ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ

Latest Post

Να αποφύγει τις «απρόσεκτες δηλώσεις» κάλεσαν οι ΗΠΑ την Αλβανία, μετά και την απόφαση του πρωθυπουργού της χώρας Έντι Ράμα να κάνει πρόταση για έναν κοινό πρόεδρο και μια ενιαία πολιτική ασφαλείας, τόσο για την Αλβανία, όσο και για το γειτονικό Κόσοβο.

Η αμερικανική πρεσβεία στα Τίρανα εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τα σχόλια του κ. Ράμα, σημειώνοντας σε σχετική δήλωση: «Η απρόσεκτη ρητορική για την ενοποίηση δεν είναι χρήσιμη και θεωρείται επιζήμια για τις σχέσεις της Αλβανίας με τους γείτονές της. Απευθύνουμε έκκληση προς όλους τους ηγέτες να διατηρούν καλές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες και να εγκαταλείψουν τη διχαστική ρητορική του παρελθόντος».

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Ένωση τόνισε ότι τα εν λόγω σχόλια του Αλβανού πρωθυπουργού «δεν βοηθούν την κατάσταση», ενώ η Σερβία εξαπέλυσε δριμεία κριτική προς τον κ. Ράμα, με την κατηγορία ότι επιδιώκει να οικοδομήσει μια «Μεγάλη Αλβανία» στην περιοχή.

Εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής, Catherine Ray, δήλωσε ότι Τίρανα ότι θα επικεντρωθούν στις μεταρρυθμίσεις για την ένταξη στην Ένωση, λέγοντας ότι τα σχόλια που θεωρούνται ως παρεμβάσεις σε άλλες χώρες δεν «βοηθούν».
[next]
Πρόσθεσε, ακόμη, ότι η ΕΕ υποστηρίζει τη «συμφιλίωση και την περιφερειακή συνεργασία» στα Δυτικά Βαλκάνια.

«Η ΕΕ αναμένει από όλες τις περιφέρειες να δημιουργήσουν εποικοδομητικές και συνεργατικές σχέσεις, εστιάζοντας στις μεταρρυθμίσεις τους, για να προχωρήσουν προς την πορεία ένταξης στην ΕΕ», κατέληξε.

Κι ενώ ΗΠΑ και Ε.Ε. φαίνονται να επιπλήττουν τον Έντι Ράμα για τις δηλώσεις του σχετικά με την άτυπη ένωση της Αλβανίας με το Κόσοβο, εμείς προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα από την στάση των "συμμάχων" της Ελλάδας, οι οποίοι δεν φαίνονται να συγκινούνται ούτε στο ελάχιστο από τις δηλώσεις του Αλβανού Προέδρου ως προς την Ελλάδα (ΑΟΖ, Τσάμηδες, Βόρεια Ήπειρος κ.α.), οι οποίες κάθε άλλο παρά ως φιλικές μπορούν να χαρακτηριστούν.

Προφανώς αυτές οι δηλώσεις του κ. Ράμα είτε συμβαδίζουν είτε είναι αποδεκτές (ή απολύτως σύμφωνες;) ως προς τους σχεδιασμούς των "συμμάχων" της Ελλάδας, εις βάρος της Ελλάδας. Και στο σημείο αυτό οφείλει η ελληνική πλευρά να αναρωτηθεί όχι μόνο για τους πραγματικούς σχεδιασμούς των "συμμάχων" της, αλλά και το κατά πόσο πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σύμμαχοι τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ε.Ε.
πηγή:kostasxan

Οι ειδικοί αναφέρονται συχνά στη διάβρωση της δημοκρατίας και των κανόνων της που παρατηρείται από το 2005 ως «ύφεση». Στην πραγματικότητα, όμως, είμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια δημοκρατική κρίση η οποία εντέλει θα διαταράξει τη διεθνή σταθερότητα και την ασφάλεια πολύ περισσότερο από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.


Της Danielle Pletka και του Vikram Singh

Οι ειδικοί αναφέρονται συχνά στη διάβρωση της δημοκρατίας και των κανόνων της που παρατηρείται από το 2005 ως «ύφεση». Στην πραγματικότητα, όμως, είμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια δημοκρατική κρίση η οποία εντέλει θα διαταράξει τη διεθνή σταθερότητα και την ασφάλεια πολύ περισσότερο από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Δεν πρόκειται για υπερβολή. Το περασμένο φθινόπωρο, οι οργανισμοί μας - το φιλελεύθερο (υπό την αμερικανική έννοια του όρου) Center for American Progress και το συντηρητικό American Enterprise Institute - ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μελετήσουν τα προβλήματα που πλήττουν τα δημοκρατικά κράτη και την επίδραση που θα έχει η δημοκρατική ύφεση στη διατλαντική ασφάλεια. Ενώ συχνά διαφωνούμε ως προς σημαντικά ζητήματα πολιτικής, μας ενώνει περισσότερο από ποτέ ο φόβο μας έναντι ενός επερχόμενου κύματος δημοκρατικής κατάρρευσης.

Οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο ακόμη προτιμούν τη δημοκρατία ως σύστημα διακυβέρνησης, αλλά οι κύριοι δείκτες καταδεικνύουν σήμερα ότι, σε ένα μεγάλο εύρος χωρών, οι δημοκρατίες βρίσκονται σε κρίση. Ακόμη τα στοιχεία δείχνουν μια μεγαλύτερη από ποτέ άλλοτε οπισθοχώρηση ως προς τους δείκτες της δημοκρατίας. Χώρες με εμπεδωμένη δημοκρατία αποτυγχάνουν σε θεμελιώδη πεδία όπως οι δίκαιες εκλογές, η προστασία των μειονοτήτων και η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης. Άλλοτε ισχυρές δημοκρατίες όπως η Τουρκία και η Βενεζουέλα είναι σήμερα δημοκρατίες κατ’ όνομα μόνο.

Ένα κεντρικό αποκαλυπτικό συμπέρασμα της έρευνάς μας είναι πως αυτές οι ανησυχητικές παγκόσμιες τάσεις σχετίζονται περισσότερο με τις αποτυχίες της κατεστημένης τάξης απ’ ό,τι με την πολιτική ελκυστικότητα του εξτρεμισμού και της μισαλλοδοξίας. Η δημοκρατία που αποτυγχάνει να υπηρετεί τους πολίτες καταλήγει να διαφθαρεί, καθώς οι πολίτες υιοθετούν τον ακραίο κομματισμό και εκλέγουν λαϊκιστές, που λίγο ενδιαφέρονται για τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εξτρεμιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς καλύπτουν το κενό που αφήνουν τα παραδοσιακά κόμματα. Αυταρχικές δυνάμεις όπως η Ρωσία αξιοποιούν αυτό το κενό για να σπείρουν το χάος και να αποδυναμώσουν τις δυτικές πολιτικές και αμυντικές δομές, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ - διαδίδοντας διχαστική προπαγάνδα, χακάροντας και επιτιθέμενες επιλεκτικά εναντίον πολιτικών προσώπων και εκλογικών διαδικασιών.

Για να αντιμετωπίσουμε τον αναδυόμενο κύμα του αυταρχισμού, πιστεύουμε ότι οι χώρες με εμπεδωμένες δημοκρατίες χρειάζονται τρία πράγματα: την αποκατάσταση των προνομίων που συνεπάγεται η υιοθέτηση της πραγματικής δημοκρατίας, την επιβολή κόστους για τις οπισθοχωρήσεις από τη δημοκρατία, και την ενίσχυση εκ νέου της αίσθησης δημοκρατικής υπερηφάνειας.

Μέχρι την κατάρρευση του κομμουνισμού, τα οφέλη του εμπορίου και των επενδύσεων, της συνεργασίας σε θέματα εθνικής ασφάλειας και τεχνολογίας, και της μετακίνησης των ανθρώπων για εργασία και εκπαίδευση ήταν σε μεγάλο βαθμό προνόμια των ελεύθερων εθνών. Στην αρχή της δεκαετίας του 1990, η μεταρρυθμιστική Κίνα και οι χώρες του υπό κατάρρευση Συμφώνου της Βαρσοβίας έσπευσαν να ενταχθούν σε υπερεθνικές δομές όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.

Οι εμπεδωμένες δημοκρατίες πίστεψαν ότι οι νεοεισελθέντες αυτοί θα μεταρρυθμιστούν. Κάποιοι όμως αυταρχικοί ηγέτες ανέστρεψαν αυτή τη διαδικασία. Οι δημοκρατίας συνήθισαν στη φτηνή εργασία και στο φτηνό χρήμα από τις κινεζικές επενδύσεις και τους πλούσιους Ρώσους ολιγάρχες. Οι ανησυχίες για την κλοπή της πνευματικής ιδιοκτησίας, ή για τις επιδοτήσεις σε κρατικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεις, ή για τις καταπατήσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων σε μεγάλο βαθμό μπήκαν στην άκρη.

Τώρα οι συνέπειες φαίνονται καθαρά, αλλά η απάντηση των δημοκρατιών σ’ αυτές παραμένει θολή. Τα αμυντικά μέτρα, όπως η διαμόρφωση συμμαχιών εναντίον της ρωσικής επιθετικότητας και η ανταποδοτικότητα έναντι παραβιάσεων εμπορικών συμφωνιών είναι σημαντικά, αλλά αποδεδειγμένα ανεπαρκή.

Αντί γι’ αυτό, χρειάζεται νέα οφέλη που θα κρατήσουν ενωμένες της δημοκρατικές χώρες να πάρουν προτεραιότητα έναντι της τιμωρίας των μη δημοκρατιών. Για παράδειγμα, καθώς ανανεώνουν τις εμπορικές τους συμφωνίες, οι δημοκρατίες θα μπορούσαν να δεσμευθούν να εφαρμόζουν προνομιακούς όρους που επιβραβεύουν την αμοιβαία δέσμευση στη νομοκρατία και τα εργασιακά δικαιώματα - και να συντονίζουν τις αντιδράσεις τους έναντι αυταρχικών εταίρων όταν αυτοί εκμεταλλεύονται αθέμιτα το σύστημα.

Οι δημοκρατίες θα πρέπει να συνεργαστούν στην προσπάθεια της διασφάλισης εκλογών ελεύθερων από ξένη παρέμβαση. Μπορούν να ενισχύουν την συνεργασία τους σε θέματα ασφάλειας, να μοιράζονται περισσότερη τεχνολογία και να χορηγούν ευκολότερη πρόσβαση σε πολίτες τους που αναζητούν ευκαιρίες για εργασία ή εκπαίδευση.

Η ορθολογική επένδυση στη δημιουργία εταίρων προς αμοιβαίο όφελος μπορεί να βασιστεί σε υφιστάμενες δομές όπως η Κοινότητα των Δημοκρατιών ή το G-7 - η σε ένα άτυπο κλαμπ χωρών όπως αυτές που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία Συνεργασίας για την Ανοιχτή Διακυβέρνηση. Με την Κίνα να οικοδομεί σήμερα δομές για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, όπως τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης και την Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων, οι πρόθυμες δημοκρατίας μπορούν ακόμη και να πάρουν την πρωτοβουλία σύστασης ενός δικού τους πολυεθνικού σώματος.

Πέρα από τα νέα αυτά οφέλη, οι δημοκρατίες που οπισθοχωρούν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν συνέπειες. Η εισδοχή στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ είναι μια επίπονη διαδικασία. Καθώς η ιδιότητα του μέλους συνεπάγεται σημαντικά προνόμια, οι χώρες που την επιθυμούν δεσμεύονται να τηρούν τις αρχές των σχετικών συνθηκών και να αναλάβουν δύσκολες μεταρρυθμίσεις σε πεδία που κυμαίνονται από τα τελωνεία, μέχρι τα εργασιακά δικαιώματα και τη νομοκρατία.

Με την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλοί δημοκρατικοί ηγέτες εύλογα ανησυχούν μήπως αυτό το ξήλωμα επεκταθεί και διστάζουν να επιβάλουν κυρώσεις σε χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τουρκία που παραβιάζουν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν ως μέλη της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ. Αυτό είναι λάθος. Η δημοκρατική λογοδοσία έχει κρίσιμη σημασία, ακόμη και αν προκαλέσει αντιδράσεις ή νέες αποχωρήσεις.

Το κλειδί είναι η βαθμονόμηση. Οι οργανισμοί αυτοί που μπορεί να ζητούν από τις χώρες που οπισθοχωρούν το εκ νέου άνοιγμα των διαπραγματεύσεων μόνο στα πεδία της οπισθοχώρησης, όπως στη δικαστική ανεξαρτησία ή την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης. Οι χώρες αυτές μπορεί να τίθενται σε καθεστώς επιτήρησης ή ακόμη και να επιστρέφουν στο καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας. Μόνο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin θα επωφεληθεί από την ανέκκλητη παρακμή που θα ακολουθήσει αν οι δημοκρατίες εγκαταλείψουν σταδιακά τα πρότυπά τους.

Τέλος, οι δημοκρατικοί πολιτικοί χρειάζεται να επανασυνδεθούν εκ νέου με τον πατριωτισμό και με έναν θετικό - ακόμη και λαϊκιστικό - εθνικισμό που έχει τις ρίζες του σε αξίες του δημοκρατικού πυρήνα. Χρειάζεται να δώσουν τη μάχη για την ισότητα έναντι του νόμου, για τις ελεύθερες αγορές, την ελευθερία του λόγου και του τόπου και για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές ως ζητήματα εθνικής προτεραιότητας.

Οι συντηρητικοί και οι φιλελεύθεροι, όπως εμείς, θα συνεχίσουν να διαφωνούν σε όλα τα άλλα τα ζητήματα: από τις φοροελαφρύνσεις μέχρι τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά. Μπορούν όμως να ενωθούν έναντι της απειλής του αυταρχισμούς. Κάποιοι πολιτικοί ανακαλύπτουν αυτή την προοπτική στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αλλά τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους.

Οι δημοκρατίες του κόσμου παραλύουν από την αδράνεια έναντι αυτής της παγκόσμιας κρίσης. Τώρα είναι η ώρα να δώσουμε μια συντονισμένη απάντηση που θα ανανεώσει το δημοκρατικό πνεύμα και θα αποκαταστήσει τις σχέσεις αμοιβαίου οφέλους μεταξύ των δημοκρατικών κρατών. Διαφορετικά, μας περιμένει ένας κόσμος λιγότερης ευημερίας και ασφάλειας.

* O Vikram J. Singh είναι σύμβουλος για θέματα εθνικής ασφάλειας, δημοκρατίας και τεχνολογίας στο Center for American Progress.
Η Danielle Pletka είναι αντιπρόεδρος των διεθνών μελετών και μελετών αμύντικής πολιτικής στο American Enterprise Institute.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 21 Φεβρουαρίου 2018 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του American Enterprise Institute και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ «Μάρκος Δραγούμης».
Liberal

O αρμόδιος επίτροπος για τη διεύρυνση είπε χθες ότι Αλβανία και… Μακεδονία είναι έτοιμες να ξεκινήσουν τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Είπε ο Γιοχάνες Χαν ο Γερμανός, που τα έχει ξαναπεί κι άλλες φορές, ότι η Μακεδονία από το 2005 περιμένει στην ουρά.
[accordion]
[item title="Σχόλιο"]ιστολογίου[/item]
[item title="🔻"]Πόσους εξευτελισμούς και πόσες ήττες και υποχωρήσεις αντέχουμε ακόμα; Σαν λαός και έθνος είμαστε εντελώς μόνοι, ούτε στο εσωτερικό της χώρας έχουμε συμμάχους, η αντιπολίτευση είναι ανίκανη να γκρεμίσει την χείριστη κυβέρνηση...Τι μας μένει; Μόνο να αναφωνήσουμε: Θεός φυλάξει; Κανείς Θεός δεν μας φυλάει με μας άπραγους [/item]
[/accordion]

Αναρωτηθήκαμε: Θέλει να μπει η Μακεδονία μόνη της στην ΕΕ και η Θεσσαλονίκη να είναι η πρωτεύουσά της; Θα αποσχιστεί από το… κράτος των Αθηνών; Θα γίνει ο… Μπάοκ ομάδα της αλλοδαπής; Ευτυχώς άλλο εννοούσε ο Χαν. Τα Σκόπια έλεγε Μακεδονία, όπως τα έχει ξαναπεί μέσα στην Ευρωβουλή και οι περισσότεροι ευρωβουλευτές σηκώθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν.

Δεν είπε ούτε Σκόπια, ούτε πΓΔΜ, ούτε Γκόρνα, ούτε Βαρντάσκα. Σκέτο Μακεδονία είπε.

Στο Βερολίνο η Μέρκελ έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τσίπρα, τον νουθετεί για την υπόθεση του Σκοπιανού και κλείνουν ραντεβού να τα πούνε σήμερα στη Σύνοδο Κορυφής. Λίγο αργότερα υποδέχεται τον Ζόραν Ζάεφ αποκαλώντας τον «πρωθυπουργό της Μακεδονίας». Όχι της πΓΔΜ ή της Βαρντάσκα Μασεντόνια. Σκέτο της Μακεδονίας είπε.

Τι δεν καταλαβαίνουν οι Γερμανοί; Ή τι δεν καταλαβαίνει ο Τσίπρας; Μήπως όλα αυτά δείχνουν ότι έχουμε χάσει το παιχνίδι προτού καν παιχτεί;

Ακούσατε να υπάρχει κάποια αντίδραση από την κυβέρνηση; Έστειλε κανένα non paper ο… Κορλεόνε του Μαξίμου; Βγήκε κανένας υπουργός να διαμαρτυρηθεί για την προκλητικότητα των Γερμανών. Σιγή ασυρμάτου από την κυβέρνηση. Ούτε μια διαμαρτυρία για τα μάτια του κόσμου βρε αδερφέ.

Δεν χρειάστηκε σύντροφοι. Καθάρισε ο Αλέξης στη συνάντηση με την μαντάμ Μέρκελ. «Αγγέλα, ξέρεις πόσο σε αγαπάω, ούτε μάνα μου να ήσουν. Γι’ αυτό χατίρι δε σου χαλώ, το πουλάω το όνομα Μακεδονία. Δώσε και σε μένα μαμά κάτι για το χρέος», της είπε.

Οι Γερμανοί είναι φανερό ότι μπήκαν μπροστά με τον Γιοχάνες Χαν να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Στις Βρυξέλλες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ονομαστούν τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία. Δεν τους νοιάζει, να τελειώνουν με τις εκκρεμότητες επιθυμούν και τίποτε άλλο. Και γι’ αυτό η πίεση που ασκείται. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση σκύβει σαν δουλάκι το κεφάλι.

Ο Τσίπρας το έχει πουλήσει το όνομα εδώ και καιρό στην Μέρκελ, δεν θα κάνει πίσω. Και τον Χαν θα αφήσει να λέει ό,τι θέλει, και την Αγγέλα να προσβάλει την Ελλάδα με τη συμπεριφορά της, και όλοι όσοι υπερασπίζονται την ελληνικότητα της Μακεδονίας θα τους αποκαλεί προδότες. Το deal με το Βερολίνο έχει γίνει εδώ και καιρό και επισημοποιήθηκε σήμερα. Αυτοί θα ξεπουλούσαν τη μάνα τους, σε ένα όνομα θα κόλλαγαν;

AntiNews

Ο Αλέξης Τσίπρας φτάνει μαζί με τους ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά και ΥΠΑΜ Πάνο Καμμένο στη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες τον Μάιο του 2017. [ Emmanuel Dunand/AFP]

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, ασκούσε πολύ έντονη κριτική για το θέμα της διαχείρισης των μυστικών κονδυλίων και απαιτούσε κοινοβουλευτικό έλεγχο και διαφάνεια. Τρία χρόνια τώρα όμως, που κυβερνά, ακολουθεί και στον τομέα αυτό την πεπατημένη, αγνοώντας τόσο τις καταγγελίες του, όσο και τις υποσχέσεις του.


Γράφει η: Βασιλική Σιούτη

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα ψηφίστηκε ο ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός με τον οποίον προσδιορίζονται τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους, με τρόπο –υποτίθεται– λεπτομερή και δεσμευτικό. Ο τρίτος προϋπολογισμός της κυβέρνησης Τσίπρα δεν άλλαξε κάτι στα δημοσιονομικά, σε σχέση με τις παχυλές υποσχέσεις, καθώς η κυβέρνηση επικαλείται ως δικαιολογία την πίεση των δανειστών και το αυστηρό πλαίσιο της τρόικας, που δεν μπόρεσε να αποφύγει.

Όμως η δικαιολογία αυτή δεν καλύπτει διόλου τα θέματα διαφάνειας των απόρρητων δαπανών.

Με δυο λόγια

Με την έναρξη της οικονομικής κρίσης και την αποκάλυψη πλήθους υποθέσεων μη χρηστής διαχείρισης του δημόσιου χρήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη θέση της αντιπολίτευσης, ανέλαβε να εκφράσει πολιτικά το αίτημα για διαφάνεια. Ένα από τα παρακλάδια του ήταν η απαίτηση να γίνουν γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα απόρρητα κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών. Ήδη από το 2011 ο νυν πρωθυπουργός είχε προβεί σε μία σειρά ενεργειών προκειμένου να γίνει δημόσια γνωστό το ύψος των μυστικών δαπανών, ο χρόνος κατά τον οποίον έγιναν και άλλα κρίσιμα στοιχεία. Μέχρι το τέλος του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε σταθερά σε αυτό το θέμα. Όταν όμως έγινε κυβέρνηση, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Κανένα στοιχείο δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα και οι μοναδικοί που ελέγχουν τις μυστικές δαπάνες συνεχίζουν να είναι ο ΥΠΕΞ και μία τριμελής επιτροπή δαπανών, που αποτελείται από υπαλλήλους του υπουργείου, εμπίστους του υπουργού. Ούτε οι ερωτήσεις που έθεσε επίμονα το inside story απαντήθηκαν, παρά μόνο με ευγενικές υπεκφυγές. Όπως φαίνεται, η μάχη για τη διαφάνεια ήταν απλά μία αντιπολιτευτική τακτική, όπως τόσες άλλες.

Κάθε χρόνο διατίθενται μέσω του προϋπολογισμού και κάποια εκατομμύρια ευρώ στο υπουργείο Εξωτερικών: τα περιβόητα μυστικά κονδύλια. Αυτά, οι εκάστοτε υπουργοί μπορούν να τα ξοδεύουν όπως θέλουν, όπου θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό και χωρίς να υποχρεώνονται να αποδείξουν τίποτα. Όχι ότι και στις υπόλοιπες δαπάνες υπάρχει ουσιαστική διαφάνεια και λογοδοσία, αλλά εδώ η αδιαφάνεια είναι και τυπικά επιτρεπτή.

Τα αποκαλούμενα μυστικά κονδύλια προορίζονται για την προώθηση των εθνικών θεμάτων και σημαντικά ποσά είθισται να κατευθύνονται και σε πληροφοριοδότες, οργανώσεις, δημοσιογράφους, διάφορες ομάδες ή πρωτοβουλίες κ.ά., χωρίς την υποχρέωση να καταγράφονται τα ονόματα και τα στοιχεία τους σε κανένα επίσημο αρχείο. Μόνο κάποια πρόχειρα παραστατικά υπάρχουν, τα οποία καταστρέφονται.

Οι κίνδυνοι που προκύπτουν από τη διαχείριση αυτών των κονδυλίων –και κατά το παρελθόν έχουν υπάρξει πολλές υπόνοιες και ψίθυροι, ακόμα και καταγγελίες– είναι τα χρήματα αυτά να μην προορίζονται τελικώς για την εξυπηρέτηση εθνικών συμφερόντων, αλλά των προσωπικών συμφερόντων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της αυλής πέριξ αυτής.

Μετά την έναρξη της κρίσης υπήρξε απαίτηση για διαφάνεια, καθώς πλήθος υποθέσεων που ήρθαν στο φως κατέδειξαν μη χρηστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Το αίτημα αυτό επιχείρησε να το εκφράσει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά στο θέμα των απόρρητων δαπανών, είχε εστιάσει ιδιαίτερα ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Η επίσκεψη Τσίπρα στους οικονομικούς εισαγγελείς
Στις 30 Ιανουαρίου του 2012, ο Αλέξης Τσίπρας, μαζί με την –βουλευτή τότε– Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Νίκο Παππά, που ήταν διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, επισκέφτηκαν τους οικονομικούς εισαγγελείς κ.κ Πεπόνη και Μουζακίτη για το θέμα των απόρρητων δαπανών του υπουργείου Εξωτερικών, ως κατάληξη μιας σειράς ενεργειώνΕρώτηση και Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα με θέμα: Διαχείριση απόρρητων δαπανών | ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα που είχαν ξεκινήσει από το 2011.

[Angelos Tzortzinis/AFP].
Εκεί, ο κ. Τσίπρας κατέθεσε ένα υπόμνημα πέντε σελίδων, με το οποίο ισχυριζόταν ότι είχαν περιέλθει σε γνώση του έγγραφα που καταδείκνυαν «την επιβάρυνση των κρατικών δαπανών με ιλιγγιώδη ποσά εκατομμυρίων ευρώ, ως υποτιθέμενες “απόρρητες δαπάνες”», υποστηρίζοντας ότι είχε «κατ’ επανάληψη ζητήσει από τους αρμόδιους υπουργούς και από τον πρωθυπουργό εξηγήσεις για το πώς τα ποσά αυτά δικαιολογήθηκαν και εκταμιεύθηκαν ως απόρρητες δαπάνες, παρότι, όπως φαινόταν από το ίδιο το σώμα των σχετικών αποφάσεων, αλλά και όπως προκύπτει από την μέχρι σήμερα αιδήμονα σιωπή των υπευθύνων, πρόκειται για πακτωλούς χρημάτων που προφανώς δεν διατέθηκαν για εθνικούς σκοπούς, αλλά για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών, σε πλήρη καταστρατήγηση της νομοθεσίας και της νομιμότητας».

«Δεν ρωτήσαμε πού πάνε οι απόρρητες δαπάνες, ούτε ζητήσαμε να κατατεθούν τα σχετικά παραστατικά. Ζητήσαμε να μάθουμε το ύψος τους», έλεγαν. «Αν υπήρξαν αυξήσεις σε σχέση με τις προϋπολογισθείσες δαπάνες, πότε αυτές έγιναν, αν μεταφέρθηκαν δαπάνες από άλλους κωδικούς, την προέλευση των αιτημάτων αύξησης των δαπανών και εάν έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες από το δημόσιο λογιστικό και την ευρύτερη νομοθεσία διαδικασίες».

Εύλογα ερωτήματα. Τα ίδια ακριβώς με αυτά που έθεσε και το inside story στον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά απάντηση δεν πήρε.

Από το 2011 ως το 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε σταθερά στο θέμα των απόρρητων δαπανών. Τον Ιούλιο του 2013 η Ρένα Δούρου, ως βουλευτής τότε, μαζί με τον επίσης βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθη Παναγούλη, κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή για το πού κατευθύνονταν οι απόρρητες δαπάνες του υπουργείου Εξωτερικών, αναφέροντας ότι «από την κατάθεση του προϋπολογισμού για το έτος 2013, δεν προκύπτει με σαφήνεια το ύψος της πιστώσεως που προορίζεται για δαπάνες απορρήτων εθνικών αναγκών» (σ.σ. ακριβώς όπως συμβαίνει και σήμερα).

Η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου.

Η ερώτηση κατέληγε ως εξής:

«..Δεδομένου ότι η Ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται σήμερα σκληρά από περικοπές δημοσίων δαπανών, συμπεριλαμβανομένων και περικοπών σε μισθούς και συντάξεις που καταβαραθρώνουν το επίπεδο ζωής των πολιτών,

Δεδομένου ότι η πραγματοποίηση των όποιων κρατικών δαπανών δίχως ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο συνιστά πρόκληση προς τους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες, δεδομένου τέλος, ότι η διάθεση οποιουδήποτε ποσού από την ειδική πίστωση απορρήτων εθνικών αναγκών διενεργείται με απλή απόφαση του Υπουργού Εξωτερικών, μετά από γνώμη της Επιτροπής Ειδικών Δαπανών του άρθρου 39 του Οργανισμού του ΥΠΕΞ,

Ερωτάται ο κ. Υπουργός Εξωτερικών:

1. Ποιο ακριβές ποσό έχει προϋπολογιστεί για τις απόρρητες δαπάνες του ΥΠΕΞ για το έτος 2013; Ειδικά την περίοδο που η χώρα μας διανύει τον έκτο χρόνο βαθιάς ύφεσης;

2. Τι ποσό παρέλαβε ο κ. Υπουργός, κατά την ανάληψη των καθηκόντων του προσφάτως, στον σχετικό λογαριασμό της Τραπέζης της Ελλάδος, στον οποίον καταχωρείται η ειδική πίστωση και τι ποσό εκταμιεύθηκε από την απερχόμενη πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ, καθώς και εις ρευστό στο ταμείο των μυστικών κονδυλίων του ΥΠΕΞ, γνωστό ως “μαύρα ταμεία” του ΥΠΕΞ και τι ποσό βρήκε διαθέσιμο;

3. Σκέπτεται ο κ. Υπουργός να αναζητήσει την τύχη της δικογραφίας, η οποία είχε συνταχθεί από τους οικονομικούς εισαγγελείς, τη στιγμή κατά την οποία στο παρελθόν υπήρξαν διαρροές (εκ μέρους του κ. Υπουργού) για τα πρόσωπα-κλειδιά για τη χρήση των μυστικών κονδυλίων, τα οποία και εκλήθησαν να καταθέσουν, αφού διέθεταν άμεσα και βαθιά γνώση των σκοπών, τρόπων και προσώπων διοχέτευσης του χρήματος από τις απόρρητες δαπάνες;

4. Σκέπτεται ο κ. Υπουργός να προβεί στην τροποποίηση του άρθρου 164, προκειμένου να διασφαλιστεί, έστω στοιχειωδώς, ο έλεγχος των ποσών που διακινούνται ανεξέλεγκτα ως απόρρητες εθνικές ανάγκες από συγκεκριμένα πρόσωπα διπλωματικών και διοικητικών υπαλλήλων του ΥΠΕΞ, ποσά ιλιγγιώδη, για την σπατάλη των οποίων δίδεται συχνή απάντηση για τους προκατόχους η επίκληση “δεν υπάρχουν παραστατικά”;

5. Ποιες εγγυήσεις μπορεί να παράσχει στη Βουλή των Ελλήνων ο κ. ΥπουργόςΕξωτερικών ότι τα ποσά που δαπανώνται άνευ αποδόσεως λογαριασμού από την ειδική πίστωση του άρθρου 164, καλύπτουν πράγματι απορρήτου χαρακτήρα εθνικές δαπάνες και όχι δαπάνες προσωπικών παροχών προς υπαλλήλους ή όργανα του κράτους, ταξίδια, αμοιβές και αποζημιώσεις τρίτων και όλα αυτά “χωρίς παραστατικά”, στο όνομα της διαφάνειας και της διαύγειας;».

Τρία χρόνια αδιαφορίας για κυβέρνηση και αντιπολίτευση
Σήμερα, τρία χρόνια μετά από την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τα περισσότερα από τα ζητήματα που είχαν τεθεί να παραμένουν αναπάντητα, ουδείς από τους ερωτώντες, ή άλλος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, έχει δείξει να ενδιαφέρεται πλέον για το θέμα. Την ίδια αδιαφορία (εξακολουθούν να) επιδεικνύουν και τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης.

Ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς σε Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων στις Βρυξέλλες τον Δεκέμβριο του 2017. [Emmanuel Dunand/AFP]

Τόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, είχαν δεσμευτεί ότι το καθεστώς της αδιαφάνειας και η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου θα σταματούσαν. Βεβαίως δεν θα μπορούσε ποτέ να αναφέρεται δημοσίως αναλυτικά και ονομαστικά πού κατευθύνονται οι απόρρητες δαπάνες. Θα μπορούσαν όμως οι αρμόδιοι να ενημερώνουν εμπιστευτικά την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής και κάτι τέτοιο ήταν που είχε πει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα έκανε.
Ο πρωθυπουργός ωστόσο, παρά την μαχητικότητά του για το θέμα της διαφάνειας και τις καταγγελίες όσο ήταν στην αντιπολίτευση, ξέχασε όλα τα παραπάνω με το που ανέλαβε την εξουσία.

Όσο για την αντιπολίτευση, που δεχόταν βροχή τις καταγγελίες όσο κυβερνούσε, δεν δείχνει να την απασχολεί το θέμα, ούτε να έχει τη διάθεση να ελέγξει την κυβέρνηση Τσίπρα για το αν εφαρμόζει όσα έλεγε. Συγκεκριμένα, στην αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχουν καν εικόνα για το συνολικό ποσό που διατίθεται για τις απόρρητες δαπάνες κατ’ έτος αυτά τα τρία χρόνια, αλλά ούτε και ενδιαφέρθηκε κανείς να το μάθει. Αν η αντιπολίτευση είχε ζητήσει επισήμως τις πληροφορίες αυτές, η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να τις δώσει.

Σε ερώτηση που απευθύναμε στον εκπρόσωπο τύπου του ΥΠΕΞ, κ. Αλ. Γεννηματά, για το ύψος των ποσών που διατέθηκαν από το υπουργείο για απόρρητες δαπάνες κατά το 2015, το 2016 και το 2017, απάντησε ευγενικά ότι το υπουργείο δεν δίνει στη δημοσιότητα τα στοιχεία αυτά.

Πέρσι ωστόσο, αρκετές μέρες μετά την ψήφιση του γενικού προϋπολογισμού, υπήρξαν κάποια ελάχιστα δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι για το 2017 ο προϋπολογισμός του υπουργείου για τις απόρρητες δαπάνες ήταν 15 εκατομμύρια ευρώ, ενώ άλλες πληροφορίες ανέφεραν 17 εκατομμύρια ευρώ. Κανένας δεν μπορεί να μας πει όμως, αν αυτό ήταν και το τελικό ποσό που δαπανήθηκε για απόρρητες δαπάνες ή έγινε υπέρβασή του και μεταφορά ποσών και από άλλους κωδικούς.

Η τριμελής Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ελέγχου που... αγνοείται
Ο κ. Κοτζιάς είχε προτείνει από τους πρώτους μήνες του 2015 να ανατεθεί στη Βουλή ελεγκτικός ρόλος, προκειμένου να υπάρξει διαφάνεια στη διαχείριση των απόρρητων δαπανών του υπουργείου Εξωτερικών. Πιο συγκεκριμένα, όπως είχε δημοσιευθεί σε όλα τα ΜΜΕ πριν από τρία χρόνια, είχε προτείνει τη σύσταση τριμελούς κοινοβουλευτικής επιτροπής, που θα έλεγχε και αυτή τη διαχείριση των πιστώσεων, ώστε οι απόρρητες δαπάνες να μην είναι χωρίς άλλο έλεγχο πλην του υπηρεσιακού, που γίνεται από τους ανθρώπους του ΥΠΕΞ, συνήθως έμπιστα πρόσωπα των υπουργών.

Τα έγγραφα εκείνα του κ. Κοτζιά είχαν διαβιβαστεί μετά από ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστο Καραγιαννίδη, ο οποίος ανήκει στην ομάδα των λεγόμενων «53+»,, οι οποίοι στο παρελθόν ασκούσαν σφοδρή κριτική στον νυν υπουργό κατηγορώντας τον ως «εθνικιστή», ενώ αντίστοιχα η πατριωτική πλευρά που έβλεπε με συμπάθεια τον κ. Κοτζιά, τους κατηγορούσε ως «εθνομηδενιστές» (παρόλα αυτά μετά την τακτοποίηση των εσωτερικών κομματικών και κυβερνητικών ισορροπιών, οι αλλληλοκατηγορίες αυτές υποχώρησαν).

Ο κ. Κοτζιάς τότε, είχε απαντήσει ότι απόρρητες δαπάνες δεν διαχειρίζεται αποκλειστικά το υπουργείο Εξωτερικών και ότι κατά το πρώτο τρίμηνο του 2015 δεν «σπαταλήθηκε» ούτε ένα ευρώ για απόρρητες δαπάνες.

Ο υπουργός Εξωτερικών, απαντώντας στον κ. Καραγιαννίδη για τα στοιχεία που ζητούσε για τις χρήσεις των κονδυλίων, ανέφερε απλώς ότι βάσει του άρθρου 39 του οργανισμού του υπουργείου Εξωτερικών, ορίστηκαν τα μέλη της τριμελούς Επιτροπής Ειδικών Δαπανών του υπουργείου Εξωτερικών (η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη σύσταση τριμελούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που θα έλεγχε τις δαπάνες). Η επιτροπή αυτή είναι εκείνη που αποτελείται από έμπιστα πρόσωπα, υπαλλήλους του ΥΠΕΞ, όπως είχαν και οι προηγούμενοι υπουργοί. Βάσει του ίδιου άρθρου, όλα τα παραστατικά έγγραφα για απόρρητες δαπάνες που κατέχει η εν λόγω Επιτροπή Ειδικών Δαπανών καταστρέφονται, το αργότερο έναν χρόνο μετά την έκδοση της σχετικής υπουργικής απόφασης.


Το άρθρο 39 του νόμου 3566/2007 που ορίζει τα σχετικά με την Επιτροπή Δαπανών.
Πολιτικό στέλεχος που έχει περάσει από το υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει πως η φράση «ένα χρόνο, το αργότερο» στην πράξη σημαίνει ότι τα παραστατικά καταστρέφονται συνήθως εντός 24 ωρών νομοτύπως. Όσο για την «τριμελή Επιτροπή Ειδικών Δαπανών», το στέλεχος αναφέρει πως «αυτή διορίζεται από τον εκάστοτε υπουργό και είναι υπάλληλοί του». Κάποιοι διπλωμάτες μάλιστα, με σκωπτική διάθεση την αποκαλούν «επιτροπή εκκαθάρισης», αφού όπως λένε έτσι λειτουργεί, ή αλλιώς «επιτροπή καταστροφής στοιχείων και συσκότισης».

Πάντως, σχεδόν τρία χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Βουλή δεν έχει καταφέρει ακόμη να ελέγξει τον λογαριασμό απορρήτων δαπανών του ΥΠΕΞ στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ουσιαστικός έλεγχος σημαίνει ότι αυτός θα αφορά και τα πόσα πέραν των αρχικώς προβλεφθέντων, μέσω μεταφορών από άλλους κωδικούς του προϋπολογισμού του ΥΠΕΞ ή και άλλων υπουργείων (κοινώς «φούσκωμα» των απόρρητων δαπανών, όταν η εξουσία θέλει να να ξοδέψει ποσά αδιαφανώς) αλλά και τις αναλήψεις μετρητών.

Ο πρέσβης και γ.γ του υπουργείου, κ. Παρασκευόπουλος (πρώην έμπιστος και του Γιώργου Παπανδρέου), που έχει το καθήκον της ενημέρωσης στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής κάθε έξι μήνες, ενημερώνει γενικά, δίχως στοιχεία και δίχως να επιδεικνύει κανένα παραστατικό κίνησης του λογαριασμού απορρήτων δαπανών στην Τράπεζα της Ελλάδας, που να δείχνει πόσα λεφτά διαχειρίζονται ως απόρρητες δαπάνες στη διάρκεια του οικονομικού έτους και πότε τα εκταμιεύουν.

Ο κ. Παρασκευόπουλος μαζί με τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά κατά την επίσκεψή τους στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο. [Κώστας Μπέη/Εθνικός Κήρυξ]
«Το πότε αναλαμβάνουν μετρητά είναι άκρως διαφωτιστικό και ενδιαφέρον», αναφέρει πρώην σύμβουλος αρχηγού κόμματος για θέματα εξωτερικής πολιτικής. «Το πού τα ξοδεύουν είναι μάταιο να το αναζητά κανείς», προσθέτει, «αφού στο 90% των περιπτώσεων ουδείς υπογράφει αποδείξεις».

Εν ολίγοις, τίποτα επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Ούτε οι διαδικασίες, ούτε καν οι άνθρωποι, αφού από το 2009, επί Γιώργου Παπανδρέου, στο στενό επιτελείο του υπουργού Εξωτερικών δεσπόζει ο κ. Παρασκευόπουλος.

Σχετικά με τη σύσταση της τριμελούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που θα έλεγχε τις δαπάνες του ΥΠΕΞ και την οποίαν είχε εξαγγείλει ο υπουργός από το 2015, το inside story ρώτησε τον βουλευτή, τομεάρχη Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας και μέλος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Γ. Κουμουτσάκο, για το εάν αυτή έχει συσταθεί και αυτός απάντησε ότι δεν έχει συσταθεί καμία τέτοια επιτροπή, καθώς και ότι ουδέποτε αυτά τα τρία χρόνια έλαβε κάποια ενημέρωση από το υπουργείο Εξωτερικών για τις απόρρητες δαπάνες.


Ο τομεάρχης Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, Γιώργος Κουμουτσάκος.
Την ίδια ακριβώς απάντηση μας έδωσε και ο Ανδρέας Λοβέρδος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος της ΔΗΣΥ και επίσης μέλος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. «Ποτέ δεν είχαμε καμία ενημέρωση για το θέμα αυτό, ούτε εμπιστευτική, ούτε άλλη».


Ο Ανδρέας Λοβέρδος.

«Ελλιπής η ενημέρωση του ΥΠΕΞ», λέει η Διάσκεψη των Προέδρων
Το inside story είχε ζητήσει ενημέρωση από το υπουργείο Εξωτερικών από τις αρχές του Δεκεμβρίου και για το κατά πόσον έχει συσταθεί και λειτουργεί στη Βουλή η τριμελής επιτροπή ελέγχου δαπανών. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου, κ. Γεννηματάς, απέφευγε ευγενικά κάθε φορά να απαντά επί της ουσίας και ξεκάθαρα, αλλά στο μεταξύ κι ενώ περιμέναμε κάποια συγκεκριμένη απάντηση, ο πρέσβης κ. Παρασκευόπουλος ζήτησε να ενημερώσει τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής για το θέμα των απόρρητων δαπανών.

Εκεί, ο κ. Παρασκευόπουλος ανέφερε ότι δόθηκαν μερικά εκατομμύρια ευρώ σε δύο συγκεκριμένους σκοπούς εθνικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο η Διάσκεψη των Προέδρων βρήκε (ομοφώνως) ελλιπή την ενημέρωση του κ. πρέσβη και εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Βούτση να ζητήσει περισσότερα στοιχεία. «Η ενημέρωση ήταν εντελώς προσχηματική και δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσει να γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Διαφορετικά συνιστούμε άλλοθι για τον κάθε υπουργό Εξωτερικών», ανέφερε ένας από τους αποδέκτες της ενημέρωσης που ανήκει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Ρωτήσαμε αν δίνονται και πόσα χρήματα σε δημοσιογράφους. Δεν μας απάντησε, αλλά δεν μας είπε και ότι δεν δίνουν». «Κάθε φορά συντάσσεται πρακτικό. Εκεί αναφέρεται ρητά αυτό που είπαμε, ότι την άλλη φορά θέλουμε περισσότερα στοιχεία».

Τελικά, η απαίτηση διαφάνειας για τον ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται ότι ήταν ένας τρόπος άσκησης αντιπολίτευσης, όπως και τόσα άλλα, που ξεχάστηκαν αμέσως μόλις έγινε κυβέρνηση, ακόμα και αν δεν υπήρχε καμία πίεση ή εξαναγκασμός από την τρόικα. Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση, αυτή αποδεικνύει μία (αρνητική) συνέπεια στη στάση της, καθώς ούτε όταν ήταν στην εξουσία, αλλά ούτε και τώρα στην αντιπολίτευση, δείχνει ενδιαφέρον για το θέμα της διαφάνειας των απόρρητων δαπανών και της χρηστής διαχείρισής τους, αφού τρία χρόνια τώρα, είτε σκοπίμως είτε από παράλειψη, αποφεύγει κάθε σχετικό κοινοβουλευτικό έλεγχο για το θέμα αυτό.
Δημοσίευση 3/1/2018 από την ©Βασιλική Σιούτη στο inside story

Βασιλική Σιούτη
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Επενδυτή, στα ραδιόφωνα Flash 961, Alpha 989 και Αθήνα 984 και σε περιοδικά. Έχει κάνει αποστολές σε Βαλκάνια, Παλαιστίνη, Ιράκ και Σερβία. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τα ThePressProject, Newpost, TVXS.
[full-post]

Την ώρα που ο Νίκος Κοτζιάς... ετοιμάζει βαλίτσες για να επισκεφθεί τα Σκόπια στις αρχές Μαρτίου, ο Zoran Zaev προαναγγέλλει λύση για το ονοματολογικό ακόμη και μέσα στον Μάρτιο, τονίζοντας ότι αυτός είναι ο στόχος και των δύο πλευρών.

Ευχή και επιθυμία όχι μόνο δική μου, αλλά και όσων μετέχουμε στη διαπραγμάτευση, είναι να φθάσουμε σε λύση για το όνομα μέχρι το τέλος Μαρτίου, δηλώνει ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ, σε σημερινή συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Balkan Insight.

Ο Zoran Zaev τόνισε ότι η εξεύρεση λύσης δεν πρέπει να καθυστερήσει, καθώς υπάρχουν «ανταγωνιστικές», όπως τις χαρακτήρισε, δυνάμεις οι οποίες είναι ενάντια στο ενδεχόμενο λύσης. Υπενθυμίζεται ότι το χρονοδιάγραμμα είναι εξαιρετικά σφικτό, καθώς θα πρέπει να είναι όλα έτοιμα μέχρι τις 17 Μαΐου, στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. στη Σόφια.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επικείμενη επίσκεψη του Νίκου Κοτζιά στα Σκόπια, με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να έχει μαζί του το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο είναι έτοιμο και έχει προκύψει από τις έως σήμερα διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών.

Ο Zaev δήλωσε ακόμη πεπεισμένος ότι ο Αλέξης Τσίπρας «θέλει πραγματικά να βρεθεί λύση» ενώ για τον Νίκο Κοτζιά, σημειώνει ότι «κάνει κι εκείνος προσπάθεια».

Σε κάθε περίπτωση η επίλυση του ακανθώδους αυτού θέματος «θα ήταν καλή ιδέα να έχει καταστεί εφικτή μέχρι τον Ιούνιο γιατί θα ενθάρρυνε μια απόφαση από τη μεριά της ΕΕ για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη χώρα μου», επεσήμανε ο Z. Zaev.

«Κάθε χαμένος μήνας δεν θα είναι προς όφελός μας. Διατηρώ το ίδιο συναίσθημα που με καθοδηγεί από την αρχή - ότι είναι δυνατή μια λύση, αλλά ταυτόχρονα αυτή η λύση πρέπει να προστατεύει την ταυτότητα και την αξιοπρέπεια και των δύο πλευρών», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ.
[next]
Ο Zoran Zaev ωστόσο ήταν κατηγορηματικός όταν του τέθηκε το ερώτημα τί θα συμβεί αν δεν υπάρξει λύση εξαιτίας μη αλλαγής στο Σύνταγμα της πΓΔΜ. «Και οι δύο πλευρές δεν θα πρέπει να θέτουν ζητήματα που θα καθιστούσαν αδύνατη μια λύση», απάντησε. «Είμαι ειλικρινά αφοσιωμένος στην εξεύρεση ρεαλιστικής εξήγησης, για την ελληνική πλευρά. Σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να οδηγούμεθα από γεγονότα. Δεν έχω κανένα δίλημμα στο ότι όσον αφορά το γεωγραφικό ζήτημα της Μακεδονίας, εμείς έχουμε το βόρειο τμήμα, το νότιο τμήμα ανήκει στην Ελλάδα και το ανατολικό μέρος στη Βουλγαρία. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι το πρόβλημα περιστρέφεται γύρω από το όνομα. Συνεπώς δεν πρέπει να προσθέσουμε ζητήματα τα οποία θα προκαλέσουν περισσότερα προβλήματα», τόνισε ο Zoran Zaev, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσον τελικά η πλευρά της πΓΔΜ προτίθεται να απαλείψει από το Σύνταγμά της τα αλυτρωτικά στοιχεία.

Photo by Ercin Top/Anadolu Agency/Getty Images
πηγή

Με... απαιτήσεις στις βαλίτσες της έφτασε στις Βρυξέλλες η Angela Merkel, ζητώντας από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης να δεχθούν πρόσφυγες και κατέληξε να δέχεται κριτική από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο Bloomberg, στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής από την συμφωνία για το σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία, η Merkel έριξε στο τραπέζι την ιδέα να συνδεθεί η γενναιόδωρη ευρωπαϊκή βοήθεια για την περιφερειακή ανάπτυξη χωρών όπως η Πολωνία, με την προθυμία των χωρών αυτών να φιλοξενήσουν πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Η πρόταση της Merkel δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτό που κατάφερε η Γερμανίδα καγκελάριος ήταν αφενός να εκνευρίσει τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και να προκαλέσει αντιδράσεις από χώρες όπως το Λουξεμβούργο και η Αυστρία. Ακόμη και από την πλευρά της Κομισιόν εκφράστηκαν ανησυχίες, καθώς θεωρείται ότι η υιοθέτηση της πρότασης αυτής θα οδηγούσε σε κλιμάκωση της έντασης που υφίσταται μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

«Αν συνδέσουμε τα κονδύλια με τη φιλοξενία προσφύγων, τότε θα τιμωρηθούμε αργότερα, όχι οι κυβερνήσεις αλλά οι λαοί», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Xavier Bettel. «Θα μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι η καλύτερη διότι αυτός που θα έχει το πρόβλημα είναι ο πολίτης και όχι η κυβέρνηση», πρόσθεσε.

«Η αλληλεγγύη είναι πολλά περισσότερα από τη φιλοξενία προσφύγων», δήλωσε από την πλευρά του ο Αυστριακός καγκελάριος, Sebastian Kurz. «Στόχος μας πρέπει να είναι να σταματήσουμε τον κόσμο στα εξωτερικά σύνορα και να μην μιλάμε διαρκώς για την κατανομή των προσφύγων».

πηγή:

Η Τουρκία είναι το πιο πολύτιμο, το αναντικατάστατο χαρτί των ΗΠΑ (και της ΕΕ) στην αντιπαράθεση με την Ρωσία. Κατά τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, όταν μιλάνε (οι Έλληνες) για την Τουρκία πρέπει να θυμούνται το 1897, την επαίσχυντη ήττα των ελληνικών στρατευμάτων από την Τουρκία, να μην ξεχνάνε το 1922 και να έχουν στο νου τους όσα έπαθαν στην Κύπρο.


του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Τουρκία είναι το πιο πολύτιμο, το αναντικατάστατο χαρτί των ΗΠΑ (και της ΕΕ) στην αντιπαράθεση με την Ρωσία. Κατά τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, όταν μιλάνε (οι Έλληνες) για την Τουρκία πρέπει να θυμούνται το 1897, την επαίσχυντη ήττα των ελληνικών στρατευμάτων από την Τουρκία, να μην ξεχνάνε το 1922 και να έχουν στο νου τους όσα έπαθαν στην Κύπρο.

Οι μόνοι που αντιστέκονται στην Τουρκία είναι οι Κούρδοι. Όχι επειδή είναι καλά εξοπλισμένοι, αλλά επειδή έχουν ένα όνειρο και είναι αποφασισμένοι να κάνουν θυσίες για να το πραγματοποιήσουν: Θέλουν να αποκτήσουν επιτέλους μια πατρίδα. Η επίσκεψη Τίλερσον στην Άγκυρα επιβεβαίωσε το λογικά αναγκαίο: Η Τουρκία (και όχι οι Κούρδοι) είναι ο αναντικατάστατος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή. Ο Ερντογάν επιτίθεται στο Αφρίν, δίχως την αναμενόμενη επιτυχία και έλαβε άδεια να προχωρήσει προς το Μανμπίτζ, έτσι ώστε να αποκλειστεί η προοπτική κουρδικού κράτους και η Τουρκία να εγκατασταθεί σε μια εδαφική λωρίδα της Συρίας, όπως εξαρχής επιθυμούσε.

Η Συρία αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο διαμελισμού. Στόχος των ΗΠΑ και του Ερντογάν ήταν, από την έναρξη του πολέμου, να πέσει ο Άσαντ και να διαμελιστεί η Συρία. Οι ΗΠΑ δεν νίκησαν αλλά τελικά θα θριαμβεύσουν. Και ο Ερντογάν μαζί τους. Ο Άσαντ και οι Κούρδοι έχουν μεγάλες διαφορές, αλλά κινδυνεύουν να χάσουν τα αυγά και τα καλάθια. Και αποφάσισαν, ως φαίνεται, να συμπράξουν, αφήνοντας τις διαφορές τους για αργότερα. Οι Κούρδοι θέλουν αυτονομία εντός της Συρίας ή ξεχωριστό κράτος, ενώ φυσικά ο Άσαντ θέλει ενιαία Συρία. Όποια μορφή και αν πάρει η σύμπραξη Κούρδων και Άσαντ, η κίνησή τους ανατρέπει το σκηνικό, είναι κίνηση ματ.

Για την Ρωσία δεν «τρέχει τίποτα»
Η Ρωσία εγκατέλειψε τους Κούρδους χάριν της Τουρκίας. Άραγε θα εγκαταλείψει και τον Άσαντ, θα τον αφήσει να αντιμετωπίσει μόνος του την Τουρκία και τις ΗΠΑ; Αν το κάνει δεν θα γίνει μόνο διεθνώς ρεζίλι, αλλά θα χάσει και όσα πάλεψε να κερδίσει με κόπο και αίμα. Αλλά αν βοηθήσει τον Άσαντ τι θα κάνει με τον καινούργιο πολύτιμο φίλο της, τον Ερντογάν; Αν η Μόσχα χάσει τον Άσαντ, χάνει όλη τη Μέση Ανατολή, χάνει το κύρος της και πέφτει στην κατηγορία των παρακατιανών.

Αν χάσει τον Ερντογάν αφήνει εκτεθειμένα και ευάλωτα τα σύνορα με την Τουρκία, τη μόνη πλευρά της Ρωσίας που δεν ελέγχουν απολύτως οι ΗΠΑ. Η Τουρκία είναι παραδοσιακά φράχτης της Ρωσίας προς τη Δύση. Αλλά τώρα, (όπως επί Κεμάλ και Λένιν), η Τουρκία του Ερντογάν φράζει τον δρόμο της Δύσης εναντίον της Ρωσίας και εμποδίζει την ολοκληρωμένη περικύκλωσή της. Γι’ αυτό είναι πολύτιμη και για τη Ρωσία και για τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα έχει μειωμένη στρατηγική αξία ως φράχτης στα Βαλκάνια που ελέγχονται πλέον από τη Δύση.

Η Ρωσία για να βγει από τη δυσκολία το πιθανότερο είναι ότι θα συνεχίσει σαν να μην τρέχει τίποτα. Με μια απολύτως ψυχρά ρεαλιστική κίνηση θα τροφοδοτεί με όπλα και τα άλλα χρειαζούμενα τον Άσαντ και θα τον αφήσει να σηκώσει το κύριο βάρος της αντιμετώπισης της τουρκικής επίθεσης μαζί με τους Ιρανούς. Θα επέμβει όταν είναι απολύτως αναγκαίο. Ο Άσαντ και οι Κούρδοι θα το δεχτούν επειδή δεν μπορούν να χάσουν τη Ρωσία, ούτε στον πόλεμο ούτε στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη. Θα το δεχτεί και ο Ερντογάν, γιατί κι αυτός δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αν τα χαλάσει με τους Ρώσους θα τον καταπιούν οι ΗΠΑ.

Ο Ερντογάν δεν μπορεί να μπει και να σταθεί στη Συρία εναντίον των Κούρδων ή/και του Άσαντ, χωρίς τη συμφωνία των ΗΠΑ. Και είναι αναγκασμένος να μπει στη Συρία για να μην κάνουν εκεί κράτος οι Κούρδοι, εγγράφοντας υποθήκη για τον διαμελισμό της Τουρκίας. Αλλά και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν ομοίως παρά τις όποιες κραυγές, κινήσεις και ελιγμούς. Επειδή μόνο έτσι θα αποφύγουν μια απ’ ευθείας σύγκρουση με τη Ρωσία.

Στη ρίζα αυτής της περιπλοκής βρίσκεται η αιφνίδια, αναιτιολόγητη και ανεξήγητη πρόσφατη απόφαση της Ρωσίας να δηλώσει ότι αποσύρει από το πεδίο σημαντικό μέρος των μάχιμων δυνάμεών της. Το αποφασιστικό πεδίο της σύγκρουσης είναι η Μέση Ανατολή, με την Ουκρανία και την Κορέα σε εφεδρεία. Η Τουρκία παραμένει στο δυτικό στρατόπεδο.

Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη
Η Τουρκία, επαναλαμβάνω, δεν θέλει να πέσει στα χέρια της Ρωσίας για να γλιτώσει από τη (θανάσιμη) αγκαλιά των Αμερικανών. Η αντιπαλότητα των δυο Μεγάλων Δυνάμεων της επιτρέπει μια δύσκολη και επικίνδυνη ισορροπία. Η εθελοδουλεία δεν προστατεύει κανένα, όπως δεν προστατεύει την Ελλάδα ούτε καν απέναντι στα Σκόπια. Συνοπτικά, οι ΗΠΑ παραμένουν η μοναδική υπερδύναμη, επειδή κανείς άλλος δεν μπορεί π.χ. να μπει αυθαίρετα σε μια χώρα και να εγκατασταθεί, όπως έχουν κάνει οι ΗΠΑ σε τμήμα εδάφους της Συρίας.

Οι ΗΠΑ είναι υπερδύναμη, αλλά δεν είναι πια παντοδύναμες. Βρίσκονται σε βαθιά συστημική κρίση. Η εκλογή Τραμπ είναι η δημόσια ένδειξη της αμερικανικής κρίσης. Σύμφωνα με γαλλικά ιστολόγια, αυτή εκδηλώνεται στα κέντρα αποφάσεων των ΗΠΑ και στις αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες, όπου έχουν ανταλλαγεί επανειλημμένα «πυροβολισμοί» με θύματα στελέχη τους τον ένα χρόνο της θητείας Τραμπ.

Ο Ερντογάν θυμίζει τον Αλή Πασά. Ήταν ανεξάρτητος όσο ο Σουλτάνος δεν αποφάσιζε να τον τσακίσει. Τώρα ο Σουλτάνος (οι ΗΠΑ) έχουν ανάγκη τον «Αλή Πασά» Ερντογάν. Αργότερα έχουν ράμματα για τη γούνα του. Η Ρωσία αποφεύγει να ολοκληρώσει τις νίκες της, π.χ. στην Ουκρανία και τώρα στη Συρία. Αλλά ούτε οι ΗΠΑ του Τραμπ φτάνουν στα άκρα. Η Ουκρανία και η Βόρεια Κορέα είναι παραδείγματα αναβολής. Ας περιμένουμε τα χειρότερα.
πηγή:slpress

Αγαπημένοι μου ΕΠΑΜίτες, η απόφασή μου αυτή είναι δύσκολη και γνωρίζω ότι θα σας στεναχωρήσω, αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι σωστή και πιστέψτε με πριν καταλήξω σε αυτή εξάντλησα κάθε όριο της προσωπικής και ηθικής μου υπόστασης , αλλά δεν μπορώ δυστυχώς να συνεχίσω να υπερασπίζομαι κάτι που δεν πιστεύω πλέον...


Όσο για τους λόγους της αποχώρησης όσοι πραγματικά ενδιαφέρεστε διαβάστε ή καλύτερα μελετήστε τις επιστολές αποχώρησης άλλων στελεχών (θα τις βρείτε στο διαδίκτυο).

Λοιπόν εύκολα καταλαβαίνει κανείς , ότι όταν αποχωρούν τόσοι πολλοί , λέγοντας πάνω –κάτω τα ίδια πράγματα , «το θέμα» δεν είναι προσωπικό , αλλά μείζον πολιτικό .

Και για να μην υπάρχει καμιά παρεξήγηση ,ουδέποτε μάλωσα ή αντάλλαξα έστω μια άσχημη κουβέντα με τον Δ.Καζάκη ,πάντα υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ μας.
Κάποιες λοιπόν από αυτές τις επιστολές αποχώρησης ή κομμάτια από όλες θα μπορούσα να τις είχα γράψει εγώ…

Όσοι έχετε διάθεση διαβάστε ιδιαίτερα την επιστολή αποχώρησης του Μανώλη Κλαμπατσέα ενός ιστορικού στελέχους , που σαν φοιτητής αρχιτεκτονικής πήρε ενεργό μέρος στην κατάληψη του πολυτεχνείου και τον Φεβρουάριο του 1974 εκδόθηκε ένταλμα για τη σύλληψή του από τη γενική ασφάλεια Αθηνών.
Διέφυγε τη σύλληψη και υπήρξε παράνομος και...
καταζητούμενος μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974…

Αναρωτιόταν λοιπόν ο Μανώλης στην επιστολή αποχώρησης του από το ΕΠΑΜ, τι ήταν όλοι αυτοί που έφυγαν από το ΕΠΑΜ πριν ή μαζί με αυτόν…
«Τι είναι όλοι αυτοί o Κατσούλης, η Κοέδρου, ο Ξιφαράς, ο Αλεξανδρής, ο Σινιόσογλου, ο Αρχοντουλάκης, η Κεραμιώτη, ο Βενιός, η Κριτσωτάκη, η Χατζηδάκη, ο Χαρώνης, η Βαρθολομαίου, η Μπερβανάκη, ο Κατσιάρης, η Κουρή, ο Μέντζας, η Λεβίδη, ο Λασκαράτος, ο Παπαϊωάννου, οι πυρήνες Μοσχάτου, Ιλίου, Αχαρνών, Καλαμάτας, Ραφήνας, Κέρκυρας τι είναι; Είναι πράκτορες; Είναι βαλτοί από άλλα κόμματα; »

Δεν είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίζω όλους αυτούς γιατί έφυγαν πριν ενταχθώ στο ΕΠΑΜ , όμως για ένα πράγμα είμαι βέβαιος … σίγουρα δεν ήταν προδότες ,σίγουρα δεν ήταν άχρηστοι ,φαντάζομαι ότι θα είχαν και αυτοί το ελάττωμα να λένε την γνώμη τους…

Έτσι λοιπόν και εγώ σήμερα αναρωτιέμαι για άλλους που τους γνώριζα και έφυγαν όπως τον Γ. Αθανασιάδη δεν χρειάζεται συστάσεις ,τον νομικό Αν Κώνστα , τον καταξιωμένο δημοσιογράφο Μιχάλη Νευραδάκη που έχει πάρει συνεντεύξεις από τους πιο σπουδαίους επιστήμονες και τα μεγαλύτερα ονόματα παγκοσμίου φήμης όπως Noam Chomsky, Tariq Ali και Henry Giroux, τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Greg Palast, τον συγγραφέα John Perkins, τους οικονομολόγους Mark Blyth, Ha–Joon Chang, Roger Bootle, Στέργιο Σκαπέρδα, Warren Mosler, και Λεωνίδα Βατικιώτη,Βασίλη Βιλιάρδο , αλλά και την αφεντιά μου , με την εκπομπή του στο Διάλογος Radio, η οποία μεταδίδεται από είκοσι ραδιοφωνικούς σταθμούς σε πέντε Χώρες και τέσσερις Ηπείρους, τόσο στα FM όσο και από το διαδικτυακό ραδιόφωνο Διάλογος Radio 24/7…

Λοιπόν προδότες ή άχρηστοι ο Γιάννης , ο Αναστάσιος και ο Μιχάλης ?
Προδότες ή άχρηστοι οι 12 που υπέγραψαν το κείμενο «Δήλωση Πολιτικής ρήξης με το ΕΠΑΜ» , που κατόπιν έγιναν 25 μετά 40 ύστερα 60….

Όχι ούτε προδότες ούτε άχρηστοι, σας βεβαιώνω γιατί τους γνωρίζω όλους προσωπικά, απλοί άνθρωποι είναι , όχι επαγγελματίες πολιτικοί , με ικανότητες και διάθεση προσφοράς , φυσικά με τα « καλά και τα κακά τους» όπως όλοι μας, που δυστυχώς προσέκρουσαν στην «δικτατορία των μετρίων»… που φοβήθηκε ότι θα χάσει τις θέσεις και τα πρωτεία και έσπευσε να ξεπαστρέψει ότι είχε αξία και θεωρούνταν απειλή .

Τέτοιες μικρόνοες τακτικές ενός σαθρού σκεπτικού και περιορισμένων ορίων δεν μου ταιριάζουν και συνήθως με αφήνουν παγερά αδιάφορο ακόμα και όταν στρέφονται εναντίον μου.
Και στράφηκαν εναντίον μου , το είδατε όλοι στο 5ο Συνέδριο και όχι μόνο το είδατε , αλλά τους δώσατε και ένα ηχηρό χαστούκι, αφού σε εκείνο το συνέδριο (το πρώτο μου συνέδριο) με φέρατε 4ο σε ψήφους και σας ευχαριστώ πολύ για αυτό.

Άλλωστε η στήριξη σας και η Αγάπη σας ήταν αυτό μου με κράτησε και δεν έφυγα νωρίτερα βάζοντας το προσωπικό μου στην άκρη…
Στην περίπτωση όμως του Πρέσβη ε τ , η οποία ήταν και ο καταλύτης για την δική μου αποχώρηση , όπου ένας άνθρωπος με ζηλευτή πορεία ζωής θίγεται τόσο βάναυσα και άδικα , δεν μπορώ να μείνω σιωπηρός.

Ο σιωπών δοκεί συναινείν κυρίες και κύριοι !!!
Η ανθρωποφαγία για κάποιους δύσνους είναι πταίσμα , που πρέπει να ανεχθούν γιατί τάχα «νυν υπέρ πάντων ο αγών» και «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Ενώ για κάποιους άλλους ,ρομαντικούς , ιδεαλιστές , η άρνηση , το να πεις Όχι , στον εξευτελισμό και την απαξίωση προσώπων και αξιών ζωής είναι μοναδικός φορέας ελπίδας και μάχης ηθικής , ενάντια στο θράσος, στην αθλιότητα και την ψευτιά.
Κανένας αγώνας δεν είναι σπουδαίος αν χάσουμε το Ήθος , την Ανθρωπιά μας και κανένας Αγώνας δεν αξίζει να κερδηθεί ως έτσι …
Μα και αν κερδηθεί θα οδηγήσει στη Σάπια Πολιτεία !!!

Κανείς δεν πήγε ούτε μπροστά , ούτε μακριά , από τα εύκολα «ΝΑΙ» , μα από τα δύσκολα «Όχι»…
Το «Yesman» δεν είναι τίτλος τιμής… αγαπημένοι μου Επαμίτες , τίτλος ντροπής είναι και προδότης των ηθικών μου αξιών , λυπάμαι δεν μπορώ να γίνω …γιατί είναι και εκείνος ο Βάρναλης που θα με στοιχειώνει…
Ἂν θέλεις νὰ χαρεῖς
τὴ λεφτεριά, νωρὶς
γίνε προδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπὴ δὲν εἶναι.
Θά ῾ναι μαζί σου οἱ νόμοι
κι ἡ πλερωμένη γνώμη!
Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
κι ἀπ᾿ τὸν ἀφέντη πιάσου!
Κι ἅμα σὲ φτύνει ἀφτός,
νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
καὶ θά ῾χεις τὰ πρωτεῖα
στὴ σάπια πολιτεία.

Θα σταθώ λοιπόν πλάι σε αυτούς που λένε « Όχι φτάνει Κύριε , ως εδώ και μη παρέκει…» γιατί πρώτον οσφυοκάμπτης δεν υπήρξα ποτέ και δεύτερον αν αφήσουμε να χαθούνε και αυτοί οι λιγοστοί που λένε «Όχι», τότε απέλπιδες και κυρίως απάτριδες θα πνιγούμε στα φουσκωμένα λασπόνερα της ντροπής μας και των μπαζωμένων ρεμάτων της λογικής μας….
Και εγώ τότε θα αναρωτιέμαι… στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά ?

Αποχωρώ Κύριε , γιατί προφανώς δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα πλέον , όσο για τα φτερά μου αρνούμαι να τα χαμηλώσω….
Δημήτρης Καρούσος,
οικονομολόγος

ΥΓ Κύριε Πρέσβη ετ , ήταν τιμή μου που σας γνώρισα και συνεργαστήκαμε για τον κοινό σκοπό , λυπάμαι για τον τρόπο που σας φέρθηκαν , είμαι σίγουρος ότι θα ξαναβρεθούμε!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ

Ολοένα και πιο κοντά στην προσομοίωση της πραγματικότητας πλησιάζει η βιομηχανία του σεξ, μετά την κατασκευή στις ΗΠΑ της πρώτης ερωτικής κούκλας που γκρινιάζει και παθαίνει πονοκεφάλους.

Όπως λέει ο Ben Dover, ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες που παράγουν τέτοιες κούκλες στο Φάκινγκχαμ της Αλαμπάμα, η κατασκευή της κούκλας είναι αποτέλεσμα της ολοένα μεγαλύτερης αληθοφάνειας που ζητούν οι πελάτες.

«Οι πελάτες μας ζητάνε οι κούκλες μας να είναι όσο πιο κοντά γίνεται σε μια αληθινή γυναίκα. Έτσι η επιστημονική μας ομάδα έφτιαξε τη Σούζι, την πρώτη κούκλα που θα μπορεί να γκρινιάζει και να έχει πονοκέφαλο.»

Όπως αναφέρει, η κούκλα θα μπορεί να αρνείται το σεξ με την πρόφαση ότι έχει πονοκέφαλο, ενώ αν μείνει πολλές ώρες μόνη της θα ρωτάει τον ιδιοκτήτη της με ποιον γυρνούσε πάλι, αν κατέβασε τα σκουπίδια και πότε θα φτιάξει το καζανάκι που τρέχει εδώ και τρεις μήνες.

Ωστόσο, και οι γυναίκες φαίνεται πως δεν θα μείνουν παραπονεμένες, καθώς η εταιρεία θα εξοπλίσει και τις ανδρικές κούκλες της με παρόμοιες δυνατότητες. Συγκεκριμένα, θα έχουν τη δυνατότητα να αρνούνται το σεξ αν εκείνη τη στιγμή παίζει η αγαπημένη τους ομάδα ή με την πρόφαση ότι έχουν κανονίσει έξοδο με φίλους ή ότι είναι στρεσαρισμένοι από τη δουλειά.
πηγή: tovatraxi

Σχόλιο: Θρίαμβος της ...κυβέρνησης για να λύση το εθνικό πρόβλημα της υπογεννητικότητας!

To ονοματολογικό ζήτημα των Σκοπίων φαίνεται ότι πυροδότησε την ερωτική διάθεση των Ελλήνων τον τελευταίο μήνα, όπως τουλάχιστον εκτιμά νέα μελέτη- διαπίστωση του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.


To ονοματολογικό ζήτημα των Σκοπίων φαίνεται ότι πυροδότησε την ερωτική διάθεση των Ελλήνων τον τελευταίο μήνα, όπως τουλάχιστον εκτιμά νέα μελέτη- διαπίστωση του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.

«Το ηθικό των Ελλήνων ανεβαίνει, εκτοξεύοντας, όμως, το ανήθικο της κρεβατοκάμαρας», υποστηρίζει ο Κωνσταντίνος Κωσταντινίδης, πρόεδρος του του Ανδρολογικού Ινστιτούτου που αναφέρει πως «δέσμιοι» της διαπραγμάτευσης και του πατριωτισμού, εκτονώσαμε την αγωνία και το πάθος μας, κάνοντας περισσότερο σεξ.

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Ανδρολογικό Ινστιτούτο για τον τελευταίο μήνα, δείχνουν ξεκάθαρα, όπως ισχυρίζονται οι συγγραφείς τους, ότι τα πολιτικά πάθη έχουν άμεση επίδραση στα πάθη της κρεβατοκάμαρας, καθώς διπλασίασαν τον αριθμό των σεξουαλικών επαφών και το σεξ ήταν μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις πιο άγριο από άλλες φορές.

Στη νέα έρευνα συμμετείχαν χίλια άτομα με τηλεφωνικές συνεντεύξεις, με διαδικτυακά ερωτηματολόγια και με ζωντανές συνεντεύξεις πεδίου. Ως χρονικός ορίζοντας της έρευνας θεωρήθηκε ο τελευταίος μήνας και ως κριτήριο της διαφοράς του ερωτικού πάθους των Ελλήνων ορίστηκε η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών ανά μήνα.

Όπως εξηγεί ο χειρουργός ουρολόγος - ανδρολόγος, ο συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Χρήστος Φλιάτουρας, «σε παλιότερες έρευνες τα στοιχεία έδειχναν έναν μέσο όρο επαφών έξι φορές τον μήνα. Σε αντίθεση με τον «καυτό» αυτό μήνα, οπότε η ερωτική διάθεση διπλασιάστηκε στις δώδεκα φορές - σαφής διαφορά και χωρίς υποψία στατιστικού λάθους».

Τα ευρήματα προκαλούν εντύπωση ακόμη και στους ίδιους του ερευνητές, όπως αναφέρουν σε ανακοίνωση τους, καθώς φαίνεται ότι βάσει ενός συγκεκριμένου μηχανισμού, «τα πατριωτικά αισθήματα, που θεωρούνται εν γένει ηθικά, "μπλέκονται" με εκείνα που υπερισχύουν στην κρεβατοκάμαρα».

Όσον αφορά την επιστημονική εξήγηση του φαινομένου, ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου υποστηρίζει πως «στον ανθρώπινο εγκέφαλο οι διαδρομές της αγάπης και του μίσους είναι ίδιες. Ενώ, αντίθετο των δυο αυτών αισθημάτων, είναι η αδιαφορία. Υποψιαζόμαστε πως αυτή την περίεργη περίοδο, οι Έλληνες αγάπησαν πολύ τόσο το ταπεινό, το παρόν, όσο και το ένδοξο παρελθόν τους. Άρα των Ελλήνων οι κοινότητες, με έντονα πάθη, θετικά και αρνητικά, πλησίασαν την κτηνώδη φύση, που είναι ο πυρήνας της σεξουαλικότητας».

Όπως αναφέρουν οι σεξολόγοι, το σεξ δεν γίνεται με τον διανοούμενο εγκέφαλο, τον ερωτικό δηλαδή, αλλά με τον πρωτόγονο, άξεστο και αμόρφωτο ρινεγκέφαλο. Όλοι στο σεξ μεταμορφώνονται σε κτήνη. Ανθρώπινα, μεν, αλλά κτήνη, ισχυρίζονται.

«Αν θυμάστε τη κλασσική φράση του Φρόυντ «ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας», διαπραγματεύεται ιδιοφυώς πως οι πολιτισμοί και οι θεσμοί αναστέλλουν την πρωτόγονη ζωοφόρα επιθυμία, άρα καταδυναστεύουν και το σεξ. Γιατί το άγριο αυτό ένστικτο θεριεύει στη φύση και πεθαίνει στα διαμερίσματα… και στους κανόνες. Άρα η εκτόξευση στα ύψη των πατριωτικών παθών πιθανότατα να ήταν το όχημα που πυροδότησε και την πρωτόγονη φύση μας στην κρεβατοκάμαρα», καταλήγει ο κ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ


Οι ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο απέδειξαν, από γεωλογική και παλαιογεωγραφική άποψη, ότι μία σημαντική έκταση της περιοχής, που περιλαμβάνει θαλάσσιες εκτάσεις βορειοδυτικά και νότια της Κρήτης και της Κύπρου, δυτικά του Ισραήλ και του Λιβάνου, αποτελούσε για αρκετές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια υποθαλάσσιο τμήμα της θάλασσας της Τηθύος.


των Ιωάννη Παρίση & Ηλία Κονοφάγου *

Η μεγάλη σημασία των ενεργειακών πόρων της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής για την Ευρώπη διατυπώνεται με σαφήνεια στο κείμενο της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Ασφάλειας:

«ιδιαίτερο μέλημα για την Ευρώπη είναι η ενεργειακή μας εξάρτηση. Η Ευρώπη αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα πετρελαίου και φυσικού αερίου παγκοσμίως. Οι εισαγωγές καλύπτουν το 50% περίπου της κατανάλωσης ενέργειας σήμερα, ποσοστό που αναμένεται να φτάσει το 70% το 2030. Το μεγαλύτερο μέρος των εισαγωγών ενέργειας προέρχεται από τον Περσικό Κόλπο, τη Ρωσία και τη Βόρεια Αφρική».

Βορείως της Μέσης Ανατολής, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της λεκάνης της Κασπίας έχουν καταστεί πολύ σημαντικές πηγές πλούτου για τις χώρες της περιοχής, αλλά και αιτία τριβών μεταξύ των πέντε παρακτίων χωρών. Η προσπάθεια παράκαμψης των Στενών Βοσπόρου­ και Δαρδανελλίων, η επιδίωξη της Ρωσίας να προωθήσει τους ενεργειακούς πόρους που παράγει, ή που διέρχονται από το έδαφός της (όπως εκείνοι χωρών της Κεντρικής Ασίας), η επιδίωξη της Ευρώπης να μειώσει την εξάρτησή της από τη Ρωσία, με την παράλληλη επιδίωξη των ΗΠΑ να παρακάμψουν τη Ρωσία, έχουν οδηγήσει στην κατασκευή αριθμού αγωγών. Αρκετοί από αυτούς τερματίζουν στις μεσογειακές ακτές της Ανατολικής Μεσογείου ή της Αδριατικής, όπου φτάνουν μέσω της Βαλκανικής.

Οι ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο απέδειξαν, από γεωλογική και παλαιογεωγραφική άποψη, ότι μία σημαντική έκταση της περιοχής, που περιλαμβάνει θαλάσσιες εκτάσεις βορειοδυτικά και νότια της Κρήτης και της Κύπρου, δυτικά του Ισραήλ και του Λιβάνου, αποτελούσε για αρκετές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια υποθαλάσσιο τμήμα της θάλασσας της Τηθύος.

Η θάλασσα της Τηθύος
Η θάλασσα της Τηθύος είναι εκείνη που, στην πράξη, δημιούργησε τα κοιτάσματα της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας και της Ανατολικής Μεσογείου. Στον ενιαίο αυτό χώρο, διαπιστώθηκε ήδη ότι πρέπει να υπάρχουν σημαντικές γεωλογικές αναλογίες, που προσφέρουν δυνατότητες παρουσίας και άλλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, εκτός από αυτά που ανακαλύφθηκαν ήδη (Λεβιάθαν, Ταμάρ, Νταλίτ κλπ). Κοιτασμάτων που βρίσκονται εντός πετρωμάτων ψαμμιτών (στρώματα άμμου).

Εκτός, όμως, από το προηγούμενο αυτό πακέτο κοιτασμάτων ψαμμιτικού τύπου, στην Ανατολική Μεσόγειο προστέθηκε το Σεπτέμβριο του 2015 ένα νεότερο πακέτο ερευνητικών στόχων κοιτασμάτων (new exploration play). Αυτό προήλθε από την ανακάλυψη του υπεργιγαντιαίου κοιτάσματος φυσικού αερίου Ζορ, από τον πετρελαϊκό ιταλικό κολοσσό ΕΝΙ, εντός της αιγυπτιακής ΑΟΖ και πλησίον της κυπριακής ΑΟΖ. Προσφάτως είχαμε και την ανακάλυψη του κοιτάσματος «Καλυψώ» στην κυπριακή ΑΟΖ από την ίδια εταιρεία.

Οι στόχοι αυτοί δεν είναι ψαμμιτικοί, αλλά ασβεστολιθικού τύπου (ύφαλοι με πολύ σημαντικό πορώδες). Αυτό το νέο ερευνητικό παίγνιο στόχων φυσικού αερίου στην περιοχή δεν αποτέλεσε μόνο μία πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, αλλά ταυτοχρόνως και μία σημαντική επιστημονική επιτυχία για την εταιρεία ΕΝΙ. Πρόσφατες δε δημοσιεύσεις μας απέδειξαν ότι τόσο στην Κύπρο, όσο και νοτίως της Κρήτης πρέπει να υπάρχουν παρόμοιοι στόχοι φυσικού αερίου, τύπου Ζορ.

Είναι γνωστό ότι τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου παραχωρούν συμβατικά δικαιώματα έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων σε ανάδοχες πετρελαϊκές εταιρείες μέσα σε θαλάσσια γεωτεμάχια (blocks ή θαλάσσια οικόπεδα). Τα δικαιώματα αυτά τους επιτρέπουν να εντοπίσουν, να ανακαλύψουν και να αξιολογήσουν συγκεντρώσεις φυσικού αερίου ή πετρελαίου ευρισκόμενα μέσα σε γεωλογικούς σχηματισμούς κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Μετά την ανακάλυψη κάποιου κοιτάσματος οι ανάδοχες εταιρείες προχωρούν στην ανάπτυξη του κοιτάσματος ή των κοιτασμάτων μέσω σχετικών εγκαταστάσεων παραγωγής. Επίσης κατασκευάζουν αγωγούς που τους επιτρέπουν να διοχετεύσουν την ενέργεια στην τοπική ή τη διεθνή αγορά.

Χρηματοδότηση και ασφάλιση

Η ανάπτυξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων είναι υψηλής έντασης κεφάλαιο που, στην πράξη απαιτεί χρηματοδότηση, η οποία, κατά κανόνα, προέρχεται από κοινοπραξίες τραπεζών. Για να υπάρξει όμως χρηματοδότηση εκ μέρους των τραπεζών, οι εταιρείες είναι υποχρεωμένες να έχουν ασφαλίσει τις θαλάσσιες εργολαβίες ή υπεργολαβίες τους έναντι κάθε δυνατού κινδύνου που θα μπορούσε να παρακωλύσει τις εργασίες τους.

Αρκεί να αναφέρουμε ότι το ασφαλιστικό κόστος ενός θαλάσσιου γεωτρύπανου κυμαίνεται σήμερα από τρία έως εννέα εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Το κόστος ασφάλισης ενός συμπλέγματος θαλασσίων εγκαταστάσεων ή εξεδρών παραγωγής υδρογονανθράκων είναι πολύ μεγαλύτερο.

Η ασφάλεια ενός συμπλέγματος θαλασσίων εγκαταστάσεων παραγωγής εξαρτάται από τις συμβατικές συμφωνίες του αναδόχου με το συμβαλλόμενο κράτος, αλλά και από τα μέσα που διαθέτουν γι’ αυτήν τόσο το κράτος, όσο και η ανάδοχος εταιρεία. Οι κίνδυνοι, που πρέπει να καλυφθούν, αφορούν απρόβλεπτα τεχνικά προβλήματα, καθυστερήσεις στην παραγωγή, απρόβλεπτες οικονομικές επιβαρύνσεις από απαιτήσεις τρίτων, απρόβλεπτες νομικές διαφορές, απρόβλεπτη διακοπή της παραγωγής από ατύχημα, διακοπή της παραγωγής από επιθετικές ενέργειες τρίτων, διακοπή της παραγωγής από πειρατικές ή τρομοκρατικές επιθέσεις κ.λ.π.

Κύριος στόχος των επενδυτών είναι η δυνατότητα του αναδόχου να δημιουργήσει ένα σύμπλεγμα εγκαταστάσεων παραγωγής κοιτασμάτων που θα του επιτρέψει να ελαχιστοποιήσει τους παραπάνω κινδύνους. Η ελαχιστοποίηση, όμως, των κινδύνων αυτών δεν εξαρτάται μόνο από τον ανάδοχο. Εξαρτάται και από τα μέσα που θα διαθέσει το συμβαλλόμενο κράτος, ώστε ο ανάδοχος να έχει πλήρη προστασία από απρόβλεπτες επιθετικές ενέργειες τρίτων. Το πρόσφατο περιστατικό στην κυπριακή ΑΟΖ με δράστη τουρκικά πολεμικά σκάφη υπογραμμίζει αυτή τη διάσταση.

Οι εγκαταστάσεις στο «Αφροδίτη»
Μετά την ανακάλυψη του κοιτάσματος φυσικού αερίου Αφροδίτη εντός της κυπριακής ΑΟΖ το 2011, η ανάδοχος εταιρεία Noble κατήρτισε σχέδιο ανάπτυξης του κοιτάσματος. Το σχέδιο αυτό περιελάμβανε πλωτό μετασκευασμένο τάνκερ, πάνω στο οποίο υπάρχουν εγκαταστάσεις καθαρισμού του αερίου. Εντός του τάνκερ αποθηκεύεται η υγρή φυσική βενζίνη (condensate) που περιέχει το φυσικό αέριο.

Είναι φανερό ότι το πλωτό αυτό σύστημα παραγωγής εμφανίζεται εξαιρετικά ευάλωτο σε περίπτωση πειρατικής ή τρομοκρατικής ενέργειας. Το συνολικό κόστος ανάπτυξης του κοιτάσματος που περιλαμβάνει υποθαλάσσιες κεφαλές γεωτρήσεων παραγωγής υπολογίζεται σε πέντε δισ. δολάρια.

Οι εγκαταστάσεις στο «Ταμάρ»
Το κοίτασμα φυσικού αερίου Ταμάρ ανακαλύφθηκε το 2009 σε θαλάσσιο βάθος 1.650 μέτρων, με αποθέματα ύψους 8,4 τρισ κυβικών ποδών (tcf). Η παραγωγή του άρχισε το 2013. Σήμερα, καλύπτει τις συνολικές ενεργειακές ανάγκες του Ισραήλ σε φυσικό αέριο και αναμένεται να τις καλύπτει κατά 100% τα επόμενα 30 χρόνια.

Για λόγους ασφαλείας, το σχήμα εγκαταστάσεων του Ταμάρ δεν συμπεριλαμβάνει πλωτό σύστημα παραγωγής, αλλά μόνο υποθαλάσσιο εξοπλισμό κεφαλών γεωτρήσεων παραγωγής και αγωγούς (pipelines) μεταφοράς του φυσικού αερίου μήκους 150 χλμ. Επίσης, περιλαμβάνει και 150 χλμ εύκαμπτων ομφάλιων χαλυβδοσωλήνων διαχείρισης της παραγωγής (umbilicals), οι οποίοι παρέχουν υδραυλικά ρευστά, χημικά υγρά, ηλεκτρικό ρεύμα και οπτικές ίνες μετάδοσης σημάτων.

Η διαχείριση της παραγωγής επιτυγχάνεται εξ αποστάσεως με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια, από θάλαμο επιχειρήσεων (control room) που βρίσκεται στην ισραηλινή πόλη Ασκελόν, πολύ κοντά στη μεσογειακή ακτή. Το κόστος μεγιστοποίησης της ασφάλειας υπολογίζεται σε ένα δισ. δολάρια, αλλά με τον τρόπο αυτό τα ετήσια ασφάλιστρα παραγωγής που καταβάλλουν οι ανάδοχοι στις ασφαλιστικές εταιρείες είναι πολύ μικρότερα.

Οι εγκαταστάσεις στο «Ζορ»
H ανακάλυψη του υπεργιγαντιαίου (supergiant) κοιτάσματος Ζορ έγινε τον Σεπτέμβριο του 2015 σε θαλάσσιο βάθος 1.500 μέτρων και σε απόσταση 150 χλμ από τις ακτές τις Αιγύπτου. Τα αποθέματα είναι ύψους 30 tcf (ποσότητα που αντιπροσωπεύει τις σημερινές ανάγκες της Ελλάδος σε φυσικό αέριο για 200 χρόνια).

Η ανακάλυψη ανέτρεψε τα δεδομένα ανάπτυξης των κοιτασμάτων της περιοχής. Πιο συγκεκριμένα, για οικονομικούς λόγους, ανεβλήθη η ανάπτυξη του κοιτάσματος «Αφροδίτη» που επρόκειτο να τροφοδοτήσει πρωτίστως την Αίγυπτο και δευτερευόντως την Κύπρο, οι ενεργειακές απαιτήσεις της οποίας είναι πολύ χαμηλές.

Παράλληλα, η ανάδοχος εταιρεία ΕΝΙ συμφώνησε με την αιγυπτιακή κυβέρνηση να αναπτύξει το κοίτασμα «Ζορ» σε δύο φάσεις, ώστε να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της Αιγύπτου για τα επόμενα 40 χρόνια. Μία πρώτη φάση μερικής ανάπτυξης και παραγωγής (early production) του κοιτάσματος μέσα στο 2017, η οποία θα περιλαμβάνει έξι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις παραγωγής και έναν αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου στην ξηρά, με στόχο να καλυφθούν το συντομότερο οι κατεπείγουσες ενεργειακές ανάγκες της Αιγύπτου.

Η δεύτερη φάση ολοκλήρωσης της ανάπτυξης του κοιτάσματος θα χρησιμοποιήσει 26 συνολικά υποθαλάσσιες κεφαλές γεωτρήσεων παραγωγής και έξι αγωγούς μεταφοράς φυσικού αερίου. Αναμένεται να πραγματοποιηθεί στα τέλη του 2019, οπότε η συνολική ημερήσια παραγωγή φυσικού αερίου, εκπεφρασμένη σε αντίστοιχα βαρέλια πετρελαίου, αναμένεται να ξεπεράσει τα 500.000 βαρέλια την ημέρα.

Να σημειώσουμε ότι και στην περίπτωση αυτή, για λόγους ασφαλείας, οι εγκαταστάσεις παραγωγής δεν περιλαμβάνουν πλωτά μέσα (εξέδρες κλπ.), πάνω από τη γεωγραφική θέση του κοιτάσματος. Η διαχείριση της παραγωγής γίνεται εξ αποστάσεως, μέσω υποθαλάσσιων ρομποτικών συστημάτων, από την ανάδοχο εταιρεία ΕΝΙ. Όπως και στην περίπτωση του κοιτάσματος Ταμάρ, περιλαμβάνει ομφάλιους εύκαμπτους χαλυβδοσωλήνες (umbilicals) που από απόσταση 150 χιλιομέτρων θα δίνουν τις κατάλληλες εντολές έναρξης, διακοπής ή ρύθμισης του ύψους της παραγωγής μέσω υδραυλικής ή ηλεκτρικής ενέργειας.
—————-
* Χημικός Μηχανικός, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Παρισίων. Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της εταιρείας FLOW Energy S.A. Μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων.
slpress.gr/
[full-post]

Προφανώς για λόγους που δεν μας είναι απολύτως κατανοητοί, η κυβέρνηση Τσίπρα πήρε… φασόν τα άλυτα ή ημιλυμένα εθνικά προβλήματα και προσπαθεί να τα διεκπεραιώσει με ταχύρρυθμο ρυθμό, ακόμη και με τρόπο ετεροβαρή για την Ελλάδα.


Του Γιάννη Σιδέρη

Την υπόθεση Novartis ολοχρονίς τη χτίζανε το βράδυ εγκρεμίσθη, για να παραφράσουμε το δημώδες. Θα μας απασχολήσει επί μακρόν, αλλά είναι αδιάφορο προς το παρόν καθώς ενώπιόν μας κυοφορούνται εξελίξεις στα ζέοντα εθνικά θέματα. Σε κάποια ας πούμε ερήμην, αλλά σε άλλα ευθύνη ημών.

Ασχέτως με την αστοχία της εδώ πρόσκλησης Erdogan η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να μπλοκάρει τις έρευνες υδρογονανθράκων έως ότου υπάρξει συμφωνία στο Κυπριακό, είναι ερήμην ημών. Υπερβαίνει τις δυνατότητες παρέμβασής μας, και ανάγεται σε κλιμάκια αύξουσας δύναμης (για παράδειγμα κατά πόσον θα μπορέσει να επιβάλει την θέλησή της η Τουρκία σε κυπριακά οικόπεδα όπου έχουν αναλάβει την έρευνα εταιρίες αμερικανικών ή ισραηλινών συμφερόντων).

Ωστόσο ευθύνη ημών είναι όσα συμβαίνουν στη βορειοδυτική γειτονιά μας, και δη στο Αλβανικό, όπου ευτυχώς η Novartis δεν λειτούργησε ως πέπλο, να τα επισκιάσει. Η Ντόρα Μπακογιάννη κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, στην οποία επισημαίνει πως σύμφωνα με δημοσιεύματα - και - του αλβανικού Τύπου, η κυβέρνηση βρίσκεται σε μυστική συνεννόηση με την Αλβανία, για να γίνουν αναθεωρήσεις στη συμφωνία για την υιοθέτηση των Θαλάσσιων Ζωνών, οι οποίες είχαν υπογραφεί από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών του 2009, και οι οποίες ικανοποιούσαν και τις αλβανικές απαιτήσεις.

Τον ερωτά «για ποιο λόγο η κυβέρνηση προχωρεί στην διαδικασία αναθεώρησης της “ισορροπημένης συμφωνίας” του 2009, ποια ακριβώς σημεία σχεδιάζει να αναθεωρήσει και αν αληθεύει ότι σκοπεύει να αλλάξει την πάγια ελληνική θέση περί της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με βάση τη “μέση γραμμή”, και να προσφέρει στη γειτονική χώρα μια μεγάλη θαλάσσια περιοχή στα ανοιχτά της Κέρκυρας».

Τα εθνικά θέματα… φασόν

Προφανώς για λόγους που δεν μας είναι απολύτως κατανοητοί, η κυβέρνηση Τσίπρα πήρε… φασόν τα άλυτα ή ημιλυμένα εθνικά προβλήματα και προσπαθεί να τα διεκπεραιώσει με ταχύρρυθμο ρυθμό, ακόμη και με τρόπο ετεροβαρή για την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο έγινε στο Σκοπιανό, όπου η αλλαγή του αεροδρομίου και του δρόμου των Σκοπίων εξισώθηκε με την κύρωση εκ μέρους μας της δεύτερης φάσης της συμφωνίας σύνδεσης ΠΓΔΜ – Ε.Ε. καθώς και με την προώθηση της υποψηφιότητας της γείτονος στην Πρωτοβουλία Αδριατικής - Ιονίου.

Ετεροβαρής προαλείφεται σύμφωνα με πληροφορίες και η συμφωνία με την Αλβανία. Οι δύο πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας και Edi Rama συναντήθηκαν στο Νταβός και συμφώνησαν να καταλήξουν σε συμφωνία μέχρι την άνοιξη αφού τον Ιούνιο τα Τίρανα ελπίζουν σε απόφαση της Ε.Ε. για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Ηδη χθες ο Johahnes Hahn, αρμόδιος Επίτροπος για την Διεύρυνση, μιλώντας στη «Die Welt», δήλωσε ότι «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα προτείνει στα κράτη-μέλη σύντομα, πιθανότατα μέχρι το καλοκαίρι, την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία και την Μακεδονία» (όπως την ονόμασε).

Είναι γεγονός ότι ως ένα σημείο είμαστε εγκλωβισμένοι στην αποδοχή της υποψηφιότητας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επισείει συνεχώς το Veto για κάθε χώρα που συνορεύει μαζί της. Άλλωστε τα όποια προβλήματα συνήθως είναι «βαλκανικής υφής», τα οποία δεν κατανοούν οι εταίροι, ως μη έχοντες ώσμωση της Βαλκανικής «ηθολογίας».

Ωστόσο αυτή η ακατανοησία δεν μας υποχρεώνει σε υποχωρήσεις.

Τα προβλήματα με την Αλβανία δεν είναι μόνο οι θαλάσσιες ζώνες και ο αλυτρωτισμός. Είναι π.χ. και το τσάμικο. Η κυβέρνηση δεν το αποδέχεται αλλά η Αλβανία το θέτει επιτακτικά. Ο Edi Rama προσφάτως μιλώντας στην αλβανική τηλεόραση, χαρακτήρισε τις διαπραγματεύσεις ως «κινήσεις σκακιού», αλλά όταν ρωτήθηκε για τις δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΕΞ, ότι δεν υφίσταται τσάμικο ζήτημα, ανοίκεια απάντησε: «ο κ. Κοτζιάς έχει ακούσει λάθος. Η αλβανική πλευρά διεκδίκησε έντονα να τεθεί θέμα Τσάμηδων στο τραπέζι».

Διπλωματικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Αλβανικό θα επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις και θα ξεπεράσει σε ένταση το Σκοπιανό! Επί του τελευταίου η κυβέρνηση έπαιξε έντονα με το παρελθόν της ΝΔ και κέρδισε πόντους, καθώς όντως η ΝΔ επιδίωξε κάποτε σύνθετη ονομασία.

Στο αλβανικό όμως η ΝΔ είχε πετύχει μια καλή συμφωνία το 2009. Αν υποτεθεί ότι τους «ρίξαμε», σε αυτό δεν ευθύνεται η Ελλάδα. Αποτελεί κεκτημένο, καθώς η Αλβανία την υπέγραψε - και τα κράτη έχουν την ευθύνη της υπογραφής τους. Η κυβέρνηση στερείται του πλεονεκτήματος να ισχυρίζεται ότι βρήκε μια κακή συμφωνία για να την κάνει καλύτερη. Αντιθέτως βρήκε μια καλή συμφωνία και τείνει να την κάνει χειρότερη, αλλάζοντας την μέθοδο οριοθέτησης. Και συνάμα θέλει να άρει το καθεστώς εμπολέμου, όπερ σημαίνει διπλή υποχώρηση.

Η ερώτηση της ΝΔ δείχνει αλλαγή σκηνικού καθώς η κυβέρνηση από θέση επιτιθέμενου στο Σκοπιανό, τίθεται σε κατάσταση απολογούμενου στο Αλβανικό και εξ αντικειμένου η θέση της καθίσταται δύσκολη. Μπορεί ο χειρισμοί - και στην προκειμένη περίπτωση μάλλον ατυχείς - να εκθέτουν τον κ. Κοτζιά (αφού η εξωτερική πολιτική είναι ενός ανδρός αρχή), αλλά πρωθυπουργός είναι ο κ. Τσίπρας. Η ιστορία αυτόν θα καταγράψει.

Σε συνδυασμό με τον «Μακεδόνα πρωθυπουργό» Zaev, όπως τον αποκάλεσε η Μerkel, με την υποχωρητικότητα στα Ίμια και με την εμπλοκή στις κυπριακές έρευνες, το σκηνικό που σκιαγραφείται γίνεται εκρηκτικό.

Δεδομένου ότι αυτά τα θέματα είναι βαρύτερα και ιστορικότερα από την Novartis, ας μην ξαφνιαστούμε αν ξαφνικά επιφέρουν εξελίξεις. Είναι πολύ βαρύ ιστορικό φορτίο για να το αντέξει η κυβέρνηση.

Φωτογραφία: APImages
πηγή: liberal
[full-post]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget