ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ

Latest Post

Στη γνωστή επική ταινία «The Scarface» («Ο Σημαδεμένος») ο Αλ Πατσίνο, ως Τόνι Μοντάνα, συμβουλεύει έναν νεαρό μαφιόζο να μη βιάζεται να κατακτήσει ένα κορίτσι αφού «πρώτα βγάζεις λεφτά, μετά αποκτάς εξουσία κι ύστερα σου έρχονται οι γυναίκες».

Η προτεραιότητα στην πολιτική είναι από την ανάποδη, αν υποτεθεί ότι κάποιος μπαίνει σε αυτού του είδους τον πειρασμό.

Ενας επιχειρηματίας πρώτα βγάζει λεφτά για να κερδίσει τη δύναμη, ενώ ένας διεφθαρμένος πολιτικός αποκτά εξουσία και μέσω αυτής πλουτίζει. Οσο για τις γυναικείες κατακτήσεις, στην περίπτωσή μας είναι αδιάφορο.

Ο φίλος και συμμαθητής ενός πολύ ισχυρού πολιτικού που τον ακολουθεί κατά πόδας και βρίσκεται σε payroll πολύ γνωστών και εμπλεκομένων σε εξίσου μυστήριες υποθέσεις δεν είναι μια απλή υπόθεση.

Δεν είναι ένα ρουσφετάκι που έκανε κάποιος ισχυρός στον κολλητό του από το Γυμνάσιο.

Δεν είναι ο Καρανίκας που τον βόλεψε ο Τσίπρας στο γραφείο του για να τον βλέπει γιατί έχει πλάκα και τον γουστάρει για να γελάνε τις ελεύθερες ώρες του.

Ο αθώος συμμαθητής Πετσίτης μοιάζει με κλασική περίπτωση, σαν αυτές που διδάσκονται στους αστυνομικούς όταν αρχίζουν τις έρευνες για να εξιχνιάσουν μια κλοπή.

Ψάχνουν πρώτα να βρουν ποιοι ασήμαντοι και ταπεινοί εμφανίζονται ξαφνικά και ξοδεύουν πολλά στα νυχτερινά κέντρα, μετακομίζουν σε βίλες, αγοράζουν ρολόγια και χρυσαφικά στα κορίτσια και κυκλοφορούν με πολλά 500άρικα στην πιάτσα. Και η πιάτσα στην Αθήνα είναι πολύ μικρή.

Η εμπλοκή του επίσης με την παρέα των Κυπρίων δικηγόρων (ήταν φορολογικός εκπρόσωπος του γραφείου Αρτεμίου) που συστήνουν εξωχώριες εταιρείες φαντάζει, το λιγότερο, ύποπτη - ειδικά όταν ο συγκεκριμένος δικηγόρος έχει εμφανιστεί στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και στη Βενεζουέλα με κυβερνητικό αξιωματούχο.

Τι δουλειά έχει ένα τυπάκι με φορολογική δήλωση 5.000 ευρώ το 2014 να παίρνει 300.000 ευρώ από πασίγνωστους επιχειρηματίες;

Για ποιον τα πήρε άραγε; Για τον εαυτό του ή απλώς ήταν μεταφορέας και κράτησε κι αυτός κάτι ψιλά;

Γιατί και πώς μετέχει σε διαφημιστική εταιρεία που παίρνει κρατική διαφήμιση ή φίλων της κυβέρνησης με εμπλοκή στη Δικαιοσύνη; Δικές του ήταν οι μετοχές ή ήταν μπροστινός κάποιου άλλου;

Πού γνώρισε και πώς δικηγόρους πολύ πλούσιων ανθρώπων που συστήνουν στο εξωτερικό offshore ώστε αυτοί με τη σειρά τους να τον εμπιστευτούν τόσο ώστε να τον χρίσουν επισήμως ως αντίκλητό τους στην Αθήνα, δηλαδή τον άνθρωπο με τον οποίο κάνουν δουλειές;

Ηταν ένα άβγαλτο παιδί, ένας αθώος συμμαθητής του πιο ισχυρού υπουργού για μεγάλη περίοδο της σημερινής κυβέρνησης -που διεφθάρη στην πορεία και κορόιδευε επιχειρηματίες-αετούς στους οποίους... δεν τους παίρνεις ούτε τον πυρετό αν δεν το θέλουν και σε έχουν ανάγκη;

Μπορεί, δεν ξέρω, όλα μπορεί να συμβούν, αλλά αν είναι έτσι, κάποιος που ενεργεί για λογαριασμό ενός υπουργού χωρίς αυτός να το γνωρίζει και κάνει κατάχρηση του ονόματος και της ιδιότητάς του έχει διαπράξει βαρύτατο αδίκημα.

Θα μας πει, λοιπόν, ο υπουργός αν θα ζητήσει τη δίωξη για απάτη του πρώην αθώου συμμαθητή του;

Μήπως αυτοί που του τα έδωσαν δεν πρέπει να απαντήσουν για τι προορίζονταν τα ποσά αυτά;

Θα βγει -έστω για λόγους πολιτικής ευθύνης- να δηλώσει ο υπουργός ότι «με κορόιδεψε και με εκμεταλλεύτηκε ο πρώην κολλητός μου»;

Ολα αυτά τα ερωτήματα είναι ρητορικά διότι φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξουν τέτοιες απαντήσεις που ζητούνται από την κοινή γνώμη.

Σιγά μη δεν ήξερε ο θύτης και δεν καταλάβαινε το θύμα.

Απλά, όταν αποκτάς εξουσία και πέφτεις και στο χρήμα, καλό είναι να φεύγεις τρέχοντας, γιατί όσο μένεις γίνεται ακόμη χειρότερο. Και γίνεται...

Τάσος Καραμήτσος
protothema.gr

Θα χρειαστούν μόνο 5 λεπτά για να διαβάσετε και να κατανοήσετε το νέο νόμο που θέλουν να εφαρμόσουν για τις ζυθοποιίες. Αφιερώστε τον και θα καταλάβετε την γραφειοκρατία που χρειάζεται για να παραχθούν 1000 λίτρα μπύρας σε μια μικροζυθοποία...

Σκεφτείτε ότι θέλετε να φτιάξετε μακαρονάδα Ναπολιτάνα (δε μιλάω για καρμπονάρα) τότε θα πρέπει να φτιάξετε φάκελο με τη συνταγή σας να τον καταθέσετε σε κρατική υπηρεσία τουλάχιστον ένα μήνα πριν αποφασίσετε να φάτε. Όταν έρθει επιτέλους η ώρα να "φάτε" πρέπει να κάνετε αίτημα σε κρατικό φορέα για αγορά μακαρονιων, κρεμμυδιων , κλπ..

Με τη παραλαβή των υλικών έρχεται κρατικός υπάλληλος και βεβαιώνει ορθότητα και ποσοτητα υλικών ζυγίζοντας τα υλικά σε διακριβωμενη ζυγαριά με αυτόματη εκτύπωση και βέβαια κόβοντας το παλιό καλό τριπλότυπο της δεκαετίας του 60!!! Όταν έρθει η ώρα να βράσετε θα πρέπει να κάνετε αίτημα να έρθει κρατικος υπάλληλος να βεβαιώσει τις ποσότητες μακαρονιων, κρεμμυδιων, λαδιού,κλπ., που θα χρησιμοποιηθούν για να τις σφραγίσει και να κόψει παλι κάνα τριπλοτυπο αφού τις ζυγίσει στη διακριβωμενη ζυγαριά με την αυτόματη εκτυπωση.

Μόλις βράσετε τα μακαρόνια και πριν φάτε θα πρέπει να κάνετε αίτημα να έρθει κρατικός υπάλληλος να βεβαιώσει την ακριβη ποσότητα των βρασμενων μακαρονιων στο σουρωτηρι με τη χρήση της διακριβωμενης ζυγαριάς με την αυτόματη εκτύπωση.

Με βάση τη ποσότητα των μακαρονιων στο σουρωτηρι και πάντα πριν φατε, εννοείται! , θα πρέπει να πληρώσετε, μέσα σε μια ημέρα, φόρο στο τελωνείο και ΦΠΑ επί του φόρου για τα μακαρόνια που ζυγισε στο σουρωτηρι ο κρατικός υπάλληλος αλλά και για τα μακαρόνια που δεν ήταν στο σουρωτηρι γιατί κόλλησαν στο πάτο της κατσαρόλας.

Με άλλα λόγια φόρο πληρώνετε για τα μακαρόνια που ενδεχομένως θα φάτε, για τα μακαρόνια που δεν θα φατε γιατί κόλλησαν αλλά ακόμα και για τα μακαρόνια που δεν θα φατε γιατί δε πεινάτε.

Αν σας έχει μείνει ακόμα όρεξη μετά απο όλα αυτά, τότε ήρθε η ώρα να φάτε. Προσοχή, αν δε το καταλάβατε, είτε τα φάτε τα μακαρόνια είτε όχι, ο φόρος έχει πληρωθεί για όλη τη ποσότητα που βράσατε. Αν δε πεινάτε τώρα μετά από όλα αυτά, και θέλετε να πετάξετε κάποια μακαρόνια θα πρέπει να κάνετε αίτηση να έρθει κρατικός υπάλληλος να μετρήσει στη διακριβωμενη ζυγαριά με την αυτόματη εκτύπωση τη ποσότητα που θα πετάξετε!

Επίσης προσέξτε γιατί αν βάλετε περισσότερο κρεμμύδι υπάρχει περίπτωση το προϊόν να χαρακτηριστεί από μακαρονάδα Ναπολιτάνα ....κρεμμυδοσουπα και να φάτε τσουχτερό πρόστιμο!

Τώρα κάντε το ίδιο για το πρωινό και το βραδινό σας και κρατήστε καθημερινό βιβλίο ημερολόγιο καθώς και μηνιαία βιβλία όπου θα φαίνονται αναλυτικά όλα τα υλικά που αγοράσατε , που φάγατε και που.... ( ντροπή) για να το δώσετε στο κρατικό υπάλληλο της περιοχής σας , ο οποίος θα το δώσει στον κρατικό προϊστάμενο του κλπ. κλπ..

Προσοχή αν φτιάξετε Ναπολιτάνα για λογαριασμό τρίτου τότε θα πρέπει να κάνετε συμβολαιογραφική πράξη ή ιδιωτικό συμφωνητικό.

Τέλος θα πρέπει στο τραπέζι σας να υπάρχει πάντα μια άδεια καρέκλα για τον κρατικό "υπάλληλο* (για να φάει;) ενώ αν αποφασίσετε τελικά να μη φάτε ή πεθάνετε αιφνιδίως θα πρέπει να έχετε ενημερώσει αρμοδιως τουλάχιστον δύο μέρες πριν.

Συμπέρασμα
Γιατί να κάτσω να μαγειρέψω,
Δε παραγγέλνω μια μακαρονάδα απ' έξω;
Όλα αυτά γίνονται τη στιγμή που ανακοινώνεται η κατάργηση του ΕΦΚ στο κρασί ! Το σχέδιο νόμου δεν είναι εισπρακτικό, έχει επιβληθεί από γνωστούς αγνωστους "κουκουλοφόρους" που κυκλοφορόυν με περισσή άνεση στα σαλόνια των κρατικών υπηρεσιών
Ευχαριστώ

Ο μικρός ζυθοποιός
*Η αναφορά στη καρέκλα για τον κρατικό υπάλληλο δεν είναι ευφυολόγημα. Αναφέρεται ρητά στο σχέδιο νόμου. Άλλωστε στα μεγάλα εργοστάσια παραγωγής ζύθου και αποσταγμάτων οι κρατικοί υπάλληλοι έχουν δικά τους "γραφεια".

infognomonpolitics.

"Ξεσκίζουμε ο ένας τον άλλο μέσα στις χώρες μας. Εχουμε το θράσος να ζητάμε τα ρέστα από χώρες που πασχίζουν να προοδεύσουν και προστατεύουν τους πολίτες τους διατηρώντας ένα υψηλό επίπεδο ζωής, γιατί δεν μας αφήνουν να μεταναστεύσουμε και να μοιραστούμε τους καρπούς των κόπων τους απλά επειδή εμείς δεν μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας. " *

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, μιλώντας στο Παγκόσμιο Φόρουμ Νεολαίας στο Σάρμ ελ Σεΐχ της Αιγύπτου έδωσε με σαφήνεια ένα μήνυμα σε όλους εκείνους που σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη.
Όταν ρωτήθηκε πώς βλέπει το γεγονός ότι «αρκετές ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν τα σύνορά τους για όσους θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη», η απάντησή του ήταν εξαιρετικά απρόσμενη:
«Αντί να ρωτάτε γιατί η Ευρώπη, μας κλείνει την πόρτα, πρέπει να ρωτήσετε γιατί οι άνθρωποι στο Αφγανιστάν δεν ενδιαφέρονται να κάνουν τη χώρα τους καλύτερη. Το ίδιο ισχύει για το Πακιστάν, την Αίγυπτο, τη Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ, την Υεμένη και τη Σομαλία».
Θεωρείται άδικο που ο Ορμπάν και οι άλλοι, δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν μετανάστες με τους όρους σας.

Είναι γιατί οι ξένοι που συχνά θέλουν να έχουν τα προνόμια μιας ευρωπαϊκής κοινωνίας, λανθασμένα πασκίζουν να διατηρήσουν τους πολιτισμούς τους που είναι διαφορετικοί από τον δυτικό κόσμο.
«Επιδιώκετε τη μετανάστευση μαζί και με τους πολιτισμού σας, και διατείνεστε ότι αυτό ανήκει στα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι ένα Λάθος!

Όταν μεταναστεύετε σε ένα άλλο κράτος δεν επιδιώκετε να το αλλάξετε, αλλά να ακολουθήσετε πλήρως τον νόμους, τις διαδικασίες, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό του.
Για τη συνέχεια MikresEkdoseis


* "We are tearing ourselves apart in our own countries. We then have the nerve to ask from countries that are toiling night and day to make progress in their countries, protect their people and maintain a certain standard of living to let us in and share the fruit of their labors - simply because we are at each other's throats in our own countries! "

infognomonpolitics.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Φέτος δεν έχει Χριστούγεννα», γράφει το πλακάτ ενός διαδηλωτή στην Τουλούζη, τη “ροζ πόλη” της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, προπύργιο κάποτε του γαλλικού σοσιαλισμού.

Πρόκειται περί σαδιστού προφανώς. Θέλει να σκοτώσει την τελευταία ελπίδα του κ. Μακρόν και του προισταμένου τουΒαρώνου Ρότσιλντ. ‘Οτι δηλαδή, αν δεν βρεθεί άνθρωπος να μπορέσει να τους απαλλάξει από τα Κίτρινα Γιλέκα, θα το καταφέρει τουλάχιστο ο Αγιος Βασίλης.

«Τι θέλεις να σου πάρω για τα Χριστούγεννα;» ρωτάει η μάνα του έναν εικοσάρη. «Να νικήσουμε», της απαντάει αυτός.

Το διάλογο μας τον μεταφέρει, στο πρωτοσέλιδό της, ελαφρώς αποσβολωμένη, η Monde της 9.12.18, υπό τον τίτλο «Η Γαλλία σε άνευ προηγουμένου κοινωνική κρίση».

Η στιγμή της Ρήξης

Αυτό που περιγράφει η εφημερίδα είναι η στιγμή που το Εγώ ξεφεύγει προς στιγμήν από τα μίζερα όριά του, υποτασσόμενο, διαχεόμενο και ταυτιζόμενο με το απέραντο και, προσωρινά τουλάχιστο, παντοδύναμο Εμείς.

Η στιγμή που το άτομο αποκτά συνείδηση ότι το συλλογικό συμφέρον είναι πιο σημαντικό από το ατομικό, ότι δεν μπορεί ούτε να ζήσει, ούτε να σωθεί από μόνο του.

Τότε, και μόνο τότε, και εφόσον τα άλλα μέσα, εκλογές, κόμματα, συνδικάτα έχουν εξαντληθεί, μια εξέγερση γίνεται δυνατή.

Όπως υπογραμμίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, εξετάζοντας τις τρέχουσες εξελίξεις στη Γαλλία, η εκεί κατάσταση πλησιάζει, αν δεν έχει ήδη φτάσει, στο σημείο που η επαναστατική φιλολογία περιγράφει ως «προεπαναστατική κατάσταση», όταν δηλαδή οι από πάνω δεν μπορούν πλέον να κυβερνήσουν και οι από κάτω δεν μπορούν να τους ανεχθούν. Αυτό συνιστά διάγνωση, όχι πρόβλεψη για το τι θα γίνει, γιατί πολύ διαφορετικά αποτελέσματα είναι δυνατά από το σημείο αυτό.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ασφαλώς, πολύ περισσότερο από μακριά, αν το Σάββατο το κύμα της εξέγερσης θα υποχωρήσει ή θα αντεπιτεθεί. Ακόμα και στο πρώτο ενδεχόμενο όμως, που δεν το θεωρούμε το πιο πιθανό, θεωρούμε πολύ πιθανότερο το δεύτερο, η αναδίπλωση έχει μεγάλες πιθανότητες να αποδειχθεί προσωρινή. Ούτε η κρίση θα λυθεί, ούτε η άβυσσος που χωρίζει την εξουσία από τον Λαό θα γεφυρωθεί.

Το μεγάλο κρίσιμο τεστ για την άμεση συνέχεια των γεγονότων θα είναι η μαζικότητα των κινητοποιήσεων του Σαββάτου, που επεχείρησαν να σταματήσουν αφενός με τις παραχωρήσεις Μακρόν τη Δευτέρα, αφετέρου με την «ισλαμική τρομοκρατία». Τα θέματα της κρίσης έχουν τώρα εξαφανισθεί από τα γαλλικά δελτία ειδήσεων, που ασχολούνται αποκλειστικά με την υποτιθέμενη «ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» που, όλο και περισσότεροι Γάλλοι αρχίζουν να πιστεύουν και το λένε στο διαδίκτυο, ότι δεν είναι παρά μια ξεγυρισμένη προβοκάτσια του γαλλικού βαθέος κράτους για να σώσει τον Μακρόν.

Εχθροί της Δημοκρατίας!

Η μόνη αναφορά που κάνουν τα Μέσα στα κίτρινα γιλέκα είναι οι εκκλήσεις να υποχωρήσουν και να μη διαδηλώσουν το Σάββατο, δεδομένου του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», στον οποίο πρέπει όλοι να στρατευθούν. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζιπέ, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «εχθρούς της δημοκρατίας» όσους επιμένουν στις διαδηλώσεις.

Οι Φιλελεύθεροι Δεξιοί, που τις υποστήριζαν αρχικά, αποσύρονται τώρα, το ίδιο και η Κυρία Μαρίν Λεπέν, επιβεβαιώνοντας πολλούς, του πατέρα της περιλαμβανομένου, που θεωρούν ότι η «αντισυστημικότητά» της δεν είναι παρά φούμαρα, προορισμένα να ξεγελάσουν πάλι, αυτή τη φορά από τα δεξιά, τους βαθιά δυσαρεστημένους πολίτες της Γαλλίας.

Βεβαίως, είχε προηγηθεί η ήττα των ιδεών της Λε Πεν και της ατζέντας που θέλησαν να προωθήσουν οι οπαδοί της στους κόλπους του ίδιου του επαναστατικού κινήματος. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η Λεπέν, ή κάποιος άλλος από την παράταξή της, θα μπορούσε, κάποια στιγμή στο μέλλον, in extremis, να αποτελέσει την τελευταία λύση (de dernier recours) καταφυγής της γαλλικής μπουρζουαζίας αν απειληθεί το καθεστώς της, εμφανιζόμενη τότε ως ο υποψήφιος του νόμου και της τάξης, πασπαλισμένη με μια άχνη πατριωτισμού, χωρίς ουσιαστικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ως λύση μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αναταραχής χωρίς διέξοδο.

Αλλά αυτά είναι ακόμα μακριά. Προς το παρόν είναι η ώρα του θριαμβεύοντος Λαού, ενός Λαού που αποκτά σταδιακά συνείδηση της δύναμής του και δεν θέλει πια να τη χάσει. Ξέρει ότι, αν φύγει από τα οδοφράγματα, θα βρεθεί ξανά στο έλεος των δυνάμεων που προκάλεσαν την εξέγερσή του.

Οι υποχωρήσεις των Φιλελεύθερων και της Λεπέν δεν είναι άλλωστε τυχαίες. Προδίδουν τον πανικό της «Εξουσίας πίσω από την Εξουσία», που δεν την απασχολεί τώρα το μακροχρόνιο πολιτικό μέλλον των διαφόρων οργάνων της, αλλά μάλλον το πως θα σταματήσει πάση θυσία την εξέγερση.

Εργάτες, συνδικάτα, αστικός πληθυσμός

Κρίσιμο θα είναι επίσης για το μέλλον του κινήματος το κατά πόσο θα κινηθεί η εργατική τάξη, όπως συνέβη μετά από μερικές εβδομάδες φοιτητικών διαδηλώσεων, οδηγώντας στο αποκορύφωμα την Επανάσταση του 1968. Ομάδες στα συνδικάτα επιχειρούν τώρα να προκαλέσουν γενική απεργία. Φοιτητές και μαθητές, συνοδευόμενοι από τους γονείς τους, ασπίδα απέναντι σε μια αστυνομία που έφτασε στο σημείο να μεταχειριστεί μια τάξη σχολείου ως αιχμαλώτους πολέμου, βγαίνουν στους δρόμους.

Μέχρι τώρα όμως, η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των αστικών πληθυσμών της χώρας, εκφράζουν μεν υποστήριξη προς τα Κίτρινα Γιλέκα, δεν έχουν συμμετάσχει όμως μαζικά στις κινητοποιήσεις.

Ηγεσία

‘Ένα κίνημα τόσο βαθύ και σημαντικό, όπως αυτό που τώρα αναπτύσσεται στη Γαλλία, θα βρεθεί σύντομα μπροστά στο ζήτημα της συγκρότησης της πολιτικής ηγεσίας του, που έχει ζωτική σημασία για την τελική έκβαση και μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην επιτυχία και την πανωλεθρία. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το ξέρουμε από την ιστορία όλων των εξεγέρσεων. Το ξέρουμε και από την τραγική δική μας εμπειρία, με τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται το ηγετικό υποκείμενο της ελληνικής αντιμνημονιακής εξέγερσης, να την προδίδει και να την καταστρέφει.

Πέραν του ότι, οποιαδήποτε επιτυχία του κινήματος στη Γαλλία, θα αντιμετωπίσει την εχθρότητα όλης της ευρωπαϊκής αντίδρασης, όπως συνέβη και με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Το σενάριο της βίας διαρκώς παρόν

Το σενάριο μιας εκτεταμένης προσφυγής στη βία δεν μπορεί να αποκλεισθεί, όπως άλλωστε φανερώνουν οι φωτογραφίες ελεύθερων σκοπευτών στην οροφή του μεγάρου των Ηλυσίων, στις 2.12 (που μας θυμίζουν λίγο τη Μεγάλη Βρετάνια της 3ης Δεκεμβρίου 1944, από όπου οι ελεύθεροι σκοπευτές πυροβόλησαν το ειρηνικό πλήθος, εγκαινιάζοντας τη βρετανική επέμβαση και τη δεύτερη φάση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου), η πρόθεση της αστυνομίας να χρησιμοποιήσει drones εναντίον των διαδηλωτών, που σταμάτησε η Νομαρχία του Παρισιού, η μεταχείριση των μαθητών ως αιχμαλώτων.

Προς το παρόν βέβαια, η εξουσία μάλλον προσπαθεί να συγκρατήσει τα πράγματα με πιο ειρηνικές μεθόδους και με παραχωρήσεις. Και δεν μπορεί να είναι εντελώς βέβαιη για τι θα κάνει η αστυνομία. (Στη μεγάλη, σχεδόν εξεγερσιακή αντιμνημονιακή διαδήλωση του Μαίου 2010, στην Αθήνα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι αστυνομικοί θα εμπόδιζαν το πλήθος να μπει στη Βουλή. ‘Αλλαξε όμως ριζικά η ψυχολογία τους, ενώ και οι διαδηλωτές οι ίδιοι μούδιασαν, μετά τον θανατηφόρο εμπρησμό της Marfin).

Το φάντασμα του 1789

Μέχρι στιγμής, η γαλλική εξέγερση μοιάζει να ακολουθεί περισσότερο διαδρομές ανάλογες και να εμφανίζει ομοιότητες με τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789, παρά με την προηγούμενη, εκείνη του Μαΐου 1968. Και υπάρχει γι’ αυτό ένας θεμελιώδης λόγος που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια.

Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 είναι, τρόπον τινά, το ιδρυτικό ιστορικό γεγονός της νεώτερης Ευρώπης. Η Γαλλία του Βολταίρου και του Ντεκάρτ, του Δαντών και του Ροβεσπιέρου έπαιξε, τηρουμένων των αναλογιών, για τον νεώτερο κόσμο, τον ρόλο που έπαιξε η Αθηναϊκή Δημοκρατία στον αρχαίο.

Σε κάθε γαλλική δημόσια υπηρεσία υπάρχει μια ταμπέλλα που γράφει «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα». Είναι το τρίπτυχο των συνθημάτων της Επανάστασης εκείνης. Κανείς δεν δίνει σημασία, κανείς δεν χάνει τον χρόνο του προσέχοντας αυτές τις ταμπέλλες και τα συνθήματα, όπως δεν δίνουμε σημασία συνήθως στα κλισέ. ‘Οσο για τον ηγέτη αυτής της Επανάστασης, τον «Αδιάφθορο» Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στη Γαλλία. Η χώρα θέλει μάλλον να θάψει τη μνήμη του, αν όχι και της ίδιας της Επανάστασης, όσο πιο βαθιά γίνεται (κι ακόμα περισσότερο, αυτή του γυναικαδέλφου του Ιωσήφ Φουσέ).

Κανείς δεν δίνει σημασία, εκτός από έναν. ‘Έναν κύριο αθόρυβο, αλλά παντοδύναμο, αν το θελήσει. ‘Έναν που τις θυμάται, προσλαμβάνει το νόημά τους, θυμάται τα σχολικά βιβλία, που συχνά πετάμε μόλις τελειώσουμε την τάξη.

Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από το υποσυνείδητο των ανθρώπων, από το συλλογικό υποσυνείδητο του Έθνους, που ταυτίζεται με τον Λαό, είναι ο Λαός, στο πλαίσιο που τώρα μας απασχολεί.

Αυτό φύλαξε κρυμμένα στο DNA του, στα βάθη της λαϊκής κοινωνικής και εθνικής κουλτούρας της χώρας, της Ταυτότητάς της, την πολύτιμη ανάμνηση όσων έκανε και των λόγων που τα έκανε. Και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες δύο αιώνων να αλλάξει αυτό, να ξαναγραφτεί το νόημα της γαλλικής ιστορίας, παρά την επέλαση των Νέων Φιλοσόφων και των αναθεωρητών ιστορικών, τύπου Φρανσουά Φυρέ, που διακήρυξε ότι οι Επαναστάσεις δεν είναι παρά επιζήμιες παραβιάσεις της κανονικότητας, αν όχι οι Ουτοπίες εγκληματικές, παρά την επέλαση των Νεοφιλελεύθερων, που θεωρούν ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, τα έθνη δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν Ιστορία, η βαθύτερη ταυτότητα της Γαλλίας γράφει ακόμα πάνω της το παγκόσμιας σημασίας μήνυμα του 1789: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.

Δεν είναι μόνο οι ταμπέλες που το επιβεβαιώνουν, είναι οι πέντε γαλλικές επαναστάσεις (1830, 1848, 1871, 1936, 1968) που σημειώθηκαν έκτοτε και πότισαν αυτό το μήνυμα, συχνά με το αίμα τους, είναι οι γενιές των Γάλλων εδώ και πάνω από δύο αιώνες που μεταδίδουν προφορικά και πολύ καλύτερα από τα βιβλία στους απογόνους τους, στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους, τις αξίες που συγκροτούν την ταυτότητα ενός έθνους, που ιστορικά συγκροτήθηκε ως «επαναστατικό». Υπό ακήρυκτο αλλά ουσιαστικό διωγμό στην επίσημη, δημόσια σφαίρα, οι αξίες του 1789 βρήκαν ακόμα περισσότερο καταφύγιο στη λαϊκή και κοινωνική κουλτούρα της Γαλλίας, στον πυρήνα του πολιτισμού της.

Κανένας δεν κοιτάει ή δεν σκέφτεται κάθε μέρα την ταυτότητά του. Το κάνει μόνο όταν είναι απολύτως αναγκαίο. Ένα Έθνος, ένας Λαός θα βγάλει από τη ναφθαλίνη τις αναμνήσεις, την Ταυτότητά του, μόνο αν νοιώσει ότι βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο. ‘Η μόνο αν θελήσει να στηριχτεί σε αυτό που έκαναν οι πρόγονοί του για να πραγματοποιήσει το μέλλον που έχει ανάγκη.

Και, αντιστρόφως, αν τον δούμε να το κάνει αυτό, σημαίνει ότι τα πράγματα έχουν γίνει όντως πολύ σοβαρά.

Από τη Βαστίλη στα Ηλύσια

Και να τώρα που, σε αυτή την εξέγερση, που ξεκίνησαν οι πιο φτωχοί και πιο καταφρονεμένοι της γαλλικής κοινωνίας, τα πιο λαϊκά της στρώματα, όπως ήταν οι Αβράκωτοι πριν από δύο αιώνες, κερδίζοντας στην πορεία την υποστήριξη των εργατών και των κατώτερων μεσαίων στρωμάτων, η ανάμνηση του 1789 μοιάζει να καθοδηγεί ενστικτωδώς τους διαδηλωτές.

Εγκαταλείπουν τα συνήθη μέρη των διαδηλώσεών τους, την πλατεία της Δημοκρατίας και τη Βαστίλη, παίρνουν τις μεγάλες λεωφόρους που χάραξε ο Ωσμάν για να μπορεί το πυροβολικό να τους σταματάει, κατευθύνονται στο συμβολικό κέντρο της γαλλικής Εξουσίας, τα Ηλύσια Πεδία και, προς στιγμήν, την 1η Δεκεμβρίου, το καταλαμβάνουν.

Το κάνουν γιατί έχουν πεισθεί ότι οι διαμαρτυρίες δεν πιάνουν τόπο, δεν μπορούν να πετύχουν τίποτα με αυτές, ότι πρέπει να πάρουν πίσω την Εξουσία από τους εκπροσώπους του Χρήματος, που την έχουν αρπάξει.

Απέναντι στους αστυνομικούς, στο Παρίσι αλλά και σε όλη τη Γαλλία, κραδαίνουν τη σημαία της Δημοκρατίας και τραγουδάνε τον εθνικό της ύμνο, που δεν είναι άλλος από το τραγούδι της Επανάστασης, τη Μασσαλιώτιδα: Στα όπλα πολίτες!

Κι όπως θα δείξουμε, δεν είναι μόνο η σημαία κι ο ύμνος της Δημοκρατίας που εμφανίζονται στο προσκήνιο. Σιγά σιγά, ξαναζωντανεύουν και παρουσιάζονται, αχνά-αχνά ακόμα και διστακτικά, αλλά επανέρχονται και τα άλλα «φαντάσματα» εκείνης της εποχής, μεταξύ των οποίων ο Λουδοβίκος 16ος και ο Ροβεσπιέρος.

Από τις κόκκινες στις τρίχρωμες σημαίες

Κόκκινες σημαίες δεν έχει αυτή η εξέγερση, σε αντίθεση με όλες οι προηγούμενες. Δεν θα μπορούσε εξάλλου, γιατί οι ίδιοι οι φτωχοί που την ξεκίνησαν παραμένουν διασπασμένοι στις πολιτικές τους προτιμήσεις, έστω και αν η σχετική πλειοψηφία των κίτρινων γιλέκων (41,2%) δηλώνουν Αριστεροί σε μια τεράστια έρευνα 70 επιστημόνων που πραγματοποίησε η Μοντ για το φαινόμενο των γιλέκων. Στις προεδρικές εκλογές, τα κατώτερα λαϊκά στρώματα εμφανίστηκαν τριχοτομημένα, ανάμεσα στους απέχοντες και σε αυτούς που ψήφισαν Λεπέν και Μελανσόν. Τα γιλέκα θέλουν να πετύχουν, απομακρύνουν λοιπόν οτιδήποτε διασπά τους ίδιους και μειώνει την απήχησή τους στην κοινωνία.

Αλλωστε, είναι σήμερα πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητό τι ακριβώς σημαίνει «Αριστερά», μετά από δεκαετίες άψογης νεοφιλελεύθερης πολιτικής από τους Γάλλους Σοσιαλιστές, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, μετά την Οβιδιακή μεταμόρφωση της «ριζοσπαστικής αριστεράς» του Τσίπρα, με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία σε κατάσταση κλινικού θανάτου, μετά από τόσες απογοητεύσεις και προδοσίες. Θα ήταν εξάλλου απολύτως αδιανόητη χωρίς αυτά, η άνοδος της ριζοσπαστικής Ακρας Δεξιάς, στην ήπειρο που γνώρισε τη Φαιά Πανούκλα.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο εν δράσει, πιο βαθύ ακόμα, αυτό που ο οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ ονόμασε κάποτε «κόπωση της ιστορίας». Προς το παρόν, η ανάλυση του κόσμου που ζούμε έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, αυτό που έχει κάνει μικρότερη είναι η αναζήτηση της εναλλακτικής, η διευκρίνιση ενός πειστικού οράματος για το μέλλον. Κι αν ο Τσάβες το ονόμασε «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», ο Μελανσόν μιλάει τώρα για έναν Νέο Ανθρωπισμό, ένα νέο Ουμανισμό που πρέπει να διέπει τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και μια νέα, αρμονική σχέση τους με τη Φύση.

Το 1968 ακόμα οι Γάλλοι ήθελαν, πατώντας στα επιτεύγματα της νίκης επί του Ναζισμού, στο μεταπολεμικό σοσιαλδημοκρατικό κράτος πρόνοιας που δημιούργησαν και στις trente glorieuses, τα τριάντα ένδοξα χρόνια ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης, να προχωρήσουν πιο πέρα, προς περισσότερη Ελευθερία, προς μια νέα κοινωνική και πολιτιστική Ουτοπία, προς την Αυτοδιαχείριση. Μέχρι κι ο Ντε Γκωλ ο ίδιος, κατέστειλε μεν την εξέγερση, συγκλονίστηκε όμως από τον Μάη κι αφού τον νίκησε προσπάθησε να μεταρρυθμίσει από τα πάνω τον γαλλικό καπιταλισμό, με αποτέλεσμα να τρομάξει η ίδια η μπουρζουαζία και να οργανώσει την ανατροπή και πολιτική αποστρατεία του.

Τώρα το διακύβευμα δεν είναι, τουλάχιστον ακόμα, τέτοιου είδους. Ο γαλλικός λαός δεν εξεγείρεται για να πάει σε έναν ανώτερο πολιτισμό, άλλο τι θα βγει στο τέλος από όλα αυτά. Ο γαλλικός λαός εξεγείρεται τώρα για να μην αφήσει τον επιτιθέμενο Ολοκληρωτισμό του Χρήματος να του πάρει τον πυρήνα του ίδιου του «αστικού» πολιτεύματος και του πολιτισμού που έχτισε τα διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση.

Η γαλλική μπουρζουαζία έχει προ πολλού παραδοθεί στο παγκοσμιοποιημένο χρήμα, τώρα, όπως και στον καιρό του Βισύ, απομένει στον λαό να υπερασπίσει το πολίτευμα της λαϊκής κυριαρχίας, κι ο μόνος τρόπος, λένε μερικοί, για να το κάνει, είναι να ανατρέψει την 5η και να εγκαθιδρύσει μια 6η Δημοκρατία!

Το 1980 ξεκίνησε η κατεδάφιση παγκοσμίως του κοινωνικού κράτους από τους Νεοφιλελεύθερους. Το 1990 κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και μαζί της, μαζί με τα αρνητικά της στοιχεία, και τα πολύ μεγάλα επιτεύγματα του καθεστώτος που δημιούργησε η Επανάσταση του 1917. Ακολούθησε η βίαιη κατεδάφιση των καθεστώτων που δημιούργησαν τα κινήματα του αραβικού αντιαποικιακού εθνικισμού, μαζί και ων χωρών τους. Το 2010, ο Νεοφιλελευθερισμός, μετατρεπόμενος όλο και περισσότερο, σε ανοιχτό Ολοκληρωτισμό επετέθη στο ίδιο το κέντρο του συστήματος, καταστρέφοντας πρώτα, παραδειγματικά, μια χώρα της περιφέρειας του κέντρου, την Ελλάδα.

Αυτό νοιώθουν οι Γάλλοι. Νοιώθουν ότι είναι με την πλάτη κολλημένο στον τοίχο. Καταλαβαίνουν στο βάθος, όπως και οι Ιταλοί ενδεχομένως, ότι η Ελλάδα είναι το πιθανό μέλλον τους. Στην κάποτε ευημερούσα Γαλλία, δέκα εκατομμύρια άνθρωποι «ζουν» με λιγότερα έως αρκετά λιγότερα από εννιακόσια ευρώ.

Γι’ αυτό τραγουδάνε τώρα τη Μασσαλιώτιδα, ανεμίζουν την τρίχρωμη σημαία ενός έθνους που συγκροτήθηκε ιστορικά ως «επαναστατικό», πηγαίνουν στην Αψίδα του Θριάμβου τους (ήταν ένας Πρώσσος στρατηγός, ο θεωρητικός του Πολέμου Καρλ Φον Κλαούζεβιτς, που κατάλαβε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, ότι πίσω από τους θριάμβους του Ναπολέοντα, κρυβόταν η ακτινοβολία των ιδεών και των αξιών της μεγάλης Επανάστασης), γιατί η μάχη που τώρα πρέπει να δώσουν αφορά την λαϊκή κυριαρχία και το ίδιο το μέλλον του ‘Εθνους τους. Θυμούνται τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση γιατί αυτήν και τα επιτεύγματά της χρειάζονται τώρα να υπερασπιστούν.

Αυτός είναι ο λόγος που ξαφνικά μετέτρεψε μια μάλλον συντηρητική χώρα σε πεδίο ενός πολύ ασυνήθιστου, για τα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεδομένα, επαναστατικού «πειράματος».

Ρότσιλντ παραιτήσου!

Κι ο Μακρόν, ο πρώην τραπεζίτης των Ρότσιλντ, που τον εμφανίζουν τώρα οι Γάλλοι στα πλακάτ τους ως Λουδοβίκο 16ο, τους έχει βοηθήσει περισσότερο από οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο να το καταλάβουν.

Αποφασίζοντας οι Άρχοντες του Χρήματος να βάλουν έναν υπάλληλό τους, τον τραπεζίτη τους τον ίδιο, Πρόεδρο της Γαλλίας, συνέβαλλαν όσο κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει στην έκρηξη του επαναστατικού κινήματος.

Για να κάνουν τον Μακρόν Πρόεδρο, χρειάστηκε να καταστρέψουν ότι απέμενε από τα παραδοσιακά κόμματα της Γαλλίας, το Σοσιαλιστικό και τη Δεξιά. Γέμισαν το κοινοβούλιό της με κλώνους του Μακρόν, ανθρώπινα ρομπότ δηλαδή, σαν έναν Πρόεδρο που δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει πλήρως την ανθρώπινη ιδιότητα, έμεινε καθηλωμένος Κύριος Οίδε σε πιο παραμορφωμένο και τραυματισμένο παιδικό παρελθόν, έναν άνθρωπο που πιθανώς ανέθρεψαν για να γίνει Πρόεδρος, όπως παλιά έκαναν με τους Πρίγκιπες – το παρατσούκλι του άλλωστε ήταν Μικρός Πρίγκιπας.

Καταστρέφοντας με διάφορες συνωμοσίες τα κύρια πολιτικά κόμματα, τους Σοσιαλιστές και τους Γκωλικούς, αρνούμενοι κάθε παραχώρηση στα συνδικάτα και αχρηστεύοντάς τα έτσι, αφήνοντας χωρίς πραγματική δύναμη τους Δημάρχους κατέστρεψαν οι ίδιοι, από μόνοι τους, όλα τα αμορτισέρ του καθεστώτος. Ηλεγξαν μέχρι αηδίας τα μέσα ενημέρωσης, κάνοντάς τα μέσα μιας ολοκληρωτικής προπαγάνδας και τι πέτυχαν στο τέλος; Να μην δίνουν οι άνθρωποι σημασία σε αυτά που τους λένε.

Ήταν άψογος στην τελετή της ενθρόνισής του ο Μακρόν. ‘Ένα ψεγάδι είχε μόνο. Δεν μπορούσε να τραγουδήσει τη Μασσαλιώτιδα στο τέλος, όπως όλοι οι άλλοι γύρω του. Γιατί νοιώθει εχθρός, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Λαό, με το ‘Εθνος που οι προϊστάμενοί του τον έστειλαν να διοικήσει.

Η αντιανθρώπινη μορφή του Προέδρου ταυτίστηκε και άθελά του αποκάλυψε γυμνό, το ολοκληρωτικό περιεχόμενο του κοινωνικού προγράμματος της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που η θρησκεία της δεν είναι άλλη από τον Θάνατο. Ένοιωσαν οι άνθρωποι τι τους περιμένει. Παίρνοντας η ίδια, απροκάλυπτα, όλη την εξουσία, η Αυτοκρατορία του Χρήματος προσέφερε στον γαλλικό λαό τον τέλειο εχθρό.

Δεν υπάρχει σήμερα πιο μισητό πρόσωπο σε όλη την Ευρώπη από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν. Κι αν κάτι συμπυκνώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ψυχική κατάσταση του γαλλικού λαού είναι το σύνθημα «Μακρόν παραιτήσου».

Πιθανώς έρχονται και χειρότερα, γιατί η ‘Υβρις οδηγεί στη Νέμεση. «Ρότσιλντ παραιτήσου» είδαμε χτες στη φωτό ενός αυτοσχέδιου πλακάτ.

Από κοντά κι ο Ροβεσπιέρος!

Όταν όμως εμφανισθεί το φάντασμα του Λουδοβίκου, αναπόφευκτα κάπου θα φανεί και αυτό του αντιπάλου του, του επαρχιώτη δικηγόρου από το Αρράς, του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, που ηγήθηκε της Γαλλικής Επανάστασης και που οι συμπατριώτες του ονόμασαν «Αδιάφθορο» (ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, «αυτόν που είναι αδύνατο να διαφθείρεις», incorructible).

Τόπιασε στον αέρα ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στην καλύτερη ίσως ομιλία της καριέρας του και, απευθυνόμενος από το Μπορντώ, στις 8 Δεκεμβρίου, στους κυβερνητικούς βουλευτές, τους υπενθύμισε τα λόγια ακριβώς που είχε χρησιμοποιήσει κι ο Ροβεσπιέρος προς τους βουλευτές της Συντακτικής:

«Μην ξεχνάτε νομοθέτες, δεν είστε αντιπρόσωποι μιας προνομιούχας κάστας, αλλά αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού. Μην ξεχνάτε ότι πηγή της εξουσίας σας είναι η δικαιοσύνη κι ο πιο σίγουρος εγγυητής της δημόσιας γαλήνης η ευτυχία των πολιτών. Οι παρατεταμένοι σπασμοί που ξεσκίζουν τα κράτη, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα του αγώνα των προκαταλήψεων εναντίον των αρχών, του εγωισμού εναντίον του γενικού συμφέροντος, των δυνατών εναντίον των δικαιωμάτων και των αναγκών των αδύνατων».

Ο ρήτορας υπερασπίζεται την νομιμότητα της εξέγερσης των κίτρινων γιλέκων και θυμίζει στο ακροατήριό του ότι ήταν το Σύνταγμα της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, που χαρακτήρισε ως το πιο ιερό από τα δικαιώματα, αλλά και την πιο χρήσιμη από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, το δικαίωμα και την υποχρέωση του λαού, ή ενός τμήματός του, να εξεγερθεί όταν η κυβέρνηση παραβιάζει το δίκαιο και τους νόμους.

Και με το κύρος που του προσφέρει η ίδια η υπεράσπιση της νομιμότητας της εξέγερσης, εν επιγνώσει προφανώς και της βίας που μπορεί σε δεδομένη στιγμή να εξαπολύσει το καθεστώς, όπως έχει κάνει ξανά και ξανά στην ιστορία του, από την Κομμούνα μέχρι τον πόλεμο της Αλγερίας, εν επιγνώσει πιθανώς και της βίας που μπορεί να προκαλέσει η συμπυκνωμένη οργή της κοινωνίας, καλεί με πάθος τους πολίτες να διαφυλάξουν τον ειρηνικό χαρακτήρα της επανάστασής τους.

Τροτσκιστής κι αυτός στα νιάτα του, όπως και τα μισά τουλάχιστο στελέχη της γαλλικής αριστεράς, αναμφισβήτητα ο πιο μορφωμένος από τους τρέχοντες Γάλλους πολιτικούς, ξέρει ότι οι εξεγερμένοι είναι επιφυλακτικοί και απέναντί του, όπως και απέναντι σε όλα τα κόμματα. Νοιώθει ότι δεν έχει πέσει το τείχος της δυσπιστίας ανάμεσα στον λαό και σε όσους φιλοδοξούν να τον εκπροσωπήσουν. Καλεί τα στελέχη του κινήματός του, της Ανυπότακτης Γαλλίας, να μην δοκιμάσουν να οικειοποιηθούν το κίνημα, αλλά να αφήσουν αυτό να τους οικειοποιηθεί.

Οι Έλληνες φτιάξαμε τη λέξη αλήθεια από το στερητικό α και τη λέξη λήθη. Να θυμάσαι, Τα σπουδαία και τα σημαντικά. (‘Όχι όλα, γιατί τότε γίνεσαι σαν τους Βουρβώνους, που «τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν»).

Για να αντιτάξουν τη δική τους Αλήθεια στην Αλήθεια του Χρήματος, οι Γάλλοι υποχρεώνονται τώρα να αναστήσουν την Ιστορία τους.

‘Όταν οι διανοούμενοι πουλιούνται, ο Βολταίρος μετακομίζει

Η όλη υπόθεση ξεκίνησε δι’ ασήμαντον αφορμήν. Μια αύξηση της τιμής των καυσίμων, που όμως επιβάρυνε δυσανάλογα τους φτωχούς κατοίκους των ημιαστικών και αγροτικών περιοχών και τους έπεισε ότι πρέπει επιτέλους να κάνουν κάτι, ότι δεν μπορούσαν πια να αφήσουν την εξουσία να τους καννιβαλίζει, ότι δεν είχαν κανέναν άλλο, παρεκτός του ίδιους και μόνο για να στηριχτούν.

Ήταν οι φτωχοί αρχικά, αλλά συνάντησαν γρήγορα τη συμπαράσταση των εργατών και των χαμηλότερων μεσαίων στρωμάτων, όσων δεν είναι ακόμα φτωχοί, αλλά τρομάζουν βλέποντας τη μοίρα των φτωχών που φοβούνται ότι περιγράφει το δικό τους μέλλον.

Η εξέγερση, πρέπει επίσης να τονίσουμε, γίνεται σε μια χώρα που πέρασε ήδη και πατάει τώρα στην «καρτεσιανή» εμπειρία του δημοψηφίσματος του 2005, κατά τη διάρκεια του οποίου η μαζική συζήτηση, ακόμα και για τα πιο περίπλοκα προβλήματα της οικονομίας και της διεθνούς κατάστασης, αυτά που πιστεύεται ότι μόνο σπουδαίοι ειδικοί μπορούν να εξετάσουν, έφτασε και στο τελευταίο καφενείο, τείνοντας προς μια κατάσταση που θύμιζε, με την ποιότητα των επιχειρημάτων και των αναλύσεων και τη μαζικότητά της, τηρουμένων των αναλογιών, την Αγορά της Αρχαίας Αθήνας, οργανωμένη μέσω του ‘Ιντερνετ!

Το 2005, μια ομάδα δέκα διανοουμένων που μάζεψε μια μέρα στο γραφείο του ένας, παλιός τροτσκιστής κι αυτός, σύμβουλος Επικρατείας, ο Υβ Σαλές, αποφάσισε να τα βάλει με όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλη την Ευρώπη, κάνοντας καμπάνια υπέρ του ‘Όχι στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Κατάφεραν να πείσουν τους Γάλλους με τις ιδέες και τα επιχειρήματά τους. Το ‘Όχι κέρδισε με 55%.

Αλλά δεν υπήρχαν πολιτικά υποκείμενα ικανά και διατεθειμένα να συνεχίσουν τον αγώνα, ούτε και προγραμματικές ιδέες για να οδηγήσουν από το ‘Όχι σε κάποιο Ναι, σε ένα όραμα δηλαδή για μια καινούρια Γαλλία, για μια καινούρια Ευρώπη. Μετά από δύο κοινωνικές εκρήξεις, το 2005 και το 2006, ο Σαρκοζί εξελέγη κάνοντας το ‘Όχι Ναι, μέσω της κοινοβουλευτικής επικύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβώνας, δηλαδή όσων είχαν απορρίψει οι Γάλλοι στο δημοψήφισμα.

Δεν ξέχασαν οι Γάλλοι την κοροϊδία. Αλλά και πατάνε επίσης τώρα πάνω στο «πνευματικό» κεκτημένο της βαθειάς παλλαϊκής και πανεθνικής συζήτησης του 2005, για να οδηγήσουν σε νέες κορυφές την δια της ψήφου εξέγερσή τους του 2015.

Αλλωστε, όχι μόνο οι Γάλλοι, ο κόσμος ολόκληρος πια έχει συνειδητοποιήσει τις αποτρόπαιες συνταγές που θέλουν να εφαρμόσουν οι κυβερνήτες του.

Η πνευματική δύναμη των Πληβείων

Η ηθική, η στάση που υιοθετεί κάποιος απέναντι στον κόσμο, όχι η εξυπνάδα και η μόρφωση καθεαυτές, που παίζουν ασφαλώς πολύ σημαντικό, εν τέλει όμως δευτερεύοντα ρόλο, είναι η πιο θεμελιώδης βάση κάθε ουσιαστικής πνευματικής δημιουργίας. Θέλει κουράγιο να σκεφτείς και να πεις την αλήθεια, είναι αντίθετα πολύ κερδοφόρο να την παραμορφώσεις.

Αυτή ακριβώς, η ηθική στάση που επέλεξαν, επέτρεψε στη ρώσικη ιντελλιγκέντσια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, την τεράστια συμβολή της στην παγκόσμια ιστορία και τον πολιτισμό. Αυτή επέτρεψε στους Γάλλους διανοουμένους, εδώ και μερικούς αιώνες και έως το 1980 την τεράστια επιρροή τους στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια κουλτούρα και πολιτική. Αυτή ήταν και η βάση της συμβολής των Αρχαίων από τον Ηράκλειτο στον Αριστοτέλη, από τον Δημόκριτο στον Πρωταγόρα, τον δάσκαλο και μέντορα του Περικλή.

Διωγμένα από τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις, σε μεγάλο βαθμό εκτοπισμένα από τη δημόσια ζωή, ηθική και πνευματική δύναμη, κριτική σκέψη δεν έχουν που αλλού να καταφύγουν παρά στον λαό, στους πληβείους.

Κι όταν οι ιδέες γίνουν κτήμα των απλών λαϊκών ανθρώπων, που είναι εκατό, χίλιες φορές πιο αποφασισμένοι, πιο δραστήριοι και πιο πρακτικοί από τους διανοούμενους, όταν οι Θεοί της Ανάγκης τους βγάλουν από τη συνήθη απάθεια και τον όχι σπάνιο ξεπεσμό τους, τότε μπορούν να γίνουν η πιο ακαταμάχητη δύναμη. Προπάντων οι γυναίκες, που πρωταγωνιστούν και είναι οι πιο μαχητικές στα κόκκινα γιλέκα, όπως και σε όλες ανεξαιρέτως τις μεγάλες, βαθιές επαναστατικές κινήσεις στην ιστορία.

Πατώντας στο ήδη κατακτημένο πνευματικό τους επίπεδο, πατώντας στις εμπειρίες των περασμένων ηττηθεισών εξεγέρσεων, με τη βοήθεια των λαϊκών διανοουμένων και ηγετών που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα στις τάξεις τους, όπως τα μανιτάρια στο δάσος, μετά τη βροχή, τα Κίτρινα Γιλέκα λύνουν κάθε μέρα τα προβλήματα που εμφανίζονται, ανακαλύπτουν τα επιχειρήματα που πρέπει να χρησιμοποιήσουν, οδηγώντας σε νέα επίπεδα το κίνημά τους και ξεφεύγοντας, μέχρι τώρα τουλάχιστο, από τις κακοτοπιές και τις παγίδες που τους στήνουν. Το κίνημά τους μετατρέπεται σε μια παγκόσμιας σημασίας εμπειρία άμεσης δημοκρατίας.

Γι’ αυτό κι από τη στιγμή που άρχισε να φουσκώνει το κίνημα δεν μπορούσε να σταματήσει. Γι’ αυτό η μάζα παραμέρισε γρήγορα οτιδήποτε θα τη δίχαζε, όπως αίφνης το μεταναστευτικό-προσφυγικό, για να συγκεντρωθεί σταδιακά στο Κοινωνικό και, εν συνεχεία, στο Πολιτικό, στον ίδιο τον τρόπο της διακυβέρνησης.

Οι Δεξιοί Φιλελεύθεροι προσπάθησαν να εμφανίσουν και να εκτρέψουν ταυτόχρονα το κίνημα ως ένα αντιφορολογικό κίνημα, που, τασσόμενο εναντίον των φόρων, τάσσεται κατά της χρηματοδότησης του κράτους πρόνοιας. Δεν ήταν αυτή η πρόθεση των εξεγερθέντων, που γρήγορα έβαλαν και μια ολόκληρη σειρά καθαρά κοινωνικών αιτημάτων με πρώτο και καλύτερο την ήδη ικανοποιηθείσα αύξηση του κατώτερου νόμιμου μισθού, του SMIC.

Το πνευματικό επίπεδο της Γαλλίας και το επίπεδο συνείδησης του γαλλικού λαού επέτρεψε γρήγορα στα γιλέκα να κονιορτοποιήσουν τα «οικολογικά» επιχειρήματα του Μακρόν, σε μια πορεία άρσης ενδεχόμενων αντιθέσεων του «οικολογικού» με το «κοινωνικό», που κατέληξε στο παρισινό φλερτ γιλέκων και διαδηλωτών για την κλιματική αλλαγή.

Ειρωνικά, ήταν τα γιλέκα που υιοθέτησαν το προεκλογικό σύνθημα του Μακρόν «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά». Το επέβαλλε το ίδιο το συμφέρον του κινήματος, αφού οι φτωχοί τριχοτομήθηκαν στις τελευταίες εκλογές ανάμεσα στους απέχοντες, τη Λεπέν και τον Μελανσόν. Αλλά και γιατί έχουν την εμπειρία δεκαετιών εξαπατήσεων από όλες τις πολιτικές δυνάμεις τους και από τα συνδικάτα και δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν. Σε βαθμό που αρνούνται οποιαδήποτε συγκεντρωτική συντονιστική δομή, που ενδεχομένως επιβάλλει πια η ίδια η έκταση του κινήματος.

Κάθε μέρα που περνούσε οι συζητήσεις στα μπλόκα άναβαν, γίνονταν γενικότερου ενδιαφέροντος, τα αιτήματα βάθαιναν διαρκώς, οι άνθρωποι ξαναβρήκαν, παρά το κρύο στους δρόμους, τη ζεστασιά μιας χαμένης προ πολλού κοινωνικότητας στις ερήμους των γαλλικών προαστίων και χωριών, όπου ούτε ένα καφενείο της προκοπής δεν βρίσκεις. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους, πολύ περισσότερο να ευτυχήσουν. Σιγά σιγά οι Γάλλοι μαύρης και βορειοαφρικάνικης καταγωγής, που αντιπροσωπεύουν την χειρονακτική εργατική τάξη της Γαλλίας, έκαναν κι αυτοί την εμφάνισή τους στα μπλόκα.

Γαλλία και Ευρώπη

Αν ο Μακρόν είναι το πιο μισητό πρόσωπο στη χώρα του, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ο πιο μισητός από τους θεσμούς. Αλλά οι Γάλλοι είναι που ίδρυσαν την Ευρώπη, δεν είναι κατά της Ευρώπης, είναι κατά της συγκεκριμένης Ευρώπης του Μάαστριχτ. Δεν έχουν όμως βρει ακόμα τον τρόπο να συμβιβάσουν τις δύο ανάγκες, νοιώθουν ότι δεν είναι έτοιμοι να ζητήσουν ένα Frexit που ακούγεται βέβαια, αλλά μόνο σε μερικές παρυφές του κινήματος. Το πρόβλημα άλλωστε μπορεί να μη λύνεται απλά με αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης και κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Θα φανεί γρήγορα, νομίζουμε, ότι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα μόνο κοινωνικό και οικονομικό αλλά και βαθειά γεωπολιτικό.

Προς το παρόν όμως τους Γάλλους απασχολεί πως να ξεμπερδεύουν με τη δική τους εξουσία, το πρώτο εμπόδιο στην επαναστατική διαδικασία που τους έσπρωξε ο ίδιος ο ρους της δικής τους και της ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Η Ελλάδα το 2010-15 ήταν η γενική δοκιμή του πολέμου ανάμεσα στις Κοινωνίες και στο Χρήμα στην Ευρώπη, όπως η Ισπανία το 1936-39, η γενική δοκιμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα, ο πόλεμος μεταφέρθηκε στο κέντρο της ηπείρου.

konstantakopoulos.gr

Ο τάφος ενός υψηλόβαθμου ιερέα που κατασκευάσθηκε πάνω από 4.400 χρόνια πριν ανακαλύφθηκε στην νεκρόπολη της Σακάρα κοντά στο Κάιρο από αιγυπτιακή αρχαιολογική αποστολή, ανακοίνωσαν οι αιγυπτιακές αρχές.

Μια εντυπωσιακή καταγγελία έκανε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων σχετικά με τις προληπτικές προσαγωγές στις οποίες προχώρησε η αστυνομία πέριξ και εντός του Παλαί Ντε Σπορ

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, μαυροφορεμένοι άνδρες με κόκκινα περιβραχιόνια, απέκλειαν και “έδιναν” στην αστυνομία όσους προσπάθησαν να προσεγγίσουν ή να μπουν στο Αλεξάνδρειο και φαίνονταν ότι δεν είναι οπαδοί ή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ομοσπονδία κάνει λόγο για «δήθεν δημόσια ομιλία», για την οποία υπήρχε λίστα «ανεπιθύμητων προσώπων». «Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κατάχρηση εξουσίας για να δείξει μια «μαγική» εικόνα στην ομιλία του. Έβαλε την Ελληνική Αστυνομία να συλλάβει ΑΚΙΝΔΥΝΟΥΣ Έλληνες πατριώτες και άφησε απροστάτευτους τους Έλληνες πολίτες στο έλεος των πραγματικών κακοποιών.



Ήρθε να μιλήσει για την Μακεδονία και απέκλεισε με πρωτοφανή φασιστικό τρόπο του γνήσιους Μακεδόνες να παρευρεθούν» αναφέρει η ανακοίνωση της Ομοσπονδίας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018 στην Θεσσαλονίκη φιλήσυχοι Έλληνες πολίτες (ΓΝΗΣΙΟΙ Μακεδόνες) εκδιώχθηκαν, προπηλακίστηκαν και συνελήφθησαν επειδή απλά ανταποκρίθηκαν στο δημόσιο (;) κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για να ακούσουν την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα για την Μακεδονία (;) και την Δημοκρατία (;).

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για σεβασμό στην ύπαρξη γειτονικών λαών όταν ο ίδιος ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ τον δικό του λαό. Μίλησε για Δημοκρατία την ίδια στιγμή που στην δήθεν δημόσια ομιλία του επικρατούσε καθεστώς τρομοκρατίας για τους εκατοντάδες γνήσιους Μακεδόνες που θέλησαν να παρευρεθούν.

Μίλησε για πατριωτισμό την ίδια στιγμή που έκανε άσκοπες συλλήψεις Ελλήνων πατριωτών για … προληπτικούς λόγους, προφανώς για να μην ακουστεί η αντίθετη άποψη στη δογματική του ομιλία.

Στην είσοδο υπήρχε λίστα ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΩΝ προσώπων. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Πρόεδρος της ΠΟΠΣΜ κ.Γεώργιος Τάτσιος, ο οποίος προσήχθη μάλιστα στην Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης για … προληπτικούς λόγους μαζί με άλλους 30 γνήσιους Μακεδόνες.

Όσοι πατριώτες κατάφεραν να περάσουν από τον αυστηρό έλεγχο εθνικών φρονημάτων της εισόδου εντοπίστηκαν από μαυροφορεμένους εντεταλμένους του ΣΥΡΙΖΑ που φορούσαν ένα κόκκινο περιβραχιόνιο θυμίζοντας σύγχρονους χαφιέδες φασιστικού καθεστώτος.

Το αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει η ομιλία περίπου 2 ώρες μέχρι να αδειάσει ο χώρος από τους εκατοντάδες Έλληνες πατριώτες που σίγουρα θα εξέφραζαν αντίλογο στα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα.

Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει μια στημένη ομιλία/φιάσκο, όπου ο Αλέξης Τσίπρας έπεισε τα ήδη πεπεισμένα 1500 κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που παρέμειναν στον χώρο ότι το ξεπούλημα της Μακεδονίας γίνεται για το καλό της … χώρας των Σκοπίων.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κατάχρηση εξουσίας για να δείξει μια «μαγική» εικόνα στην ομιλία του.

Έβαλε την Ελληνική Αστυνομία να συλλάβει ΑΚΙΝΔΥΝΟΥΣ Έλληνες πατριώτες και άφησε απροστάτευτους τους Έλληνες πολίτες στο έλεος των πραγματικών κακοποιών.

Ήρθε να μιλήσει για την Μακεδονία και απέκλεισε με πρωτοφανή φασιστικό τρόπο του γνήσιους Μακεδόνες να παρευρεθούν. Συνεχίζει την καταστροφική πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας βασιζόμενος σε πρακτικές ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Έχει χάσει την στήριξη του Ελληνικού λαού και αυτό φαίνεται από το ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΙΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ στην στημένη ομιλία του στο Παλαί ντε Σπορ.

Αλέξη Τσίπρα εμείς οι ΓΝΗΣΙΟΙ Μακεδόνες θα θυμόμαστε την αντιμετώπιση που είχαμε από τον κομματικό σου στρατό. Θα θυμόμαστε τις φασιστικές πρακτικές τρομοκρατίας που επέδειξες.

Θα θυμόμαστε ότι θέλησες να τσαλακώσεις την αξιοπρέπειά μας. Να θυμάσαι όμως κι εσύ ότι θα διεκδικήσουμε το ΔΙΚΑΙΟ για την Μακεδονία και την Δημοκρατία μέχρι τέλους κι ότι ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ.»

www.pronews

Μετά την άνανδρη εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα στους Βουλιαράτες, τα πράγματα στη Βόρεια Ήπειρο τείνουν να γίνουν πιο σκληρά και αδυσώπητα. Ειδικά για τους εναπομείναντες Βορειοηπειρώτες, η συνεχή σιωπή του εθνικού τους κέντρου, συνδράμει αρνητικά στο όλο κλίμα.

Παρότι μεμονωμένα κάποιοι βουλευτές αντέδρασαν θετικά σ’ αυτό το μακάβριο γεγονός, το οποίο έρχεται να προστεθεί στα μαρτύριά τους, η πλάστιγγα των δυσκολιών γέρνει για ακόμη μία φορά προς τους αυτόχθονες Έλληνες της Βορείου Ηπείρου. Ειδικά το παρών «δημοκρατικό» καθεστώς στη χώρα, φαίνεται πως εξελίσσεται σε μια μεταλλαγμένη «χοτζική δικτατορία», όπου το μέλλον ανήκει στους λίγους και στα ποικίλα όργανά τους.

Η εχθρότητα και το μένος κατά των γηγενών Ελλήνων, ξεκινά να εισρέει μαζικά στις κοινότητές τους εδώ και πολλά χρόνια, είτε με διάφορες λεκτικές προκλήσεις από μερίδα Αλβανών, είτε από τα αλβανικά Μ.Μ.Ε. τα οποία βομβαρδίζουν καθημερινά το ενημερωτικό κοινό, με άκρατο εθνικισμό, ή καλύτερα θα λέγαμε, με ανθελληνισμό.

Επίσης τα περιστατικά μεροληψίας έναντι των Ελλήνων, καλλιεργούνται έντονα από την τοπική αλβανική αστυνομία, τα δικαστήρια και από τις εκάστοτε ληστρικές συμμορίες, οι οποίες λεηλατούν τα σπίτια των ομογενών μας, ή απλώς προκαλούν φθορές για εκφοβισμό και εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι οι Βορειοηπειρώτες, μιας και δεν έχουν την απαραίτητη στήριξη από την αστυνομία, χρησιμοποιούν την τακτική της πολιτοφυλακής, για να σώσουν το βιος τους.

Έως πότε θα συνεχίζει αυτή η απάθεια από την επίσημη ελληνική πολιτεία;

Μήπως τελικά η ίδια η Ελλάδα θέλει να επιβεβαιώσει την καταλυτική συμμετοχή της, στην συστηματική – υπόγεια γενοκτονία των ίδιων της των παιδιών;

Προ τριετίας ομάδα Αλβανών νεαρών στην πόλη του Δελβίνου, καθώς άκουσε δύο νεαρές Βορειοηπειρώτισσες να μιλούν ελληνικά, άρχισε να τις καταδιώκει κρατώντας αιχμηρά αντικείμενα. Το ίδιο περιστατικό συνέβη και στην πόλη των Αγίων Σαράντα. Όλα είναι πλέον φανερά και κανείς δε μπορεί να διαψεύσει πως τα περιστατικά εκφοβισμού, αν και μεμονωμένα, η συχνότητά τους τα κάνει να φαντάζουν μαζικά και καθόλα υποχθόνια.

Εν τούτοις καμία επίσημη ελληνική αρχή στον τόπο δεν έχει λάβει σοβαρά τα τόσα προβλήματα, αφήνοντας έτσι τους ανθρώπους απροστάτευτους. Μην ξεχνάμε πως υπάρχουν πολλά περιστατικά ομιλίας της Ελληνικής μόνον εντός του σπιτιού. Αυτό συμβαίνει κυρίως στις πόλεις, όπου ο αριθμός των γηγενών Ελλήνων έχει συρρικνωθεί αισθητά. Σαν αποτέλεσμα οδηγούμαστε σταδιακά στην απώλεια της μητρικής ελληνικής ως επίσημη γλώσσα και εν καιρώ στην πλήρη εξαφάνισή της από τα μεγάλα (μέχρι πρότινος) βορειοηπειρωτικά αστικά κέντρα.

Εκτός αυτών, η εφαρμογή των δικαιωμάτων στην αυθαιρέτως περιορισμένη Ελληνική Εθνική Μειονότητα, παραμένει μια ανοιχτή πληγή για τους Έλληνες. Η προχειρότητα με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει αυτές τις διεθνείς συνθήκες σεβασμού, θυμίζει κωμικοτραγικές καταστάσεις. Άτομα τρίτης ηλικίας μη γνωρίζοντας την αλβανική γλώσσα, δεν έχουν τη δυνατότητα να πορευτούν στο δημόσιο βίο και μαθητές μη μπορώντας να μάθουν την ελληνική ορολογία των φυσικών επιστημών (και όχι μόνο) αποθαρρύνονται και φεύγουν από τα τοπικά μειονοτικά σχολεία προς την Ελλάδα. Έτσι και αυτό το μετερίζι της κοινωνίας, όπως είναι η παιδεία, συμβάλλει στον ξεριζωμό.

Η έντονη ενημέρωση του ελλαδικού χώρου με τα δεινά των Βορειοηπειρωτών Ελλήνων, μπορεί να βοηθήσει αισθητά την κατάσταση. Μιας και μέχρι προηγουμένως, μόνον οι ιστορικά ενημερωμένοι είχαν το προνόμιο να γνωρίζουν τη γεωγραφική και εθνική συνέχεια των περιοχών της Ηπείρου που βρίσκεται εντός των ορίων του νεοελληνικού κράτους.

Αυτή τη στιγμή γίνεται λόγος για ενενήντα εννέα χωριά ενταγμένα στο παλιό σύστημα αναγνώρισης της «Μειονότητας», από το δικτατορικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, αλλά και για περιοχές όπως οι Άγιοι Σαράντα, η Χειμάρρα, το Αργυρόκαστρο, η Κορυτσά, η Νάρτα , το Ζβερνετς της Αυλώνας και τόσα άλλα μέρη, στα οποία διαβιεί μερίδα αυτοχθόνων Ελλήνων, από τα πολύ παλιά χρόνια. Αν και ο πληθυσμός στην πλειονότητά του έχει μεταναστεύει κυρίως στην Ελλάδα, (λόγω των προαναφερόμενων δυσκολιών) δεν έχει ακόμη ξεριζωθεί και σποραδικά επιστρέφει στις πατρογονικές του εστίες.

Θα πρέπει όλοι μας να ενεργήσουμε άμεσα και με κάθε νόμιμο μέσο, ούτως ώστε να στηρίξουμε τους αδερφούς μας, οι οποίοι παλεύουν κυριολεκτικά για το αύριο στο ίδιο τους τον τόπο.

Ο Ανταποκριτής
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο

Στον διανοητικό ορνιθώνα που κατασκεύασε η εκπαίδευση της μεταπολίτευσης είναι στερεότυπη η άποψη ότι δυστυχώς τον Εμφύλιο τον έχασε το Κομμουνιστικό Κόμμα, διότι αλλιώς η Ελλάδα θα είχε καταγάγει ακόμη έναν ιστορικό θρίαμβο. Ακολουθούν κοινοί τόποι, όπως ότι για όλα φταίνε οι Αγγλοι και ο Σκόμπι, ότι αντίσταση στην Κατοχή έκαναν μόνον το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ και ότι όσοι δεν συμπαραστάθηκαν στην αιματηρή ανταρσία του Ζαχαριάδη το έκαναν επειδή ήσαν δωσίλογοι. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που δύο παρουσιαστές μιας «ιστορικής» εκπομπής για τη μάχη της Αθήνας έχυσαν δάκρυ πικρό για την ήττα του ΚΚΕ. Ούτε εντυπωσιάζει το γεγονός ότι η παράσταση δόθηκε από την κυβερνητική τηλεόραση εν έτει 2018. Αυτά έμαθαν τα παιδιά, αυτά πιστεύουν κι αυτά παπαγαλίζουν, αφού είναι υπάλληλοι της τηλεόρασης που πληρώνει, θέλει δεν θέλει, ο φορολογούμενος. Δικαίωμά τους να έχουν απόψεις και να τις εκφράζουν κατά το δοκούν.

Το αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτά τα παιδιά, ως καλοί ερευνητές δημοσιογράφοι, δεν μπήκαν στον κόπο να επιχειρηματολογήσουν για τις απόψεις τους. Αχρείαστη να είναι η επιχειρηματολογία. Τι να την κάνεις όταν ξέρεις ότι τον Εμφύλιο τον προκάλεσαν οι Αγγλοι κι όταν δεν έχεις διαβάσει ούτε μία γραμμή από τις ιστορικές έρευνες των τελευταίων ετών. Αφού ούτως ή άλλως τα συμπεράσματα τα έχεις βγάλει. Αυτά τα δύο παιδιά όμως δεν έχουν πάρει είδηση σε ποιον κόσμο ζουν; Δεν τους ψιθύρισε κανείς ποτέ ότι το σιδηρούν παραπέτασμα, στην επικράτεια του οποίου αποπειράθηκαν να εντάξουν οι κομμουνιστές τη χώρα, υπήρξε εργαστήριο παραγωγής ενός από τους μεγαλύτερους ιστορικούς εφιάλτες; Προφανώς όχι. Τι να την κάνεις την ιστορική πραγματικότητα όταν συζητάς με επιφανή ιστορικό του Κομμουνιστικού Κόμματος ο οποίος κατέχει την αλήθεια, όπως έκαναν τα παιδιά προχθές στην ΕΡΤ; Μία ώρα και ήταν η εκπομπή. Ούτε μια λέξη για το τι συνέβαινε στην εαμοκρατούμενη Ελλάδα, για τον Ζέρβα, για τον Ψαρρό, για τον ρόλο των Αγγλων στην απελευθέρωση. Και δεν περίμενε κανείς να αναρωτηθούν πού θα βρίσκονταν οι ίδιοι σήμερα αν τη μάχη της Αθήνας την είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές και πώς οφείλουν την ύπαρξή τους, και τη δυνατότητα να εκφράζουν τις ακατέργαστες απόψεις τους, στον Σκόμπι και στους ηρωικούς χωροφύλακες που έπεσαν στου Μακρυγιάννη.

Επιμένω. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ορισμένοι ανάμεσά μας δεν έχουν επεξεργαστεί τις απόψεις με τις οποίες μπόλιασε τη μεταπολίτευση ο μεταπολιτευτικός αχταρμάς. Το πρόβλημα είναι ότι μιλούν με την άνεση του οδηγού που ακούει στο ραδιόφωνο ότι ένας τρελός πηγαίνει στο αντίθετο ρεύμα στον αυτοκινητόδρομο κι αυτός σχολιάζει ότι δεν είναι ένας είναι εκατοντάδες. Γιατί αυτός είχε μπει στο αντίθετο ρεύμα.

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Aανατρέπεται η παγκοσμιοποίηση. Σε πορεία παρακμής ο ΟΗΕ ύστερα από την αμφισβήτηση του Συμφώνου Μετανάστευσης από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες.

Σε πορεία παρακμής και κατάργησής με τη σημερινή του μορφή, όπως έγινε με την Κοινωνία των Εθνών, οδεύει ο ΟΗΕ, ύστερα από την αμφισβήτηση του Συμφώνου Μετανάστευσης από τις ΗΠΑ, τη χώρα που ελέγχει στην πράξη τον διεθνή αυτό οργανισμό, όπου η διαφθορά πολλών επικεφαλής αξιωματούχων του, αποτελεί μια δυσάρεστη αν και καλά αποσιωπούμενη πραγματικότητα. Το Σύμφωνο μετανάστευσης που ευλογούν …

Το Παγκόσμιο Σύμφωνο μετανάστευσης του ΟΗΕ (UN global compact for migration), ψηφίστηκε στη σύνοδο του Μαρακές στο Μαρόκο από 164 χώρες, πολλές από τις οποίες εξέφρασαν επιφυλάξεις για την ψήφο τους αυτή. Είκοσι εννέα χώρες αρνήθηκαν να το υπογράψουν και πολλές από τις συνολικά 250 χώρες που υπάρχουν στον κόσμο απείχαν απο την όλη διαδικασία.

Το κείμενο αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο μιας τελικής ψηφοφορίας επικύρωσης στις 19 Δεκεμβρίου στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.

Η παρακμή του ΟΗΕ
Ο ΟΗΕ που στη σημερινή του μορφή έχει περιπέσει σε παρακμιακή κατάσταση αντίστοιχη με αυτήν της Κοινωνίας των Εθνών, με επικεφαλής πολλούς διεφθαρμένους αξιωματούχους,βγαίνει ιδιαίτερα λαβωμένος από την όλη διαδικασία. Εκτός από τις πολλές χώρες που αμφισβητούν τις πρωτοβουλίες του, έχει απέναντί του τη σημαντικότερη χώρα του κόσμου τις ΗΠΑ, η σημερινή ηγεσία της οποίας κατήγγειλε το σύμφωνο γιατί…”προωθεί την παγκόσμια διακυβέρνηση σε βάρος των εθνών κρατών”!

Η Ρωσική αντιπροσωπεία υπέγραψε το σύμφωνο, καταθέτοντας δήλωση ότι θα το εφαρμόσει κατά περίπτωση. Οι κυβερνήσεις της Κίνας, της Ινδίας, του Πακιστάν, των Φιλιππινών,της Ινδονησίας,της Νιγηρίας,της Αιθιοπίας,το μεξικό,η Αργεντινή, η Τουρκία το υπέγραψαν, αφού έτσι κι’ αλλιώς ο τεράστιος πληθυσμιακός τους όγκος, δεν επιτρέπει ανησυχίες για εθνολογικές αλλοιώσεις των χωρών τους.

Όλες οι Μουσουλμανικές χώρες το υπέγραψαν ενθουσιωδώς, ενώ το ίδιο έκανε και το Ισραήλ ! Η νέα κυβέρνηση της Βραζιλίας δήλωσε ότι θα άρει την υπογραφή της χώρας μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση στις αρχές του χρόνου. Απόλυτα αρνητικές προς το σύμφωνο, εξ’ όσων έχει γίνει γνωστό μέχρι σήμερα, είναι, η Αυστραλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Πολωνία, Αυστρία, Σλοβενία, Τσεχία, Βουλγαρία, Κροατία,Εσθονία ( ; ), Λετονία, Σλοβακία, Χιλή, ενώ σε πολλές άλλες χώρες, όπως στο Βέλγιο λχ. υπάρχει έντονη εσωτερική αναταραχή για το ίδιο θέμα.

Παρ’ όλες τις εσωτερικές αντιδράσεις και μέσα στην ίδια την Γερμανία, το Βερολίνο πρωτοστάτησε στην προώθηση του συμφώνου, με την Αγγέλα Μέρκελ να κάνει μια παθιασμένη ομιλία υποστήριξης του συμφώνου.

Υπερασπιστική ομιλία, αν και περισσότερο τεχνοκρατικού χαρακτήρα, έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας,με δεδομένο ότι, στο πρόγραμμα του κόμματός του όπως και στην πράξη, τα δικαιώματα των μεταναστών αποτελούν πρώτη προτεραιότητα.

Τις εργασίες της Διάσκεψης άνοιξε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος χαρακτήρισε το Παγκόσμιο Σύμφωνο «πλατφόρμα συνεργασίας για τη μετανάστευση και όχι συνθήκη» – δηλαδή χωρίς δεσμευτικό χαρακτήρα – και κάλεσε τις περίπου 150 χώρες που συμμετέχουν στη Διάσκεψη «να εργαστούν από κοινού για ένα ασφαλές, με λιγότερο φόβο και περισσότερη ευημερία μέλλον τόσο για τις δικές μας κοινωνίες όσο και για τους μετανάστες ανά τον κόσμο, δηλαδή για όλους μας».

Βασικές αρχές-συνέπεις
Στους 23 βασικούς στόχους του συμφώνου, αναφέρονται τα ακόλουθα :
(1) Συλλέξτε και χρησιμοποιήστε ακριβή και αναλυτικά στοιχεία ως βάση για την τεκμηρίωση πολιτικών
(2) Ελαχιστοποιήστε τους αρνητικές κατευθύνσεις ς και τους διαρθρωτικούς παράγοντες που αναγκάζουν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν χώρα προέλευσης
(3) Παροχή ακριβών και έγκαιρων πληροφοριών σε όλα τα στάδια της μετανάστευσης(
4) Βεβαιωθείτε ότι όλοι οι μετανάστες έχουν απόδειξη νομικής ταυτότητας και επαρκή τεκμηρίωση
(5) Βελτίωση της διαθεσιμότητας και της ευελιξίας των οδών για τη νόμιμη μετανάστευση
(6) Διευκόλυνση δίκαιων και ηθικών προσλήψεων και συνθηκών διασφάλισης που εξασφαλίζουν αξιοπρεπή εργασία
(7) Αντιμετώπιση και μείωση των τρωτών σημείων στη μετανάστευση
(8) Εξοικονομήστε ζωές και καθιερώστε συντονισμένες διεθνείς προσπάθειες για τους αγνοούμενους μετανάστες
(9) Ενίσχυση της υπερεθνικής αντίδρασης στο λαθρεμπόριο μεταναστών
(10) Πρόληψη, καταπολέμηση και εξάλειψη της εμπορίας ανθρώπων στο πλαίσιο της διεθνούς μετανάστευσης
(11) Διαχείριση των συνόρων με ολοκληρωμένο, ασφαλή και συντονισμένο τρόπο
(12) Ενίσχυση της ασφάλειας και της προβλεψιμότητας των διαδικασιών μετανάστευσης για την κατάλληλη εξέταση, αξιολόγηση και παραπομπή
(13) Να χρησιμοποιείτε την κράτηση μετανάστευσης μόνο ως έσχατο μέτρο και να εργάζεστε προς εναλλακτικές λύσεις
(14) Να ενισχυθεί η προξενική προστασία, η βοήθεια και η συνεργασία κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης κύκλος
(15) Παροχή πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες για τους μετανάστες
(16) Ενδυνάμωση των μεταναστών και των κοινωνιών για την πλήρη ενσωμάτωση και την κοινωνική συνοχή
(17) Να εξαλειφθούν όλες οι μορφές διακρίσεων και να προωθηθεί ο δημόσιος διάλογος που βασίζεται σε αποδεικτικά στοιχεία σε μορφές της μετανάστευσης
(18) Επενδύστε στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και διευκολύνετε την αμοιβαία αναγνώριση δεξιοτήτων και ικανοτήτων
(19) Δημιουργία προϋποθέσεων για τους μετανάστες και τις διασπορές για να συμβάλουν πλήρως στην αειφόρο ανάπτυξη σε όλες τις χώρες
(20) Προώθηση ταχύτερης, ασφαλέστερης και φθηνότερης μεταφοράς εμβασμάτων και ενθάρρυνση της οικονομικής ένταξης των μεταναστών
(21) Συνεργασία για τη διευκόλυνση της ασφαλούς και αξιοπρεπούς επιστροφής και επανεισδοχής, καθώς και βιώσιμη επανένταξη
(22) Δημιουργία μηχανισμών για τη φορητότητα των δικαιωμάτων κοινωνικής ασφάλισης και των κερδών
(23) Ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας και των παγκόσμιων εταιρικών σχέσεων για την ασφαλή, τακτική και κανονική μετανάστευση

Στο πολυσέλιδο πυκνογραμμένο κείμειονο των 34 σελίδων στην αγγλική γλώσσα του Συμφώνου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι,“σκοπεύει να μειώσει τους κινδύνους και τα τρωτά σημεία που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες σε διάφορα στάδια της μετανάστευσης, με σεβασμό, προστασία και εκπλήρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παροχή φροντίδας και βοήθειας”. Επι πλέον, απαγορεύει τις αυθαίρετες κρατήσεις, καθώς δεν επιτρέπει τις συλλήψεις παρά ως ύστατο μέτρο.

Επίσης αναφέρεται ότι το σύμφωνο “επιδιώκει να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες που επιτρέπουν σε όλους τους μετανάστες να εμπλουτίσουν τις κοινωνίες μας μέσω των ανθρώπινων, οικονομικών και κοινωνικών δυνατοτήτων τους και να διευκολύνουν έτσι τη συμβολή τους στην αειφόρο ανάπτυξη σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο”.

Στην ουσία, το Σύμφωνο Μετανάστευσης του ΟΗΕ. όταν και όπου εφαρμοστεί, προωθεί την κατάργηση των εθνικών συνόρων,καταργεί τα έθνη κράτη και προωθεί την Ισλαμοποίηση της Ευρώπης και της Ελλάδος ειδικότερα.

Με δεδομένο ότι το σύμφωνο δεν είναι δεσμευτικό είναι εύλογο πως, οι ισχυρές χώρες θα το χρησιμοποιήσουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, ενώ οι αδύναμες θα το “λουστούν” στην ακραία του έκφανση, με συνέπεια να απολέσουν την εθνική τους ταυτότητα στο μέλλον, με προοπτική την Ισλαμοποίησή τους, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών είναι μη αφομιώσιμοι Μουσουλμάνοι.

Το δυσάρεστο είναι ότι, στην Ελλάδα που πλήττεται όσο λίγες χώρες από εισβολή Μουσουλμάνων μεταναστών, δεν έγινε καμιά σχετική συζήτηση στην Βουλή, με την αντιπολίτευση να τηρεί σιγήν ιχθύος για το όλο θέμα.

odosdrachmis


Να τα πάρουμε από την αρχή για να καταλαβαίνετε:

1. Δίνουμε στους οπαδούς από 4 σημαίες, επειδή αυτές "γεμίζουν" την οθόνη
2. Βάζουμε τον ομιλητή στη μέση του Παλέ, ώστε να παίρνουμε πλάνα από το μισό γήπεδο
3. Βάζουμε κάμερα από πίσω, ώστε να δείχνει μόνο τη μία πλευρά, την απέναντι από τον ομιλητή και εξαφανίζουμε το (άδειο) μισό γήπεδο.

Παρ΄ ολα αυτά, επειδή ένας κακόχρονος Γάλλος ονόματι Daguerre, εφηύρε αυτό το σατανικό μαραφέτι που λέγεται "φωτογραφική μηχανή", όλα τα παραπάνω πάνε χαμένα. Ένα "κλικ" και ιδού η σκληρή πραγματικότητα:



makpress.blogspot

Μπορεί η Ελλάδα να έχει βγει από τα προγράμματα διάσωσης και την αυστηρή επιτήρηση των δανειστών, αλλά οι μεγάλες περικοπές στον εθνικό προϋπολογισμό τα χρόνια της κρίσης έχουν αφήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να πεινάει και τα παιδιά να υποσιτίζονται.

Αυτήν τη δραματική εικόνα της Ελλάδας μεταφέρει σε ρεπορτάζ της η Deutsche Welle, επικαλούμενη έρευνα του Transnational Institute, με έδρα το Άμστερνταμ, σύμφωνα με την οποία το 14% των Ελληνόπουλων παραμένει υποσιτισμένο καθώς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε καν κάθε δεύτερη ημέρα ένα πιάτο φαγητό με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι.

Το ρεπορτάζ ξεκινά με την περιγραφή της κατάστασης σε ένα κεντρικό ψαράδικο στον Μαραθώνα. "Έχει φτάσει μεσημέρι και το ψαράδικο είναι ακόμα άδειο. 'Κανείς δεν έχει πατήσει το πόδι του', δηλώνει η ιδιοκτήτριά του Μαρία Χασιώτου. 'Αφού δεν έχουν έρθει ακόμα, πιθανότατα δεν θα έρθουν ποτέ. Άλλη μια μέρα με όσπρια και ζυμαρικά', προσθέτει".

Στο ρεπορτάζ σημειώνεται η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες νοικοκυριά που βασίζονται στα εισοδήματα των παππούδων και των γιαγιάδων. "Αλλά οι συντάξεις έχουν περικοπεί 13 φορές από το 2009 αφήνοντας τις οικογένειες με δραματικά λιγότερα εισοδήματα, χωρίς πρόσβαση ούτε καν στα απαραίτητα", προστίθεται.

Υποσιτισμένα παιδιά

Βάσει της έρευνας του Transnational Institute, 9% των παιδιών στην Ελλάδα δεν μπορούν να απολαύσουν τουλάχιστον ένα γεύμα με πρωτεΐνη όταν πριν την έναρξη της κρίσης το ποσοστό ήταν 4%.

Το ρεπορτάζ υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολλά περιστατικά με παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία λόγω της πείνας. Επικαλείται, δε, μαρτυρίες δασκάλων που βλέπουν μαθητές να έρχονται στο σχολείο για μήνες τρώγοντας μόνο ρύζι. "Ορισμένα παιδιά έχουν εντοπιστεί να ψάχνουν στα σκουπίδια με άλλα να παρακαλούν συμμαθητές τους για ξεροκόμματα".

"Με τις αποταμιεύσεις να έχουν εξαφανιστεί, ορισμένοι έχουν υποχρεωθεί ακόμα και να αφήσουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα επιλέγοντας να τα επισκέπτονται δύο-τρεις φορές την εβδομάδα γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις βασικές τους ανάγκες", προσθέτει το ρεπορτάζ.

capital.gr


Του Γιάννη Μαντζίκου

Ούτε η αναστολή του φόρου στα καύσιμα, ούτε οι αυξήσεις και οι φοροελαφρύνσεις, ούτε οι εκκλήσεις από πλευράς Γαλλικής κυβέρνησης, ούτε το πρόσφατο τρομοκρατικό περιστατικό στο Στρασβούργο φαίνεται να πτοεί τα «κίτρινα γιλέκα» που εμφανίζονται διατεθειμένα να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας.

Πριν λίγα εικοσιτετράωρα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μακρόν, Μπεντζαμίν Γκριβό έκανε έκκληση να πρυτανεύσει η λογική και όχι η οργή, με φόντο την σημερινή μέρα όπου αναμένεται να παιχτεί η «πέμπτη πράξη» των διαδηλώσεων, αφού ιδιαίτερα τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα, η ένταση κορυφώθηκε με βίαια επεισόδια και βανδαλισμούς στο Παρίσι, τα οποία έχουν ήδη στοιχίσει πολύ στη γαλλική οικονομία.

Την περασμένη Δεύτερα, ο Εμμανουέλ Μακρόν που μέχρι τότε τηρούσε σιγήν ιχθύος κατά την διάρκεια διαγγέλματος, ανακοίνωσε μια σειρά από μέτρα ανακούφισης, όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 100 ευρώ και φοροελαφρύνσεις για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Μάλιστα στα μέσα της εβδομάδας ο Μακρόν συναντήθηκε με εκπροσώπους μεγάλων επιχειρήσεων ζητώντας κοινώς «να βάλουν πλάτη». Η Publicis, η Orange, η Iliad και η Altice συμφώνησαν με την πρόταση του γάλλου προέδρου να καταβάλουν αφορολόγητα μπόνους στους υπαλλήλους τους. Η ενεργειακή εταιρεία-κολοσσός, η Total δήλωσε ότι θα δώσει € 1.500 σε όλους τους υπαλλήλους της, ενώ η Michelin ανακοίνωσε ότι θα καταβάλλει ένα «εξαιρετικό μπόνους» σε μισθωτούς με μισθούς κάτω των € 34.000.

Τα μέτρα, η εμφάνιση του Γάλλου προέδρου και οι παραπάνω εξελίξεις μεταφράστηκαν ως επί το πλείστον ως ένα θετικό πρώτο βήμα. Εξάλλου ένα μέρος του «ακέφαλου» κινήματος που αποτελείται μεταξύ άλλων από ανθρώπους του μεροκάματου, δείχνει κατανόηση. Η συνέχιση της εξέγερσης, λένε, θα απειλούσε τη γαλλική οικονομία.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Πρόκειται όπως αναφέρουν κοινωνιολόγοι στις αναλύσεις τους, για ανθρώπους που νιώθουν απειλή, φθόνο και θέλγονται από τον λαϊκισμό. Σύμφωνα με τους ίδιους το παράδοξο είναι ότι από το 2008 το διαθέσιμο εισόδημά τους έχει αυξηθεί, έστω και λίγο και η ανεργία τους απειλεί λιγότερο απ’ ό,τι το 2011-12.

Κάποιοι ζητούν πολύ πιο ριζοσπαστικές δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις – από τον λεγόμενο «φόρο πλούτου»έως τον ανώτατο μισθό για τους πλουσίους, περιλαμβανομένων των κυβερνητικών αξιωματούχων και των βουλευτών. Άλλοι ακόμα πιο ριζοσπαστικοί, θέλουν να καταστρέψουν τα αντιπροσωπευτικά θεσμικά όργανα της γαλλικής δημοκρατίας και να δημιουργήσουν μια νέα, πολιτική άμεσης, μαζικής λήψης αποφάσεων μέσω του διαδικτύου. Για τον λόγο αυτό άλλωστε απέρριψαν τον διάλογο με την κυβέρνηση, αρνούμενοι να θεσμοθετήσουν μία ανώτερη αντιπροσωπευτική συλλογικότητα σε εθνικό επίπεδο.

Η πιο άβολη αλήθεια για τους διαδηλωτές των «κίτρινων γιλέκων» που επιμένουν στη συνέχιση των διαδηλώσεων, που σημειωτέον καταλήγουν σε καταστροφές, είναι ότι ούτε ο Μακρόν, ούτε η Λεπέν ούτε κάποιος άλλος πολιτικός μπορεί να τους προσφέρει αυτά που ζητούν, σχολίαζε σκωπτικά ο Ντάλιμπορ Ρόχατς γνωστός αναλυτής για το περιοδικό American Interest σημειώνοντας πως «αν συνεχιστούν οι διαδηλώσεις και η βία τότε αυτοί που ζουν σε συννεφάκι, θα είναι τα κίτρινα γιλέκα και όχι ο Μακρόν»...

Liberal

Την εμπιστοσύνη του προς τους κυβερνητικούς εταίρους ότι η συμφωνία των Πρεσπών θα επικυρωθεί από την ελληνική Βουλή, εξέφρασε ο Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, ερωτηθείς για τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Καμμένου.

«Εχω εμπιστοσύνη στον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, στην ελληνική κυβέρνηση και στον ελληνικό λαό, συμπεριλαμβανομένης και της αντιπολίτευσης αλλά και του κ. Καμμένου, ο οποίος είναι μέλος της κυβέρνησης» ανέφερε ο κ. Ζάεφ μιλώντας σε δημοσιογράφους και συνέχισε:

«Πρέπει να δώσουν μια ευκαιρία σε μια τέτοια ιστορική συμφωνία, επειδή είναι καλή για τις δύο χώρες και για τους δύο λαούς. Πιστεύω ότι τα οφέλη από την εφαρμογή της θα γίνουν αισθητά τους προσεχείς μήνες».

«Είμαι πεπεισμένος ότι η εμπιστοσύνη που έχω στον Αλέξη Τσίπρα θα πιστοποιηθεί και στο ελληνικό Κοινοβούλιο, όπως και εγώ με τη σειρά μου προσπαθώ να πιστοποιήσω την εμπιστοσύνη που έχει ο Αλέξης Τσίπρας σε μένα και στην κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, ώστε να δώσει το Κοινοβούλιο "πράσινο φως" στη συμφωνία», υπογράμμισε και συνέχισε:

«Η διαδικασία είναι σοβαρή και ουσιαστική. Ούτε μπορώ να εγγυηθώ ότι το Κοινοβούλιο της πΓΔΜ θα επιτύχει, αλλά αυτό που μπορούμε θα το κάνουμε, και πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε για να ολοκληρωθεί με επιτυχία η διαδικασία έως τα μέσα του Ιανουαρίου».

Επίσης ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι συνταγματικές τροπολογίες θα ψηφιστούν από τους βουλευτές και σημείωσε ότι «δεν υπάρχει τίποτα κρυφό» σε αυτές και αποτελούν «μία έντιμη προσέγγιση στην εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών».

kathimerini.

Του Σταύρου Κωνσταντίνιδη

Στην ταινία «Ο Ευτυχισμένος Όσκαρ», που παίζεται αυτές τις μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες, ο ταλαντούχος Ρούπερτ Εβερετ, μεταφέρει με ευαισθησία και τρυφερότητα τα τελευταία χρόνια της πολυκύμαντης και θυελλώδους ζωής του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα Όσκαρ Ουάιλντ. Παρότι είναι τα δύο τελευταία χρόνια της κατάρρευσής του, μετά την αποφυλάκισή του, και βασανίζεται από τους δαίμονες των παθών και των αντιφάσεων της ζωής του, ο μεγάλος αισθητίστας συγγραφέας παραμένει υπέρκομψος στυλιστικά και εκλεπτυσμένος υφολογικά, και αναγάγει σε αισθητική απόλαυση κάθε επαφή του με τον κόσμο γύρω του, ακόμη και την ύστατη στιγμή που αυτός συντρίβεται. Κλείνοντας τα μάτια τα βάζει με την ταπετσαρία. Είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ, με τη γνωστή στρεψόδικη και ανατρεπτική ευφυΐα του, που είπε: «Η εξωτερική εμφάνιση κάθε ανθρώπου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μην την κρίνουμε. Το προφανές είναι το αληθινό».

Το αν φοράς ή δεν φοράς γραβάτα, δεν είναι γεγονός που μπορεί να σε κάνει ούτε περήφανο, ούτε να σε ρίξει σε κατάθλιψη. Γενικώς δεν είναι ζήτημα που προκαλεί ψυχικές και συναισθηματικές διεργασίες. Δεν είναι καν θέμα αυτοαναφορικού σχολιασμού. Είναι απλώς μία ενδυματολογική έκφραση στην ιδιωτική σφαίρα, που μπορεί να λάβει διαστάσεις πεζότητας ή να εκτοξευτεί ως ένα περίτεχνο παιχνίδισμα φιλαυτίας, αλλά που υπακούει σε κάποιους κανόνες στη δημόσια ζωή, πολύ δε μάλλον όταν εκπροσωπείς μία ολόκληρη κοινωνία, ένα κράτος.

Αν όμως ένας πρωθυπουργός σε συνέντευξή του σε Ρώσο δημοσιογράφο (λίγο πριν συναντήσει τον Πούτιν) έχει την ανάγκη λεκτικά να επιδείξει την αγραβατοσύνη του στα μεγαλύτερα φόρα του κόσμου, στον Λευκό Οίκο ή στο Κρεμλίνο, δηλώνει σίγουρα ψυχαναλυτικά έναν υφέρποντα αυτοθαυμασμό, και εντέλει είναι σαν να μιλάει με σπουδή για τη γραβάτα που δεν φοράει. Προς τι η υπόμνηση ενός τόσου ασήμαντου πράγματος; Στο κάτω κάτω είναι τόσο προσωπικό, μία ενδυματολογική ιδιαιτερότητα. Τώρα γιατί βάζει μαντιλάκι (ακόμη χειρότερο σύμβολο του ελιτισμού του νεοφιλελευθερισμού) ως γραβατικό αντίβαρο, είναι ένα ερώτημα. Κι όμως το σχολιάζει γιατί στα σοβαρά το θεωρεί κάτι αξιοσημείωτο και βαρυσήμαντο. Το θεωρεί έτσι μάλλον έναν υπέρτατο συμβολισμό αντίστασης και εναλλακτικότητας, μια επαναστατική πράξη, μία γροθιά στο κατεστημένο του καπιταλισμού.

Και τι να έκαναν δηλαδή, να τον έβγαζαν έξω; Δεν γίνεται, καθώς είναι ανεκτικός ο πολιτισμός του σύγχρονου κόσμου. Η περίπτωση να θεωρείται γραφικός και να σκάνε ένα γελάκι συμπάθειας πίσω από την πλάτη του, μάλλον τη θεωρεί απίθανη.

Στην ιστορία πάντως της Αριστεράς, η γραβάτα δεν χρειάστηκε ως φαίνεται να εργαλειοποιηθεί ως σύμβολο αντίστασης ή αμφισβήτησης του κατεστημένου, στην προ Τσίπρα εποχή. Κανείς δεν είχε τη φαεινή ιδέα του. Εκτός αν δεν το σκέφτηκαν. Αντίθετα, τα ιερά τέρατα Μαρξ, Εγκελς, Λένιν, Τρότσκι τη φέρουν με απαράμιλλα δεσίματα και μεγάλη φροντίδα στον λαιμό. Ο Στάλιν κάνει την εξαίρεση, προτιμώντας πιο μιλιτέρ ενδυματολογικές πατίνες (σε πιο ΑΝΕΛ βερσιόν!), αναγκαίες πιθανώς για τις ανάγκες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του μετέπειτα ψυχρού, δεν καταφέρεται πάντως σε κανένα καθοδηγητικό πόνημά του με βαναυσότητα εναντίον της.

Οι επόμενοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης επανέρχονται στην απόλυτη κανονικότητα, από τον αποσταλινοποιητή Χρουστσόφ και τον άχρωμο Μπρέζνιεφ μέχρι τον ανατροπέα των ψευδαισθήσεων Γκορμπατσόφ. Αλλά και στην Ελλάδα, πέραν του Ζαχαριάδη που δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει τη μανιέρα του μέντορα - πατερούλη, οι υπόλοιποι ηγέτες τη διατηρούν σταθερά και απαρέγκλιτα εν μέσω εμφυλίου, άλλοι σε πιο σοφιστικέ εκδοχή, όπως ο προδομένος από το κόμμα του Πλουμπίδης και άλλοι σε πιο ζεν πρεμιέ γραμμή, όπως ο αδικοχαμένος ήρωας και γοητευτικός Νίκος Μπελογιάννης. Στη μεταπολίτευση, Φλωράκης και Κύρκος αισθάνονται το ίδιο άνετα και ακομπλεξάριστα μέσα στην περιβολή τους, όπως ακριβώς και ο sic Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Στην Ευρώπη οι μεγάλοι Γάλλοι διανοητές, ο γίγαντας Ζαν Πολ Σαρτρ και ο εστέτ Αλμπερτ Καμί επαναστατούν, κοντεύοντας να αλλάξουν τον κόσμο, πάντα με προχωρημένες γραβάτες και υπέροχα κοστούμια, και στη μοδάτη Ιταλία ο μεταρρυθμιστής και κομψός Ενρίκο Μπερλίνγκουερ κρατάει εμβληματικά τη δυνατή του σκέψη μέσα στο σχήμα κοστούμι - γραβάτα.

Αλλά αφήνοντας στην άκρη τις χιουμοριστικές ακροβασίες, δεν θα υπήρχε λόγος για όλη αυτή την ενδυματολογική φιλολογία, εάν δεν υπήρχε ισχυρή συνάφεια με το πολιτικό λεξιλόγιο και την επιχειρούμενη εννοιολόγηση του Σύριζα. Ο Σύριζα πολιτεύεται ενίοτε και ενδυματολογικά, σκέφτεται όπως ντύνεται. Θέλει ακόμη και σε αυτό το επίπεδο να αναγάγει έναν δήθεν ενδυματολογικό εξαιρετισμό, σε σημαίνουσα γλώσσα βαθυστόχαστων υπαινιγμών. Θέλει η μη γραβάτα να είναι η γραφή του ασυμβίβαστου, του επαναστάτη του δήθεν αντικομφορμιστή.

Για όποιον μπορεί να διαβάσει βέβαια καλύτερα κάτω από τις γραμμές, όπως θα έλεγε και ο Οσκαρ Ουάιλντ, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τι άλλο να υποθέσει κάποιος, ενθυμούμενος τις ροκ-χίπστερ εμφανίσεις του Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σε απόλυτη εναρμόνιση με τον παρδαλό πολιτικό λόγο, που έθετε σε πρώτη γραμμή την αμφισβήτηση και την ψευδοεπαναστατικότητα, τον εξυπναδικισμό και τον λεκτικό βολονταρισμό, τις ασυναρτησίες της θεωρίας των παιγνίων και της αχρείαστης προκλητικότητας. Πώς να μη σκεφτεί κανείς πως αυτός ο υπερφίαλος λεκτικός βερμπαλισμός του Κατρούγκαλου δεν είναι ασύνδετος με τον εσωτερικό ψυχισμό ενός ναρκισσευόμενου ανθρώπου που υποδύεται τον αριστερό δανδή με τις επιτηδευμένες ομοχρωμίες ή αντιχρωμίες ποσέτ και γραβατών.

Ξαναγυρίζοντας στον πρωθυπουργό Τσίπρα, ο οποίος μιλάει τελικά περισσότερο για γραβάτες και από αυτούς που τις φορούν, καταλαβαίνουμε πως αυτή η αφελής και παιδαριώδης υπόμνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διατήρηση του διπλού λόγου, της θέσης και του αντιθέτου της, της νοηματικής στρέβλωσης και αναβάπτισης των λέξεων, και εντέλει του παραλόγου της συνύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ταυτόχρονα σε ένα κοστούμι. Ένα κοστούμι χωρίς γραβάτα.

* Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο
Liberal

Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης

«Χωρίς το κυνήγι των μαγισσών της ρωσικής έρευνας, η δημοτικότητα μου θα ήταν στο 75% παρά στο 50%», σημείωσε στο twitter, εμφανώς εκνευρισμένος, ο Τραμπ. O Αμερικανός πρόεδρος, σχολιάζοντας την επικαιρότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εφηύρε έναν ευφάνταστο όρο. Μίλησε συγκεκριμένα για «προεδρική παρενόχληση«, που δέχεται από τους αντιπάλους του. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το Δημοκρατικό Κόμμα και την έρευνα του FBI για το «Russiagate». Τα ποσοστά δημοτικότητας του μεγιστάνα έχουν ως βάση εκκίνησης ένα, διόλου ευκαταφρόνητο, ποσοστό της τάξης του 40%, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο που δέχεται.

Ένα ποσοστό που, χωρίς καμία υπερβολή, του επιτρέπει να πανηγυρίζει. Πράγματι η δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ ξεπερνά, κατά πολύ, τα ποσοστά αποδοχής οποιουδήποτε ηγέτη δυτικής χώρας. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει καλύτερο δώρο για την επέτειο των δύο ετών διακυβέρνησης του, που συμπληρώνονται τον προσεχή Ιανουάριο. Εάν μάλιστα παρατηρήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, μπορούμε να ισχυριστούμε πως «παίζει χωρίς αντίπαλο».

Η πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας βιώνει έναν πρωτοφανή πολιτικό εξευτελισμό λόγω της ψηφοφορίας για το Brexit. Η Άνγκελα Μέρκελ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών, έπειτα από μία σειρά κάκιστων εκλογικών αποτελεσμάτων. Όσον αφορά τον Εμμανουέλ Μακρόν αντιμετώπιζει γενικευμένη κοινωνική εξέγερση στην Γαλλία, με το ποσοστά του να καταβαθρώνονται όλο και περισσότερο. Στον αντίποδα, ο Ντόναλντ Τραπ νιώθει ενισχυμένος από τα αποτελέσματα των πρόσφατων προκριματικών εκλογών στις ΗΠΑ.

Αυτές δεν εξελίχθηκαν σε δημοψήφισμα εναντίον του, όπως ανέμεναν οι Δημοκρατικοί. Αντιθέτως παρά τις συνεχιζόμενες επιθέσεις εναντίον του μεγιστάνα, οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι βγήκαν ενισχυμένοι στην Γερουσία. Είναι αλήθεια πως ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε την πλειοψηφία στην Βουλή, αλλά ουσιαστικά επαναλήφθηκε μία συνηθισμένη αμερικανική πολιτική παράδοση. Πρέπει να σημειώσουμε πως οι εκλογές αυτές εμφάνισαν υψηλά ποσοστά συμμετοχής, αλλά δεν έφεραν το αποτέλεσμα που προσδοκούσε το Δημοκρατικό Κόμμα.

«Ταύρος εν υαλοπωλείο» πλέον ο Τραμπ

Ειδικότερα μετά τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών, ο Αμερικανός πρόεδρος μοιάζει να έχει πλέον «απασφαλίσει». Απέπεμψε, με συνοπτικές διαδικασίες, τον υπουργό Δικαιοσύνης Σέσιονς, ο οποίος υποστήριζε την διερεύνηση του «Russiagate». Κλιμακώνει τις ρητορικές του επιθέσεις κατά των μέσων ενημέρωσης και ειδικότερα κατά του ειδικού εισαγγελέα Ρόμπερτ Μάλλερ. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλεί όλο και συχνότερα την διερεύνηση του «Russiagate», «κυνήγι μαγγισών» και παρομοιάζει τον Ρόμπερτ Μάλλερ ανοιχτά με τον «Τζόζεφ Μακάρθι»!

Όσον αφορά την αντιπαράθεση του με την Κίνα, ο Αμερικανός πρόεδρος ακολουθεί τακτική «σκοτζέζικου ντους». Στην πρόσφατη σύνοδο των G20, έμοιαζε πρόθυμος για μία «εκεχειρία» στον εμπορικό πόλεμο που έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες με το Πεκίνο. Λίγα όμως 24ωρα μετά το πέρας της συνόδου, ανακοινώθηκε η σύλληψη της οικονομικής διευθύντριας του κινεζικού κολοσσού Huawei στον Καναδά, έπειτα από αμερικανικό ένταλμα σύλληψης! Πρέπει να σημειώσουμε πως παρά τις συνεχιζόμενες ανακατατάξεις στην αμερικανική κυβέρνηση, σταθεροί στις θέσεις του παραμένουν ο υπουργός Εμπορίου Γουίλμπορ Ρος και ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Εμπορίου Πίτερ Νάβαρο.

Αμφότεροι είναι θιασώτες του οικονομικού προστατευτισμού και της σκληρής εμπορικής αντιμετώπισης της Κίνας. Όμως άλλοι αξιωματούχοι, που θεωρούνταν μέχρι πρότινος αμετακίνητοι, αποπέμπονται πλέον από την αμερικανική κυβέρνηση, όπως συνέβει με τον προσωπάρχη του προέδρου Τζον Κέλι. Ο Κέλι είναι ο δεύτερος απόστρατος αξιωματικός που απομακρύνεται από τον Λευκό Οίκο, μετά την αποχώρηση του Χέρμπερτ Μακ Μάστερ τον περασμένο Απρίλιο. Μοιάζει σαν ο Αμερικανός πρόεδρος να επιθυμεί να χειραφετηθεί εντελώς από το πανίσχυρο αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο.

Προηγούμενως, με την τοποθέτηση αξιοσέβαστων απόστρατων αξιωματικών σε νευραλγικά κυβερνητικά πόστα, είχε καταφέρει να κατευνάσει τους φόβους του «στρατιωτικού συμπλέγματος» από ορισμένες προεκλογικές του θέσεις. Πλέον όμως ο μόνος απόστρατος που παραμένει στην κυβέρνηση είναι ο υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις, του οποίου η θέση είναι επίσης επισφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο ο Ντόναλντ Τραμπ είχε εκφράσει την δυσαρέσκεια του για τον Μάτις, σημειώνοντας χαρακτηριστικά «ουδείς αναντικαστάστος».

Εξαγωγή του δόγματος «Πρώτα η Αμερική»

Η αποπομπή του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον τον περασμένο Μάιο, σήμανε μία νέα εποχή για την κυβέρνηση Τραμπ. Από τότε ο Αμερικανός πρόεδρος άρχισε να εφαρμόζει την προεκλογική του ατζέντα, το δόγμα «Πρώτα η Αμερική». Όπως είδαμε ακολούθησε ο εμπορικός πόλεμος με την Κίνα, τα μέτρα οικονομικού προστατευτισμού και η πολιτική «μηδενικής ανοχής» στην μετανάστευση.

Η επιτομή της πολιτικής του, υπήρξε η αναθεώρηση της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA), που επιτεύχθηκε στις αρχές Οκτωβρίου. Με εξαίρεση τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και το οικονομικό κατεστημένο, ουδείς στις ΗΠΑ λυπήθηκε για την αναθεώρηση της NAFTA. Είχε υπογραφεί το 1994, από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού. Συμβόλιζε την νεά εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και του ελεύθερου εμπορίου.

Υπήρξε όμως «κόκκινο πανί» για την βιομηχανική, εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών που υπήρξε, μακροπρόθεσμα, ο «μεγάλος χαμένος» της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη ότι έχει μετατραπεί στον μεγαλύτερο υποστηρικτή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει ευθαρσώς πως είναι «εθνικιστής». Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι σε τόσο δεινή θέση που όχι μόνο δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά βλέπουν με τρόμο πως έχει μιμητές στο εσωτερικό τους.

Τα αναδυόμενα κόμματα της νέας άκρας δεξιάς, ομνύουν ανοιχτά στην κοσμοθεωρία του Αμερικανού πρόεδρου. Στενός φίλος του Ματέο Σαλβίνι, είναι ο τέως προεδρικός σύμβουλος Στίβεν Μπάνον, ένας ανοιχτός εχθρός ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι φήμες ότι ο Ντόναλντ Τραμπ λειτούργησε ως «ιδεολογικός καθοδηγητής» των κινητοποιήσεων των «κίτρινων γιλέκων», προκάλεσαν σάλο στην γαλλική κυβέρνηση. Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος έχει ξεκινήσει μία ιδιότυπη βεντέτα με τον Γάλλο ομόλογο του, εμφανώς καταχάρηκε με τις κινητοποιήσεις στην Γαλλία. Ειδικότερα με την φημολογία ότι μέριδα των διαδηλωτών φώναξε το σύνθημα «θέλουμε τον Τραμπ»!

Τραμπ εναντίον παγκοσμιοποίησης

Από όταν διεκδίκησε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίστηκε ως μία «γραφική περίπτωση» . Οι δημοσκοπήσεις και τα ΜΜΕ που μιλούσαν για «καθαρή νίκη της Χίλαρι Κλίντον«, διαψεύστηκαν παταγωδώς με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ.

Μόνη ελπίδα για το αμερικανικό κατεστημένο είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα αποπεμφεί για το Russiagate, όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον στο παρελθόν. Οι εποχές έχουν όμως αλλάξει. Τα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν την ίδια δύναμη και επιρροή στην εποχή των social media. Οι προσδοκίες ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα λειτουργούσε ως ο «αντιΤραμπ» διαψεύονται παταγωδώς, μιας και η Γαλλία φλέγεται από τις μαζικές κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων».

Ο οικονομικός προστατευτισμός του μεγιστάνα είναι ελκυστικότερος για τα λαϊκά στρώματα, από τα επιδόματα που έσπευσε να μοιράσει ο έντρομος Γάλλος πρόεδρος. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας πάμπλουτος και άξεστος επιχειρηματίας, έχει γίνει ο «‘ηρωας» των απόκληρων της παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο στις βιομηχανικές πολιτείες των ΗΠΑ αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ένα ιστορικό παράδοξο που ουδόλως απασχολεί τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανόμενης και της αριστεράς.

SLPress

Του Θοδωρή Γιάνναρου

Δύο υπουργοί στην Αριστοτέλους, στο κέντρο της Αθήνας, διαπράττουν για ακόμα μία φορά ένα αχρείαστο έγκλημα κατά των Ελλήνων πολιτών, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Οκτώ συνολικά άκρως απαραίτητα εμβόλια παρουσιάζουν μακροχρόνια έλλειψη και για μία ακόμη φορά μένουν εκτός κεντρικού σχεδιασμού για την πρόληψη, αλλά ποιος ενδιαφέρεται γι' αυτή; Πάνε για εκλογές και συλλέγουν ψηφαλάκια, σκαρφαλώνοντας σαν τις κατσίκες σε βουνά και λαγκάδια. Τα υπόλοιπα τα φόρτωσαν στον κόκορα... Από την άλλη, άνθρωποι ψάχνουν για εμβόλια και μαραζώνουν αναζητώντας τα, χωρίς τύχη.

Τι να λέμε τώρα γι' αυτούς τους απίθανους που προΐστανται του Υγείας και συγχέουν τις ζωοτροφές με το αίμα και τα παράγωγά του, που αποτελούν μια γνωστή ακόμα και σε παιδιά ανελαστική και απόλυτα προσδιορισμένη ανάγκη του Εθνικού Συστήματος Υγείας κάθε σοβαρού και συντεταγμένου κράτους στον πλανήτη που ζούμε... Αλλά ποιος να ενδιαφερθεί και να διαφοροποιήσει την κατάσταση; Οι ένοχοι αποκτούν μορφή συγκεκριμένη πλέον, αλλά ρίχνουν τις ευθύνες στη λήθη, για να μη νιώθουν τις Ερινύες μια αναπνοή μακριά τους... μετερχόμενοι την απολύτως φυσιολογική αριστερή ανευθυνότητα και, βέβαια, τη μέτρια ποιότητα του κέντρου λογικών συνειρμών του εγκεφάλου τους.

Ένα έγκλημα φτιαγμένο με όλα τα υλικά που λατρεύουν οι πολιτικοί αντίπαλοι να αναδεικνύουν και που δίνει νόημα έστω και με αρνητικό πρόσημο στην ανιαρή καθημερινότητα του μικρόκοσμου που τους περιβάλλει. Δυστυχώς, η κοινωνία, αφού πρώτα το γέννησε, το γαλούχησε και το υπέθαλψε, τώρα διαμαρτύρεται μέρα και νύχτα γι’ αυτό.

Το συγκεκριμένο έγκλημα είναι εκκωφαντικό χαστούκι προς την κοινωνία, που υπέθαλψε και μετά ανέδειξε τους δράστες, αλλά ποιος είπε ότι η κοινωνία δεν είναι από παθολογικής άποψης... μαζοχίστρια;

Είναι δυστυχώς και κακοί στον τομέα τους και παντελώς ανίκανοι ν' αντιληφθούν πως οι εμβολιασμοί, παντού στον κόσμο και ειδικά στην Ευρώπη, αποτελούν μόνο τμήμα της συνολικής δαπάνης για πρόληψη και για ασφάλεια της δημόσιας υγείας και που διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τον εντάσσουν στον κωδικό εκείνο που αφορά στην Πρόληψη των Μεταδοτικών Νοσημάτων, καθώς και στα Προγράμματα Ανοσοποίησης, μιας και είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν εμπίπτουν στη δαπάνη φαρμάκων ή προϊόντων φαρμακευτικών για θεραπείες νόσων!

Επελέγησαν για τίτλος αυτού του πονήματος τέσσερις μόνο λέξεις και ένα ερωτηματικό, που από μόνες τους δεν λένε τίποτα, αλλά με την κατάλληλη σύνταξη δημιουργούν ένα αδυσώπητο και άκρως κομβικό ερώτημα, που συμπυκνώνει όλες τις σκέψεις και τις αναλύσεις που μπορούμε να κάνουμε για το θέμα, καθώς και όλα ανεξαιρέτως τα συναισθήματα που μας έχουν δημιουργηθεί:

Θα τους ψηφίσεις πάλι;

Η απάντηση ξεστομίζεται πανεύκολα: "Όχι, βέβαια!"

Αυτό το "Όχι" είναι ηχηρό, είναι επαναλαμβανόμενο και είναι αδιαπραγμάτευτο, όσα τεχνάσματα, δέλεαρ ή παραμύθια κάποιοι σκαρφιστούν για να την αλλάξουν.

"Όχι" απαντάει το Συναίσθημα,

"Όχι" απαντάει η Λογική,

"Όχι" απαντάει η Νέμεσις,

"Όχι" απαντάει, όπως είναι αναμενόμενο, και ο Θυμός, για όλα αυτά που βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε... αισθανόμενοι απόλυτα εγκαταλελειμμένοι στην ίδια μας την πατρίδα. Φθάσαμε στο σημείο, αντί σε λίγες μέρες από σήμερα, να τραγουδάμε "πάει ο παλαιός ο χρόνος...", να διαλέγουμε το "...είμαστε ακόμα ζωντανοί!".

Και όμως, αυτή η τόσο εύκολη απάντηση γίνεται συνάμα και τόσο δύσκολη, όταν σκεφτούμε πως οι δύο αυτοί αδαείς καρεκλοκένταυροι του Υγείας, που διαπράττουν τα εγκλήματα κατά της δημόσιας υγείας και των πολιτών αυτής της χώρας συμπεριφέρονταν ως "ανόητοι" ή έστω ως άτομα με περιορισμένη δομή στη σκέψη! Δεν ήταν επαγγελματίες του εγκλήματος -όχι, αυτό ποτέ δεν θα μπορούσα να το αρθρώσω...- δύο αδαείς επαρχιώτες είναι, που καλύπτονται θεσμικά από το δικαίωμα που εδώ και χρόνια έχει διατηρηθεί - το δικαίωμα στην ατιμωρησία τους!

Έχουν φθάσει, δε, σε τέτοια σημεία ανθρώπινης κατάπτωσης και μηδενισμού του ανθρώπινου συναισθήματος, που παρότι ακόμα και ο δημόσιος ασφαλιστικός φορέας διακρίνει την παροχή της φαρμακευτικής περίθαλψης από την παροχή της πρόληψης και προαγωγής της υγείας... εκείνοι απλά δεν ενδιαφέρονται για το αυτονόητο. Ως προς τα παράγωγα αίματος, δε, το 2018 καταγράφηκε έντονη ανεπάρκεια στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, σε σημείο να τους δοθεί οδηγία για χρήση προϊόντων αίματος με… συνειδητή και απόλυτη φειδώ, με αποτέλεσμα οι μεταγγιζόμενοι ασθενείς να λαμβάνουν σε πολλές περιπτώσεις... μία μόνο μονάδα αίματος τις περιόδους της μεγάλης έλλειψης, ενώ υπήρξαν και πολλές αναβολές μεταγγίσεων με κόστος σημαντικό στην υγεία των ασθενών... αλλά ποιος ενδιαφέρεται;

Αυτή η ατιμωρησία ξεκίνησε να παγιοποιείται με ήπιους τρόπους και με νομικά τερτίπια που αθώωσαν τους κατηγορούμενους, αλλά όταν η κατάσταση ξέφυγε από τον ούτως ή άλλως ανύπαρκτό τους έλεγχο, εκεί το έγκλημα, που βασιζόταν σε στέρεα υποδομή, έγινε η μόνη διέξοδος, μιας και χρήματα δεν υπήρχαν για το αυτονόητο και οι γιατροί έπρεπε να επιλέξουν ποιος θα τύχει περίθαλψης και ποιος όχι... Ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει! Αποτέλεσμα ήταν, βέβαια, να υπερδιπλασιαστούν οι περιπτώσεις που οι πάσχοντες έπρεπε να επισκέπτονται το νοσοκομείο, να μην υπάρχουν κενά κρεβάτια και να μεταγγίζεται συγχρόνως ένας πολύ μεγάλος αριθμός ασθενών με το ίδιο προσωπικό, στο ίδιο ωράριο, πιθανόν και με δύο ασθενείς ανά κρεβάτι, σε τριτοκοσμικές συνθήκες, που σίγουρα δεν τιμούν τους πολίτες αυτής της χώρας και την ίδια τη χώρα! Άραγε, σε αυτήν τη σοκαριστική ιστορία υπάρχει ηθικός αυτουργός; Ναι, και βέβαια υπάρχει και βρίσκεται στην πιο ψηλή βαθμίδα αξιώματος μέσα στη Βουλή, και ο οποίος, για καθαρά λογιστικούς λόγους, ζήτησε από τον αρμόδιο υπουργό να διατηρήσει στον κορβανά του φαρμάκου και τα εμβόλια και τα παράγωγα αίματος.

Ο πρωθυπουργός, οι του Οικονομικών και του Υγείας γνωρίζουν πως η φαρμακευτική δαπάνη είναι ελλιπής, όμως βολεύονται με το γεγονός ότι όποια δαπάνη προκύψει για τα εμβόλια του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών, θα καλυφθεί από τον προϋπολογισμό του φαρμάκου και την υπέρβαση θα πληρώσουν οι φαρμακευτικές εταιρείες με claw back... Δυστυχώς, μόνο διεστραμμένα μυαλά θα μπορούσαν να συλλάβουν ένα τέτοιο έγκλημα και μάλιστα καθετοποιημένο! Θα πιαστεί μήπως κανένας;

Δεν προβλέπεται, λοιπόν, ειδικός προϋπολογισμός ή ΚΑΕ από το ταμείο κοινωνικής πρόνοιας, όπου εντάσσονται οι δράσεις πρόληψης. Άρα, λογικά, δεν θα πρέπει να υπάρχει ούτε σχεδιασμός για τους εμβολιασμούς του πληθυσμού.

Αυτόνομος προϋπολογισμός για τα παράγωγα αίματος επίσης δεν υπάρχει, αλλά η ανάγκη καθίσταται πλέον επιτακτική να δημιουργηθεί και να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες.

Το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας, από κοινού με τα συναρμόδια και την υπόλοιπη κυβέρνηση stand by, πρέπει να εξαντλήσει όλες τις προσπάθειες να βρει τα χρήματα που απαιτούνται. Μάλλον, όμως, και απ' ό,τι φαίνεται, τα σχετικά αιτήματα χάνονται… στον δρόμο, από το ένα υπουργείο στο άλλο...

Αμφιβάλλω, όμως, σφόδρα σχετικά με το αν έχουν αυτή την τάση να δεχτούν και να υλοποιήσουν το αυτονόητο, που δεν είναι άλλο από το δικαίωμα όλων μας στην καλή υγεία.

Θα τους ψηφίσετε πάλι;

Capital

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget