-->

Header Ads

Ακόμη και αν ο Τσίπρας μιλούσε άριστα αγγλικά, η χώρα θα είχε και πάλι έναν κακό, αμετροεπή, επικίνδυνο, κυνικό, ακατάλληλο πρωθυπουργό...

Σχόλιο ιστολογίου: Η επικινδυνότητα ενός πολιτικού σε τέτοιες συναντήσεις εκπροσωπώντας μια χώρα, φαίνεται και από την στάση του που θέλει να δείξει τον άνετο σαν σε παρέα που λέμε και...κανα ανέκδοτο να περάσει η ώρα. Γελοιοποιεί έναν ολόκληρο λαό που φάνηκε ακόμα και στην κοινή συνέντευξη με τον Τραμπ...

Προσπάθησε ο συντονιστής του Brookings: «Κύριε Τσίπρα, θέλετε μεταφραστή;»


Η επιμονή του, βεβαίως, να απευθύνεται μέσω αυτής της γλώσσας σε αγγλόφωνο κοινό, φανερώνει ατομικό θράσος και αμετροέπεια.


Γράφει ο Γιάννης Βλαστάρης

Μαζί με την πρώτη πλάκα γύρω από τα αγγλικά του πρωθυπουργού, καιρός είναι να σταματήσει και το γαϊτανάκι της εύκολης χλεύης. Εκτός των άλλων γιατί ακριβώς η προσωποποίησή της συσπειρώνει τα πολλά αξιοχλεύαστα της νεοελληνικής πραγματικότητας, προσφέροντας στον Αλέξη Τσίπρα ακροατήριο που δεν δικαιούται. Πολίτες, δηλαδή, με χαρακτηριστικά καθυστέρησης, τα οποία, κανονικά, θα έπρεπε να τίθενται προς υπέρβαση. Ενώ η άστοχη (και αφ' υψηλού) κριτική τους τα μετατρέπει σε ενοποιητική ύλη και αμυντικό ρεφλέξ των μετρίων, αλλά και όσων αισθάνονται μέτριοι γύρω μας. Εξηγούμαι:

1. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας Έλληνας επιχειρεί να διατυπώσει ενώπιον αμερικανών μία παροιμία σε μία γλώσσα που μισοξέρει. Θέμα προκύπτει, όμως, όταν αυτός ενώ αγνοεί -και γι' αυτό μπερδεύει- δύο παροιμίες (την λατινική για τους "διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες" και την ελληνική "φάγαμε τον γάιδαρο/το βόδι κι έμεινε η ουρά"), δεν διαστάζει να κατασκευάσει ...μία τρίτη, δική του εκδοχή! Και όταν, ο ίδιος, ενώ αγνοεί -και γι΄αυτό μπερδεύει- την αγγλική γλώσσα, επιλέγει ακριβώς αυτήν για να απευθυνθεί σε διεθνές κοινό. Με άλλα λόγια, το αξιοπρόσεκτο εδώ δεν είναι η ημιμάθεια του πρωταγωνιστή, όσο η αντιμετώπισή της κατά τρόπο που δηλώνει έλλειψη συστολής και άγνοια κινδύνου. Η "άνετη" και ανερυθρίαστη διακίνησή της ως ...περίπου φυσιολογικής συμπεριφοράς!

2. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρωθυπουργός δεν μιλά αγγλικά -έστω και στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης. Ούτε, βεβαίως, απαιτείται να γνωρίζει όλες τις παροιμίες. Θέμα προκύπτει, όμως, όταν ο πρωθυπουργός αυτός αποφασίζει να ξεστομίσει στα αγγλικά (που δεν ξέρει) παροιμίες (που επίσης δεν ξέρει), χαμογελώντας μάλιστα σαν να μην τρέχει τίποτα! Όταν εμφανίζεται, δηλαδή, όχι μόνο δίχως την στοιχειώδη αυτογνωσία ώστε να καλύψει προσωπικές του αδυναμίες, αλλά και έτοιμος να τις καθιερώσει κυνικά ως "εθνικό διαβατήριο". Με άλλα λόγια, το αξιοκατάκριτο εδώ δεν είναι η ασχετοσύνη ή το θράσος του Τσίπρα ως ατόμου, όσο η ανεπάρκειά του ως ηγέτη! Και, βέβαια, η (μέσω των φιλοκυβερνητικών Μ.Μ.Ε) αμοραλιστική προβολή του δικού του αξιακού και αισθητικού προφίλ ως πορτρέτου της χώρας στον καθρέφτη του 21ου αιώνα.

3. Το πρόβλημα δεν είναι αν ακόμη και σήμερα κάποιος συμπολίτης μας, αρνούμενος την πραγματικότητα, μένει εγκλωβισμένος στην επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως εθίστηκε στο ψέμα, στους φόρους ή ...στον Καμένο, ίσως και να αδυνατεί να παραδεχθεί πως πίστεψε και πόνταρε στο λάθος. Θέμα προκύπτει, όμως, όταν μπαίνει κι αυτός στο στόχαστρο μιας ελιτίστικης κριτικής με την ακαταλληλότητα του πρωθυπουργού να μεταφέρεται ως μομφή στον οπαδό και μάλιστα με αιχμή όχι τα πολιτικά εγκληματα, αλλά τα προσωπικά ελλείμματα του πρώτου. Αμυνόμενος, τότε, ο δεύτερος -και κυρίως αναλογιζόμενος τις δικές του μικρές ή μεγάλες ανεπάρκειες- ταυτίζεται με τον χλευαζόμενο. Και στηλώνει τα πόδια... Με άλλα λόγια, κάθε αντιπολιτευτικό σχόλιο εκτός από "φαντεζί" οφείλει και να αποδομεί τον κεντρικό του στόχο, παραλύοντας τους γύρω του κύκλους.

4. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πότε θα υπάρξει το επόμενο ευτράπελο της κυβέρνησης. Θέμα, όμως, θα προκύψει αν δεν το υποδεχθούμε οπλισμένοι με το βασικό συμπέρασμα του τελευταίου. Ότι, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας ΔΕΝ είναι κακός πρωθυπουργός επειδή ΔΕΝ ξέρει αγγλικά. Αλλά γιατί αποδείχθηκε ψεύτης και ακολουθεί λάθος πολιτικές! Η επίμονή του, βεβαίως, να απευθύνεται μέσω αυτής της γλώσσας σε αγγλόφωνο κοινό, φανερώνει ατομικό θράσος και αμετροέπεια.

Ιδιότητες, πράγματι, που έναν πρωθυπουργό τον καθιστούν (και) επικίνδυνο! Η δε πρόταξη κάποιου προσωπικού ελαττώματος ως κύριου χαρακτηριστικού ενός αξιώματός οδηγεί στα σύνορα του κυνικού με το γελοίο. Θέση μάλλον ακατάλληλη για έναν σύχρονο ηγέτη. Με άλλα λόγια, ακόμη και αν ο Τσίπρας μιλούσε άριστα αγγλικά, η χώρα θα είχε και πάλι έναν κακό, αμετροεπή, επικίνδυνο, κυνικό, ακατάλληλο πρωθυπουργό...

Υ.Γ. Θαυμάζω την αντοχή όσων μπήκαν στο κόπο να διαβάσουν τούτες τις λίγες σκέψεις με τις πολλές λέξεις. Δεν ήθελα, ωστόσο, να προσθέσω κι εγώ ένα ακόμη αστειάκι για τα όσα σοβαρά αναδείχθηκαν με τρόπο γκροτέσκο στην Αμερική.
πηγή: facebook
Edit

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε

Από το Blogger.