τη Δευτέρα, συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΕΛΚ Γιόσεφ Ντολ. Την Τρίτη, πήγε στο Βερολίνο για γεύμα εργασίας με την Ανγκελα Μέρκελ, όπου πήρε «γραμμή» για το τι θα πει στην ομιλία του Speech of the Union την επόμενη εβδομάδα στο Στρασβούργο. Την ίδια μέρα, συναντήθηκε με την επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του ΕΛΚ! Την Τετάρτη, είδε τον «επικεφαλής» της Ανω Αυστρίας. Και την Παρασκευή, θα παραθέσει γεύμα στους επικεφαλής των αντιπροσωπειών της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Αυτούς που σε δημοσιογραφικά και πολιτικά πηγαδάκια ονόμαζε «άχρηστους, που δεν είχε χρόνο να τους δει ποτέ, όσο και να τον παρακαλούσαν».

Προσπαθώντας να εξηγήσουν τη στάση του επικεφαλής της Κομισιόν, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει στην πλάτη του δύο μεγάλα σκάνδαλα να αντιμετωπίσει στο Λουξεμβούργο. Και ιδιαίτερα αυτό των υποκλοπών. Πολλοί τον περιμένουν στη γωνία, όταν πλέον θα είναι «πρώην» και όχι τόσο ισχυρός, ώστε να προχωρήσουν στην πολυαναμενόμενη δίκη. Υπό αυτό το πρίσμα, λένε οι ίδιοι, αποφάσισε να αφιερώσει τον τελευταίο του χρόνο με το να κάνει κρίσιμες συμμαχίες με γερμανικό άξονα που έχει άμεση επιρροή στα δρώμενα του Λουξεμβούργου. Γι' αυτό και έχει αποτραβηχτεί εδώ και πολλούς μήνες από τα τρέχοντα θέματα της Κομισιόν και παρεμβαίνει μόνο εκεί που θεωρεί ο ίδιος ότι τον συμφέρει. Υπό αυτό το πρίσμα, το γραφείο του έχει καταντήσει στρατηγείο του ΕΛΚ, τη στιγμή μάλιστα που η θητεία του λήγει σε 14 μήνες και εκ της θέσεως, ο πρόεδρος της Κομισιόν πρέπει να υπηρετεί τους Ευρωπαίους πολίτες στους οποίους είναι υπόλογος.

Ακόμα και για τον γερμανικό Τύπο, όμως, οι κινήσεις του προέδρου της Κομισιόν προκαλούν απορίες. Οσο για το ταξίδι στις ΗΠΑ, ακόμα και μερίδα του γερμανικού Τύπου παραδέχθηκε ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα «δωράκι» στην κα Μέρκελ, ώστε να σταματήσουν έστω και προσωρινά οι απειλές Τραμπ για επιβολή φόρου στα γερμανικά αυτοκίνητα.

Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Γιούνκερ συμβουλεύτηκε μόνο τους ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας της Αυστρίας και της Ολλανδίας για το τι θα παρουσιάσει στον Αμερικανό πρόεδρο. Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της Κομισιόν δεν είχε την έγκριση της ΕΕ για να διαπραγματευτεί.

Η μυστική συνάντηση του καλοκαιριού

Οι εξελίξεις έχουν προβληματίσει μεγάλη μερίδα αξιωματούχων της ΕΕ. Και ιδιαίτερα μετά τη συντεταγμένη επίθεση προς την Ιταλία. Ξαφνικά, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η Κομισιόν «θυμήθηκε» ότι η Ιταλία έχει υψηλό χρέος και πρέπει να λάβει μέτρα για να το περιορίσει.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές του Euro2day.gr, έξι ισχυροί παράγοντες και κορυφαίοι αξιωματούχοι της ΕΕ συναντήθηκαν την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου για να συζητήσουν τις γερμανικές βλέψεις και τα τεκταινόμενα. Δημιούργησαν ένα αντι-μπλοκ, που στόχο έχει την οργανωμένη καμπάνια στην Ευρώπη, ώστε να αντιληφθούν οι πολίτες τις συνέπειες της ψήφου τους, αλλά και να μπλοκάρουν τις επεκτατικές βλέψεις του Βερολίνου στον έλεγχο των χρημάτων της ΕΕ.

Ήδη αυτή η ομάδα έχει «τρίξει τα δόντια». Η Ευρωπαία επίτροπος διοίκησης Εμιλι Οράιλι φέρεται να κρατά στα χέρια της σε βάθος έρευνα, στην οποία αποκαλεί τον διορισμό του Σαλμάγιερ ως «παράβαση κανόνων», αναφέροντας ότι οι Βρυξέλλες απέτυχαν να ακολουθήσουν τις σωστές διαδικασίες για τον διορισμό. Η έκθεση γράφει ότι ο κ. Γιούνκερ «έβαλε σε κίνδυνο την ομαλή διοικητική λειτουργία και με αυτό τον τρόπο έβαλε σε κίνδυνο τη δημόσια εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων πολιτών στις διαδικασίες». Η κα Οράιλι αναφέρεται σε αποκαλύψεις που διέρρευσαν από το Κολέγιο των Επιτρόπων για τον διορισμό και τις δημόσιες διαμαρτυρίες μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που χαρακτήρισαν τη μέθοδο Γιούνκερ ως «πραξικοπηματική».

Euro2day


Το πρόβλημα του Τσέμνιτς για τη Γερμανία

Της Judy Dempsey

Από κάθε άποψη, το Τσέμνιτς ομολογουμένως δεν είναι μια όμορφη πόλη. Θυμάμαι ότι την επισκέφθηκα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν αυτό το κομμάτι της Ανατολικής Γερμανίας ήταν σε τροχιά μιας μεγάλης αναστάτωσης. Αυτή η πόλη, με σπίτια σε πυκνές πολυκατοικίες, ήταν, για να το πούμε ήπια, άσχημη. Ενώ η κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου το 1989 χαιρετίστηκε με χαρά, αυτό που ακολούθησε σε περιοχές όπως το Τσέμνιτς αποδείχθηκε καταστροφικό για τον τοπικό πληθυσμό.

Αυτό το τμήμα της Σαξονίας επλήγη σημαντικά από τη ριζική αναδιάρθρωση της οικονομίας που έλαβε χώρα στις αρχές του 1990. Οι τεράστιες μη ανταγωνιστικές βιομηχανίες, από εργοστάσια χημικών μέχρι και διυλιστήρια πετρελαίου, έκλεισαν σχεδόν σε μια νύχτα. Πολλές χιλιάδες ανθρώπων έμειναν χωρίς δουλειά. Οι μορφωμένοι, ιδιαίτερα νέες γυναίκες, έφυγαν από αυτό το τμήμα της χώρας για να εργαστούν στη Δυτική Γερμανία. Η δυσαρέσκεια ήταν εμφανής.

Οι πρόσφατες αναταραχές στο Τσέμνιτς, που προκλήθηκαν από το μαχαίρωμα μέχρι θανάτου ενός Γερμανού από έναν Ιρακινό και από έναν Σύριο, και οι δύο αιτούντες άσυλο, έφεραν τα πάντα στην επιφάνεια.

Για αρκετά χρόνια οι πολιτικές ελίτ στη Σαξονία ήταν σε άρνηση για το τι συμβαίνει σε αυτό το κρατίδιο. Κατατάσσεται στο Νούμερο 1 της λίστας στη Γερμανία για εγκλήματα μίσους εναντίον ξένων. Επίσης "ανάθρεψε" το National Socialist Underground (NSU), μια τρομοκρατική δεξιά οργάνωση που μεταξύ 2000-2007 δολοφόνησε εννέα μετανάστες και μία αστυνομικό. Υπάρχουν ακόμη και τα νεό-ναζιστικά κινήματα με ισχυρά άτυπα δίκτυα, είτε είναι σε ποδοσφαιρικούς συλλόγους είτε σε δεξιά ροκ συγκροτήματα.

Επειδή οι πολιτικές ελίτ ήταν σε άρνηση, συχνά έκαναν τα στραβά μάτια στην άνοδο ακροδεξιών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένου του Pegida, ενός κινήματος εναντίον των ξένων, και του AfD, το οποίο συνεχώς αυξάνει την επιρροή του και έχει γίνει πλέον από ένα ευρωσκεπτικιστικό κόμμα, σε ένα κυνικό, εθνικιστικό κίνημα που έχει ισχυρά αντισημιτικά συναισθήματα.

Τέτοιες αντί-σημιτικές απόψεις δεν εκφράστηκαν στη διάρκεια των ταραχών στο Τσέμνιτς. Αντιθέτως, ο θυμός τους απευθυνόταν σε πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή –σε οποιονδήποτε φαινόταν διαφορετικός. Πάνω από όλα, ο θυμός κατευθυνόταν προς την αστυνομία και τους πολιτικούς. Όσοι μίλησαν στα ΜΜΕ την προηγούμενη εβδομάδα, έκαναν λόγο για έλλειψη ασφάλειας, ότι δεν νιώθουν ασφαλείς, και ότι οι ανησυχίες τους δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Απουσίαζε οποιοσδήποτε διάλογος με τους ντόπιους. Κάθε συζήτηση για το ρόλο των κρατικών θεσμικών οργάνων ήταν εκτός ατζέντας. Όταν ο πρωθυπουργός της Σαξονίας, Michael Kretschmer, διοργάνωσε μια συνάντηση στο δημαρχείο την προηγούμενη εβδομάδα, ο Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός γιουχαΐστηκε από ένα κοινό που ξεκάθαρα δεν εμπιστευόταν τον ίδιο ή τα κρατικά θεσμικά όργανα.

Μερικά παραδείγματα.

Ένα τηλεοπτικό συνεργείο της δημόσιας τηλεόρασης ZDF είχε βιντεοσκοπήσει διαδηλώσεις τον Αύγουστο, που διοργάνωσε το Pegida στην πρωτεύουσα του κρατιδίου, Δρέσδη. Ένας από τους διαδηλωτές φώναζε και απαιτούσε να μην βιντεοσκοπηθεί. Το συνεργείο κρατήθηκε από την αστυνομία για 45 λεπτά. Αργότερα αποδείχθηκε ότι ο διαδηλωτής δεν ήταν άλλος από έναν αξιωματούχο που εργάζεται στη δημόσια υπηρεσία εγκληματικών ερευνών.

Στη διάρκεια των διαδηλώσεων του Τσέμνιτς, ένας αξιωματούχος στον κλάδο της Δικαιοσύνης τράβηξε μια φωτογραφία του εντάλματος σύλληψης των δύο ανδρών από το Ιράκ και τη Συρία. Στη συνέχεια παρανόμως έδωσε στη δημοσιότητα τα πλήρη ονόματά τους και τα ονόματα των μαρτύρων και των δικαστών που εμπλεκόταν, και στη συνέχεια το διέδωσε μέσω δεξιών accounts στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ποιος γνωρίζει την έκταση της υποστήριξης που υπάρχει στα κρατικά θεσμικά όργανα, για τέτοια δεξιά κινήματα;

Στη συνέχεια, υπάρχει και ο βαθμός ανεπάρκειας των δικαστικών αρχών. Ο Ιρακινός ήταν ήδη γνωστός λόγω εμπλοκής του σε παράνομες δραστηριότητες, αλλά δεν έγινε τίποτα για αυτό. Υπάρχει μια πολύ χειρότερη περίπτωση για την αστυνομία του Βερολίνου και τον Anis Amri. Ο Amri είχε καταλάβει ένα φορτηγό και οδήγησε με ταχύτητα σε μια Χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο πριν από δύο χρόνια, προκαλώντας το θάνατο 12 ανθρώπων και τραυματίζοντας σοβαρά 55.

Μέχρι στιγμής, μόνο ένας υπουργός (ο υπουργός για θέματα Οικογένειας, γεννημένος στην Ανατολική Γερμανία) έχει επισκεφθεί το Τσέμνιτς. Ο Horst Seehofer, ο υπουργός Εσωτερικών ο οποίος τάχθηκε εναντίον της πολιτικής ανοιχτών θυρών της Καγκελαρίου Angela Merkel, με βάση την οποία περίπου 1 εκατ. πρόσφυγες εισήλθαν στη Γερμανία το 2015, δεν έχει ακόμη επισκεφθεί την πόλη. Η ίδια η Merkel, απασχολημένη να οργανώνει την περιοδεία της στην Αφρική, έχει κάνει δηλώσεις εναντίον των επιθέσεων κατά των ξένων. Αλλά δεν έχει φτάσει στο να εξηγήσει στους Γερμανούς πώς θα λειτουργήσει η ενσωμάτωση των προσφύγων, με τέτοιον τρόπο που να διαβεβαιώσει τους σκεπτικιστές ότι η απόφασή της ήταν η σωστή.

Αντιθέτως, η Merkel έχει συνάψει συμφωνίες με την Τουρκία και με άλλες χώρες προκειμένου να αποτρέψει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να φθάσουν στη Γερμανία. Και η ίδια, όπως και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, θέλουν απελπισμένα να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία.

Η επίθεση του καθεστώτος του Assad στο τελευταίο προπύργιο των επαναστατών στο Ιντλίμπ, με τη στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο. Οι Ευρωπαίοι θα δεχθούν τεράστιες πιέσεις να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της χώρας. Εάν δεν το κάνουν, προειδοποίησε προσφάτως ο Ρώσος πρόεδρος Putin, η ροή των προσφύγων θα συνεχιστεί. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο σχετικά με τον αισχρό ρόλο της Ευρώπης στον πόλεμο της Συρίας και στην αδυναμία της να συμφωνήσει σε μια ενιαία, αξιοπρεπή προσφυγική πολιτική και πολιτική ασύλου. Το Τσέμνιτς ενσαρκώνει όλα αυτά τα θέματα.

CarnegieEurope
Capital
Labels:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

[blogger][disqus]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget