Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Στο κέντρο φιλοξενίας, που λειτουργεί σε παλιό εργοστάσιο ρούχων, θα φιλοξενηθούν έως 800 πρόσφυγες. Ποιος είναι ο δημιουργός του.

Ένα πρότυπο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης του κινηματογραφικού στούντιο Lionsgate, Φρανκ Τζιούστρα.

Ο κινηματογραφικός παραγωγός, ιδρυτής του φιλανθρωπικού Ιδρύματος Radcliffe και το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, δημιούργησαν το κέντρο για τους πρόσφυγες με την ονομασία «Elpida Factory», το οποίο στεγάζεται στις εγκαταστάσεις πρώην εργοστασίου ρούχων, κοντά στις στρατιωτικές αποθήκες καυσίμων, στη δυτική Θεσσαλονίκη. Αρχικά στο κέντρο φιλοξενούνται περίπου 160 πρόσφυγες, ως επί το πλείστον γυναίκες και παιδιά, με στόχο να φιλοξενηθούν συνολικά 800 πρόσφυγες.

O ίδιος, μιλώντας στο The Hollywood Reporter, είπε πως «αποφασίσαμε να εμπλακούμε για να δείξουμε στους ανθρώπους ότι μπορεί να γίνει κάτι. Υπάρχουν λύσεις. Πρόκειται για συνεργασία ιδιωτικού με τον δημόσιο τομέα. Πρόκειται για το μέλλον του ανθρωπιστικού έργου».





Από αριστερά: Ο project manager του έργου, Μάικ Ζούκερμαν, ο Φρανκ Τζιούστρα, και ένας πρόσφυγας που φιλοξενείται στο «Elpida Factory»



Η ομάδα της δημιουργίας του κέντρου προσφύγων

Ποιος είναι ο Φρανκ Τζιούστρα
Γεννηθείς το 1957 στο Οντάριο του Καναδά, ο Φρανκ Τζιούστρα ξεκίνησε την καριέρα του στον επενδυτικό τομέα, ως συνεργάτης της Merrill Lynch, την οποία εγκατέλειψε για να δημιουργήσει ένα επενδυτικό γκρουπ στον κλάδο των εξορύξεων.

Αφού εγκατέλειψε τις επενδύσεις, δημιούργησε την εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών Lions Gate Entertainment, με έδρα το Βανκούβερ. Η πρώτη επιτυχία του στούντιο ήταν η ταινία «American Psycho» (2000) με πρωταγωνιστή τον Κρίστιαν Μπέιλ. Κορυφαία εισπρακτική επιτυχία για το στούντιο ήταν το ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ «Fahrenheit 9/11» (2004), το οποίο ασκεί δριμεία κριτική στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους, τον «πόλεμο στην τρομοκρατία» με τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράκ και την κάλυψή του από τα ΜΜΕ. Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία.

Ο Φρανκ Τζιούστρα έχει αναπτύξει έντονη φιλανθρωπική δράση, δημιουργώντας το «Radcliffe Foundation» το 1997, το οποίο χρηματοδοτεί δράσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας και τη στήριξη κυρίως των παιδιών σε εμπόλεμες ζώνες.

Η περιουσία του εκτιμάται στο 1 δισ. δολ., σύμφωνα με το Forbes.

http://voria.gr/article/kanados-paragogos-tenion-dimiourgise-kentro-prosfigon-sti-thessaloniki

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο πολιτικός που χρόοονια αγωνίζονταν με τον "βαθύ" του πολιτικό λόγο να τον φέρουν επιτέλους στα έδρανα της βουλής κάποιοι, ίσως για χαβαλέ; Ίσως γιατί τον νόμισαν αντισυστημικό; Μόνο αυτοί θα ξέρουν γιατί, αν ξέρουν...
Απολαύστε τον διαχρονικό πολιτικό λόγο με τον οποίον αγωνίζονταν για τον φέρουν στην βουλή οι "υπεύθυνοι" πολίτες που τον ψήφισαν.
Πάντως το όνομα του Θεού, του Χριστού και της Παναγίας το επικαλούνταν πολλές φορές, τα βίντεο υπάρχουν μπορεί κάποιος να τον ακούσει να παρακαλεί τον Θεό να πεθάνουν πολιτικοί του αντίπαλοι!!!


Διαβάστε το ολόκληρο...

του Γιώργου Δελαστίκ

Ως και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ αγανάκτησε εναντίον του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανκ Σόιμπλε, κατηγορώντας τον ευθέως για χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών απέναντι στην Ελλάδα αφενός και στην Ισπανία - Πορτογαλία αφετέρου.



Με το πρώτο μνημόνιο η ΕΕ απλώς ''αγόρασε χρόνο'' για να μην εξαπλωθεί η ελληνική κρίση και σε άλλα κράτη, όσο ολέθριες συνέπειες και αν είχε αυτό για τους Έλληνες.




Το Σπίγκελ απέδωσε τη μεροληπτική στάση του Σόιμπλε στο γεγονός ότι ο Μαριάνο Ραχόι είναι ομοϊδεάτης του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας κατά κανένα τρόπο δεν είναι, όσο και αν έχει περάσει με το γερμανικό στρατόπεδο κάτω από τον βάρος αφόρητων γερμανικών εκβιασμών.

Φυσικά, ο αρθρογράφος του γερμανικού περιοδικού υποστηρίζει ότι είναι σωστό πως με πρωτοβουλία Σόιμπλε δεν επιβάλλονται κυρώσεις στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, γιατί ειδικά μετά τη αποχώρηση της Αγγλίας από την ΕΕ, κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παραφροσύνη. Αποδίδει όμως -και σωστά- την παντελή έλλειψη κατανόησης, εκ μέρους του Σόιμπλε, προς την Ελλάδα στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι αυτός είναι δεξιός και ο Τσίπρας αριστερός υπό την ευρεία -ευρύτατη, θα λέγαμε εμείς- έννοια. Ο αρθρογράφος του Σπίγκελ κονιορτοποιεί την άποψη ότι όλες οι χώρες της ΕΕ αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο. Υπενθυμίζει ότι όταν είχε ερωτηθεί ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ γιατί γίνονται ανεκτά τα ελλείμματα της Γαλλίας και δεν επισύρουν ποινές, ο Γιούνκερ είχε δώσει την απολύτως φυσιολογική απάντηση: ''Επειδή είναι η Γαλλία!''. Σιγά μην....
αντιμετωπίζεται η Γαλλία όπως η Πορτογαλία, πόσο μάλλον η Εσθονία! Η Γαλλία είναι, άλλωστε, η μοναδική χώρα που ενδιαφέρει τους Γερμανούς από όλα τα κράτη της ΕΕ. Πληρώνοντας επί δεκαετίες και αδρά τους Γάλλους, η Γερμανία κατόρθωσε να ξαναγίνει αποδεκτή, από τη δεκαετία του 1950, από όλα τα κράτη της Ευρώπης και όχι μόνο από εκείνα που είχαν συνεργαστεί με τους ναζί στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στο μεταξύ, μια έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ για το πρόγραμμα της Ελλάδας, επιβεβαιώνει αυτό που έχει ήδη καταστεί σαφέστατο: Οι Ευρωπαίοι ήταν αυτοί που δεν επέτρεψαν το 2010 να γίνει ''κούρεμα'' του χρέους. ''Η Κομισιόν, η ΕΚΤ και κάποια κράτη - μέλη ήταν αντίθετα'' υπογραμμίζει η έκθεση του ΔΝΤ. Με το πρώτο μνημόνιο η ΕΕ απλώς ''αγόρασε χρόνο'' για να μην εξαπλωθεί η ελληνική κρίση και σε άλλα κράτη, όσο ολέθριες συνέπειες και αν είχε αυτό για τους Έλληνες. ''Επηρεάστηκε η ευκινησία του ΔΝΤ ως διαχειριστή κρίσεων λόγω ανάγκης συνεργασίας με τους Ευρωπαίους'', αναφέρουν στην έκθεση τους οι εμπειρογνώμονες του ανεξάρτητου γραφείου του ΔΝΤ. ''Παραμένει ενεργό το ερώτημα γιατί το ΔΝΤ ήταν τόσο αισιόδοξο σχετικά με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και περίμενε τόσον καιρό πριν αναθεωρήσει προς τα κάτω τις προβλέψεις του'', προσθέτουν.

Η ύφεση στην Ελλάδα αποδείχτηκε πολύ βαθύτερη από τις εκτιμήσεις των τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 5.5% το 2012 σε σύγκριση με το 2009 προέβλεπε το ΔΝΤ, αλλά στην πραγματικότητα το ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά...17% τα τρία αυτά χρόνια! Ονομαστική μείωση του ΑΕΠ κατά 2% προέβλεπαν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, αλλά η πραγματική μείωση κόντεψε να φτάσει το ...20%! ''Η απόκλιση στις προβλέψεις για το ΑΕΠ της Ελλάδας είναι μοναδική περίπτωση ακόμη και για τα στάνταρντ των προγραμμάτων του ΔΝΤ'', σημειώνουν στην έκθεση τους οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ, οι οποίοι δεν δείχνουν να διακατέχονται από κανενός είδους εκτίμηση για τα προγράμματα αυτά. Κρίνοντας 159 προγράμματα του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες, παλιότερη εκτίμηση δείχνει ότι είχαν πέσει έξω στις εκτιμήσεις τους οι του ΔΝΤ σε ποσοστό ...60%! Αναφορικά με το ΑΕΠ όμως τα λάθη κυμαίνονταν από 1,5% έως 6,4% σε περιόδους δύο χρόνων, όχι ...12%!. Στο 15%τοποθετούσαν την αναμενόμενη ανεργία το 2012 οι του ΔΝΤ, αλλά στην πραγματικότητα η ανεργία είχε εκτοξευθεί το 2012 στο 25%, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο. Ήταν απίστευτη η δημοσιονομική προσαρμογή που ζητήθηκε: Να μειωθεί το έλλειμμα από το 15% του 2009 στο ...3% του ΑΕΠ το 2013! Οι κυβερνήσεις Γιωργάκη Παπανδρέου και Σαμαρά - Βενιζέλου το πέτυχαν με διάφορα κόλπα -πρώτα απ' όλα καθιστώντας το δημόσιο ένα απερίγραπτο κακοπληρωτή που καθυστερούσε τις οφειλές του και δεν πλήρωνε κανέναν! Η ουσία όλης αυτής της κρίσης είναι ότι οι Γερμαναράδες και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλοι τους επέλεξαν να πλήξουν καίρια τους Έλληνες και την Ελλάδα για να προλάβουν να αποφύγουν οι ίδιοι την κρίση. Αφού μας ''άρμεξαν'' για τα καλά την εποχή των παχιών αγελάδων, στη συνέχεια απαλλάχτηκαν από τα ελληνικά ομόλογα και την πλήρωσαν τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία!

από το «Πριν»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιώ ούτε μία στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ότι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα τού φθινοπώρου.
Γιώργος Σεφέρης «Μυθιστόρημα»

του Γιώργου Ιεροδιάκονου*


Κι όμως. Μπορεί όλα αυτά να ήταν ένα όνειρο. Όνειρο θερινής νυκτός. Όμως ποιος σου λέει ότι και τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται καμιά φορά;




Πολλές φορές η ιστορία σού προσφέρει μια ευκαιρία και στο χέρι σου είναι αν θα την αδράξεις ή όχι. Συνήθως αυτή η ευκαιρία είναι και η μοναδική. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, η κάθε ευκαιρία είναι μοναδική. Όπως και το αποτέλεσμα που παράγει. Το ορίζει και ο Αριστοτέλης στο 4ο αξίωμά του περί αιτίας και αποτελέσματος. Αν αδράξεις την προσφερόμενη ευκαιρία, παράγεις ένα αποτέλεσμα. Αν όχι, παράγεις κάποιο άλλο. Διότι, εσύ είσαι μέρος και της αιτίας και του αποτελέσματος.

Μια τέτοια ευκαιρία προσφέρεται σήμερα στην Ελλάδα. Μια μοναδική ευκαιρία, που θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε οριστική δικαίωση των εθνικών μας στόχων. Αρκεί βεβαίως να είχαμε κυβέρνηση διαθέτουσα κατά πρώτον, στρατηγική στόχευση και κατά δεύτερον, να μην ήταν δέσμια εξαρτήσεων και έωλων ιδεολογημάτων.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, ανεξαρτήτως ταυτότητας και επιδιώξεων των....
οργανωτών του, πήρε μια τέτοια τροπή, όπου ένα δεύτερο πραξικόπημα εκδηλώνεται στη γειτονική χώρα, αυτή την φορά από το ίδιο το καθεστώς. Κι αυτό το πραξικόπημα είναι τόσο απόλυτο και καταπελτικό, που ουσιαστικά καταλύει κάθε τι που χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο συγκροτημένο κράτος. Στρατός, δημόσια διοίκηση, δικαστικό Σώμα, ο παιδαγωγικός ιστός της χώρας, και μαζί μ’ αυτά, δημοσιογράφοι, κληρικοί, συνδικαλιστές σύρονται σωρηδόν κατά χιλιάδες στα μπουντρούμια και στα κολαστήρια.

Ουσιαστικά εκεί, πέραν των ανατολικών θαλασσίων συνόρων μας, δεν υφίσταται καν κάποιο συγκροτημένο κράτος, παρά ένα απέραντο πεδίο αναμέτρησης ασύμμετρων παραεξουσιών και συμφερόντων. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σήμερα τουρκικό κράτος και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει ποτέ ξανά στην μορφή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Παλαιότερα λέγαμε ότι η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που διαθέτει στρατό, αλλά ένας στρατός που εδράζεται σε μια χώρα. Σήμερα, με έναν στρατό υπό διωγμό, αποδεκατισμένο και αποσαρθρωμένο, με τους μισούς στρατιωτικούς είτε συλληφθέντες είτε επικηρυγμένους και το χειρότερο, σωματικά ανασκολοπισμένους και ψυχικά ατιμασμένους, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχει Τουρκία; Όχι! Η Τουρκία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη των Βαλκανίων έπεσε σαν χάρτινος πύργος. Και βασικός ολετήρας αυτής της πτώσης είναι ο κατεξοχήν θεσμικός στυλοβάτης της: ο σουλτάνος Ερντογάν.

Η ευκαιρία που μας προσφέρεται σήμερα είναι μοναδική. Στην ουσία πρόκειται για την ευκαιρία της χιλιετίας. Αρκεί βεβαίως να έχουμε πραγματικά ελληνική κυβέρνηση και όχι αυτά τα άβουλα και φοβικά σούργελα της καρπαζοαρπαχτής. Κυβέρνηση με όραμα συγκεκριμένους στόχους, με εθνικές προτεραιότητες και ξεκάθαρες και αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις περί του τι εστί εθνικό συμφέρον και πως αυτό προσδιορίζεται.

Τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει ήδη

Δύο είναι τα μεγάλα αγκάθια στη σχέση-αντιπαράθεσή μας με την Τουρκία. Το Αιγαίο και το Κυπριακό. Υπάρχει βέβαια και ένα τρίτο, που αφορά στη Θράκη, όμως εκείνο έχει ήδη οριοθετηθεί υπέρ μας, αρκεί να καταστήσουμε ακόμα πιο σαφές ότι δεν τίθεται κανένα θέμα εθνοτικών μειονοτήτων στην περιοχή. Το θέμα του τουρκικού προξενείου της Θράκης είναι κάτι που θα λυθεί αμέσως μετά τις δύο πρώτες φάσεις που αφορούν στην Κύπρο και στο Αιγαίο και θα αφορά βεβαίως στο κλείσιμό του.

Αιγαίο

Κίνηση 1η. Εγκατάσταση αξιόμαχων ναυτικών βάσεων σε όλα τα ακριτικά νησιά μας, από την Λήμνο μέχρι το Καστελόριζο.

Κίνηση 2η. Άμεση μονομερής ανακήρυξη ολόκληρου του Αιγαίου ως ελληνικό Αρχιπέλαγος.

Κίνηση 3η. Παν-ναυτική οργανωμένη επιχείρηση ανάρτησης της ελληνικής σημαίας σε όλα τα νησάκια και τις βραχονησίδες, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των Ιμίων.

Κίνηση 4η. Καταγγελία της πρόσφατης συμφωνίας ΝΑΤΟ, Γερμανίας, Τουρκίας και Ελλάδας για παραχώρηση του δικαιώματος φύλαξης των θαλασσίων συνόρων μας στο ΝΑΤΟ, απομάκρυνση όλων των ξένων δυνάμεων από το Αιγαίο και ανάληψη της ευθύνης διαφύλαξης των θαλασσίων συνόρων μας αποκλειστικά και μόνο από ελληνικές Δυνάμεις.

Κίνηση 5η. Ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για άμεση κατάρριψη και καταβύθιση κάθε εχθρικού αεροσκάφους και κάθε πολεμικού ή μη πλοίου, που θα παραβιάζει τα χωρικά, εναέρια και θαλάσσια σύνορά μας.

Κύπρος

Το Κυπριακό, εκτός από χαρακτηριστική περίπτωση ξένης στρατιωτικής κατοχής και συνεχούς μεθοδευμένου εποικισμού, συνιστά επίσης κατάφωρη και μαζική παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών από την Τουρκία, καθώς και συστηματική καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς στις κατεχόμενες περιοχές.

Το δικαίωμα του Κυπριακού και γενικά του Ελληνικού λαού για αντεπίθεση και ανακατάληψη των πατρίων εδαφών, παραμένει αναφαίρετο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Σ’ αυτή την μεταπραξικοπηματική συγκυρία της Τουρκίας, μας προσφέρεται μια μοναδική ευκαιρία άσκησης του πιο πάνω δικαιώματος. Και μάλιστα με απόλυτα διασφαλισμένη την αίσια για τα εθνικά μας συμφέροντα κατάληξη. Πρώτον, επειδή θα έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας και δεύτερον, διότι η μοναδική χώρα που θα μπορούσε να αντιδράσει, η Τουρκία, σ’ αυτή τη φάση και για πολύ καιρό ακόμα, έχει αχρηστεύσει την στρατιωτική της ισχύ.

Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Γι’ αυτό και κάθισα και έγραψα αυτό το άρθρο. Άκου πράγματα. Ήταν Σάββατο χαράματα. Ξυπνήσαμε, λέει, στον ήχο εμβατηρίων. Βάλαμε ραδιόφωνο και έλεγε για μια πολυμέτωπη συντονισμένη επίθεση δια ξηράς, θαλάσσης και αέρος. Η Εθνοφρουρά της Κύπρου, μαζί με την ΕΛΔΥΚ, εξαπέλυσαν συντονισμένη επίθεση κατά μήκος της πράσινης γραμμής. Ταυτόχρονα μια αποβατική επιχείρηση τριών ελληνικών μεραρχιών αποβιβάζονταν σε Κερύνεια, Αμμόχωστο και Τηλλυρία, ενώ η ελληνική πολεμική αεροπορία σφυροκοπούσε ανελέητα στοχευμένες στρατιωτικές θέσεις των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων. Μέσα σε 24 ώρες ολόκληρο το νησί ελέγχεται απόλυτα από τον Ελληνο-Κυπριακό στρατό.

Όλη αυτή η επιχείρηση ήταν τόσο ζωντανή στο όνειρό μου, που θυμάμαι ακόμα και τις σπασμωδικές αντιδράσεις της Τουρκίας. Μια Τουρκία παντελώς ανίκανη για οποιαδήποτε κίνηση. Δεν χρειάστηκε καν να γίνουν εκτεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις. Οι κατοχικές δυνάμεις παραδίνονταν χωρίς αγώνα. Ποιος στρατός, άλλωστε, να κινηθεί; Ποιοι στρατηγοί; Ποιοι ναύαρχοι; Οι ατιμασμένοι; Οι ανασκολοπισμένοι με γκλομπς και κάνες όπλων; Ποιοι αεροπόροι; Εκείνοι που κρύβονται στις τρύπες και στις απάτητες βουνοκορφές για να αποφύγουν τη σύλληψη και τον διασυρμό; Και γιατί να πολεμήσουν όλοι αυτοί; Και για ποιον; Για ποιο κράτος; Για τον Erdogan efendi;

Παράξενο όνειρο, αλήθεια. Έγινε, λέει, και δημοψήφισμα στο νησί με το ερώτημα: Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Συντριπτική η επικράτηση του «ΝΑΙ». Την επόμενη μέρα συνεδρίασε εκτάκτως και η ελληνική Βουλή, η οποία και υπερψηφίζει την αποδοχή του αιτήματος του κυπριακού λαού για Ένωση.

Όλα λειτούργησαν με το μέρος μας. Μέσα σε λιγότερο από δύο 24ωρα είχαν τελειώσει όλα. Άντε και μερικές εβδομάδες ακόμα για να διευθετηθούν και τα ζητήματα του δημοψηφίσματος και της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Άντε και μερικές ακόμα για την οριστική συνθηκολόγηση της νέας, μεταβατικής κυβέρνησης της Τουρκίας.

Ένα μόνο μειονέκτημα υπάρχει. Όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα όνειρο. Ξύπνησα το πρωί στην οικτρή μας πραγματικότητα. Με μια κυβέρνηση που λέει ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του. Αυτοί που ψήφισαν το σχέδιο Ανάν. Αυτοί που ακόμα και μέχρι σήμερα «παλεύουν» για διζωνική, δικοινοτική Ομοσπονδία. Και μια αντιπολίτευση, που από τότε, το 1974, έλεγε ότι η Κύπρος είναι μακριά.

Κοίτα πως τα ‘φερε ο χρόνος. Να μας προσφέρεται μια τέτοια μοναδική ευκαιρία κι εμείς εδώ να έχουμε το πιο άθλιο, εθελόδουλο και ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό, με μοναδική τους έγνοια την διαιώνιση της εξουσίας τους.

Κι όμως. Μπορεί όλα αυτά να ήταν ένα όνειρο. Όνειρο θερινής νυκτός. Όμως ποιος σου λέει ότι και τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται καμιά φορά;

*Ο Γιώργος Ιεροδιάκονος είναι μέλος της ΠΓ του ΕΠΑΜ

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...


Στον Ιερό Ναό του Γρηγορίου Παλαμά, στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, εισέβαλαν λίγο πριν τις 9.30 το πρωί αντιεξουσιαστές, διακόπτοντας την κυριακάτικη λειτουργία, διαμαρτυρόμενοι για την εκκένωση των υπό κατάληψη κτιρίων στην πόλη.
Η ομάδα των αντιεξουσιαστών πέταξε έντυπο υλικό διαμαρτυρίας κατά των εκκενώσεων των καταλήψεων.
Οι αντιεξουσιαστές έχουν εξέλθει της εκκλησίας και βρίσκονται στον προαύλιο χώρο, ενώ στο σημείο έσπευσε και
ομάδα των ΜΑΤ.
Ακολούθησαν τουλάχιστον 20 προσαγωγές από τους άνδρες των ΜΑΤ και με τη λήξη του συμβάντος, η κυριακάτικη λειτουργία συνεχίστηκε κανονικά.
Δείτε φωτογραφίες του seleo.gr από το συμβάν






Διαβάστε το ολόκληρο...

Διαλύουν την κοινωνική πρόνοια και αντικαθιστούν Συνταγματικές απολαβές όπως οι συντάξεις με παροχές σε είδος - Μας οδηγούν στο μοντέλο : «Όλα με το δελτίο»

Το σχέδιο της πλήρους διάλυσης του κοινωνικού κράτους ολοκληρώνεται με τις παρεμβάσεις που εξήγγειλε – προ ημερών – ο Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να αναπληρώσει τα χρήματα που χάνει ο λαός από τις βάρβαρες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Η αριστερή κυβέρνηση που θα έσκιζε τα μνημόνια και θα επανέφερε τη χώρα στην κανονικότητα, δημιουργεί στρατιές νεόπτωχων και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα φεουδαρχική δόμηση της κοινωνίας με πλήρη κατάργηση της μεσαίας τάξης, εξαθλίωση της εργατικής τάξης και συγκέντρωση του πλούτου σε μια μικρή ελίτ που είναι φίλα προσκείμενη στο νέο «κράτος ΣΥΡΙΖΑ» που χτίζεται με γοργούς ρυθμούς.

Η δέσμη μέτρων που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ο κ. Τσίπρας για την ανακούφιση όλων όσων υπέστησαν τις βάρβαρες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις δείχνουν ξεκάθαρα το σχέδιο της κυβέρνησης.

Πρόκειται με καθαρή αντικατάσταση των χρηματικών απολαβών με... παροχές σε είδος.

Αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας με κάρτες σίτισης και συσσίτια.
Αυτό είναι το όραμα της ανάπτυξης που οραματίζεται η αριστερά στην Ελλάδα;
Προφανώς.

Μιλάμε για καταστάσεις σοβιέτ, αφού αντί να αναζητούνται τρόποι μείωσης της ανεργίας, η κυβέρνηση επιχειρεί να συντηρήσει έναν ολόκληρο λαό με επιδόματα πείνας, κάρτες σίτισης και εξευτελιστικές συντάξεις, ίδιες για όλους.

Ειδικότερα, για όλους τους συνταξιούχους από τους οποίους κόπηκε το ΕΚΑΣ, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την πλήρη απαλλαγή τους για φαρμακευτική δαπάνη. Αυτό σημαίνει ότι πλέον η συμμετοχή τους για την προμήθεια φαρμάκων θα είναι μηδενική.

Για όλους όσοι είχαν απώλεια εισοδήματος από 30 ευρώ, θα υπάρξει απαλλαγή από την παρακράτηση της εισφοράς Υγείας ύψους 6% από τις συντάξεις τους.

Για όσους οι απώλειες από την περικοπή του ΕΚΑΣ υπερβαίνουν τα 115 ευρώ, προβλέπεται ένταξη τους στο μέτρο της προπληρωμένης κάρτας σίτισης, μέσω του οποίου θα καλύπτεται περίπου το 1/3 των απωλειών.

Αναφορικά με δικαιούχους που έχασαν το ΕΚΑΣ, αλλά είναι χρονίως πάσχοντες με αναπηρία σε ποσοστό 80% και επάνω, το ΕΚΑΣ θα επανέλθει και δεν θα υπάρξει τελικώς η περικοπή του.
Τέλος, σε έγγαμα ζευγάρια συνταξιούχων που κόπηκε το ΕΚΑΣ και στους δύο συζύγους, προβλέπεται η επαναφορά του βοηθήματος στον σύζυγο με την μικρότερη σύνταξη.

Θυμίζουμε ότι τα παραπάνω ημίμετρα, τα είχε πρώτος ανακοινώσει ο άλλοτε στενός συνεργάτης του Τσίπρα κ. Γιάνης Βαρουφάκης ως μέτρα για την αποτροπή της ανθρωπιστικής κρίσης που θα προέκυπτε από τη σκληρή του κόντρα με τους δανειστές και το ΔΝΤ.

Βεβαίως, τότε δεν τα είχε εξειδικεύσει, αλλά είχε μιλήσει ξεκάθαρα για παροχές σε είδος αντί χρημάτων.

Για όσους δεν κατάλαβαν ο μεγάλος μεταρρυθμιστής κ. Τσίπρας αντικαθιστά Συνταγματικά κατοχυρωμένες απολαβές, με παροχές σε είδος!!!

Οι συνειρμοί που προκύπτουν από το εγχείρημα ενός τέτοιου οικονομικού μοντέλου είναι εξόχως επικίνδυνοι, αφού όπως συνέβαινε και σε αλλά καθεστώτα του πρώην ανατολικού μπλοκ το κράτος θα μπορεί πλέον να καθορίζει τόσο το οικογενειακό εισόδημα, όσο και τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

«Όλα με το δελτίο» και υπό τον έλεγχο του κράτους και της κομματικής γραφειοκρατίας.
Αν ο κ. Τσίπρας και οι σύμβουλοι του έχουν αποφασίσει να κάνουν την Ελλάδα, Βόρεια Κορέα δεν έχουν παρά να το πουν ευθέως κοιτώντας τον λαό στα μάτια...


http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/717087/telos-to-koinoniko-kratos-kartes-sitisis-kai-paroxes-se-eidos-anti-xrimaton#ixzz4FzQtXHY1

Διαβάστε το ολόκληρο...

Στο εδώλιο θα έπρεπε να στηθούν οι υπεύθυνοι της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και οι μνημονιακοί υπαλληλίσκοι τους στη Ελλάδα

του Ν.Ζ.

Η έκθεση βόμβα του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ) του ΔΝΤ για το ελληνικό μνημονιακό πρόγραμμα έρχεται να τινάξει στον αέρα τους ιθύνοντες της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) και όλο το εγχώριο εθελόδουλο μνημονιακό πολιτικό σύστημα.

Αναγνωρίζεται επισήμως και απολύτως κατηγορηματικά, κάτι που από την πρώτη στιγμή καταγγείλαμε πειστικότατα από αυτές τις στήλες.

Οικονομική και κοινωνική «γενοκτονία»

Η Ελλάδα έπεσε θύμα βάρβαρης, συνειδητής, και σχεδιασμένης ιδιόμορφης οικονομικής και κοινωνικής «γενοκτονίας» και μάλιστα, αν όχι της πρώτης, σίγουρα της μεγαλύτερης σε ειρηνική περίοδο που υπέστη ποτέ χώρα.

Και αυτή η οικονομική και κοινωνική «γενοκτονία» της χώρας και του ελληνικού λαού, δυστυχώς, όχι μόνο συνεχίζεται αν δεν κλιμακώνεται χωρίς ορατό τέλος.

Το ΙΕΟ αλλά και η Λαγκάρντ ομολογούν ευθέως ότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός θυσιάστηκαν....
συνειδητά, προδόθηκαν και παραδόθηκαν ως πρόβατα στο σφαγείο για χάρη του ευρώ και για να σωθούν το ληστρικό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και η γερμανική ευρωζώνη.

Οι ξένοι και εγχώριοι οικονομικοί δολοφόνοι

Οι σε διατεταγμένη υπηρεσία αδίστακτοι εκτελεστές οικονομικοί δολοφόνοι της χώρας μας είναι η ΕΕ με κύρια όργανα την Κομισιόν και το Eurogroup, η ΕΚΤ του Τρισέ και του Ντράγκι, το ΔΝΤ του Στρος-Καν και της Λαγκάρντ, με μακρύ χέρι τον Πολ Τόμσεν και οι εγχώριοι μνημονιακοί υπαλληλίσκοι και τοποτηρητές, αρχής γενομένης από τον ΓΑΠ και μετέπειτα τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά και τώρα τον Τσίπρα, μαζί με τους ηγετίσκους των μνημονιακών και ευρωζωνικών κομμάτων της Βουλής.

Και είναι όλοι αυτοί συνυπεύθυνοι οικονομικοί δολοφόνοι και αδίστακτοι συναυτουργοί ενός μείζονος εγκλήματος σε βάρος του τόπου και του λαού, διότι αυτό το έγκλημα δεν αφορά, όπως μας λένε οι προπαγανδιστές και τα παπαγαλάκια του συστήματος, μόνο το πρώτο, αλλά ακόμα περισσότερο και πιο οικτρά και ασυγχώρητα και το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο και όσα, ποιος ξέρει, θα ακολουθήσουν ακόμα.

Διαρκές το έγκλημα

Κι αυτό διότι η ίδια και θα λέγαμε χειρότερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία με το πρώτο μνημόνιο διαπερνάει και το δεύτερο και το τρίτο: η άγρια λιτότητα, η φορολεηλασία των μικρομεσαίων στρωμάτων, η εθνική υποτέλεια, η υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας.

Και αυτό, επίσης, διότι οι νεοαποικιοκράτες οικονομικοί φονιάδες μαζί με τα εγχώρια μνημονιακά τους μαντρόσκυλα όχι μόνο επιμένουν στην ίδια φονική μνημονιακή οικονομική συνταγή αλλά και συνεχίζουν να αγνοούν και να καταπατούν ξεδιάντροπα τις ίδιες τις θεσμικές δεσμεύσεις τους και τους Κανονισμούς του ΔΝΤ, οι οποίοι δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή του τελευταίου σε πρόγραμμα χώρας, της οποίας το ίδιο το ΔΝΤ κρίνει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και ως μη βιώσιμο συνεχίζει να θεωρεί το επονείδιστο χρέος της Ελλάδας ακόμα και σήμερα που εφαρμόζει το τρίτο καταστροφικό πρόγραμμα.

Γιατί οι συνένοχοι συνεχίζουν τόσο ξεδιάντροπα την εξαπάτηση και την ωμή, αθλιέστατη παραβίαση ακόμα και των δικών τους κανόνων;

Εθνική και ταξική εξόντωση

Ο λόγος είναι απλός: η χώρα αυτή πρέπει να γίνει παράδειγμα εθνικής και ταξικής κοινωνικής εξόντωσης.

Μετά την έκθεση του ΙΕΟ του ΔΝΤ θα έπρεπε να ξεσηκωθούν και οι πέτρες σε αυτή τη χώρα και να έπαιρναν στο κυνήγι τους νεοαποικιοκράτες ληστές και τα εγχώρια φερέφωνά τους.

Και όμως οι ένοχοι και οι συνένοχοι μνημονιακοί τοποτηρητές πάνε να βγάλουν ο καθένας την ουρά του απέξω και να ρίξει ο ένας τα βάρη στον άλλον και κυρίως να ρίξουν στα μαλακά τη «βόμβα» του ΙΕΟ και να την πνίξουν.

Το ίδιο τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης και τα «λαδωμένα» μικρόφωνά τους. Είτε παριστάνουν τώρα τους ανήξερους ή τους Πόντιους Πιλάτους ή και πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα!

Ξεχνάνε όλοι αυτοί ότι είναι συνυπεύθυνοι μιας διαρκούς μνημονιακής πολιτικής προδοσίας αυτού του τόπου και μιας πολιτικής παράδοσής του, την οποία επιμένουν να προπαγανδίζουν παρά το ότι έχουν «πιει το αίμα» αυτού του λαού και του έχουν κάνει την πιο βρώμικη απόκρυψη της αλήθειας και την πιο ανελέητη πλύση εγκεφάλου, την οποία και συνεχίζουν.

Είναι οι ίδιοι αυτοί άθλιοι προπαγανδιστές που φιμώνουν με πείσμα και φανατισμό κάθε συνεπή αντιμνημονιακή φωνή, επιβάλλοντας άκρα του τάφου σιωπή σε κάθε αμφισβήτηση του ευρώ και της ΕΕ, θέλοντας να στήσουν εκβιαστικά ένα μονοφωνικό σκηνικό στη χώρα, όπου οι αντιπαραθέσεις θα περιορίζονται στα γνωστά καραγκιοζιλίκια της Βουλής, άντε και με ολίγη από... ΚΚΕ.

«Δικαστήριο» θα γίνει η λαϊκή εξέγερση

Ευθύνες, άλλου είδους, φυσικά, υπάρχουν και σε όσους μέσα στην κοινωνία αποδέχονται παθητικά, μοιρολατρικά, στο όνομα του μονόδρομου ή και της προδοσίας που υπέστησαν, τη συνεχιζόμενη «γενοκτονία» και το ξερίζωμα κάθε ελπίδας και μέλλοντος αυτής της χώρας.

Το κάλεσμα των καιρών δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο παρά η κοινωνική εξέγερση. Μια εθνική, κοινωνική, πολιτιστική και αξιακή εξέγερση που θα σαρώσει τον ραγιαδισμό και θα ανατρέψει στο σύνολό του το βρώμικο μνημονιακό κατεστημένο της χώρας, αναζητώντας και αποδίδοντας στο ακέραιο τις απαράγραπτες πολιτικές και ποινικές ευθύνες όλων όσων από το εξωτερικό και το εσωτερικό επέβαλαν το εφιαλτικό μνημονιακό καθεστώς στη χώρα.

Υπό κανονικές συνθήκες όλοι/ες οι υπεύθυνοι/ες του μνημονιακού εγκλήματος κατά της χώρας, το οποίο αμείωτα συνεχίζεται και κλιμακώνεται, θα έπρεπε να λογοδοτήσουν με ειδική κατηγορία σε ένα είδος Διεθνούς Ειδικού Δικαστηρίου υπευθύνων για οικονομική γενοκτονία μιας χώρας.

Τέτοιο δικαστήριο δεν υπάρχει.

Τα μόνα διεθνή δικαστήρια που έχει θεσμοθετήσει και λειτουργεί ο σύγχρονος κυρίαρχος ιμπεριαλισμός είναι εκείνα που δικάζουν και δολοφονούν τους αντιπάλους του.

«Δικαστήριο», όμως, θα γίνει και γρήγορα, μια αυθεντική εξέγερση του ελληνικού λαού, που θα γκρεμίσει και θα διώξει νύχτα όλους όσους σήμερα θεωρούν ότι μπορούν να λεηλατούν το «ελληνικό πτώμα» και να παίζουν παιχνίδια «καρέκλας» και εξουσίας πάνω στα ερείπια.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες.

Αυτή η εξέγερση έρχεται και τότε θα είναι αρκετοί εκείνοι που δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν!

από το «iskra.gr»

Διαβάστε το ολόκληρο...

«Τ’ αγόρια μας το κάναν». Paul Henze, σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα για το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία του 1980.

του Πέτρου Αργυρίου




Για να καταλάβει κανείς εξελίξεις στην Τουρκία θα πρέπει να λάβει υπόψιν τις δύο παραμέτρους που τις καθορίζουν: Το εθνοθρησκευτικόπολιτικόπολιτισμικό μωσαϊκό του εσωτερικού της και την γεωπολιτική της σημασία και ευαισθησία, με το δεύτερο να αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό με την Ελλάδα και παραδόξως σημείο τριβής ανάμεσα στις δύο χώρες.

Θρησκευτικά η Τουρκία έχει μια σουνιτική πλειοψηφία και μια αλεβιτική μειοψηφία.

Εθνολογικά η Τουρκία έχει μια ογκώδη κουρδική μειονότητα.

Πολιτισμικά, η Κωνσταντινούπολη και τα παράλια έχουν πολύ μεγαλύτερο φιλοδυτικό προσανατολισμό λόγω εμπορίου και τουρισμού από ότι η βαθιά Τουρκία.

Πολιτικά, οι επίγονοι του Αττατούρκ Κεμαλιστές, επιμένουν πως ο στρατός είναι ο εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας.

Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των ΗΠΑ είναι αλληλένδετα.

Οι Κεμαλικοί σπανίως αμφισβήτησαν τον ισλαμικό χαρακτήρα της Τουρκίας αλλά σχεδόν πάντα....
επεμβαίνουν όταν εμφανίζονται επίδοξες ισλαμιστικές εξουσίες που απειλούν τη δική τους εξουσία.

Η σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή χωρίς το ρόλο που παίζουν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σε αυτήν.

Μετά το πέρας του Β’ παγκοσμίου πολέμου και την μετάβαση της διεθνούς εξουσίας από τη Μ. Βρετανία στις ΗΠΑ, η Τουρκία θα ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.

Η εμφάνιση του διπολικού κόσμου ΗΠΑ/ΕΣΣΔ δεν αφήνει την Τουρκία αμέτοχη: όπως ακριβώς συμβαίνει και στις χώρες της Ευρώπης όπου δημιουργούνται τα περίφημα δίκτυα Stay Behind για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου που παράλληλα έχουν σαν μέλημα και τη στήριξη των φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων -δίκτυα εν δυνάμει δηλαδή γεωπολιτικές οπισθοφυλακές που λειτουργούν όμως περισσότερο ως στρατιωτικοπολιτικές εμπροσθοφυλακές- έτσι και στην Τουρκία δημιουργείται με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ το δίκτυο του Αντιαντάρτικου το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τουρκικά πραξικοπήματα.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, το τέλος της χρηματοδότησης του τουρκικού κατεστημένου από το σχέδιο Marshall και το δόγμα Τρούμαν, θα θέσει υπό αμφισβήτηση το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία.

Έχει ήδη προηγηθεί το τέλος του μονοκομματικού συστήματος κι η άνοδος του δημοκρατικού κόμματος στην Τουρκία που όμως δεν κατάφερε να λύσει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που καθιστούσαν την κατάσταση έκρυθμη στο εσωτερικό.

Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού Adnan Menderes στη Μόσχα:

Στις 27 Μαΐου του 1960 λαμβάνει χώρα στρατιωτικό πραξικόπημα και ο στρατός δικάζει και εκτελεί τον Menderes μαζί με δύο άλλους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος.

Το πραξικόπημα δεν λύνει κανένα από τα υποβόσκοντα οικονομικά προβλήματα. Η φοιτητική νεολαία και κομμάτι της εργατικής τάξης αρχίζει και ριζοσπαστικοποιείται προς το μαρξισμό, σύμπτωμα επικίνδυνο γεωπολιτικά για τις ΗΠΑ.

Σταδιακά εμφανίζεται και κάτι που περιγράφεται ως αριστερή τρομοκρατία και που θα αποτελέσει το άλλοθι για μια στρατηγική της έντασης και πολύ μεγαλύτερης κλίμακας ακροδεξιάς τρομοκρατίας με πρωταγωνιστές τους Γκρίζους Λύκους και το Αντιαντάρτικο δίκτυο.

Το 1971 λοιπόν ο στρατός αναλαμβάνει ξανά με ένα τελεσίγραφο που αποστέλλει στην πολιτική ηγεσία και γίνεται για μια ακόμη φορά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων.

Ακολουθεί περίοδος καταστολής, διωγμών και βασανιστηρίων που δε λύνει τα οικονομικά προβλήματα του πληθυσμού.

Το αντίθετο: μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 η στρατηγική της έντασης έχει φτάσει στο απόγειο της και το χάος της περιόδου ξεπερνά το χάος των τελών της προηγούμενης δεκαετίας: Σημειώνονται περισσότερες από 5000 πολιτικού χαρακτήρα δολοφονίες!

Και σαν να μην έφταναν τα εσωτερικά της Τουρκίας, έρχεται το 1979 η ισλαμική αντιαντεπανάσταση στο Ιράν. Οι Αμερικάνοι έχοντας χάσει το Ιράν, θα κάνουν τα πάντα για να μη ρισκάρουν να χάσουν και την Τουρκία: Έτσι συμβάλλουν στο να επιτύχει το ίδιο το στρατιωτικό κατεστημένο που είτε άμεσα είτε μέσω παραφυάδων του πολώνει την κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας, ένα ακόμη πραξικόπημα το 1980 για να επαναφέρει τον «νόμο και την τάξη». 250000 έως 650000 Τούρκοι φυλακίζονται, 50 εκτελούνται, 100 σκοτώνονται ενώ προσπαθούν να διαφύγουν, άλλοι εκατό πεθαίνουν στη φυλακή, οργανώσεις και συνδικάτα διαλύονται και τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται σε μια επιχείρηση που κάνει τα σημερινά αντίποινα Ερντογάν να μοιάζουν με φτωχό συγγενή.

Το πραξικόπημα του 1980 φέρνει μια πρώτη μεγάλη ρήξη στο βαθύ κράτος: Πάνω από 200 μέλη του μητρικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων κατηγορούνται για περισσότερες από 600 δολοφονίες ενώ αποκαλύπτεται η σχέση τους με τις υπηρεσίες ασφαλείας και με δίκτυα ναρκωτικών και όπλων.

Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από μια χαμηλής έντασης σύγκρουση με τους κούρδους του PKK η οποία ολοένα και κλιμακώνεται με το PKK να σχεδιάζει να διακηρύξει κουρδική ανεξαρτησία μέχρι το 1994.

Μετά τον πρώτο πόλεμο του κόλπου που ξεκινά το 1991, οι γεωπολιτικές εξελίξεις οδηγούν ένα κομμάτι της τουρκικής πολιτικής σε συμβιβαστική διάθεση απέναντι στους Κούρδους με ένα κομμάτι του βαθέως κράτους να διαφωνεί έμπρακτα με μια σειρά πολιτικών δολοφονιών και σφαγών που θα χαρακτηριστούν ως «σιωπηλό» πραξικόπημα.

Η περίοδος αυτή θα ξεσκεπάσει το τουρκικό παρακράτος και το δίκτυο Εργκενεκόν. Το τουρκικό παρακράτος έχει αποθρασυνθεί τόσο που ετοιμάζει πραξικόπημα στο … Αζερμπαϊτζάν, επιδιώκοντας να φέρει στην εξουσία έναν φιλότουρκο πρόεδρο, κατά πάσα πιθανότητα με τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει ένα «τροχαίο» στο οποίο σκοτώνονται στο ίδιο όχημα διάσημος αξιωματούχος της αστυνομίας μαζί με τον διαβόητο πρώην ηγέτη των γκρίζων λύκων, Αμπτουλάχ Κατλί ενώ του θανάτου διέφυγε ο φιλοκυβερνητικός κούρδος βουλευτής Σεντάτ Βουκάκ.

Η περίπτωση του Αμπτουλάχ Κατλί είναι χαρακτηριστικότατη για το βάθος και την έκταση του παρακράτους: Εκτελεστής με διεθνή εντάλματα σύλληψης, πληρωνόταν από τη MIT σε είδος (ναρκωτικά) τα οποία στη συνέχεια προωθούσε για να αγοράσει εξοπλισμούς, ο Catli κατηγορήθηκε από δημοσίευμα πως σχεδίαζε ενδεχόμενη δολοφονία του τότε Πάπα να τη χρεώσει σε Βούλγαρους και Ρουμάνους.

Ο Κατλί είναι χαρακτηριστικό δείγμα όχι μόνο του τουρκικού παρακράτους αλλά και της τουρκικής παραοικονομίας.

Δεν πρέπει να μας ξενίζει λοιπόν το ότι μια δεκαετία μετά η τουρκική παραοικονομία θα καλοδεχτεί τα φθηνά πετρέλαια των τζιχαντιστών και θα ευνοήσει τις βιομηχανίες εκμετάλλευσης προσφύγων και μεταναστών.

Για την περίοδο εκείνη, υψηλόβαθμος αξιωματούχος περηφανεύεται πως: «ήταν πάγια πρακτική της Τουρκικής πολιτικής ζωής».

Η δήλωση αυτή είναι μερική καθώς οι πολιτικές δολοφονίες όπως έχουμε δει είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Τουρκίας.

Άλλος αξιωματούχος δήλωνε πως δεν υπήρχε Τούρκος πολιτικός που να μπορούσε να εκλεγεί χωρίς να έχει ξέπλυμα χρήματος από πίσω να τον στηρίζει, κάτι που συνδυαστικά φανερώνει πως παρακράτος και παραοικονομία εξέβαλαν από κοινού στην τουρκική εξουσία.

Εκείνο ακριβώς το διάστημα, οι σχέσεις Συρίας Τουρκίας θα ομαλοποιηθούν με την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν, μια ομαλοποίηση που θα κρατήσει αρκετά χρόνια μέχρι την αποσταθεροποίηση της Συρίας τα τελευταία χρόνια.

Το 1996 το ισλαμικό κόμμα της Ευημερίας του Νεκμετίν Ερμπακάν κερδίζει τις εκλογές και σχηματίζει συγκυβέρνηση με την Τανσού Τσιλέρ που θα κρατήσει ένα χρόνο.

Η κυβέρνηση Ερμπακάν, ενός ανθρώπου που είχε διωχθεί από τους πραξικοπηματίες του 1980 και που η πολιτική του είχε απαγορευτεί τότε για μια πενταετία, θα πέσει μετά από στρατιωτικό τελεσίγραφο. Στον Ερμπακάν, δηλωμένο αντισιωνιστή που ήθελε την Τουρκία ισλαμική κι έξω από το ΝΑΤΟ, θα ξαναπαγορευτεί να πολιτευτεί και το κόμμα της Ευημερίας θα απαγορευτεί κι αυτό το 1998 με επιχείρημα την κατάλυση του συνταγματικού διαχωρισμού θρησκείας-κράτους.

Όπως περιγράφει ένας από τους πρωταγωνιστές του άτυπου πραξικοπήματος του 1997: «Στην Τουρκία, έχουμε ένα γάμο του Ισλάμ και της δημοκρατίας. Το παιδί αυτού του γάμου είναι η εκοσμίκευση. Τώρα, αυτό το παιδί από καιρού σε καιρό αρρωσταίνει. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ο γιατρός που σώζει το παιδί. Αναλόγως με το πόσο άρρωστο είναι το παιδί, χορηγούμε το κατάλληλο φάρμακο για να επανέλθει το παιδί»

Με άλλα λόγια, η Τουρκία είναι μια «ισλαμική δημοκρατία» και το πόσο δημοκρατία και πόσο ισλαμισμός επιτρέπεται σε αυτήν το καθορίζει ο στρατός κατά την παλιά κεμαλική παράδοση.

Μετά την απαγόρευση του ισλαμικού κόμματος της Ευημερίας, βουλευτές και μέλη του ανάμεσα στα οποία και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ιδρύουν το κόμμα της Αρετής με πολύ λιγότερο ισλαμικό προφίλ.

Στον τότε δήμαρχο Κωνσταντινούπολης θα απαγορευτεί επίσης η συμμετοχή στην πολιτική για μια πενταετία μετά τη δημόσια απαγγελία ποιήματος που επαινούσε τον ισλαμισμό.

Το 2001 το κόμμα της Αρετής θα απαγορευτεί κι αυτό.

Η ισλαμική πολιτική όμως έχει αρχίσει ήδη να ανασυγκροτείται με μετριοπαθή πρόσωπο: ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, στενός σύμμαχος του Ερντογάν και με στενές σχέσεις με αμερικανικούς παράγοντες, δημιουργεί ένα δίκτυο μέσα στην παιδεία που στην ωρίμανση του θα έχει μεγάλη επιρροή και στο δικαστικό σώμα αλλά και στα μήντια.

Αμέσως μετά την απαγόρευση του κόμματος της Αρετής το 2001, ιδρύεται στη θέση του το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Προόδου το οποίο κερδίζει εύκολα τις εκλογές του 2002.

Πρωθυπουργός γίνεται ο Αμπτουλάχ Γκιούλ. Παρότι ισλαμικό κόμμα, ο προσανατολισμός του είναι αρχικά φιλοδυτικός και φιλοαμερικάνικος.

Για μια ακόμη φορά τα γεωπολιτικά θα επηρεάσουν την πολιτική ζωή της Τουρκίας.

Η δεύτερη εισβολή στο Ιράκ θα αναστατώσει το ισλαμικό κόμμα καθώς μέλη του σε συνεργασία με το ρεπουμπλικανικό κόμμα θα αντιταχθούν στη χρήση νατοϊκών βάσεων στην Τουρκία για επιχειρήσεις στο Ιράκ.

Το 2003, με την βοήθεια της επίδρασης του Ιμάμη Γκιουλέν στο δικαστικό σώμα που επέτρεψε την επανάληψη των εκλογών στη Σύρτη αλλά και με τη συναίνεση του ρεπουμπλικανικού κόμματος, η απαγόρευση στον Ερντογάν να λάβει αξιώματα αίρεται.

Το 2003 ο Ερντογάν ορκίζεται πρωθυπουργός και ξεκινάει η θητεία του μακροβιότερου και πιο επιτυχημένου πρωθυπουργού της σύγχρονης Τουρκίας (αξίζει να σημειωθεί ότι από το πραξικόπημα του 1960 μέχρι την εκλογή Ερντογάν, είχαμε 43 πρωθυπουργικές θητείες, σχεδόν μία για κάθε χρόνο).

Η αρχική εστίαση του Ερντογάν είναι στην οικονομία. Ο πληθωρισμός πέφτει, οι Τούρκοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να ανεβαίνουν, η λαοφιλία του Ερντογάν ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.

Από το 2007 κι έπειτα, ο Ερντογάν επιχειρεί ανεπιτυχώς συνταγματικές αναθεωρήσεις για να αυξήσει τις πολιτικές δυνάμεις του Προέδρου και να παγιώσει την εκλογική ισχύ του κόμματος.

Στην αρχή της δεκαετίας του 2010, με τη βοήθεια του δικτύου Γκιουλέν, για πρώτη φορά στρατιωτικοί δικάζονται όχι μόνο για τα προηγούμενα πραξικοπήματα αλλά και για πιο σύγχρονα στρατιωτικά σχέδια όπως αυτό της Βαριοπούλας που φημολογούμενα προέβλεπε βομβιστικές επιθέσεις σε τζαμιά και ρίψη τουρκικού μαχητικού από την Ελλάδα στο Αιγαίο για να αναβιώσει η στρατηγική της Έντασης.

Παρά τα θετικά του, το κόμμα του Ερντογάν έχει μια νεοθωμανική ατζέντα που επιδιώκει αυξημένη επιρροή της Τουρκίας στη Μ. Ανατολή και τα Βαλκάνια.

Για να γίνει αυτό στο εσωτερικό πρέπει να ενδυναμωθεί το ισλαμικό στοιχείο ενώ στο εξωτερικό οδηγεί σε ρήξεις με τον δυτικό άξονα, όπως συνέβη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ μετά τον πόλεμο της Γάζας το 2008-9 και την Τουρκοϊσραηλινή ρήξη του 2010 μετά την ισραηλινή επιχείρηση στον Στόλο της Ειρήνης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα.

Τα γεωπολιτικά θα ενδυναμώσουν την νεοθωμανική ατζέντα και τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να γίνει «Σουλτάνος». Η σύντομη άνοδος του Μοχάμετ Μόρσι της ισλαμικής αδελφότητας στην Αίγυπτο ως παρενέργεια ή συνέπεια της αραβικής άνοιξης το 2012, θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί έναν μεγάλο ισλαμικό άξονα Αιγύπτου-Τουρκίας ως αφετηριακού σημείου της ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η ανατροπή του Μόρσι όμως από το στρατιωτικό κατεστημένου της Αιγύπτου θα βάλει τέλος σε αυτό το όραμα και θα ωθήσει τον Ερντογάν να επιδιώξει άλλες οδούς για έναν νεοοθωμανικό αιώνα και ίσως σε μια αντιαμερικανική πικρία.

Η αποσταθεροποίηση της Συρίας θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί αυξημένη τουρκική επιρροή σε περιοχές της Συρίας, να επιδιώξει μια Συρία υπό τουρκική επιρροή και θα τον στρέψει ενάντια στον παλιό του σύμμαχο, Μπασάρ αλ Άσαντ.

Η Τουρκία θα βοηθήσει τους ομόθρησκους τζιχαντιστές τονώνοντας παράλληλα την οικονομία της που ξαναντιμετωπίζει προβλήματα, μέσω του λαθρεμπορίου και αργότερα μέσω της βιομηχανίας του προσφυγικού/μεταναστευτικού.

Σε εκείνο περίπου το σημείο, εμφανίζεται μια ακόμη αποστασία. Ο πρώην πιστός τους σύμμαχος, ο Ιμάμης Γκιουλέν, δε συμμερίζεται τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν που δυσαρεστούν τους φίλους Αμερικάνους, καθώς ο ίδιος θέλει την Τουρκία ισλαμική μεν, αλλά κατά τα άλλα κατ’ εικόνα και ομοίωση των ΗΠΑ.

Οικονομικά σκάνδαλα που αφορούν μέχρι και το γιο του Ερντογάν δημοσιοποιούνται μέσα από τα δημοσιογραφικά δίκτυα του Γκιουλέν.

Η δημοφιλία του Ερντογάν όμως αναχαιτίζει την επίδραση των σκανδάλων στην κοινή γνώμη κι ο Ερντογάν περνά στην αντεπίθεση: κλείνει ειδησεογραφικά δίκτυα, προσπαθεί να λογοκρίνει τα κοινωνικά δίκτυα.

Έχοντας χάσει έναν ισχυρότατο εσωτερικό σύμμαχο, ο Ερντογάν τείνει ένα απρόσμενο κλαδί ελιάς: Προς το φιλοκουρδικό κόμμα.

Στόχος είναι πλέον να αποκτήσει ως πρόεδρος σουλτανική ισχύ.

Και αυτός ο στόχος αποτυγχάνει: Γιατί στις εκλογές του 2015 μπορεί το κόμμα του να βγαίνει ενισχυμένο εκλογικά, δεν αποκτά όμως αυτοδυναμία.

Ο Ερντογάν έχει πλέον απομονωθεί κι από τους εθνικιστές.

Θα επιχειρήσει να αναστρέψει την κατάσταση: ξεκινά ένας ακόμη πόλεμος κατά των Κούρδων με επιχειρήσεις όχι μόνο κατά των Κούρδων στο εσωτερικό αλλά και με αντικουρδικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ που αποτελούν παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητες των υπό διάλυση χωρών. Είναι ο Ερντογάν πλέον που χρησιμοποιεί την στρατηγική της έντασης για να παγιώσει την ισχύ του.

Ο Ερντογάν παίρνει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές… Αλλά το μαχαίρι της πολιτικής του είναι δίκοπο καθώς αυτό που έχει κερδίσει στο εσωτερικό μέτωπο το χάνει στο εξωτερικό.

Κι αυτό γιατί οι Αμερικάνοι έχουν πλέον αρχίσει να ανησυχούν με την ανεξαρτητοποίηση της τουρκικής πολιτικής.

Και δεν είναι μόνο αυτοί: Οι Ρώσοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουν σημαντικό ρόλο στη Συριακό παιχνίδι και τα τουρκικά σχέδια δεν συμφωνούν καθόλου μαζί τους.
Ως αποκορύφωμα των εντάσεων, τουρκικά μαχητικά ρίχνουν ρωσικό.
Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις που οικονομικά επί Ερντογάν έχουν ενισχυθεί σημαντικά, διαλύονται σε μια μέρα με μεγάλες συνέπειες στην τουρκική οικονομία.

Απομονωμένος από παντού, ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να βρει σανίδα σωτηρίας στα ναυάγια του προσφυγικού και θα επιχειρήσει να πάρει σημαντικά ανταλλάγματα από την Ευρώπη για να πάρει πίσω πρόσφυγες.
Η συμφωνία είναι όμως άκρως υποκριτική κι από τις δύο πλευρές.

Δυσαρεστημένος, ο Ερντογάν θα απομακρύνει το μετριοπαθές πρόσωπο του νεοοθωμανισμού στη Δύση, τον Νταβούτουγλου, στενό του συνεργάτη κι αρχιτέκτονα ενός «φιλοδυτικού» νεοοθωμανισμού.

Αφού χάνει έδαφος στις φιλοδοξίες του εκτός Τουρκίας που σε περίπτωση υλοποίησης τους θα του χαρίζαν μια μεσσιανικού τύπου αποδοχή κι όχι μόνο εντός Τουρκίας, ο Ερντογάν πρέπει να σφραγίσει τα πράγματα στο εσωτερικό με το δύσκολο τρόπο: Ο Ερντογάν σκοπεύει να αντικαταστήσει το τουρκικό κατεστημένο με έμπιστους ισλαμιστές.

Το κατεστημένο το γνωρίζει.

Αυτή είναι η εικόνα πριν το πραξικόπημα: Αμερικανοί, το φιλοαμερικανικό δίκτυο Γκιουλέν και νατοϊκοί και φιλονατοϊκοί αξιωματούχοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Ήδη όμως το στράτευμα και χάρη και στην παλαιότερη δράση του Γκιουλέν, δεν είναι το κλειστό σύστημα που ήταν κάποτε. Ο φόβος των διαρροών θα κάνει το πραξικόπημα να είναι μικρότερης κλίμακας και τελικά να αποτύχει.

Οι κινήσεις του Ερντογάν προς την Ανατολή με την προσέγγιση της Κίνας, την απόπειρα εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ και πάνω απ’ όλα με την συγγνώμη και την επαναπροσέγγιση με την Μόσχα, καθιστούν προφανές ότι ο Ερντογάν ψάχνει πλέον περιφερειακές συμμαχίες και έχει αποσχιστεί από τον άξονα της Δύσης. Το πραξικόπημα θα επισπευστεί και για αυτό θα αποτύχει. Να θυμηθούμε πως και το πραξικόπημα του 1960 έγινε μετά την επίσκεψη του Μεντέρεζ στη Μόσχα.

Από το στιγμή που ο Ερντογάν διέφυγε της σύλληψης, το πραξικόπημα επιχείρησε να επιβληθεί και ψυχολογικά με τη βοήθεια των δυτικών μήντια που θέλαν από τις πρώτες στιγμές τον Ερντογάν να ψάχνει για άσυλο σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες παράλληλα.

Ενδεικτικό είναι ότι κατά του πραξικοπήματος άρχισαν να παίρνουν στάση δυτικές κυβερνήσεις πολλές ώρες μετά την εκδήλωσή του ενώ εξίσου δηλωτική ήταν και η εμπλοκή της ΝΑΤΟικής βάσης του Ιντζιρλίκ σε αυτό.

Ο φόβος της διαρροής και η περιορισμένη κίνηση των πληροφοριών είχαν σαν αποτέλεσμα όπως αποκαλύπτεται από διεθνή μήντια στρατιώτες να μην γνωρίζουν ότι μετέχουν στο πραξικόπημα και επομένως να είναι παντελώς απρόθυμοι κι αμήχανοι απέναντι στον κόσμο που έσπευσε να προστατεύσει τον πρόεδρο Ερντογάν.

Το πραξικόπημα απέτυχε. Σειρά είχε το αντιπραξικόπημα: Μια εκκαθάριση που μοιάζει με πραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις: Δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικών, δικαστικών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων.

Η σύλληψη επίσης των δύο αεροπόρων που υποτιθέμενα ρίξαν το ρωσικό αεροσκάφος είναι ένα σαφές μήνυμα: Ρωσία, δεν έριξα εγώ ο Ερντογάν το αεροσκάφος σου. Οι αμερικανοκίνητοι πραξικοπηματίες το ρίξαν.

Η αποτυχία του πραξικοπήματος που για μια ακόμη φορά είχε αν όχι την ενθάρρυνση, τουλάχιστον την σιωπηλή ή όχι συναίνεση αμερικανικών παραγόντων, αποτελεί ένα ακόμη μεγάλο χαστούκι στην αμερικανική γεωπολιτική, το δεύτερο μεγαλύτερο μετά την αναπάντεχη ρωσική επέμβαση στη Συρία, με απρόβλεπτες συνέπειες που είναι ικανές να θρέψουν φιλοδοξίες απογαλακτισμού χωρών από τη δυτική σφαίρα επιρροής.

Όσο για το αν ο Ερντογάν γίνεται πλέον πανίσχυρος στο εσωτερικό θα πρέπει να τονιστεί πως το αντιπραξικόπημα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι καθώς με τις τόσες εκκαθαρίσεις είναι αναμενόμενο όχι μόνο ο τουρκικός διοικητικός μηχανισμός να υποβαθμισθεί αλλά παράλληλα ο Ερντογάν να πολώσει αξιωματούχους που δεν έτρεφαν εντελώς αρνητικά συναισθήματα απέναντι του, κάνοντας ακόμη πιο πιθανό ένα μεταπραξικόπημα ή ακόμη-ακόμη κι ένα εμφύλιο, όχι στο τόσο κοντινό μέλλον, ενώ οι εστίες πυρός που ο Ερντογάν άνοιξε στο Κουρδικό, είναι πιο ζωντανές από ποτέ.

Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο, ο Ερντογάν, σπουδαίος μα βραχυπρόθεσμος τακτικιστής, προβαίνει σε μια κίνηση που μπορεί να αποβεί μοιραία: Συμμαχεί με τον πιο στυγνό εκ των Τούρκων παραδοσιακών πραξικοπηματιών, το μητρικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το MHP των ναρκωτικών, του λαθρεμπορίου όπλων, των δολοφονιών και των σφαγών.
Θα το βρει μπροστά του.

Κλείνοντας, για αυτούς που αρέσκονται να βλέπουν τη δημοκρατία παντού, ακόμη και σε λίμνη με αλιγάτορες, να μεταφέρουμε τη ρήση του Ερντογάν από προηγούμενες δεκαετίες: Η δημοκρατία είναι σαν ένα λεωφορείο: Όταν φτάσεις στη Στάση σου, κατεβαίνεις.

Δημοκρατία και Τουρκία υπήρξαν σταθερά ασύμβατες μέχρι σήμερα.

από το «agriazwa.blogspot.com»

Διαβάστε το ολόκληρο...

H σύντροφος του Αλέξη Τσίπρα, Περιστέρα Μπαζιάνα, πήρε απόσπαση από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο.

Σύμφωνα με τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών Π.Ε. στα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. για το σχολικό έτος 2016-2017 που ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Παιδείας, η κα Μπαζιάνα μεταφέρεται από το τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στο ΕΜΠ στην Αθήνα.

Δείτε το σχετικό έγγραφο:


πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Κοινή αντικατοχική εκδήλωση
ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία Πολιτών και Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016



Ξένοι διπλωμάτες επισκέπτονται και συνομιλούν ανενόχλητοι με την ηγεσία του ψευδοκράτους. Και τώρα φθάσαμε στο παράλογο, ο κατοχικός ηγέτης να εμφανίζεται ως συμπρόεδρος του νομιμού Κυπριακού Κράτους.




Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε με την πρόσκληση να μιλήσω στην πρώτη, κοινή αντικατοχική εκδήλωση που οργανώνεται από τα τέσσερα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Εύχομαι αυτή η εκδήλωση να είναι ένα πρώτο βήμα στον κοινό αγώνα για την επιβίωση της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η κατοχική δύναμη θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα». Η παρουσία σας απόψε, σε αυτό το συμβολικό σημείο της ελεύθερης Κύπρου, είναι μια απάντηση στην κατοχική Τουρκία ότι «εκλιπούσα», δεν είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά η δημοκρατία στην Τουρκία!

Ο αυταρχισμός του νέου Οθωμανού Σουλτάνου, η συστηματική καταπίεση της τουρκικής αντιπολίτευσης, η καταδίωξη των δημοσιογράφων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και η βιαιοπραγία κατά της κουρδικής μειονότητας δίνουν ένα καθαρό μήνυμα για το ποια είναι η σχέση της κατοχικής Τουρκίας με την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Επομένως, η μυθολογία της φιλίας του «Νίκου και του Μουσταφά», οδηγεί ολοταχώς, όχι μόνο στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στον απόλυτο έλεγχο της ελεύθερης Κύπρου από την ηγεμονική Τουρκία.

Πετώντας πάνω από τον Ατλαντικό, σκεφτόμουν τους αγώνες για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 1963 και τα διάφορα σχέδια που παρουσιάστηκαν για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αρχίζοντας από το σχέδιο Ball του Φεβρουαρίου του ‘64, του Acheson το καλοκαίρι του ‘64, του ΝΑΤΟ με τη σύμπραξη της Χούντας και της Τουρκίας το 1971, του Νimetz το 1978 και την αποκορύφωση αυτών των σχεδίων με το 5ο Σχέδιο Αnnan το 2004.

Οι θιασώτες αυτών των σχεδίων, η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία, είναι οι ίδιες χώρες που απέρριψαν το 1965 την έκθεση του Galo Plaza, την έκθεση του ΟΗΕ που στήριζε μια δημοκρατική, ενιαία, δικοινοτική Κύπρο. Η εμπνευσμένη ηγεσία του Τάσου Παπαδόπουλου το 2004 σταμάτησε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που πρότεινε το 5ο Σχέδιο Αnnan και έφερε την Κυπριακή Δημοκρατία ως ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συντριπτική πλειοψηφία κατά του Σχεδίου Αnnan προήλθε από όλα τα κόμματα, ηλικίες και φύλα. Και όμως, 12 χρόνια αργότερα, με τις νέες διολισθήσεις των τελευταίων δύο Προέδρων και την πλήρη καταφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Κάτω από το φύλο συκής των αποκαλούμενων «Συνομιλιών Κυπριακής Ιδιοκτησίας» που κατευθύνει η αγγλο-αμερικανική διπλωματία, ετοιμάζεται ένα πιο επικίνδυνο, νεκραναστημένο Σχέδιο Αnnan.

Απόψε, θα σχολιάσω αυτές τις εξελίξεις. Τα σχόλια μου ίσως ενοχλήσουν. Ακούστε με όμως, γιατί είμαι ένας φίλος της Κύπρου, μη κυπριακής καταγωγής, που δεν ανήκει σε κανένα κυπριακό πολιτικό κόμμα και που έχει αναμιχθεί στους αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού για δεκαετίες.

Η αποψινή εκδήλωση σε αυτό το συμβολικό σημείο της ελεύθερης Κύπρου, γίνεται στα 42 χρόνια της μαύρης επετείου της τουρκικής εισβολής. Τιμούμε τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την προστασία του Κυπριακού Ελληνισμού, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τιμούμε τους αγνοούμενους και την αγωνία των οικογενειών τους, ιδίως μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την τύχη τους. Συμμεριζόμαστε και στηρίζουμε τους εγκλωβισμένους και τα μαρτύρια που αντιμετωπίζουν εδώ και 42 χρόνια.

Όπως είπε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος στο ιστορικό διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004, ο κάθε λαός διαμορφώνει και καταγράφει τη δική του ιστορία με απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες που προστατεύουν ένα δημοκρατικό κράτος και τους πολίτες του. Δείτε γύρω σας τα ιστορικά μνημεία αυτής της πόλης που είναι τα σύμβολα αυτών των αγώνων, πριν και μετά την Κυπριακή Ανεξαρτησία.

Οφείλουμε σε αυτούς τους ήρωες και στις γενιές που θα έρθουν να μην προδώσουμε αυτή την κληρονομιά. Στηρίζουμε την επανένωση της Κύπρου με λειτουργικές και δημοκρατικές διαδικασίες που βασίζονται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, τερματίζουν την κατοχή και τον εποικισμό, δημιουργούν ένα δημοκρατικό, λειτουργικό και βιώσιμο κράτος που διασφαλίζει διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του, χωρίς διακρίσεις λόγω εθνότητας, θρησκείας και γλώσσας, και προσφέρει συνθήκες ασφάλειας και ευημερίας στα πλαίσια της ευρωπαϊκής οικογένειας. Δυστυχώς, όπως και το 2004, αυτές οι αρχές δεν αποτελούν την βάση των συνομιλιών.

Ύστερα από 42 χρόνια κατοχής και ατέρμονων συνομιλιών, το ερώτημα είναι «πού πάμε;». Αυτό είναι ένα σοβαρό ερώτημα, ιδίως αν σκεφτούμε ότι ο περιβόητος Alexander Downer, τον Οκτώβριο του 2011, μας είπε ότι «μετά την γένεση του νέου κράτους, δεν υπάρχει εγγύηση ότι η λύση που θα εξευρεθεί θα λειτουργήσει»!! Αυτός είναι ο κυνισμός μιας μεσολάβησης που μας οδηγεί στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Η εναρκτήρια δήλωση της 12ης Σεπτεμβρίου 2000 μεταξύ του Προέδρου Κληρίδη και του Raouf Denktash έβαλε τις βάσεις του Σχεδίου Αnnan και προκαθόρισε το αποτέλεσμα των συνομιλιών.
Η τραγική συμφωνία Έρογλου-Ανασταστιάδη της 11ης Φεβρουαρίου 2014 επανέλαβε τα λάθη του παρελθόντος. Με αυτή τη δήλωση, η κατοχική Τουρκία πέτυχε ουσιαστικούς διαπραγματευτικούς στόχους πριν αρχίσουν οι νέες διαπραγματεύσεις!

Με την «εποικοδομητική ασάφεια» που εφαρμόζουν οι ξένοι μεσολαβητές :
1) Αποδεχθήκαμε ότι η κάθε πλευρά εκπροσωπεί τον εαυτό της και κανέναν άλλο.
2) Εξισώσαμε και υποβαθμίσαμε την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της διεθνούς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας με τις παράνομες αρχές του ψευδοκράτους. Αυτό το βλέπουμε καθημερινά με τις επίσημες επισκέψεις εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώς στο εξωτερικό.

Είδαμε επίσης, τις χιαστές διαδικασίες που αναβάθμισαν το ψευδοκράτος στην Ελλάδα και εξίσωσαν την κατοχική Τουρκία με την Ελλάδα.

Ξένοι διπλωμάτες επισκέπτονται και συνομιλούν ανενόχλητοι με την ηγεσία του ψευδοκράτους. Και τώρα φθάσαμε στο παράλογο, ο κατοχικός ηγέτης να εμφανίζεται ως συμπρόεδρος του νομιμού Κυπριακού Κράτους.

3) Αποδεχθήκαμε τη διακριτή ταυτότητα των δυο κοινοτήτων που έμμεσα αποκτούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

4) Αποδεχθήκαμε μια άνευ προηγουμένου συνταγματική σοφιστεία που αποκαλείται μεν «Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία», αλλά στην πραγματικότητα είναι μια συνομοσπονδία δυο αυτόνομων πολιτειών. Εγώ ζω σε μια πραγματική ομοσπονδία, όπου το ομοσπονδιακό σύνταγμα υπερέχει των πολιτειακών συνταγμάτων και νόμων. Αυτή η πρόνοια δεν υπάρχει πουθενά στο προτεινόμενο συνταγματικό σχήμα.

5) Δεχθήκαμε ότι η κρατική κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τις κοινότητες.

6) Δεχθήκαμε ότι οι συνιστώσες πολιτείες απονέμουν ιθαγένεια στους κατοίκους τους.

7) Αποδεχθήκαμε την εθνοκάθαρση του 1974 με την ύπαρξη κριτηρίων που θα καθορίσουν την εγκατάσταση και την πληθυσμιακή αναλογία στις συνιστώσες πολιτείες.

8) Οι συγκλίσεις που κατέγραψε ο Downer στις 29 Ιανουαρίου 2010 εφαρμόζονται στις παρούσες συνομιλίες, παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις του νυν Προέδρου ότι αυτό το έγγραφο είχε μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα.

9) Όπως προέβλεψε ο Holbrooke το 1998, οι συνομιλίες στοχεύουν στην αποδοχή μιας «νομιμοποιημένης διχοτόμησης». Το νέο κράτος που θα προκύψει από την παρθενογένεση δεν θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα είναι ένα νέο κράτος, με νέο σύνταγμα, νέα ονομασία, νέα σημαία και εθνικά σύμβολα, με δύο συνιστώσες πολιτείες, που θα έχουν δικαιώματα να συνάπτουν ακόμα και διεθνείς συμφωνίες. Με την προτεινόμενη συμφωνία καταλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας η ονομασία και η διεθνής υπόσταση εξαφανίζονται!!

10) Ενώ συνεχίζονται οι συνταγματικές υποχωρήσεις, δεν γνωρίζουμε τίποτα για την πλήρη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, των εποίκων, την επιστροφή των Ελληνοκυπρίων στις πατρογονικές τους εστίες, ή για το περιουσιακό.

11) Πρόνοιες υπάρχουν, όπως και το 2004, για την εκ περιτροπής προεδρία και τη σταθμισμένη ψήφο.

12) Όπως και το 2004, θα υπάρχουν μόνιμες και άλλες αποκλίσεις πολυετούς διάρκειας από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

13) Όπως και το 2004, η Τουρκία δεν αποδέχεται την ενεργό συμμετοχή εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις συνομιλίες. Δέχεται μόνο την παρουσία ενός εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα νομιμοποιήσει τις αποκλίσεις από το κοινοτικό δίκαιο. Αυτός είναι και ένας λόγος που η Τουρκία απαιτεί την αποδοχή του νέου Σχεδίου μέσω δημοψηφίσματος. Με αυτό τον τρόπο, τα θύματα της εισβολής και της κατοχής θα νομιμοποιήσουν τις αποκλίσεις από το κοινοτικό δίκαιο που θα περιέχει η νέα συμφωνία. Όπως και το 2004, δεν θα επιτρέπονται προσφυγές σε ευρωπαϊκά δικαστήρια κατά των προνοιών της συμφωνίας.

14) Η θριαμβολογία για όλη την πρόοδο στις συνομιλίες επέτρεψε κινήσεις για άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ασχέτως αν η Τουρκία ακόμα δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας πριν την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων το 2005.

Θα μπορούσα να αναλύσω και άλλα συνταγματικά προβλήματα αλλά δεν θέλω να σας κουράσω.
Τα λάθη του παρελθόντος δυστυχώς επαναλαμβάνονται. Τώρα φθάσαμε στο σημείο που φοβόμαστε να αναφερθούμε στην εισβολή, στη συνεχιζόμενη κατοχή και στην παραβίαση διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων, μήπως διαταράξουμε το «καλό κλίμα» των συνομιλιών.

Η εποικοδομητική ασάφεια και η μυστικότητα γύρω από τις συνομιλίες, δίνει την ευκαιρία στην κάθε πλευρά να απλοποιεί πολύπλοκα συνταγματικά θέματα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες!

Στις επόμενες εβδομάδες θα κατακλυσθείτε από προπαγάνδα που θα μιλά για τις «χαμένες ευκαιρίες» για τη λύση του Κυπριακού.

Κυρίες και κύριοι:
Η ιστορία της διπλωματίας του Κυπριακού δείχνει ότι δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες». Οι «χαμένες ευκαιρίες» ήταν αυτές που σκόπευαν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως οι μεσολαβήσεις του ’64, του ’78 και η επιδιαιτησία του Kofi Annan το 2004, την οποία αποφασιστικά και δημοκρατικά απέρριψε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Και μην ξεχνάτε, ότι ο νυν Πρόεδρος, όχι μόνον στήριξε το Σχέδιο Αnnan, αλλά κατήγγειλε τη χώρα του στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το δημοψήφισμα. Η προπαγάνδα, της οποίας είσαστε αποδέκτες, περιλαμβάνει τις τακτικές επισκέψεις Αμερικανών διπλωματών, καθώς και τις πιέσεις του Ban Ki-moon που ζητούν από τον Πρόεδρο, όχι μόνο την επιτάχυνση των συνομιλιών, αλλά και να μιλά θετικά για τα επιτεύγματα των συνομιλιών.

Ο Ban Ki-moon ζητά, επίσης και την κινητοποίηση οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών υπέρ της λύσης που ετοιμάζεται στις μυστικές συνομιλίες.

Μην ξεχνάτε τα εκατομμύρια δολάρια που ξόδεψαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προπαγάνδα υπέρ του Σχεδίου Αnnan. Η έκθεση του λογιστικού οίκου Nathan and Associates το 2005 για τη χρηματοδότηση αυτής της προπαγάνδας μέσω του UNDP περιέχει αυτά τα στοιχεία.

Για άλλη μια φορά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Βλέπουμε τους λεγόμενους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς σαν το PRIO, που χρηματοδούνται από το εξωτερικό να εκμεταλλεύονται τη δημοκρατία στην Κύπρο για να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους Ελληνοκύπριους, πώς και γιατί πρέπει να αποδεχθούν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι ειρωνικό ότι οι αποκαλούμενοι Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί δεν κάνουν παρόμοιες ενέργειες στην Άγκυρα, αλλά μόνο στην ελεύθερη Κύπρο!

Μετά τις δραματικές υποχωρήσεις στη συνταγματική πτυχή του Κυπριακού, τώρα έχουμε και το θέμα των υδρογονανθράκων.

Η ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ έγινε στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και των τριών συνθηκών για το Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι και νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Τουρκία, παρ’ όλο που είναι υποψήφιο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν αποδέχεται την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομοθεσία για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία επανειλημμένως απείλησε με τη χρήση βίας και εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ.

Μέρος του προβλήματος των υδρογονανθράκων όμως, είναι δικό μας δημιούργημα. Οι ιδιεολογικές τοποθετήσεις του προηγούμενου και του νυν Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσαν την ευκαιρία στους ξένους μεσολαβητές να διαπραγματεύονται για τον φυσικό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα έχουμε πρωτοφανείς προτάσεις για την ισότιμη κατανομή του φυσικού πλούτου μεταξύ των δύο κοινοτήτων πριν τη λύση του Κυπριακού!! Προτείνουν επίσης, τη μεταφορά των υδρογονανθράκων μέσω της Τουρκίας για να την ενθαρρύνουν να λύσει το Κυπριακό και να καλυτερεύσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Αυτό θα δώσει νέες ευκαιρίες στην Τουρκία για να εκβιάζει, όχι μόνο την Κύπρο, αλλά και το Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στο κράτος και όχι στις κοινότητες. Τα μελλοντικά έσοδα θα κατανεμηθούν με δημοκρατικές διαδικασίες για τις ανάγκες του κράτους, όπως συμβαίνει σε όλες τις δημοκρατικές χώρες. Επειδή διπλωμάτες από τη χώρα μου προωθούν αυτές τις ιδέες για τους υδρογονάνθρακες, γιατί δεν προτείνουν την εφαρμογή της ίδιας φόρμουλας και για τους αρχικούς κατοίκους της Αλάσκα και της Λουιζιάνα;

Οι προεδρικές δεσμεύσεις για τους υδρογονάνθρακες υποθηκεύουν τον ορυκτό πλούτο του κράτους για τη χρηματοδότηση μιας άδικης λύσης, το κόστος της οποίας ακόμα δεν γνωρίζουμε. Με βάση τους υπολογισμούς του 2004, αυτό το κόστος ίσως υπερβεί τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια.

Για να διατηρηθεί το «καλό κλίμα» των συνομιλιών, εδόθη άφεση αμαρτιών στην Τουρκία, η οποία τώρα απαιτεί και την ανάληψη από το νέο κράτος των δανείων που συνήψε το ψευδοκράτος με την Τουρκία.

Και ενώ ο Πρόεδρος θέλει να κλείσει το Κυπριακό μέσα στη φετινή χρονιά, ο κυπριακός λαός στερείται της σωστής πληροφόρησης για το τι συμβαίνει στις συνομιλίες. Οι προτεινόμενες αλλαγές στη σύνθεση και το συμβουλευτικό ρόλο του Εθνικού Συμβουλίου περιορίζουν την αποτελεσματικότητα αυτού του θεσμού, ενώ οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας στερούνται σωστής πληροφόρησης. Είναι ειρωνικό να βρίσκει κανείς λεπτομέρειες για τις συνομιλίες από τον Τύπο! Συσκότιση και μυστική διπλωματία θα δημιουργήσουν και πάλι τις συνθήκες του 2004, όταν ξαφνικά οι Ελληνοκύπριοι βρέθηκαν με ένα πολύπλοκο σχέδιο 9000 σελίδων!!

Ένα άλλο όπλο στη διάσπαση του μετώπου που απέρριψε το Σχέδιο Αnnan είναι το θέμα της Αμμοχώστου. Το άνοιγμα μικρού τμήματος της Αμμοχώστου παρουσιάζεται πότε ως Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και πότε ως τμήμα για την τελική αποδοχή της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Συμμερίζομαι τον πόνο και τη νοσταλγία των νομίμων κατοίκων της Αμμοχώστου. Δεν πρέπει όμως να αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό. Το Κυπριακό ήταν και είναι θέμα εισβολής, κατοχής και παραβίασης διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων. Τα κατεχόμενα εδάφη δεν είναι μόνο αυτά της Αμμοχώστου. Είναι και αυτά της Κερύνειας, της Καρπασίας και του Αποστόλου Ανδρέα, του Καραβά και της Λαπήθου, της Κυθρέας και του Πενταδακτύλου και της Μόρφου! Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις! Η επιστροφή της Αμμοχώστου είναι μια άνευ όρων υποχρέωση της Τουρκίας, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τη συμφωνία του ’79. Κι όμως, το εδαφικό, όπως και τόσα άλλα θέματα έγιναν αντικείμενο παζαριού με την κατοχική δύναμη, που μετατρέπει διεθνείς νομικές και πολιτικές υποχρεώσεις σε ανταλλάγματα, που οδηγούν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Όπως πλησιάζει το τέλος των συνομιλιών, ακούμε κυβερνητικές επικλήσεις για ενότητα.
· Ενότητα όμως δεν προέρχεται από τη νεκρανάσταση του απορριφθέντος Σχεδίου Annan.
· Ενότητα δεν δημιουργείται με προπαγανδιστικές διακηρύξεις, που είναι το φύλο συκής που καλύπτουν το σχέδιο για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

· Ενότητα δεν δημιουργείται με τουρκικές απειλές, με τη συνεχή αμφισβήτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την παρουσία κατοχικών στρατευμάτων.

· Ενότητα δεν δημιουργείται με την αποστρατικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς, ιδίως όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατοχυρώνει την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

· Ενότητα δεν δημιουργείται με την καταφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2004.

· Ενότητα δεν δημιουργείται από ξένους μεσολαβητές που προωθούν τουρκικούς στόχους.
Μόνο μια λύση συμβατή με τον κανόνα του νόμου, με το ευρωπαϊκό δίκαιο, με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και που σέβεται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004, μπορεί να προσφέρει τη βάση για μια βιώσιμη, δίκαιη, λειτουργική διευθέτηση του Κυπριακού. Αυτή η λύση, δεν μπορεί να έχει εγγυήτριες δυνάμεις, ξένα επεμβατικά δικαιώματα, ή οποιαδήποτε παρουσία κατοχικών στρατευμάτων.

Όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες, όπως σε όλες τις δημοκρατικές ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς διακρίσεις λογω εθνότητας, θρησκείας και γλώσσας. Τονίζω αυτό το σημείο, γιατί αυτό είναι ένας βασικός νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια τέτοια λύση μπορούμε να πετύχουμε με τον απεγκλωβισμό από τις συγκλίσεις Χριστόφια – Αναστασιάδη, όπως τις κατέγραψαν ο Downer και ο Eide.

Όπως οι συνομιλίες πλησιάζουν προς το τέλος τους, μην ξεχνάτε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν και είναι το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος σε αυτό το νησί, είναι μέλος του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών. Σας θυμίζω ότι το ψευδοκράτος και η ηγεσία του είναι μια υποτελής διοίκηση της Τουρκίας, όπως έχουν αποφανθεί τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια. Δεν έχουν καμιά διεθνή υπόσταση.

Αγαπητοί μου φίλοι, κυρίες και κύριοι. Η πρόκληση που αντιμετωπίζετε είναι αυτή που αντιμετωπίσατε από την πρώτη μέρα της Ανεξαρτησίας. Το ερώτημα ήταν και είναι, τι θα κάνει ο κυπριακός λαός για να προστατεύσει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα του;

Κράτη και λαή που σέβονται τον εαυτό τους δεν αυτοδιαλύονται για την ικανοποίηση ξένων μεσολαβητών ή της κατοχικής Τουρκίας. Όπως και το 2004, η προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στα χέρια σας. Ο απο μηχανής θεός δεν θα σας προστατεύσει.

Το 2004, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος είχε τη διορατικότητα και το πολιτικό θάρρος να πει το ιστορικό ΟΧΙ. 76% των Ελληνοκυπρίων τον ακολούθησαν. Και όμως, ύστερα από 12 χρόνια, προχωράμε και πάλι ολοταχώς στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποδοχή του παράνομου εποικισμού, που άλλαξε τον δημογραφικό και κοινωνικό χαρακτήρα της Κύπρου και εμβάθυνε τη διχοτόμηση που επέβαλε η εισβολή. Μην ξεχνάτε, ότι κανείς Πρόεδρος δεν έχει εξουσιοδότηση να υπογράψει την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρέπει να δοθεί τέλος στην εποικοδομητική ασάφεια και την παραπληροφόρηση. Πρέπει να απαιτήσετε μια εξήγηση σε βάθος και όχι με συνθήματα, ποιες ακριβώς θα είναι οι επιπτώσεις του αποκαλούμενου «οδυνηρού συμβιβασμού» για την Κυπριακή Δημοκρατία και τους πολίτες της. Διαφορετικά, θα γίνετε συνεργοί στην κατάλυση του κράτους σας.

Κυρίες και κύριοι,
Υπερασπιστείτε το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σας. Η ελευθερία, η δημοκρατία και η αξιοπιστία των δημοκρατικών θεσμών είναι αδιαχώριστες έννοιες. Η ιστορική και πολιτισμένη συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού, ενός αδιαχώριστου κομματιού του ελληνικού έθνους, διακινδυνεύει για άλλη μια φορά. Η υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης δεν γίνεται με εκχώρηση δικαιωμάτων και ραγιαδισμό. Η υπεράσπιση του Κυπριακού Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εθνικό καθήκον, υπεράνω ιδεολογικών και κομματικών προτιμήσεων. Το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας θα εξαρτηθεί για άλλη μια φορά από εσάς, τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν πρέπει σε λίγα χρόνια να μιλάμε και πάλι για χαμένες πατρίδες. Η τύχη του Κυπριακού Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στα χέρια σας και στη ψήφο που θα κληθείτε να ρίξετε σε ένα νέο δημοψήφισμα. Γι’ αυτό, δεν υπάρχουν περιθώρια για αποχή και ευθυνοφοβία.

Εσείς είσαστε το παρόν και το μέλλον της Κυπριακης Δημοκρατίας. Εσείς θα διαμορφώσετε τη δική σας ιστορία και όχι οι ξένοι μεσολαβητές ή η κατοχική Τουρκία.

Σταθείτε άξιοι της ιστορίας σας, της εθνικής σας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.
Σταθείτε άξιοι της μνήμης αυτών, που έπεσαν στο βωμό της ελευθερίας της Κύπρου.


Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο μαύρος Ιούλης του 1974 επανέρχεται στη μνήμη μας κάθε καλοκαίρι. Έχει γίνει ο καταραμένος μήνας με τις αποφράδες μέρες του προδοτικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής, που ήταν η συνέχεια και το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος. Τον Ιούλιο του 1974 η Τουρκία βρήκε την αφορμή και την ευκαιρία για να αρχίσει την τελική της προσπάθεια για επανάκτηση της Κύπρου. Ο σκοπός της εισβολής ήταν προσχεδιασμένος. Αλλά τότε δεν ήταν τόσο εμφανής, όσο σήμερα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Λευκωσία: Το κυπριακό δημόσιο χρέος έχει διεθνοποιηθεί και σε μεγάλο μέρος ανήκει στους ξένους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ετήσιας Έκθεσης Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους 2015, που ανακοινώθηκε χθες, το μεγαλύτερο μέρος το 2015 αφορά τον επίσημο δανεισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Βασικά, ποσό ύψους €7,2 δισ., ή περίπου 58% του επίσημου χρέους, σχετίζεται με δάνεια που παραχωρήθηκαν από τον ΕΜΣ και το ΔΝΤ κατά τη διάρκεια της περιόδου 2013-2015. Το υπόλοιπο 42% σχετίζεται με άλλα δάνεια τα οποία παραχωρήθηκαν από τη Ρωσική Ομοσπονδία, την ΕΤΕ (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων) και την Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΤΑΣΕ).
Η δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία του δημόσιου χρέους σχετίζεται με ομόλογα εξωτερικού εκ των οποίων τα €2 δισ. ή περίπου το 70% της συνολικής αξίας της κατηγορίας αυτής αφορά τις εκδόσεις ΕΜΟ (ΕΜΤΝ) στις διεθνείς αγορές το 2015.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση, κατά το 2015 η κατηγορία των εγχώριων ομολόγων κατέγραψε μείωση της τάξης των 7 ποσοστιαίων μονάδων σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος φθάνοντας στο 10%.

Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης σχετίζεται με τα δάνεια, τα οποία αυξήθηκαν σημαντικά το 2013 κατά 19 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το 2012. Από τότε ακολούθησαν ανοδική πορεία μέχρι το τέλος του 2015, κυρίως λόγω του επίσημου δανεισμού από τον ΕΜΣ και το ΔΝΤ. Από το 2013 και εντεύθεν, η συνεισφορά των εγχώριων ομολόγων στο χρέος της Γενικής Κυβέρνησης κατέγραψε σημαντική μείωση της τάξεως των 14 ποσοστιαίων μονάδων προσεγγίζοντας το 10% το 2015. Από την άλλη, τα ομόλογα εξωτερικού έχουν αυξηθεί από το 2013 υποδηλώνοντας τη φθίνουσα πορεία της εγχώριας αγοράς ομολόγων τόσο σε αξίες όσο και σε σημαντικότητα και τη στροφή στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων.

Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης παρέμεινε σταθερό κατά τα τελευταία δύο χρόνια, φθάνοντας σε 18,9 δισ. ευρώ στο τέλος του 2015, ελαφρώς υψηλότερο από το αντίστοιχο χρέος ύψους 18,8 δισ. ευρώ στο τέλος του 2014.

Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ κατέγραψε μικρή αύξηση κατά το 2015 από 108% σε 109%. Παρόλο που το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ κατέγραψε μικρή αύξηση, η ποσοστιαία μεταβολή του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ ακολούθησε καθοδική πορεία, από 29% το 2013 στο 0,63% το 2015.

Η κρατική χρηματοδότηση στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα λόγω της τραπεζικής κρίσης ανήλθε σε 3,6 δισ. ευρώ ή περίπου 20% του ακαθάριστου δημόσιου χρέους στο τέλος του 2015. Το ποσό αυτό σχετίζεται με την ανακεφαλαιοποίηση της Λαϊκής Τράπεζας και του συνεργατικού τομέα μέσω της έκδοσης ομολόγων. Στο τέλος του 2015 η Κυβέρνηση παραχώρησε πρόσθετη στήριξη ύψους €175 εκατ. ευρώ, ή περίπου 1% του ΑΕΠ, στον συνεργατικό τομέα.

Ως προς τα ρευστά διαθέσιμα που πρέπει να έχει το κράτος, το εύρος της ελάχιστης και μέγιστης ρευστότητας αποφασίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο μετά από εισηγήσεις του Γραφείου Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους.

Το ελάχιστο επίπεδο ρευστότητας έχει τεθεί σε €200 εκατ. στον λογαριασμό αποθεματικού, ενώ η μέγιστη ρευστότητα έχει τεθεί σε €500 εκατ., που διατηρείται στον Γενικό Κυβερνητικό Λογαριασμό.

Στην περίπτωση που η ρευστότητα υπερβαίνει το μέγιστο επίπεδο, η εν λόγω ρευστότητα δύναται να επενδυθεί σύμφωνα με το πλαίσιο επενδυτικής πολιτικής που εγκρίθηκε από τον υπουργό Οικονομικών ή να χρησιμοποιηθεί είτε για επαναγορά ανεξόφλητων αξιογράφων της Δημοκρατίας είτε για πρόωρη αποπληρωμή δανείων.

Γράφει: Θεανώ Θειοπούλου
Φιλελεύθερος

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τη μεγαλύτερη μείωση ανεργίας στην ΕΕ κατέγραψε η Κύπρος σε ετήσια βάση, τον Ιούνιο του 2016, υποχωρώντας στο 11,5% από το 15,7% πριν από ένα χρόνο και από 11,7% το Μάιο (μείωση 0,2 μονάδων). Αυτό σύμφωνα με την Eurostat σημαίνει πως 1000 επιπλέον άτομα βγήκαν από τους δείκτες της ανεργίας, με το σύνολο των ανέργων να μειώνονται από 48000 το Μάιο σε 47000 τον Ιούνιο του 2016.

Την ίδια ώρα, στη Ευρωζώνη, η εποχικά διορθωμένη ανεργία παρέμεινε στο 10,1% σε σχέση με το Μάιο, σημειώνοντας πτώση από το 11% όπου βρισκόταν πριν από ένα χρόνο. Αυτό παραμένει το χαμηλότερο ποσοστό, που καταγράφηκε στη ζώνη του ευρώ από τον Ιούλιο του 2011. Το ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ ήταν 8,6 % τον Ιούνιο του 2016, σταθερό σε σύγκριση με το Μάιο του 2016, σημειώνοντας πτώση σε σχέση με το 9,5 % τον Ιούνιο του 2015. Το ποσοστό αυτό παραμένει το χαμηλότερο που καταγράφηκε στην ΕΕ από το Μάρτιο 2009 .

Η Eurostat εκτιμά ότι 21 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες στην EU28 , εκ των οποίων 16.269.000 στη ζώνη του ευρώ , ήταν άνεργοι τον Ιούνιο του 2016. Σε σύγκριση με το Μάιο 2016 ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε κατά 91 000 στην ΕΕ8 και κατά 37 000 η ζώνη του ευρώ . Σε σύγκριση με τον Ιούνιο του 2015, η ανεργία μειώθηκε κατά 2.114.000 στην ΕΕ και κατά 1.363.000 στη ζώνη του ευρώ .

Μεταξύ των κρατών μελών , τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας τον Ιούνιο του 2016 καταγράφηκαν στη Μάλτα ( 4,0 % ) , την Τσεχική Δημοκρατία ( 4,1 % ) και στη Γερμανία ( 4,2 % ) . Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας παρατηρούνται στην Ελλάδα ( 23,3 % τον Απρίλιο του 2016) και την Ισπανία ( 19,9 % ). Σε σύγκριση με πριν από ένα χρόνο, το ποσοστό ανεργίας του Ιουνίου 2016 μειώθηκε σε είκοσι πέντε κράτη μέλη, παρέμεινε σταθερό στο Βέλγιο και την Εσθονία, ενώ αυξήθηκε στην Αυστρία ( από 5,7 % σε 6,2 % ) . Οι μεγαλύτερες μειώσεις καταγράφηκαν στην Κύπρο ( από 15,1 % σε 11,7 % ), την Κροατία ( από 16,2 % σε 13,2 % ), τη Βουλγαρία ( από 9,7 % σε 7,2% ) και την Ισπανία ( από 22,3 % σε 19,9 % ). Τον Ιούνιο του 2016 το ποσοστό ανεργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν 4,9 % , από 4,7 % το Μάιο του 2016 και πτώση από το 5,3 % τον Ιούνιο του 2015.

Τον Ιούνιο του 2016 4.194.000 νέοι ( κάτω των 25 ετών ) ήταν άνεργοι στην ΕΕ, εκ των οποίων 2.915.000 στη ζώνη του ευρώ. Σε σύγκριση με τον Ιούνιο του 2015, η ανεργία των νέων μειώθηκε κατά 492 000 στην ΕΕ και κατά 248 000 στη ζώνη του ευρώ . Τον Ιούνιο του 2016 το ποσοστό ανεργίας των νέων ήταν 18,5 % στην ΕΕ και 20,8 % στη ζώνη του ευρώ , σε σύγκριση με 20,6 % και 22,5 % αντίστοιχα τον Ιούνιο του 2015. Τον Ιούνιο του 2016, τα χαμηλότερα ποσοστά σημειώθηκαν στη Μάλτα ( 6,9 % ) και Γερμανία ( 7,2 % ) , ενώ τα υψηλότερα στην Ελλάδα ( 47,4 % τον Απρίλιο του 2016) και την Ισπανία ( 45,8 % ) .
Πληθωρισμός

Σε σχέση με τον πληθωρισμό, σύμφωνα με τη Eurostat, στη ζώνη του ευρώ αναμένεται να είναι 0,2% τον Ιούλιο του 2016 , έναντι 0,1 % τον Ιούνιο του 2016, σύμφωνα με μια προκαταρκτική εκτίμηση. Κοιτάζοντας τις κύριες συνιστώσες του πληθωρισμού στη ζώνη του ευρώ, τα τρόφιμα, το αλκοόλ και ο καπνός αναμένεται να έχουν τον υψηλότερο ετήσιο ρυθμό τον Ιούλιο ( 1,4 % , σε σύγκριση με 0,9 % τον Ιούνιο ), ακολουθούμενα από τις υπηρεσίες ( 1,2 % , σε σύγκριση με 1,1 % τον Ιούνιο ) , τα βιομηχανικά αγαθά πλην της ενέργειας ( 0,4 % , σταθερά σε σύγκριση με τον Ιούνιο ) και την ενέργεια ( -6,6% , σε σύγκριση με -6,4 % τον Ιούνιο ) .

ΑΕΠ

Με βάση μια ακόμα προκαταρκτική εκτίμηση της Eurostat, το εποχιακά διορθωμένο ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,3% στη ζώνη του ευρώ (EA19) και κατά 0,4% στην EE κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2016, σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο.

Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,6% στη ζώνη του ευρώ και κατά 0,5% στην EE.

Σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους, το εποχιακά διορθωμένο ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1,6% στη ζώνη του ευρώ και κατά 1,8% στην EE κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2016, μετά από + 1,7% και + 1,8% αντίστοιχα το προηγούμενο τρίμηνο.
Kεφαλήν εισόδημα νοικοκυριών

Τέλος στη ζώνη του ευρώ, το κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών σε πραγματικούς όρους αυξήθηκε κατά 0,9% το πρώτο τρίμηνο του 2016, μετά από μια αύξηση της τάξης του 0,3% το προηγούμενο τρίμηνο.

Η κατανάλωση αυξήθηκε κατά 0,8% το πρώτο τρίμηνο του 2016, μετά από μια αύξηση της τάξης του 0,1% κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2015.

Στο σύνολο της EΕ το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε κατά 1,3% το πρώτο τρίμηνο του 2016, μετά από μια αύξηση της τάξης του 0,4% το προηγούμενο τρίμηνο και η κατανάλωση αυξήθηκε κατά 0,8% το πρώτο τρίμηνο του 2016, ενώ παρέμεινε σταθερή κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2015.
Πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παντελής Σαββίδης

Η Τουρκία έχει περιέλθει σε μια εσωτερική περιδίνηση της οποίας το βάθος, η έκταση και η χρονική διάρκεια είναι άγνωστο πόσο θα προχωρήσουν και, το σπουδαιότερο, τι αποτελέσματα θα παράγουν.

Εκείνο όμως που ενδιαφέρει την Ελλάδα είναι να μην υποστεί τις συνέπειες, ή κάποιες από τις συνέπειες, από την τουρκική αυτή εσωτερική αναταραχή.

Το σύνθημα του Κεμάλ «ειρήνη στον κόσμο, ειρήνη στην πατρίδα» ελάχιστα το σέβεται ο Ερντογάν αλλά ισχύει και αντίστροφα. Η απουσία εσωτερικής ειρήνης μπορεί να οδηγήσει στην πρόκληση εξωτερικών προβλημάτων. Και τα σπουδαιότερα από αυτά, εκείνα δηλαδή που θα μπορούσαν να συσπειρώσουν την τουρκική ηγεσία, τον τουρκικό στρατό και γενικώς την τουρκική κοινωνία, είναι μια βαθιά και σοβαρή κρίση με την Ελλάδα. Η τυχοδιωκτική πολιτική του Ερντογάν δεν αποκλείεται να την προκαλέσει αν από μια τέτοια κρίση θα εξυπηρετηθούν πρόσκαιρα ή μεσοπρόθεσμα συμφέροντά του.

Ο τουρκικός στρατός είναι βαθύτατα διχασμένος και θα συνεχίσει να διχάζεται ακόμη περισσότερο παρόλο που παρέμεινε στη θέση του ο Τούρκος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ.

Το σαράκι του διχασμού υποβαθμίζει τις επιχειρησιακές δυνατότητες του τουρκικού στρατού, ο οποίος, όπως έγραψε στην ιστοσελίδα Sputnik Ρώσος ειδικός στα στρατιωτικά, είναι πολύ λιγότερο ισχυρός από ό,τι φαίνεται, ως ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Βασίζεται κατά κύριο λόγο στον αριθμό του ανθρώπινου δυναμικού του και όχι στον εξελιγμένο τεχνολογικό εξοπλισμό του. Αν αυτό ίσχυε πριν από το πραξικόπημα, μετά την εκδήλωσή του τα πράγματα θα είναι περισσότερο δύσκολα. Διότι αυτό το ανθρώπινο δυναμικό δεν είναι ενωμένο και διότι στη συνείδηση του τουρκικού στρατού καταγράφηκε ως βαρύ γεγονός το δημόσιο λιντσάρισμα στρατιωτών μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος.

Επιπλέον, ένας διχασμένος στρατός και μια βαθιά διχασμένη κοινωνία αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για να μην αισθάνεται άνετα στο θρόνο του ο ηγέτης μιας στρατοκρατικής και ελάχιστα δημοκρατικής χώρας όπως η Τουρκία.

Η Τουρκία δεν είναι μια απλή περίπτωση κράτους που μπορεί να ελεγχθεί επειδή ο Ερντογάν θα εκδιώξει από τον κρατικό μηχανισμό και τις Ένοπλες Δυνάμεις τα στελέχη μιας θρησκευτικής αίρεσης. Είναι ένα πολύπλοκο κρατικό φαινόμενο το οποίο απλώς δεν μπορεί να ελεγχθεί καθ’ ολοκληρίαν.

Έτσι, μετά τις πρώτες κινήσεις «εκκαθάρισης» του στρατεύματος και του κράτους από τους υποστηρικτές του κύριου αντιπάλου του, του Φετουλάχ Γκιουλέν, είναι αναμενόμενο ο Τούρκος πρόεδρος να προβεί σε ενέργειες που θα μειώσουν την απειλή που θα νοιώθει από το στράτευμα. Ενέργειες που θα το συσπειρώνουν, αναγκαστικά, κατά ενός φαντασιακά επικίνδυνου εχθρού.

Για την ιστορική συνείδηση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και τη συλλογική συνείδηση των εθνικά Τούρκων, αυτός ο εχθρός είναι η Ελλάδα, που έδιωξε τους Τούρκους από τα Βαλκάνια και που πολέμησε εναντίον τους στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Ό,τι και να λένε διάφοροι Έλληνες και Τούρκοι αναλυτές που ηδονίζονται στις ψευδαισθήσεις, αυτή είναι μια καλά κρυμμένη πραγματικότητα. Ευκαιρία εκδήλωσης ενός τέτοιου «ενωτικού» αποπροσανατολισμού θα μπορούσε να είναι η 29η Αυγούστου, η κρίσιμη μάχη του Σαγγάριου έπειτα από την οποία άρχισε η υποχώρηση του ελληνικού στρατού.

Η ημέρα πλησιάζει και ελπίζουμε μέχρι τότε η κυβέρνηση να βρει το χρόνο και να ασχοληθεί με κάποια από τα σοβαρά θέματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Να σταματήσουν να αντιπαρατίθενται δημοσίως η κυβέρνηση με το κόμμα από το οποίο προέρχεται επειδή δεν έχουν ξεκαθαρίσει ιδεολογικά αν οι κάθε είδους «αντιεξουσιαστές» και «αλληλέγγυοι» μπορούν να καταλαμβάνουν δημόσια ή ιδιωτική περιουσία, να τα κάνουν γυαλιά καρφιά και ο ΣΥΡΙΖΑ να θεωρεί «ποινικοποίηση της αλληλεγγύης» την εφαρμογή του νόμου από την ελληνική πολιτεία. Και να δίνεται έτσι το σύνθημα κατάληψης και άλλων δημόσιων κτηρίων, τις καταστροφές των οποίων θα τις πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Στους ανθρώπους με γνήσια αριστερή συνείδηση δεν μπορεί να γίνει κατανοητό πώς ο ΣΥΡΙΖΑ ευαισθητοποιείται απέναντι στους καταληψίες και αδιαφορεί όταν η κυβέρνηση εκποιεί τον εθνικό πλούτο ή ξεπουλά τις τράπεζες στο διεθνές κεφάλαιο.

Η τακτική, αλλά ενταγμένη σε στρατηγικό σχέδιο, επιλογή του Τούρκου προέδρου να προκαλέσει θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα για να συσπειρώσει και να αποπροσανατολίσει τον τουρκικό στρατό δεν μπορεί να επηρεαστεί από την επίδειξη «καλής θέλησης» εκ μέρους της κυβέρνησης των Αθηνών. Δεν θα επηρεάσει, δηλαδή, τις εξελίξεις η έκδοση των οκτώ ικετών, χαμηλόβαθμων Τούρκων στρατιωτικών που ζήτησαν προστασία στο ελληνικό έδαφος. Περισσότερο θετικά θα καταγραφόταν στη συλλογική συνείδηση του τουρκικού στρατεύματος αν η Ελλάδα παραχωρούσε άσυλο όχι μόνο στους οκτώ αυτούς Τούρκους στρατιωτικούς αλλά και σε όποιον άλλο στρατιωτικό ζητούσε πολιτικό άσυλο στη χώρα.

Διότι μπορεί ο Ερντογάν να έχει προς το παρόν την φαινομενική επικυριαρχία στη χώρα του, σύντομα όμως θα αποκαλυφθεί πως τα πόδια του γίγαντα είναι ξύλινα.

Στο στράτευμα κυριαρχούν ακόμη οι κεμαλιστές στρατιωτικοί, οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στις αρχές του Ατατούρκ και δύσκολα τις εγκαταλείπουν έστω και αν ελίσσονται προσωρινά.

Μετά από διάφορες διαμάχες και εσωτερικές αντιπαραθέσεις, από το καλοκαίρι του 2015 άρχισε να γίνεται ξεκάθαρα πλέον ορατή μια πολιτική συμμαχία που περιλαμβάνει το εθνικιστικό Ισλάμ του Ερντογάν, τους κεμαλιστές στρατηγούς, την εθνικιστική κεμαλική αριστερά και τμήματα της ακροδεξιάς.

Είναι δύσκολο για τον Ερντογάν να κυβερνήσει μόνος του, έστω και αν βρίσκεται στην εξουσία επί δεκατέσσερα συνεχή χρόνια. Διότι, όπως προαναφέρθηκε, η τουρκική κοινωνία δεν είναι ενιαία, ούτε ομογενοποιημένη και πλέον ούτε ο τουρκισμός του Κεμάλ, ούτε ο ισλαμισμός του Ερντογάν μπορούν να αποτελέσουν συγκολλητικές ιδεολογίες.

Μια ισορροπία δυνάμεων, πολιτικών, εθνικών και ιδεολογικών είναι η μόνη που μπορεί να επιφέρει κάποια ειρήνη στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αλλά, η μεγαλομανία του Τούρκου προέδρου δεν του επιτρέπει τέτοιες παραδοχές.

Έτσι, σε αντιστάθμισμα των δυνάμεων που θεωρείται σίγουρο ότι θα τον αμφισβητήσουν, ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να δημιουργήσει έναν «Ισλαμικό Στρατό», μια εθνοφυλακή τρόπον τινά, από τα πλέον σκληρά και εξτρεμιστικά στοιχεία που τον ακολουθούν, κατά το πρότυπο των «Φρουρών της Επανάστασης» του Ιράν. Η εξέλιξη αυτή θα διχάσει ακόμη περισσότερο την τουρκική κοινωνία και τα σώματα ασφαλείας.

Όλα αυτά συμβαίνουν στην αυλή μας με μιαν Ευρώπη στο ναδίρ της επιρροής της και μια Αμερική να βαδίζει σε εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να ενθαρρύνει ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια.

Αντί λοιπόν στην κυβέρνηση να τρέχουν να εγκαινιάσουν αεροδρόμια και να μαλώνουν μεταξύ τους για τους αντιεξουσιαστές και τους αλληλέγγυους που έχουν διαλύσει τη χώρα, καλό είναι να επιχειρήσουν να αναλύσουν τις εξωτερικές εξελίξεις που οπωσδήποτε θα επηρεάσουν την Ελλάδα.
Ούτε τα σενάρια περί στροφής του Ερντογάν προς την Ασία και εγκατάλειψης του ΝΑΤΟ είναι εύκολα, ούτε και η σχέση του με τη Ρωσία μπορεί να είναι τόσο ρόδινη όσο υπονοείται από καλοπληρωμένα κέντρα διεθνών αναλύσεων.

Ο στρατιωτικός σύμβουλος του Ιρανού προέδρου δήλωσε τις τελευταίες ημέρες πως το πραξικόπημα είναι αδύνατον να γινόταν χωρίς να το γνωρίζει μια ξένη δύναμη και πως στη Μέση Ανατολή, ΗΠΑ και Ρωσία τα έχουν βρει. Αυτή η συμφωνία είναι η μεγαλύτερη διπλωματική και στρατιωτική ήττα της Τουρκίας, η οποία, όταν δημοσίως ανακοινωθεί, θα είναι δύσκολο να την διαχειριστεί στο εσωτερικό της χώρας του ο «νικητής» Ερντογάν.

Για ό,τι επακολουθήσει ως ενστικτώδης αντίδρασή του, θα πρέπει η Ελλάδα να είναι έτοιμη.

http://www.pontos-news.gr/article/152869/o-kindynos-apo-tin-toyrkia-mipos-prepei-na-proetoimastoyme

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top