Χρειαζόμαστε κράτος όχι δεξαμενές σκέψης

Η απόδοση συλλογικής ευθύνης στην κοινωνία, εξάλλου, είναι ναζιστική μέθοδος και γνωστών αποτελεσμάτων. Οι κοινωνίες δεν είναι «ετερόκλητος όχλος». Εξ ορισμού όταν υπάρχει κοινωνία διαθέτει υπόσταση. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν τα μέλη της διαθέτουν μακραίωνο ωκεανό πολιτισμού και πολιτικών παραδόσεων. Είναι λοιπόν ένα πράγμα το «σύστημα» να καταστέλλει την κοινωνία και άλλο να φταίει η κοινωνία. Το τελευταίο ποτέ δεν ισχύει και το ζητούμενο πάντα είναι να αλλάξει το «σύστημα» για να γίνει δημοκρατική, ελεύθερη, ευνομούμενη και εύτακτη Πολιτεία.

Η απόδοση συλλογικής ευθύνης στην κοινωνία, εξάλλου, είναι ναζιστική μέθοδος και γνωστών αποτελεσμάτων. Οι κοινωνίες δεν είναι «ετερόκλητος όχλος». Εξ ορισμού όταν υπάρχει κοινωνία διαθέτει υπόσταση. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν τα μέλη της διαθέτουν μακραίωνο ωκεανό πολιτισμού και πολιτικών παραδόσεων. Είναι λοιπόν ένα πράγμα το «σύστημα» να καταστέλλει την κοινωνία και άλλο να φταίει η κοινωνία. Το τελευταίο ποτέ δεν ισχύει και το ζητούμενο πάντα είναι να αλλάξει το «σύστημα» για να γίνει δημοκρατική, ελεύθερη, ευνομούμενη και εύτακτη Πολιτεία.


Γράφε ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Στον σύγχρονο ανελέητα ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό κόσμο μια κοινωνία επιβιώνει εάν διαθέτει κράτος. Κράτος ισχυρό, άρτια οργανωμένο και ανεξάρτητα πολιτικών ομάδων ή προσώπων επιτελικά προικισμένο με κρατικούς λειτουργούς και όχι περιφερόμενους ιδιώτες. Επίσης, πραγματική και όχι κατ’ όνομα δημοκρατία. Μπορεί κάποια στιγμή οι ευεργέτες να δημιούργησαν κάποια ιδρύματα ή να έδρασαν φιλανθρωπικά πλην αυτό δεν αρκούσε.

Οι κακοτυχίες που όλοι βιώνουμε σήμερα οφείλονται στην ανυπαρξία ενός πολιτικά κυρίαρχου / εθνικά ανεξάρτητου κράτους. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, όπου τα μέλη της κοινωνίας είναι πλέον πανεύκολος στόχος μεταμφιεσμένων πυροβολητών ενός μεταμοντέρνου πολέμου, ή ανεξαρτήτως κόστους αποκτούμε κράτος ή μάλλον τελειώσαμε.

Η δύσμοιρη και κακότυχη κατάσταση των νεοελλήνων αρχίζει, βασικά, από την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Εν μέσω ενός δυσμενέστατου διεθνούς και ελληνικού περιβάλλοντος (ηγεμονικό κονσέρτο δυνάμεων στην Βιέννη το 1815 που απαγόρευσε επαναστάσεις και δημοκρατικές αξιώσεις, ηττημένοι και διαλυμένοι) ο Καποδίστριας πάσχισε μεγαλοφυώς να δημιουργήσει και να επεκτείνει ένα δημοκρατικά δομημένο νεοελληνικό κράτος.

Το κράτος αυτό δυνητικά εν μέσω μεγάλων ανακατατάξεων, λόγω παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα έφθανε μέχρι εκεί όπου πλειοψηφούσε ο ελληνικός πληθυσμός. Συντομογραφικά: Δολοφονήθηκε και έκτοτε έχουμε ξενοκρατία. Ξενοκρατία εδώ ή οπουδήποτε αλλού σημαίνει κατ’ όνομα μόνο εθνική ανεξαρτησία. Σημαίνει τυπική μόνο εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία και εγχώριους πραιτοριανούς καταστολής της κοινωνίας. Σημαίνει εκμετάλλευση της χώρας, των πόρων της, της γεωπολιτικής της θέσης και του κόπου και μόχθου των ανθρώπων της.

Χώρος είναι μια τέτοια κατάσταση όχι χώρα. Άδικο πολύ άδικο. Γιατί, όσον μας αφορά και ανεξάρτητα του τι λέει το εκατοστής επιστημονικής τάξης εθνομηδενιστικό κίνημα, η διάσπαρτη σε πόλεις και κοινά μακραίωνη ελληνική ανθρωπολογία, όταν επαναστάτησε το 1821, διέθετε υπόσταση πολιτισμού και πολιτικών παραδόσεων μακραίωνα και μοναδικά σμιλευμένη.

Μόνο και μόνο ανάγνωση του Ρήγα Βελεστινλή ή του Μακρυγιάννη το αποτυπώνει επακριβώς. Υπάρχουν βέβαια και λίγες έξοχες «αντί-συμβατικές μελέτες», όπως αυτές του Γιώργου Κοντογιώργη, του Θόδωρου Ζιάκα και μερικών ακόμη. Μερικών, λέω, γιατί προς άλλα τυρβάζει η συντριπτική πλειονότητα των φορέων τίτλων. Συνειδητά, αλλά κατά κύριο λόγο ανεπίγνωστα λόγω άγνοιας ή ημιμάθειας ή ιδεολογικής εκπαίδευσης σε Δύση και Ανατολή, προσαρμόστηκαν ολιστικά στις ανάγκες της ξενοκρατίας.

Ανήκουμε στην Δύση
Έκτοτε, δεν συμμετέχουμε στους δυτικούς θεσμούς αλλά «ανήκουμε στην Δύση». Τα αίματα των εμφυλίων μας κατατρύχουν μέχρι και σήμερα. «Η Κύπρος (δηλαδή εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες) είναι μακριά» και η κοινωνία, πασχίζοντας να επιβιώσει ενάντια στο κράτος, προσαρμόζεται αναγκαστικά στο πελατειακό σύστημα (έξοχη σχετική ανάλυση του Βαγγέλη Κοροβίνη).

Ακόμη, είχαμε τα ευρωιδεολογήματα που εμποδίζουν τα πιθανά οφέλη συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τα στελέχη στα υπουργεία εναλλάσσονται ανάλογα με το κόμμα ή και το πρόσωπο που κατέχει το χαρτοφυλάκιο. Είχαμε και το άλμα στο κενό της ΟΝΕ, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί ή να ακολουθήσει προετοιμασία για να είμαστε ανταγωνιστικοί.

Και βέβαια «λεφτά υπάρχουν» και αν δεν υπάρχουν «μαζί τα φάγαμε». Ακόμη, είχαμε περιπάτους στις Βρυξέλλες, όπου σήμερα μαθαίνουμε ότι «ηγέτες» μας κατηγορούσαν τους Έλληνες, αλλά έκαναν μηδενική διαπραγμάτευση. Πριν μια δεκαετία όταν άρχισαν τα προβλήματα, τα απανωτά μνημόνια και οι κωλοτούμπες, που κανείς όση φαντασία και να διέθετε δεν θα μπορούσε να προβλέψει, έφεραν μια χρεοκοπία χωρίς επιστροφή. Εκτός και εάν συντελεστεί ριζική αλλαγή Παραδείγματος.
Κυρίως αντί το ένοχο «σύστημα» να ενοχοποιεί την κοινωνία να λογοδοτήσει και να αποχωρήσει για να υπάρξει ριζική μεταρρύθμιση.

Η απόδοση συλλογικής ευθύνης στην κοινωνία, εξάλλου, είναι ναζιστική μέθοδος και γνωστών αποτελεσμάτων. Οι κοινωνίες δεν είναι «ετερόκλητος όχλος». Εξ ορισμού όταν υπάρχει κοινωνία διαθέτει υπόσταση. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν τα μέλη της διαθέτουν μακραίωνο ωκεανό πολιτισμού και πολιτικών παραδόσεων. Είναι λοιπόν ένα πράγμα το «σύστημα» να καταστέλλει την κοινωνία και άλλο να φταίει η κοινωνία. Το τελευταίο ποτέ δεν ισχύει και το ζητούμενο πάντα είναι να αλλάξει το «σύστημα» για να γίνει δημοκρατική, ελεύθερη, ευνομούμενη και εύτακτη Πολιτεία.

Την δολοφονία του Καποδίστρια, τον εκτοπισμό της ελληνικής αστικής τάξης της διασποράς και την έλευση της βαυαροκρατίας / ξενοκρατίας ακολούθησε η κατάργηση της πολιτικής στα κοινά, αλλά και ένα έξωθεν ελεγχόμενο «κράτος». Αυτή η κατάσταση καλά κρατάει μέχρι σήμερα. Ακολούθησαν εμφύλιοι, χούντες, μικρασιατικές και βαλκανικές τραγωδίες, κυπριακές τραγωδίες, δικτατορίες μέχρι που φθάσαμε στις σημερινές εξίσου δεσποτικές μνηνομοκρατίες.

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες
Παρενθετικά μνημονεύουμε εκείνο το «η Ελλάδα στους Έλληνες», που είναι κάτι ανάλογο με το δόγμα του ντε Γκόλ για την εθνική ανεξαρτησία. Ως προς τούτο, παραμερίζοντας άλλα, υπογραμμίζουμε ότι εξ αντικειμένου το δόγμα «η Ελλάδα στους Έλληνες» εκ του αποτελέσματος απέτυχε. Όχι μόνο αυτό: Επιπλέον η παρακμή έφερε τις διάδοχες καταστάσεις, οι οποίες φανέρωσαν μια ενισχυμένη κομματοκρατία σε όλο το φάσμα. Φανέρωσαν επίσης ένα υπογείως εκκολαπτόμενο κυρίαρχο αριστεροδεξιό εθνομηδενιστικό σύστημα που «μεγαλούργησε» τις δεκαετίες του 1990 και 2000, φέρνοντας την συμφορά που τώρα βιώνουμε.

Τώρα, τα πιο πάνω είναι πολύ γνωστά γι’ αυτό συντομεύσαμε. Συντομεύουμε ξανά, λέγοντας τα αυτονόητα για να καταλήξουμε, υπογραμμίζοντας πως δεν χρειάζονται πάλι κομματικοί πραιτοριανοί, ή έξωθεν ιδιώτες, δήθεν «δεξαμενές σκέψεις». Ξέρουμε και κάποια γνωστά «ιδρύματα» τι ρόλο διαδραμάτισαν. Χρειαζόμαστε ριζοσπαστική δημοκρατική μεταρρύθμιση του κράτους και ισχυρή θεσμική και επιτελική συγκρότηση. Ασφαλώς επίσης δημοκρατία. Εάν δεν υπάρξει μια ειρηνική πολιτική επανάσταση (για όνομα του Θεού ποτέ ξανά με εμφύλιο) σύντομα η ελληνική κοινωνία θα συντριβεί, ίσως και να εξαφανιστεί.

Μερικοί λόγοι για τους οποίους είναι ανάγκη να συμβεί αυτό είναι:

  • Πρώτον, εξανεμίζεται ο πλούτος των Ελλήνων (νοικοκύρηδων, μεταναστών, ναυτικών, εφοπλιστών) που με κόπο και μόχθο επί δύο αιώνες, παρά την απουσία κράτους, κατόρθωσαν να σωρεύσουν.
  • Δεύτερον, εξαφανίζεται κάθε δυνατότητα ανασυγκρότησης παρά μόνο εάν τα ελληνικά νοικοκυριά παύσουν να υπάρχουν για να υπηρετούν ξένους με μισθούς Σομαλίας, ενώ βέβαια κάποιοι ναινέκοι -ας πούμε το 10%- θα είναι σχετικά πλούσιοι, υπηρετώντας τους ξένους.
  • Τρίτον, ήδη συντελέστηκε ένα είδος γενοκτονίας του πιο σφριγηλού μέρους των νεοελλήνων, των νέων οι οποίοι μεταναστεύουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες.
  • Τέταρτον, επενδύσεις και ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει πια από Έλληνες (ίσως από «Έλληνες» υπηρέτες όπως υπαινιχθήκαμε μόλις), αλλά από ένα ξενοκρατούμενο μεταμοντέρνο σύστημα, στο οποίο κυριαρχούν τοκογλύφοι, κερδοσκόποι, τεχνοκράτες και στο βάθος ηγεμονικές υπηρεσίες. Οι χωρίς θεσμική διαμεσολάβηση κατασχέσεις χιλιάδων εισοδημάτων, για παράδειγμα, είναι πλέον κανόνας, ζήτημα για το οποίο θα επανέλθουμε. Έχουμε επιστροφή σε έναν μεταμοντέρνο Μεσαίωνα ή και στην προβαρβαρική εποχή.
Ειρηνική επανάσταση
Μια μη εμφύλια ειρηνική επανάσταση (γράψαμε ήδη από το 2011) απαιτεί μεταβατική κυβέρνηση που θα διαπραγματευτεί σοβαρά με τους ξένους και θα ανασυγκροτήσει εάν όχι για πρώτη φορά δημιουργήσει νεοελληνικό κράτος. Μεταξύ άλλων, ίσως χρειαστεί συνταγματική μεταρρύθμιση για να προσαρμόσει τους πολιτειακούς θεσμούς στις μακραίωνες πολιτικές παραδόσεις της Ελληνικότητας.

Ο πολίτης να είναι πραγματικά εντολέας της εντολοδόχου και ανακλητής εξουσίας, η κοινωνία κάτοχος του κράτους και ο προσανατολισμός του πολιτεύματος να είναι η πολιτική ελευθερία, δηλαδή ολοένα πιο ισχυρός ρόλος των εντολέων πολιτών. Κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει τα ψηφίσματα των μετά-επαναστατικών Εθνοσυνελεύσεων. Οι νεοέλληνες εξαρχής ζήτησαν εθνοσυνέλευση για να ορίζει ή να ανακαλεί την εντολοδόχο εξουσία όχι συμμορίες κομμάτων. Τα κόμματα εξαρχής μετά την εξέγερση των δουλοπαροίκων και των διανοουμένων στο Παρίσι δημιουργήθηκαν για να διαιωνίσουν πατερναλιστικά, βασικά, την εξουσία των μετά-μεσαιωνικών ελίτ.

Είναι ζωτικά αναγκαίο να υπάρξει μέτωπο κατά του θανατηφόρου εθνομηδενισμού που καταστέλλει τον μέγιστο, διαχρονικό και οικουμενικό πολιτισμό της Ελληνικότητας. Πολιτικές ενσάρκωσης αυτού του πολιτισμού σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των νεοελλήνων: Καλλιέργεια της φιλοπατρίας ως έσχατης λογικής (αυτό και μόνο αντικρούει τους σοβινιστικούς εθνικισμούς μοντερνιστικής κυρίως προέλευσης). Προσέλκυση στους εθνικούς σκοπούς των Ελλήνων της διασποράς. Αν χρειαστεί «τανκς αντί ψωμί» για να έχουμε επαρκή ασφάλεια και εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στα πεδία της Επικράτειάς μας και κάλυψη με κάθε μέσο και χωρίς αναστολές του ενός δέκατου του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο που βρίσκεται σε ένα από τα σημαντικότερα και πλουσιότερα σημεία του πλανήτη και οτιδήποτε άλλο σχετικό και συναφές με τα πιο πάνω.

Πολιτικό προσωπικό υπάρχει. Είναι άξιοι πολίτες που δεν καταδέχθηκαν να συμμετάσχουν στην κομματοκρατία. Είναι πολλοί εδώ και στο εξωτερικό. Μπορεί υπό όρους να ανατεθεί σε άριστους των αρίστων να ανασυγκροτήσουν το κράτος για να στερεώσουν την εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία και να καταστήσουν την Ελλάδα εθνικά ανεξάρτητη.

Δεν υπάρχει τίμημα που δεν θα είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε για να απελευθερωθούμε από την ξενοκρατία. Γιατί τα μνημόνια και οι κωλοτούμπες υπηρέτες είναι η χαριστική βολή. Μόνο πολιτικά τυφλοί δεν βλέπουν ότι το ελληνικό κράτος δεν ανήκει στους πολίτες και στην κοινωνία. Πρέπει λοιπόν οι πολίτες να το πάρουμε στα χέρια μας. Αυτό είναι Δημοκρατία, Πολιτική Ελευθερία και Εθνική Ανεξαρτησία όχι τα εισηγμένα ιδεολογήματα.

Παροπλισμένοι άριστοι
Μια τελευταία λέξη για τα think tanks («δεξαμενές σκέψεις»). Εάν υπάρξει κράτος χρειάζεται όχι κάποιους διορισμένους ιδιώτες, αλλά κρατικούς λειτουργούς. Ήδη έχουμε πολλούς που εν πολλοίς είναι παροπλισμένοι. Δεν χρειαζόμαστε ιδιώτες και «δεξαμενές», μέσα στις οποίες ρέουν -ακόμη και πολιτικά μιλώντας- βρόμικα λεφτά Σόρος και άλλων άγνωστων του διεθνικού και ηγεμονικού παρασκηνίου.

Σε αυτούς τους κρατικούς λειτουργούς μπορούν να ενσωματωθούν χιλιάδες άλλοι. Να αναζητηθούν οι αντικειμενικά άριστοι των αρίστων όπου και να βρίσκονται και σε όλους τους τομείς. Όσοι και να είναι το χρηματικό κόστος θα είναι αμελητέο. Πριν, στην βάση απόλυτης πολιτικής συναίνεσης ,να οριστούν και ιεραρχηθούν τα εθνικά συμφέροντα, όπως γίνεται σε κάθε βιώσιμο κράτος. Να δημιουργηθούν, κυρίως στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας, επιτελικές ομάδες παρακολούθησης, παρατήρησης και ανάλυσης των πάντων και κυρίως των ευρωπαϊκών, αμερικανικών και περιφερειακών.

Να γίνεται από άριστους κρατικούς λειτουργούς διαρκής στάθμιση και εκτίμηση των πραγμάτων. Να εκπονούνται σχέδια που εκπληρώνουν τα προσδιορισμένα και ιεραρχημένα συμφέροντα, εκ των οποίων έσχατο και υπέρτατο είναι η εθνική-κρατική επιβίωση. Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα περιφερειακά και πλανητικά να προτείνονται εναλλακτικές αποφάσεις για κάθε πιθανό ενδεχόμενο.

Άμα τέτοια έχουμε ακόμη και ένα νήπιο θα μπορούσε να πάρει σωστές και ορθολογιστικές αποφάσεις. Για όνομα του Θεού, όχι δεξαμενές ιδιωτών, νομικιστών, κομματάνθρωπων, ή κάθε άλλης γνωστής ή άγνωστης πασιφανώς ακατάλληλης κατάστασης που θα διαιωνίσει το κακό κράτος και που θα αποφασίζει εξ ονόματός μας. Ιδιαίτερα στην κατάσταση που βρισκόμαστε, η οποία απαιτεί να σταθούμε όρθιοι όχι να πληγούμε με χαριστική βολή. Εάν αυτά και τα συμπαρομαρτούντα είναι ανέφικτα, διέξοδος δεν υπάρχει και το μέλλον είναι ζοφερό. Όχι ξανά κρατικά μεταμφιεσμένη ιδιωτεία.

πηγή: slpress
[full-post]

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

[blogger][disqus]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget