Το άλλοθι του γερμανικού imperium

Μάκης Ανδρονόπουλος

Είναι πλέον οφθαλμοφανές ότι το Βερολίνο χρησιμοποιεί το Γερμανικό Κοινοβούλιο (Bundestag) ως άλλοθι για την αποφυγή της προσαρμογής του στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά και στην ίδια τη λογική. Ενώ η ιδέα ενός κοινοβουλίου της Ευρωζώνης ήταν του Σόιμπλε, όταν την επανέφερε ο Μακρόν με άλλες πιο ισχυρές ελεγκτικές συντεταγμένες, το Βερολίνο υπαναχώρησε. Zητά οι μείζονες αλλαγές στην Ευρωζώνη να εγκρίνονται από τα εθνικά Kοινοβούλια, έτσι ώστε να έχει ένα έμμεσο τρόπο να μπλοκάρει τις εξελίξεις που δεν θα του είναι αρεστές. Με αυτό τον τρόπο καταργείται η αρχή της πλειοψηφίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Η Bundestag προβλήθηκε και πάλι ως εμπόδιο για την διευθέτηση του ελληνικού χρέους στο Γουίσλερ του Καναδά όπου πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή συνάντηση των επικεφαλής του ελληνικού προγράμματος στο περιθώριο του G7. Η γερμανική πλευρά τα θέλει όλα! Γι’ αυτό και έχει ουσιαστικά μπλοκάρει τις εξελίξεις. Θέλει, πρώτον, την πλήρη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, όπως ζητεί το γερμανικό Κοινοβούλιο για να δώσει την έγκρισή του στην τελευταία εκταμίευση. Δεύτερον, θέλει η ελάφρυνση του χρέους που θα εξασφαλίσει τη συμμετοχή του Ταμείου να μην είναι απαγορευτική και πάλι για το γερμανικό Κοινοβούλιο.

Η Bundestag ιδρύθηκε με τον γερμανικό Βασικό Νόμο του 1949, που αντικατέστησε τον Κατοχικό Νόμο. Αποτελεί το θεμέλιο της μεταπολεμικής γερμανικής ταυτότητας, την οποία έχτισαν με ευφυΐα, ανοχή και υπομονή οι Αμερικανοί. Έτσι, ο πλέον μεταφυσικός λαός της Ευρώπης, αντικατέστησε τη «θρησκεία» του ναζισμού με αυτή του «συνταγματικού πατριωτισμού», που βεβαίως είχε δημοκρατική υπόσταση.

Βέβαια, η δημοκρατική συνείδηση αν και εμπεδώθηκε ως καθημερινή πρακτική στους γερμανικούς λαούς, δεν είναι σαφές εάν συντελέστηκε ο δομικός μετασχηματισμός της δημόσιας σφαίρας (Χάμπερμας) που εκκρεμούσε από την εποχή της πρωσικής επικυριαρχίας. Προφανώς, ένα μεγάλο τμήμα των Γερμανών πολιτών έχει δημοκρατική και ευρωπαϊκή συνείδηση. Τις τύχες της χώρας, όμως, τις αποφασίζει το γερμανικό κεφάλαιο που εκφράζεται και λειτουργεί πολιτικά μέσα από τα κόμματα του μεγάλου συνασπισμού, τα οποία καθοδηγεί ιδεολογικά και πολιτικά.

Ο μύθος της «εσωτερικής εξορίας»
Είναι εδώ σκόπιμο να δούμε δύο γενολογικούς παράγοντες της σύγχρονης Γερμανίας. Τον πρώτο «αποκάλυψε» ο ιστορικός και φιλόσοφος Ρίτσαρντ Γουόλιν στο θεσμικό έργο του «Η γοητεία του ανορθολογισμού», όπου αναλύει τον μύθο της περίφημης «εσωτερικής εξορίας». Δηλαδή, της τυπικής υποταγής της πλειοψηφίας των Γερμανών στην εξουσία των ναζί, του στιλ «έκανε το καθήκον του, δεν ήταν όμως πραγματικός ναζί». Πρόκειται για τον κορυφαίο μεταπολεμικό μύθο, πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η αθώωση του γερμανικού λαού για τα εγκλήματα που διέπραξε την περίοδο 1933-1945, ενώ υπήρχε συνειδητή συμμετοχή και συνευθύνη της συντριπτικής πλειονότητας. Όσοι αντιτάχθηκαν, δημοκράτες, αριστεροί, διανοούμενοι, το πλήρωσαν πολύ ακριβά.

Οι ευφυείς επιτήδειοι, όπως ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, «κρύφτηκαν» στη βίλα τους. Ο Γουόλιν δεν καταγγέλλει τον γερμανικό λαό, αλλά μέσα από την ιστορία του Μάρτιν Χάιντεγκερ και του πουλέν του Χανς Γκεργκ Γκάνταμερ, καταδεικνύει την ευρύτατη ενεργό συμμετοχή των πανεπιστημιακών στο ναζιστικό εγχείρημα. Επισημαίνει ότι «όσοι επιχειρούν να εξηγήσουν την επιτυχία της ναζιστικής δικτατορίας με στενά ιδεολογικούς όρους παρερμηνεύουν τη φύση του φαινομένου».

Επικαλείται δε τον A.J.P. Taylor και το βιβλίο του The Course of German History: «Η ιστορία των Γερμανών είναι μια ιστορία των άκρων. Έχει τα πάντα εκτός από τη μεσότητα και εδώ και χίλια χρόνια οι Γερμανοί έχουν ζήσει τα πάντα εκτός από την κανονικότητα… Το μόνο κανονικό στοιχείο της γερμανικής ιστορίας είναι οι βίαιες μεταβολές» (από το βιβλίο του υπογράφοντος «Το γερμανικό σύνδρομο-Η Ελλάδα και η Ευρώπη απέναντι στη γερμανική ιδιαιτερότητα», εκδ. Ταξιδευτής, 2013).

Η «εσωτερική εξορία» αποτέλεσε κρίσιμο ιδεολόγημα για να επουλωθεί το τραύμα της συμμετοχής στο έγκλημα και της ενοχής του. Ήταν η σανίδα ψυχαναλυτικής σωτηρίας που βοήθησε να διαχωριστεί η γερμανικότητα από το ναζισμό. Σε αυτό βοήθησε καταλυτικά και η ανάγκη των Δυτικών να καταστήσουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (δυτική) ανάχωμα στη σοβιετική επέκταση.

Η στρατηγική του γερμανικού κεφαλαίου
Ο δεύτερος γενεαλογικός παράγοντας είναι το γερμανικό κεφάλαιο που ανασυγκροτήθηκε με την στήριξη των Αμερικανών απέναντι στην κομμουνιστική απειλή. Στο βιβλίο του «Η γερμανική πρόκληση – Μοντέλο Γερμανία για την Ευρώπη;» (1981) ο καθηγητής Οικονομικών και Οικονομετρίας στο πανεπιστήμιο του Darmstadt, Gerhard Kade, επισημαίνει την επιδίωξη της Δυτικής Γερμανίας να εξαγάγει το γερμανικό μοντέλο οργάνωσης της αστικής δημοκρατίας στις άλλες χώρες της τότε ΕΟΚ.

Το βιβλίο αυτό που παρακολουθεί τις εξελίξεις μέχρι τα μέσα του 1979, είναι αποκαλυπτικό της επάνδρωσης του γερμανικού κράτους από ναζιστικά στοιχεία και κυρίως του τρόπου μετάλλαξης του αντιφασιστικού πνεύματος της έννομης τάξης και του Συντάγματος σε αυταρχικό και χαφιεδίστικο. Ο Kade παρακολουθεί τον γερμανικό ρόλο στη διαχείριση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, της «ευρωπαϊκής γενικής θέλησης», τις δραστηριότητες του Συμβουλίου των Υπουργών, την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος στην εξυπηρέτηση των στόχων της τότε Δυτικής Γερμανίας.

Αναφέρει στο βιβλίο του μια αποκαλυπτική δήλωση (1974) του συντηρητικού πολιτικού Φραντς Γιόζεφ Στράους, ο οποίος έλεγε ότι: «Οι Ευρωπαίοι είναι εντελώς εκφυλισμένοι… Έχουν αποχωρήσει από την Ιστορία… Για μας η ουσία είναι ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει υγιής, αν η Ομοσπονδιακή Γερμανία δεν ξαναγίνει οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, στρατιωτικά, ένας σταθεροποιητικός παράγοντας πρώτης τάξης».

Η έκφραση αυτής της θεωρίας από τον Στράους δεν ήταν ουρανοκατέβατη, αλλά συνόψιζε μια συστηματική τακτική του γερμανικού κεφαλαίου, το οποίο εκμεταλλεύτηκε τους πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ για «να παλινορθώσει τις παλιές σχέσεις εξουσίας και ιδιοκτησίας και να ξαναποκτήσει γρήγορα την οικονομική του ανταγωνιστικότητα». Ο σημερινός αναγνώστης αυτών των σχολίων αντιλαμβάνεται πως δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τίποτε από τη δεκαετία του 1970 παρά μόνο τα μεγέθη. Τα μεγέθη της γερμανικής οικονομικής ισχύος και τα μεγέθη της πολιτικής της επιρροής.

slpress

Labels:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

[blogger][disqus]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget