Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Του Σπύρου Στάλια*, Οικονομολόγου Ph.D

Προς τι λοιπόν όλη αυτή η πρεμούρα για το ασφαλιστικό της Ελλάδος που απ’ ότι φαίνεται αγκαλιάζει και όλη την Ευρωζώνη.

Το πρόβλημα τίθεται ως εξής. Υποθέτουν ότι μετά από 30 χρόνια οι εργαζόμενοι θα είναι λιγότεροι ενώ οι συνταξιούχοι περισσότεροι. Τότε τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν Αυτό το επονομάζουν και πρόβλημα των γενεών (intergenerational).

Κατά συνέπεια θα πρέπει από τώρα να μαζέψουμε αρκετά χρήματα έτσι ώστε οι συνταξιούχοι να μπορούν να αγοράζουν τότε αγαθά και υπηρεσίες για να ζουν, όσο καλά μπορούν να ζουν. Με άλλα λόγια λένε ότι, με λιγότερους εργαζόμενους και περισσότερους συνταξιούχους, το ασφαλιστικό πρόβλημα λύνεται ικανοποιητικά, αν στους συνταξιούχους εξασφαλίσουμε στοιχειωδώς επαρκή κεφάλαια για την διαβίωση τους.

Φαίνεται λογικό.

Ας χρησιμοποιήσουμε όμως ένα μυθιστορηματικό επιχείρημα για να δούμε την λογικότητα του επιχειρήματος. Ας υποθέσουμε ότι μετά 30 χρόνια 11 εκατ. Έλληνες είναι συνταξιούχοι και ‘ένας’ έχει απομείνει να δουλεύει για αυτούς τους 11 εκατ. συνταξιούχους. Το πρόβλημα όμως είναι λυμένο. Οι συνταξιούχοι έχουν να πληρώσουν αυτόν τον πολύτιμο ‘ένα’. Έχει υπάρξει μέριμνα και έχουν στην άκρη τα κεφάλαια τους. ...


Αλλά αλήθεια, στο Θεό που πιστεύουμε, αυτό είναι το πρόβλημα; Αν οι συνταξιούχοι έχουν τα χρήματα να πληρώνουν τον ‘έναν’; Είναι έτσι όπως το θέτουν οι ανόητοι νεοφιλελεύθεροι της ΕΕ, ΕΚΤ και του ΔΝΤ και τρέχουν από πίσω και οι δικοί μας ανόητοι με τις πανηλίθιες αναλογιστικές μελέτες;

Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι αν οι συνταξιούχοι έχουν να πληρώσουν.

Αν ο ‘ένας’ δεν μπορεί να παράγει, τα κεφάλαια σε μια μέρα θα εξατμιστούν σαν το νερό που βράζει. Αλλά αν ο διαβόητος αυτός ‘ένας’ έχει όλη την γνώση και την τεχνολογική υποστήριξη να παράγει για τις ανάγκες των 11 εκατ. συνταξιούχων και για τις δικές του ανάγκες, τότε ερώτημα είναι άλλο.

Το ερώτημα είναι, στους συνταξιούχους τι επίπεδο ζωής θέλουμε να προσφέρουμε; Πόση υγεία; Πόσα τρόφιμα; Τι διασκέδαση; Να έχουν ένα αυτοκίνητο; Να πάνε διακοπές; Να έχουν φάρμακα; Να έχουν ένα σπίτι; Να υπάρχουν τα Καπή.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα που θα πρέπει να απαντηθεί. Πράγματι αυτά που θα προσφέρουμε στους συνταξιούχους είναι το πραγματικό κόστος μας ως κοινωνία και όχι πως αυτά θα πληρωθούν.

Σε μια κοινωνία ευνομούμενη που εκδίδει το νόμισμα της, και κινητοποιεί τους παραγωγικούς της συντελεστές, η πληρωμή των συντάξεων δεν αποτελεί για το κράτος, τίποτα άλλο, παρά μόνο πληκτρολόγηση χρημάτων στον λογαριασμός τους, να αγοράζουν ότι παράγει η οικονομία και να ζουν αξιοπρεπώς.

Ποτέ μια χώρα που εκδίδει το νόμισμα της δεν μπορεί στο τέλος του μήνα να μην πληρώσει μισθούς και συντάξεις και να αφήσει στο έλεος του Θεού τους συνταξιούχους της, τους μισθωτούς της ή την παιδεία της και την υγεία της.

Παρ όλα αυτά όμως, το πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν οι Θεσμοί προσπαθούν να επιβάλουν την θέληση τους. Σήμερα το κράτος να σταματήσει τις δαπάνες του ή να αυξήσει την φορολογία, για να βάλει στην άκρη αυτά τα κεφάλαια.

Μα αν το κράτος σήμερα αρχίσει να αποταμιεύει κεφάλαια για τους μέλλοντες συνταξιούχους το μόνο που θα κάνει είναι να κάνει την ύφεση ακόμα χειρότερη, την ανεργία υψηλότερη και να θέσει και τις μελλοντικές γενιές σε κίνδυνο, αφού οι δαπάνες για την παιδεία και την υγεία θα μειωθούν και έτσι ακόμα πιο πολύ η ανάπτυξη θα υπονομευτεί.

Δυστυχώς οι Έλληνες έχουν κολλήσει με το ευρώ και δεν έχουν κατανοήσει ότι όσο η χώρα είναι στο ευρώ, καμία Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα μπορέσει, ποτέ μα ποτέ, να εγγυηθεί την ιδία ποιότητα ζωής στους συνταξιούχος με πραγματικούς όρους και σε βάθος χρόνου και ας κάνει όσες θέλει σοφές αναλογιστικές μελέτες.

Σήμερα, με το ευρώ, κάνουν μελέτες για το πόσο θα πρέπει να μειωθούν και άλλο οι συντάξεις, για να έχουμε πιο πολύ χρήμα στο μέλλον, με λιγότερες απολαβές, για πιο πολλούς συνταξιούχους, ενώ ταυτόχρονα λόγω των επιπρόσθετων φορολογιών και μείωσης των κρατικών δαπανών, το ΑΕΠ μειώνεται, η χώρα έχει αποαγροτοποιηθεί και αποβιομηχανοποιηθεί και τα έλλειμμα αυξάνονται. Ας επιλέξουμε τι θέλουμε με σοβαρότητα.

Δραχμή και συντάξεις ή ευρώ χωρίς συντάξεις;


*Ο Σπύρος Στάλιας ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του Ε.ΠΑ.Μ. στις πρόσφατες εκλογές

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/2015/11/blog-post_682.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Αυτό που χρόνια έλεγαν και κατήγγειλαν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, φαίνεται ότι θα γίνει τελικώς πράξη επί…Αριστερής κυβέρνησης. Όσες δημόσιες μονάδες υγείας δεν αποδίδουν, οι υπηρεσίες θα ανατίθενται στον ιδιωτικό τομέα.

Κάπως έτσι προέβλεπαν το κακό σενάριο για το ΕΣΥ και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας εδώ και χρόνια οι συνδικαλιστές του χώρου. Και όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε ένα βήμα πριν δοθούν εργαστήρια, ιατρεία και υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα.

Προβλέπεται άλλωστε ξεκάθαρα στο 3ο μνημόνιο που υπεγράφη. Γι αυτό και γιατροί και εργαζόμενοι είναι ανάστατοι για το εργασιακό τους μέλλον. Εξάλλου εάν δοθούν οι υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα, το προσωπικό θα …περισσεύει.

Λέει χαρακτηριστικά το 3ο μνημόνιο στη σελίδα 1022: «Για την αξιολόγηση των επιδόσεων των παρόχων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών, ο ΕΟΠΥΥ θα συνεχίσει να συλλέγει και να δημοσιεύει τα σχετικά στοιχεία σε μηνιαία/τριμηνιαία βάση. Μέχρι τον Ιούνιο του 2016, οι αρχές θα εκπονήσουν εκτίμηση της ικανότητας του δημόσιου τομέα ανά περιφέρεια και ανά ειδικότητα και θα την χρησιμοποιήσουν για να επανεξετάσουν την ανάγκη για ανάθεση σε ιδιωτικούς παρόχους ανά περιφέρεια·»

Οι γιατροί του ΠΕΔΥ είναι επί ποδός καθώς όλες οι πληροφορίες συντείνουν πως η αξιολόγηση των δημοσίων μονάδων αν δεν έχει ξεκινήσει, ξεκινά άμεσα, ώστε στα μέσα του 2016 να γνωρίζουν κυβέρνηση και δανειστές τι χρειάζεται και τι όχι στο δημόσιο σύστημα.

Το επιχείρημα των τροϊκανών είναι πως ο ιδιωτικός τομέας και κοστίζει λιγότερο και αποδίδει συντομότερα.
Χαρακτηριστικό της ανησυχίας που επικρατεί στους γιατρούς του ΠΕΔΥ και όχι μόνο, είναι τα όσα λένε τα μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Επιστημονικού Υγειονομικού Προσωπικού ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ (ΠΟΣΕΥΠΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ):

« η διάταξη η οποία αποτελεί πλέον αναγκαστικό προαπαιτούμενο για την επικείμενη αξιολόγηση όλων των Δημόσιων Παρόχων Υγείας, περιλαμβανομένων και των Μονάδων Υγείας του ΠΕΔΥ, ενέχει εν δυνάμει κίνδυνο για το εργασιακό μέλλον όλων μας, εφόσον κριθούν με τη διάταξη μη παραγωγικές και κατά συνέπεια καταργηθούν».

Η Ομοσπονδία καλεί όλους τους γιατρούς να είναι σε εγρήγορση ώστε να μη βρεθούν μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

Η συνέχεια εδώ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ανακοίνωση

Η κυβέρνηση δοσιλόγων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εκτελώντας κατά γράμμα την συμφωνία του Αυγούστου 2015 με τους δανειστές, που σε απόλυτη σύμπλευση και συναινετικά υπερψήφισαν από κοινού με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και ΠΟΤΑΜΙ, ετοιμάζονται να φέρουν στην Βουλή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, βάζοντας επί της ουσίας ταφόπλακα σε ότι έχει απομείνει από την Κοινωνική Ασφάλιση στην χώρα.

Πρόκειται για την δραματική μείωση των συντάξεων μέσω της ενοποίησης των ταμείων, την κατάργηση του ΕΚΑΣ και των επικουρικών συντάξεων, την μετατροπή του δημόσιου και αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης σε εξατομικευμένο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων σύμφωνα με όρους που υπαγορεύονται από τους κανόνες της ιδιωτικής ασφάλισης και την λογική της χρηματοπιστωτικής αγοράς.

Μαζί με το νέο προϋπολογισμό που θα κυρωθεί τις επόμενες μέρες στην Βουλή και προβλέπει νέα καταιγιστική φορολογία σε όλα τα επίπεδα (ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας, νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι) και τη νέα μείωση στις καταβαραθρωμένες δημόσιες δαπάνες στην παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, οι πολιτικές καρικατούρες που νέμονται τον τόπο οδηγούν την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας σε ζωτικό πλέον αδιέξοδο, κυριολεκτικά σε αδυναμία επιβίωσης.

Ήδη ψήφισαν την απελευθέρωση των πλειστηριασμών της Α’ κατοικίας. Χάρισαν δισεκατομμύρια ευρώ στους τραπεζίτες με την ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών ξεπλένοντας μαύρο εγκληματικό χρήμα, νομιμοποιώντας την ασύστολη κερδοσκοπία. Ξεπουλούν την δημόσια περιουσία, ετοιμάζονται να αφανίσουν τον μικρό και μεσαίο αγρότη και να απελευθερώσουν τις ομαδικές απολύσεις. Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

Απέναντι σε αυτή την ολοκληρωτική επίθεση, της μετατροπής των πολιτών σε μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο και της χώρας σε οικόπεδο ευκαιρίας για τους διεθνείς τοκογλύφους, η ΓΣΕΕ η ΑΔΕΔΥ και το παραταξιακό ΠΑΜΕ, καλούν σε εικοσιτετράωρη Γενική απεργία την Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου. Μια απεργία που προκηρύσσεται χωρίς την παραμικρή μέριμνα συντονισμού της, χωρίς κανένα σχεδιασμό για την επιτυχία και την κλιμάκωσή της, με τους εργαζόμενους και τα αποδυναμωμένα σωματεία τους να καλούνται να αντισταθούν στον κηρυγμένο πόλεμο με ξερές τουφεκιές στον αέρα. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, η εξαντλημένη έως ανύπαρκτη συνδικαλιστική εκπροσώπηση των εργαζομένων και η εργοδοτική αυθαιρεσία, καθιστούν σχεδόν αδύνατη την παρακολούθηση έστω και μιας απλής 24ωρης, υπό τον φόβο όχι μόνο της απόλυσης αλλά και της απώλειας ακόμα και ενός μεροκάματου. Για ακόμη μια φορά οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού, αποξενωμένοι από την βάση και τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου της εργασίας, οι συνδικαλιστές του ΝΑΙ στο ευρώ την ΕΕ και τον ΕΜΣ… οι γραφειοκράτες εργατοπατέρες, της χρόνιας υπονόμευσης του συνδικαλιστικού κινήματος, καταδείχνουν ότι η οργάνωση και ο συντονισμός στην κινητοποίηση και δημιουργία ενός ρωμαλέου πανεργατικού πανελλαδικού κύματος αντίστασης κι ανατροπής, δεν μπορεί να αφήνεται στα χέρια τους, και απαιτεί νέες μορφές και τρόπους γενίκευσης, στην κατεύθυνση της ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Είναι επιτακτικό να γίνει κοινή συνείδηση, ότι η Γενική Απεργία της 3 Δεκεμβρίου δεν γίνεται για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις της «συνδιοίκησης» των ομοσπονδιών και του κράτους. Δεν πρέπει να λογίζεται ως ο δρόμος για να οδηγηθεί σε μια ακόμα ήττα η κινητοποίηση των εργαζομένων και των πολιτών. Η προηγούμενη απεργία της 12 Νοεμβρίου και ιδιαίτερα το πολυπληθές συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις, άφησε κόντρα στις μεθοδεύσεις τους, έναν αέρα αισιοδοξίας ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να υπερκεράσουν την προδοσία που υφίστανται από την διαπλοκή των υποκριτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών και του πολιτικού συστήματος.

Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία η απεργία της Πέμπτης 3 Δεκεμβρίου και η συγκέντρωση στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις, να είναι ακόμα μεγαλύτερη. Έχει σημασία να αποδειχθεί ότι θα αποτύχει η συνεχιζόμενη προσπάθεια αποδόμησης και κατακερματισμού του συντονισμού και συγκρότησης πανελλαδικού κινήματος αντίστασης στον επιχειρούμενο εξανδραποδισμό της κοινωνίας. Αποτελεί για εμάς τον κόσμο της εργασίας, την μέγιστη ευκαιρία διεκδίκησης και κατάκτησης των δικών μας αιτημάτων, μέσα από την δική μας πάλη, τον δικό μας αγώνα για τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, την δίψα μας για δημοκρατία και ελευθερία.

Ακόμα, η συμμετοχή όλων μας σε αυτή την Γενική Απεργία πρέπει να προσλάβει και τον χαρακτήρα μιας μεγάλης αντιπολεμικής διαδήλωσης, ενάντια στο νέο ιμπεριαλισμό όπως αυτός εκφράζεται στην ευρύτερη περιοχή μας. Να καταστήσουμε σαφές σε κάθε υποτελή πολιτικό, σε κάθε προδότη της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, ότι οποιαδήποτε σκέψη για συμμετοχή της χώρας στα σχέδια διαμελισμού και ανακατάταξης που επιχειρούνται από την συμμαχία των κορακιών των μεγάλων δυνάμεων των ΗΠΑ της ΕΕ και των δορυφόρων τους, θα μας βρεί σθεναρά αντιμέτωπους μπροστά τους.

Το ΕΠΑΜ καλεί κάθε εργαζόμενο, νέο, άνεργο, συνταξιούχο, ελεύθερο επαγγελματία, τα μέλη και τους φίλους του, να ξεπεράσουν τα πλαστά αποπροσανατολιστικά και διχαστικά διλλήματα που ενεσιβάλλονται από τους εργατοπατέρες και το πολιτικό σύστημα, και να συμμετέχουν μαζικά στην Γενική Απεργία της 3 Δεκεμβρίου, είτε πλαισιώνοντας τα εργατικά πρωτοβάθμια σωματεία τους, είτε συνδράμοντας το ανεξάρτητο από δεξιούς και αριστερούς ειδήμονες, πατριωτικό και δημοκρατικό Μέτωπο του ΕΠΑΜ.


ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 11:00 π.μ. στην ΚΟΡΑΗ (μετρό Πανεπιστημίου)

ΟΧΙ στο νέο ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ, ταφόπλακα στην ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ.
ΟΧΙ στον ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ της ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ της ΦΤΩΧΕΙΑΣ και ΑΝΕΧΕΙΑΣ
ΟΧΙ στους ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ της ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ των ΠΟΛΙΤΩΝ
ΟΧΙ στο ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ της ΠΑΤΡΙΔΑΣ
ΟΧΙ στον ΠΟΛΕΜΟ της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΜΑΦΙΑΣ της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ του ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΝΑΙ στην ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Δημήτρη Καζάκη

Η τοποθέτηση της κ. Βαλαβάνη στην προσυνεδριακή της ΛΑΕ εμφανίστηκε από ορισμένους ως η "φωνή της λογικής" μέσα στο συγκεκριμένο κόμμα. Κι επειδή ακόμη θυμάμαι εκείνη την ιστορική πια έκφραση της κ. Βαλαβάνη, ως υφυπουργού οικονομικών, ότι είναι "πατριωτικό καθήκον" των υπό κατοχή Ελλήνων να πληρώσουν τον δημευτικό φόρο του ΕΝΦΙΑ, δεν θα μπορούσα παρά να ενδιαφερθώ για το ποιόν της "λογικής" της.

Δεν θα ασχοληθώ με τα εσωκομματικά της ΛΑΕ. Δεν με αφορούν. Θα ασχοληθώ μόνο με τις θέσεις που διατύπωσε η κ. Βαλαβάνη σχετικά με τα κορυφαία ζητήματα που απασχολούν όλους μας, ολόκληρη τη χώρα. Κι αυτά είναι το χρέος και το νόμισμα.

Τι είναι εφαρμόσιμη θέση;

Να τι είπε η κ. Βαλαβάνη: "Πρώτον, πρόγραμμα σημαίνει πριν απ’ όλα θέσεις εφαρμόσιμες. Πώς π.χ. από τη θέση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους φτάσαμε στη χθεσινή εισήγηση να ενσωματώνεται η θέση ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ολική διαγραφή του χρέους, κάτι που...
δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία του κόσμου; Καθώς ακόμα και το χρέος που βρήκε και αρνήθηκε να πληρώσει η Οκτωβριανή Επανάσταση -τονίζω, Επανάσταση- πληρώθηκε τελικά εξ ολοκλήρου από τη Ρωσική Ομοσπονδία;"

Δεν γνωρίζω πώς αντιλαμβάνεται η κ. Βαλαβάνη το "θέσεις εφαρμόσιμες". Εφαρμόσιμες γιατί ελπίζει ότι θα της το επιτρέψουν οι δανειστές; Ή εφαρμόσιμες γιατί διαφορετικά δεν λύνεται το πρόβλημα του χρέους υπέρ του λαού και της χώρας;

Η κ. Βαλαβάνη δεν διευκρινίζει, αν και αφήνει με σαφήνεια να εννοηθεί ότι μέτρο της "εφαρμοσιμότητας" μιας θέσης δεν είναι οι ανάγκες και οι επιτακτικότητες του ίδιου του προβλήματος από την σκοπιά των συμφερόντων του λαού και της χώρας, αλλά οι διαθέσεις των δανειστών.

Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα.

Γι' αυτό άλλωστε αφήνει σκοτεινό ένα κομβικό σημείο της "εφαρμόσιμης θέσης" της. Με συναίνεση των δανειστών θα προχωρήσει σε διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ή με μονομερή ενέργεια; Κατανοώ τον κίνδυνο εγκεφαλικού που απειλεί όσους είναι αδύνατον να σκεφτούν με όρους ρήξης με τους δανειστές, αλλά θα επισημάνω το εξής: Υπάρχει έστω και μια περίπτωση χώρας σ' ολόκληρο τον κόσμο που μπόρεσε να γλυτώσει από το βρόγχο του χρέους και της χρεοκοπίας, χωρίς μονομερή ενέργεια κήρυξης χρεοστασίου σε βάρος των δανειστών και διαγραφή;

Ακόμη και ο Ελ. Βενιζέλος τον Απρίλιο του 1932 κήρυξε χρεοστάσιο μονομερώς σε βάρος των δανειστών και αρνήθηκε να εξυπηρετήσει το χρέος. Το ίδιο έκανε και ο Κίχνερ στην Αργεντινή το 2004, ο οποίος ανακοίνωσε μονομερώς "κούρεμα" κατά 70% και διαπραγμάτευση μόνο και αποκλειστικά για το υπόλοιπο.

Όσο και να ψάξει κανείς δεν θα βρει ούτε μια χώρα που να διέγραψε έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της, χωρίς μονομερή ενέργεια. Η κ. Βαλαβάνη που τόσο εύκολα ανακάλυψε ότι η "ολική διαγραφή του χρέους... δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία του κόσμου", προφανώς δεν μπόρεσε να ανακαλύψει το ιστορικό δίδαγμα της μονομερούς διαγραφής.

Είναι κυριαρχικό δικαίωμα

Η έννοια της μονομερούς διαγραφής με πρωτοβουλία του κράτους οφειλέτη δεν είναι κάτι το αυθαίρετο. Πρόκειται για το δικαίωμα που αναγνωρίζει ακόμη και το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο, της άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Η Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, 9/9/2014 αναγνώριζε για μια ακόμη φορά "το κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος του, το οποίο δεν πρέπει να ματαιώνεται ή να εμποδίζεται από οποιοδήποτε μέτρο που προέρχεται από άλλο κράτος μέλος..."

Τι σημαίνει αυτό; Ότι μονομερώς το κράτος οφειλέτης έχει το "κυριαρχικό δικαίωμα" να αναδιαρθρώνει το δημόσιο χρέος του -ακόμη και να το διαγράφει ολοσχερώς- κατά πώς το συμφέρει, χωρίς κανένα άλλο κράτος να μπορεί να του σταθεί εμπόδιο.

Πώς πρέπει να ασκήσει η Ελλάδα αυτό το "κυριαρχικό της δικαίωμα", που έως σήμερα το έχει απεμπολήσει; Σύμφωνα με την κ. Βαλαβάνη θα πρέπει να περιοριστεί σε διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους κι όχι σε ολική διαγραφή. Γιατί; Τι είναι αυτό που καθορίζει το αν θα διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος ή το σύνολο του χρέους; Για την κ. Βαλαβάνη το να μη γίνει η ΛΑΕ σαν το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φυσικά γιατί "ολική διαγραφή του χρέους... δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία του κόσμου."

Με τα παλιά απατηλά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ

Με άλλα λόγια η επιλογή είναι καθαρά με βάση τις ιδεολογικές προτιμήσεις της κ. Βαλαβάνη κι όχι με κριτήριο τις ανάγκες της χώρας και τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού. Αλήθεια, πώς καθορίζει η κ. Βαλαβάνη πόσο και ποιο από το δημόσιο χρέος θα πρέπει να διαγραφεί; Δεν λέει. Επαναφέρει απλά μια παλιά αδιευκρίνιστη και θολή θέση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αποδείχθηκε ότι δεν είναι εφαρμόσιμη υπό καθεστώς ευρώ.

Προφανώς την κ. Βαλαβάνη δεν την ενοχλεί η μετατροπή της ΛΑΕ σε νέο ΣΥΡΙΖΑ, παπαγαλίζοντας θέσεις που αποδείχθηκε ότι δεν μπορούν ούτε καν να εφαρμοστούν. Κι όχι μόνο αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε αυτή τη θέση περί διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς κανενός είδους διάλογο. Απλά ως βολικό προϊόν εσωκομματικών ισορροπιών χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα.

Αν ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ πίστευε ότι μπορεί να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος, τότε θα μας είχε διαφωτίσει σε ορισμένα βασικά ερωτήματα, που απευθύνουμε από την αρχή της κρίσης: Πόσο και ποιο από το δημόσιο χρέος μπορεί να εξυπηρετήσει ο λαός και η χώρα, έτσι ώστε να σταματήσουν οι επιδρομές στο εισόδημα, οι περικοπές, οι λιτότητες και το ξεπούλημα; Πόσο και ποιο μέρος μπορεί να σηκώσει η ελληνική οικονομία χωρίς να χρειαστεί να ξανακαταφύγει σε δανεισμό προς εξυπηρέτηση του υπόλοιπου δημόσιου χρέους;

Πόσο χρέος μπορούμε να πληρώσουμε;

Βλέπετε, αν είναι να διαγράψουμε ένα μέρος του δημόσιου χρέους, του μεγαλύτερου, και το κράτος συνεχίσει να δανείζεται για να εξυπηρετήσει το χρέος που απέμεινε, τότε είναι δώρο, άδωρο. Η χρεοκοπία θα είναι πάντα προ των πυλών και η Ελλάδα θα παραμείνει έρμαιο των αγορών και των δανειστών, που θα την εκβιάζουν προκειμένου να την δανείσουν.

Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Πόσο είναι το μέρος του δημόσιου χρέους που μπορεί ο ελληνικός λαός να το εξυπηρετήσει χωρίς να συνθλίβεται η σύνταξη, το μεροκάματο, οι κοινωνικές δαπάνες, οι δουλειές και οι επενδύσεις στη χώρα; Πόσο είναι το μέρος του δημόσιου χρέους που ο ελληνικός λαός θα μπορεί να το εξυπηρετήσει χωρίς να χρειαστεί νέο δανεισμό;

Αυτά τα ρωτάμε εδώ και χρόνια σ' όλους αυτούς που σαν την κ. Βαλαβάνη μας λένε ότι πρέπει να διαγράψουμε το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους κι όχι όλο. Όσο πήρατε εσείς απάντηση, τόσο πήρα κι εγώ. Ο διάλογος ήταν και παραμένει ανύπαρκτος. Γιατί; Διότι πολύ απλά κανένας δεν τολμά να ισχυριστεί ότι μπορούμε σήμερα να εξυπηρετήσουμε έστω κι ένα μικρό μέρος του δημοσίου χρέους, χωρίς να βάλουμε το λαό στο γύψο των μνημονίων και την οικονομία στη δύνη της ύφεσης.

Κι αυτό η κ. Βαλαβάνη θα έπρεπε να το ξέρει πολύ καλά από πρώτο χέρι. Αποδείχθηκε περίτρανα από την θητεία της στην διακυβέρνηση της χώρας. Άλλωστε, η κ. Βαλαβάνη θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το 2012 επιβλήθηκε αναδιάρθρωση δημοσίου χρέους με PSI, όπου υπήρξε διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του. Κοντά στο 54%. Και μάλιστα με συναίνεση των δανειστών. Όπως δηλαδή φαίνεται να ονειρεύεται η κ. Βαλαβάνη τη δική της "εφαρμόσιμη θέση". Και λοιπόν; Όλοι γνωρίζουμε την κατάντια μας σήμερα.

Το τέλος της ιστορίας αλά Βαλαβάνη

Ας πάμε όμως στο άλλο τρομερό επιχείρημα της κ. Βαλαβάνη: "ολική διαγραφή του χρέους... δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία του κόσμου." Επικαλείται μάλιστα το εκπληκτικό επιχείρημα ότι "ακόμα και το χρέος που βρήκε και αρνήθηκε να πληρώσει η Οκτωβριανή Επανάσταση -τονίζω, Επανάσταση- πληρώθηκε τελικά εξ ολοκλήρου από τη Ρωσική Ομοσπονδία".

Σπουδαία λογική. Πρώτα η κ. Βαλαβάνη ισχυρίζεται ότι ολική διαγραφή "δεν έχει υπάρξει ποτέ" και αμέσως μετά αυτοδιαψεύδεται λέγοντας ότι έχει γίνει από την Οκτωβριανή. Επειδή όμως μετά από 90 χρόνια ανατράπηκε το καθεστώς που διέγραψε στο σύνολο του το τσαρικό χρέος την εποχή της Οκτωβριανής, τότε ολική διαγραφή του χρέους δεν μπορεί να γίνει. Και μάλιστα δεν έγινε ποτέ στην ιστορία! Άντε βγάλε άκρη.

Τότε γιατί μιλάμε για δημοκρατία; Που επικρατεί σήμερα δημοκρατία; Μ' αυτή τη λογική δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για δημοκρατία, ούτε για εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, ούτε καν για ελευθερίες. Ο λόγος είναι απλός. Γιατί ποτέ και σε καμιά ιστορική περίοδο δεν μπόρεσε τίποτε απ' ότι συνθέτει τη δημοκρατία με βάση τα συμφέροντα του λαού, να σταθεί και να επιβιώσει.

Αυτή ακριβώς είναι και η λογική του νεοσυντηρητισμού και του "τέλους της ιστορίας" που έχει ήδη προκηρύξει. Οτιδήποτε έχει να κάνει με τα αιτήματα και τις κατακτήσεις της δημοκρατίας με βάση τα συμφέροντα του λαού δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί αυτά ανατράπηκαν από τις δυνάμεις της μαύρης αντίδρασης. Τέλος της ιστορίας. Η λογική αυτή είναι εκείνη που επέτρεψε στο ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα να οδηγήσει την χώρα στο 3ο και χειρότερο από ποτέ μνημόνιο.

Ποια είναι η αληθινή διαφορά;

Επειδή όμως η ιστορία δεν είναι το φόρτε της κ. Βαλαβάνη , θα θέλαμε να σημειώσουμε για όποιον ενδιαφέρεται την αληθινή διαφορά. Το πρόβλημα δεν είναι στη διαγραφή όλου ή μέρους του χρέους, αλλά η αναγνώρισή του ή μή. Η βιβλιογραφία εδώ και δεκαετίες διαχωρίζει τις δυο προσεγγίσεις χρησιμοποιώντας δυό διαφορετικούς όρους: Η περίπτωση διαγραφής του χρέους λόγω ανικανότητας εξυπηρέτησης, συνιστά κήρυξη χρεοστασίου ή default. Ενώ η άρνηση της ίδιας της νομιμότητας του χρέους δεν συνιστά χρεοστάσιο, ή χρεοκοπία, αλλά repudiation, δηλαδή καταγγελία της νομιμότητας και άρνηση της οφειλής στο σύνολό της.

Είναι ψέμα ότι η καταγγελία της νομιμότητας του χρέους και η άρνηση της οφειλής δεν έχει γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει γίνει πολλές φορές. Κι αυτό συνδέεται οργανικά όχι με επαναστάσεις, αλλά με την κατάκτηση της δημοκρατίας από τον ίδιο τον λαό. Όσο σπάνιο είναι για έναν λαό να κατακτά στην πράξη την δημοκρατία και την κυριαρχία του σε μια χώρα, άλλο τόσο είναι η καταγγελία της νομιμότητας του χρέους.

Ορισμένα παραδείγματα: Η καταγγελία και ολοκληρωτική άρνηση του χρέους του Ντομ Μιγκουέλ στην Πορτογαλία το 1832. Του αυτοκράτορα του Μεξικό Μαξιμιλιανού το 1883. Των δανείων του προέδρου του Μεξικό Χουέρτα το 1922. Του Σάντο Νοτμίγκο προς την Αγγλία το 1873. Τα τσαρικά χρέη από τη Σοβιετική εξουσία το 1918. Τα χρέη του καθεστώτος Τινόκο της Κόστα Ρίκα το 1920. Τα χρέη της Πολωνίας προς τη Γερμανία το 1919, κοκ.

Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο η καταγγελία και ολοκληρωτική άρνηση του χρέους συνδέθηκε με την κατάρρευση της αποικιοκρατίας και την ανάδειξη νεοαπελευθερωμένων χωρών. Μετά την κρίση χρέους που ξέσπασε στη Λατινική Αμερική κι όχι μόνο από το 1982 και ύστερα, η καταγγελία και ολοκληρωτική άρνηση ήταν στην ημερήσια διάταξη για όσες χώρες διεκδικούσαν την δημοκρατία για τον λαό τους.

Να τι σημείωναν οι New York Times (2/3/1987): "Όσο πιο συχνά οι περισσότερες δημοκρατικές χώρες διεκδικούν να βασίζονται στη νομιμότητα, τόσο τους επιτρέπει να υιοθετήσουν μια σκληρότερη στάση έναντι των τραπεζών, και, επίσης, φαίνεται να αντανακλούν περισσότερο το συναίσθημα αποκήρυξης του χρέους που φαίνεται να είναι ευρέως διαδεδομένο σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες. Ενώ οι ειδικοί γενικά πιστεύουν ότι η καταγγελία θα κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, κόβοντας την ροή νέων κεφαλαίων, ο λαός ενοχλείται όλο και λιγότερο από αυτές τις προοπτικές."

Το γιατί δεν κυριάρχησε το λαϊκό συναίσθημα για την αποκήρυξη ή καταγγελία του χρέους, οφείλεται πρωτίστως στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την βίαιη ανατροπή των συσχετισμών δύναμης διεθνώς υπέρ του νεοσυντηρητισμού. Το χρέος παρέμεινε και διογκώθηκε με αποτέλεσμα σήμερα να απειλεί να καταπιεί τον πλανήτη ολόκληρο.

Από τι εξαρτάται η αποκήρυξη του χρέους;

Επομένως η λύση σ' ένα οξύτατο πρόβλημα δεν εξαρτάται απ' το αν αυτή έχει ή δεν έχει εφαρμοστεί ξανά στην ιστορία. Αντίθετα εξαρτάται, αφενός, από το αν μπορεί να υπάρξει άλλη λύση υπέρ του λαού και της χώρας και, αφετέρου, αν υπάρχουν οι πολιτικές προϋποθέσεις και οι συσχετισμοί που απαιτούνται για την επιβολή της.

Δεν χρειάζεται λοιπόν για την κ. Βαλαβάνη και τους ομοϊδεάτες της να βγάζουν τελεσίγραφα για την ιστορία. Αρκεί να απαντήσουν στο εξής απλό ερώτημα. Βρέθηκε ξανά η Ελλάδα, ή κάποια άλλη χώρα σαν την Ελλάδα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα; Βρέθηκε ποτέ ξανά άλλη χώρα στη δύνη ενός τέτοιου χρέους σε συνδυασμό με μια ανάλογη, τερματικού χαρακτήρα, ύφεση; Και μάλιστα χωρίς να διαθέτει τη δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης νομισματικής και οικονομικής πολιτικής;

Η κρίση χρεοκοπίας που διέρχεται η Ελλάδα είναι από άποψη έκτασης και βάθους πρωτοφανής. Όχι μόνο σε σύγκριση με ολόκληρη την προηγούμενη ιστορία της ελληνικής οικονομίας, αλλά και διεθνώς. Είναι χειρότερη ακόμη και από την ανάλογη που έμεινε στην ιστορία ως "Μεγάλο Κραχ" και από την οποία οι ΗΠΑ βγήκαν μόνο χάρις στον πόλεμο. Μέχρι σήμερα από έναν τέτοιο συνδυασμό χρεοκοπίας και ύφεσης, το καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει βρει τρόπο ομαλής διεξόδου για το ίδιο.

Πόλεμος εναντίον όλων, ή δημοκρατία υπέρ του λαού. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Και δημοκρατία σήμερα χωρίς καταγγελία της νομιμότητας του χρέους, χωρίς άρνηση της οφειλής, δεν μπορεί να υπάρξει. Κι ο λόγος είναι απλός. Διότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σήμερα συνδέεται με την θεσμική απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας της, την κατάλυση της συνταγματικής τάξης της χώρας και την επιβολή δια της βίας ενός νέου αποικιοκρατικού δικαίου σε βάρος του λαού.

Μη μου το ευρώ τάραττε.

Εκτός κι αν η κ. Βαλαβάνη δεν έχει κανένα πρόβλημα με όλα αυτά. Γι' αυτό ίσως δεν μπορεί να δει ούτε καν το καθεστώς αποικιακής κατοχής που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα από δανειστές και ΕΕ. Το πρόβλημά της, αν έχει, με την ευρωζώνη είναι καθαρά διαχειριστικό. Επειδή, όπως λέει η ίδια, "ποτέ πριν δεν έχει υπάρξει αποδέσμευση από το κοινό νόμισμα μιας ολοκλήρωσης, που έχει εισχωρήσει και στο παραμικρό γρανάζι λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας; Και όταν μάλιστα απευθυνόμαστε σε ένα κόσμο που χρειάζεται να πείσουμε και πάλι από την αρχή ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές και η κοινωνία μπορούν ν’ αλλάξουν; Με ορατό κίνδυνο, σε κάποια αυριανή καμπή το GREXIT να σκάσει στα χέρια μιας κυβέρνησης με συμμετοχή ΣΥΡΙΖΑ με τον πιο χαώδη, άναρχο και καταστροφικό τρόπο;"

Άντε πάλι τα ίδια, "ποτέ πριν δεν έχει υπάρξει αποδέσμευση από το κοινό νόμισμα μιας ολοκλήρωσης." Το τέλος της ιστορίας για μια ακόμη φορά. Τύφλα να έχει ο Φουκογιάμα. Και να σκεφτεί κανείς ότι ακόμη κι αυτός έχει αναθεωρήσει. Η κ. Βαλαβάνη όμως εκεί. Επιμένει. Ολόκληρη η ιστορία προσκυνά την προκλητική ιδεοληψία και σκοπιμότητα του πολιτικού της λόγου.

Η αλήθεια βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Η Ευρώπη έχει γνωρίσει αρκετές νομισματικές ενώσεις, ήδη από τον 14ο αιώνα. Πρώτα και κύρια οι αυτοκρατορίες της, που όλες τους -μηδεμιάς εξαιρουμένης- κατέρρευσαν και διαμελίσθηκαν σε εθνικές οικονομίες. Τι έγινε με τα αυτοκρατορικά νομίσματα; Πώς έγινε η μεταβολή; Ή μήπως τα κοινά αυτοκρατορικά νομίσματα δεν είχαν εισχωρήσει και στο παραμικρό γρανάζι λειτουργίας των επιμέρους εθνικών οικονομιών;

Η συμμετοχή της Ελλάδας στη Λατινική Ένωση

Μια από τι μακροβιότερες νομισματικές ενώσεις στην Ευρώπη ήταν η Λατινική Νομισματική Ένωση, που ιδρύθηκε στα 1867 και ήταν πρωτοβουλία του Λουδοβίκου Βοναπάρτη για την επέκταση της Γαλλικής επιρροής. Πολλοί μελετητές την θεωρούν απευθείας πρόδρομο της ΟΝΕ στην ευρωζώνη. Όχι άδικα. Εντασσόταν στα σχέδια για "παγκόσμιο νόμισμα" που ονειρεύονταν οι βαρώνοι των χρηματαγορών στο Σίτι του Λονδίνου, αλλά και στο Παρίσι. Η Γαλλία, όπου η αριστοκρατία του χρήματος είχε ανεβάσει στον αυτοκρατορικό θρόνο το Λουδοβίκο Βοναπάρτη, είχε μετατραπεί σε τοκογλύφο της Ευρώπης κι όχι μόνο. Κι έτσι προηγήθηκε, σε σχέση με τη Βρετανία, στη δημιουργία "παγκόσμιου νομίσματος" βασισμένο στο χρυσό.

Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες που εντάχθηκε σ' αυτήν τη Λατινική Ένωση με απίστευτα καταστροφικά αποτελέσματα. Να πώς εκτιμάται η συμμετοχή της Ελλάδας σ' αυτή την ένωση: "Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς το γιατί η αποδοχή της Ελλάδας στη Λατινική Ένωση θα ήταν επιθυμητή, ή επιτρεπτή από αυτό το σώμα. Με καμμιά έννοια δεν ήταν ένα επιθυμητό μέλος της ένωσης. Οικονομικά αφερέγγυα, συγκλονιζόμενη από πολιτικές διαμάχες, δημοσιονομικά σάπια, η κατάστασή της ήταν αξιοθρήνητη. Παλεύοντας με το βάρος του χρέους, η Ελλάδα επιχειρούσε να διατηρήσει σε κυκλοφορία μια μεγάλη ποσότητα μη μετατρέψιμου χαρτονομίσματος. Εδαφικά δεν ήταν μια επιθυμητή προσθήκη στη Λατινική Ένωση, ενώ η εμπορική και χρηματοπιστωτική σημασία της ήταν μικρή. Παρ' όλα αυτά η τυπική της αποδοχή εξασφαλίστηκε και θα πρέπει να την αποδώσουμε σε σκοτεινές πολιτικές επιρροές,... Σίγουρα θα ήταν δύσκολο να σκεφτεί κανείς πάνω σε ποια άλλη βάση θα μπορούσε να επιδιωχθεί η συμμετοχή της." (H.P.Willis, A History of Latin Monetary Union, Chicago, 1901, σ. 81.)

Αυτά γράφονταν στα 1901 και κάλλιστα απηχούν τους όρους συμμετοχής της Ελλάδας και στην ευρωζώνη. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα! Η Ελλάδα εισήλθε στην Λατινική Ένωση γιατί στην οικονομία και την πολιτική της κυριαρχούσε ένα αδίστακτο σύστημα αγυρτείας και αρπακτής. Με την Λατινική Ένωση δόθηκε η ευκαιρία σε εγχώρια και ξένα αρπακτικά να κερδοσκοπήσουν ασύστολα με το χρέος της Ελλάδας, τα δημόσια έργα, τις επενδύσεις, τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και των τραπεζών υπό καθεστώς ελευθερίας των συναλλαγών σε χρυσό.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στη Λατινική Ένωση συνδέθηκε οργανικά με την εικονική οικονομική άνοδο της δεκαετίας του 1880, το "οικονομικό θαύμα" του Τρικούπη, όπως επώθηκε από τους απολογητές του. Ένα "θαύμα" που βασίστηκε στην έκρηξη των χρεών, την αβάσταχτη φορολογία και τα πρωτοφανή - ακόμη και για την Ελλάδα - σκάνδαλα με το δημόσιο ταμείο και το χρηματιστήριο, αλλά και στην πενία ενός ήδη πάμπτωχου λαού.

Είναι η εποχή των χρυσοκάνθαρων και χαβιαρόχανων τραπεζιτών και χρηματιστών, όπως ήταν ο Συγγρός, ο Βλαστός, κ.ά., οι οποίοι μεσίτευαν τα ξένα δάνεια από το Παρίσι και το Λονδίνο και δημιούργησαν το ασύδοτο, τοκογλυφικό, σαράφικο τραπεζικό σύστημα που έχουμε έως σήμερα.

Με δικομματισμό και διπλό νόμισμα

Είναι η εποχή όπου για πρώτη φορά στην Ελλάδα εγκαθιδρύθηκε στην πολιτική ο δικομματισμός και η δικομματική εναλλαγή. Δυο κόμματα, "κατορθώσαντα αλληλοδιαδόχως ν' ανέρχονται εις την εξουσίαν δια μεγάλων και συμπαγών πλειονοψηφιών πρωτοφανών εν τω πολιτικώ βίω της Ελλάδος," όπως έγραφε ο ιστορικός Επ. Κυριακίδης (Ιστορία του Σύγχρονου Ελληνισμού, τ. 2ος, Εν Αθήναις, 1892, σ. 640). Κι έτσι ο κομματάρχης μαζί με τον τραμπούκο έγιναν σήμα κατατεθέν της ελληνικής πολιτικής.

Είναι η εποχή του "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Τρικούπη, αφού πρώτα η Ελλάδα πέρναγε το παθών της τον τάραχο υπό το καθεστώς εκβιασμών των ξένων και ντόπιων τοκογλύφων. Μέχρι και παράλληλο νόμισμα με τη μορφή υποσχετικής, δηλαδή σκριπ (IOU), σαν αυτό που ετοίμαζαν για εμάς οι Βαρουφάκης-Γκάλμπρεϊθ -με υποβολέα τον Σόϊμπλε- επιβλήθηκε στην χώρα το 1893. Μετά οι ξένοι δανειστές μαζί με το παλάτι και το πολιτικό προσωπικό οδήγησαν τη χώρα στον στημένο πόλεμο της ντροπής του 1897 με την Τουρκία προκειμένου να επιβληθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος των ξένων δανειστών στην Ελλάδα.

Κι όλα αυτά γιατί; Διότι τότε κυριαρχούσαν οι απόψεις Βαλαβάνη. Παρουσίαζαν ως κάτι αδύνατο και απόλυτα καταστροφικό το να φύγει η Ελλάδα από τη Λατινική Νομισματική Ένωση. Ήταν αδιανόητο η Ελλάδα να φύγει από τον χρυσό και να υιοθετήσει το δικό της νόμισμα. Τελικά η χώρα έφυγε κακήν κακώς από την Ένωση με την επανάσταση του 1909.

Η εισαγωγή νέας δράχμης το Νοέμβριο του 44.

Η ελληνική οικονομία στην ιστορία της έχει αλλάξει νομίσματα υπό τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Όπως π.χ. την περίοδο της απελευθέρωσης. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ. Παπανδρέου σχηματίστηκε στην απελευθερωμένη Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 1944. Το πρώτο-πρώτο μέλημα της κυβέρνησης ήταν η άμεση αντικατάσταση της υπερπληθωριστικής δραχμής της κατοχής, μαζί και των μάρκων του 3ου Ράιχ, με τα οποία γίνονταν οι συναλλαγές στην κατεστραμμένη χώρα.

Σας φαντάζει ότι η αλλαγή νομίσματος εκείνη την εποχή υπό συνθήκες ολοσχερούς καταστροφής της Ελλάδας, ήταν πιο εύκολη, ή πιο δύσκολη απ' ότι σήμερα με το ευρώ; Ή μήπως -για να θυμηθούμε την κ. Βαλαβάνη- η κατοχική δραχμή δεν είχε "εισχωρήσει και στο παραμικρό γρανάζι λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας"; Όποιος έχει σώας τα φρένας αντιλαμβάνεται ότι η νομισματική αλλαγή τότε ήταν σαφώς πιο δύσκολη απ' ό,τι σήμερα με το ευρώ. Έστω και στην κατάσταση που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα τα μνημόνια.

Πότε εισήχθη η νέα δραχμή, η δραχμή της απελευθέρωσης που αντικατέστηκε τα ράλλικα χαρτονομίσματα; Τον Νοέμβριο του 1944. Μόλις ένα μήνα μετά την εγκατάσταση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας στην Αθήνα. Το σχέδιο της νομισματικής αυτής αλλαγής είχε εκπονηθεί από τους υπουργούς του ΕΑΜ με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Σβώλο και είχε τη σύμφωνη γνώμη του τότε διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδας, Ξενοφώντα Ζολώτα. Πώς τα κατάφεραν; Το αφήνουμε να μας το απαντήσει η συγχορδία της κ. Βαλαβάνη.

Πόσο γρήγορα υπολόγιζε το συγκεκριμένο σχέδιο την σταθεροποίηση του νέου νομίσματος, της νέας δραχμής; Έξη μήνες. Αρκεί, όπως έλεγε ο Άγγελος Αγγελόπουλος υφυπουργός οικονομικών εκ μέρους του ΕΑΜ στην κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το 1944, η δημοσιονομική πολιτική "να φροντίζη για την αξιοποίηση όλων των παραγωγικών πηγών της χώρας και δημιουργή τόσες δαπάνες, όσες μαζί με τις δαπάνες της ιδιωτικής οικονομίας χρειάζουνται για να υπάρξη εργασία για όλους τους ανθρώπους, που ζουν στη χώρα." (Α. Αγγελόπουλος, Τα Πρώτα Μέτρα για την Ανασυγκρότηση, Παπαζήσης, 1945, σ. 14)

Για τη σταθεροποίηση του νομίσματος, της νέας δραχμής, δεν χρειαζόταν κανένα κάλυμμα σε χρυσό ή αποθεματικά συναλλάγματος. "Το μόνο υγιές κάλυμμα είναι η παραγωγική εργασία," έγραφε ορθά ο Αγγελόπουλος. Και συνέχιζε: "Όσο παράγουμε περισσότερο μπορούμε να έχουμε μεγαλύτερη κυκλοφορία, δίχως τον κίνδυνο του πληθωρισμού." (σ.69).

Τι ήξεραν τότε, που αγνοεί η κ. Βαλαβάνη;

Φυσικά, η νομισματική αλλαγή αυτή απέτυχε, γιατί οι Βρετανοί σύμμαχοι επέλεξαν να σπρώξουν την Ελλάδα στα Δεκεμβριανά και κατόπιν στον εμφύλιο πόλεμο. Κι έτσι να μετατρέψουν τη νέα δραχμή της απελευθέρωσης σε υπερπληθωριστικό νόμισμα, χάρις στα τεράστια ελλείμματα του προϋπολογισμού που χρηματοδοτούσαν το κράτος του εμφυλίου και τις πιστώσεις στους καλούς μας συμμάχους, οι οποίοι εσφαγίαζαν τους Έλληνες δαπάνη του ιδίου του κράτους.

Γιατί οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ εκείνη την εποχή δεν είχαν τις απόψεις της κ. Βαλαβάνη; Γιατί θεωρούσαν την σταθεροποίηση του νομίσματος με την εισαγωγή νέας δραχμής, θέση απόλυτα εφαρμόσιμη; Ακόμη και υπό τις ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες εκείνης της εποχής;

Η διαφορά τότε με τώρα είναι κυρίως μία: Η ιδεολογία της υποτέλειας, της υποταγής στους αποικιοκράτες της Ευρώπης του 4ου Ράιχ, που διακατέχει την κ. Βαλαβάνη. Της φαίνεται αδιανόητο και ιστορικά πρωτοφανές, αυτό που για το ΕΑΜ και τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού κατά την απελευθέρωση ήταν το άμεσο πρόγραμμα εθνικής ανασυγκρότησης. Και είναι απολύτως λογικό.

Παρεμπιπτόντως, το πρόγραμμα του ΕΑΜ προέβλεπε ολοκληρωτική διαγραφή του προπολεμικού χρέους της Ελλάδας, προκειμένου να είναι σε θέση η χώρα να αρχίσει την ανασυγκρότησή της. Προφανώς το ΕΑΜ δεν γνώριζε, ή αδιαφορούσε για το γεγονός ότι ποτέ πριν στην ιστορία δεν έχει υπάρξει ολική διαγραφή του χρέους, σύμφωνα πάντα με την κ. Βαλαβάνη. Κι έτσι χάρις στην επιμονή του ΕΑΜ οι Βρετανοί αποδέχθηκαν λίγο πριν εγκατασταθεί η κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην Αθήνα, να καταργηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και μαζί του να διαγραφεί το σύνολο του προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Φυσικά, με τον εμφύλιο "ξέχασαν" κι αυτή τους την υπόσχεση.

Ποια Βαλαβάνη τότε θα τολμούσε να μιλήσει με όρους υποτέλειας και ιστορικά αδύνατου σ' έναν λαό, που είχε πολεμήσει για την ανεξαρτησία του; Σ' έναν λαό που με ανείπωτες θυσίες απελευθέρωσε μόνος του την κατεχόμενη πατρίδα του; Να γιατί τότε χρειάστηκαν τα όπλα των δωσιλόγων και των συμμάχων για να υποταχθεί ο λαός και να μείνει η Ελλάδα προτεκτοράτο.

Ενώ σήμερα μ' έναν λαό προδομένο και ζαβλακωμένο, αρκεί η κ. Βαλαβάνη, που σαν άλλος Τσίπρας, επιχειρεί να νεκραναστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ του 2014. Με τη φιλοδοξία να πάρει ξανά την κυβέρνηση με τις ίδιες φρούδες και αδιέξοδες υποσχέσεις ώστε να οδηγήσει την Ελλάδα στο 4ο και χειρότερο μνημόνιο.


Διαβάστε το ολόκληρο...

του Δημήτρη Κυπριώτη

Οι λαοί της Ευρώπης και όχι μόνο, έχουν βρεθεί μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα μετά από τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό.

Η κλιμάκωση του πολέμου στη Συρία με την εμπλοκή πολλών δυνάμεων, η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας μετά από την προβοκα-τόρικη ενέργεια της πρώτης, αλλά και η έξαρση του μεταναστευτικού - προσφυγικού, που συνε-χίζει να εξελίσσεται με εντεινόμενο ρυθμό, είναι από τα κυρίαρχα ζητήματα που ταλανίζουν πολύ άσχημα τους λαούς της Ηπείρου μας.

Ο λαός της Ελλάδας αυτήν τη θέα αντικρίζει μπροστά του και μαζί με την οικονομική ασφυξία που μαστίζει τη χώρα από τη ξενόφερτη πολιτική των μνημονίων που του έχει επιβληθεί, βλέπει το μέλλον του πολύ δυσοίωνο και σκοτεινό.

Η εικόνα που παρουσιάζει το διοικητικό κέντρο της Ευρώπης σήμερα, οι Βρυξέλλες, βρίσκεται ...
πολύ μακριά από αυτήν που είχαν υποσχεθεί ή είχαν υπόψη τους όσοι πρωτοστάτησαν για τη δημιουργία της κατ΄ ευφημισμό Ευρώπης των λαών.

Οι έρημοι από κόσμο δρόμοι και οι στρατιωτικές πεζές και τεθωρακισμένες περιπολίες, είναι το καθημερινό σκηνικό που παρουσιάζεται στη σημερινή πραγματικότητα και ίσως αυτός να είναι ο συμβολισμός της νέας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης, που το θέμα ασφάλεια έχει πλέον πρώτη προτεραιότητα, από οποιαδήποτε άλλη πολιτική των κυβερνήσεων των κρατών της.

Μέσα σε αυτό το κλίμα του φόβου, του περιορισμού πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, της μεγάλης οικονομικής εξαθλίωσης και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η Ελλάδα εξακολουθεί για 6ο συνεχή χρόνο να βρίσκεται αλυσοδεμένη και μάλιστα χειροπόδαρα, με διεθνείς συμβάσεις και αλλεπάλληλα μνημόνια «κατανόησης» που εφαρμόζονται πάνω στις πλάτες του υπερήφανου λαού της από ανάξιες κυβερνήσεις.

Κυβερνήσεις που με όποιο πρόσημο, δεξιό ή αριστερό και προσωπείο παρουσιάστηκαν και ζήτησαν τη ψήφο του ελληνικού λαού, το αποτέλεσμα έργου που εμφάνισαν τελικά ήταν το ψέμα, η ανικανότητα και η προδοσία, με αποκορύφωμα τους πλειστηριασμούς των σπιτιών, το κόψιμο το συντάξεων, την τρομερή φοροληστεία, τη συσσώρευση και τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων, τη βύθιση της χώρας στη φτώχεια και τελικά την αδυναμία της να μπορεί να εφαρμόσει έστω και την παραμικρή εθνική πολιτική.

Με δεδομένα και μη μπορώντας να αμφισβητηθούν όλα τα παραπάνω, το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα οξύνεται και μάλιστα ανησυχητικά και επικίνδυνα. Είναι φανερό πλέον ότι και αυτή η κυβέρνηση, με θητεία ελάχιστους μήνες πριν από το 2ο κυβερνητικό της εγχείρημα, αδυνατεί να προχωρήσει και να κυβερνήσει και για αυτό ψάχνει εναγωνίως τώρα να βρει το οποιοδήποτε σωσίβιο που θα μπορέσει να την κάνει να φτάσει μέχρι το σημείο που της έχει ανατεθεί από τους πάτρωνές της.

Από την άλλη πλευρά, την πλευρά της αντιπολίτευσης όποιου αναστήματος και αν είναι, η γελοιότητα αγγίζει το μεγαλείο της. Αφού έκαναν όλους τους δυνατούς κύκλους γύρω από το μνημόνιο και αφού συσσώρευσαν πόνο και οργή στον Έλληνα, νάσου και πάλι στην επιφάνεια διεκδικώντας τώρα το ρόλο του συνεργού και του σωτήρα, μέσα από μια κυβέρνηση οικουμενική. Ο σκοπός τους είναι ξεκάθαρος, αφού έτσι μόνο θα μπορέσουν, πρώτον να «ξεπλύνουν» τις πράξεις τους και δεύτερο, να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο.

Εδώ το λόγο τώρα έχει ο κυρίαρχος λαός. Τότε, όταν του ζήταγαν τη ψήφο του, υπήρχε η δικαιολογία, έστω και αμυδρά ότι δεν τους ήξερε και τους έδινε την ευκαιρία. Τώρα όμως μπορεί να υπάρξει άραγε καμία δικαιολογία; Θα ήταν όχι μόνο ανόητο κάτι τέτοιο, αλλά και συνέργεια στην προδοσία.

Ο λαός είναι καιρός να κοιτάξει πλέον με άλλα μάτια αυτούς που του ζητάνε τη ψήφο του. Να μην βλέπει μόνο αυτούς που του πλασάρει το μιντιακό σύστημα. Αντίθετα, θα πρέπει να τον πονηρεύουν τέτοιες προβολές και να τις απορρίπτει. Είναι καιρός να δει πολιτικές δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια έχουν σταθεί δίπλα του δίνοντας μετωπικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής ενός αρρωστημένου ανίκανου και προδοτικού συστήματος.

Είναι καιρός να σταματήσει να πιστεύει ότι του πλασάρουν και να φοβάται να φύγει από το μονόδρομο που τον έχουν βάλει.

Δεν μπορεί το νόμισμα με την ανύπαρκτη αξία, όπως είναι το ευρώ, να τον κρατάει μέσα στη μέγγενη που του έχουν φορέσει,

Δεν μπορεί το τραπεζικό σύστημα να εξακολουθεί να τον ξεζουμίζει και να συνεχίζει να το πληρώνει,

Δεν μπορεί να πιστεύει ακόμη ότι δεν έχει τη δύναμη να μην αναγνωρίζει το παράνομο χρέος που του έχουν φορτώσει και να πιστεύει ότι δεν μπορεί να το διαγράψει μια και καλή,

Δεν μπορεί να πιστεύει ότι θα του κηρύξουν τον πόλεμο επειδή θα αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη των τραπεζών τους,

Δεν μπορεί να πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά της μόνη της και δεν μπορεί να μεγαλουργήσει.

Αν όμως όλα αυτά τα καταλάβει και τα πιστέψει ένα μεγάλο μέρος του λαού, τότε θα καταλάβει πόσο εύκολα μπορεί να τους στείλει από κει που ήρθαν και ακόμη πιο μακριά. Ο λαός έχει τη δύναμη και πρέπει τώρα να το κάνει. Αύριο ίσως να είναι πολύ αργά. Έχει ήδη καθυστερήσει…

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2015/11/blog-post_183.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου
του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Μετά την… «ιλαροτραγωδία» της δωσιλο-γικής απαρτίας του περασμένου Σαββάτου (28/11/15) στο προεδρικό μέγαρο, κατέστη πλέον σαφές, ότι το φαύλο πολιτικό σύστημα έχει περιέλθει σε πλήρες αδιέξοδο.

Ο μεν φερόμενος ως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατέβαλε απέλπιδα προσπάθεια να… προσελκύσει συνεργούς στο στυγερό έγκλημα σε βάρος της χώρας και των πολιτών, που προοιωνίζεται η «σκληρή διαπραγμάτευση» της κυβέρνησής του με τους θεσμούς. Οι δε λοιποί θιασώτες του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της απύθμενης εθελοδουλίας, που συναπαρτίζουν την αντιπολίτευση… «εικονικής πραγματικότητας», δεν ενέδωσαν ευελπιστώντας ότι η… «σθεναρή» στάση τους θα εκληφθεί ως μεταμέλεια.

Όλο αυτό το απερίγραπτο σκηνικό προδιαγράφει καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις, άκρως επικίνδυνες για την Ελλάδα. Είτε με τη μορφή κάποιας οικουμενικής κυβέρνησης, είτε με κάποια άλλη μορφή ακραίου ολοκληρωτισμού, ο κίνδυνος ελλοχεύει!

Ως εκ τούτου, είναι επιτακτική -όσο ποτέ άλλοτε- η ανάγκη συσπείρωσης και οργάνωσης του ελληνικού λαού, με στόχο την ανατροπή του κατοχικού καθεστώτος, μέσω μιας γενικής πολιτικής απεργίας!

Αθήνα 29 Νοεμβρίου 2015
Το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Θέμη Τζήμα

Η τοποθέτηση Κοτζιά στο υπουργείο εξωτερικών το Γενάρη του 2015 ήταν από εκείνες τις ελάχιστες υπουργοποιήσεις που γέννησαν κάποιες ελπίδες ακόμα και σε όσους δεν έτρε-φαν αυταπάτες για την πορεία της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου, ιδίως μετά τους προηγού-μενους διακοσμητικούς υπουργούς εξωτερικών. Κατά συνέπεια, λίγοι τομείς της κυβερνητικής πολιτικής, τόσο της πρώτης, όσο και της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα έχουν απογοητεύσει και εξοργίσει τόσο στο χρόνο που πέρασε, όσο η εξωτερική πολιτική: ένα μείγμα πρωτοφανούς ασχετοσύνης, κάκιστης προετοιμασίας των διεθνών εμφανίσεων του πρωθυπουργού και ιστορικά μοναδικής στη μεταπολίτευση ταύτισης της κυβερνητικής πολιτικής όχι μόνο εν γένει με ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς αλλά και με τα πλέον νεοσυντηρητικά στοιχεία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, χαρακτηρίζει την πολιτική των Κοτζιά- Τσίπρα.

Τι να πρωτοαναφέρει κανείς: την εξακολούθηση της μη αναγνώρισης του νόμιμου συριακού καθεστώτος κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και προς όφελος του ιμπεριαλισμού και του...
καθεστώτος Ερντογάν που προωθούν βίαιες αλλαγές καθεστώτων και συνόρων; Τη μη αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους; τις μυστικές στρατιωτικές συμφωνίες με το Ισραήλ; την πρόσφατη επιδείνωση των σχέσεων με το Ιράν; Τη διακοπή του ανοίγματος προς τη Ρωσία, καθ' υπαγόρευση των ΗΠΑ και την απόλυτη μονομέρεια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας; Την υποτακτικότητα στο καθεστώς Ερντογάν και τις απανωτές σφαλιάρες που εισπράττουμε από τους Ευρωπαίους “εταίρους”; την αποχή ή και καταψήφιση σε σειρά ψηφισμάτων στη ΓΣ του ΟΗΕ -πχ. για χρέος, φασισμό κλπ- που έχουν άμεσο θετικό αντίκτυπο για τα συμφέροντα του λαού μας επίσης καθ' υπαγόρευση ξένων δυνάμεων; την επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία κατά τη διάρκεια της οποίας “άδειασε” πλήρως την κυπριακή δημοκρατία;

Ίσως όμως η είδηση που συμπυκνώνει με τον εμφατικότερο τρόπο, το προαναφερθέν μείγμα ασχετοσύνης, έλλειψης προετοιμασίας και προσχώρησης στο νεοσυντηρητισμό είναι αυτή που μεταδόθηκε, χωρίς να την έχει διαψεύσει η κυβέρνηση ακόμα, σύμφωνα με την οποία ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην Ιερουσαλήμ ως ιστορική πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του. Είναι προφανώς προβληματικό ένας πρωθυπουργός να είναι τόσο ανιστόρητος. Το προβληματικό όμως αυτό στοιχείο οφείλουν οι σύμβουλοί του και ο αρμόδιος υπουργός να το “καλύπτουν” προστατεύοντάς τον από δηλώσεις ή κινήσεις που εκθέτουν τη χώρα διεθνώς. Εκτός και αν δεν πρόκειται περί λάθους αλλά περί μιας ακόμα συνειδητής επιλογής μετατροπής της Ελλάδας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του νεοσυντηρητισμού, του νεοφιλελευθερισμού και του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, εδώ και χρόνια ένα περίεργο μείγμα παλιών αριστερών και εθνικιστών έχουν συμμαχήσει στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, υπό το δήθεν ρεαλιστικό δόγμα που υποστηρίζει ότι η απόλυτη ταύτιση με ΗΠΑ και Ισραήλ- και μάλιστα με μια από τις πλέον εθνικιστικές κυβερνήσεις που είχε ποτέ το Ισραήλ- πρέπει να αποτελέσει το βασικό πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής. Δεν έχει υπάρξει η παραμικρή επιβεβαίωση αυτού του δόγματος στην πραγματικότητα. Αντίθετα, η Ελλάδα χάνει πολύχρονες, στενές σχέσεις, μπλέκεται ολοένα βαθύτερα σε τυχοδιωκτικούς σχεδιασμούς και ταυτόχρονα αναγκάζεται να μετατρέπεται σε παθητικό παρατηρητή ή και σε παρακολούθημα του περιφερειακού ιμπεριαλισμού του καθεστώτος Ερντογάν. Ωστόσο, η ίδια αυτή νεοσυντηρητική πολιτική εφαρμόζεται απαρέγκλιτα από όλες τις τελευταίες κυβερνήσεις και κορυφώνεται με το δίδυμο Κοτζιά- Τσίπρα.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να καταλάβουν ότι δε δικαιούνται να ασκούν τέτοια πολιτική στο όνομα του ελληνικού λαού. Όχι στο όνομά μας κύριοι Τσίπρα και Κοτζιά. Ο ελληνικός λαός ξέρει ποιους φίλους έχει και τους τιμά. Και ανάμεσα σε αυτούς πρωταρχική θέση κατέχει ο παλαιστινιακός λαός και το κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος.

από το «tvxs.gr»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του «mitsos175»

Πριν λίγους μήνες ψήφισες το ΣΥΡΙΖΑ μα τώρα το μετάνιωσες, χτυπάς την κεφαλή σου.
Το ξέρω, αν δε ψήφιζες τον ψεύτη τον Αλέξη, οι άλλες οι επιλογές, χειρότερες πως ήταν.
Μα σε παιχνίδι βρώμικο και από πριν στημένο, μέσα δεν μπαίνεις, μον’ μακριά φεύγεις και τους μουντζώνεις.

Τώρα οι μάσκες πέσανε, συντάξεις θα χαθούνε, μισθούς και κόπους μας πολλούς φάγαν οι τοκογλύφοι.

Τα τέρατα οι δανειστές, σταματημό δεν έχουν, μα λυσσασμένοι ρίχνονται στην έρημη τη Χώρα, όπου θυσία έγινε στις Τράπεζες μεγάλη.

Βογκούνε πάλι οι φτωχοί, βρίζουνε οι αγρότες, κι οι γέροι τις συντάξεις τους κοιτάνε μαραμένοι:
«Ανάθεμα στο ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Δημοκρατία, και στο Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, κακιά φωτιά να πέσει, που να χαθούνε οι ΑΝΕΛ, στο διάολο κι ο Λεβέντης!

Γιατί μας κοροϊδεύουνε κι όλο κοιτάν να φάνε, κι εμάς από τα σπίτια μας, μας διώχνουν τα...
χαράτσια».
Μα ψηφοφόρε μου καλέ, οπού σωστά τα είπες,
ποίος, πες μου, τους εψήφισε και στης Βουλής τους θρόνους έβαλε τέτοιους πισινούς, να τρώνε και να κλάνουν;
Να κοροϊδεύουν όλους μας, μπροστά μας να αρπάζουν τις μίζες από τις δουλειές και να μας απειλούνε; Μήπως το έκανες εσύ, τέτοιο μεγάλο σφάλμα;

Τώρα, γιατί μοιρολογάς, γιατί ξεσπάς σε θρήνο;
Άμα θα βάλεις αλεπού, κουνάδι στο κοτέτσι, κότα δε μένει ζωντανή, θα σου τις κόψει όλες,
κι εσύ θα κάθεσαι να κλαις τα αυγά και τις πουλάδες.

Κι αν κάθεσαι στον καναπέ με ανοιχτά τα σκέλια και περιμένεις «ήρωα», «σωτήρα», να σε σώσει, τράβα σκάψε το λάκκο σου και μπες μέσα από τώρα.

Μόνος κι ατός σου θα σωθείς, εσύ μαζί με άλλους, φτωχούς κι εργαζόμενους, ανέργους και αστέγους, ηλικιωμένους μα και νιους, όταν ξεσηκωθούμε κι όλους αυτούς τους άτιμους, που τώρα μας γλεντάνε, τους στείλουμε στο διάολο κι ακόμα παραπέρα.

Δε θες εσύ αφεντικά, δεν θέλεις βασιλιάδες. Πλούσιοι και πολιτικοί πάνε να σου φορέσουν θηλιά και φοβερά δεσμά, βαρύτατη αλυσίδα, ώστε να σε κρατούν καλά, να ζεις να τους πληρώνεις. Να τρων’ από τον κόπο σου, να τρώνε κι από σένα.

Απόφαση χρειάζεσαι και Θάρρος να παλέψεις, τη Σύνεση, τη Λογική, και την Αλληλεγγύη να δείξεις στο συνάνθρωπο, μαζί να αγωνιστείτε, να φύγει τούτο το κακό, κανείς τους να μη μείνει, μη μας μολύνει το μυαλό μ’ απάτες και με φόβο.

Ο ήρωας είναι μέσα σου και ο σωτήρας δίπλα, όταν το Δίκιο αναζητάς... μα τώρα, Έλα Σήκω! Πολύ το κουβεντιάσαμε κι η ώρα έχει φτάσει, Έργα να γίνουνε σωστά, να μη χασομεράμε..

από το «Βαθύ Κόκκινο»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις προεκλογικές... κορώνες του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου για τις τράπεζες, που θα περνούσαν υπό τον πλήρη κρατικό έλεγχο, λόγω των δισεκατομμυρίων που χρεώθηκε ο ελληνικός λαός για την ανακεφαλαιοποίησή τους επί ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις προεκλογικές... υστερίες των δύο συγκυβερνητών αυτής της χώρας, που με μια... φωνή καθιστούσαν σαφείς τις δεσμευτικές προθέσεις τους απέναντι στο λαό, πως κανένα σπίτι δεν θα κατέληγε σε χέρια τραπεζίτη;

Τελικά, με μια κίνηση - ματ, η πρώτη φορά... Αριστερά, η πρώτη αριστερή διακυβέρνηση της Ελλάδας, κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Και τις διοικήσεις των τραπεζών να μην αλλάξει και τις μετοχές του κράτους στα πιστωτικά ιδρύματα να εκμηδενίσει και οι τράπεζες -τελικά- να καταλήξουν στα ξένα funds, που κατά κύριο λόγο έλαβαν μέρος στην τελευταία ανακεφαλαιοποίηση.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα είναι κάτι που πραγματικά για τον ελληνικό λαό, τον Ελληνα πολίτη, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία και όλους όσοι σήμερα, εν καιρώ μνημονίων και ανελέητης κρίσης, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις, θα αποτελέσει την ταφόπλακα στα όνειρά του για ένα καλύτερο αύριο. Ενα αύριο αμιγώς ελληνικό, πατριωτικό...

Οι τράπεζες, λοιπόν, αλλάζουν χέρια με τέτοιο τρόπο που και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί πως κρύβει μια απίστευτη επινόηση των δανειστών, κατ' επέκταση των ξένων Funds που βρήκαν άλλους τρόπους να μπουν μέσα στη χώρα, με κάθε νομιμότητα αυτή τη φορά και έτσι να αποκτήσουν πρόσβαση στις περιουσίες των Ελλήνων.

Το μεγάλο παιχνίδι, πια, θα παιχθεί στο πώς θα καταλήξουν σε ξένα χέρια οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, ακόμα και ορισμένες εκ των κορυφαίων και πιο αποδοτικών, που όμως τυγχάνει να έχουν δανειστεί μεγάλα ποσά από τα τραπεζικά πιστωτικά ιδρύματα της χώρας.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αν προλάβει βέβαια, προετοιμάζεται να φέρει νόμο προς ψήφιση στη Βουλή, σύμφωνα με τον οποίο θα δρομολογηθούν υποχρεωτικές αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου στις επιχειρήσεις εκείνες που έχουν δάνεια σε εκκρεμότητα, ίσες με το ύψος των κεφαλαίων που έχουν δανειστεί.

Θα ζητήσουν, δηλαδή, μέσα στο αποκορύφωμα της κρίσης από τους καταχρεωμένους επιχειρηματίες να αυξήσουν το μετοχικό τους κεφάλαιο και να το καλύψουν με ρευστό που αν είχαν, θα φρόντιζαν κατά κάποιο ποσοστό να ήταν και συνεπείς ως προς τις τράπεζες.

Επειδή, λοιπόν, αυτά τα πράγματα γίνονται μόνο στην Ουγκάντα, οι επιχειρηματίες που δεν θα έχουν ρευστό και δεν θα μπορούν να καλύψουν την υποχρεωτική αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, θα δουν μέσα σε μια νύχτα την επιχείρησή τους να καταλήγει στα χέρια της τράπεζας, αφού έτσι θα «αποπληρώνουν» το σύνολο του δανείου που είχαν λάβει. Και ουσιαστικά, ή θα μείνουν ως διαχειριστές της ίδιας τους της εταιρείας ή θα υποχρεωθούν να φύγουν οριστικά από αυτή, μέσω μεταβίβασης των μετοχών τους στην τράπεζα, δηλαδή στους ξένους ιδιοκτήτες της και τα Funds που αυτοί εκπροσωπούν.

Αυτο θα πει αριστερή διακυβέρνηση μιας χώρας... Αυτοί είναι που προεκλογικά δήλωναν πως θα στείλουν τον Στουρνάρα στο σπίτι του και όχι μόνο, αφού θα τον... έσερναν στα δικαστήρια για να απολογηθεί για τα δικά του «όργια», ενώ τώρα κάθονται στο ίδιο τραπέζι, τρώνε και πίνουν μαζί του και σχεδιάζουν τον τρόπο που θα ρίξουν τη χαριστική βολή στους επιχειρηματίες και τους πολίτες που έχουν δανειστεί από τις τράπεζες χρήματα.

Αυτή είναι η αριστερή... Σεισάχθεια που με τόσο μεγάλη άνεση υποσχόταν ο Αλέξης Τσίπρας στον ελληνικό λαό.

Ιχνος ντροπής πια δεν υπάρχει, γι' αυτό και οι πολίτες δεν συγχωρούν και προετοιμάζονται για τη δική τους δυναμική απάντηση...

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/647195/to-megalo-kolpo-toy-syriza-me-tis-trapezes-einai-gegonos#ixzz3syGguUar

Διαβάστε το ολόκληρο...

Σχόλιο: Στην υπέροχη δημοκρατία μας αυτοί επιπλέουν και αποφασίζουν για μας

Στα όσα συνέβησαν προχθές κατά τη μαραθώνια αλλά και θυελλώδη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο αναφέρθηκε, σήμερα, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, υποστηρίζοντας για πολλοστή φορά δεν θα γίνει «τσόντα» κανενός.
Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Mega, ο κ. Λεβέντης είπε ότι είδε πανικόβλητο τον Πρωθυπουργό να αναζητά συμμαχίες αφού φοβάται ότι θα πέσει η κυβέρνηση. Μάλιστα είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απαλλαγεί από τα βαρίδια-βουλευτές πρόσθεσε λέγοντας: Γνωρίζω τους 11 προδότες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα ρίξουν την κυβέρνηση. Τους ξέρω έναν έναν και δεν πρόκειται να ψηφίσουν το ασφαλιστικό».

Ειδικότερα, με αφορμή την πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να έχει κατ” ιδίαν συνάντηση με τον Βασίλη Λεβέντη προκειμένου να συζητήσουν τα 9 σημεία που είχε θέσει η Ένωση Κεντρώων προκειμένου να στηρίξει την κυβένηση, ο κ. Λεβέντης ήταν ξεκάθαρο: «Ο Τσίπρας θέλει να με εκβιάσει. Δεν θα γίνουν εκπτώσεις στα 9 σημεία. Δεν προτίθεμαι να συρθώ σε ρόλο τσόντας υπό εκβιαστικές διαδικασίες». Κι ο ίδιος συνέχισε λέγοντας «δεν θα αντικαταστήσω κανέναν βουλευτή που δεν θέλει να ψηφίσει. Ο Τσίπρας έχει ακόμα βαρίδια μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ».

Τέλος, αναφερόμενος στα σενάρια περί οικουμενικής κυβέρνησης, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο -σε αυτή την περίπτωση- να είναι πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα, τόνισε ότι δεν έχει σημασία που θα είναι ο πρωθυπουργός, αλλά να είναι τεχνοκράτες οι υπουργοί.


http://newsnea.gr/

Διαβάστε το ολόκληρο...

Έχουμε αναφερθεί αναλυτικά για τους σχεδιασμούς που προβλέπουν την ευρεία απαλλοτρίωση όλης της ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα. Οι ευρύτατες αναδιαρθρώσεις που έχουν σχεδιαστεί προωθούνται με όλα τα μέσα. Τα «κόκκινα δάνεια» και οι πλειστηριασμοί είναι η αρχή. Η μεθοδευμένη κατάρρευση του ασφαλιστικού και η απειλή για μείωση έως εξαφάνιση των συντάξεων εξυπηρετεί αυτούς τους σχεδιασμούς. Μαζί η ανεργία που συνεχώς αυξάνεται και αποστερεί τους εργαζόμενους από τη δυνατότητα συμπλήρωσης του απαιτούμενου χρόνου εργασίας. «Reverse Mortgage» το λένε στην πρωτοπόρα Αμερική …

Το http://www.euro2day.gr σε σημερινό δημοσίευμά του με την υπογραφή του Στέφανου Κοτζαμάνη, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό και ανοίγει επί της ουσίας τη συζήτηση για την αναγκαστική απαλλοτρίωση της ακίνητης περιουσίας. Το επαναδημοσιεύουμε αυτούσιο παρακάτω:

Δίνετε σπίτι και… εξασφαλίζετε σύνταξη!

Θα προσφέρατε μετά θάνατον το σπίτι σας σε μια ασφαλιστική εταιρεία, προκειμένου να απολαύσετε εν ζωή μια ικανοποιητική σύνταξη; Το προϊόν του «reverse mortgage» και τα σενάρια που το θέλουν να λανσάρεται κάποια στιγμή και στην Ελλάδα.

Για το προϊόν «reverse mortgage» (αντίστροφη υποθήκη) έχουν ήδη αναφερθεί στελέχη της εγχώριας ασφαλιστικής αγοράς και λέγεται μάλιστα πως το τελευταίο χρονικό διάστημα υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν την ανάγκη λανσαρίσματος αυτού του προϊόντος και στην Ελλάδα.

Το reverse mortgage είναι ένα τραπεζοασφαλιστικό προϊόν που υπάρχει εδώ και κάποια χρόνια στις ΗΠΑ και σύμφωνα με το οποίο:

α) Ο κάτοχος ακινήτου βάζει υποθήκη το σπίτι του.

β) Έναντι αυτού, λαμβάνει δάνειο με τη μορφή μηνιαίας ισόβιας σύνταξης, ή ενός εφάπαξ ποσού και μιας μικρότερης μηνιαίας σύνταξης.

γ) Η αποπληρωμή αυτού του δανείου δεν είναι ανάγκη να γίνει εν ζωή, αλλά από τους κληρονόμους αν αυτοί αποδεχτούν τη σχετική κληρονομιά (ενδεχομένως το ποσό της εξαγοράς από τους κληρονόμους να είναι προσυμφωνημένο). Σε διαφορετική περίπτωση, το ακίνητο περνάει στην κυριότητα του ασφαλιστικού φορέα.

Υπάρχουν όμως και διάφορες άλλες παραλλαγές του προϊόντος, όπως π.χ. το να χρησιμοποιήσει κάποιος δανειολήπτης το ποσό ενός στεγαστικού δανείου που έχει αποπληρώσει, ως γραμμή πρόσθετου δανεισμού ή συνταξιοδότησής του.

Με μια πρώτη ματιά, το προϊόν αυτό προσφέρεται σε ηλικιωμένους που είναι «πλούσιοι» σε ακίνητα και «φτωχοί» σε εισόδημα και θα μπορούσε να έχει ευρεία αποδοχή στην Ελλάδα, καθώς:

Πρώτον, όλα δείχνουν ότι το ύψος των μελλοντικών συντάξεων που θα μπορεί να προσφέρει το κοινωνικό σύστημα ασφάλισης θα είναι ιδιαίτερα χαμηλό και συχνά ενδέχεται να μην αρκεί για μια «αξιοπρεπή» διαβίωση.

Δεύτερον, το μέσο ελληνικό νοικοκυριό έχει το μεγαλύτερο ποσοστό της περιουσίας του όχι σε μετρητά, ομόλογα, μετοχές και άλλους εύκολα ρευστοποιήσιμους τίτλους, αλλά σε ακίνητα. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι η περιουσία των νοικοκυριών στην Ελλάδα αποτελείται κατά 95% από ακίνητα, με τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ευρώπη και στην Αμερική να κυμαίνονται μόλις μεταξύ του 35% και 50%.

Και τρίτον, κατά τα αμέσως επόμενα χρόνια δεν προβλέπεται να διαμορφωθούν στην Ελλάδα τέτοιες οικονομικές συνθήκες, έτσι ώστε το σύνολο των Ελλήνων να αποταμιεύσει τα απαιτούμενα ποσά προκειμένου να «χτίσει» ικανοποιητικά ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα σε μία από τις υπάρχουσες ασφαλιστικές εταιρείες.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, φαίνεται να υπάρχουν αρκετές προκλήσεις για την εκτεταμένη διάδοση προϊόντων τύπου «reverse mortgage» στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέσα στο ορατό μέλλον, λόγω του ότι:

Οι τράπεζες δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα για τη χρηματοδότηση τέτοιων προγραμμάτων, ενώ οι ασφαλιστικές εταιρείες δίνουν αγώνα για να εξασφαλίζουν τα εκάστοτε απαιτούμενα εποπτικά κεφάλαια. Και όπως φαίνεται, ένα τέτοιο προϊόν ενδεχομένως να απαιτεί μεγαλύτερο ύψος αποθεματικών.

Ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής ακίνητης περιουσίας δεν είναι στην πράξη οικονομικά αξιοποιήσιμο.

Είναι αμφίβολο αν κάποια κεφάλαια του εξωτερικού ή του εσωτερικού θελήσουν να εμπλακούν σε μια τέτοιου είδους επένδυση στην ελληνική αγορά ακινήτων.

Τέλος, ιδίως μετά την επιβολή του ΕΝΦΙΑ, έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου οι ιδιοκτήτες πωλούν ένα από τα ακίνητά τους, τοποθετώντας μέρος ή το σύνολο των εσόδων τους, προκειμένου να «χτίσουν» ένα συνταξιοδοτικό-επενδυτικό συμβόλαιο. Άρα, με έναν εναλλακτικό τρόπο καταφέρνουν να μειώνουν τη θέση τους σε ακίνητα και να εξασφαλίζουν ικανοποιητική σύνταξη.

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι σύνθετο και θα κατατεθούν πολλές απόψεις εξειδικευμένων παραγόντων του κλάδου που θα συζητηθούν.

Καλώς ή κακώς άλλωστε, το συνταξιοδοτικό πρόβλημα θα είναι επίκαιρο τα επόμενα χρόνια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

http://www.inred.gr/dose-to-spiti-sou-na-pairneis-sintaxi/

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Άντη Λοΐζου

Οι τρομοκρατικές ενέργειες του Ισλαμικού Κράτους στο Παρίσι, τη 13η Νοεμβρίου τρέχοντος έτους, αποδεικνύουν περίτρανα τα όσα έγραψα στα άρθρα μου στην εφημερίδα ΕΝΩΣΙΣ τον Σεπτέμβριο 2014 και τον Ιανουάριο 2015. Όμως, το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ, τώρα αρχίζει.

Το Ι.Κ. ενισχύθηκε και «θέριεψε» με την ανοχή των ΗΠΑ, των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών και της Τουρκίας, όπως ορθά κατήγγειλε ο Βλαντιμίρ Πούτιν στη σύνοδο των G20. Αυτές οι χώρες πωλούσαν ή χορηγούσαν όπλα στο Ι.Κ., αυτές αγόραζαν το πετρέλαιό του με βυτιοφόρα μέσω Τουρκίας. Μέχρι πριν από δέκα ημέρες, οι βομβαρδισμοί των Δυτικών ήταν χλιαρότατοι και γελοίοι και ποτέ δεν έπληξαν βυτιοφόρα του Ι.Κ. Αμέσως μετά τις βομβιστικές ενέργειες του Ι.Κ. στη Γαλλία, είχαμε και την πρώτη προσβολή βυτιοφόρων του Ι.Κ. από βομβαρδιστικά της Δύσης. Οποία υποκρισία των ΗΠΑ και των κολαούζων τους.

Τώρα είναι αργά, γιατί το Ι.Κ. έχει μεταφέρει τον πόλεμο στο έδαφος των εχθρών του και, δεδομένου αυτού που είχα γράψει, ότι δηλαδή έχει πράκτορές του εν υπνώσει οι οποίοι θα έχουν την πρωτοβουλία των ενεργειών και το στοιχείο του αιφνιδιασμού σε τόπο, χρόνο, μέσα και μεθόδους προσβολής, έχει ήδη δημιουργήσει κλίμα φόβου, αβεβαιότητας και ανασφάλειας μέσα στις χώρες που το βομβαρδίζουν και όχι μόνο. Ο αγώνας του Ι.Κ. εντός Ευρώπης έχει εξελιχθεί σε αντάρτικο πόλεων και, για τους γνωρίζοντες, δύσκολα αντιμετωπίζεται και νικιέται. Επίσης, οι συνεχείς βομβαρδισμοί θα αναγκάσουν τους τρομοκράτες του Ι.Κ. να διασπαρθούν στα εδάφη τους σε μικρά τμήματα, για να σωθούν και να επανασυσταθούν σε μεταγενέστερο χρόνο.

Αυτήν τη στιγμή, η Ευρώπη ζει υπό τη δαμόκλειο σπάθη της τρομοκρατίας του Ι.Κ., έχοντας να αντιμετωπίσει έναν εχθρό που είναι δημιούργημα της συμμάχου της Αμερικής, κάτι που έγινε στο παρελθόν, στο Ιράκ, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Σερβία, στο Κόσσοβο και στο Αφγανιστάν. Δυστυχώς, η Ευρώπη έχει τη ροπή να ακολουθεί απερίσκεπτα την απομακρυσμένη και πιο ασφαλή Αμερική και να πληρώνει το κόστος για τις αποτυχημένες στρατηγικές της.

Η Ευρώπη, εκτός του ότι έχει να αντιμετωπίσει το Ι.Κ. στο έδαφός της χωρίς να γνωρίζει ακριβώς το πού, το πότε, το πώς και κάτω από ποιες συνθήκες, έχει να αντιμετωπίσει και την πραγματικότητα των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνων, που ως εκ της θρησκείας και των παραδόσεών τους είναι δυσπροσάρμοστοι στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η από δεκαετιών άλογη αντιμετώπιση και γκετοποίηση των μεταναστών και δη των Αφρικανών, Αράβων και Ασιατών σε ευρωπαϊκές πόλεις έχει γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, οι οποίες δυσκολεύονται σήμερα να ελέγξουν τις εν λόγω περιοχές.

Σκέφτηκαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες και οι φωστήρες αξιωματούχοι της ΕΕ, οι οποίοι κομπάζουν για την πολυπολιτισμικότητα της Ευρώπης, ότι σε λίγα χρόνια αυτοί οι ταλαίπωροι πρόσφυγες με την εντελώς ξένη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα κουλτούρα θα αυξάνονται με μεγαλύτερους ρυθμούς απ’ ό,τι οι Ευρωπαίοι και θα απαιτούν την ανοικοδόμηση τεμενών, μουσουλμανικών σχολείων και με την πάροδο του χρόνου θα επέλθει μια μεγάλη αλλαγή στον χαρακτήρα της γηραιάς ηπείρου;

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ότι ο αγώνας των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών εναντίον του Ι.Κ. είναι δύσκολος, δεδομένης δε της όχι και τόσο ειλικρινούς συνεργασίας τους με τη Ρωσία, καθώς και του επαμφοτερίζοντος ρόλου της Τουρκίας, η οποία τοποθετείται ανάλογα με τα οφέλη που έχει να αποκομίσει, με την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ, θα είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη η επικράτηση των Δυτικών εναντίον του Ι.Κ.


Κατά την άποψή μου, πρώτον, δεν θα διαλυθεί το Ι.Κ. Μπορεί να υποστεί απώλειες, αλλά θα συνεχίζει με μικρά διασπαρμένα αντάρτικα τμήματα τον αγώνα του, και αυτό θα το είχαν αντιληφθεί οι Δυτικοί, εάν μελετούσαν πραγματικά και σε βάθος τον αντίπαλό τους. Δεύτερον, η χώρα που αυτήν τη στιγμή είναι το κλειδί σε αυτήν την υπόθεση είναι η Τουρκία. Ας είμαστε ρεαλιστές και σοβαροί και ας αφήσουμε τους ευσεβοποθισμούς.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/11/blog-post_231.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παναγιώτης Μπαλακτάρης*

Το έτος 2014, οι λαθρομετανάστες και πρόσφυγες, οι οποίοι έφθασαν στην πατρίδα μας δεν ξεπέρασαν τους 75 – 80.000. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δηλαδή Νοέμβριο μήνα 2015, ο αριθμός λαθρομεταναστών και προσφύγων που προσέγγισαν τα εδάφη της Ελλάδας εκτιμάται μετριοπαθώς ότι ανέρχεται περίπου στις 400 – 450.000.

Το νούμερο αυτό βαίνει διαρκώς αυξανόμενο, διότι η επιχείρηση των τούρκων διακινητών βρίσκεται στην κορύφωσή της, αφού η Τουρκία είδε την εγκληματική, σε αυτόν τον τομέα, πολιτική της να πιάνει τόπο, επιτυγχάνοντας έτσι τρεις αντικειμενικούς σκοπούς: ο πρώτος είναι το άδειασμα των δικών της καταυλισμών προσφύγων και λαθρομεταναστών, για τους οποίους να σημειώσουμε ότι είχε λάβει χρήματα από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε., προκειμένου να διαχειρίζεται τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες. Ο δεύτερος σκοπός είναι η μετάγγιση στην Ελλάδα μουσουλμανικού πληθυσμού, ο οποίος με τον κατάλληλο – από μέρους της Τουρκίας – χειρισμό θα μπορεί στο μέλλον να διαδραματίσει διαλυτικό ρόλο στη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας ή σε κάθε περίπτωση, να αποτελέσει πρόβλημα και μάλιστα, ακανθώδες. Τρίτος σκοπός της Τουρκίας είναι ο εξαναγκασμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δεχθεί την Τουρκία ως προνομιακό της συνομιλητή, δια της επιβολής της παρουσίας της γείτονος χώρας στον μαραθώνιο των συζητήσεων και διαπραγματεύσεων για το μεταναστευτικό.

Έτσι, η Τουρκία, με όπλο στα χέρια τα παραπάνω, πιέζει για την εξασφάλιση υπέρογκης χρηματοδότησης, για το «ξεπάγωμα» κεφαλαίων απαραίτητων για την ενταξιακή της πορεία και για την χορήγηση βίζας στους πολίτες της. Στο Ποινικό Δίκαιο αυτή ακριβώς η συμπεριφορά κάποιου φυσικού προσώπου θα χαρακτηριζόταν «Εκβίαση».

Σε αυτούς τους πόθους της η Τουρκία, από την 26η Ιανουαρίου και μετά, βρήκε ανέλπιστο σύμμαχο την ελληνική κυβέρνηση. Ο κ. Τσίπρας, μαέστρος της παράφωνης εθνικά χορωδίας, τοποθέτησε αρχικά την κα Χριστοδουλοπούλου Αναπληρώτρια Υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής. Από την ανάληψη των καθηκόντων της η εν λόγω «υπηρέτρια» των συμφερόντων της Ελλάδος έδειξε τις ανθελληνικές προθέσεις της, μια και έσπευσε να δηλώσει ότι «οι μετανάστες είναι τουριστική ατραξιόν και έρχονται για τις παραξενιές, όπως στην Ινδία», ότι «δεν υπάρχουν πλέον μετανάστες, όσοι έρχονται είναι πρόσφυγες», ότι «πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα σύνορά μας για τους ανθρώπους αυτούς» και πολλά άλλα παρόμοια μαργαριτάρια… Παράλληλα, τρεις μόλις μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, η κα Αναπληρώτρια καθησύχαζε ύπουλα τον ελληνικό λαό ότι οι λαθρομετανάστες και πρόσφυγες δεν θα ξεπεράσουν τους 100.000 το 2015. Ας μην βιαστούμε να σκεφτούμε, ότι διαψεύσθηκε από τις εξελίξεις των μεταναστευτικών ροών.

Η κα Χριστοδουλοπούλου γνώριζε την αλήθεια, αλλά σέρβιρε στον λαό ψευδείς εκτιμήσεις για να καταλαγιάζει την κοινωνική οργή των πολιτών που συσσωρευόταν, εξαπατώντας τους!
Κάποιοι καλοπροαίρετοι πολίτες πίστεψαν τότε προς στιγμή, ότι η πολιτική αυτή των ανοιχτών συνόρων ήταν προσωπική πινελιά της κας Τασίας και επ’ ουδενί δεν αποτελούσε βασική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Αυτές τις αμφιβολίες ήρθε να διασκεδάσει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, όταν ισχυρίσθηκε ότι δεν έχει η θάλασσα σύνορα!!! Η φράση αυτή του κ. Τσίπρα δεν οφείλεται σε γλωσσική παραδρομή. Ειπώθηκε, διότι ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα στους σωστούς αποδέκτες. Οι αποδέκτες αυτοί, εκτός από την Τουρκία, ήταν τα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε., αλλά και η ευρωπαϊκή και διεθνής κοινή γνώμη. Το ξεκάθαρο μήνυμα ήταν, ότι θα δέχεται η κυβέρνηση αδιαμαρτύρητα μεγάλους πληθυσμούς λαθρομεταναστών και προσφύγων, ενεργώντας ως μαξιλάρι ασφαλείας της Ευρώπης, με το βλέμμα στραμμένο στα χείλη των αρμοδίων του Δ.Ν.Τ., του E.S.M., της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και την προσδοκία ότι θα γινόταν δεκτή μια ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Αυτό ενδεχομένως να ήταν και υπόσχεση των δανειστών στον κ. Τσίπρα. Δηλαδή, η κυβέρνηση δέχθηκε να πλημμυρίσει η χώρα μας από λαθρομετανάστες και πρόσφυγες, με την ελπίδα ότι θα αποκόμιζε οικονομικά οφέλη στη διαπραγμάτευση. Στον βωμό δε της επιτυχίας στο ζήτημα του χρέους η Αριστερή κυβέρνηση δεν δίστασε να συναυτουργεί με την Τουρκία στους πνιγμούς ενηλίκων και μικρών παιδιών. Έτσι απέδειξε και αποδεικνύει την… περίφημη κεκτημένη ευαισθησία της Αριστεράς.

Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, στη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Προστασίας του Πολίτη διορίσθηκε ο κ. Νίκος Τόσκας, Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού. Ο κ. Τόσκας με σημερινή του δήλωση απέδειξε άνευ άλλου τινός, ότι η εθνοκτόνα πολιτική των ανοιχτών συνόρων της συγκυβέρνησης είναι στοχευμένη κεντρική πολιτική. Είπε, με αφορμή τους λαθρομετανάστες και πρόσφυγες που έχουν αποκλειστεί στην Ειδομένη: «Οι αυθαίρετες ενέργειες ορισμένων χωρών, η κατασκευή φρακτών οι οποίοι εμποδίζουν την κυκλοφορία αυτών των ανθρώπων, δεν συνάδει με τις αρχές της Ευρώπης». Δήλωσε, επιπροσθέτως, ότι: «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τους ανθρώπους που φθάνουν υπό δύσκολες συνθήκες διά θαλάσσης (σ.σ. από τις τουρκικές ακτές) στα ελληνικά νησιά».

Ο κ. Τόσκας επιπλήττει άλλες χώρες για την κατασκευή φραχτών με σκοπό την φύλαξη των συνόρων τους, σα να αγνοεί ότι φράχτη έχουμε κι εμείς στον Έβρο και ορθώς τον έχουμε. Επίσης, προβαίνει σε μία βαρυσήμαντη ομολογία, αποκαλύπτοντας ότι τουλάχιστον τα θαλάσσια σύνορά μας δεν φυλάσσονται. Ο αρμόδιος για την φύλαξη της δημόσιας τάξης!

Θα περίμενε κανείς ότι, μέσα στον σωρό των αυταποδείκτως αντεθνικών πολιτικών συμπεριφορών των κυβερνώντων ένας υπουργός, ο οποίος είναι Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, θα σκεφτόταν πολύ πριν κάνει αυτές τις δηλώσεις ή μάλλον, δεν θα του επέτρεπε η ιδιότητα του Αξιωματικού να τις κάνει.

Όμως, φευ!
Με τις δηλώσεις αυτές έθεσε τη σφραγίδα στην βεβαιότητα ότι μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε μια χώρα ανυπεράσπιστη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το ζήτημα είναι για πόσο ακόμη;

*Ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης είναι δικηγόρος

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/11/blog-post_175.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο Αντώνης Λιάκος υποστηρίζει ότι οι Έλληνες έκαναν εθνοκάθαρση κατά Εβραίων και Βούλγαρων - Χαρακτηρίζει εθνικιστές τον Μίκη και τον Ρίτσο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Σάλος από την παρέμβασή του μετά τη Σύνοδο

«Κατέβασε» τα επίμαχα tweets από τον ξενόγλωσσο λογαριασμό του μετά την παρέμβαση Νταβούτογλου: «Αλέξη, ας εστιάσουμε στα θετικά» - Το... «γύρισε» αμέσως μετά ο πρωθυπουργός, αφού τα διέγραψε, και σχολίασε:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ανεύθυνοι, ιδεοληπτικοί και εξουσιομανείς καταληψίες γκρέμισαν μια εθνική πολιτική δεκαετίων και πρόδωσαν για άλλη μια φορά την Κύπρο

Η Αθήνα αλλά και η Λευκωσία οδηγήθηκαν μετά την χθεσινή Σύνοδο Κορυφής ΕΕ -Τουρκίας στις Βρυξέλλες για το προσφυγικό, σε μια συντριπτική ήττα της ακολουθουμένης επί δεκαετίες ευρωπαϊκής πολιτικής τους απέναντι στην Άγκυρα.
Η Αθήνα υποχρεώνεται τώρα να παρακολουθήσει την τουρκική «επέλαση» στις Βρυξέλες χωρίς να έχει διασφαλιστεί προηγουμένως η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο σεβασμός κυριαρχικών δικαιωμάτων και διεθνών αρμοδιοτήτων της Ελλάδας που αμφισβητούνται από την Άγκυρα, (ακρογωνιαίοι λίθοι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μέχρι τώρα), χωρίς να παραβλέπεται ότι οι «ιδέες» της ελληνικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος, πήγαν κατευθείαν στο καλάθι στων αχρήστων.

Πιο συγκεκριμένα.

Υπό τον φόβο και τον πανικό των ανεξέλεγκτων προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, οι ισχυροί εταίροι, με πρωταγωνιστή τον αυτονομημένο -ή ανεξέλεγκτο- πρόεδρο της Κομισιόν κ. Γιούνκερ μετέτρεψαν εν ψυχρώ την χθεσινή Σύνοδο Κορυφής σε μια παράδοση τους άνευ όρων στην Τουρκία του κ Ερντογάν, ικανοποιώντας όλες τις απαιτήσεις του για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

Απολύτως ενδεικτικό της κατάστασης αυτής είναι η ίδια η Δήλωση των αρχηγών των κρατών μελών της Ε.Ε., η οποία μόνον στην 5η παράγραφο (!!) του κειμένου αρχίζει να ασχολείται με το προσφυγικό, ενώ προηγουμένως έχει διασφαλίσει την πανηγυρική επανενεργοποίηση της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας, κομμένης και ραμμένης στις απαιτήσεις της Άγκυρας.

Έτσι ανακοινώθηκε ότι από δω και πέρα θα υπάρχουν δυο ετήσιες Σύνοδοι Κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, ώστε να «εξερευνηθούν οι πελώριες δυνατότητες των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας» μέσω της επιτάχυνσης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Προς τούτο, στις 14 Δεκεμβρίου θα γίνει η πρώτη Διακυβερνητική Διάσκεψη των κρατών μελών της ΕΕ ώστε να ανοίξει το πρώτο από τα 5 παγωμένα κεφάλαια της ενταξιακής διαδικασίας, ήτοι το κεφάλαιο Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, το οποίο είχε παγώσει στο παρελθόν και η Γαλλία.

Στη Δήλωση αναφέρεται ρητώς η δέσμευση της Κομισιόν, δηλαδή του κ. Γιούνκερ να έχει ολοκληρώσει μέχρι τον Μάρτιο του 2016 την προεργασία «για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων, χωρίς να προκαταλαμβάνει τη θέση κρατών μελών..»

Είναι απολύτως χαρακτηριστική η δήλωση του κ. Γιούνκερ στη συνέντευξη τύπου, ο οποίος μέσα στον τουρκικό «στροβιλισμό» του ανέφερε «..το Κυπριακό θα λυθεί στους επόμενους μήνες,.. πρέπει να ανοίξουν τα κεφάλαια..να ξεπεραστούν οι διαφορές απόψεων..»

Αυτή η τροπή των πραγμάτων ανατρέπει την σύμφωνη μέχρι τώρα πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας να διατηρηθεί το βέτο στο άνοιγμα των 5 κεφαλαίων στην ενταξιακή διαπραγμάτευση της Τουρκίας έως ότου αυτή αναγνωρίσει την Κύπρο ως ανεξάρτητο κράτος και επομένως ως πλήρες μέλος της Ε.Ε.

Σημειώνεται ότι ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας κατά την επίσκεψή του στην Άγκυρα έδωσε το δικό του πράσινο φως στην επανέναρξη της ενταξιακής διαπραγμάτευσης της Τουρκίας, θέση την οποία επανέλαβε μετ’ επιτάσεως και χθες προσερχόμενος στο Συμβούλιο χωρίς μια έστω και τυπική υπενθύμιση του ισχύοντος κυπριακού βέτο….

Το παρασκήνιο της Συνόδου επιμένει ότι η Λευκωσία αντιστάθηκε μόνη της (σ.σ. άγνωστη η συνδρομή ή όχι της Αθήνας) στην δεσμευτική ονομαστική αναφορά των κεφαλαίων του κυπριακού βέτο στην επίσημη Δήλωση, προκειμένου να περισώσει την μέχρι τώρα πολιτική της.

Η Αθήνα επιπροσθέτως αναγκάστηκε να αποδεχθεί την πλήρη και άμεση εφαρμογή του «Σχεδίου Δράσης ΕΕ- Τουρκίας» με το οποίο, όπως έχει αναφέρει εκτενώς το liberal.gr, η Άγκυρα μπορεί να εκτελεί ανεξέλεγκτα έρευνα και διάσωση στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, παρακάμπτοντας πλήρως την Αθήνα.

Επίσης αποκρίθηκε μετ’ επαίνων στην ελληνική πρόταση για δημιουργία hot spot στην Τουρκία, με την δηλητηριώδη δήλωση του Προέδρου του Συμβουλίου κ Τουσκ «..ας μην είμαστε αφελείς… Η φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ είναι δική μας υπόθεση και δεν μπορεί να ανατεθεί σε τρίτη χώρα… Χωρίς έλεγχο των εξωτερικών συνόρων, το Σένγκεν θα είναι σε λίγο παρελθόν..»

Άγνωστο ακόμα παραμένει πως θα ενεργοποιηθεί, στην περίπτωση της Ελλάδας ο μηχανισμός επαναπροωθησης «παρανόμων μεταναστών» από την Ευρώπη στην Τουρκία και πως θα ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος οι άνθρωποι αυτοί να παραμένουν στην Ελλάδα περιμένοντας ματαίως την επαναπροώθησή τους στην Τουρκία..

Σε ό,τι αφορά στο καθαρά προσφυγικό μέρος της Συνόδου ΕΕ-Τουρκίας, η Άγκυρα δέσμευσε τους εταίρους να δώσουν «αρχικώς» το ποσό των 3 δισ. ευρώ για τους ίδιους τους πρόσφυγες, χωρίς έχει ξεκαθαριστεί από πού θα προέλθει αυτό το ποσό.

Επιπροσθέτως δεσμεύτηκε να ξεκινήσει την εφαρμογή της συμφωνίας επανεισδοχής από τον Ιούνιο του 2016, ώστε να διασφαλίσει ότι το καθεστώς απελευθέρωσης βίζας των τούρκων πολιτών θα εφαρμοστεί από τον Οκτώβριο του 2016.

www.liberal.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Ηλία Γ. Μπέλλου

Την περασμένη Πέμπτη το απόγευμα ο Θανάσης Ζηλιασκόπουλος είχε ένα από τα δυσκολότερα τηλεφωνήματα της θητείας του ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Επί μία και πλέον ώρα συνομιλούσε με τα κεντρικά της Hewlett Packard στις ΗΠΑ προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί οι αμαξοστοιχίες της ελληνικής εταιρείας μεταφορών έχουν σταματήσει στα σύνορα με τα Σκόπια διακόπτοντας την ομαλή ροή των προϊόντων της αμερικανικής πολυεθνικής από την Ασία στον Πειραιά και από εκεί στην κεντρική Ευρώπη.

Βλέπετε, είναι δύσκολο για τους Αμερικανούς να καταλάβουν πως μερικές εκατοντάδες λαθρομετανάστες μπορούν να γονατίσουν ολόκληρο το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας.
Την ίδια απορία και εκνευρισμό με την Hewlett Packard έχει όμως και η DB Schenker η θυγατρική της γερμανικής Deutsche Bahn στα logistics που δρομολογεί δεκάδες αμαξοστοιχίες κάθε μήνα από την Ελλάδα προς την Ευρώπη και αντιστρόφως. Τον ίδιο εκνευρισμό μοιράζονται και δεκάδες άλλες ξένες και ελληνικές επιχειρήσεις.

Κι όμως στο Κιλκίς, στον παραμεθόριο σταθμό της Ειδομένης, ναυάγησε ο δρόμος του μεταξιού...
Οι ζημίες για την υπό ιδιωτικοποίηση -και έχουσα επιστρέψει στην κερδοφορία- ΤΡΑΙΝΟΣΕ προσμετρούνται σε εκατομμύρια ευρώ. Πολύ μεγαλύτερο όμως είναι το πλήγμα στην αξιοπιστία του ελληνικού εμπορικού διαδρόμου. Και δεν είναι το πρώτο αυτό τον καιρό.

Αυτό που έχει συμβεί στην Ειδομένη μπορεί να δείχνει πως σχετίζεται με το προσφυγικό αλλά στην πραγματικότητα σχετίζεται με την ικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης να διατηρήσει ανοικτούς τους διεθνείς δρόμους του εμπορίου. Διότι οι καταληψίες της σιδηροδρομικής γραμμής στην Ειδομένη δεν είναι πρόσφυγες από την Συρία, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες του Capital.gr από τα σύνορα. Οι πρόσφυγες προωθούνται κανονικά μέσω των συνόρων. Είναι λαθρομετανάστες που αρνούνται να δεχτούν οι Σκοπιανοί όπως και οι επόμενες χώρες στο δόμο προς την κεντρική Ευρώπη.

Όμως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει μέχρι στιγμής τουλάχιστον επιχειρήσει επιτυχώς να τους απομακρύνει και να τους φιλοξενήσει μέχρι νεωτέρας σε ασφαλέστερο και με καλύτερες συνθήκες για αυτούς αλλά και το εθνικό συμφέρον χώρο. Καμία επιχείρηση ή σοβαρή πρωτοβουλία δεν έχει λάβει χώρα, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, εκτός από τις παραινέσεις των ανθρωπιστικών οργανώσεων προς του αλλοδαπούς να μεταφερθούν σε ασφαλέστερο μέρος . Όμως αυτοί αρνούνται αφού στόχος τους δεν είναι η διαμονή τους στην Ελλάδα αλλά η διέλευση των συνόρων για να πάνε σε χώρες του ευρωπαϊκού βορά, πληροφορείται το Capital.gr.

Το αποτέλεσμα είναι πως μεγάλο πλήθος αμαξοστοιχιών είναι φρακαρισμένο ένθεν και ένθεν των συνόρων, άλλες γυρνούν πίσω και το εμπόριο, συμπεριλαμβανόμενου του εφοδιασμού πρώτων υλών ελληνικών παραγωγικών μονάδων, έχει σταματήσει. Η κατάσταση αυτή μετρά τώρα 13 ημέρες χωρίς να διαφαίνεται άμεση λύση.

Η απογοήτευση των ξένων που επέλεξαν τον ελληνικό σιδηροδρομικό διάδρομο για την πρόσβαση των προϊόντων τους στην κεντρική Ευρώπη είναι τέτοια που πυροδοτεί ντόμινο συνεπειών. Ήδη έχουν ενημερωθεί από ξένες επιχειρήσεις πρεσβείες στην Αθήνα μερικές εκ των οποίων έχουν μάλιστα προβεί ακόμα και σε διαβήματα προς την ελληνική κυβέρνηση και στα αρμόδια υπουργεία για να επιληφθεί του θέματος, σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστες πηγές.

Η ομαλή ροή του εμπορίου είναι όμως μόνον ένα μέρος της εξίσωσης. Το άλλο είναι το κύρος του Πειραιά ως πύλης του ασιατικού εμπορίου προς την Ευρώπη αλλά και ανάστροφα. Από την Cosco, τον επιχειρηματικό βραχίονα του Πεκίνου στον "θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού του 21ου αιώνα" όπως ονομάζεται στην Κίνα η εν λόγω εμπορική όδευση, θυμίζουν πως δεν είναι η πρώτη φορά που η Αθήνα πυροβολεί τα πόδια της. Πριν λίγες εβδομάδες μεγάλο πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων κατάφορτο μεταξύ άλλων και με προϊόντα της Huawei η οποία έχει εγκαταστήσει εδω ευρωπαϊκό κέντρο διανομής, περίμενε επί μέρες αγκυροβολημένο αρόδο στη ράδα του Πειραιά να λήξει η απεργία των πλοηγών και των ναυτεργατών για να πιάσει και να ξεφορτώσει στον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων της ΣΕΠ ΑΕ.

http://www.capital.gr/oikonomia/3084600/sto-kilkis-nauagise-o-dromos-tou-metaxiou

Διαβάστε το ολόκληρο...

Σχόλιο: Ποιός θυμάται ότι ο "μηχανοδηγός" του τραίνου που εκτροχιάζεται, "το αναγκαίο καλό" , φώναζε και μας τρομοκρατούσε λέγοντας ότι ένας από τους λόγους που πρέπει να γίνουν εκλογές τον Γενάρη του 2015 ήταν να προλάβουμε τους προηγούμενους να μην φέρουν το περιουσιολόγιο παρουσιάζοντας το σαν μια τεράστια καταλήστευση περιουσιών των πολιτών από το κράτος-δανειστές και για να ενισχύσει τον τρομοκρατικό λόγο, έλεγε υπερτονίζοντας ότι μετά την δήλωση των περιουσιακών στοιχείων θα επιβάλουν εφάπαξ φόρο, το εκτιμούσε περίπου στο 10%.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε...

Καταθέσεις πίνακες, ρολόγια, κοσμήματα μεγάλης αξίας, κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία- ακόμα και άλογα ιππασίας- θα πρέπει να δηλώνουν οι φορολογούμενοι στο νέο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο, το οποίο έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή στα μέσα Δεκεμβρίου.

Όπως αναφέρει η "Real news", σε περίπτωση που οι πολίτες αποκρύψουν στοιχεία και πιαστούν από τις φορολογικές Αρχές, η περιουσία τους θα δεσμεύεται υπέρ του Δημοσίου. Μάλιστα στην περίπτωση που από τον έλεγχο προκύψει ότι έχει αποκτηθεί με εισοδήματα που δεν δικαιολογούνται, θα κατάσχεται η μη δηλωθείσα περιουσία ή θα επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο, το οποίο θα είναι ίσο με το περιουσιακό στοιχείο που δεν δηλώθηκε.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου το οποίο έχει επεξεργαστεί το υπουργείο Οικονομικών, μετά την ψήφιση του και ως τον Σεπτέμβριο του 2016, οι φορολογούμενοι θα πρέπει να υποβάλουν ηλεκτρονική φόρμα με όλα τα κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που διαθέτουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2017 το ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο θα υποβάλλεται παράλληλα με τις φορολογικές δηλώσεις.

Τι μπαίνει στο στόχαστρο

Στο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να δηλώνονται ακίνητα σε Ελλάδα και εξωτερικό, αυτοκίνητα, δίκυκλα, αεροσκάφη, μετοχές, καταθέσεις σε τράπεζες του εσωτερικού και του εξωτερικού, σκάφη αναψυχής, αμοιβαία κεφάλαια, εταιρικά μερίδια, κοσμήματα, συλλογές σπάνιων αντικειμένων ( αρχικά, όσα είναι ασφαλισμένα για να μπορεί να πιστοποιηθεί η αξία τους), τραπεζικοί λογαριασμοί, καθώς και άλογα. Επίσης, οι πολίτες θα πρέπει να γνωστοποιήσουν αν διαθέτουν θυρίδες, χωρίς όμως να δηλώσουν το περιεχόμενο τους.

http://www.capital.gr/forum/thread/5414023?page=5

Διαβάστε το ολόκληρο...

TΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Ενας αυτόκλητος ιμάμης στο πακιστανικό σουνιτικό τζαμί Ταρίκ των Μεγάρων συνελήφθη στη χώρα μας, αρχές του 2015. Στο παρελθόν, είχε διαφύγει στο Πακιστάν και επιχειρούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να συνεχίσει το κήρυγμα μίσους στους ομοθρήσκους του. Πρόκειται για τον Χ. Μ. Ι. (σ.σ.: τα πλήρη στοιχεία του βρίσκονται εν γνώσει της «Κ»), που καταγγέλθηκε από συμπατριώτες του όταν τον Νοέμβριο του 2014 προχώρησε σε ένα κήρυγμα σε τζαμί του Αιγάλεω που το σύνολο των προέδρων της πακιστανικής κοινότητας χαρακτήρισε «κήρυγμα μίσους ενάντια σε άλλους μουσουλμάνους και χριστιανούς».

Ο Χ.Μ.Ι,. που ζούσε στην Ελλάδα 6-7 χρόνια, είχε επανειλημμένα διακριθεί για ακραίου περιεχομένου κηρύγματα έχοντας δραστηριοποιηθεί, εκτός από το μικρό τζαμί στη δυτική Αττική και στο Διαδίκτυο. Οι συμπατριώτες του λένε ότι όσο ήταν στο Πακιστάν επηρεαζόταν από την ιδεολογία της εξτρεμιστικής οργάνωσης Lashkar-e-Taiba («ο στρατός του Θεού» ή «ο στρατός των δικαίων» ή «ο στρατός των αγνών», κατά τη μετάφραση από τα Ουρντού - το μόνο βέβαιο είναι ότι πρόκειται για «στρατό»).

Η οργάνωση, που ιδρύθηκε στο Αφγανιστάν με χρήματα του Οσάμα Μπιν Λάντεν, φέρεται να διατηρούσε στενές σχέσεις με τη μυστική υπηρεσία του Πακιστάν (ISI Interservices Intelligence) και είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ινδική χερσόνησο.

Η πρεσβεία

Τα κηρύγματά του είχαν κεντρίσει αρνητικά την προσοχή των ομοεθνών του που είχαν απευθυνθεί το 2013 στην πρεσβεία του Πακιστάν. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Χ.Μ.Ι είχε κληθεί σε τζαμί του Αιγάλεω, όπου κατά τη διάρκεια του κηρύγματος αποκάλεσε άλλους μουσουλμάνους και χριστιανούς «απίστους» και ζήτησε από τους (αληθινούς) πιστούς να «σηκώσουν σπαθί εναντίον τους». Οι πρόεδροι των πακιστανικών κοινοτήτων αλλά και προσωπικότητες -συνολικά 18 άτομα- των 50.000 Πακιστανών που ζουν στην Αθήνα, αποφάσισαν να κινηθούν χωρίς να απευθυνθούν μόνο στην πακιστανική πρεσβεία.

Συνέταξαν εξώδικη διαμαρτυρία, που αφού την κοινοποίησαν στον ίδιο και πέντε ακόμα άτομα που συμμερίζονταν ώς ένα βαθμό τις ιδέες του, την παρέδωσαν και στις υπηρεσίες του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

Στο εξώδικο που βρίσκεται στην κατοχή της «Κ», ο αυτόκλητος ιμάμης καταγγέλλεται για ομιλία «ακραία, φανατική, επικίνδυνη για τη δημόσια τάξη και την ασφάλεια της χώρας». Το κήρυγμα αυτό σύμφωνα με τους εκπροσώπους των κοινοτήτων διαστρεβλώνει τις παραδόσεις των μουσουλμάνων «αλλά και τα λόγια του προφήτη, προτρέποντας τους πιστούς να προβαίνουν σε «πράξεις βίας».

Ο ιμάμης, ωστόσο, είχε προλάβει να «πετάξει» στο Πακιστάν. Από εκεί επιχείρησε να εισέλθει ξανά στη χώρα μας δύο μήνες μετά την καταγγελία. Συνελήφθη στο αεροδρόμιο, μετήχθη στην Αμυγδαλέζα και απελάθηκε στο Πακιστάν. Οι άλλοι πέντε Πακιστανοί «συγχωρέθηκαν», αλλά οι ομοεθνείς τους που μίλησαν στην «Κ» υπό τον όρο της ανωνυμίας είπαν ότι εξακολουθούν να έχουν τα «μάτια τους επάνω τους».

Ανθρωποι που είχαν παρακολουθήσει το κήρυγμα του ιμάμη είπαν στην «Κ» πως δεν είναι ο μόνος που χρησιμοποιούσε με ευκολία τον όρο «τζιχάντ», ούτε ήταν ο μόνος που παρότρυνε τους λίγους πιστούς του να τιμωρήσουν τους απίστους. «Παρόμοια κηρύγματα δυστυχώς είχαν γίνει σε τζαμιά στο Μενίδι και στον Κολωνό» επισημάνθηκε στην «Κ».

Η Lashkar-e-Taiba θεωρείται η πιο αποτελεσματική ακραία ισλαμιστική οργάνωση της Ν.Α. Ασίας. Οι ΗΠΑ και η Ινδία τη θεωρούν τρομοκρατική. Αντίθετα, το Πακιστάν μέχρι τουλάχιστον τις επιθέσεις στη Βομβάη, ακολουθούσε μια επαμφοτερίζουσα πολιτική απέναντί της. Από τη μία συνελάμβανε στελέχη της που έμεναν κατά κανόνα ατιμώρητα, από την άλλη, οι επικεφαλής της έβρισκαν καταφύγιο στο Πακιστάν. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1979 από τον Αμπντουλά Αζάμ, έναν Παλαιστίνιο που είχε διδάξει ισλαμικές σπουδές στο Αμμάν και τη Σαουδική Αραβία. Ο Αζάμ άνοιξε ένα γραφείο που διευκόλυνε Αραβες μουτζαχεντίν να πολεμήσουν κατά των σοβιετικών τη δεκαετία του ’80 στο Αφγανιστάν.Συνοδοιπόρος του στο «στήσιμο» της οργάνωσης ήταν ο Χαφίζ Μοχάμεντ Σαγιέντ που, όπως και ο Αζάμ, ακολουθούσε τη σαλαφιστική κατεύθυνση (του υπερσυντηρητικού Ισλάμ που αποδέχεται πράξεις βίας εναντίον όσων δεν τηρούν τους ιερούς νόμους).

Το 1989 ο Αζάμ δολοφονήθηκε από βόμβα που πιθανολογείται ότι έβαλε η Μοσάντ και ο Σαγιέντ προήχθη στο κρατικό συμβούλιο για την ισλαμική ιδεολογία, ενώ αργότερα του δόθηκε θέση στο πανεπιστήμιο της Λαχώρης. Το 2005, ο μετέπειτα πρέσβης του Πακιστάν στις ΗΠΑ Χουσεΐν Χακανί ομολόγησε ότι η οργάνωση που είχε προετοιμάσει και εκτελέσει σειρά βομβιστικών και δολοφονικών επιθέσεων στην Ινδία «χρηματοδοτείτο από τη Σαουδική Αραβία και προστατευόταν από τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν». Η οργάνωση είχε δημιουργήσει το «Κέντρο για την Διάδοση της Πίστης και της Διδασκαλίας» που διαθέτει ένα ευρύτατο δίκτυο φιλανθρωπικών, εκπαιδευτικών και παραστρατιωτικών εγκαταστάσεων κοντά στη Λαχώρη. Στο Λονδίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν δεκάδες τζαμιά της οργάνωσης. Οι ηγέτες της βρίσκονται σήμερα σε κατ’ οίκον κράτηση στο Πακιστάν.

http://www.kathimerini.gr/840429/article/epikairothta/ereynes/o-imamhs-toy-misoys-sthn-ellada

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top