ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ

Latest Post
Η ψήφιση του προσυμφώνου των πρεσπών για να γίνει συμφωνία, δεν θα είναι απλά και μόνο ένα απλό πολιτικό έγκλημα, το οποίο θα περάσει και θα ξεχαστεί κάποτε, θα είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα, ένα έγκλημα κατά της Μακεδονίας, ένα έγκλημα κατά όλης της Ελλάδας.

Είναι οι παίκτες των ριάλιτι επιπέδου πρωθυπουργού ή ο πρωθυπουργός είναι επιπέδου παίκτη ριάλιτι;

Η Ρένια είναι ένα κορίτσι που συμμετέχει στην εκπομπή «Power of Love».

Το «Power of Love» είναι ένα ριάλιτι-παιχνίδι για το οποίο δεν μπορώ να πω πολλά καθώς δεν το έχω παρακολουθήσει με τη δέουσα προσήλωση.

Απ’ ό,τι έχω καταλάβει κορίτσια και αγόρια συζητούν (αν κρίνω από την εικόνα για μυστικά βγαλσίματος των φρυδιών) με σκοπό να τους συμπαθήσουν οι συμπολίτες που τους παρακολουθούν.

«Δια του Χριστού την πίστιν την αγίαν
και της πατρίδος την ελευθερίαν»

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι κληρικοί είναι «πρόσωπα-σύμβολα» σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδος και σε πολλές περιπτώσεις απετέλεσαν και αποτελούν τα φωτεινά πρότυπα ηρωισμού και αυτοθυσίας υπέρ του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού. Ιεράρχες, Ιερείς, Ιερομόναχοι ακόμη και Μοναχές πότισαν με το αίμα τους την ευλογημένη ελληνική γη «δια του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν».

Και τώρα που η κυβέρνηση με τις παραφυάδες του από τα άλλα κόμματα, θέλει να παραδώσει το όνομα, την εθνότητα, την γλώσσα και τον πολιτισμό της ελληνικής Μακεδονίας στους Σκοπιανούς,κατ’ εντολή των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας», οι Έλληνες Ιεράρχες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, προασπιζόμενοι τα ιερά και όσια της πατρίδας μας.

Αξίζει ωστόσο να αναφέρουμε για την ιστορία το απαράμιλλο παράδειγμα του Αρχιεπίσκοπου Χρύσανθου Ά (1938-1941), τον από Τραπεζούντος, ο οποίος σφράγισε ανεξίτηλα τους αγώνες του ελληνικού κλήρου με την απαράμιλλη απάντηση που έδωσε στον Γερμανό κατακτητή κατά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941 και τον οποίο πρέπει να ακολουθούν όλοι οι αρχιεπίσκοποι της Ελλάδας ως φωτεινό παράδειγμα: «ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο αρχηγός της Εκκλησίας ένα καθήκον έχει: να φροντίσει δια την απελευθέρωσιν αυτής».

Και τώρα αντιστοίχως η ιεραρχία, όπως το τονίζουν οι Μητροπολίτες και ο απλός κλήρος, που συντάσσεται με τους αγώνες του λαού:

Δεν παραδίδουμε την Μακεδονία μας στους ξένους!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

Δν πιτρέπεται ν λείψ οτε νας Μητροπολίτης το Νέου κα Παλαιο μερολογίου κα πιβάλλεται ν κινητοποιήσουν λους τος κληρικος κα μοναχς κα μοναχος καθώς και φορείς της δικαιοδοσ τς δικαιοδοσίας των ν συμμετέχουν, πεθυμίζοντας τους τ ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ.

1. Επιστολή 22 Μητροπολιτών της Μακεδονίας κατά της συμφωνίας των Πρεσπών

2. Η ανακοίνωση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου:
3. Ο Μητροπολίτης † Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ

5. Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης

16. ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
17. Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Νέα υπονοούμενα κατά του Νίκου Κοτζιά με αναφορές σε «προδοσία» και «έγκλημα» άφησε ο Πάνος Καμμένος, λίγο μετά την ανακοίνωση του κινήματος ΠΡΑΤΤΩ του πρώην ΥΠΕΞ με την οποία ενημέρωσε ότι καταθέτει μήνυση κατά του Π. Καμμένου.

Από τη Βάσω Κόλλια

Ήταν Ιανουάριος του 1989 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάνει την ιστορική και προφητική δήλωση: «Η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο».

Αν ζούσε σήμερα, δεν ξέρω πώς θα χαρακτήριζε την πολιτική κατάσταση της χώρας. Όσοι τον έχουμε μελετήσει θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά φρενοκομείο. Η παρακμή στην οποία βρίσκονται η χώρα και το πολιτικό της σύστημα ξεφεύγουν από χαρακτηρισμούς ευπρεπείς. Καφρίλα, άθλιες εκφράσεις, χυδαιότητα, καιροσκοπισμός, δυσωδία, τραμπουκισμοί, ειρωνείες και εκφράσεις πεζοδρομίου τη χαρακτηρίζουν.

Ανασυντάξεις Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, εσωκομματικά πάθη, μετακινήσεις βουλευτών από κόμμα σε κόμμα προκειμένου να επανεκλεγούν. Από δεξιοί γίνονται αριστεροί και από αριστεροί δεξιοί, με ευκαιριακές παρουσίες νέων (ή δήθεν νέων) προσώπων. Μέσα σε όλα αυτά, ο αχταρμάς ενός δήθεν κέντρου χωρίς περιεχόμενο και πολιτικό πρόσημο, που περισσότερο λειτουργεί ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ εξυπηρετώντας μετακινήσεις βουλευτών από κόμμα σε κόμμα, οι οποίοι, όπως έλεγε και ένας παλιός πρωθυπουργός, πηδούν, όπως οι μαϊμούδες, από δέντρο σε δέντρο για να βρουν την τροφή τους.

«Επαγγελματίες» βουλευτές που δεν διστάζουν να αλλάζουν καθημερινά άποψη ακόμη και για μεγάλα εθνικά θέματα, αρκεί να καταφέρουν να βρεθούν σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα κι έτσι να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. «Επαγγελματίες» βουλευτές που, ενώ ύβριζαν με τα χειρότερα λόγια τον μέχρι χθες αντίπαλό τους, σήμερα είναι ομοτράπεζοι μόνο και μόνο για την καρέκλα και τη βουλευτική αποζημίωση. Μόνο και μόνο για να επιβιώσουν πολιτικά και ίσως τελικά και επαγγελματικά. Απορεί κανείς που όλο και περισσότεροι τους γυρνούν πλέον την πλάτη; Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν απαξιώσει τον ρόλο του πολιτικού. Εκτός από τις «ποδοσφαιρικές μεταγραφές» που κάνουν, κατρακυλάνε κάθε μέρα και πιο χαμηλά για να απευθυνθούν στα χαμηλότερα ένστικτα του δυνάμει ψηφοφόρου τους, τάζοντας, βρίζοντας, χυδαιολογώντας, λαϊκίζοντας.

Κραυγές αντικαθιστούν τις ανύπαρκτες προτάσεις και τις λύσεις.

Κραυγές που σκοπό έχουν την πολιτική επιβίωση αυτών που κραυγάζουν.

Κραυγές που καλύπτουν απλά και μόνο την κενότητά τους, τόσο ως ανθρώπων αλλά και ως πολιτικών.

Κραυγές που έχουν σκοπό να εκμεταλλευτούν το θυμικό του πολίτη και να ακουστούν ωραία σε κάποιο μέρος του εκλογικού σώματος για να κερδίσουν περισσότερα «ψηφάκια».

Όσο η απαξίωση και ο εξευτελισμός της πολιτικής συνεχίζονται, οι νέοι μας θα σιχτιρίζουν και θα φεύγουν, η αποχή στις εκλογές θα μεγαλώνει, γραφικότητες τύπου Λεβέντη, Σώρρα και Βελόπουλου θα το παίζουν παράγοντες και μάλλον θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για το μέλλον της Ελλάδας.

Αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει και εμείς οι πολίτες να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για το ποιους στέλνουμε στο Κοινοβούλιο. Μην ξεχνάτε: Επιλογές μας είναι. Εμείς πρέπει να τους τιμωρήσουμε για αυτές τις συμπεριφορές τους. Για την ασυνέπειά τους, για τον τυχοδιωκτισμό, τους για την ανευθυνότητά τους απέναντι στους πολίτες, στη δημοκρατία και την Ελλάδα.

Δημοκρατία

Η ατιμία που ετοιμάζεται να κάνει η κυβέρνηση δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, αλλά σίγουρα θα έχει συνέχεια

Η Ελλάδα επιβίωσε αγωνιζόμενη σκληρά στην πολυχιλιετή Ιστορία της. Αυτοπροαιρέτως ή αναγκαζόμενη, έχει δώσει αναρίθμητες μάχες. Eχει νικήσει και έχει χάσει σε πολέμους, σε συρράξεις μικρού και μεγάλου μεγέθους, και έχει ανταποκριθεί επιτυχώς και ανεπιτυχώς σε προκλήσεις δυναμικού χαρακτήρα που έχει θέσει ενώπιόν της η Ιστορία. Αυτή τη φορά όμως, στην περίπτωση της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων, το ελληνικό έθνος και ο ελληνικός λαός βιώνουν κάτι πρωτοφανές: Υποχρεούνται να υποστούν αμαχητί μία κολοσσιαία ήττα σε πνευματικό και ταυτοτικό επίπεδο. Αυτή η ήττα είναι η οδυνηρότερη όλων των εποχών, επειδή δεν υπήρξε η ευκαιρία να δοθεί μία μάχη. Καταγράφεται δίχως να έχει κηρυχθεί πόλεμος.

Ούτε μια τουφεκιά δεν ήχησε στον αέρα και οι Ελληνες πρώτη φορά χάνουν το πολυτιμότερο στοιχείο της άυλης κληρονομιάς τους. Χάνουν το αποκλειστικό δικαίωμα της χρήσης του ονόματος της Μακεδονίας. Αυτό όλοι ξέρουν καλά ότι γίνεται λόγω της προσήλωσης της ηγεσίας του κράτους στα κελεύσματα των ξένων. Το κόμμα που κυβερνά και όλοι όσοι το διατηρούν στη ζωή βάζουν συνδικαιούχους στο όνομα της Μακεδονίας και όλων των άλλων χαρακτηριστικών που συνθέτουν την υπεραξία του (γλώσσα, ιστορία, εθνότητα) ένα εθνοτικό σύμφυρμα, το οποίο έχει φτιάξει απομίμηση κράτους.

Για να διατηρηθεί στη ζωή το κατασκευασμένο κράτος, πρέπει να λειτουργήσει σαν πνευματικό παράσιτο: να πάρει ιστορία και ειδικό βάρος που δεν έχει. Εκείνοι που θα κάνουν την πρωτοφανή υποχώρηση απέναντι σε μια ανυπόληπτη οντότητα θα είναι οι ίδιοι που δεν το έβαζαν στα πόδια μπροστά σε υπερδυνάμεις. Κάπως έτσι θα νομίσει ο κόσμος ολόκληρος ότι οι Σκοπιανοί είναι οι Μακεδόνες, οι απόγονοι του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, οι νόμιμοι κτήτορες και χρήστες του θαύματος της αρχαίας Μακεδονίας και του ελληνιστικού κόσμου.

Μια ισχνή μειονότητα αριστεριστών και καιροσκόπων, κόντρα στη θέλησή μας, έχει μπει στο άβατο με τα πνευματικά μας ασημικά, πλιατσικολογεί και τα «σκοτώνει» σε τιμή ευκαιρίας στους Σλάβους κλεπταποδόχους.

Παναγιώτης Λιάκος
Δημοκρατία

Καλή (κατά τον υπογράφοντα, για λόγους που έχω εξηγήσει σε παλαιότερα άρθρα μου) ή κακή (για μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης), η Συμφωνία των Πρεσπών έρχεται την επόμενη εβδομάδα προς κύρωση στην ελληνική Βουλή και κάθε... κατεργάρης πάει στον πάγκο του -ή, αν προτιμάτε, κάθε ένας βουλευτής εκ των 300 καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του, επιχειρηματολογώντας για την θετική ή την αρνητική ψήφο που θα δώσει.

Πριν όμως φτάσει ακόμα στο Κοινοβούλιο η Συμφωνία, η οποία φιλοδοξεί να τερματίσει την πολυετή διαμάχη για το ονοματολογικό των Σκοπίων, έχει ήδη συντελέσει, σε μεγάλο βαθμό, στο... ξεβράκωμα των ανθρώπων που «πρωταγωνιστούν» στην πολιτική μας ζωή.

Με δεδομένη την στάση της κυβέρνησης, η οποία τάσσεται σύσσωμη υπέρ της Συμφωνίας, την οποία φέρνει στη Βουλή, ήταν σαφές ότι τα φώτα θα έπεφταν στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία καλούνται να δικαιολογήσουν την ψήφο τους υπέρ ή κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Την ώρα, λοιπόν, που οι περισσότεροι ασχολούνταν με το καλά σκηνοθετημένο διαζύγιο ανάμεσα στους κυβερνητικούς εταίρους ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ή «κατακεραύνωναν» τον προερχόμενο από το Ποτάμι Σπύρο Δανέλλη για την θετική, 151η του ψήφο στην κυβέρνηση, η οποία «επιβίωσε» της διαδικασίας της ψήφου εμπιστοσύνης, στο... παρασκήνιο συνέβαιναν τα εξής:

- Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, όχι μόνο καταδίκασε μια λύση, την οποία υπό άλλες συνθήκες θα υποστήριζε, αλλά συνέχισε και να καταγγέλλει εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί του. Στην προσπάθειά του να αποτρέψει τη δημιουργία ενός «σκληρού» δεξιού πόλου ακόμα δεξιότερα της ΝΔ, «επένδυσε» στην πόλωση και τον εθνικισμό, «κλείνοντας το μάτι» -αν όχι ενθαρρύνοντας- στις διχαστικές συγκεντρώσεις και τις... πολεμικές ιαχές περί «αποστατών» και «αργυρώνητων». Όταν, δε, (προσ)κλήθηκε δημοσίως από τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, σε ντιμπέιτ επί της Συμφωνίας των Πρεσπών, αποκάλυψε σε όλη της την μεγαλοπρέπεια την ένδεια των επιχειρημάτων του, αρνούμενος να προσέλθει σε μια τηλεοπτική μονομαχία, η οποία ενδεχομένως θα διαφώτιζε τους Έλληνες για τους λόγους που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απορρίπτει την προτεινόμενη λύση για την επίλυση του ονοματολογικού και τον τερματισμό της χρόνιας διένεξης με τα Σκόπια.

- Το Κίνημα Αλλαγής προσδέθηκε για τα καλά στο «άρμα» της Νέας Δημοκρατίας, αδυνατώντας επίσης να εξηγήσει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους απορρίπτει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η Φώφη Γεννηματά... έτριξε τα δόντια σε όσους ενδεχομένως κάνουν δεύτερες σκέψεις, «ξεκαθαρίζοντας» -τρόπος του λέγειν- ότι δεν θα θέσει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας στην επικείμενη ψηφοφορία στη Βουλή, αλλά, όποιος διαφοροποιηθεί, θα... υποστεί τις συνέπειες. Δεν γνωρίζουμε ωστόσο αν κατάφερε να πείσει τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίζεται θετικά διακείμενος απέναντι στη Συμφωνία, ή ακόμα και τον Θανάση Θεοχαρόπουλο της ΔΗΜΑΡ, ο οποίος, ηγούμενος μίας παράταξης που συγκέντρωσε το συνταρακτικό ποσοστό 0,48% των ψήφων στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, αξιώνει να τεθεί επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής, προκειμένου να συνταχθεί με την κομματική «γραμμή» κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ακόμα και με αυτές τις παλινωδίες στους κόλπους του, όμως, το ΚΙΝΑΛ δεν κατάφερε να αποτελεί καν ρυθμιστή στην επερχόμενη ψηφοφορία...

- ... Και αυτό γιατί ο ρόλος του ρυθμιστή ανήκει δικαιωματικά στο Ποτάμι. Το «απολιτίκ» κόμμα που ουδείς κατάλαβε ποτέ τι το «νέο» ήρθε να προσφέρει στο πολιτικό μας σύστημα και του οποίου ο επικεφαλής υποσχόταν ότι θα... πάει σπίτι του, αν ο λαός του δώσει κάτω από 5%, κατάφερε, αν και αριθμεί μόλις πέντε βουλευτές, να διασπαστεί στα τρία, τα οποία τελικά έγιναν... δύο. Σταύρος Θεοδωράκης και Γιώργος Μαυρωτάς τάσσονται υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, Γρηγόρης Ψαριανός και Γιώργος Αμυράς θα ψηφίσουν κατά. Ο πέμπτος της... παρέας, ο Σπύρος Λυκούδης, δήλωνε μέχρι χθες περίπου ουδέτερος, αλλά τελικά θα ψηφίσει υπέρ. Προφανώς, αργά ή γρήγορα, οι δρόμοι των «πέντε» θα χωρίσουν... Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, είχε ομολογουμένως αρκετή πλάκα να παρακολουθεί κανείς τον Σταύρο Θεοδωράκη να βάζει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας στην ψήφο εμπιστοσύνης και να διαγράφει τελικά τον Σπύρο Δανέλλη, επειδή την παρείχε στην κυβέρνηση, αλλά να μην κάνει το ίδιο και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, επιτρέποντας έτσι σε Ψαριανό και Αμυρά να την καταψηφίσουν, αλλά το Ποτάμι να διατηρήσει έστω αυτή την «ισχνή» κοινοβουλευτική του δύναμη και να μην διαλυθεί -ακόμα- στα εξ ων συνετέθη...

Μπροστά σε όλους αυτούς, ο Πάνος Καμμένος μοιάζει... σχεδόν σοβαρός. Αν μη τι άλλο, το «διαζύγιό» του από τον Αλέξη Τσίπρα υπάκουσε έστω σε κάποιους στοιχειώδεις κανόνες ενδοκυβερνητικής ηθικής: ο ένας διατήρησε την διακυβέρνηση της χώρας, ο άλλος «διέσωσε» την Κοινοβουλευτική του Ομάδα και θα έχει ενδεχομένως ένα αφήγημα να παραθέσει στις επερχόμενες εκλογές: αυτό του «μακεδονομάχου», που προτίμησε να αφήσει την υπουργική καρέκλα, από το να «πουλήσει» τη Μακεδονία. Αν και, λογικά, δεν θα πείσει πολλούς, θα έχει έστω την ευκαιρία να το επιχειρήσει...

Όλα τα παραπάνω εξηγούν ίσως και τους λόγους, για τους οποίους οι κ.κ. Τσίπρας και Καμμένος πορεύθηκαν μαζί, από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και έπειτα. Πριν φτάσουμε στον χωρισμό για το Σκοπιανό, κανένα πρόβλημα δεν είχε δημιουργήσει ο μικρός κυβερνητικός εταίρος στον μεγάλο. Στην ουσία, κανένα δεν δημιούργησε ούτε την ύστατη ώρα. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, απ' ό,τι θα προκαλούσε μία σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ των σκανδάλων και των μιζών, το Ποτάμι των «φλου» ιδεολογικών τοποθετήσεων, την τουλάχιστον... γραφική Ένωση Κεντρώων ή το καταδικασμένο στην ιδεολογική -και όχι μόνο- απομόνωσή του, ΚΚΕ.

Αντί επιλόγου, θα μου επιτρέψετε να κλείσω με τρεις υποσημειώσεις-παρατηρήσεις:

- Του ζήτησαν να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, πριν φέρει τη Συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή. Και το έπραξε. Τώρα ζητάνε... πιστοποιητικό φρονημάτων απ' όσους στήριξαν τον Αλέξη Τσίπρα. Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν θλιβερό και δεν παρέπεμπε σε άλλες εποχές...

- Αυτό που κάνει ο Τσίπρας, δεν μπορεί να ερμηνευθεί με κανένα από τα παραδοσιακά εργαλεία πολιτικής ανάλυσης. Κατακερματίζει το πολιτικό τοπίο, διαλύει τα μικρά κόμματα και ενισχύει τη δική του επιρροή. Όταν θα έχει τελειώσει, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο. Και αν δεν «πέσει» εξαιτίας του Σκοπιανού, να με συμπαθάτε, αλλά δεν βλέπω τι και πώς μπορεί να προκαλέσει την πτώση του...

- Και τώρα τι κάνουμε χωρίς Καμμένο; Ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις... Τόσο για τον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να παραμένει στην εξουσία, όσο και για την αντιπολίτευση, που πλέον χάνει ένα από τα βασικά της επιχειρήματα κατά του ΣΥΡΙΖΑ...

Βασ. Αναστασόπουλος
Πρώτο Θέμα


Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Αυτό είναι κοινή πεποίθηση, όχι συκοφαντία κύκλων που υπονομεύουν τους θεσμούς και εξυπηρετούν κάποιους σκοτεινούς σκοπούς.

Δεν υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα γιατί όλα δείχνουν ότι κυριαρχεί το έγκλημα, οι αθώοι μένουν αδικαίωτοι και το έγκλημα βασιλεύει. Οι Έλληνες, έχοντας αποκτήσει πικράν πείρα από το πρόσφατο, αλλά και από το σχετικά μακρινό παρελθόν, έχουν καταλάβει ότι ο ιστός της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης πιάνει τα μικρά έντομα. Τα μεγάλα έχουν την ισχύ και βρίσκουν τους τρόπους να σκίσουν το δίχτυ και να περάσουν.

Η υπόθεση Κοριόπολις είναι ακόμα ένα κεφάλαιο στο κωμικοτραγικό μυθιστόρημα της κάθε τόσο εξαγγελλόμενης κάθαρσης σε διάφορους τομείς του δημόσιου βίου. Ακούμε για το σκάνδαλο Κοριόπολις και για τα στημένα ματς εδώ και περίπου οκτώ χρόνια, για να συνοψιστεί η όλη υπόθεση με έναν τεράστιο κρότο που έκανε η φούσκα των κατηγοριών που απαγγέλθηκαν σε δεκάδες κατηγορουμένους.

Ασχολήθηκαν η ΕΥΠ, η ΕΛ.ΑΣ., δικαστές, δημόσιοι λειτουργοί και πολλοί άλλοι για να τεκμηριώσουν διάπραξη κακουργημάτων και να στοιχειοθετήσουν κατηγορίες, και τελικά οι περισσότεροι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν και λίγοι από αυτούς καταδικάστηκαν με ποινές φυλάκισης λίγων μηνών με αναστολή.

Εφόσον ελήφθη η απόφαση, κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει και να ισχυριστεί ότι έπρεπε όσοι κατηγορούνταν να έχουν ηπιότερη ή σκληρότερη μεταχείριση. Όμως μπορεί και πρέπει να γίνει κριτική για όσα προηγήθηκαν.

Ενα εκ των δύο ισχύει: Ή όντως δεν υπήρχε τίποτα εξαρχής και σπιλώνονταν επί σειρά ετών άτομα που δεν έφταιγαν, καταβάλλοντας τεράστιο αντίτιμο στην προσωπική και την επαγγελματική ζωή τους, ή αληθινά υπήρχε κάτι πολύ σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά ο τρόπος με τον οποίον πήγαινε να αποδειχθεί ήταν προβληματικός, η προετοιμασία πρόχειρη, ερασιτεχνική και οι χειρισμοί κάκιστοι. Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση Κοριόπολις φανερώνει ότι υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα με τον χώρο της Δικαιοσύνης και πρέπει να βρεθεί τρόπος να λυθεί.

Χωρίς Δικαιοσύνη, η κοινωνία μετατρέπεται σε ζούγκλα και οι πολίτες εκθηριώνονται.

Δημοκρατία

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, ενώθηκαν στο Σύνταγμα απαιτώντας να μην προχωρήσουν οι εθνικές παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδας στο Μακεδονικό. Τότε, μίλησα σε εκείνους, όπως και σε όλους τους Έλληνες για τους μεγάλους κινδύνους που κρύβει για την πατρίδα μας αυτή η αναίτια υποχώρηση.

Η κυβέρνηση αγνόησε και τους κινδύνους και τον ελληνικό λαό και, χωρίς καμία λογική, αποφάσισε να προχωρήσει, με κάθε κόστος. Για ένα θέμα στο οποίο δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε πίσω, ένα θέμα που δεν χρειάζεται να «λυθεί» γιατί για την Ελλάδα είναι λυμένο. Για να μας επιβληθεί μία συμφωνία που μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη χώρα μας αλλά και για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους.

Και μάλιστα, την ώρα που τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουν από τότε μέχρι σήμερα σταματήσει επισήμως να μιλούν για «μακεδονικό» έθνος, «μακεδονική» γλώσσα και «μακεδονική» ταυτότητα, παραβιάζοντας καθημερινά ακόμα και αυτή την ίδια τη Συμφωνία των Πρεσπών. ΟΛΟΙ. Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους και την αντιπολίτευση μέχρι τον «καλών προθέσεων» πρωθυπουργό τους και τον υπουργό Εξωτερικών τους που τον ακούσαμε και προχθές ακόμα στην επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία.

Σήμερα απευθύνομαι όχι μόνο σ’ εκείνους που θα διαδηλώσουν αύριο ξανά στο Σύνταγμα, αλλά κυρίως, σε όσους θα βρίσκονται μέσα στο κτίριο της Βουλής και θα πάρουν μια απόφαση που αφορά το μέλλον της Ελλάδας. Απευθύνω έκκληση προς όλους τους βουλευτές: μην προχωρήσετε σ’ αυτό το έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας. Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη.

Σας θυμίζω την επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη λήξη του Συμβουλίου των τότε πολιτικών αρχηγών που συνεδρίασαν στις 13.4.1992 παρουσία του τότε προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή:
«Η πολιτική ηγεσία της χώρας» (σ.σ.: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Μαρία Δαμανάκη (Συνασπισμός), Αλέκα Παπαρήγα), «με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου του 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».
ΚΑΘΟΛΟΥ. Με κανένα γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό.

Η τυχόν απομάκρυνση από εκείνη την απόφαση πολιτικών ιστορικού διαμετρήματος που εκπροσωπούσαν σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό χώρο είναι πράξη ιστορικά απαράδεκτη, στα όρια της εθνικής μειοδοσίας και θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας.
Τα Σκόπια με όχημα το όνομα «Μακεδονία» και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Είναι ανάγκη να αντιταχθούμε σ’ αυτή την παραχάραξη της ιστορίας και να επαγρυπνούμε για την διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας, που κινδυνεύει από τις διεθνείς δυνάμεις που στοχεύουν ανοιχτά στη σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας.

Αν τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης με την ψήφο τη δική μας, ώστε να μπορούν αύριο – μεθαύριο να μας απειλούν από ισχυρότερη θέση, τότε θα είμαστε άξιοι της Μοίρας μας.

Επειδή είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, δεν πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι μόνον εμείς μπορούμε να τους δώσουμε την ιστορική νομιμοποίηση. Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» παραβλέποντας ότι έτσι γελοιοποιούνται μπροστά στην ιστορία. Θυμηθείτε το παράδειγμα της Δυτικής Γερμανίας, που δεν αναγνώρισε ώς το τέλος την Ανατολική Γερμανία παρά το ότι δεκάδες χώρες είχαν συνάψει μαζί της διπλωματικές σχέσεις, θεωρώντας πως δεν μπορεί η αποδοχή από τους άλλους να παραχαράξει τελεσίδικα την ιστορία χωρίς τη δική τους νομιμοποίηση.

Βεβαίως πρέπει να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την ειρηνική συνύπαρξη με το κράτος των Σκοπίων. Όμως, όσο εκφράζουν με κάθε τρόπο αλυτρωτικές τάσεις και διεκδικούν την ιστορική μας ταυτότητα προχωρώντας σε «παραχωρήσεις» που θα μπορούσαν να απευθύνονται μόνο σε λαό ηλιθίων και γονατισμένων και παραβιάζοντας προκλητικότατα (άρα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ) και την ίδια την συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψαν, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχουν την ψήφο μας για την ένταξή τους στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν είναι ένα όποιο θέμα που αύριο μπορεί πανεύκολα να ρυθμιστεί διαφορετικά. Η ψήφος του ελληνικού λαού δεν έδωσε σε κανένα εν λευκώ εξουσιοδότηση για χειρισμό του θέματος αυτού κατά το δοκούν. Καμιά κυβέρνηση (ακόμα κι αν ήταν κυβέρνηση πλειοψηφίας) δεν μπορεί να πάρει τόσο σοβαρές για την χώρα αποφάσεις. Γι’ αυτό η μόνη συνετή απόφαση από πλευράς της σημερινής κυβέρνησης είναι να καταφύγει στην κρίση του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού με τη διενέργεια Δημοψηφίσματος.

Μίκης Θεοδωράκης

Πώς ο διαχρονικός ελληνικός στρουθοκαμηλισμός, αλλά και η απουσία οράματος μας οδήγησαν στις Πρέσπες

Από τον Δημήτρη Γαρούφα

Ο τιμώμενος στα Σκόπια ως εθναπόστολος του «μακεδονισμού» Κρίστε Μισίρκοφ, αμέσως μετά την «επανάσταση του Ιλιντεν», την οποία ο ίδιος χαρακτήρισε έμμεσα επανάσταση Βουλγάρων, έγραφε στο βιβλίο του με τίτλο «Μακεδονικές υποθέσεις», που κυκλοφόρησε το 1903, ότι πρέπει οι Σλάβοι που ζουν στη Μακεδονία να ξεκόψουν από τις βουλγαρικές ρίζες, να υιοθετήσουν τη διάλεκτο που ομιλείται στην περιοχή Μοναστηρίου - Περλεπέ, να την ονομάσουν «μακεδονική γλώσσα» και να αγωνιστούν για δημιουργία συνείδησης «μακεδονικού έθνους», λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «αυτό που δεν υπάρχει σήμερα δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει αύριο».

Δεν χρειάστηκε παρά μόνο λίγες δεκαετίες -σε συνδυασμό με την ολιγωρία και τα εγκληματικά λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων- ώσπου να αναλάβει ο Τίτο την υλοποίηση αυτού του σχεδίου, για να δημιουργηθεί «μακεδονική συνείδηση» σε Σλάβους που ζούσαν σε τμήμα της Μακεδονίας. Βεβαίως, η προσπάθεια από τον Τίτο έγινε με στόχο να υφαρπάξει από την Ελλάδα τη Μακεδονία και να την κάνει τμήμα μιας βαλκανικής ομοσπονδίας που ονειρευόταν. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, χρησιμοποιήθηκαν ποικίλα μέσα. Ενδεικτικά μόνο, όσον αφορά τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν, αναφέρω ότι τον Απρίλιο του 1947 δημεύτηκαν τα κοπάδια των 3.500 χιλιάδων Ελλήνων Σαρακατσάνων που ζούσαν στα Σκόπια και οι ίδιοι υποχρεώθηκαν σε μετακίνηση βορειότερα των συνόρων και αλλαγή ονοματεπωνύμων, με μετατροπή του ονόματος του πατρός σε επώνυμο με την προσθήκη της κατάληξης «-έφσκι» και υποχρεωτική εκμάθηση της δήθεν «μακεδονικής γλώσσας».

Και οι μεν Σαρακατσάνοι αντέδρασαν και γι’ αυτό τους «διευκόλυναν» φεύγοντας για την Ελλάδα την περίοδο 1956-1968, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις για τη διαδικασία «μακεδονοποίησης» που υπέστησαν άλλες πληθυσμιακές ομάδες, και, αντίθετα, η ελληνική κυβέρνηση το 1959 υπέγραψε σύμβαση δικαστικής συνεργασίας με τη Γιουγκοσλαβία, με την οποία δυστυχώς δέχτηκε ότι τα επιμέρους ομόσπονδα κράτη που αναφέρονται ονομαστικά (δηλαδή και η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας) θα μπορούν με την ονομασία τους να αλληλογραφούν απευθείας με την Ελλάδα.

Αυτή η ατολμία και ο στρουθοκαμηλισμός των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες, λέγοντας ότι «για εμάς είναι ανύπαρκτο ζήτημα», νόμιζαν ότι λύνεται το πρόβλημα, συνεχίστηκε και μετά το 1990 και γι’ αυτό φτάσαμε εδώ όπου φτάσαμε.

Θα αναρωτηθούν κάποιοι: Μα τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Απαντώ ότι πολλά θα μπορούσαν να γίνουν και πολλά να αλλάξουν, αν ο πολιτικός μας κόσμος είχε όραμα και βούληση. Για να γίνει αντιληπτό πόσα μπορούν να γίνουν, ας μου επιτραπεί να αναφέρω μόνο την περίπτωση της Βιολέτας Σμυρνιού-Παπαθανασίου, η οποία, ως πρόεδρος του Συλλόγου Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης, με θάρρος και στόχο τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού ίδρυσε πολιτιστικούς συλλόγους και φροντιστήρια ελληνικής γλώσσας, που λειτουργούν και σήμερα, σε 11 πόλεις της FYROM, στα οποία φοιτούν κάθε χρόνο 1.200 παιδιά. Παράλληλα, έφερνε για σπουδές στο ΑΠΘ παιδιά από τα Σκόπια και ίδρυσε σύλλογο αποφοίτων ελληνικών πανεπιστημίων στο Μοναστήρι. Η Βιολέτα Παπαθανασίου, η Βιολέτα μας, όπως την αποκαλούσαν τα χιλιάδες παιδιά που μάθαιναν ελληνικά σε αυτά τα φροντιστήρια, έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 10/1/2019, παρουσία πλήθους πολιτών (και από τα Σκόπια..), αλλά με χαρακτηριστική την απουσία του πολιτικού κόσμου (με εξαίρεση έναν βουλευτή), ίσως γιατί ήταν ενταγμένη στο έθνος κι όχι σε πολιτικά κόμματα.

Δεν έχει νόημα να αναφερθώ και πάλι στο γεγονός ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια ετεροβαρής συμφωνία εις βάρος του Ελληνισμού. Δεν έχει νόημα να ξαναπώ ότι πρώτη φορά, κόντρα στην ιστορική αλήθεια, η Ελλάδα αναγνωρίζει ότι η ομιλούμενη στα Σκόπια βουλγαροσλαβική διάλεκτος είναι «μακεδονική γλώσσα» και έμμεσα ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων αποτελούν «μακεδονική εθνότητα». Αυτή η συμφωνία βελτιώθηκε λίγο με κάποιες αλλαγές που έγιναν στο Σύνταγμα των Σκοπίων με πίεση βουλευτών αλβανικής καταγωγής, που αρνούνται να αναγνωριστούν ως «μακεδονική εθνότητα», ενώ η ελληνική πλευρά δίνει την εντύπωση ότι με σκυμμένο το κεφάλι υπέγραψε μια συμφωνία που υπαγορεύτηκε από υπερδύναμη, εξυπηρετώντας δικά της γεωπολιτικά σχέδια.

Με την επικύρωση και την υλοποίηση της συμφωνίας είναι βέβαιο ότι, κατά τη λαϊκή έκφραση, θα τρίζουν τα κόκαλα του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ένωσαν τους Ελληνες για την προς Ανατολάς πορεία, θα τρίζουν τα κόκαλα του Αριστοτέλη, των Μακεδόνων, που, ως Ελληνες, επαναστάτησαν το 1821 στη Χαλκιδική και την επόμενη χρονιά στη Νάουσα, των χιλιάδων αγωνιστών που κράτησαν ελληνική τη Μακεδονία. Για τους σημερινούς Ελληνες πολιτικούς έχω να πω ότι ήρθε η ώρα να πουν το μεγάλο «ΝΑΙ» ή το μεγάλο «ΟΧΙ». Αλλά τη στιγμή που θα ψηφίζουν, να θυμούνται ότι πατρίδα δεν είναι μόνο το έδαφος, αλλά και η γλώσσα, και η Ιστορία, και η ονομασία, και ότι από τα βάθη της Ιστορίας η εντολή στον καθένα μας είναι «και την πατρίδα ουκ ελάσσω παραδώσω».

Δημοκρατία

Από τη Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου

Είναι πραγματικά φαιδρό, αλλά και ανησυχητικό, μια κυβέρνηση η οποία έχει αφήσει τους πραιτοριανούς της να αλωνίζουν και να τραμπουκίζουν ελεύθερα, η οποία τους έχει παραδώσει μια ολόκληρη συνοικία της Αθήνας για να την κάψουν και να την ισοπεδώσουν, η οποία έχει κολλήσει ένα εκατομμύριο αφίσες με απειλές και ύβρεις, να συλλαμβάνει Έλληνες για παράνομη αφισοκόλληση.

Τους ενοχλούν οι αφίσες με την ερώτηση «Εσείς θα ψηφίσετε τη συμφωνία;», όταν όλη η Αθήνα έχει στολιστεί από την άθλια αφισοταπετσαρία του αριστερού παρακράτους, το οποίο τσακίζει «φασίστες, ρατσιστές, νοικοκυραίους και μικροαστούς», δηλαδή όποιον διαφωνεί με την τρικυμία εν κρανίω από την οποία πάσχει όλος αυτός ο συρφετός.

Ο δε βουλευτής τους κ. Καραγιαννίδης, ο οποίος είχε δηλώσει το 2013 ότι στο σπίτι του έχει μάσκες, κοντάρια και τον «Τσελεμεντέ του αναρχικού», τρόμαξε από τους «Γκοτζαμάνηδες». Αναστατώθηκε το «δημοκρατικό» αίσθημα του κυρίου με τα κοντάρια από τις αφίσες με την ερώτηση για τις Πρέσπες και κατηγόρησε για φασισμό όσους δεν λένε τίποτα για το θέμα.

Ποιος; Ο κύριος που έκανε επερωτήσεις στη Βουλή μαζί με την Κατριβάνου και τον Κουράκη υπέρ των καταλήψεων, τις οποίες αποκαλούσαν «πολιτιστικά κέντρα». Είχα την «τιμή» να συνομιλήσω με τον Καραγιαννίδη σε μια εκπομπή στο Mega με αφορμή τη λύση της κατάληψης στη Βίλα Αμαλία. Ως κάτοικος, είχα εκθέσει το «πολιτιστικό έργο» των καταληψιών και των υποστηρικτών τους. Ο Καραγιαννίδης με είχε αποκαλέσει χρυσαυγίτισσα -κλασική τραμπουκίστικη τακτική των συριζαίων-, οι οποίοι, όπως είπα τότε, «αποκαλούν άπαντες φασίστες για να καλύψουν τις δικές τους φασιστικές συμπεριφορές».

Μέσα σε λίγες ώρες, τα συριζοτρόλ των υπογείων της Κουμουνδούρου με είχαν διασύρει σε όλο το διαδίκτυο και με είχαν επικηρύξει - φυσικά, ανώνυμα. Τις τακτικές αυτές ακολουθούν στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις γειτονιές, στον δημόσιο λόγο. Παντού. Στοχοποιούν, συκοφαντούν, εξυβρίζουν, προκαλούν και πλέον, ως κυβέρνηση, συλλαμβάνουν κιόλας.

Βέβαια, τίποτε από όλα αυτά δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη. Τι περίμενε κάποιος από ένα τσούρμο αγράμματους, ανεπάγγελτους, οργανωμένους στο ΚΚΕ αφισοκολλητές; Αστική ευγένεια, ευφράδεια λόγου, δημοκρατικά αισθήματα, ικανότητες, εργατικότητα, αισθητική και ευαισθησίες; Δικτατορία του προλεταριάτου έμαθαν, δικτατορία των ηλιθίων εφαρμόζουν, ελλείψει προλετάριων, οι οποίοι εργάζονται και δεν είναι της συνομοταξίας τους.

Από τη δημοκρατία ως τη δικτατορία ήταν τελικά μία ψήφος δρόμος.

Δημοκρατία

Ευρυδίκη Λειβαδά:
«…Θα ξαναγυρίσουν οι δικοί σου θεοί που γι’ αυτούς δάκρυα χύνεις πάντα.
Ο χρόνος θα επαναφέρει την τάξη των παλαιών ημερών»
Ζω στον πυρετό της υπογραφής της Συνθήκης των Πρεσπών. Βλέπω βουλευτές να σέρνονται πίσω από κομματικές γραμμές –«εναρμονισμένοι» είναι η προσφιλής έκφραση για άβουλη κομματική πειθαρχία- χωρίς να ελέγχουν τι στηρίζουν, χωρίς να έχουν μελετήσει τι ψηφίζουν. Βλέπω άλλους να ισοπεδώνουν τον ίδιο τον εαυτό τους –δεν μιλώ για ‘πιστεύω’- , να καταπατούν τα λόγια τους-απαύγασμα των σκέψεών τους, και να «ανεξαρτητοποιούνται» έχοντας, προφανώς, αντιληφθεί «το λάθος τους». Κι όλοι μαζί να χρησιμοποιούν ανοίκειες εκφράσεις ο εις για τον έτερο, και να ευτελίζουν το Σύνταγμα: «Οι Βουλευτές αντιπροσωπεύουν το έθνος και ψηφίζουν κατά συνείδηση» (άρθρα 51 παρ. 2 και 60 Σ.). Και όχι ομαδόν, κοινή επιφοιτήσει πνεύματος! Οι ευγενείς και τόσο αναγκαίες για τη δημοκρατία πολιτικές αντιπαραθέσεις, δίνουν τη θέση τους στην πολιτική αστάθεια, στις απύθμενες ύβρεις, στην καλλιέργεια μίσους. Τα μικροκόμματα εκτροχιάζουν τη Βουλή, αυτά, τα οποία γεννήθηκαν ως αποτέλεσμα τού αποπροσανατολισμού της κάποτε λιτής κοινωνίας των Ελλήνων που μιμήθηκαν τον καταναλωτικό δυτικό τρόπο ζωής, και μετασχηματίστηκαν σε κοινωνία μνημονίων, οδύνης και φθαρμένων αξιών. Στοιχίζονται όλοι πίσω από δυο αντίθετες δυνάμεις.
Γιγαντώνει ο δικομματισμός. Και μαζί με αυτόν ο διχασμός.
Τρομάζω. Κλείνω την τηλεόραση. Διαβάζω. Σκέφτομαι. Τι φταίει;

Νομίζω πως πρέπει να πάω πίσω, βαθειά, σε έννοιες που μαθαίναμε στα θρανία. Ναι. Κάπου εδώ θα πρέπει κρύβεται η αρχή.

Πατρίδα: η γενέθλιος γη, η προγονική χώρα. Οι άνθρωποι που ζουν στην πατρίδα έχουν ως κοινά γλώσσα, ήθη, έθιμα ιστορία. Ομηρικά: πάτρη, το πατρικό γένος. (Μέγα Λεξικόν Δ. Δημητράκου. Ομηρικόν Ε. Κοφινιώτου).

Έθνος: σύνολο ανθρώπων ομογενών με ισχυρούς συνεκτικούς δεσμούς, κοινά γνωρίσματα όπως φυλή, γλώσσα, θρήσκευμα, κοινή ιστορία - πολιτισμό, γεωγραφική καταγωγή, που έχουν εθνική συνείδηση, επιδιώκουν εθνικά δίκαια και εθνική αυτοτέλεια. Και ομηρικά: Πλήθος, όμιλος «ετάρων, λαών, νεκρών».

Λαός: ένα έθνος με την ξεχωριστή πολιτιστική του φυσιογνωμία και ταυτότητα. Τμήμα πληθυσμού χώρας. Σύνολο ανθρώπων ιδίας εθνολογικής ή φυλετικής υποστάσεως, έθνος, φυλή. Ομηρικά: πλήθος, όμιλος.

Στα νεώτερα χρόνια στο λήμμα «πατρίδα», οι λεξικογράφοι πρόσθεσαν ως «κοινά και τα συμφέροντα, που στις σύγχρονες κοινωνίες καθορίζονται από κοινό νόμισμα και κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα (π.χ. κοινό σύνταγμα και νόμους), κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα». (Βικιλεξικό).

Θεωρώ που ετούτοι οι παραπάνω ορισμοί λένε τα πάντα και δίνουν την απάντηση που ψάχνω.
Έχω στο μυαλό μου και κρατώ βαθειά στην ψυχή μου έννοιες, μεγέθη, οντότητες, αξίες αυτονόητες, διανθρώπινες, τετριμμένες. Όμως «Τα πάντα ρει και ουδέν μένει». Φυσικά μέσα στα «πάντα» συμπεριλαμβάνονται οι έννοιες, τα κράτη, τα σύνορα που χαράζονται και ξαναχαράζονται, η πρόοδος και η ανάπτυξη που επιδιώκεται, οι αξίες που προσθαφαιρούνται και πολλαπλασιάζονται χωρίς φυσικά να περιμένουν …τη δική μου αποδοχή.

Ταυτόσημοι όροι είναι ο εθνισμός (με ρίζα από το: Έθνος) και ο εθνικισμός (από το: εθνικό). Ο δεύτερος όμως από αυτούς έχει χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά και ταυτισθεί με υπερβολές που οδηγούν σε στενόμυαλη αντίληψη, πίστη όχι σε ισότιμα έθνη, αλλά σε υπεροχή έναντι άλλων και καθυπόταξη των «κατώτερων», σε φανατισμένη προσκόλληση σε κάθε τι εθνικό. Έτσι, η παραχάραξη του όρου εδραιώθηκε. Στο διάβα της ιστορίας ο άμετρος εθνικισμός οδήγησε στους πλέον αιματηρούς πολέμους. Κι επειδή η ιστορία διδάσκει, αυτό δεν πρέπει να ξεχνιέται ποτέ.
Οι εθνικιστικές ακραίες κι επικίνδυνες προκαταλήψεις ξεπερνιούνται από την υγιή αντίληψη του διεθνισμού. Εφόσον μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένη η ισότητα των εθνών, των λαών, των ανθρώπων και ο σεβασμός προς αυτούς, μόνο αμοιβαίο όφελος μπορεί να αποφέρει η συνεργασία μεταξύ τους. Τοιουτοτρόπως, ο διεθνισμός μπορεί να εκληφθεί ως προέκταση του εθνισμού και να αναπτύσσει υγιώς διεθνείς σχέσεις σε κάθε επίπεδο –κοινωνικό, επιστημονικό, οικονομικό-. «Ανδρί σοφώ πάσα γη βατή. Ψυχής γαρ αγαθής πατρίς ο σύμπας κόσμος» είπε ο Δημόκριτος.

Στην πραγματικότητα και στην πορεία των αιώνων, οι κυριαρχικές βλέψεις των εκάστοτε ισχυρών φόρεσαν τον μανδύα του διεθνισμού. Οι κατά καιρούς συνενώσεις που επιχειρήθηκαν βάφτηκαν με αίμα. Σταυροφορίες. Φεουδαρχία. Αποικιοκρατία. «Προνομιούχες» ράτσες άσκησαν ανεξέλεγκτη εξουσία. Οι «κατώτεροι» υποχρεούνταν να πειθαρχούν χωρίς αντιρρήσεις. Οι «ισχυροί» είχαν αυτόματα το τεκμήριο της σοφίας και «φρόντιζαν για το καλό» των «ταπεινών υπηκόων». Μικροεξεγέρσεις στην αρχή, μακροχρόνιοι πόλεμοι μετά. 16ος και 17ος, αιώνες ταραγμένοι σε θάλασσα και σε στεριά. Τον 18ο και τον 19ο αι. όταν οι «ταπεινοί» «ξύπνησαν» εξεγέρθηκαν ενάντια στο άδικο κι οδηγήθηκαν σε επαναστάσεις: αμερικανική, γαλλική, ελληνική, επαναστάσεις-τομείς για σχηματισμό κρατών.

Μετά τις μεταναστεύσεις του τέλους του 19ου αι. και τους οικονομικούς κλυδωνισμούς, ήρθε το αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας του Α΄ΠΠ. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε το 1919 η Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) σαν μια πρώτη προσπάθεια διεθνισμού/ διεθνούς ειρήνης και συνένωσης όλων των κρατών. Έπειτα νέα οικονομικά σοκ, ανεργία, μεταναστεύσεις, θηριωδίες του Β΄ΠΠ. Η ανθρωπότητα τρόμαξε και πάλι από τα «κατορθώματα» των άπληστων εθνικιστών και εν συνεχεία «ειρηνιστών», κι αποφάσισε τη σύσταση το 1945 του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ως δεύτερη προσπάθεια διεθνισμού/παγκόσμιου βεληνεκούς για ασφάλεια, οικονομική ανάπτυξη, πολιτική ισότητα. -Ο χρόνος είναι κυκλικός νομοτελειακά-.

Στο δεύτερο μισό του 20ου η ανθρωπιστική παιδεία εδραιωνόταν, διαπλάτυνε αντιλήψεις. Ξεπεράστηκαν εμπόδια, ανοίχτηκαν σύνορα, γέμισαν τα μάτια κόσμο άγνωστο. Η πρόοδος βοήθησε την επικοινωνία των λαών, αρχικά με τα ασφαλή και ταχύτατα μέσα μεταφοράς και αργότερα με την άμεση διάχυση της πληροφόρησης. Ακολούθησαν και πάλι μεταναστεύσεις ειρηνικές κι άλλες αναγκαστικές ως αποτέλεσμα πολέμων. Στο τέλος ήρθε η πολυπολιτισμικότητα, η οποία ενίσχυσε τον ατομικισμό και την αλλοτρίωση, και μείωσε την κοινωνική συνοχή που, μαζί με την αλληλεγγύη και την ειρήνη, καλλιεργούνται από την ομοιογένεια. Όσο μεγαλώνουν οι ανισότητες, τόσο παύει η συνοχή στην κοινωνία, που επαναφέρεται μόνο όταν υπάρξει κοινός εχθρός. Αυτός έχει μια μοναδική ιδιότητα: να συσπειρώνει ομοεθνείς από τον φόβο της πολύμορφης άλωσης.

Ο καθηγητής Robert David Putnam μετά από μακροχρόνια μελέτη απέδειξε ότι η μεγάλη διαφορετικότητα επηρεάζει αρνητικά τη συνοχή της ομογενούς ομάδας την οποία δένουν ισχυροί συνεκτικοί δεσμοί. Επειδή η μελέτη του αποκαθήλωσε την τόσο προβεβλημένη θέση ΗΠΑ και ΕΕ ότι το έθνος είναι κακό και η πολυπολιτισμικότητα είναι καλή, θάφτηκε από τα ΜΜΕ. Μερικά από τα αποτελέσματα της θεωρίας του είναι η χαμηλή εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα ΜΜΕ, μείωση των εν δυνάμει πολιτικών, χαμηλή ελπίδα για επίλυση προβλημάτων, λιγότερη ευτυχία, υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής, πολύς χρόνος αφιερωμένος στην τηλεόραση ως μέσο διασκέδασης (δείτε σχετικά: en.wikipedia.org/wiki/Robert_D._Putnam). Όλα αυτά είναι η εικόνα του σήμερα στην πατρίδα μου.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός που πάντα μακροπρόθεσμα σχεδιάζει, καλύφθηκε πίσω από τον ένθερμο ευρωπαϊσμό. Οι στόχοι του πραγματώνονται σε βάρος «αδύναμων» λαών –το ζούμε άλλωστε-. Τα συμφέροντά του χειραγωγούνται για λογαριασμό των φιλελεύθερων παγκοσμιοποιητών. Η σύγχρονη δυτική ελίτ ξέρει πως η αμαλγαματοποίηση απέτυχε πλήρως. Όμως οι ευκατάστατοι δυτικοευρωπαίοι ηγέτες, ποτισμένοι με τη μανία της δύναμης της εξουσίας, δεν βάζουν τον εαυτό τους στις πολυφυλετικές χοάνες. Υψώνουν τείχη πίσω από τα οποία περιχαρακώνονται οι ίδιοι. Οχυρώνονται μέσα σε κάστρα κατακτημένοι έως το μεδούλι από τη θρησκεία του χρυσού –άλλωστε το θρησκευτικό δόγμα τους πάει πρίμα με το χρήμα-. Υποκλίνονται μπροστά στους «σοφούς διδασκάλους»: στον Cohn-Bendit και στον Umberto Eco που τούς εξύμνησαν, τους έδωσαν «τεκμήρια» για να γιγαντώσουν. Κι η ελίτ αντάμειψε με τη σειρά της και τους δυο αυτούς, με δόξες και τιμές.

Κι ενώ τα φώτα βρίσκονταν στη μέγιστη ένταση, η ελίτ της δύσης εφάρμοσε τον ήδη σχεδιασμένο από αυτήν «διεθνισμό» για τους «μικρούς» αυτού του πλανήτη. Επαναχάραξε τον κόσμο. Προϊόν αυτής της επαναχάραξης είναι και οι Περιφέρειες (Καποδίστριας, Καλλικράτης Ι, ΙΙ κ.ο.κ.) και η εκλογή από τη βάση του Περιφερειάρχη, ενός ηγέτη που σύντομα θα αποκτήσει απόλυτη αυτοδιαχείριση του μικρού/μεγάλου «φέουδου». Με τη σειρά του το «φέουδο» αυτό θα καταστρατηγήσει τα όρια που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε όλοι ως σύνορα κρατών. Σε αυτήν την καταστρατήγηση συμβάλλουν και τα πλείστα προγράμματα «Συνεργασίας γειτόνων». Ο μακρόχρονος σχεδιασμός αποβλέπει στην αποδυνάμωση των λαών, σε διάλυση κάθε εθνικής ταυτότητας, θρησκείας και δόγματος, ηθών, εθίμων, ιστορίας-πολιτισμού, με δυο λόγια εθνικής συνείδησης και εθνικής αυτοτέλειας. (Ζούμε π.χ. την απαλοιφή των όρων «Εθνικό» ακόμη και από τις ονομασίες επίσημων φορέων / υπουργείων, ζούμε το ξαναγράψιμο της ιστορίας, την μείωση της εκμάθησης της κλασικής Παιδείας και την εντατικοποίηση της τεχνολογικής). Οι δε παραδοσιακές πολιτιστικές μας ταυτότητες και ιδιαιτερότητες γίνονται σιγά-σιγά για τους δυτικοευρωπαίους τουρίστες «εξωτικά αξιοθέατα», ενώ καλλιεργείται η υποκουλτούρα, ο επιδεικτικός κομφορμισμός, η μαζικότητα μέσα σε μια παγκόσμια χειραγωγούμενη αγορά νεοφιλελεύθερων συμφερόντων, η κακώς εννοούμενη «ένωση των λαών», μια ένωση που δεν σέβεται το έθνος μου, την ιστορία μου, τη γλώσσα μου, τη θρησκεία μου.

Κι έτσι η Θράκη π.χ. θα βρεθεί να είναι Περιφέρεια–Κρατίδιο κλεισμένη μέσα στα παλιά γεωγραφικά της όρια (βόρεια θα περιλαμβάνει μεγάλο κομμάτι της Βουλγαρίας, ανατολικά της Τουρκίας και νοτιοδυτικά τη δική μας Θράκη). Έτσι σχεδιάστηκε και η Μακεδονία. Η Συνθήκη των Πρεσπών είναι ένα ακόμη βήμα που απλώς συνεχίζει αυτό που έγινε στην Αθήνα το 1977 με την Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, όταν εντάχθηκε στις επίσημες διεθνείς γλώσσες η Μακεδονική ως σλαβική γλώσσα.

Όμως βαραίνει ο ορίζοντας. Αυξάνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια. Σηκώνονται σύννεφα παντού καταδεικνύοντας τον κίνδυνο πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας κρίσης. Άλλωστε, ο χρόνος διαγράφει πάντα κυκλική πορεία.

Για τίτλο επέλεξα και μετέφρασα δυο στίχους του αγαπημένου μου Gerard de Nerval από το σονέτο Delfica της συλλογής Les Chimeres: Ξέρετε πως συνεχίζει;
«… Η γη έχει σχιστεί με πνοή προφητική.
Στο μεταξύ, η Σίβυλλα με τη λατινική μορφή
κοιμάται ακόμη κάτω από την πύλη του Κωνσταντίνου.
Και τίποτα δεν διαταράσσει το αυστηρό περιστύλιο».

kostasxan.blogspot

Το Ποτάμι διαλύεται

Την αποχώρησή τους από το Ποτάμι προανήγγειλαν οι δυο βουλευτές με κοινή ανάρτησή τους στο facebook, εκφράζοντας τη διαφωνία τους για την «περίεργη, επαμφοτερίζουσα και αλλοπρόσαλλη στάση του κόμματος» στη συμφωνία των Πρεσπών.

«Διατηρούμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μας και του επαναπροσδιορισμού της σχέσης μας με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ», ανάφερουν, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι το Ποτάμι «εμφανίζεται παραπλέον προς τους ΤσιπροΠολάκηδες».

Αναλυτικά, στην ανάρτησή τους αναφέρουν:

«"Με το πολιτικο μαγειρειο που εχει στηθει απο τα Τσιπροτεχνεια με διαφορα Ρεταλια, Επιχειρηματιες, Υπηρεσιες και Αποκομματα, δηλωνουμε οτι αυτη η "προοδευτικη" ΣΥΡΙΖΟΣΥΜΜΑΧΙΑ περιεργων και ετεροκλητων τυπων μάς βρισκει εντελως απεναντι.

Ανεξαρτητως Συμφωνιων Πρεσπων, Σπετσων, Λειψων ή Ψαρρων.

Και επειδη ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ταλαντευεται και κανει ασκησεις Ισαποστακισμου, σταση απαραδεκτη αυτη την ωρα Και επειδη ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ παλι εμφανιζεται παραπλεον προς τους ΤσιπροΠολακηδες μπορουμε να συναγουμε οτι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ δεν επιλεγει μια καθαρη σταση και διαλυεται.

Δηλωνουμε και εκφραζουμε την απολυτη διαφωνια μας με την περιεργη, επαμφοτεριζουσα και αλλοπροσαλλη αυτη σταση του κομματος

Διατηρουμε το δικαιωμα του αυτοπροσδιορισμου μας και του επαναπροσδιορισμού της σχεσης μας με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ"

Γρηγορης Ψαριανος
Γιωργος Αμυρας»

Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση στην βουλή για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση πρώην ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και νυν ΣΥΡΙΖΑ και έξι ορφανά κρίνουμε σκόπιμο να κάνουμε κάποιες σκέψεις όσον αφορά το διακύβευμα της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το διατύπωσε σχετικά ο Α. Τσίπρας λέγοντας ότι έχουμε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού τώρα που «ξεπεράστηκε» η αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο και περνάμε στην αντίθεση πρόοδος-συντήρηση που την εκφράζει ο δικομματισμός και η αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ. Αυτό ισχυρίζεται ότι γίνεται γιατί η ΝΔ μετατοπίζεται από την κεντροδεξιά προς την ακροδεξιά (Σαμαράς-Άδωνις-Βορίδης) και τα ενδιάμεσα μικρά κόμματα που θεωρητικά εκφράζουν τα μεσαία στρώματα, συμπιέζονται και τείνουν προς την πολιτική εξαφάνιση.

Ο ρόλος επομένως που καλείται να παίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον Τσίπρα, στην μεταμνημονιακή εποχή είναι να καλύψει ΟΛΟ το φάσμα της Κεντροαριστεράς ή της Σοσιαλδημοκρατίας. Μεταθέτει λοιπόν με την άνεση του έμπειρου οπορτουνιστή την αντιπαράθεση για την κυβερνητική εξουσία σε αντιπαράθεση του προοδευτικού κόσμου με την συντηρητική παράταξη που εκφράζεται από την ΝΔ. Συντηρεί ταυτόχρονα μια υποβόσκουσα αντίληψη ότι εκφράζει επίσης και την αριστερά στην σύγκρουσή της με την δεξιά. Είναι σαφές ότι έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πολιτική σκακιέρα, την υποστήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και σχεδόν με βεβαιότητα και κάποιου τμήματος της ντόπιας αστικής τάξης.

Τί κάνει η ηγεσία της ΝΔ για να τον αντιμετωπίσει; ΚΑΘΕΥΔΕΙ. Πρώτα απ’ όλα ο αρχηγός που έχει επιλέξει για να δώσει αυτήν την μάχη μέχρι στιγμής είναι ανεπαρκής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις αστείες εκφράσεις προσώπου, τις χειρονομίες και την στάση σώματος αλλά κυρίως με το κόλλημα σε έωλα επιχειρήματα και την αδυναμία ευελιξίας και προσαρμογής αποτελεί εύκολη λεία για τον πανούργο και φιλόδοξο αμοραλιστή πρωθυπουργό.

Αρνητικό επίσης δεδομένο είναι ότι ανήκει σε παλιά και γνωστή οικογένεια και επομένως θεωρείται από τον πολύ κόσμο πορφυρογέννητος. Λύση ίσως θα αποτελούσε μια πιο συλλογική πολιτική ηγεσία πχ. οι αναβαθμισμένοι αντιπρόεδροι αλλά και εκεί οι επιλογές του (Άδωνις – Χατζιδάκης) είναι επιεικώς αμφιλεγόμενες.

Υπάρχει ελπίδα άραγε για την συντηρητική παράταξη;

Ίσως αν στρέψει τα πυρά της προς τους φασίστες της Χρυσής Αυγής και τους λογιών-λογιών εθνοκάπηλους. Ίσως αν αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία σχέση έχει με την αριστερά. Ίσως αν πείσει ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός που πρεσβεύει και η μείωση του κράτους θα συμπορευτεί με την κοινωνική ευαισθησία. Ίσως αν πείσει ότι θα προχωρήσει σε γενναίες και τολμηρές μεταρρυθμίσεις και θα συγκρουστεί με συντεχνίες και συμμορίες. Ίσως αν πείσει ότι θα επιβάλλει την αξιοκρατία και την ισότητα των ευκαιριών.

Ίσως αν πείσει ότι αυτή αποτελεί την ΠΡΟΟΔΟ και όχι την συντήρηση.

Ίσως…

Μέντορας
AntiNews

Ένα πολύ σοβαρό περιστατικό που έθεσε σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές καταγράφηκε χθες το μεσημέρι, όταν τουρκικό F-16 παρενόχλησε ελληνικό ελικόπτερο Super Puma, που εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούσε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης.

Ειδικότερα, λίγο μετά τις δώδεκα το μεσημέρι, νότια του Φαρμακονησίου ελικόπτερο Super Puma της Πολεμικής Αεροπορίας που είχε απογειωθεί από τη Χίο αναζητούσε βάρκα με παράτυπους μετανάστες.

Το ελικόπτερο πετούσε σε ύψος χαμηλότερο των 500 ποδιών πάνω από τη θάλασσα και έγινε αντιληπτό από τουρκικά F-16.

Ενα από τα δύο τουρκικά F-16 που είχε πετάξει πάνω από το Φαρμακονήσι κατευθύνθηκε προς το Super Puma, φθάνοντας σε απόσταση μικρότερη των 100 ποδιών από αυτό.

Από αυτό το ύψος κινήθηκε κάθετα ξανά προς τα πάνω με αποτέλεσμα τα αέρια από την τουρμπίνα του τουρκικού F-16 να αποσταθεροποιήσουν το Super Puma.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές οι χειριστές του Super Puma κατάφεραν να διατηρήσουν το ελικόπτερο στην πορεία του με πολύ μεγάλη δυσκολία.

Εμπειροι χειριστές ανέφεραν στην «Κ» ότι στην περίπτωση που το ελικότπερο ήταν παλαιότερης τεχνολογίας (το συγκεκριμένο Super Puma είναι από τα πιο καινούργια της ΠΑ), το συγκεκριμένο περιστατικό θα μπορούσε να είχε τραγική κατάληξη.

Το περιστατικό κρίνεται ως πολύ σοβαρό από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και προκαλεί βαθύτατο προβληματισμό στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, δεδομένου ότι πλησιάζουμε στα τέλη Ιανουαρίου και στην επέτειο των Ιμίων όταν η τουρκική κινητικότητα στο ελληνικό Αιγαίο είναι παγίως αυξημένη.

kathimerini


Βουλευτές που αγχώνονταν για τις άδειες του Κουφοντίνα θεωρούν τρομοκρατία την ανάρτηση... αφισών 

Οι αφίσες εναντίον των βουλευτών, όπου εμφανίζεται το πρόσωπό τους και αναγράφονται πάνω τους συνθήματα και κατακρίσεις για τη δράση, τις αποφάσεις και τις παραλείψεις τους, δεν είναι νέο φαινόμενο. 

Ο Ντιμιτρόφ υμνεί το οθωμανικό παρελθόν και τη σχέση με την Τουρκία
Με ύμνους για την Τουρκία και το οθωμανικό παρελθόν, θεωρίες περί συνόρων που δεν έχουν πια σημασία στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη και την πεποίθηση ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι «πολύ σημαντική για να αποτύχει» ο Νικολά Ντιμιτρόφ ολοκλήρωσε την τριήμερη επίσκεψη του στην Άγκυρα, που είχε συνομιλίες με τον Μ. Τσαβούσογλου και άλλους αξιωματούχους.

Μια επίσκεψη με ιδιαίτερο συμβολισμό καθώς πραγματοποιήθηκε μόλις επικυρώθηκε στα Σκόπια η Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς φαίνεται ότι η γειτονική χώρα θέλει να στείλει το μήνυμα ότι η επίλυση της διαφοράς για το όνομα δεν θα επηρεάσει την στενή σχέση Άγκυρας -Σκοπίων.

Σε συνέντευξη του σε Τούρκους δημοσιογράφους ο κ. Ντιμιτρόφ εξέφρασε την βεβαιότητα του ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα ψηφισθεί και στην Αθήνα καθώς όπως είπε χαρακτηριστικά “is too big to fail”και εκτίμησε ότι σύντομα θα επικυρωθεί από την ελληνική Βουλή και το Πρωτόκολλο ένταξής στο ΝΑΤΟ, που θα της δώσει την ευκαιρία να καθίσει στο τραπέζι της Συμμαχίας, μια και η ολοκλήρωση της επικύρωσης του πρωτοκόλλου από τα άλλα κράτη μέλη μπορεί να διαρκέσει μέχρι τέλος του χρόνου.

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο κ. Ντιμιτρόφ σε πείσμα όσων υποστηρίζουν ότι η χώρα του είχε κερδίσει την υπόθεση του ονόματος, παραδέχθηκε ότι η «Μακεδονία έχασε μια γενιά λόγω της διαφοράς για την ονομασία».

Ο Σκοπιανός Υπουργός με αφορμή την αντιπαράθεση Σερβίας - Κοσόβου και την συζήτηση που είχε ξεκινήσει για «ανταλλαγή εδαφών» εκφράζει την εκτίμηση ότι τα «σύνορα της ενωμένης Ευρώπης είναι ουσιαστικά αόρατα» και ότι "οι ανταλλαγές εδαφών , τα εθνικά σύνορα αποτελούν έννοιες του παρελθόντος".

Δήλωσε ακόμη ότι στην «Μακεδονία είναι υπερήφανοι για την πολυμορφία, καθώς υπάρχουν Τούρκοι, Αλβανοί, Σέρβοι, Βλάχοι, Βόσνιοι και Ρομά που ζουν στη χώρα»

Με θερμά λόγια μίλησε ο κ. Ντιμιτρόφ για τις σχέσεις της χώρας του με την Τουρκία υπενθυμίζοντας ότι ήταν από τις πρώτες που την αναγνώρισε με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και έκτοτε μοιράζονται μια «ειδική σχέση».

«Εν μέρει επειδή έχουμε μοιρασθεί την κοινή ζωή για αιώνες τον καιρό των Οθωμανών και εν μέρει επειδή υπάρχουν πολλοί Τούρκοι που μετανάστευσαν από την Μακεδονία προς την Τουρκία, ενώ υπάρχουν και Τούρκοι που ζουν στην Μακεδονία και έχουν ενσωματωθεί πλήρως..».

Όμως το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο κ. Ντιμιτρόφ εκτός του στόχου που τέθηκε για να φθάσουν οι εμπορικές ανταλλαγές το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, και καλωσόρισε την ίδρυση Γραφείου του ιδρύματος MAARIF* στην «Μακεδονία».


Το Ίδρυμα αυτό που έχει στενούς δεσμούς με την οικογένεια Ερντογάν και άφθονους πόρους έχει αναλάβει να αντικαταστήσει το ίδρυμα Φετουλάχ Γκιουλέν σε όλες τις χώρες που είχε δραστηριοποιηθεί ως βασικό μέσο soft diplomacy για την Τουρκία. Ήδη το MAARIF έχει ιδρύσει σχολείο στο Τέτοβο και ο κ. Ντιμιτρόφ εξέφρασε την ελπίδα ότι θα υπάρξει συνέχεια..

Όμως ο Ν. Ντιμιτρόφ θέλοντας να δείξει την προσήλωση της χώρας του στις σχέσεις με την Τουρκία ,όχι μόνο φυσικά συμφώνησε στην ανάγκη αντιμετώπισης της FETO (όπως ονομάζει η Τουρκία την οργάνωση του Φ. Γκιουλέν, την οποία θεωρεί τρομοκρατική) αλλά έσπευσε να προσθέσει: «Σαν φίλος εάν υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα για την Τουρκία, αυτό είναι και πρόβλημα για εμάς...».

*Στην Κεντρική πλατεία των Σκοπίων δεσπόζει το κτίριο που στεγάζει την τουρκική trapeza Halkbank και το ίδρυμα MAARIF

liberal

Ο Αλέξης Τσίπρας πηγαίνει στην Τουρκία «για όλα» – Προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης

Η ελληνική κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και η ελληνική κοινή γνώμη πληροφορήθηκαν επισήμως, μόλις προχθές, δια του κ. Καλίν, του πιστού εκπροσώπου του προέδρου Ερντογάν ότι οριστικοποιήθηκε η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα στην Τουρκία, στις αρχές Φεβρουαρίου.

Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε προϊδεάσει μαλακά για την επίσκεψη του αυτή στην πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του, γεγονός που αποδεικνύει ότι όλο το προηγούμενο διάστημα Αθήνα και Άγκυρα διατηρούν διαύλους επικοινωνίας για το περιεχόμενο της συνάντησης του Φεβρουαρίου…

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες ασφαλείς διπλωματικές πληροφορίες, επισπεύδων για τη συνάντηση αυτή εμφανίζεται ο Ρ.Τ. Ερντογάν, ο οποίος έχει καλέσει τον κ Τσίπρα «έλα να συζητήσουμε για να υπάρξει ειρήνη στο Αιγαίο που είναι προς το συμφέρον αμφοτέρων».

Ο κ. Τσίπρας έγινε αποδέκτης της τουρκικής συλλογιστικής που θα διέπει την προσεχή συνάντηση τους. Κατά τον Ρ.Τ. Ερντογάν και το τουρκικό ΥΠΕΞ, «μια απόπειρα διμερούς διευθέτησης (των εκκρεμών θεμάτων) μεταξύ των δύο κυβερνήσεων είναι λαϊκά, νομικά και εθνικά ασύμφορη και για τους δύο μας…

Η πιο συμφέρουσα λύση για να μην υπάρξουν αντιδράσεις είναι το Δικαστήριο της Χάγης για όλα τα θέματα… Θα πρέπει να συμφωνήσουμε να οριστούν επιτροπές, που θα συμφωνήσουν το περίγραμμα και το πρόγραμμα των ενεργειών μας (για την από κοινού προσφυγή στη Χάγη) και επανειλημμένες ομιλίες του στον τουρκικό λαό .»

Έτσι, με τρόπο ευγενικό αλλά άκρως πιεστικό η Άγκυρα επαναφέρει για μια ακόμα φορά την πρόκληση- απαίτηση προς την ελληνική κυβέρνηση, με τον έμμεσο αλλά υπαρκτό εκβιασμό της «διατήρησης της ειρήνης», τη διμερή συζήτηση επί όλων των θεμάτων, που στην πλειοψηφία τους έχει δημιουργήσει η Άγκυρα με την παρανοϊκά παράνομη συμπεριφορά της στο Αιγαίο, σε βάρος των ελληνικών εθνικών και κυριαρχικών συμφερόντων.

Η συμφωνία στον κατάλογο αυτών των θεμάτων θα αποτελέσουν το συνυποσχετικό για την από κοινού- Αθήνας και Άγκυρας- προσφυγή τους στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης για την οριστική επίλυση τους.

Υπενθυμίζεται ότι και κατά την επίσκεψη του τον Δεκέμβριο 2017 στην Αθήνα ο Ρ.Τ. Ερντογάν είχε θέσει ανοιχτά θέμα Αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης (και στις επανειλημμένες ομιλίες του προς τον τουρκικό λαό) ενώ κατά τις διμερείς συναντήσεις του με τον Κ Τσίπρα, τον Ιούλιο 2018 στο ΝΑΤΟ και τον Σεπτέμβριο 2018 στη Νέα Υόρκη ο Ρ.Τ. Ερντογάν είχε επιμείνει στην εξέταση του συνόλου των ελληνοτουρκικών προβλημάτων .

Ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας δεν είχε απορρίψει, αλλά ούτε και αποδεχθεί τις τουρκικές προτάσεις, ζητώντας πάντα αναβολές της συνάντησης και της συζήτησης, λόγω πολιτικών προβλημάτων (έξοδος από το Μνημόνιο το καλοκαίρι, θέμα Σκοπίων το φθινόπωρο κλπ.).

Τον Οκτώβριο 2018 όμως ο τότε ΥΠΕΞ Κοτζιάς από την Σμύρνη είχε ξαφνικά και αυτόκλητα ανακοινώσει την επίσκεψη Τσίπρα στην Κωνσταντινούπολη για συζητήσεις με τον κ Ερντογάν στις αρχές Δεκεμβρίου 2018. Το Μέγαρο Μαξίμου όμως είχε αποφύγει να τοποθετηθεί και κατ’ ουσίαν ξεγλίστρησε από την επίσκεψη λόγω και της απομάκρυνσης του πρώην ΥΠΕΞ.

Τώρα όμως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι του κ Ερντογάν, ο οποίος ανακοίνωσε μόνος του την επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία.

Η κατ’ ανάγκην αποδοχή της επίσκεψης αυτής, αποτελεί και την πρώτη ένδειξη αποδοχής , από ελληνικής πλευράς και των ορίων και του περιεχομένου των συζητήσεων για την παραπομπή όλων των θεμάτων στο Δικαστήριο της Χάγης,

Αν δεν υπάρξει σύντομα αναλυτική και διευκρινιστική ανακοίνωση της Ελληνικής κυβέρνησης προς την Τουρκία για τα θέματα και το περιεχόμενων της συζήτησης του Φεβρουαρίου, τότε η κυβέρνηση Τσίπρα σιωπηλώς θα έχει ανατρέψει την πάγια από το 19798 ελληνική θέση ότι το μόνο θέμα διαπραγματεύσεων για παραπομπή στο Δικαστήριο της Χάγης είναι η υφαλοκρηπίδα.

Ελληνική θέση αυτή, την οποία μονομερώς είχε σπεύσει να ανατρέψει ο παραιτηθείς ΥΠΕΞ από τις 27 Οκτωβρίου 2017, δηλώνοντας έτοιμος να τα συζητήσει όλα διμερώς με την Τουρκία.

Κύρα Αδάμ

elthraki.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget