Η ανθρωπογεωγραφία του προσφυγικού

Πώς η ΕΕ έφθασε σε αδιέξοδο

Η Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, είναι οι τρεις πρώτες χώρες προέλευσης των αιτούντων άσυλο στην ΕΕ.Τί συμβαίνει με τους ανθρώπους, όταν φτάνουν στην ΕΕ; Αυτό εξαρτάται. Οι πρόσφυγες από τα καταπιεστικά καθεστώτα ή τις ζώνες πολέμου, δικαιούνται ασύλου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του EASO, το 2017 περίπου οι μισοί από τους αιτούντες άσυλο το πέτυχαν με πρωτοβάθμιες αποφάσεις (462.355 από 996.685). Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2018, το 26% (34.400) όλων των αιτούντων άσυλο για πρώτη φορά στην ΕΕ, έκαναν την αίτησή τους στην Γερμανία και ακολουθούν με 19% η Γαλλία, με 14% η Ιταλία και με 10% η Ελλάδα.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, τα κράτη μέλη της ΕΕ δεσμεύτηκαν να μετεγκαταστήσουν έως και 160.000 άτομα που έφτασαν στην Ιταλία και την Ελλάδα, σε όλες τις χωρες της ΕΕ εντός δύο ετών.

Μέχρι το επόμενο έτος, μόνο μερικές χιλιάδες είχαν μετεγκατασταθεί, ενώ ορισμένες χώρες δεν δέχθηκαν κανέναν. Τελικά η ΕΕ κατόρθωσε να μετεγκαταστήσει σχεδόν 35.000 πρόσφυγες και δεδομένου ότι το σύστημα ποσοστώσεων έληξε τον Σεπτέμβριο του 2017, η όλη προσπάθεια βρίσκεται στον αέρα, αφού δεν έχει καθιερωθεί κανένα μόνιμο σύστημα εθελοντικής ή υποχρεωτικής μετεγκατάστασης.

Άλλοι μετανάστες που δεν δικαιούνται προστασίας, καλούνται να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν διμερείς συμφωνίες με αυτές τις χώρες και σε άλλες υπάρχουν συμφωνίες σε επίπεδο ΕΕ. Μέχρι τον Μάιο του 2016, η ΕΕ είχε συνάψει 17 συμφωνίες επανεισδοχής με διάφορες χώρες (Χονγκ Κονγκ, Μακάο, Σρι Λάνκα, Αλβανία, Ρωσία, Ουκρανία, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Σερβία, Μολδαβία, Πακιστάν, Αζερμπαϊτζάν, Τουρκία, Πράσινο Ακρωτήριο), καθώς και νέες συμφωνίες που συμφωνήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια (Αφγανιστάν, Γουινέα, Μπαγκλαντές, Αιθιοπία, Γκάμπια, Ακτή Ελεφαντοστού).

Για ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Νιγηρίας και της Τυνησίας, δεν υπάρχουν συμφωνίες επανεισδοχής.
Σε άλλες περιπτώσεις, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί η ιθαγένεια του μετανάστη. Υπάρχουν και περιπτώσεις που η χώρα καταγωγής του μετανάστη αρνείται να τον αναγνωρίσει ως πολίτη της. Ως αποτέλεσμα, μόλις το ένα τρίτο των μεταναστών (36,6% το 2017 σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής) που δεν έχουν δικαίωμα ασύλου, επιστρέφουν στην πατρίδα τους. Σύμφωνα με έναν υπάλληλο της ΕΕ, κάθε επιστροφή κοστίζει μεταξύ 3.000 και 5.000 ευρώ.

premium.paratiritis

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

[blogger][disqus]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget