Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Έχουμε αναλύσει, σε πολλά τελευταία κείμενά μας, ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οι οξύτατες αντιφάσεις της Παγκοσμιοποίησης έχουν δρομολογήσει, με επιταχυνόμενους ρυθμούς, την κατάρρευσή της. Ο Τραμπ αποτελεί το πιο ορατό αποτύπωμα αυτής της διαδικασίας της κατάρρευσης…
Φυσικά η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ δεν σημαίνει αυτόματα και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Παγκοσμιοποίησης.

Όπως έχουμε υπογραμμίσει σε παλιότερα κείμενά μας «Η κατάρρευση του καπιταλιστικού κυβερνητικού οικοδομήματος όταν δεν υπάρχει το επαναστατικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ το οποίο θα προωθήσει την ΑΝΑΤΡΟΠΗ συνολικά του καθεστώτος, οδηγεί στην αναπαλαίωση με τα ίδια υλικά της σήψης…».

Η Παγκοσμιοποίηση, όπως και γενικά ο καπιταλισμός μπορεί μέσα στα αδιέξοδά τους και τις άλυτες αντιφάσεις τους να καταρρέουν αλλά ξαναγεννιούνται από την τέφρα τους, εάν δεν ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ, από τις δυνάμεις ενός άλλου κοινωνικού καθεστώτος: Του Σοσιαλισμού…

Πολλά τα ιστορικά παραδείγματα της ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ του καπιταλισμού, αλλά ΟΧΙ της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του από το Σοσιαλισμό.

Γιατί επισημαίνουμε αυτές τις απλές αλήθειες της ιστορίας; Τις επισημαίνουμε διότι είναι πολλοί εκείνοι που ταυτίζουν την κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης με την ανατροπή της ΚΑΙ πιστεύουν ότι αυτή η κατάρρευση θα οδηγήσει ΠΙΣΩ στο προγενέστερο στάδιο του καπιταλισμού: Σε αυτό της επανασύστασης και επανίδρυσης των «εθνικών κρατών»…

Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Η Παγκοσμιοποίηση δεν είναι ένα ιστορικό ατύχημα. Αποτελεί νομοτελειακό «προϊόν» της καπιταλιστικής ΛΟΓΙΚΗΣ, βρίσκεται μέσα στα οστά και στο μεδούλι του ιμπεριαλισμού.

Τα αθεράπευτα αδιέξοδά της και οι οξύτατες αντιφάσεις της την οδηγούν σήμερα σε διαδικασίες κατάρρευσης και αποσύνθεσης, αλλά ΕΑΝ δεν ανατραπεί η ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΣΗ του καπιταλισμού θα ακολουθήσει το δρόμο της (Παγκοσμιοποίηση) μέσα από νέες καταστροφές και συμφορές για την ανθρωπότητα.

Το να θέτουμε ΟΥΤΟΠΙΚΟΥΣ στόχους (επαναφορά στα «εθνικά» πλαίσια του καπιταλισμού) ουσιαστικά προετοιμάζουμε το έδαφος για νέες ήττες των λαϊκών δυνάμεων.

Η σημερινές διαδικασίες κατάρρευσης και αποσύνθεσης των μηχανισμών της Παγκοσμιοποίησης θα προκαλέσουν μεγάλου λαϊκούς σεισμούς και γιγάντια «εθνικά» ΚΙΝΗΜΑΤΑ. Αυτά όμως θα πρέπει να κατευθυνθούνε σε στρατηγικές ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του καπιταλισμού, σε στρατηγικές σοσιαλιστικού μετασχηματισμού των κοινωνιών και ΟΧΙ στις ΟΥΤΟΠΙΚΕΣ στρατηγικές «ανασύστασης», του ιστορικά τελειωμένου, «εθνικού καπιταλισμού»…

Η σημερινή κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης ανοίγει το δρόμο της κηδείας των ιδεολογημάτων της Παγκοσμιοποίησης και των «αριστερών» υπηρετών της…

Χωρίς πραγματική ΑΡΙΣΤΕΡΑ οι δρόμοι που θα ανοίξουν από την κατάρρευση θα κλείσουν ξανά ρίχνοντας την ανθρωπότητα σε νέους ΕΦΙΑΛΤΕΣ…

Το παρακάτω άρθρο το θεωρούμε αρκετά εύστοχο και αναλυτικό.
Οι Αριστεροί της Λατινικής Αμερικής, φαίνεται ότι δεν έχουν ομοιότητες με τους δικούς μας «αριστερούς»…

Η παγκοσμιοποίηση ως ιδεολογία είναι νεκρή και θαμμένη
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα*

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. και η εκλογική νίκη του Τραμπ δείχνουν έναν κόσμο που αναποδογύρισε, καθώς φαίνεται να εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας και ακριβώς γι αυτό δυνητικά και πολύ γόνιμη.

Η φρενίτιδα για την άμεση υλοποίηση ενός κόσμου χωρίς σύνορα, o θόρυβος που γίνεται για τη συνεχή υποτίμηση της σημασίας των εθνικών κρατών στο όνομα του ελεύθερου επιχειρείν και η σχεδόν θρησκευτική βεβαιότητα πως η κοινωνία όλου του πλανήτη στο τέλος θα συναποτελέσει ένα ενιαίο και ολοκληρωμένο οικονομικό, χρηματιστικό και πολιτισμικό πεδίο, κατέρρευσαν προκαλώντας το βουβό δέος των φιλο-παγκοσμιοποιητικών ελίτ του κόσμου.

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. – το σημαντικότερο σχέδιο ενοποίησης κρατών της τελευταίας εκατονταετίας – και η εκλογική νίκη του Τραμπ – που διακήρυξε την επιστροφή στον οικονομικό προστατευτισμό, ανήγγειλε την απόρριψη των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και υποσχέθηκε την οικοδόμηση γιγάντιων συνοριακών τειχών –, διέλυσαν τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις της εποχής μας.

Το ότι όλα αυτά προέρχονται από δύο κράτη που, εδώ και 35 χρόνια, φορώντας τις πολεμικές τους πανοπλίες, διακηρύσσανε την έλευση του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης σαν την αναπόφευκτη μοίρα της ανθρωπότητας, μας δείχνει έναν κόσμο που αναποδογύρισε, ή, ακόμη χειρότερα, που εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα. Είναι γεγονός πως η παγκοσμιοποίηση – σαν στόχος και αφήγηση, γιατί τέτοια είναι –, σαν ιδεολογικός ορίζοντας ικανός να καναλιζάρει τις συλλογικές ελπίδες προς μια ενιαία προοπτική που θα μπορούσε να υλοποιήσει κάθε προσδοκία ευζωίας, διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια. Και σήμερα δεν έχει πάρει τη θέση της κανένα παγκόσμιο όραμα που να συναρθρώνει τις κοινές ελπίδες.

Αυτό που έχουμε είναι μόνο μια φοβισμένη αναδίπλωση εντός των συνόρων του καθένα, και μια επιστροφή σε ένα είδος πρωτόγονης πολιτικής, που τρέφεται από ξενοφοβία, μπροστά σε έναν κόσμο που δεν ανήκει πλέον σε κανέναν. Η γεωπολιτική διάσταση του καπιταλισμού Ο Μαρξ ήταν αυτός που ξεκίνησε τη μελέτη της γεωγραφικής διάστασης του καπιταλισμού. Η διαφωνία του με τον οικονομολόγο Φρίντριχ Λιστ για τον «εθνικό καπιταλισμό» του 1847 και οι σκέψεις του πάνω στις επιπτώσεις της ανακάλυψης των ορυχείων της Καλιφόρνιας σχετικά με το διατλαντικό εμπόριο με την Ασία, τον αναδεικνύουν σαν τον πρώτο και πιο σοβαρό μελετητή των διαδικασιών οικονομικής παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού.

Πράγματι η συνεισφορά του δεν βασίζεται στην κατανόηση του παγκοσμιοποιημένου χαρακτήρα του εμπορίου που ξεκίνησε με την εισβολή των Ευρωπαίων στην Αμερική, αλλά στην πλανητικά επεκτατική φύση της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής. Οι έννοιες της τυπικής και πραγματικής υπαγωγής της παραγωγικής διαδικασίας στο κεφάλαιο με τις οποίες ο Μαρξ ερμηνεύει την αέναη αυτο-κίνηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προϋποθέτουν την αυξανόμενη υπαγωγή της εργατικής δύναμης, της κοινωνικής γνώσης και της γης στη διαδικασία καπιταλιστικής συσσώρευσης, δηλαδή την υπαγωγή των συνθηκών ζωής ολόκληρου του πλανήτη στην αξιοποίηση του κεφαλαίου.

Από αυτό προκύπτει και το ότι στα πρώτα 350 χρόνια της ύπαρξης του, η γεωπολιτική διάσταση του καπιταλισμού πέρασε από τις πόλεις-κράτη στις ηπείρους, και στα τελευταία 150 χρόνια, σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η (υλική) οικονομική παγκοσμιοποίηση είναι συνεπώς έμφυτη στον καπιταλισμό. Το ξεκίνημά της μπορεί να τοποθετηθεί 500 χρόνια πριν, από τότε δηλαδή που άρχισε να εξαπλώνεται διαρκώς, αν και με τρόπο αποσπασματικό και αντιφατικό.

Αν ακολουθήσουμε τα διαγράμματα του Τζιοβάνι Αρίγκι, στη θεωρία του για τους συστημικούς κύκλους της καπιταλιστικής συσσώρευσης υπό την καθοδήγηση ενός ηγεμονικού κράτους, θα συναντήσουμε: τη Γένοβα (15ο- 16ο αιώνα), τις Κάτω Χώρες (18ο αιώνα), την Αγγλία (19ο αιώνα), και τις Ηνωμένες Πολιτείες (20ό αιώνα).

Καθεμία από αυτές τις ηγεμονίες συνοδεύτηκε από μια επέκταση της παγκοσμιοποίησης (αρχικά εμπορικής, μετά παραγωγικής, τεχνολογικής, γνωστικής και τέλος περιβαλλοντικής) και από μια εδαφική επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων.

Αυτό όμως που αποτελεί πράγματι μια πρόσφατη εξέλιξη στο εσωτερικό αυτής της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, είναι η συγκρότησή της ως ένα πολιτικο-ιδεολογικό σχέδιο, σαν όραμα και κοινή λογική, δηλαδή σαν ορίζοντα της εποχής ικανό να συνδυάζει τα πολιτικά πιστεύω και τις ηθικές προσδοκίες των ανδρών και των γυναικών που ανήκουν σε όλα τα έθνη του κόσμου.

Το «τέλος της ιστορίας»

Η παγκοσμιοποίηση σαν αφήγημα και ιδεολογία της εποχής μας, δεν μετρά περισσότερα από 35 χρόνια. Ξεκίνησε από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν και την πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, με τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, εκμηδενίζοντας τη δύναμη του εργατικού συνδικαλισμού και αντικαθιστώντας τον προστατευτισμό της εσωτερικής αγοράς με το ελεύθερο εμπόριο, στοιχεία που χαρακτήριζαν τις οικονομικές σχέσεις από την κρίση του 1929 και μετά.

Ήταν σίγουρα μια επιστροφή αλλά με μεγιστοποίηση, στους κανόνες του οικονομικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα, συνοδευόμενη από προσάρτηση των αγορών σε πραγματικό χρόνο, την ανάπτυξη του εμπορίου με βάση το παγκόσμιο ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν) και τη σημασία των χρηματιστικών αγορών, που από τότε υπήρχαν. Αυτό όμως που διαφοροποιεί τούτη τη φάση του συστημικού κύκλου από την προηγούμενη του 19ου αιώνα, ήταν η συλλογική φενάκη της παγκοσμιοποίησης, η νομιμοποιητική ιδεολογική λειτουργία της και η νοηματοδότησή της ως το τελικό και φυσικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας.

Όσοι αποδέχτηκαν συναισθηματικά αυτή την εκδοχή του ελεύθερου εμπορίου σαν τελική σωτηρία, δεν ήταν μόνο οι κυβερνήσεις και τα συντηρητικά κόμματα, αλλά και τα ΜΜΕ, τα Πανεπιστήμια, οι κοινωνικοί σχολιαστές και ηγέτες. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η διαδικασία που ο Γκράμσι αποκαλούσε ιδεολογικό μεταμορφισμό των σοσιαλιστών που μεταλλάχθηκαν σε μανιώδεις νεο-φιλελεύθερους, έκλεισε τον κύκλο της τελικής νίκης του παγκοσμιοποιητικού νεο- φιλελευθερισμού.

Προφανώς, αν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου η ΕΣΣΔ, που μέχρι τότε θεωρείτο το αντίπαλο δέος του καπιταλισμού, παύει τον αγώνα και παραδίνεται στη μανία του ελεύθερου εμπορίου, και αν όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο διαφορετικό, δημόσια και γονατισμένοι, αφορίζουν τις παλιές τους πεποιθήσεις για να υπερασπιστούν την ανωτερότητα της παγκοσμιοποίησης έναντι του κρατικού σοσιαλισμού – έχουμε μπροστά μας την οικοδόμηση της τέλειας αφήγησης του «φυσικού» και αναπόφευκτου πεπρωμένου του κόσμου: τον πλανητικό θρίαμβο της ελεύθερης επιχειρηματικότητας.

Η εξαγγελία του χεγκελιανού «τέλους της ιστορίας» με την οποία ο Φουκουγιάμα χαρακτήρισε το «πνεύμα» του κόσμου, είχε όλα τα συστατικά μιας ιδεολογίας της εποχής, μιας βιβλικής προφητείας: η διατύπωσή της σαν ένα παγκόσμιο όραμα, η μάχη της με ένα άλλο δαιμονοποιημένο παγκόσμιο όραμα (τον κομμουνισμό), η ηρωική νίκη (τέλος του Ψυχρού Πολέμου) και η ανάνηψη των απίστων. Η ιστορία πλησίαζε το στόχο της: τη νεο-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και ξεκινώντας από εκείνο το σημείο, χωρίς εχθρικούς ανταγωνιστές, το θέμα δεν ήταν πλέον ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, αλλά απλά η επιδιόρθωση, η διαχείριση και η βελτίωση του υπαρκτού κόσμου, αφού δεν υπήρχε καμία εναλλακτική απέναντι του.

Για τούτο δεν υπήρχε κανένας στρατηγικός λόγος για κάποιον αξιόμαχο αγώνα, αφού όλες οι απόπειρες για έναν καλύτερο κόσμο είχαν παραδοθεί μπροστά στο απαράβατο μέλλον της ανθρωπότητας που εκπροσωπούσε η παγκοσμιοποίηση. Ξεπήδησε τότε ένας παθητικός κονφορμισμός που κυρίευσε όλη την κοινωνία, και όχι μόνο τις πολιτικές και κυρίαρχες ελίτ αλλά και πλατιά κοινωνικά στρώματα που αποδέχτηκαν ηθικά την κυρίαρχη αφήγηση.

Σήμερα, ενώ σκάνε τα τελευταία πυροτεχνήματα της μεγάλης γιορτής του «τέλους της ιστορίας», φαίνεται πως όποιος βγήκε νικητής – η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση– πέθανε αφήνοντας τον κόσμο χωρίς σκοπό ή νικηφόρο ορίζοντα, δηλαδή χωρίς κανέναν ορίζοντα.

Ο Τραμπ δεν είναι ο μπόγιας της πανηγυρικής ιδεολογίας του ελεύθερου επιχειρείν, αλλά ο θεσμικός γιατρός στον οποίο πέφτει το καθήκον να επισημοποιήσει τον παράνομο θάνατο. Τα πρώτα σοβαρά παραπατήματα της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης φανερώνονται στις αρχές του 21ου αιώνα στη Λατινική Αμερική, όταν εργάτες, προλετάριοι των πόλεων και εξεγερμένοι ιθαγενείς αρνούνται τη δήθεν νομοτέλεια του τέλους της ιστορίας και συσπειρώνονται για να πάρουν την κρατική εξουσία.

Συγκροτώντας κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και μαζικές δράσεις, οι προοδευτικές και επαναστατικές κυβερνήσεις συγκροτούν μια ποικιλία μετα-νεοφιλελεύθερων επιλογών, αποδεικνύοντας πως η ελεύθερη αγορά είναι μια οικονομική διαστροφή, που είναι εφικτό να αντικατασταθεί από μορφές οικονομικής διαχείρισης πολύ πιο αποτελεσματικές για τη μείωση της φτώχειας, για τη δημιουργία ισότητας και για την ώθηση της οικονομικής ανάπτυξης. Με τον τρόπο αυτό το «τέλος της ιστορίας» αρχίζει να φαίνεται σαν μια παράξενη παγκόσμια απάτη και ξανά ο τροχός της ιστορίας – με τις αμέτρητες αντιφάσεις και τα προβλήματα του – ξαναρχίζει να γυρίζει.

Στη συνέχεια, το 2009, στις ΗΠΑ το μέχρι τότε υποτιμημένο Κράτος, που είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού θεωρούμενο σαν εμπόδιο για το ελεύθερο επιχειρείν, χρησιμοποιείται σαν μαγικό μαντζούνι από τον Ομπάμα, προκειμένου να κρατικοποιήσει εν μέρει τις τράπεζες και να σώσει από τη χρεωκοπία τους τραπεζίτες. Η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, σπονδυλική στήλη της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης του κράτους, γίνεται σκόνη λόγω της αδυναμίας της να διαχειριστεί τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Στη συνέχεια έρχεται η κάμψη της παγκόσμιας οικονομίας αλλά, ιδιαίτερα, του εμπορίου των εξαγωγών.

Στη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών ενώ αυτό είχε διπλασιαστεί σε σχέση με το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ, μετά το 2012 μετά βίας κατορθώνει να το φθάσει. Μετά το 2015 είναι πλέον πολύ μικρότερο από αυτό, έτσι ώστε η απελευθέρωση των αγορών δεν αποτελεί πλέον την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας ούτε την «απόδειξη» του ανίκητου της νεοφιλελεύθερης ουτοπίας.

Τέλος, οι Άγγλοι και Βορειοαμερικανοί εκλογείς κάνουν να γύρει η εκλογική ζυγαριά προς μια επιστροφή στα προστατευτικά κράτη – κι αν είναι μπορετό προικισμένα με τείχη –, και κάνουν ορατή την αδυναμία, πλανητικών πλέον διαστάσεων, αντιμετώπισης της καταστροφής της οικονομικής κατάστασης της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που έχει προκαλέσει η ελεύθερη παγκόσμια αγορά.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση δεν εμφανίζεται πια σαν ο παράδεισος των λαϊκών προσδοκιών ή η υλοποίηση της επιθυμητής οικογενειακής ευημερίας. Οι ίδιες χώρες, τα ίδια κοινωνικά στρώματα που ανέμιζαν τις σημαίες της στις προηγούμενες δεκαετίες μετατράπηκαν στους πιο ορκισμένους αντιπάλους της. Έχουμε μπροστά μας τον θάνατο μιας από τις μεγαλύτερες ιδεολογικές απάτες των τελευταίων αιώνων.

Ωστόσο καμιά κοινωνική ματαίωση δεν μένει χωρίς τιμωρία. Υπάρχει ένα ηθικό κόστος που τη στιγμή αυτή δεν φωτίζει άμεσες εναλλακτικές, – αυτό είναι το δύσβατο μονοπάτι της πραγματικότητας – αλλά αντίθετα τις αποκλείει τουλάχιστον για την ώρα.

Είναι γεγονός ότι, στον θάνατο της παγκοσμιοποίησης σαν συλλογικό φαντασιακό, δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα μια εναλλακτική ικανή να προσελκύσει και να προσανατολίσει την επιθυμία και την ελπίδα για καλύτερη ζωή που θα κινητοποιούσαν τους πληγέντες λαούς Η παγκοσμιοποίηση σαν πολιτική ιδεολογία, θριάμβευσε πάνω στα ερείπια του ηττημένου Κρατικού Σοσιαλισμού, δηλαδή, της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, του μοναδικού κόμματος και στη σχεδιασμένη οικονομία από τα πάνω.

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έκανε εμφανή αυτήν τη συνθηκολόγηση. Κι έτσι στο συλλογικό φαντασιακό του πλανήτη απέμεινε μόνο ένας δρόμος, μόνο ένα παγκόσμιο πεπρωμένο. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δείχνουν ωστόσο πως και αυτό το πεπρωμένο που περιστασιακά θριάμβευσε, πέφτει, ξεψυχάει. Δηλαδή η ανθρωπότητα μένει χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική, χωρίς βεβαιότητες. Όμως δεν πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας» – όπως προέβλεπαν οι νεοφιλελεύθεροι – αλλά το τέλος του «τέλους της ιστορίας». Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ιστορία.

Αυτό που σήμερα έχει απομείνει στις καπιταλιστικές χώρες είναι μια αδράνεια, μια έλλειψη πεποιθήσεων που όμως δεν παραπλανά, ένας σωρός από σάπιες ψευδαισθήσεις, και για μερικούς απολιθωμένους γραφιάδες, η νοσταλγία της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης που δεν φωτίζει τη μοίρα τους πια.

Κι έτσι, με την ήττα του Κρατικού Σοσιαλισμού και την αυτοκτονία του νεοφιλελευθερισμού, ο κόσμος μένει χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον, χωρίς κινούσες ιδέες.

Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας, όπου, όπως προμηνούσε εύστοχα ο Σαίξπηρ «κάθε τι στερεό διαλύεται στον αέρα». Όμως ακριβώς γι αυτό, είναι και μια δυνητικά πολύ γόνιμη εποχή, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν κληρονομημένες σιγουριές στις οποίες να μπορούμε να γαντζωθούμε για να βάλουμε σε τάξη τον κόσμο. Τέτοιες σιγουριές οφείλουμε να οικοδομήσουμε με τα χαοτικά σωματίδια αυτού του νέου κοσμικού νεφελώματος που άφησε πίσω του το τέλος των περασμένων αφηγημάτων. Ποιο θα είναι το καινούριο μέλλον που θα βάλει σε λειτουργία τα κοινωνικά πάθη;

Αδύνατον να το προβλέψουμε με σιγουριά. Όλες οι εκδοχές είναι πιθανές, ακόμη και το «τίποτα» που κληρονομήσαμε. Τα κοινά αγαθά, ο κοινοτισμός, ο κομμουνισμός, είναι ορισμένες από αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να γεννηθούν από τη συγκεκριμένη δράση των ανθρώπων, που εμπεριέχονται στην αδιάρρηκτη μεταβολική τους σχέση με τη φύση. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία που να μπορεί να αφήσει στην άκρη την ελπίδα.

Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που να μην εγγράφεται σε έναν ορίζοντα, κι εμείς είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι να οικοδομήσουμε έναν τέτοιο ορίζοντα – προοπτική.

Αυτό είναι το κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων και αυτό το κοινό χαρακτηριστικό μπορεί να μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε ένα νέο μέλλον, διαφορετικό από τον παραπαίοντα καπιταλισμό που μόλις απώλεσε την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

*Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, είναι ένας σημαντικός αριστερός πολιτικός και διανοητής στη Λατινική Αμερική, αντιπρόεδροςτης Βολιβίας από το 2006. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες.

ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/

http://resaltomag.blogspot.gr/2017/01/blog-post_31.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο Χαρίλαος Χουλιάρας, ειδικός στην αγροοικολογία και μέλος του ΕΠΑΜ, αναπτύσσει στον Πέτρο Ιωάννου και την εκπομπή "Ακροβάτες του ονείρου" πτυχές, του υπό τελική διαμόρφωση προγράμματος του Μετώπου για την αγροτική οικονομία και την ανασυγκρότησή της.


Διαβάστε το ολόκληρο...

του Αλέξανδρου Ζέρβα

Την ώρα που στο προσκήνιο στήνεται για πολλοστή φορά το ίδιο κακοπαιγμένο σήριαλ περί της «επικείμενης καταστροφής του Grexit», δεν είναι πολύ δύσκολο για κάποιον υποψιασμένο να αντιληφθεί την πραγματική «κρυφή ατζέντα» πίσω από την όλη παραφιλολογία που διακινείται από εγχώριους και διεθνείς παράγοντες. Κι αυτό γιατί όλα δείχνουν πως η εν λόγω πίεση ένθεν κακείθεν έχει πλέον ως βασικό στόχο, εκτός όλων των άλλων, την απελευθέρωση (κανονικά και με το νόμο πια) των πλειστηριασμών, προφανώς ακόμη και της πρώτης κατοικίας.

Η μεθόδευση μοιάζει για μια ακόμη φορά αρκετά χοντροκομμένη, αλλά αμφιβάλλω αν κάποιος από τους πρωταγωνιστές θέλει να «κρυφτεί». Πρώτα λοιπόν έρχεται το ΔΝΤ μέσω απόρρητης έκθεσης (η οποία φυσικά «όλως τυχαίως» διέρρευσε στον κυριακάτικο τύπο) για να τονίσει την ανάγκη να γίνουν πρόσθετες μεταρρυθμίσεις στην ελληνική οικονομία, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να παραμείνει εντός της Ευρωζώνης. Ως μια από τις πιο «άμεσα αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», όπως σημειώνεται στην έκθεση, θεωρείται από τους ιθύνοντες του Ταμείου η αναθεώρηση του νομικού πλαισίου για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Μια μέρα αργότερα κάνει την εμφάνισή της η, γνωστή και μη εξαιρετέα, Moody’s για να βάλει κι....
αυτή ένα χεράκι. Σε ανάλυση της λοιπόν, δε χάνει την ευκαιρία να εκπέμψει «σήμα κινδύνου» για τις ελληνικές τράπεζες (ναι, αυτές που ανακεφαλαιοποιήθηκαν τρεις φορές στο πρόσφατο παρελθόν) εξαιτίας της καθυστέρησης της νομοθέτησης «συγκεκριμένων εργαλείων». Μεταξύ αυτών περίοπτη θέση έχει, όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην εν λόγω έκθεση, «η νομική προστασία τραπεζικών στελεχών που θα εγκρίνουν εταιρικές αναδιαρθρώσεις κι ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς». Βλέπετε, το οικονομικό κατεστημένο, διεθνές κι εγχώριο, είχε εδώ και πολύ καιρό σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια κι αυτό το «έγκλημα».

Όλα τα παραπάνω εκτυλίσσονται τη στιγμή που η κυβέρνηση Τσίπρα δείχνει να αντιλαμβάνεται πως, έτσι όπως τα έκανε, ουσιαστικά είναι δεμένη χειροπόδαρα. Η αδυναμία της να αντιδράσει έναντι των νέων απαιτήσεων των δανειστών διαφαίνεται άλλωστε, εκτός των άλλων, κι από τις φαεινές ιδέες που διακινούνται πέριξ του Μαξίμου, όπως αυτή της ψήφισης ενδεχόμενων νέων μέτρων από αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μόνο που την ώρα που στο κυβερνητικό επιτελείο αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, σχεδιάζοντας εκ νέου ατελέσφορες στρατηγικές «πολιτικής διαπραγμάτευσης», η ελληνική κοινωνία βαδίζει προς μια ακόμη θανάσιμη παγίδα.

Γιατί από την άλλη μεριά είναι προφανές πως θα επενδύσουν για μια ακόμη φορά στη δοκιμασμένη συνταγή του επαπειλούμενου Grexit. Ήδη ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μεγάλα οικονομικά think tank, διεθνή Μέσα αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βάζουν μετ’ επιτάσεως πλέον αυτό το ενδεχόμενο στο τραπέζι, εάν «δεν εφαρμοστούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Πλέον ξέρουμε ποιες είναι αυτές.

Καθαρός διάδρομος για τα «κοράκια» αναζητείται συνεπώς. Τα συγκεκριμένα funds ήδη «εργάζονται» εδώ κι αρκετούς μήνες σε ελληνικό έδαφος, οι τράπεζες πιέζουν για να ξεφορτωθούν τα κόκκινα δάνεια, ο Στουρνάρας απειλεί να μας ξαναβάλει να πληρώσουμε καμιά ανακεφαλαιοποίηση (πείτε το και bail in) αν δεν του κάνουν τη δουλειά. Ε, να μη σπρώξουν κι οι δανειστές κάπως την κατάσταση, απειλώντας πάλι με Grexit;

Έτσι για να ξαναφτιάξουν μια ακόμη παραλλαγή του γνωστού διλήμματος: είτε αρχίζετε πλειστηριασμούς ή έξω από το ευρώ. Μόνο που αμφιβάλλω πια πολύ κατά πόσο θα βρεθούν τόσοι πολλοί στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας (σε αντίθεση με την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου) πρόθυμοι να «μασήσουν» και σε αυτόν τον εκβιασμό.

από το «tvxs.gr»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα, στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση, 10 μέρες μετά την αποχώρηση του από τον προεδρικό θώκο, κάλεσε τους Αμερικανούς να διαδηλώνουν για την προάσπιση της δημοκρατίας, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε ένας εκπρόσωπος του.

Χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά στον διάδοχό του Ντόναλντ Τραμπ, ο εκπρόσωπος του Ομπάμα, Κέβιν Λούις ανέφερε ότι ο πρώην πρόεδρος χαιρετίζει "το βαθμό κινητοποίησης" στην χώρα, εν μέσω θύελλας αντιδράσεων για τις πολιτικές του Τραμπ όπως τα διατάγματα ενάντια στην μετανάστευση.
"Το γεγονός ότι οι πολίτες ασκούν το συνταγματικό τους δικαίωμα να συναθροίζονται και να κινητοποιούνται για να μεταφέρουν το μήνυμα τους στους εκλεγμένους αξιωματούχους είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να δούμε όταν οι αμερικανικές αξίες βρίσκονται σε κίνδυνο", πρόσθεσε.
"Αναφορικά με συγκρίσεις με την εξωτερική πολιτική του προέδρου Ομπάμα, όπως έχουμε ακούσει στο παρελθόν, ο πρόεδρος (Ομπάμα) βρίσκεται σε θεμελιώδη διαφωνία με την αντίληψη των διακρίσεων ενάντια σε άτομα εξαιτίας των πεποιθήσεων ή της θρησκείας τους», κατέληξε ο Λούις .
kathimerini

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τηλεφωνική επικοινωνία με στόχο τη συνεργασία επί του συριακού ζητήματος είχαν ο Ντόναλντ Τράμπ και ο Βλάντιμιρ Πούτιν, νωρίτερα σήμερα.
Οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Ρωσίας φαίνεται ότι κατέληξαν στη διαμόρφωση ομάδων εργασίας τόσο για τη Συρία όσο και για την επαναπροσέγγιση των δυο χωρών.

Όπως δήλωσε ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόβ, οι Πούτιν και Τραμπ συμφώνησαν να καταβάλουν προσπάθειες για να ανοικοδομήσουν τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και να συνεργαστούν στη Συρία.
Συγκεκριμένα, ο Λαβρόβ υποστήριξε ότι οι δύο χώρες θα πρέπει ακόμη να συμφωνήσουν για τον χρόνο και τις λεπτομέρειες των μελλοντικών επαφών που θα έχουν, ενώ δήλωσε ότι οι δύο χώρες θα πρέπει ακόμη να συμφωνήσουν για τον χρόνο και τις λεπτομέρειες των μελλοντικών επαφών που θα έχουν.
crisismonitor

Διαβάστε το ολόκληρο...

Με τον Κωστάκη Αντωνίου
Πρώτη φορά ηγέτης του ΑΚΕΛ επιχειρεί να ωραιοποιήσει δηλώσεις του Ερντογάν και να παρουσιάσει θέσεις επιφανών μελών της τουρκικής κυβέρνησης ότι δεν απηχούν τις θέσεις του Ερντογάν

Ο Άντρος Κυπριανού και ο Τουμάζος Τσιελεπής θα χρειαστεί να κάνουν δεύτερο ταξίδι στην Τουρκία, για να μπορέσουν να λύσουν κάποιες απορίες που δεν κατάφεραν να λύσουν κατά την προηγούμενη επίσκεψή τους στην Άγκυρα. Αυτή τη φορά πρέπει να επιδιώξουν πάση θυσία να δουν τον Ταγίπ Ερντογάν, διότι είναι ο πρώτος που μπορεί να τους λύσει εξάπαντος τις απορίες τους.

Στην πρώτη περίπτωση, ο Άντρος Κυπριανού επεχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από εμπρηστικές δηλώσεις του Ερντογάν και να πείσει τον λαό ότι ο Ερντογάν είχε, τάχατες, δηλώσει πως η Τουρκία δέχεται αποχώρηση όλων των κατοχικών στρατευμάτων της, εάν και η Ελλάδα αποδεχθεί απόσυρση των 950 στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ. Αν είναι ποτέ δυνατόν, ο σουλτάνος να είναι έτοιμος να ανταλλάξει 40 χιλιάδες κατοχικού στρατού του, έναντι 950 ανδρών της ΕΛΔΥΚ.

Στη δεύτερη περίπτωση, ο Άντρος Κυπριανού δήλωσε πως οι δηλώσεις Τουρκές είναι προσωπικές και δεν πιστεύει πως τις συμμερίζεται η τουρκική κυβέρνηση. Αν είναι ποτέ δυνατόν ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και ο Αντιπρόεδρος της Τουρκικής Κυβέρνησης να μην εκφράζουν θέσεις της κυβέρνησής τους, αλλά προσωπικές.

Διερωτόμαστε, πλέον, πού το πάει και τι θέλει να αποδείξει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ με αυτές τις δηλώσεις, οι οποίες και το δικό του πολιτικό κριτήριο αδικούν και την Τουρκία αποενοχοποιούν και το ίδιο το ΑΚΕΛ εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Είναι ποτέ δυνατόν, ο ηγέτης της δεύτερης πολιτικής δύναμης του τόπου να συμπεριφέρεται με τόση ανευθυνότητα, και να προσπαθεί να εφεύρει τέτοια γελοία επιχειρήματα ώστε να καλύψει, ποιους; Την κατοχική Τουρκία και την επιδρομική πολιτική της.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ πρέπει να ευρίσκεται σε απόγνωση. Και ευρισκομένη σε απόγνωση και σε πλήρη διάσταση με τη βάση του κόμματος, επιχειρεί με τέτοιες απαράδεκτες αποενοχοποιήσεις της Τουρκίας να συντηρήσει την επιζήμια πολιτική της και να την καταστήσει προσιτή στους ψηφοφόρους της. Στο τέλος δεν αντιλαμβάνεται ότι, με τέτοιες τοποθετήσεις, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να απομακρύνει περισσότερους ψηφοφόρους της και να πείσει ότι η πολιτική που ακολουθεί είναι επιζήμια για την εθνική υπόθεση...

Πέρυσι ο Άντρος Κυπριανού είχε μεταβεί στην Τουρκία και συνάντησε τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου και τον τότε πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου. Επέστρεψε και δήλωσε: «Τώρα γνωρίζουμε πού στεκόμαστε». Ποτέ, βεβαίως, δεν είπε στον λαό τι άκουσε από τους δύο Τούρκους αξιωματούχους. Ούτε εξήγησε «πού στεκόμαστε». Στην άκρη του γκρεμού, ή προ των πυλών της Γης της Επαγγελίας;

Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, ένας πολιτικός ηγέτης, ο οποίος έχει το προνόμιο να ενημερώνεται από πρώτο χέρι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Αμερικανίδα Πρέσβειρα (δύο φορές συναντήθηκε μαζί της από τον περασμένο Νοέμβριο, σημειώνοντας Χ με τον φιλοαμερικανό Πρόεδρο του ΔΗΣΥ), ήταν παρών στη Διάσκεψη της Γενεύης και είχε δικούς του ανθρώπους στα δύο Μον Πελεράν, έπρεπε να είχε σχηματίσει σαφή αντίληψη για την τουρκική αδιαλλαξία και τη συρρίκνωση των ελπίδων για λύση του προβλήματος. Έπρεπε να γνωρίζει «πού στεκόμαστε». Και να είναι προσγειωμένος και να διακρίνεται από ρεαλισμό.

Αδυνατεί. Είτε επιμένει να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις. Και ενώ αποενοχοποιεί την Τουρκία και φροντίζει να διατηρεί ακέραιες τις ελπίδες του ότι το Κυπριακό θα καταλήξει σε λύση, την ίδια στιγμή προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν τον Φεβρουάριο του 2018. Αναζητεί τον «διαλλακτικότερο» των ηγετών του ενδιάμεσου χώρου, με τον οποίο ελπίζει να καταλήξει σε συμφωνία στήριξής του.

Ουδόλως ενδιαφέρουν οι αναζητήσεις του ΑΚΕΛ. Αυτό κυρίως που προκαλεί μεγάλες ανησυχίες είναι η αναβάθμιση της ενδοτικότητάς του, σε βαθμό που ουδέποτε εκδηλώθηκε στο ΑΚΕΛ. Ούτε επί Δημήτρη Χριστόφια, ούτε πολύ περισσότερο επί Εζεκία Παπαϊωάννου.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι και πρωτοφανές και ανησυχητικό. Πρώτη φορά το ΑΚΕΛ φθάνει στο κατάντημα να ωραιοποιεί δηλώσεις του Ερντογάν και πρώτη φορά να χαρακτηρίζει θέσεις επιφανών στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης ότι δεν απηχούν την τουρκική κυβέρνηση. Το ΑΚΕΛ, στο παρελθόν, ωραιοποιούσε και «στεφάνωνε» Τουρκοκύπριους ηγέτες, αλλά ποτέ δεν επεχείρησε να ωραιοποιήσει θέσεις της Τουρκίας.

Διερωτόμαστε πλέον, πού θα σταματήσει ο Άντρος Κυπριανού;
sigmalive

Διαβάστε το ολόκληρο...

Το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης ιδρύει, με νομοσχέδιο που καταθέτει άμεσα στη Βουλή, την Ελληνική Διαστημική Υπηρεσία, όπως ενημέρωσε σε ανακοίνωση.

Πρόκειται για Ανώνυμη Εταιρεία, με την επωνυμία Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών (ΕΚΔΕ), η οποία έρχεται να καλύψει το μεγάλο έλλειμμα της χώρας μας στον τομέα.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, με την εκτόξευση φέτος του δορυφόρου Hellas Sat, δημιουργούνται σημαντικές εμπορικές ευκαιρίες, που θα αξιοποιηθούν από μια εταιρεία διαστημικής πολιτικής αντίστοιχη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Το ΕΚΔΕ θα αναλάβει τη μίσθωση -με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια- των διαθέσιμων αναμεταδοτών που δεν θα αξιοποιηθούν από το ελληνικό Δημόσιο (για στρατιωτικές, τηλεοπτικές και άλλες εφαρμογές). Επίσης, έχει ιδιαίτερη σημασία η αξιοποίηση των ερευνητικών και επιστημονικών εφαρμογών που προκύπτουν από πολιτικές για το διάστημα (π.χ. εφαρμογές πολιτικής προστασίας: παρακολούθηση Γης, πρόληψη και αντιμετώπιση πυρκαγιών, αυθαίρετης δόμησης κ.λπ.).

Επιπλέον, επισημαίνεται ότι το ΕΚΔΕ θα διασυνδεθεί ως κόμβος με σημαντικά ελληνικά και διεθνή ερευνητικά κέντρα, θα διασυνδέσει την έρευνα με την παραγωγή των ελληνικών επιχειρήσεων, θα διευκολύνει την αξιοποίηση εφαρμογών από την ΕΑΒ και τον Ελληνικό Στρατό, τη διεκδίκηση ερευνητικών προγραμμάτων και προγραμμάτων συμπαραγωγής οπλικών συστημάτων με τον Ελληνικό Στρατό, την ΕΑΒ και το ΝΑΤΟ, καθώς και την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για τη διαστημική έρευνα και τεχνολογία από την Ε.Ε. και διεθνείς διαστημικούς οργανισμούς. Η Ελλάδα θα επιδιώξει να καταστεί, επίσης, κέντρο προσέλκυσης εμπορικών εταιρειών που θα αιτούνται φάσμα στο διάστημα, κατά το πρότυπο άλλων χωρών (όπως η Κύπρος και η Μάλτα) οι οποίες αποκομίζουν σημαντικά τέλη.

«Πράττουμε το αυτονόητο. Γιατί είναι απλά αδιανόητο η χώρα μας να μη διαθέτει, σήμερα, διαστημική υπηρεσία. Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι, στο κοντινό παρελθόν και με ευθύνη των τότε κυβερνήσεων, "απεμπολήσαμε", ουσιαστικά, τα δικαιώματά μας στο διαστημικό φάσμα. Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες δεν διαθέτουν Οργανισμό που να αξιοποιεί εμπορικά, επιστημονικά και ερευνητικά τα δικαιώματά της, ούτε την πληθώρα ερευνητικών και επιστημονικών εφαρμογών και πόρων που διαθέτει ο Ευρωπαϊκός Διαστημικός Οργανισμός (European Space Agency). Είναι χαρακτηριστικό ότι: α) η Τουρκία έχει, πρόσφατα, δημιουργήσει το δικό της Οργανισμό Διαστημικής Πολιτικής, β) η Ελλάδα απλά απουσιάζει από τις συναντήσεις Υπουργών της Ε.Ε. αρμόδιων για τη διαστημική πολιτική και, γ) τα τελευταία 20 χρόνια, έχουμε δαπανήσει ως χώρα εκατοντάδες εκατομμύρια για τη συμμετοχή μας σε ευρωπαϊκά προγράμματα όπως –π.χ.- το Galileo, τα οποία δεν αξιοποιούμε, εξαιτίας της απουσίας εξειδικευμένου προσωπικού υψηλού επιπέδου που θα μπορεί να ανταποκρίνεται άμεσα για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου και την εκπροσώπηση σε επιτροπές της Ε.Ε. και του ΟΗΕ σχετικά με την ειρηνική χρήση του εξωατμοσφαιρικού διαστήματος», τόνισε o υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκος Παππάς.

πηγή



Διαβάστε το ολόκληρο...

Χιλιάδες αιτήσεις για αλλαγή φορολογικής έδρας εκκρεμούν στη ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού, όγκος που, σύμφωνα με εφοριακούς, δεν έχει προηγούμενο. Η φορολογική εγκατάλειψη της χώρας αποτελεί την έσχατη λύση που επιλέγουν πολλοί πολίτες της χώρας στο πλαίσιο της φοροασφαλιστικής καταιγίδας που θυμίζει ...πόλεμο!

Εκτός από την αλλαγή φορολογικής έδρας, εταιρικά σχήματα στα οποία μεταφέρονται περιουσιακά στοιχεία, εικονικά διαζύγια για φορολογικούς λόγους, αναζήτηση έμμεσων τρόπων αμοιβής, δημιουργία Ιδιωτικών Κεφαλαιουχικών Εταιρειών (ΙΚΕ), μεταφορά μέρους των δραστηριοτήτων σε τρίτες χώρες, περιορισμός στο ελάχιστο δυνατό των επίσημων συναλλαγών περιλαμβάνονται στις λύσεις που προσφέρονται σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες ως «καταφύγια» στο ασφαλιστικό «τσουνάμι» που ισχύει από 1.1.2017.

Επιπλέον, πολλοί διακόπτουν δραστηριότητες, κρίνοντας ότι δεν έχει νόημα να διατηρούν εργασίες από τις οποίες ποσοστό 60% καταλήγει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο κράτος.

Κάθε εβδομάδα πραγματοποιούνται εκατοντάδες ραντεβού στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπου εξειδικευμένες εταιρείες συμβούλων παρέχουν λύσεις για την καλύτερη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και φορολογικών υποχρεώσεων. Και εκεί που γίνονται «χρυσές» δουλειές είναι οι υπηρεσίες προς ελεύθερους επαγγελματίες που διατηρούν σχετικά υψηλά εισοδήματα και οι οποίοι βρίσκονται με μια τρομακτική αύξηση ασφαλιστικών εισφορών. Τέσσερα στα δέκα ραντεβού αφορούν την αναζήτηση φορολογικών και ασφαλιστικών λύσεων.

Δεκάδες στελέχη

Πρόκειται για εταιρείες συμβούλων στελεχωμένες με εξειδικευμένους δικηγόρους, πρώην τραπεζικά στελέχη με υπηρεσία στο private banking, πρώην στελέχη ελεγκτικών εταιρειών, διαχειριστές κεφαλαίων, οι οποίες παρουσιάζουν μεγάλο φάσμα λύσεων: επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο των υπηρεσιών (τεχνολογία, διαχείριση κεφαλαίων, τέχνη, μηχανικοί, γιατροί κ.ά.) μπορούν με μικρό κόστος να γίνουν φορολογικοί κάτοικοι άλλης χώρας, να αποκτήσουν εταιρείες σε ξένες χώρες και να μεταφέρουν δραστηριότητες στο εξωτερικό μειώνοντας αντίστοιχα τα δηλωμένα εισοδήματα στην Ελλάδα. Κύπρος, Μάλτα, Λουξεμβούργο και Ιρλανδία αποτελούν βασικές επιλογές για πολλούς επαγγελματίες.

Γιατρός που έγινε φορολογικός κάτοικος Κύπρου δέχεται στο γραφείο του στην Κύπρο ασθενείς δύο φορές την εβδομάδα και το υπόλοιπο διάστημα βρίσκεται στην Αθήνα, όπου συνεχίζει να προσφέρει υπηρεσίες, χωρίς παραστατικά, σε στενό κύκλο παλαιών ασθενών του.

Το νέο καθεστώς ασφαλιστικών εισφορών έχει οδηγήσει σε απόγνωση εταιρείες και ελεύθερούς επαγγελματίες. Θυγατρική τράπεζας που δραστηριοποιείται στον τομέα των αγορών έχει ειδοποιήσει από το τέλος του 2016 ότι θα συνεχίσει τη συνεργασία με εξωτερικούς συνεργάτες, μόνον αν διαθέτουν ΙΚΕ. Ο λόγος; Το 20%, τμήμα της ασφαλιστικής εισφοράς, πρέπει υποχρεωτικά να το καλύπτει ο εργοδότης για ελεύθερους επαγγελματίες που έχουν έναν ή μέχρι δύο εργοδότες.

Χιλιάδες αιτήσεις

Η γραφειοκρατία, οι υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, σε συνδυασμό με τους φόρους που επιβάλλονται σε ετήσια βάση, έχουν ωθήσει πολλούς πολίτες να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλες χώρες. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αιτήσεις που έχουν κατατεθεί και εκκρεμούν στη ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού είναι αρκετές χιλιάδες, σε επίπεδο που δεν έχει προηγούμενο. Ωστόσο, η γραφειοκρατία, ο υπερβάλλων ζήλος, στα όρια της καταστρατήγησης της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, των εφοριακών δημιουργούν προσχώματα στους φορολογουμένους που επιθυμούν να μεταφέρουν τη φορολογική τους έδρα. Στέλεχος του υπουργείο Οικονομικών αναφέρει ότι εφοριακός «έκοψε» φορολογούμενο επειδή του έλειπε μία ημέρα στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, ο φορολογούμενος είναι 182 ημέρες σε τρίτη χώρα, με αποτέλεσμα να απορριφθεί η αίτησή του και τα δικαιολογητικά. Βέβαια, αυτό δεν συμβαίνει εάν κάποιος μεταφέρει τη φορολογική του έδρα (εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις του νόμου) σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, καθώς δεν μπορούν να ελεγχθούν οι ημέρες παραμονής σε αυτή. Σημειώνεται ότι η ελληνική νομοθεσία δημιουργεί ακόμη και σε αυτό το θέμα τεράστια προβλήματα σε όσους επιθυμούν να «μεταγραφούν» φορολογικά σε άλλο κράτος.

Πάντως, ακόμη και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της εφορίας, δεκάδες χιλιάδες Ελληνες έχουν πάρει τις αποφάσεις τους εγκαταλείποντας τη χώρα και αδιαφορώντας για τις φορολογικές συνέπειες. Κάτι που εμπεριέχει μεγάλους κινδύνους σε περίπτωση ελέγχων. Για παράδειγμα, διατηρούν το φορολογικό τους προφίλ στην Ελλάδα, εργάζονται στο εξωτερικό, χωρίς να δηλώνουν τις αμοιβές αυτές στο ελληνικό Δημόσιο. Αφενός υπάρχει ο κίνδυνος να εντοπισθούν από τις ελληνικές αρχές, αφετέρου συνεχίζουν να φορολογούνται για τα τεκμαρτά εισοδήματά τους.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, όλοι όσοι κατοικούν στο εξωτερικό άνω των 183 ημερών φορολογούνται στην Ελλάδα μόνο για το εισόδημα που αποκτούν στη χώρα μας και όχι για το παγκόσμιο εισόδημά τους. Βασική προϋπόθεση είναι να έχουν δηλώσει στο μητρώο της ΔΟΥ τη μεταβολή της κατοικίας τους και τη χώρα όπου πλέον κατοικούν. Επίσης, πρέπει να ορίσουν στην Ελλάδα φορολογικό εκπρόσωπο.

Λογαριασμοί στο εξωτερικό

Δεν υπάρχει εταιρεία που να έχει σοβαρή υπόσταση, η οποία δεν έχει δημιουργήσει βάσεις εκτός Ελλάδος. Οχι μόνο για φορολογικούς λόγους, αλλά και για να επιβιώσει σε ακραίες συνθήκες κρίσεις, όπως αυτές που ζήσαμε το καλοκαίρι του 2015 με το πολυήμερο κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή κεφαλαιακών περιορισμών. Στελέχη τραπεζών σημειώνουν στην «Κ» ότι ο βασικός λόγος που οι επιχειρήσεις δεν κατέρρευσαν το καλοκαίρι του 2015 και οι επιπτώσεις των capital controls αποδείχθηκαν ηπιότερες ήταν ότι η συντριπτικά μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων είχε προετοιμαστεί για το κακό ανοίγοντας τραπεζικούς λογαριασμούς, δημιουργώντας θυγατρικές και μεταφέροντας εμπορικές δραστηριότητες σε άλλες χώρες. Βουλγαρία και Ρουμανία αποτελούν αξιόπιστα καταφύγια. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2015, όταν η χώρα μας φλέρταρε με τον εξοστρακισμό της από την Ευρωζώνη και οι καταθέσεις σημείωσαν νέα βουτιά 23%, στη Βουλγαρία αυξήθηκαν κατά 10% και στη Ρουμανία κατά 8%. Στο διάστημα 2008 - Ιούλιος 2016, οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες μειώθηκαν στο μισό (-46,1%), ενώ στη Βουλγαρία ενισχύθηκαν κατά 74,2% και στη Ρουμανία +50,5%.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Μιχάλη Α. Μελετίου
«Όποιος λείπει, λείπει τζ’ η μοίρα του» λέει μια παροιμία της Κύπρου. Όποιος είναι απών δηλαδή κατά τη διαμοίραση των πάσης φύσεως προσόδων ή κατά τη λήψη των αποφάσεων, χάνει το δικαίωμα της διεκδίκησης μέρους αυτών. Η μοίρα εδώ, έχει διπλή έννοα. Από τη μία είναι η μοίρα ως κομμάτι (βλέπε μοιρασιά) και από την άλλη είναι η μοίρα ως προδιαγραφόμενη πορεία στον χρόνο, σχετιζόμενη με τις χαρές και τις λύπες που αυτή η πορεία θα επιφυλάσσει.

Το θέμα της παρουσίας ή της απουσίας στην πολιτική ζωή έχει μεγάλη σημασία. Για παράδειγμα, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, άπαντες σχεδόν οι πολιτικοί ήθελαν να συσχετίσουν τις υπάρξεις τους με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Ήταν όλοι εκεί! Όλοι πάλεψαν κατά της Χούντας! Όλοι συνέβαλαν αγωνιστικά στον διωγμό της! Είχαν επομένως και αυτοί ένα μερίδιο (η μοίρα που λέγαμε πριν) στην «επανάσταση». Άρα, δικαιούνται να έχουν ως πεπρωμένο (=η κατάληξη της μοίρας κατά την δεύτερη της έννοια) την αέναή τους παρουσία στην πολιτική ζωή του τόπου. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί για χάριν της ιστορικής αληθείας, ότι το Πολυτεχνείο έγινε τον Νοέμβριο του 1973, ενώ η Χούντα έπεσε (ουσιαστικά από μόνη της) τον Ιούλιο του 1974 ως αποτέλεσμα της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο.

Κάθε επανάσταση όμως, για να τελεσφορήσει, απαιτεί θυσίες πολλές. Και σε αυτές τις θυσίες μεγαλύτερο ειδικό βάρος στην πιλάντζα (=η ζυγαριά στην κυπριακή) της ιστορίας κατέχει το αίμα των νεκρών. Η εποχή μας, είναι η εποχή της παράνοιας και της αντιστροφής των όρων. Παντού κυριαρχεί η προστυχιά των ειδώλων. Σχεδόν τα πάντα είναι εικονικά, ανύπαρκτα, ψεύτικα. Ζούμε ζωές μέσα από οθόνες υπολογιστών, μέσα από κινητά, μέσα από μια νιρβάνα ετεροπροσδιορισμού ξιπασιάς και φαινομενικής χλιδής. Απατηλά είδωλα στον βωμό της νωθρότητας και του διανοητικού ευνουχισμού. Έχει ωστόσο και η δική μας εποχή τους νεκρούς της. Και είναι αναρίθμητοι. Και είναι χωρίς τάφους με σκαλιστούς σταυρούς. Είναι οι νεκροί που δεν γεννήθηκαν ποτέ. Είναι αυτοί που δεν πρόλαβαν ούτε καν να γίνουν ένα όνομα στα κατάστιχα κάποιου ληξιαρχείου. Είναι τα παιδάκια που δεν ήρθαν ποτέ στον κόσμο. Αυτά που χάριν της απάτης των ειδώλων, έλειψε η μοίρα τους χωρίς καν να τους δοθεί η ευκαιρία να την διεκδικήσουν. Κάπως έτσι όμως, μπαίνει η ταφόπλακα των λαών…

Σήμερα, αρκετές χιλιάδες ελληνόπουλα, παρότι εν καιρούς απείρως πιο ευνοϊκούς σε σχέση με άλλες εποχές, χάνουν τις ζωές τους προτού καν γεννηθούν. Ο δήμιος τους όμως δεν είναι βέβαια ούτε η πείνα, αλλά ούτε και η έλλειψη των χρημάτων ή οι κακουχίες των ημερών. Δήμιός τους είναι οι πιεστικοί παππούδες, οι πατεράδες της μιας βραδιάς αλλά και δυστυχώς, οι ίδιες τους οι μητέρες. Το αγιασμένο θηλυκό σώμα που φέρει τους μαστούς της θρέψης, υποκύπτει στις προσωπικές αδυναμίες, στην ελαφρότητα των εφήμερων απολαύσεων, στις πιέσεις τρίτων, αλλά και στις προσταγές μιας βρώμικης κοινωνίας. Υποκύπτει και αποφασίζει να διακόψει την κύηση…

Πέραν των προσωπικών όμως παραμέτρων, πέραν των ηθικών φραγμών ή πεποιθήσεων, υπάρχει και η ωμή γεωπολιτική παράμετρος που περικλείει μέσα της τα πάντα. Είναι προφανές ότι για να είσαι παρών στις γεωπολιτικές εξελίξεις, πρέπει πρώτα να υπάρχεις! Το να ζεις, είναι απείρως σημαντικότερο από το να έχεις λεφτά, πετρέλαια, κανόνια ή αεροπλάνα. Χωρίς ανθρώπους, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Είναι ωστόσο σαφές, ότι εμείς οι Έλληνες, στο άμεσο μέλλον, κινδυνεύουμε να υποστούμε μια οδυνηρή συρρίκνωση του πληθυσμού μας. Εάν κατοικούσαμε σε έναν τόπο χωρίς καμία γεωπολιτική αξία, ίσως αυτό να μην αποτελούσε κανένα πρόβλημα. Δεν είμαστε όμως μόνοι. Ζούμε σε μια γειτονιά που τυγχάνει να είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό γήινο και θαλάσσιο περιφερειακό κράσπεδο ανάμεσα στους αντιμαχόμενους ισχυρούς πόλους του πλανήτη. Ήδη, τα τελευταία χρόνια ζούμε πολλές ιδιόμορφες συγκρούσεις (οικονομικές, εδαφικές, μεταναστευτικές) που ως απώτερο στόχο έχουν την ανακατανομή της ισχύος ανάμεσα στους ισχυρούς αφέντες της περιοχής μας.

Μία χώρα με υποπληθυσμό, στερείται εργατικών και μαχητικών χεριών, δεν εκδηλώνει πλήρη εκμετάλλευση του πλούτου της και διακινδυνεύει να πληγεί από μαζική εισροή μεταναστών ή την υποταγή της σε ισχυρότερο αντίπαλο.

Χρειαζόμαστε επειγόντως χέρια, πόδια και κεφάλια ελληνικά ούτως ώστε να παλέψουμε για την αυριανή μας επιβίωση. Χωρίς αυτά, η οικονομία (αφού αυτή είναι που μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας) δεν ανακάμπτει ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια.

Από τα ανωτέρω, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι αποτελεί ύψιστο εθνικό συμφέρον η άμεση εξάσκηση μιας σοβαρής πληθυσμιακής πολιτικής που, μέσα σε αυτήν, θα περιλαμβάνεται οπωσδήποτε και μια εμπνευσμένη προσπάθεια αποτροπής των διακοπών κυήσεως. Ίσως, εάν δοθούν υπολογίσιμα κίνητρα για τεκνοποιία και εάν το κράτος γίνει έμπρακτος αρωγός σε μονογονεϊκές οικογένειες ή σε ανήλικες μητέρες, τότε, ενδεχομένως, πολλοί από αυτούς τους αγέννητους νεκρούς, να γεννηθούν και να συνεισφέρουν αργότερα με παραγωγικό τρόπο στην ευημερία μας.

Είναι γεγονός ότι ως κράτος και ως πολίτες, έχουμε αποτύχει παταγωδώς σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Είμαστε σε πλήρη τρικυμία εν κρανίω. Το ενθαρρυντικό είναι ότι πολλές φορές κατά την μακραίωνη μας ιστορία, έχουμε βρεθεί σε αυτά, αλλά και σε χειρότερα χάλια και εν τέλει, κάποτε ανακάμπταμε. Το δυσοίωνο είναι ότι μόνον σήμερα κινδυνεύουμε από ολιγανθρωπία και από πληθυσμιακή γήρανση.

Ίσως, εάν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί για μερικά χρόνια ακόμα, και με τους ρυθμούς των μεταναστευτικών κυμάτων που παρατηρούνται στη χώρα μας σε συνδυασμό με την καταφανή ανικανότητα των εφαρμοζόμενων εθνικών στρατηγικών για την επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν, η εθνολογική σύσταση του κράτους μας να αλλοιωθεί πλήρως.
Υπό αυτές τις συνθήκες όμως, είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι μέρες ζωής του έθνους μας, θα είναι μετρημένες.

Και όπως επισημάναμε στην αρχή: «όποιος λείπει, λείπει τζ’ η μοίρα του».
Πηγή: http://www.dotnews.gr/oi-agennitoi-nekroi/

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο Λίβανος ετοιμάζεται αν δημοπρατήσει άδειες για τη διεξαγωγή ερευνών με στόχο την εξεύρεση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε μια θαλάσσια περιοχή στα σύνορα των δυο χωρών την οποία το εβραϊκό κράτος θεωρεί δικιά του, με αποτέλεσμα να εγείρονται φόβοι κλιμάκωσης της κατάστασης.

Αναμένεται η πρόσκληση και άλλων εταιριών να συμμετάσχουν καταθέτοντας προτάσεις για την έρευνα και ανάπτυξη πέντε συνολικά μπλοκ έχοντας ορίσει το διάστημα 2 Φεβρουαρίου με 31 Μαρτίου για την κατάθεση των προσφορών και την κυβέρνηση να ανακοινώνει τους νικητές στις 15 Νοεμβρίου.
Η απόφαση της κυβέρνησης του Λιβάνου τερματίζει μια τριετή περίοδο απραξίας που έφερε τη χώρα πίσω σε σχέση με όσα έκαναν το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Κύπρος, που επίσης διαθέτουν σοβαρά κοιτάσματα στην ευρύτερη περιοχή και πλέον αναμένεται να διαπιστωθεί πως θα εξελιχθεί η διαδικασία.
Σεισμικές έρευνες που έχουν διεξαχθεί αποκαλύπτουν, ότι η χώρα θα μπορούσε να διαθέτει 96 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου και 850 εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, τα οποία καταρχήν θα αντιμετωπίσουν το σοβαρό πρόβλημα της χώρας σε ενεργειακή τροφοδοσία και δευτερευόντως θα επιτρέψει την αποκόμιση σοβαρών κερδών, με την προώθηση των αγαθών στις διεθνείς αγορές.

Αυτό θα επιτρέψουν τη μείωση του δημοσίου χρέους το οποίο είναι το μεγαλύτερο στον αραβικό κόσμο ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, σε μια χώρα ιδιαιτέρως πιεσμένη, που φιλοξενεί ήδη ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από τον αιματηρό εμφύλιο στη γειτονική Συρία.

Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών, Εμανουέλ Ναχσόν δήλωσε, ότι η χώρα του παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, προσθέτοντας ότι το Ισραήλ θα διασφαλίσει την προστασία των συμφερόντων του σε θαλάσσιες περιοχές στις οποίες πιστεύει ότι έχει δικαιοδοσία και ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα…

defence-point

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Σταύρου Λυγερού

Σε παρτίδα πόκερ για τρεις εξελίσσεται η ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης, με τον χρόνο να τρέχει αντιστρόφως και σε βάρος της Ελλάδας. Όπως αναμενόταν, η εσωτερική μάχη στους κόλπους του ευρωιερατείου έληξε με την επικράτηση του Βερολίνου. Τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, η Κομισιόν υποχρεώθηκε να συνταχθεί με τη θέση ότι η παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα είναι «αδιαπραγμάτευτη», όπως είπε ο Ντάισελμπλουμ. Το επόμενο βήμα των Ευρωπαίων ήταν αναπόφευκτο. Για να δελεάσουν το Ταμείο, υιοθέτησαν την απαίτησή του για από τώρα νομοθέτηση μείωσης των συντάξεων και του αφορολόγητου μετά το 2018. Μόνη εξαίρεση ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Σαπέν, ο οποίος και εξέφρασε δημοσίως τη διαφωνία του.

Ο Τσακαλώτος πήγε στο Eurogroup με το επιχείρημα της δημοσιονομικής υπεραπόδοσης το 2016 και με δύο εναλλακτικές προτάσεις ως προς τις απαιτήσεις του ΔΝΤ:

• Πρώτον, την επέκταση ισχύος του δημοσιονομικού κόφτη και στο 2019 με συγκεκριμενοποίηση των δυνητικών περικοπών. Η Αθήνα άφησε να εννοηθεί ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί επέκταση και στο 2020.

• Δεύτερον, πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για τρία χρόνια μετά το 2018, ή 3% για πέντε χρόνια. Η προσπάθειά του να διαπραγματευθεί, όμως, έπεσε στο κενό.

Η από τώρα νομοθέτηση μέτρων ύψους 4,2-4,5 δισ. ετέθη στην ελληνική πλευρά όχι ως θέση προς διαπραγμάτευση, αλλά ως τελεσίγραφο. Για την ακρίβεια, το ευρωιερατείο είναι διατεθειμένο να προσφέρει στην κυβέρνηση Τσίπρα μόνο ένα φύλλο συκής. Πιο συγκεκριμένα, η από τώρα νομοθέτηση της μείωσης των συντάξεων και του αφορολόγητου να συνοδευθεί με μία κοινή δήλωση ότι εάν μετά το 2018 δεν προκύψουν αποκλίσεις οι παραπάνω μειώσεις δεν θα εφαρμοσθούν.
Όπως είναι προφανές, η πρόταση αυτή δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα του Τσίπρα. Υπενθυμίζουμε ότι προ ημερών, σε συνέντευξή του, διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να νομοθετηθούν εκ των προτέρων πρόσθετα μέτρα. Τη θέση αυτή συνεχίζουν να προβάλλουν τα κυβερνητικά στελέχη, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι η απαίτηση των δανειστών αντίκειται και στο ελληνικό Σύνταγμα και στην ευρωπαϊκή πρακτική. Δεν έχουν άδικο, αλλά τα αυτιά του Eurogroup δεν ιδρώνουν.

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι για να κλείσει η 2η αξιολόγηση δεν αρκεί η Αθήνα να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών για τα εναπομείναντα ζητήματα (ομαδικές απολύσεις, αλλαγές στην αγορά ενέργειας, λειτουργία του Υπερταμείου, κόκκινα δάνεια κλπ). Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, η ελληνική πλευρά είναι διατεθειμένη να κάνει βήματα πίσω για να επιτύχει συμφωνία στα παραπάνω ζητήματα. Δεν το έπραξε μέχρι τώρα, επειδή επιδιώκει μία λύση-πακέτο.

Λύση που να περιλαμβάνει και ένα συμβιβασμό όσον αφορά τις απαιτήσεις του ΔΝΤ και έναν από τώρα προσδιορισμό των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους (θα εφαρμοσθούν μετά το 2018), ώστε να διευκολυνθεί η συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και στη συνέχεια η επιστροφή στις αγορές.
Από την πλευρά τους, οι δανειστές έχουν θέσει το τελεσίγραφό τους και η μόνη απάντηση που περιμένουν είναι “ναι σε όλα”. Προς το παρόν τουλάχιστον ο Τσίπρας αντιστέκεται. Τις επόμενες ημέρες θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για να διαπραγματευθεί με σκοπό την υπέρβαση του διαφαινόμενου αδιεξόδου. Η απουσία έστω και μίας προκαταρκτικής πολιτικής συνεννόησης, όμως, καθιστά άνευ αντικειμένου την επιστροφή των θεσμών στην Αθήνα.

Στο Μαξίμου ελπίζουν πως τελικώς ούτε οι Γερμανοί θα διακινδυνεύσουν την αναζωπύρωση της ελληνικής κρίσης σε μία πολιτικά κρίσιμη περίοδο για το μέλλον της Ευρώπης, λόγω των εκλογών στην Ολλανδία, στη Γαλλία και στη Γερμανία. Το εάν το Βερολίνο τελικώς θα διαπραγματευθεί ένα συμβιβασμό ή θα εμμείνει στην ανελαστική θέση του θα φανεί το επόμενο διάστημα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πάντως, η κυβέρνηση έχει προειδοποιηθεί από την Κομισιόν να μην αφήσει να περάσει ο Φεβρουάριος χωρίς συμφωνία και να μην υποτιμήσει τη γερμανική αδιαλλαξία.

Εκτός από την ελληνική πλευρά, η οποία βρίσκεται στη μέγγενη, σε κατάσταση πολιτικού αυτοεγκλωβισμού έχει περιέλθει και το Βερολίνο. Υπενθυμίζουμε ότι τα Κοινοβούλια της Γερμανίας, της Ολλανδίας ψήφισαν τη δανειακή σύμβαση με όρο την πλήρη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Το 2010 το Ταμείο έκανε εκπτώσεις στους κανόνες του για να εξυπηρετήσει την Ευρωζώνη. Διαπιστώνοντας την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος, όμως, έχει εδώ και καιρό σκληρύνει τη στάση του και προς τις δύο πλευρές. Από την Αθήνα απαιτεί να εφαρμόσει πρόσθετα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα (μείωση συντάξεων και αφορολόγητου). Από την Ευρωζώνη ζητάει γενναία ελάφρυνση του ελληνικού χρέους το ταχύτερο δυνατόν. Θεωρεί, μάλιστα, προϋπόθεση για να σταθεί στα πόδια της η ελληνική οικονομία τα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 να μην υπερβαίνουν το 1,5% του ΑΕΠ.

Τον περασμένο Μάιο, για να κλείσει η 1η αξιολόγηση, το ΔΝΤ είχε μεταξύ των άλλων απαιτήσει να νομοθετηθεί εκ των προτέρων η μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου για να καλυφθεί υποτιθέμενο δημοσιονομικό κενό μέχρι το 2018. Τότε, είχε βρεθεί η συμβιβαστική λύση της θεσμοθέτησης του κόφτη, ο οποίος θα ενεργοποιηθεί εάν προκύψει απόκλιση από τους στόχους. Τον περασμένο Μάιο, ο Τόμσεν είχε ζητήσει και ελάφρυνση του χρέους. Είχε, όμως, και σ’ αυτό το επίπεδο συμβιβασθεί. Στην πραγματικότητα, εκείνος ο συμβιβασμός και για τα δύο σκέλη των απαιτήσεων του ΔΝΤ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από χρονική μετάθεση του προβλήματος.
Τώρα που βρίσκεται στο τραπέζι το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, το Ταμείο έχει επαναφέρει με μεγαλύτερη ένταση τις απαιτήσεις του και προς τις δύο πλευρές. Αφενός για εκ των προτέρων νομοθέτηση πρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων ύψους 4,2-4,5 δισ., αφετέρου για γενναία ελάφρυνση του χρέους και για χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Στο πρόσφατο Eurogroup, οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν την απαίτηση του ΔΝΤ η Ελλάδα να νομοθετήσει τη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου. Αυτό, όμως, είναι αμφίβολο εάν αρκεί για να εξασφαλίσουν την πλήρη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα, όπως επιδιώκουν. Παρά τις πληροφορίες ότι στην τελευταία συνάντηση Σόιμπλε-Λαγκάρντ προέκυψε συμφωνία, το χάσμα που χωρίζει τις δύο πλευρές παραμένει αγεφύρωτο.

Το Ταμείο επιμένει στους όρους που θέτει και για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και για το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018. Όροι που κινούνται στον αντίποδα των αντίστοιχων θέσεων της Γερμανίας και των χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις πληροφορίες για το περιεχόμενο των δύο εκθέσεων που θα τεθούν προς έγκριση στις 6 Φεβρουαρίου στο Συμβούλιο του ΔΝΤ.

Το ελληνικό χρέος χαρακτηρίζεται «εξαιρετικά μη βιώσιμο» και ζητούνται δραστικά μέτρα. Αναφέρεται, μάλιστα, ότι ακόμα και εάν εφαρμοσθούν κατά γράμμα οι απαιτήσεις του Σόιμπλε (ζητάει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% από το 2018 μέχρι και το 2027), το χρέος δεν πρόκειται να καταστεί βιώσιμο. Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η εκτίμηση ότι ακόμα και εάν η Ελλάδα εφάρμοζε όλες τις μεταρρυθμίσεις, δεν θα μπορούσε να εισέλθει σε τροχιά ανάπτυξης, χωρίς γενναία ελάφρυνση του χρέους.

Το εν εξελίξει πολιτικό αυτό παίγνιο, λοιπόν, δεν είναι μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της. Είναι τριγωνικό. Ακόμα και εάν η κυβέρνηση Τσίπρα αποδεχόταν όλα όσα της ζητούν, το πρόβλημα δεν θα λυνόταν. Για να εκβιάσει την κατάσταση, μάλιστα, προ ημερών ο Σόιμπλε, στηριζόμενος σε σχετική πρόβλεψη της συμφωνίας του 2015, είχε δηλώσει ότι εάν το ΔΝΤ φύγει, το ελληνικό πρόγραμμα θα καταρρεύσει.

Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αρχίσουν από την αρχή διαπραγματεύσεις με τον ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) για ένα 4ο Μνημόνιο και μία 4η δανειακή σύμβαση, που θα πρέπει να εγκριθούν από το γερμανικό Κοινοβούλιο. Έσπευσε, μάλιστα, να προσθέσει ότι δεν το συστήνει, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι δεν πρόκειται να εγκριθεί.

Εκτός αυτού, όσο καθυστερεί το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης τόσο η Ελλάδα θα παραμένει αποκλεισμένη και από τη 2η φάση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Σύμφωνα με ανώτατη κυβερνητική πηγή, ο Ντράγκι έχει στείλει μήνυμα στην Αθήνα ότι η συνεδρίαση της 9ης Μαρτίου δεν είναι όριο. Το Συμβούλιο της ΕΚΤ μπορεί να εντάξει την Ελλάδα σε επόμενη συνεδρίασή του, εάν, βεβαίως, έχει κλείσει η 2η αξιολόγηση.

Μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να επιδίωξε την αποχώρηση του Ταμείου από το ελληνικό πρόγραμμα, αλλά, όπως δείξαμε παραπάνω, δεν είναι αυτή που θα αποφασίσει σχετικά. Το ζήτημα αυτό θα κριθεί από την αναμέτρηση του Βερολίνου με το ΔΝΤ. Και σ’ αυτή την αναμέτρηση η αδύναμη πλευρά είναι οι Μέρκελ και Σόιμπλε, επειδή έχουν αυτοπαγιδευθεί.

Ενώ έχουν αναγάγει τη συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα σε απαράβατο όρο, απορρίπτουν κατηγορηματικά τις απαιτήσεις του για ελάφρυνση του χρέους και χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Αρνούνται ακόμα και να προσδιορίσουν από τώρα τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης, παρότι χωρίς αυτά δεν είναι δυνατή η εκτίμηση για τη βιωσιμότητα του χρέους σε βάθος χρόνου. Με άλλα λόγια, δημιουργούν οι ίδιοι συνθήκες αδιεξόδου.

Στριμωγμένος και ο ίδιος, ο Σόιμπλε προ ημερών επέρριψε εκ των προτέρων την ευθύνη του αδιεξόδου στην Αθήνα, ισχυριζόμενος ότι εάν το ΔΝΤ εγκαταλείψει το ελληνικό πρόγραμμα αυτό θα οφείλεται στην ασυνέπεια της κυβέρνησης Τσίπρα. Αντιθέτως, το Ταμείο ανακοίνωσε ότι το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης εξαρτάται από τους Ευρωπαίους. Για τους λόγους που προαναφέραμε, άλλωστε, δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται και δεν το κρύβει.

Εκτός αυτού, η Λαγκάρντ είναι υποχρεωμένη να περιμένει από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση να δώσει το στίγμα των προθέσεών της. Προς το παρόν, ο Τραμπ “τζαρτζάρει” πολιτικά τη Γερμανία, γεγονός που προκαλεί μεγάλη νευρικότητα στο Βερολίνο. Η Μέρκελ επιχειρεί να ρίξει γέφυρες προς το νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει φέρει αποτέλεσμα. Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος αμφισβητεί το δόγμα ότι οι ΗΠΑ έχουν συμφέρον από μία ισχυρή ΕΕ με ηγέτη μία ισχυρή Γερμανία. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που πηγή στην Ουάσιγκτον εκτιμάει ότι η τάση του Τραμπ δεν είναι να ωθήσει το Ταμείο προς ένα συμβιβασμό με τη Γερμανία και την Ευρωζώνη.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει ο Τσίπρας όταν, όπως προβλέπεται, σε μερικές ημέρες διαπιστώσει ότι το τελεσίγραφο του Eurogroup δεν αλλάζει. Προς το παρόν, η κυβέρνηση δηλώνει σ’ όλους τους τόνους πως θα επιτύχει ένα συμβιβασμό και δεν έχει σχέδιο Β. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, όμως, έχουν ήδη αρχίσει σε στενό κύκλο στου Μαξίμου οι πρώτες συζητήσεις για το πώς θα αντιδράσουν εάν δεν καταφέρουν να αλλάξουν τα σημερινά δεδομένα.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, όλοι συμφωνούν ότι δεν πρέπει να αφήσουν τον Σόιμπλε και το ΔΝΤ να ροκανίσουν τον χρόνο και η κυβέρνηση να συρθεί μέχρι τον Ιούνιο, οπότε, λόγω των δανειακών υποχρεώσεων, θα βρεθεί με το μαχαίρι στο λαιμό. Δεν θέτουν ως χρονικό όριο για επίτευξη συμφωνίας το Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, αλλά δεν θέλουν να φθάσουν στον Απρίλιο. Τα σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι είναι προς το παρόν τέσσερα, αλλά –σύμφωνα με κυβερνητική πηγή– δεν πρόκειται να οριστικοποιηθεί καμία απόφαση πριν το Συμβούλιο του ΔΝΤ ξεκαθαρίσει τη θέση του στις 6 Φεβρουαρίου.

Το πρώτο σενάριο είναι να φέρουν τις απαιτήσεις των δανειστών στη Βουλή και να ζητήσουν από τη ΝΔ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης να λάβουν θέση, με το επιχείρημα ότι η νομοθέτηση δημοσιονομικών μέτρων για τη περίοδο 2019-2020 υπερβαίνει το όριο της εντολής αυτής της κυβέρνησης (η τετραετία λήγει τον Σεπτέμβριο του 2019). Στην πραγματικότητα, το σενάριο αυτό φλερτάρει με την ιδέα ότι εάν συναινέσει η ΝΔ θα υπάρξει πολιτικό περιθώριο η κυβέρνηση να υποχωρήσει και να νομοθετήσει από τώρα τις επίμαχες μειώσεις. Εάν κρίνουμε, όμως, από τη στάση του, ο Μητσοτάκης δεν είναι διατεθειμένος να προσφέρει τέτοιο δώρο στον αντίπαλό του. Κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι με τους χειρισμούς της αυξάνει το κόστος για την ελληνική οικονομία και γι’ αυτό μόνη διέξοδος είναι η προκήρυξη εκλογών.

Το δεύτερο σενάριο είναι να βολιδοσκοπηθεί η Γεννηματά με σκοπό την είσοδο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στην κυβέρνηση, προκειμένου όσα μέτρα ζητούν οι δανειστές να ψηφισθούν από ενισχυμένη πλειοψηφία. Το αντάλλαγμα που θα προσφερθεί στη Δημοκρατική Συμπαράταξη είναι μία αδιατάρακτη συμμετοχή στην εξουσία, αφού μετά το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης η κυβέρνηση δεν θα έχει άλλο εμπόδιο μέχρι το τέλος της τετραετίας. Αν και κύκλοι της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ερωτοτροπούν με την ιδέα μίας συνεργασίας με την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο αυτό προσκρούει σε μεγάλα εμπόδια και γι’ αυτό θα είναι πολύ δύσκολο για τη Γεννηματά να επιλέξει αυτό τον δρόμο ακόμα και εάν της προσφερθούν δελεαστικά ανταλλάγματα.

Το τρίτο σενάριο είναι η κυβέρνηση να αποδεχθεί την από τώρα νομοθέτηση των απαιτήσεων του ΔΝΤ, υπό τον όρο ότι ταυτοχρόνως θα ανακοινωθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους και η ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση. Τα δύο ζητήματα, άλλωστε, διασυνδέονται. Το 3ο Μνημόνιο προβλέπει ρητά ότι τα μέτρα για τη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας λαμβάνονται παράλληλα με τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους. Σε μία τέτοια περίπτωση, όπως ανέφερε κυβερνητικό στέλεχος που υποστηρίζει αυτό το σενάριο, «όποιος βουλευτής δεν συμφωνεί ας μας ρίξει».

Το τέταρτο σενάριο είναι η προκήρυξη εκλογών. Υπέρ αυτού του σεναρίου έχουν ήδη ταχθεί ισχυροί κομματικοί παράγοντες, οι οποίοι θεωρούν ότι η συνεχής διολίσθηση με σκοπό την παραμονή στην εξουσία προκαλεί ολοένα και μεγαλύτερη εκλογική συρρίκνωση. Οι ίδιοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι εάν η κυβέρνηση υποχωρήσει στις απαιτήσεις των δανειστών θα αυτοκτονήσει πολιτικά, σε βαθμό που θα τεθεί εν αμφιβόλω το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ο δεύτερος πόλος του πολιτικού συστήματος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ίδιοι κύκλοι εκφράζουν αμφιβολίες για το εάν σε μία τέτοια περίπτωση θα διατηρηθεί αρραγής η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153. Στην πραγματικότητα στέλνουν ένα μήνυμα στον Τσίπρα να μην επιλέξει και πάλι την κωλοτούμπα. Είναι ενδεικτική η προ ημερών δήλωση του Σκουρλέτη ότι η κυβέρνηση πρέπει να δηλώσει ποιο είναι το όριό της.

Αν και στο Μαξίμου κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν το σενάριο της κάλπης, είναι στριμωγμένοι για να έχουν επιλογές. Ο πρωθυπουργός έχει λάβει μηνύματα και από τον Γιούνκερ να μην προσπαθήσει να εκβιάσει την Ευρωζώνη με το χαρτί των εκλογών, επειδή το Βερολίνο δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, όμως, ο Τσίπρας δεν μπλοφάρει. Αν αποφασίσει να στήσει κάλπες θα είναι για να κάνει ηρωική έξοδο.
δημοσιεύθηκε στο Πρώτο Θέμα 29-1-2017

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τρεις επιφανείς άγιοι και θεολόγοι της χριστιανικής θρησκείας, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών ήταν οι Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Βασίλειος ο Μέγας και Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Γρηγόριος ο Θεολόγος, που σήμερα είναι γνωστοί ως οι «Τρεις Ιεράρχες». Αναδείχθηκαν πατέρες της Εκκλησίας και άγιοι.

Η σοφία και η δράση τους τους έδωσε τον τίτλο των μεγίστων φωστήρων, όπως ψέλνεται και στο τροπάριό τους: «Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου θεότητος...».

Και οι τρεις έδειξαν προσήλωση στη χριστιανική θρησκεία κι η ζωή τους ήταν γεμάτη από τους αγώνες τους γι' αυτή. Τα συγγράμματά τους, αλλά και η προφορική τους διδασκαλία έδωσαν δόξα και αίγλη στη χριστιανική παιδεία. Γαλουχημένοι με τα βαθιά νοήματα της θρησκείας και άριστοι γνώστες της αρχαίας ελληνικής σοφίας, συνδύασαν τις γνώσεις τους αυτές και πρόσφεραν τις πρώτες βάσεις στη διαμόρφωση της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Για τη μεγάλη προσφορά τους στα γράμματα ανακηρύχτηκαν άγιοι προστάτες των γραμμάτων, των μαθητών και γενικά της σπουδάζουσας νεολαίας.

Για τη σοφία τους και τη χριστιανική τους ζωή, η ορθόδοξη Εκκλησία τους ονόμασε αγίους και γιορτάζουν ο καθένας ξεχωριστά. Αλλά επειδή δημιουργήθηκε μια διαφωνία μεταξύ των χριστιανών για το ποιος από τους τρεις πρόσφερε τα περισσότερα, αποφασίστηκε και καθιερώθηκε από τα τέλη του 4ου αιώνα να υπάρχει και για τους τρεις μια κοινή γιορτή στις 30 Ιανουαρίου κάθε έτους.

Και επειδή είναι και προστάτες των γραμμάτων, καθιερώθηκε αυτή η γιορτή να είναι και γιορτή των γραμμάτων και της ελληνοχριστιανικής παιδείας.

Η καθιέρωση αυτή έγινε μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό και από το 1842 η γιορτή καθιερώθηκε ως εκπαιδευτική από τη σύγκλητο του πανεπιστήμιου Αθηνών. Η γιορτή αυτή επεκτάθηκε και στα γυμνάσια και στα δημοτικά σχολεία που την ημέρα αυτή αργούν και οργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις και τελετές στη μνήμη των Αγίων.

Η καθιέρωση της εκκλησιαστικής εορτής των Τριών Ιεραρχών
Η εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιερώνεται στα μέσα του 11ου αιώνα και στα χρόνια του Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου ή του Αλέξιου Α΄Κομνηνού από τον μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα ο οποίος συνέθεσε τμήμα τουλάχιστον της ακολουθίας για τους τρεις αγίους της Εκκλησίας. Στην ακολουθία ο Μαυρόπους υμνεί τη σημασία του έργου και την ποιότητα της δράσης τους και τονίζει τη σχέση της τριανδρίας με τον τρισυπόστατο Θεό για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι απαρχές της εορτής πρέπει να εντοπιστούν σε μια περίοδο «διανοητικού αναβρασμού». Είναι η εποχή που ο Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος αναδιοργανώνει τη Νομική Σχολή της Κωνσταντινούπολης η οποία κατάρτιζε τα μελλοντικά στελέχη της Βυζαντινής διοίκησης, στελεχώνοντάς τη Σχολή με λόγιους όχι αριστοκρατικής καταγωγής: σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ο Μιχαήλ Ψελλός, ο Ιωάννης Ξιφιλίνος και ο Ιωάννης Μαυρόπους. Οι μεταρρυθμίσεις που ο Κωνσταντίνος Θ΄ προωθούσε και με τις οποίες ταυτίστηκε ο Ψελλός και η ομάδα του τους εξανάγκασε έναν-έναν σε παραίτηση στην συνέχια.

Πράγματι, οι συνεχείς επιθέσεις εκ μέρους του παλιού δικαστή Οφρυδά ήταν μια έκφραση δυσαρέσκειας για τον τρόπο στέρησης του ελέγχου της νομικής εκπαίδευσης εκ μέρους των καθημερινών εργατών του νόμου της συντεχνίας των συμβολαιογράφων.Τα πνευματικά ενδιαφέροντα των Ψελλού και Ιωάννη Ιταλού και ο προσανατολισμός τους στην θύραθεν σκέψη προκάλεσε την αντίδραση της Εκκλησίας η οποία επιθυμεί να ελέγχξει την εκπαίδευση και να την απαλλάξει από τα όποια περιττά της στοιχεία.

Οι τρεις άγιοι εμφανίζονται μαζί το 1066 στο Ψαλτήριο Θεοδώρου και σε όλη τη διάρκεια του 11ου αιώνα όλο και πιο συχνά σε εικονογραφημένα χειρόγραφα.

Στα Ευχάιτα πρεπει να καθιερώθηκε για πρώτη φορά η εορτή όταν ήταν εκεί ο Μαυρόποδας μητροπολίτης. Η μνήμη των Τριών Ιεραρχών έρχεται να συμβολίσει μεταφορικά την Αγία Τριάδα και τον ρόλο των τριών πατέρων στη διαμόρφωση του τριαδικού δόγματος και να υποδηλώσει τα όρια προσέγγισης του ελληνικού φιλοσοφικού στοχασμού.

Απολυτίκιο
Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισιλίου Θεότητος, τους την Οικουμένην ακτίσι,
δογμάτων Θείων πυρσεύσαντας , τους μελιρρύτους ποταμούς της σοφίας,
τους την κτίσιν πάσαν, Θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας,
Bασίλειoν τον μέγαν, και τον θεολόγον Γρηγόριον, συν τω κλεινώ Ιωάννη, τω την γλώτταν χρυσόρρημονι.
Πάντες οι των λόγων αυτών ερασταί, συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν,
αυτοί γαρ τη Τριάδι υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...


Όταν -μαζί με τον συνάδελφο Αθανάσιο Ελλις- βρήκαμε και αυτό το έγγραφο, που μέχρι τότε ήταν απόρρητο, και το αποχαρακτηρίσαμε, γνώριζα πιά τι είχε συμβεί εκείνο το μαρτυρικό βράδι της 31ης Ιανουαρίου 1996, στα Ιμια. Όταν αποδέχεσαι να αποσύρεις την ελληνική σημαία από ελληνικό έδαφος, είσαι άξιος της τύχης σου. Σε άλλες εποχές ποια θα ήταν άραγε η τιμωρία;






Είχε προηγηθεί μία μεγάλη ερευνητική προσπάθεια, η οποία στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Ανακαλύψαμε και αποχαρακτηρίσαμε μερικές χιλιάδες σελίδες με έγγραφα των Αμερικανών και ένοιωθα ότι ήταν η καλύτερη έρευνα στην οποία συμμετείχα. Ακόμα καλύτερη και από αυτή που μας έδωσε την ευκαιρία να διαβάσουμε τα έγγραφα του Αμερικανού πρώην υπουργού Εξωτερικών, Χένρι Κίσιγκερ. Και ήταν καλύτερη επειδή σε μικρό χρονικό διάστημα από τα γεγονότα μπορέσαμε να διαβάσουμε τις σκέψεις των Αμερικανών εκείνο το βράδι, ενώ για τα έγγραφα του Κίσιγκερ απαιτήθηκε σκληρή έρευνα που κράτησε 12 χρόνια, μέχρι την 1η Αυγούστου του 2001.
Οι πολιτικοί στην Ελλάδα τρέμουν αυτή την επέτειο των Ιμίων. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ. Και την τρέμουν διότι με τη στάση τους “εγκλημάτισαν” εναντίον της χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν έσωζαν την παρτίδα οι Αμερικανοί, ίσως να οδηγείτο η χώρα σε πόλεμο, με απρόβλεπτες συνέπειες για την Ελλάδα, αλλά και για την Τουρκία.
Είναι μεγάλο κρίμα ότι η ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή έχει “κλέψει” και εκμεταλλεύεται τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και τα παρουσιάζει με τον δικό της ακραίο εθνικιστικό και βρώμικο τρόπο. Γιατί αφέθηκε στους ναζί της Χ.Α. η τιμή στους τρεις ήρωες των Ιμίων; Η ναζιστική οργάνωση δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε εθνικό και πατριωτικό. Διότι οι ηγέτες της πιστεύουν στο φασισμό που εκφράζει ο Αδόλφος Χίτλερ, διότι ο κ. Μιχαλολιάκος και οι όμοιοί του υποστήριξαν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη χούντα, που άνοιξε το δρόμο στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να έχει υπό κατοχή το 40% του νησιού.

Στα Ιμια, ηττήθηκαν κατά κράτος αυτοί οι πολιτικοί που πιστεύουν ότι είναι “πολίτες του κόσμου”.
Εκείνο το μοιραίο βράδι άρχισε το “γκριζάρισμα” του Αιγαίου, που θεωρώ πως ολοκληρώθηκε στη Μαδρίτη, τον Ιούλιο του 1997, με τη συμφωνία του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του τότε προέδρου της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ.



Η συμφωνία αυτή είναι το αποτέλεσμα της διπλωματικής ήττας στα ‘Ιμια. Τελεία και παύλα. Στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης έρευνας για τα Ιμια, μπορέσαμε και κερδίσαμε τα έγγραφα για τη συμφωνία της Μαδρίτης. Ελπίζω να μπορέσουμε σύντομα να παρουσιαστεί και αυτή η έρευνα σε βιβλίο.

Πηγή: Το απόρρητο έγγραφο που περιγράφει με ακρίβεια τη διπλωματική ήττα στα ‘Ιμια http://mignatiou.com/2016/01/to-aporrito-engrafo-pou-perigrafi-me-akrivia-ti-diplomatiki-itta-sta-imia/



Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Κλέαρχου Κυριακίδη

Η έννοια του συνεταιρισμού (partnership) περιλαμβάνει την έννοια της διχοτόμησης (partition)
Το «Δόγμα Μακμίλαν» και οι καταβολές της ιδέας ότι η Κύπρος πρέπει να υπόκειται σε έναν «συνεταιρισμό» με «5 μέρη»
Τα αγγλικά είναι η κοινή γλώσσα του «κυπριακού προβλήματος»
Στο βιβλίο του, Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης ασχολείται με μια βαθιά συζήτηση ως προς τους δύο τρόπους συναλλαγής, στους οποίους μπορεί κάποιος να λάβει μέρος.
Αφενός, υπάρχουν δίκαιες συναλλαγές στις οποίες κάποιος μπορεί να συμμετέχει εθελοντικά. Αφετέρου, υπάρχουν άδικες συναλλαγές που μπορούν να προκύψουν με ύπουλους τρόπους ή εις αντίδραση βίας.
Η αριστοτέλεια διάκριση μεταξύ της δίκαιης και της άδικης συναλλαγής έχει άμεση σχέση με τη δύσκολη θέση που βρέθηκαν οι Κύπριοι σε τόσες πολλές συγκυρίες στην ιστορία.

Για παράδειγμα, το καλοκαίρι του 1878, οι Κύπριοι ανακάλυψαν ξαφνικά ότι οι ίδιοι και το νησί τους υπόκειντο στους όρους της Αγγλο-Τουρκικής Συνθήκης της 4ης Ιουνίου 1878. Εκείνη η Συνθήκη είχε ολοκληρωθεί πίσω από την πλάτη των Κυπρίων, πίσω από κλειστές πόρτες και συνεπώς στο σκοτάδι. Επομένως, η Συνθήκη επιβλήθηκε στους Κυπρίους, χωρίς καμία επίσημη διαβούλευση. Ήταν δίκαιο;

Σήμερα, οι Κύπριοι κινδυνεύουν να επιφορτιστούν με μιαν ακόμα άδικη συμφωνία μέσω μιας μυστικής διαπραγμάτευσης. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, τα «μέρη» ίσως να είναι «πέντε»: Τα δύο μέρη της Συνθήκης του 1878, δηλαδή η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, συν η Ελλάδα, καθώς και οι Ελληνο-κύπριοι και Τουρκο-κύπριοι. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας «νέος» δι-κοινοτικός, δι-ζωνικός «συνεταιρισμός» και μια «νέα κατάσταση πραγμάτων».

Σε αυτό το συμπέρασμα φθάνει κανείς, αν διαβάσει την ιστοσελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και τα ανακοινωθέντα Τύπου που εκδίδει η λεγόμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» («ΤΔΒΚ»). Η «ΤΔΒΚ» είναι η υποτελής παράνομη διοίκηση της Τουρκίας στις υπό κατοχή περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας όπου εκτελέστηκε εθνική και θρησκευτική κάθαρση μετά την έναρξη της τουρκικής εισβολής στις 20 Ιουλίου 1974. (Πηγή: www.mfa.gov.tr και http://pio.mfa.gov.ct.tr)

Συνεταιρισμός και διχοτόμηση
Ποιες είναι οι καταβολές της τουρκικής ιδέας ότι ένας «νέος» δι-κοινοτικός, δι-ζωνικός «συνεταιρισμός» πρέπει να δημιουργηθεί μέσω μιας «συμφωνίας» μεταξύ «πέντε μερών»; Μέρος της απάντησης βρίσκεται στην αγγλική γλώσσα και σε μια μακροχρόνια πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου που δημοσιοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Τα αγγλικά είναι η κοινή γλώσσα του «κυπριακού προβλήματος». Με αυτά υπ' όψιν, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η αγγλική λέξη «partnership» («συνεταιρισμός») μοιράζεται την ίδια ρίζα με την αγγλική λέξη «partition» («διχοτόμηση»). Αυτή η ρίζα ανάγεται στη λατινική λέξη «partitio» που σημαίνει «partition» («διχοτόμηση»). Επομένως, διχοτόμηση είναι η πράξη ή η κατάσταση της διαίρεσης ή του διαχωρισμού σε κομμάτια. (Πηγή: Λεξικό Οξφόρδης στο https://en.oxforddictionaries.com)

Η πιο πάνω ετυμολογία προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στη διαιρετική φιλοσοφία που στηρίζει την παράλογη τουρκική επιμονή ότι η Κύπρος πρέπει να υπόκειται σε ένα «συνεταιρισμό» που περιλαμβάνει τις «δύο πλευρές», την «ελληνο-κυπριακή πλευρά», και την «τουρκο-κυπριακή πλευρά».

Τέτοιες εκφράσεις δεν εξάπτουν μόνο μια τουρκικής εμπνεύσεως κουλτούρα διαίρεσης. Επιπλέον, βοηθούν στο να διαιωνίζεται η «Διανοούμενη Διχοτόμηση» («Intellectual Partition»), ένας υποβλητικός όρος που χρησιμοποίησε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Φατίν Ζορλού στις 18 Νοεμβρίου 1958. (Βλέπε: Klearchos A. Kyriakides, The ‘Intellectual Partition’ of Cyprus, the ‘Macmillan Doctrine’ and the talks held in Geneva in August 1974 and January 2017. Agora /dialogue, 9 Ιανουαρίου 2017: http://agora-dialogue.com?s=Klearchos+A.+Kyriakides)

Το «Δόγμα Μακμίλαν»
Ο προτεινόμενος δι-κοινοτικός, δι-ζωνικός «συνεταιρισμός», και η ιδέα ότι πρέπει να βγαίνει μέσα από μια συμφωνία, στην οποία θα καταλήξουν τα «πέντε μέρη», δεν μπορεί να γίνει σωστά κατανοητός δίχως αναφορά στο τι ο γράφων έχει ονομάσει ως «the Macmillan Doctrine» («το Δόγμα Μακμίλαν»).

Το «Δόγμα Μακμίλαν» είναι ένα νεο-ιμπεριαλιστικό πολιτικό και διπλωματικό όπλο, το οποίο αναμφίβολα σχετίζεται με τον Χάρολντ Μακμίλαν (1894-1986), Πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1957 μέχρι το 1963.

Το «Δόγμα Μακμίλαν» εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή στις 19 Ιουνίου 1958. Εκείνη τη μέρα, ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν παρουσίασε μια πρόταση που έγινε επίσημα γνωστή ως «An Adventure in Partnership» («Mια Περιπέτεια στον Συνεταιρισμό»), αλλά κοινώς γνωστή ως το «Σχέδιο Μακμίλαν».

Όπως ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν είπε, το «Σχέδιο Μακμίλαν» εξισωνόταν με ένα «σχέδιο συνεταιρισμού», το οποίο προέβλεπε την ανάμειξη πέντε μερών στη διακυβέρνηση της Κύπρου, μετά από μια διευθέτηση. Πιο συγκεκριμένα, το «Σχέδιο Μακμίλαν» προέβλεπε «μια περιπέτεια συνεταιρισμού - συνεταιρισμού μεταξύ των [δύο] κοινοτήτων στο νησί και επίσης μεταξύ των κυβερνήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας και της Τουρκίας…».

Οι στόχοι του σχεδίου
Στις 19 Ιουνίου 1958, ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν απεκάλυψε την υποτιθέμενη «πολιτική» που άνοιξε τον δρόμο προς την προτεινόμενη «Περιπέτεια Συνεταιρισμού». Αυτή, όπως ισχυρίστηκε ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν, «είχε τέσσερεις κύριους στόχους». Αυτοί ήσαν:

(α) Να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων στο νησί.

(β) Να επιτύχει μια μόνιμη διευθέτηση, αποδεκτή από αμφότερες τις δύο κοινότητες στο νησί, και τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας.

(γ) Να εξασφαλίζει τις βρετανικές βάσεις και εγκαταστάσεις στο νησί, οι οποίες είναι αναγκαίες για να μπορεί το Ηνωμένο Βασίλειο να εκτελεί τις διεθνείς του υποχρεώσεις.

(δ) Να ενδυναμώσει την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεργασία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Συμμάχων του, σε μια ζωτική περιοχή.

(Πηγή: Hansard, House of Commons Debates, 19 June 1958, Column 1315-1320).

Το σημείο (α) λειτούργησε στο να χειραγωγήσει ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός τα τότε υποκείμενα της Βασίλισσας Ελισάβετ ΙΙ που κατοικούσαν στη Βασιλική Αποικία της Κύπρου. Τα σημεία (β), (γ) και (δ) αντανακλούσαν τις κεντρικές αρχές που ενσωματώνονταν στο «Δόγμα Μακμίλαν». Επομένως, κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το «Δόγμα Μακμίλαν» βασίζεται πάνω σε τρεις βασικές αρχές:

Τρεις αρχές
Η πρώτη αρχή είναι ότι η νήσος Κύπρος πρέπει να υπόκειται στην «Τριμερή» διεθνή σχέση που σχηματίστηκε στην «Τριμερή» Αγγλό-Τουρκό-Ελληνική «Σύσκεψη» στο Λονδίνο το 1955 με πρόεδρο τον τότε Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Χάρολντ Μακμίλαν.

Με αυτό τον τρόπο, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, δύο δυνάμεις με ιμπεριαλιστικό παρελθόν και νέο - ιμπεριαλιστικούς στόχους, μπορούν να προωθούν τα συμφέροντά τους, καθώς διατηρούν τον έλεγχο τόσο της Ελλάδας, όσο και της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού στην Κύπρο.

Η δεύτερη αρχή είναι ότι ο πληθυσμός της Κύπρου πρέπει να διαιρεθεί σε «δύο κοινότητες», φράση που χρησιμοποίησε ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν τέσσερεις φορές στις 19 Ιουνίου του 1958. Με αυτό τον τρόπο, πυροδοτείται μια συγκρουσιακή «εκείνοι-και-εμείς» νοοτροπία, υποσκάπτεται η αρχή της κοινωνικής ενσωμάτωσης και εμποδίζονται οι δημοκρατικές προσδοκίες του 80 τοις εκατόν του νόμιμου πληθυσμού.

Η τρίτη αρχή είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Τουρκία και η Ελλάδα, συν οι «δύο κοινότητες», πρέπει να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν μια ευρύτερη «Περιπέτεια Συνεταιρισμού», αποτελούμενη από «πέντε μέρη». Με αυτό τον τρόπο, μια «κοινότητα» που αντιπροσωπεύει το 80 τοις εκατόν του νόμιμου πληθυσμού της Κύπρου μπορεί να ελαττωθεί στο να κατέχει μόνο ένα 20 τοις εκατόν «μέρισμα» σε οποιοδήποτε τέτοιο «Συνεταιρισμό» και, έτσι, και σε οποιοδήποτε μηχανισμό λεγόμενης απόφασης, όπως μια «Σύσκεψη», όπου όλα τα «πέντε μέρη» αντιπροσωπεύονται.

Η λογική των πέντε μερών
Το 1958, η «Περιπέτεια του Συνεταιρισμού» βραχυπρόθεσμα δεν είχε αποτέλεσμα, καθώς απέτυχε να γίνει αποδεκτή από τα «πέντε μέρη», όπως ήλπιζε ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν. Σταδιακά, όμως, το «Δόγμα Μακμίλαν» υπήρξε το πρωταρχικό καθοδηγητικό πνεύμα πίσω από τη Συμφωνία του Λονδίνου στις 19 Φεβρουαρίου 1959.

Ενδεικτικά, λίγα μόνο λεπτά μετά την ολοκλήρωση της Συμφωνίας Λονδίνου στο Λάνκαστερ Χάους, ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν έτρεξε στη Βουλή των Κοινοτήτων να ανακοινώσει τα νέα και, εμμέσως πλην σαφώς, να επαναλάβει το «Δόγμα Μακμίλαν».

Κατ' αρχάς, ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν ξεκαθάρισε ότι η Συμφωνία του Λονδίνου αναφερόταν σε πέντε μέρη: Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Τουρκία και την Ελλάδα συν την ελληνο-κυπριακή κοινότητα και την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Αυτές «αντιπροσωπεύτηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Δρα Κουτσιούκ αντιστοίχως».

Με αυτή τη βάση, o Πρωθυπουργός Μακμίλαν, απαντώντας σε ερώτηση, απεκάλυψε τα ακόλουθα: «(…) Πάντοτε υποστηρίζαμε - και αυτό, κατά τη γνώμη μου, υπήρξε το όλο πρόβλημα - ότι δεν μπορούσαμε ποτέ να λύσουμε αυτό το θέμα εκτός με μια συμφωνία μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας, Βρετανίας και των Ελληνο-κυπρίων και των Τουρκο-κυπρίων». Ο αναγνώστης θα έχει προσέξει ότι ο Πρωθυπουργός Μακμίλαν είχε πέντε μέρη υπ' όψιν του. (Πηγή: Hansard, House of Commons Debates, 19 February 1959. Columns 620, 622 and 625).

Πρωινό… γαρνιρισμένο με δηλητήριο

Στις 16 Αυγούστου 1960, η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε πάνω στις «αρχές του συνεταιρισμού» που ενσωματώθηκαν στο «Δόγμα Μακμίλαν», καθώς και στην έννοια της «Διανοούμενης Διχοτόμησης» του Τούρκου Υπουργού Ζορλού.

Ως επακόλουθο, μια σχετικά μικρή νήσος έγινε «ανεξάρτητη», υποκείμενη σε ένα τρομερά περίπλοκο σύνταγμα, με έναν Έλληνα ιερωμένο για Πρόεδρο, και έναν Τούρκο ως Αντι-πρόεδρο, δύο εθνο-θρησκευτικές κοινότητες, δύο κοινοτικές συνελεύσεις, δύο εκπαιδευτικά συστήματα, δύο συστήματα για οικογενειακό δίκαιο, δύο βρετανικές κυρίαρχες περιοχές βάσεων, τρεις θρησκευτικές ομάδες, τρεις διεθνείς συνθήκες, τρεις ξένες στρατιωτικές δυνάμεις και τρεις εγγυήτριες δυνάμεις.

Εδώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια υποβλητική αγγλική έκφραση - αυτό συνιστούσε «a dog’s breakfast» (ένα πρωινό για σκύλο). Τελικά, το πρωινό αποδείχθηκε ότι ήταν γαρνιρισμένο με δηλητήριο.

Ο Χάρολντ Μακμίλαν παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός το 1963 και πέθανε το 1986. Όμως, το «Δόγμα Μακμίλαν» ζει. Μάλιστα, αν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Τουρκία και η υποτελής παράνομη διοίκησή της καταφέρουν το ζητούμενό τους, το «Δόγμα Μακμίλαν» θα προσφέρει τον διαδικαστικό σκελετό που θα προσποιηθεί την «επα-νένωση» (δηλαδή την επανα-διαίρεση) μέσω μιας «διευθέτησης» (δηλαδή ενός μέσου παράδοσης), η οποία βοηθά την «ειρήνη» στην Κύπρο (δηλαδή τον θρίαμβο της Τουρκίας και τις διαιρετικές, νεο-οθωμανικές αξίες της Τουρκίας).

Όλα αυτά, μας γυρίζουν πίσω στον Αριστοτέλη. Στα Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης μάς προειδοποιεί να είμαστε προσεκτικοί, ενάρετοι και θαρραλέοι. Αλλιώς, μπορούμε να πέσουμε θύματα μιας άδικης πράξης, όπως μια χρήση ωμής βίας, μιας απεικόνισης δειλίας, μιας ύπουλης συμφωνίας ή μιας δυσανάλογης διευθέτησης. Οποιαδήποτε πράξη τέτοιας φύσης αναπόφευκτα θα καταλήξει σε ένα πράγμα: Αδικία.

Σημ: Το πιο πάνω είναι μια συντομευμένη παραλλαγή άρθρου που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στο http://agora-dialogue.com/?=Klearchos+A.+Kyriakides

ΚΛΕΑΡΧΟΣ Α. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
Επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Νομικής του Πανεπιστημίου UCLan στην Κύπρο και συντονιστής του προγράμματος αφιερωμένο στο Κράτους Δικαίου και τα Διδάγματα της Ιστορίας. Οι απόψεις που εκφράζει είναι προσωπικές.
Σημερινή

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΠΕΡΝΑΡΑΚΟΥ

Ο Ταγίπ Ερντογάν ανέκαθεν τασσόταν κατά της αύξησης του κόστους δανεισμού, επειδή θέλει το χρήμα να παραμείνει φθηνό για να τονώσει την ανάπτυξη.
Στη σύγχρονη ιστορία είναι σπάνιο μια οικονομική κρίση να εμφανίζεται αποκομμένη από το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της κρίσης της τουρκικής λίρας, η οποία βυθίζεται ολοένα και περισσότερο έναντι του αμερικανικού δολαρίου. Στα τέλη της εβδομάδας διαμορφώθηκε στα 3,880 δολάρια, ανακάμπτοντας από το ιστορικό ναδίρ των 3,9417 δολαρίων. Παράλληλα, η χώρα ζει υπό το φάσμα του αποτυχημένου πραξικοπήματος, των μαζικών συλλήψεων διαφωνούντων, των συνεχών τρομοκρατικών επιθέσεων, της αναζωπύρωσης του πολέμου με το ΡΚΚ και της ολοένα και μεγαλύτερης συγκέντρωσης εξουσιών στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν.
Η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας αποφάσισε να παρέμβει και να ανακόψει την κάθοδο της ισοτιμίας του νομίσματος, η οποία είναι της τάξεως του 8% από τις αρχές της χρονιάς. Αύξησε στις αρχές της εβδομάδας τα διατραπεζικά επιτόκια δανεισμού (το επιτόκιο overnight κατά 75 μονάδες βάσης στο 9,25% και το λεγόμενο «late liquidity window» στο 11% από 10%).

Εντούτοις, δεν ικανοποίησε το αίσθημα της αγοράς, καθώς οι περισσότεροι επενδυτές ανέμεναν γενναία αύξηση στο βασικό επιτόκιο δανεισμού, ώστε να στηριχθεί αξιόπιστα η τουρκική λίρα και να κατευναστούν οι ανησυχίες τους για την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ανέκαθεν τασσόταν κατά της αύξησης του κόστους δανεισμού, επειδή θέλει το χρήμα να παραμείνει φθηνό για να τονώσει την ανάπτυξη. Επιπλέον ζητεί από την κεντρική τράπεζα να θεσπίσει ένα και μόνο επιτόκιο για την άσκηση της νομισματικής πολιτικής και όχι ένα φάσμα επιτοκίων, όπως έχει τώρα. Υιοθετώντας και έναν «πατριωτικό» λαϊκιστικό τόνο, διακηρύσσει πως οι μαζικές πωλήσεις στη λίρα αποτελούν έξωθεν επίθεση στην οικονομία από δυνάμεις οι οποίες συνωμοτούν με στόχο την επιβράδυνσή της.

Τόσο ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος όσο και στελέχη της κυβέρνησής του επιμένουν πως η κεντρική τράπεζα είναι αυτόνομη. Ωστόσο, εκείνη υπερασπίζεται το νόμισμα, καταφεύγοντας σε μη συμβατικές κινήσεις και επιτείνοντας την εντύπωση ότι θέλει πάση θυσία να αποφύγει την απευθείας αύξηση του βασικού επιτοκίου. Αναλυτές κάνουν λόγο για άτολμη αντίδραση του πιστωτικού ιδρύματος, που φανερώνει την έλλειψη αυτονομίας του. O Σερχάτ Γκιουρλεγέν, διευθυντής ερευνών στον επενδυτικό οίκο Is Investment της Κωνσταντινούπολης, επισημαίνει: «Διαμορφώνεται ένα αβέβαιο και απρόβλεπτο περιβάλλον για τις τουρκικές τράπεζες. Οταν στη διεθνή αγορά παρατηρείται έντονη διάθεση για επενδυτικό ρίσκο, η κεντρική τράπεζα θα παρέμβει με τα διατραπεζικά επιτόκια και όταν υπάρχει εξασθένηση του ρίσκου, θα περιορίσει τη ρευστότητα. Υπό το πρίσμα αυτό, αναμένουμε η τουρκική λίρα να αποδυναμωθεί κι άλλο».

Κρίση εμπιστοσύνης

Η καταβαράθρωση της λίρας φέτος, μετά την προηγηθείσα κάμψη της το 2016 και το 2015, την καθιστά το νόμισμα με τη χειρότερη επίδοση διεθνώς και η εμπιστοσύνη σε αυτήν κλονίζεται. Ο Τούρκος πρόεδρος καλεί σε «εθνική κινητοποίηση» τους πολίτες και τους ζητεί να πουλήσουν δολάρια για να αγοράσουν λίρες. Η εξασθένηση του νομίσματος έχει καταφέρει καίριο πλήγμα στη μεσαία τάξη. Τα καύσιμα, τα δίδακτρα στα σχολεία, η ένδυση και τα ηλεκτρονικά προϊόντα ακριβαίνουν λόγω πτώσης της ισοτιμίας και η αγοραστική δύναμη περιστέλλεται. Το γ΄ τρίμηνο του 2016, η οικονομία της γείτονος πρώτη φορά κατά τα τελευταία επτά χρόνια συρρικνώθηκε 1,8%. Την επόμενη τριετία, κατά τη Moody’s, η οικονομία θα αναπτυχθεί 2,7%, σαφώς πιο αργά από το 5,5% την περίοδο 2010-2014.
Καθημερινή

Διαβάστε το ολόκληρο...


Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Φικρί Ισίκ (φωτ.: EPA / Virginia Mayo)
Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Φικρί Ισίκ, από την Αδριανούπολη όπου πραγματοποιεί επίσκεψη, έκανε δηλώσεις εναντίον της Γερμανίας, για το ζήτημα των 40 Τούρκων αξιωματικών στο ΝΑΤΟ που ζητούν άσυλο στη Γερμανία. «Αυτό που περιμένουμε από τη Γερμανία είναι να μην θέσει καν υπό εξέταση τις αιτήσεις ασύλου και να παραδώσει αυτά τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Γκιουλέν στην Τουρκία», δήλωσε ο Ισίκ. Στη συνέχεια της δήλωσής του, η οποία έγινε ενώπιον του νομάρχη Αδριανούπολης, Γκιουνάι Οζντεμίρ υποστήριξε ότι το αίτημα της Άγκυρας για έκδοση των αιτούντων ασύλου δεν απευθύνεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη.

«Δεν το λέμε μόνο για την Ελλάδα, αλλά κυρίως για ολόκληρη την Ευρώπη. Η συνεργασία με τους τρομοκράτες, είναι κάτι σαν να μπαίνει κανείς σε ένα τσουβάλι με φίδια.

»Τώρα αυτό ισχύει για τη Γερμανία. Τα 40 άτομα, τα οποία δεν θέλω καν να τα ονομάσω αξιωματικούς, υπέβαλαν αίτηση ασύλου στη Γερμανία. Η γερμανική Δικαιοσύνη και οι γερμανικές αρχές, θα πρέπει να εξετάσουν τα αιτήματα με πολύ προσοχή και σε καμία περίπτωση να μην κάνουν δεκτά τα αιτήματα αυτά», είπε.

Προειδοποίησε δε ότι η κατάσταση που δημιουργείται μπορεί να έχεις σοβαρές συνέπειες και κάλεσε όλες τις χώρες να συμπαρασταθούν στην Τουρκία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας.

«Η κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί είναι απαράδεκτη. Μπορεί να προκαλέσει πολύ σοβαρά αποτελέσματα. Όλος ο κόσμος πρέπει να συμπαρασταθεί στην Τουρκία, στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Δεν πρέπει να την αφήσουν μόνη. Γι' αυτό σήμερα ζητούμε από τη Γερμανία σε καμία περίπτωση να μην αξιολογήσει καν τις αιτήσεις ασύλου και να παραδώσει στην Τουρκία τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης του Γκιουλέν», κατέληξε ο Φικρί Ισίκ.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top