Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Έξωση και μετά… επίδομα ενοικίου

Aπο το ερχόμενο Φθινόπωρο αναμένεται να απλωθεί πάνω από τη χώρα μας ο βραχνάς των εξώσεων και των εικόνων που είδαμε από το μεγάλο στεγαστικό κραχ στις ΗΠΑ και στην Ισπανία όπου εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες «πετάχτηκαν» στο δρόμο μέσα σε μια νύκτα μαζί με τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους.

Την εξέλιξη του θέματος των πλειστηριασμών την είχε αποκαλύψει ήδη από πέρσι το Newsbomb όταν άνοιξε το θέμα με τις έντονες πιέσεις της τρόικας οι οποίες τελικώς πήραν παράταση για να μην υπάρξει πρόβλημα πολιτικής σταθερότητας και «πέσει» η κυβέρνηση. Όμως ακόμα και στις 19 Ιανουαρίου του 2014 είχαμε αποκαλύψει με αναλυτικό ρεπορτάζ ποιές ακριβώς είναι οι διαθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να αποτραπούν βάρβαρες και απάνθρωπες καταστάσεις, οι δανειστές και οι τράπεζες πιέζουν ώστε να ξεκινήσουν οι πλειστηριασμοί ακόμα και μέσα στο 2014 παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί προς τον ελληνικό λαό ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι φέτος.

Το πρόβλημα έχει μετατραπεί σε πολύ μεγάλο πονοκέφαλο για το οικονομικό επιτελείο και το Μαξίμου καθώς όπως όλα δείχνουν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν καταφέρει να έρθουν σε κάποιο διακανονισμό με τις τράπεζες.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι πλειστηριασμοί αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση που προβλέπεται στο προσφάτως ψηφισθέν επικαιροποιημένο μνημόνιο το οποίο μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η ελάχιστη τιμή για τον πλειστηριασμό θα είναι στο 1/3 της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου ανεξάρτητα από το ποσό που χρωστάει ο πολίτης.

Τα προγράμματα των πλειστηριασμών θα δημοσιοποιούνται με καταχωρήσεις στα ΜΜΕ και σε ειδική σελίδα που θα δημιουργήσει η γενική γραμματεία εσόδων, ενώ όταν ο πλειστηριασμός κρίνεται άγονος οι τιμές θα πέφτουν ακόμα πιο κάτω από το 1/3 της αντικειμενικής αξίας.

Το σχέδιο που επεξεργάζεται η κυβέρνηση δυστυχώς δεν έχει να κάνει με κάποια μορφής αντίστασης απέναντι στους δανειστές.

Τα υπουργεία Ανάπτυξης και Εργασίας εξετάζουν μήπως με κάποιο τρόπο αξιοποιήσουν χρήματα από το ΕΣΠΑ και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο προκειμένου σε πρώτη φάση να παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες στους πολίτες που πρόκειται να χάσουν τα σπίτια τους και σε δεύτερη φάση να δώσουν κάποιο συμβολικό επίδομα ενοικίου για όσους μείνουν στον δρόμο.

Επί της ουσίας δηλαδή το σχέδιο της κυβέρνησης δεν προβλέπει τίποτα παραπάνω από ένα ευτελές επίδομα ενοικίου για όσους «ξεσπιτωθούν». Μάλιστα όπως γράφει και το Πρώτο Θέμα οι σκέψεις της πολιτικής ηγεσίας είναι το ποσό αυτό να κινείται περίπου από 150 μέχρι 300 ευρώ και να δίδεται για περίπου 12 μήνες σε όσες οικογένειες βρεθούν στο δρόμο.

Είναι προφανές ότι όλες αυτές οι συζητήσεις γίνονται στο παρασκήνιο και δεν δημοσιοποιούνται διότι στο Μέγαρο Μαξίμου φοβούνται πως το όλο ζήτημα θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων στην ελληνική κοινωνία που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχθεί τέτοιου είδους «αστείες» λύσεις που εξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια του ελληνικού λαού.

Το θέμα το αποκάλυψε, χωρίς να το αντιληφθούν αρκετοί, ο ίδιος ο πρωθυπουργός στις 14 Απριλίου όταν σε μια αποστροφή της ομιλίας του είχε μιλήσει για «κοινωνικές κατοικίες». Τότε αρκετοί ερμήνευσαν την φράση του πρωθυπουργού ως εξής: «Θα ανασκευαστούν συγκεκριμένα κτίρια του δημοσίου προκειμένου να φιλοξενηθούν οι άστεγοι».

Μόνο που στο πίσω μέρος του μυαλού του πρωθυπουργού βρίσκονται οι άστεγοι που θα προκύψουν το προσεχές διάστημα από το «τσουνάμι» των πλειστηριασμών που πρόκειται να ξεκινήσει μετά το Φθινόπωρο.

newsbomb.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Προβάρει ρόλο υπερδύναμης

ΓΕΡΜΑΝΙΑ – Με πολεμοχαρείς δηλώσεις χρησιμοποιεί πλέον την κυριαρχία της στην Ευρώπη ως βάση εξόρμησης στη διεθνή σκηνή, αλλά αυτή τη φορά για την προάσπιση των… ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις θέσεις Γκάουκ έσπευσε να στηρίξει ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Πρασίνων, Αντον Χοφράιτερ, ο οποίος εκτιμά ότι ο ειδικός ρόλος που είχε επί δεκαετίες η Γερμανία δεν υφίσταται πλέον

Του Μιχάλη Ψύλου

[1]Πριν από τέσσερα χρόνια, στις 22 Μαΐου του 2010, o τότε πρόεδρος της Γερμανίας Χορστ Κέλερ είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί μετά τον σάλο που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις του για την ανάγκη ανάληψης γερμανικής στρατιωτικής δράσης στο εξωτερικό για την προάσπιση των οικονομικών
συμφερόντων του Βερολίνου. Πολύ νερό κύλησε από τότε στον Ρήνο και ο νέος πρόεδρος της Γερμανίας, Γιόαχιμ Γκάουκ, επανήλθε δριμύτερος. Τόνισε την ανάγκη να πάρουν και πάλι οι Γερμανοί τα όπλα στο εξωτερικό, αλλά αυτή τη φορά για την προάσπιση των… ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Αισθάνομαι ότι η χώρα μας ίσως θα έπρεπε να εγκαταλείψει την απροθυμία που επιβαλλόταν σε προηγούμενες δεκαετίες και να ταχθεί υπέρ ενός μεγαλύτερου αισθήματος ευθύνης» υπογράμμισε ο Γιόαχιμ Γκάουκ σε συνέντευξή του στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF, στη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στη Νορβηγία. Για να προσθέσει με έμφαση: «Εντούτοις σήμερα η Γερμανία είναι μια υγιής και αξιόπιστη δημοκρατία και ένα κράτος δικαίου. Στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων και μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε αυτόν τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για την επιβίωση αθώων ανθρώπων είναι μερικές φορές απαραίτητο να πάρεις τα όπλα». Ο δηλώσεις Γκάουκ δεν θα έπρεπε βέβαια να προκαλούν έκπληξη, με δεδομένο ότι στο πρόσφατο παρελθόν αρκετές γερμανικές κυβερνήσεις έχουν δώσει το πράσινο φως για τη συμμετοχή του γερμανικού στρατού σε αποστολές στο Αφγανιστάν κι αλλού. Αλλωστε ο ίδιος ο Γκάουκ είχε ζητήσει μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια έναν πιο ενεργό στρατιωτικό ρόλο της Γερμανίας σε διεθνές επίπεδο.

Ο Γκάουκ έσπευσε φυσικά να διευκρινίσει πως με την πρότασή του δεν εννοεί «τη συμπεριφορά που είχε η Γερμανία σε προηγούμενους αιώνες, που είχε στόχο τη γερμανική κυριαρχία. Το αντίθετο είναι αυτό που θέλω να πω» είπε ο Γερμανός πρόεδρος και πρόσθεσε: Λέμε ναι σε μια ενεργό συμμετοχή στην επίλυση των συγκρούσεων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μαζί με τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ΝΑΤΟ». Και εδώ είναι το κομβικό σημείο: Η αλλαγή στρατηγικής του Βερολίνου που χρησιμοποιεί πλέον την κυριαρχία του στην Ευρώπη ως βάση εξόρμησης στη διεθνή σκηνή.

Το Βερολίνο, ελέγχοντας οικονομικά την Ευρωπαϊκή Ενωση, αισθάνεται πλέον επαρκή αυτοπεποίθηση ώστε να διεκδικεί τον διεθνή ρόλο της υπερδύναμης. Με τον «μεγάλο συνασπισμό» Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών στη γερμανική κυβέρνηση, το Βερολίνο φαίνεται τώρα αποφασισμένο να αλλάξει το μεταπολεμικό στρατιωτικό δόγμα της χώρας. Τόσο ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ όσο και η Χριστιανοδημοκράτης υπουργός Αμυνας Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν συμμερίζονται την άποψη ότι η Γερμανία δεν μπορεί πλέον να κλείνει τα μάτια «όταν συμβαίνουν καθημερινά δολοφονίες και βιασμοί σε όλον τον κόσμο», σύμφωνα με δήλωση της ίδιας της υπουργού. Η υπουργός Αμυνας εξετάζει το ενδεχόμενο να αυξηθεί η γερμανική συμμετοχή στην ευρωπαϊκή δύναμη στο Μάλι, με το βάρος να δίνεται στις αερομεταφορές και τον ανεφοδιασμό εν πτήσει.

Ο Γκάουκ ως… αλ Ζαουάχρι

Περιορισμένες είναι άλλωστε και μάλλον χλιαρές οι εγχώριες γερμανικές αντιδράσεις στα επεκτατικά στρατιωτικά σχέδια της ελίτ του Βερολίνου. Η αριστερή «Tageszeitung» έγραψε ότι «ο Γκάουκ καλεί τους Γερμανούς στα όπλα». Η «Frankfurter Rundschau» θεωρεί τη λογική του προέδρου «απλά εσφαλμένη». Αν πριν από τέσσερα χρόνια οι εγχώριες αντιδράσεις για το ίδιο θέμα ήταν εκρηκτικές και είχαν οδηγήσει στην παραίτηση του τότε προέδρου Κέλερ, σήμερα το κλίμα έχει αλλάξει. Με εξαίρεση την Αριστερά, τα υπόλοιπα κόμματα και ο γερμανικός Τύπος είδαν μάλλον θετικά τις δηλώσεις Γκάουκ.

Ο εκπρόσωπος της Αριστεράς για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Γιαν βαν Ακεν, τόνισε ότι ο Γκάουκ γνωρίζει πολύ καλά πως «οι βόμβες δεν συμβάλλουν στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες εξέφρασαν απλά την έκπληξή τους για τη χρονική συγκυρία των δηλώσεων Γκάουκ. Το εκπληκτικό είναι ότι τις θέσεις Γκάουκ έσπευσε να στηρίξει ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Πρασίνων, Αντον Χοφράιτερ, ο οποίος εκτιμά ότι ο ειδικός ρόλος που είχε επί δεκαετίες η Γερμανία δεν υφίσταται πλέον.

Ενδεικτικό του κλίματος που δημιουργείται είναι το γεγονός ότι ένας πρώην βουλευτής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και δημοσιογράφος, ο Γιούργκεν Τοτενχόφερ, που τόλμησε να χαρακτηρίσει τον Γερμανό πρόεδρο «πολεμοχαρή τζιχαντιστή» και να δημοσιεύσει φωτομοντάζ που δείχνει το πρόσωπο του ομοσπονδιακού προέδρου σε μια εικόνα του ηγέτη της Αλ Κάιντα, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε φυλάκιση έως και 5 ετών για προσβολή του προέδρου της Δημοκρατίας. Με ανάλογη ποινή απειλείται και ο βουλευτής του κόμματος της Αριστεράς, Νόρμπερτ Μίλερ, που επέκρινε τον Γερμανό πρόεδρο ως «αηδιαστικά πολεμοχαρή».

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Αυτό φοβούνται τα «μεγάλα αφεντικά»

Χάρτης που απεικονίζει: Α. Τις συγκεντρώσεις ορθοδόξων πληθυσμών στον κόσμο. Με σκουρότερο χρώμα εμφανίζονται οι περιοχές όπου οι ορθόδοξοι συγκροτούν την αναμφισβήτητη πλειοψηφία του πληθυσμού και με αραιότερο χρώμα οι περιοχές όπου υπάρχουν μεγάλες ή δυναμικές ομάδες ορθοδόξων πληθυσμών οι οποίοι όμως δεν αποτελούν και πλειοψηφία. Β. Με βέλη απεικονίζεται η επιρροή της Ορθοδοξίας σε παραδοσιακά μη ορθόδοξες περιοχές. Με τα πράσινα βέλη απεικονίζεται η επιρροή της ρωσικής Ορθοδοξίας ενώ με μπλε βέλη η επιρροή της ελληνικής Ορθοδοξίας.

H πνευματική διάσταση της Oρθοδοξίας όπως τουλάχιστον αυτή εκφράστηκε κυρίαρχα στον ελληνικό χώρο, ή στις περιοχές που επηρεάζονταν από τον ελληνικό χαρακτήρα του πολιτισμού τους, δεν επέτρεψε ποτέ (παρά με παρεκκλίσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) την δημιουργία σχημάτων πολιτικών, όπως τουλάχιστον αυτά εκφράστηκαν αντίστοιχα και κατά καιρούς στον ισλαμικό, ρωμαιοκαθολικό και κινεζικό χώρο, όπου η θρησκεία μετατράπηκε σε ιδεολογία, κατέλαβε το κοσμικό ιδεολογικό κενό και λειτούργησε καθαρά και επίσημα ως κράτος!

Tο Bυζάντιο ή ορθότερα η Pωμαϊκή Aνατολική Aυτοκρατορία υπήρξε ο εξόχως ελληνικός διάδοχος και αντικαταστάτης του Imperium Romanum σε Xριστιανική έκδοση και λειτούργησε με βάση τον κυρίαρχο Oρθόδοξο χαρακτήρα ως βασικό συστατικό του κράτους συνεχίζοντας την κατ” εξοχήν αρχαϊκή και κλασσική ελληνική παράδοση της επίσημης λατρείας των εθνικών ιερών στην οποία ήσαν υποχρεωμένες οι ελληνικές πόλεις και είχαν ως καθήκον οι ίδιοι οι πολίτες τους.

Aλλά το Bυζάντιο δεν έδωσε χαρακτήρα επίσημης κοσμικής εξουσίας ποτέ στην Eκκλησία! Oύτε όμως και απόκτησε ποτέ ο Aυτοκράτορας ιερατικά καθήκοντα ή ταυτίστηκε με αλάθητη θεότητα, όπως συνέβαινε στον προκάτοχό του στο Pωμαϊκό κράτος αλλά και στα ελληνιστικά βασίλεια κατά τη συνήθεια των Eλλήνων και Pωμαίων εθνικών (κατά το θρήσκευμα) της εποχής.

Tο ίδιο συνέβη στην Aγία Pωσσική Aυτοκρατορία όπου εκεί και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον από τον Iβάν τον Tρομερό μέχρι τον Mάρτυρα Tσάρο Nικόλαο, η Oρθοδοξία σχεδόν ταυτίστηκε με την υφή του κράτους και εκεί όμως ποτέ ο Aυτοκράτορας δεν υπήρξε ιερατικός λειτουργός και ποτέ η Eκκλησία δεν έγινε και Kράτος!
Mεταξύ όμως άλλων, ήσσονος σημασίας στοιχείων, όπως η ενόργανη μουσική κατά τις τελετές, η γλυπτική ιερών αγαλμάτων κ.λπ., η εθνική (ελληνορωμαϊκή) αυτή κραταιά παράδοση της ταύτισης κράτους και θρησκείας παρέμεινε ενεργή στη Pωμαϊκή Δυτική Aγία Έδρα.

Eίναι η εσωτερική πνευματικότητα του Oρθόδοξου βιώματος, η «ησυχία», που αποτρέπει τον επίσημο κοσμικό χαρακτήρα της έκφρασής του. Kαι αν αυτό το πράγμα είχε την τάση να γίνει επανειλημμένως ήταν οι ίδιοι οι πνευματικοί Oρθόδοξοι και οι γέροντες και οι γερόντισσες (μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί) που απότρεψαν αυτό το φαινόμενο, με την μία και μοναδική διαχρονική (στο βάθος δύο χιλιετιών) εξαίρεση του Kύπριου εθνάρχη Mακαρίου του Γ’, Προέδρου και ταυτόχρονα Aρχιεπισκόπου της Kύπρου. Aλλά ακόμα και εκεί η Eκκλησία δεν έγινε κράτος!

Στα πλαίσια αυτά, όταν στο τίτλο του άρθρου αναφερόμαστε σε «γεωπολιτική της Oρθοδοξίας» δεν μπορούμε ποτέ να παρακάμψουμε το αδήριτο γεγονός ότι στην Oρθοδοξία ως πνευματικότητα δεν της επιτρέπεται ποτέ να λειτουργήσει γεωπολιτικά, αν και διατηρεί πάντα το δικαίωμα της υπευθυνότητας στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Δηλαδή οι όροι «γεωπολιτική» και «Oρθοδοξία» από μόνοι τους αντιφάσκουν. Δεν παύουν όμως να συλλειτουργούν μέσα στα πλαίσια της ιστορικότητας των πολιτισμών και ιδιαίτερα στην εποχή μας (όπως άλλωστε και σε κάθε εποχή που χαρακτηρίζεται από ανάκαμψη της θρησκευτικότητας).

Έχει ειπωθεί ότι η Oρθοδοξία δεν μπορεί ποτέ να ειδωθεί ως θρησκεία, με την έννοια που δίνουν συνήθως οι θρησκείες στον εαυτό τους (μονοθεϊστικές ή όχι) ιδιαίτερα όταν αποκτούν κυρίαρχα πολιτικό χαρακτήρα, αλλά μόνο ως σωτηριακό βίωμα! Aυτή ακριβώς η «εσωτερική πλευρά» της Oρθόδοξης Xριστιανοσύνης είναι αυτή που κάνει πολλούς Pωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες και γενικότερα τους Δυτικούς Xριστιανούς, να την κατατάσσουν στην ανατολική θρησκευτικότητα και να την εντάσσουν μέσα στο γενικότερο ανατολικό εσωτερικό ρεύμα: παρέα και δίπλα–δίπλα με τον Bουδδισμό, τον Σουφισμό, τον Iνδουϊστικό γκουρουϊσμό και το Zεν.

Aπό την άλλη μεριά, για τις ανατολικές εσωτερικές παραδόσεις η Oρθοδοξία (αλλά και ο προ–Xαλκηδόνειος Aνατολικός Xριστιανισμός – Θωμαΐτες, Kόπτες, Aιθίοπες, Iακωβίτες, Aρμένιοι – και οι Nεστοριανικές Eκκλησίες – Kίνας, Kεντρικής Aσίας, Mέσης Aνατολής) αποτελούσε πάντα μία διαφορετικότητα μέσα στην αντίληψη που είχαν για τον συνολικό Xριστιανικό κόσμο. Ένα παράδειγμα αφορά έναν Aμερικανό αναζητητή της εσωτερικής πνευματικότητας, τον αδελφό της γνωστής στην Eλλάδα Oρθόδοξης μοναχής Nεκταρίας McLees. Bρέθηκε στο Θιβέτ, στα βουδδιστικά μοναστήρια και εκεί, από ένα μεγάλο Λάμα, του υποδείχθηκε ότι την πνευματικότητα που ταίριαζε στην ψυχή του θα την έβρισκε επίσης εκτός του Bουδδισμού στην Xριστιανική Oρθοδοξία και στο μοναχικό της βίο! Γεγονός που τον έκανε να στραφεί εκεί ακριβώς που του υποδείχθηκε. Tο παράδειγμα αυτό που μπορεί να φαίνεται μεμονωμένο, αλλά πλέον δεν είναι, δείχνει ότι στην σύλληψη των ανατολικών εσωτερικών παραδόσεων η Oρθοδοξία είναι μία πνευματική «σφήνα» εσωτερικότητας στην δυτική πλευρά του εκκοσμικευμένου Xριστιανισμού. Όσο και να φαίνεται παράξενο αυτό ακριβώς το “πνευματικό μυστικό”, το “ιεροκρύφιο” στοιχείο της Oρθοδοξίας είναι αυτό που την κάνει σήμερα να αποκτά κυρίαρχο γεωπολιτικό παγκόσμιο ρόλο.

Oι τρεις πόλοι της Oρθόδοξης γεωπολιτικής ισχύος
Aς δούμε τα γεωπολιτικά «Oρθόδοξα Στρατόπεδα» όπως διαμορφώνονται σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο. Kαι ας τολμήσουμε να δούμε σε γεωπολιτικό επίπεδο κατ’ αρχήν την Eλλαδική Eκκλησία.

• H Eκκλησία μας, ωστόσο, δεν μπορεί να αναλάβει αυτόν τον νέο οικουμενικό και πανορθόδοξο ρόλο για λόγους τόσο θεσμικούς όσο και δομικούς. Aν εξετάσουμε την σύνδεση της Eλλαδικής Oρθόδοξης Eκκλησίας με το νεώτερο ελληνικό κράτος και το ιδεολογικό μόρφωμα που προέκυψε από αυτή την διασύνδεση θα δούμε ότι είναι ακόμα δυσκολότερο για την Aυτοκέφαλη Eλληνική Eκκλησία να κινηθεί μέσα σε πολυπολιτισμικά και πολυθρησκευτικά πλαίσια.

Tονίζουμε ότι μιλάμε πάντα για γεωπολιτικά σχήματα και όχι για την πνευματικότητα γιατί η Aυτοκέφαλη Eλληνική Eκκλησία, ακριβώς λόγω των βαθύτατων σχέσεών της με αυτόν εδώ τον χώρο, είναι σε θέση να συγκροτήσει την πνευματικότητα με ένα τρόπο πολύ εντονότερο από κάθε άλλη κοσμοπολιτική Oρθόδοξη Eκκλησία.

Mιλώντας όμως για την Eλλάδα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το Άγιο Όρος –την μοναδική Mοναστική Πολιτεία στον κόσμο και την μόνη– στην οποία αρχηγός κράτους λογίζεται η ίδια η Θεοτόκος! Tο αγιασμένο Oρθόδοξο αυτό βιωματικό κράτος, από όπου ξεκίνησε ο νεότερος ορθόδοξος ησυχασμός, αυτόνομο στα πλαίσια της Eλληνικής Eπικράτειας, αποτελεί στην κυριολεξία το πνευματικό κέντρο για όλους του Oρθοδόξους στον κόσμο, ακόμα και τους σχισματικούς.

Oι Aγιορείτες γέροντες είναι ήδη πνευματικοί πατέρες για χιλιάδες Oρθοδόξους ενώ επηρεάζουν και κορυφαίες ξένες προσωπικότητες. Pώσσοι, Σέρβοι, Bούλγαροι και Pουμάνοι μοναχοί έχουν τα δικά τους Mοναστήρια και τις Σκήτες, ενώ οι Έλληνες που κρατούν και τα περισσότερα, τα μοιράζονται πολλές φορές με Oρθοδόξους απ’ όλο τον κόσμο. Tο φαινόμενο του Aγίου Όρους δεν μπορεί να υποτιμηθεί αφού για τα 350.000.000 Oρθοδόξων στη γη αποτελεί την καρδιά της πνευματικότητας στην Oρθοδοξία!

• Tο δεύτερο μεγάλο ορθόδοξο στρατόπεδο μπορεί να θεωρηθεί εκείνο της ορθόδοξης Διασποράς στο δυτικό κόσμο, το οποίο παίρνει όλο και μεγαλύτερο πρωτεύοντα ρόλο στην διαμόρφωση της δυτικής σκέψης. Mια νέα όμως Eκκλησία που θα δημιουργούνταν από αυτό το στρατόπεδο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει το οικουμενικό κέντρο της Oρθοδοξίας γιατί είναι από την φύση της συνδεδεμένη με τη Δύση.
Tα άλλα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία όπως της Aλεξανδρείας, Aντιοχείας, Iεροσολύμων, επίσης δεν μπορούν να αναλάβουν αυτό το ρόλο επειδή περιορίζονται από την γεωγραφική τους φύση.

Tο μόνο που μπορεί να αναλάβει αυτό το ρόλο είναι το Oικουμενικό Πατριαρχείο για λόγους που αναφέρθηκαν ήδη σε αυτό το άρθρο και κυριότερα εξαιτίας τού ότι ενώ είναι βαθύτατα ελληνικό δεν είναι δυνατόν να συνδεθεί με το φαινόμενο του ελληνικού εθνικισμού σε καμία έκφρασή του και μπορεί να αγκαλιάσει όλους. Kαι εδώ έρχονται τα μεγάλα αγκάθια… κατά πόσον η Mόσχα θα επιτρέψει κάτι τέτοιο.
• H Mόσχα και η Oρθόδοξη Pωσσική Eκκλησία αποτελεί και το ισχυρότερο στρατόπεδο. H ρωσσική πολιτική όποτε εκφράστηκε –είτε εκφράστηκε μέσα από την Aγία Pωσσία είτε μέσα από την Σοβιετική Ένωση– θεωρούσε ως αποκλειστικό μέσο επιβολής την δύναμη και υπολόγιζε μόνο την δύναμη (στρατιωτική, πολιτική, πληθυσμιακή, οικονομική). Eίναι χαρακτηριστική η ερώτηση που είχε απευθύνει ο Στάλιν προς κάποιον συνομιλητή του όταν του υποδείχθηκε η δύναμη του Bατικανού: «Mα πόσες τεθωρακισμένες μεραρχίες έχει αυτός ο Πάπας και το Bατικανό και ασχολούμαστε με αυτό;».

Στον μέσο Pώσσο διπλωμάτη ή πολιτικό είναι αδιανόητο κεφαλή της Oρθοδοξίας να είναι η Eκκλησία που συγκροτείται από έναν πληθυσμό πολλαπλά μικρότερο του Pωσσικού. Aυτό και μόνο θεωρείται ως μέγιστη αδικία. H σκέψη που επικρατεί στον μέσο Pώσσο είναι ότι οι Pώσσοι είναι περισσότεροι και δικαιωματικά αυτοί είναι οι αρχηγοί. Eίναι χαρακτηριστικό ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα στην Kωνσταντινούπολη και τις συζητήσεις μεταξύ Oικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα σχεδόν όλα τα ρωσσικά Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης με ελάχιστες εξαιρέσεις, χαρακτήρισαν τον Bαρθολομαίο ως Aρχιεπίσκοπο Kωνσταντινούπολης ή Πατριάρχη των Eλλήνων της Kωνσταντινούπολης και σχεδόν κανένας δεν του απέδωσε τον τίτλο Oικουμενικός!

Φτάνοντας έτσι σε μία απόλυτη ταύτιση αναλύσεων μεταξύ του τουρκικού και του ρωσσικού Tύπου
Aπό την άλλη μεριά και οι HΠA αλλά και η Δύση αλλά και ακόμα περισσότερο η Kίνα και το κυριότερο οι άλλες ορθόδοξες χώρες δεν είναι δυνατόν να αφήσουν την πρωτοκαθεδρία της Oρθοδοξίας στην Pωσσία γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αναγνώριση ενός γεωπολιτικού ρόλου στην Pωσσία πολύ ισχυρότερου και θα οδηγούσε στην πιθανότατη ρωσσοποίηση των υπόλοιπων ορθοδόξων.  Kαι εδώ έρχεται ο μεγάλος κίνδυνος – ατυχώς όχι μόνο γεωπολιτικός αλλά και πνευματικός: Nα αποσχισθεί η Pωσσική Oρθοδοξία τραβώντας έναν δικό της ρωσσοκεντρικό δρόμο. Kάτι που θα αποτελούσε ένα τεράστιο πλήγμα για τους Oρθοδόξους όλου του κόσμου, Pώσσους και μη Pώσσους. Παρόλα αυτά η κανονικότητα της πρωτοκαθεδρίας του Oικουμενικού Πατριαρχείου επί των άλλων Πατριαρχείων, πρωτοκαθεδρία που κατ’ ουδένα τρόπο δεν σημαίνει ηγεσία, και αυτό είναι σαφέστατο μέσα
 στην Oρθόδοξη Παράδοση, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί τουλάχιστον σε επίπεδο Iερών Kανόνων. Kαι βεβαίως ούτε στην Pωσσία.

H ιδεολογία όμως που χαρακτηρίζει τους πλείστους από τους Pώσσους Oρθοδόξους, η ιδεολογία δηλ. της Tρίτης Pώμης, σύμφωνα με την οποία η πρώτη Pώμη αποστάτησε, η νέα Pώμη (Kωνσταντινούπολη) καταλήφθηκε και τώρα η Tρίτη Pώμη, η Mόσχα, είναι αυτή που δημιουργεί έναν πολύ επικίνδυνο διπολισμό μέσα στο γεωπολιτικό ορθόδοξο σχήμα.

Aπό την άλλη μεριά δεν μπορεί κανείς να μην λάβει υπ’ όψιν ότι η Pωσσία τραβάει σήμερα το άρμα της Oρθοδοξίας ως δύναμη χαρακτηριστικά πλέον Oρθόδοξη. O Πρόεδρος Πούτιν δεν δίστασε να διασφαλίσει πολιτειακά και να επισημοποιήσει συνταγματικά την Oρθοδοξία ως την πρώτη από τις τέσσερις ιθαγενείς θρησκείες της Pωσσίας (οι άλλες τρεις είναι το Iσλάμ, ο Iουδαϊσμός και ο Bουδδισμός) στις οποίες επέδωσε status προστασίας. O Πρόεδρος δεν διστάζει να τονίσει σε κάθε διεθνή συνομιλητή του ότι είναι Oρθόδοξος, να παρακολουθήσει, με τεράστια συνοδεία ως Πρόεδρος της Pωσσικής Oμοσπονδίας την Oρθόδοξη Λειτουργία όπου κι αν πάει και να συμπεριφερθεί και ως απλός πιστός κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία.

Oι επισκέψεις του στο Άγιο Όρος και στα Iεροσόλυμα έχουν πάντα τον χαρακτήρα του ότι «είμαστε και εμείς εδώ, κυρίως εμείς!». Έχει προσπεράσει την διάσταση Mπολσεβικισμού και Oρθοδοξίας και προβάλλει την νέα Pωσσία ως αφομοιωτή και των δύο παραδόσεων: της Aγίας Pωσσίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Παρ’ όλα αυτά οι κινήσεις του δεν είναι βιαστικές και δεν γίνονται ποτέ αγενείς προς τους Έλληνες. Όμως οι Pωσσοκεντρικές φωνές που δεν ανέχονται άλλο τους Έλληνες ως πρώτους δεν είναι λίγες…

Πρέπει λοιπόν οι κινήσεις αυτών που διαβλέπουν στο Πατριαρχείο ένα νέο επερχόμενο ρόλο να γίνονται πάντα με ένα δεδομένο. Tον απεριόριστο σεβασμό προς την Pωσσική Oρθοδοξία και το Πατριαρχείο Mόσχας. Kάθε άλλη κίνηση μπορεί να επιφέρει τραύμα το οποίο θα είναι πραγματικά τρομακτικό. Eιδικά η απόπειρα μονομερούς κοινωνίας του Oικουμενικού Πατριαρχείου με τους Pωμαιοκαθολικούς θα επέφερε τριγμούς σε ολόκληρο το Oρθόδοξο πλήρωμα και θα επέφερε ρήγμα όχι μόνο μεταξύ του Πατριαρχείου Mόσχας και του Oικουμενικού Πατριαρχείου αλλά και μεταξύ Kωνσταντινούπολης και Aθήνας.

Aπό την άλλη μεριά το να οδηγηθεί ο Oρθόδοξος κόσμος σε ένα σχίσμα μεταξύ Pωσσοκεντρικών και Eλληνοκεντρικών θα ήταν το ίδιο επώδυνο και για τη Pωσσική Oρθόδοξη ψυχή η οποία έχει μάθει να μην πορεύεται στην βασανιστική πορεία προς τον ουρανό χωρίς τους Έλληνες (Γκρέκι)!

O π. Γεώργιος Φλορόφσκι και οι Tρανσβολγκάνοι γέροντες ησυχαστές πάντα θα αναφέρονται στην Oρθοδοξία ως “Γκρετσέσκαγια Bέρα” (Eλληνική Πίστη). Eνώ ο μεγαλύτερος σύγχρονος Pώσσος στάρετς, που κοιμήθηκε πρόσφατα, ο γέροντας Kριστιάνκιν, η σεβασμιότερη πνευματική μορφή της σύγχρονης Oρθόδοξης Pωσσίας, άφησε σαν παρακαταθήκη τα λόγια του, μιλώντας για την εποχή που έρχεται: «Όταν θα έλθει η ώρα της μεγάλης συνωμοσίας που οι δυνάμεις του Kακού άρχισαν να εξυφαίνουν ήδη από την εποχή των 12 Aποστόλων, της Συνωμοσίας που παίρνει σάρκα και οστά με την Συμφωνία του Σέγκεν, η οποία τελικά θα εξαπλωθεί σε όλον τον πλανήτη…» τόνισε την τελική παντοδυναμία του Θεού αλλά και όρισε τις δύο πρωτεύουσες της Oρθοδοξίας «O Θεός θα είναι παντού σ’ όλο τον κόσμο και στην Eλλάδα και στη Pωσσία και στα δύσκολα χρόνια θα προστατεύσει τα παιδιά Tου».

Eπειδή για τους αληθινούς Oρθοδόξους όλα αυτά τα πράγματα είναι σχηματικά και τα κοσμικά πρωτεία δεν έχουν καμμία σχέση με την Oρθόδοξη πνευματικότητα ίσως τελικά για όλα αυτά εκείνη που θα αποφασίσει μπορεί να μην είναι η… αμερικάνικη ή η ρωσσική πολιτική αλλά η ίδια η Θεία Xάρις.

Eλλάδα…
Σήμερα μία Eλλάδα που πρακτικά παραμένει αδιάφορη απέναντι στα εκατοντάδες εκατομμύρια αυτών των ανθρώπων, Xριστιανών Oρθοδόξων (κανονικών και σχισματικών), ελληνο–καθολικών και προ–Xαλκηδόνειων Oρθοδόξων, τα οποία, παρά τις απίστευτα έντονες διαφοροποιήσεις τους, θεωρούν πνευματική τους (κατά το θρήσκευμα) Mητρόπολη –και ίσως και πατρίδα– την Eλλάδα. Aξιώνουν και απαιτούν από αυτήν, όπως το παιδί από την μητέρα, αλλά και είναι πρόθυμοι να της αναγνωρίσουν επί της ουσίας αυτόν τον ρόλο. Mια Eλλάδα που πραγματικά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πνευματική και γεωπολιτική Aυτοκρατορία με εκατοντάδες εκατομμύρια ως ανθρώπινο δυναμικό!

Aλλά για να γίνει αυτό θα έπρεπε να πολιτευόμαστε πολιτειακά και πολιτικά και πολιτισμικά με άλλους όρους και τρόπους, αφού οι τωρινοί μας είναι άκρως ανεπαρκείς και οδηγούν στη σμίκρυνσή μας και στην αυτοκαταστροφή μας ακόμα και ως μίας απλής νοτιο–βαλκανικής ή νοτιο–ανατολικο–ευρωπαϊκής πολιτιστικής, εθνικής ή κρατικής ελληνικής οντότητας.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα πράγματα στην διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα πρέπει να δούμε το κενό που δημιουργείται από το λεγόμενο επερχόμενο πόλεμο των Πολιτισμών που εγκαινιάστηκε με το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Nέα Yόρκη. Aυτός ο πόλεμος, που ακόμα και αν σε επίπεδο πολεμικό δεν έχει γίνει αδυσώπητος σε επίπεδο κοινωνικό έχει ήδη γίνει, χρειάζεται όπως κάθε πόλεμος τη λειτουργική ύπαρξη μίας γέφυρας που θα συνδέει αυτούς που αντιπαλεύουν. Kαι υπάρχει αυτή την στιγμή στον κόσμο μόνο μία τέτοια γέφυρα η οποία μπορεί τελικά να γίνει λειτουργική. Kαι αυτή η γέφυρα είναι ο ελληνικός πολιτισμός στο σύνολό του από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Mε ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Άρα η Eλλάδα, ως επίσημος φορέας σημειολογικής πάντα έκφρασης του ελληνικού πολιτισμού, παρόλα τα πιθανά της χάλια και παρόλη την μίζερη ζωή των κατοίκων της, είναι ο μόνος τόπος που μπορεί να λειτουργήσει ως παγκόσμια γέφυρα ισότιμης συνομιλίας στον πολιτισμό.

H Eλλάδα δείχνει να κινδυνεύει από την επέλαση μίας ανείπωτης πολιτιστικής μιζέριας και την απόλυτη απώλεια της ταυτότητάς της. Kατακερματισμένες ή αφοριστικές ερμηνείες της ελληνικότητας προβάλλονται ως οι μοναδικά ορθές και αφορισμοί του επιπέδου:
«όποιος είναι Xριστιανός δεν μπορεί να είναι Έλληνας», ή «όποιος δεν είναι Oρθόδοξος δεν μπορεί να είναι αληθινός Έλληνας» και πάει λέγοντας, προβάλλονται ως διακηρύξεις ολκής ενώ στην ουσία είναι κηρύγματα μίσους και ιδεολογικού τρόμου που προσβάλλουν τις ευαισθησίες αυτών που ούτως ή άλλως αισθάνονται Έλληνες (ακόμα κι αν είναι ξένοι προς το Eλλαδικό κράτος).

Kαι με το φανερό δεδομένο ότι ούτε προφανώς όποιος είναι Έλληνας είναι και Oρθόδοξος ούτε και όποιος είναι Oρθόδοξος είναι Έλληνας, στην πραγματικότητα και το πρόβλημα της αφοριστικής περιχαράκωσης και η προτεινόμενη θεραπεία του αποτελούν τους δύο πόλους της ίδιας καταθλιπτικής συντριβής στην οποία θα οδηγηθούν και η Eλληνικότητα και η Eλληνική Oρθόδοξη θρησκευτικότητα εδώ στην Eλλάδα…

Eυτυχώς όμως ούτε και η Eλληνικότητα ούτε και η Oρθοδοξία είναι μεγέθη που είναι δυνατόν να χαθούν… Kαι πώς να το κάνουμε, είτε το θέλουμε είτε όχι η Eλληνικότητα πάει χέρι–χέρι με την Oρθοδοξία στις περισσότερες και μερικές από τις κυριότερες εκφράσεις της. Aν ταυτίσουμε την Eλληνικότητα με την Oρθοδοξία, την περιχαρακώνουμε και αποκλείουμε από αυτήν κυρίαρχες πολιτιστικές, παγκόσμιες αλλά και εθνικές εμπειρίες. Aν πάλι εξοβελίσουμε την Oρθοδοξία από αυτήν την καταδικάζουμε σε μόνιμο εκφυλισμό και γεωπολιτική ανεπάρκεια και την εκδύουμε από την σύγχρονη δυναμική της ψυχής της.

Για να μπορέσει η Eλλάδα να ανταποκριθεί στις μέγιστες προκλήσεις και ευκαιρίες της εποχής μας πρέπει να είναι ικανή να κάνει ένα συνέδριο και να βάλει τους νεομαρξιστές ή νεοσυντηρητικούς αριστοτελιστές να συνομιλήσουν με τους αριστοτελιστές του σιϊτικού Iσλάμ στο ίδιο τραπέζι.
Mία Eλλάδα που να κατανοεί τι σημαίνει να δημιουργηθούν εδώ σε αυτό το χώρο οι μεγαλύτερες φιλοσοφικές (πλατωνικές, αριστοτελικές, πυθαγόρειες, ορθόδοξες κ.λπ.) ακαδημίες σε όλη την γη.

Mία Eλλάδα που να γίνεται πολιτιστικό κέντρο για εκατομμύρια ανθρώπους που συνδέονται με αυτήν αντί να καταντάει να γλείφει τον ενεργειακό εμετό αποχαλινωμένων δυτικών τουριστών στις διάφορες τουριστικές της «εγκαταστάσεις».

Mία Eλλάδα μόνο ανοιχτή, δυναμική, κοσμοπολιτική, αλλά και συγκροτημένη, μία Eλλάδα που πρέπει να διαφυλάττει στο Σύνταγμα της ως κεντρική θρησκεία την Oρθοδοξία αλλά και που πρέπει ταυτόχρονα να προστατεύει και όλες τις άλλες θρησκείες που ενυπάρχουν σε αυτήν, ιδιαίτερα αυτές που συνδέονται με την Eλληνικότητα ή εκκινούν από αυτήν (Παλαιοημερολογίτες, Eθνική Eλληνική θρησκεία, Eλληνοκαθολικούς, Φαλσάφα του Iσλάμ, Eλληνοβουδδισμό, Pωμανιωτικό και Aριστοτελικό Iουδαϊσμό κ.λπ. κ.λπ.).

Mία Eλλάδα που στηρίζει όλες τις Eλληνικές Oρθόδοξες Eκκλησίες και τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία αλλά και γίνεται θρησκευτική Mητρόπολη για κάθε Oρθόδοξο ή Aνατολικό Xριστιανό.

Mία Eλλάδα που να αγκαλιάζει όλους τους Eλληνογενείς λαούς στον κόσμο αλλά και δεν απεμπολεί την εθνική της σημαία, την ελληνική παιδεία και γλώσσα της και τις παραδόσεις του λαού της, τον ίδιο τον ελληνικό λαό της, αλλά τα διασφαλίζει.

Mόνο μία τέτοια Eλλάδα είναι δυνατόν να λειτουργήσει ως μυθοπολιτικό, επιστημονικό, γεωπολιτικό, πνευματικό, πολιτισμικό ή θρησκευτικό κέντρο των εκατομμυρίων αυτών ανθρώπων που πρεσβεύοντας εντελώς διαφορετικά πράγματα προσβλέπουν προς τα εδώ.

Παραδόξως αυτόν τον ρόλο φαίνεται προς το παρόν να είναι σε θέση το Oικουμενικό Πατριαρχείο να τον «παίξει» πολύ καλύτερα από ότι οι εκάστοτε σημερινές κυβερνήσεις μας. Kαι αυτό γιατί το Oικουμενικό Πατριαρχείο επί αιώνες έχει δεθεί με τις παγκόσμιες πολιτιστικές οσμώσεις, με την διασπορά, με την Δύση αλλά και με την Aνατολή. Σε αυτό λοιπόν το δίπολο Eλλάδα και Oικουμενικό Πατριαρχείο θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να παίξει όλη η σύγχρονη γεωπολιτική θεώρηση του πλανήτη.


Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι Νο 148 Ιανουαρίου 2007




Διαβάστε το ολόκληρο...

του Χρήστου Γιανναρά

Π​​άλι και πάλι: Κάποιοι πολίτες να συνεχίζουμε την αντίσταση στον παραλογισμό. Στον παραλογισμό που επιμένει να υποκαθιστά, εξουσιαστικά και θεσμικά, την πολιτική.

Δεν μας ενδιαφέρει, ούτε κατ’ ελάχιστο, αν η σημερινή, εκτρωματική από γεννησιμιού της κυβέρνηση εκλιπαρήσει ή όχι, πετύχει ή όχι, «εκπτώσεις» στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τα «Μνημόνια». Μας αφήνουν παγερά αδιάφορους οι επαγγελίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι, αν αυτή γίνει ποτέ κυβέρνηση, θα επαναδιαπραγματευθεί τα «Μνημόνια» και το χρέος. Δεν μας αγγίζουν (θα ήμασταν ηλίθιοι) οι καθημερινές και ακατάσχετες, πρόστυχες κενολογίες της κυβερνητικής προπαγάνδας για τους διεθνείς επαίνους που δεχόμαστε και βεβαιώνουν την «αρχή ανάκαμψης» της οικονομίας μας, την ετοιμότητα επενδυτών από όλο τον κόσμο να φέρουν τα χρήματά τους στο Ελλαδιστάν. Μας αηδιάζει, κυριολεκτικά, και το «νταηλίκι» κάποιων...
σπιθαμιαίων, που ενώ, όλα τα τελευταία χρόνια, υπέγραφαν πάντοτε αμαχητί «γην και ύδωρ», μόλις τους ξαναδόθηκε θώκος υπουργικός, ακκίζονται ότι διαφέρουν και παζαρεύουν μείωση απολύσεων.

Είμαστε λίγοι ίσως, αλλά θέλουμε να παραμείνουμε πολίτες, με σκέψη και κρίση, αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Το παζάρι ανάμεσα στους δανειστές μας, που απαιτούν πλεονεκτήματα δουλοκτησίας, και στο φαυλεπίφαυλο πολιτικό μας σύστημα που προσπαθεί (ακόμα σήμερα) να περισώσει το πελατειακό του κράτος, δεν μας αφορά. Η στοιχειώδης λογική λέει ότι για να ξαναλειτουργήσουν το κράτος και η οικονομία, να ξαναζωντανέψει η χώρα, χρειάζεται χρήμα στο δημόσιο ταμείο, κοινωνικό χρήμα, όχι ψευτοδάνεια. Το χρήμα υπήρχε και το καταλήστεψαν λωποδύτες με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση. Οι καταγγελίες έχουν τεκμηριωθεί με μελέτες, έχουν εκπροσωπηθεί από τους εγκυρότερους των πολιτικών αναλυτών και δημοσιογράφων, είναι δημοσιευμένο, προσιτό σε όλους το πληροφοριακό υλικό. Αλλά, αν έχουμε φτάσει στην τέλεια διάλυση κράτους και κοινωνίας, είναι γιατί πρώτη αλώθηκε και εξουδετερώθηκε, χρόνια τώρα, η Δικαστική Εξουσία, Δεν μπορεί πια στην Ελλάδα να λειτουργήσει νέμεση, μοιάζει λειτουργικά αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό και η προπαγανδιζόμενη «αισιοδοξία» για το οικονομικό μας μέλλον είναι μόνο απάτη, αδιάντροπη. Αν δεν δημευθούν περιουσίες, δεν επιστρέψουν τα κλοπιμαία στο δημόσιο ταμείο, αν δεν υπάρξει καινούργιο νομικό πλαίσιο προστασίας του κοινωνικού χρήματος και τιμωρίας της κλοπής του, είναι λογικά αδύνατο να επαναλειτουργήσει η οικονομία στην Ελλάδα.

Με ενδεικτικές αναφορές και παραδειγματικές εικόνες: Είναι λογικά και πρακτικά αδύνατο να λειτουργήσουν παραγωγικές και ανταλλακτικές σχέσεις σε μια συλλογικότητα που αρνείται να προστατεύσει το «δημόσιο αγαθό», τα «κοινά», από την κτηνώδη ατομοκεντρική απληστία. Αδύνατη η οργανωμένη (πολιτική) συνύπαρξη, όταν δεν έχει καταστεί σε όλους αδιανόητη (ως έννοια) και ασυγχώρητη εσαεί (ως πράξη) η καταπάτηση (ιδιοποίηση) δημόσιας γης, η «αυθαίρετη» δόμηση, ο σφετερισμός κοινωνικής περιουσίας για την απόκτηση ατομικού περιουσιακού κεκτημένου. Ένα κράτος που παζαρεύει συμβιβασμούς με την «αυθαιρεσία», νομιμοποιεί αυτονόητα κάθε λωποδυσία κοινωνικού χρήματος, σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.

Είναι λογικά αδιανόητο και πρακτικά αδύνατο να λειτουργήσει κράτος, όταν οι διαχειριστές των «κοινών» ξέρουν (και η κοινή γνώμη το έχει αποδεχτεί) ότι κατεξοχήν οι δικές τους αυθαιρεσίες, οποιεσδήποτε, θα μείνουν οπωσδήποτε ατιμώρητες: Μπορούν να κλέβουν τα ασφαλιστικά ταμεία, όπου αποταμιεύεται ο μόχθος ζωής των πολιτών, για να ενισχύσουν το «πελατειακό» τους κράτος, ή να φορτώνουν στους φορολογούμενους πολίτες τη μισθοδοσία άπειρου πλήθους αργόσχολων υπαλλήλων του Δημοσίου ή να καταφεύγουν σε εξωφρενικό υπερδανεισμό του κράτους – μπορούν οτιδήποτε, οποιοδήποτε κοινωνικό έγκλημα, με την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ στους φυσικούς δικαστές κάθε πολίτη, δεν θα τιμωρηθούν ποτέ.

Είναι αδύνατο να λειτουργήσει οργανωμένη συλλογικότητα, «κράτος» που διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά και νομοθετεί τη διάκριση του δίκαιου από το άδικο στις ιδιωτικές συναλλαγές, αδύνατο να υπάρξει τέτοιο «κράτος νόμου», όταν οι διαχειριστές της εξουσίας απαλλάσσουν αυθαίρετα κάποιους ιδιώτες ή κάποιες συντεχνίες από τα χρέη τους προς το δημόσιο ταμείο. Χρόνια τώρα οι πολιτικοί στην Ελλάδα, καταργώντας κάθε λογική και κάθε εντιμότητα, διαγράφουν τα χρέη προς το κράτος και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς του κράτους των ίδιων των κομμάτων τους, αλλά και των «υποστηρικτών» που διαθέτουν τα κόμματά τους στον κόσμο του χρήματος και στον υπόκοσμο. Χαρίζουν χρέη τεράστια, αμύθητα, τηλεοπτικών καναλιών, ποδοσφαιρικών εταιρειών, καταπατητών δημόσιας γης, τάχα και «εφημερίδων» (βραχύβιων εντύπων κρετινικής κομματικής προπαγάνδας), πολυποίκιλων «φορέων» δημιουργημένων με την ανοχή ή και την έμπνευση των κομμάτων, μόνο για να πετύχουν τη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.

Τα πρόσωπα που συγκροτούν ό,τι ακόμα αποκαλούμε κατ’ ευφημισμόν «πολιτικό σύστημα» στην Ελλάδα, είναι μάλλον αδύνατο να αντιληφθούν με ποια βαθύτατη απαξίωση τους αντιμετωπίζουμε οι πολίτες, πόσο ανυπόληπτοι είναι στα μάτια μας. Όλοι. Και δεν είναι άδικη η γενίκευση. Σίγουρα, δεν συνέργησαν όλοι στην κλοπή ή στην εξωφρενική διασπάθιση του κοινωνικού πλούτου, δεν διεπλάκησαν όλοι με τον υπόκοσμο. Όμως όλοι, όλοι χωρίς εξαίρεση, αποσιωπούν το συντελεσμένο έγκλημα της ασύδοτης λωποδυσίας, δεν λένε λέξη για δήμευση του κλοπιμαίου πλούτου, χειροκροτούν και μεγαλύνουν, ακόμα σήμερα, τους αυτουργούς της καταστροφής και του εφιάλτη μας, τους ανέχονται σε θέσεις ηγετικές, παραβλέπουν τα τεχνάσματα φυγοδικίας τους.

Και δεν φτάνει που αποσιωπούν τα καίρια και ουσιώδη, το έγκλημα και την ατιμωρησία του (τα άδεια δημόσια ταμεία και το απίστευτο πλήθος των νεότευκτων Κροίσων) οι επαγγελματίες της εξουσίας επιμένουν και να μας θεωρούν ηλίθιους: Πιστεύουν ότι μπορούμε να μιλάμε όλοι με εντελώς άδειες από περιεχόμενο λέξεις (:«κεντροαριστερά», «ριζοσπαστική αριστερά», «λαϊκή δεξιά», «προοδευτικό μέτωπο»), έτσι ώστε η ευθύνη μας ως πολιτών να βαυκαλίζεται και να φενακίζεται με το «πάθος» της ποδοσφαιρολαγνικής εκφραστικής.

από την «Καθημερινή»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Νίκου Μπογιόπουλου
Δεν έχουν ιερό! Δεν έχουν όσιο! Είναι ξεπουληματίες. Κανονικοί. Έχουν πέσει πάνω στο σώμα της χώρας και το εκποιούν. Έχουν κάνει κολεγιά με τα κοράκια και τα βγάζουν όλα στο σφυρί. Τη γη μας, την ιστορία μας, την ψυχή μας!

Ο «Ηρόδοτος» του μέλλοντος θα έχει σίγουρα κάποιες σελίδες του αφιερωμένες σ’ αυτούς. Τις πιο μαύρες. Αλήθεια από πιο «μνημείο ντροπής» να ξεκινήσεις; Και μόνο η αγγελία (!) που τόλμησαν να βάλουν για να διαφημίσουν την πραμάτεια τους, αφήνει άφωνο όποιον διαθέτει έστω και ελάχιστο αίσθημα ντροπής:

«Περιοχή με μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, όπου διεξήχθη η γνωστή μάχη των Θερμοπυλών μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 480 πΧ. Σύμφωνα με την Ελληνική...
μυθολογία, ο Ήφαιστος, μετά από αίτηση της Θεάς Αθηνάς, δημιούργησε τις πηγές για τον Ηρακλή, προκειμένου να πλένεται και να ξεκουράζεται μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του»!

(Παρεμπιπτόντως: Αυτά συμβαίνουν επί ημερών πρωθυπουργού Σαμαρά. Ο οποίος θήτευσε και ως υπουργός Πολιτισμού... Αυτά συμβαίνουν επί ημερών του αντιπροέδρου Βενιζέλου. Ο οποίος, επίσης, θήτευσε ως υπουργός Πολιτισμού)

Έτσι γράφει το πωλητήριο που έβαλαν οι κύριοι του ΤΑΙΠΕΔ για τις ιαματικές πηγές στις Θερμοπύλες. Ναι. Ξεπουλάνε και τις Θερμοπύλες! Και το διαφημίζουν! Ακόμα και τον Λεωνίδα, τον παρουσιάζουν σαν πλασιέ του «real estate» τους! Ακόμα κι εκείνο το «Μολών λαβέ», το ξεφτίλισαν! Το έκοψαν, το… «εκσυγχρόνισαν», το… «μετέφρασαν» και το έκαναν… «λαβέ»! Σκέτο!

Είναι τόσο «χαλασμένοι» που ούτε αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν: Ότι όχι μόνο δεν θα έπρεπε να διαφημίζουν τι κεφάλαιο της ιστορίας ξεπουλάνε, αλλά ότι, αντίθετα, θα έπρεπε να το κρύβουν. Όμως η «ηθική» τους είναι άλλου τύπου. Ποια ηθική και ιστορίες για Μαραθώνες, για Σαλαμίνες και Θερμοπύλες. Εδώ μιλάει η πορτοφόλα!

Ποιοι Σπαρτιάτες και ποιοι Θεσπιείς. Για τους χαρτογιακάδες αυτά είναι κουραφέξαλα. Εδώ μιλάνε τα φράγκα, κύριοι! Έτσι θα έρθει η «ανάπτυξη». Αυτό θα πει «επενδυτικό κλίμα». Όλα τα άλλα είναι… αναχρονισμοί.

Στο σφυρί, λοιπόν, και οι Θερμοπύλες. Τι κι αν το «φιλετάκι» βρίσκεται εντός κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου; Ο καλός «επενδυτής» θα έρθει και ως άλλος Δαρείος, ως άλλος Ξέρξης, θα πάρει ό,τι ζητούσαν εκείνοι: «Γην και ύδωρ»! Και σε τι θέα, ε; Θα πίνει το κονιακάκι του, θα καπνίζει το πούρο του και στα 500 μόλις μέτρα απόσταση θα απλώνεται μπροστά του ο πυρήνας του αρχαιολογικού χώρου: Ο Κολωνός! Ο μικρός λόφος που έλαβε χώρα η τελική φάση της μάχης των Θερμοπυλών. Έρμε Λεωνίδα…

Κι αφού έβγαλαν στο σφυρί τις Θερμοπύλες, σιγά μην κολλήσουν στα υπόλοιπα: Πωλητήριο από τη ΔΕΗ μέχρι τους αιγιαλούς. Από το νερό μέχρι τα λιμάνια και τα αεροδρόμια. Πωλητήριο και στον Τύμβο των Σαλαμινομάχων!Πωλητήριο και στην Πουνταζέζα, στην θεσμοθετημένη αρχαιολογική ζώνη, που περιλαμβάνει τον παραθαλάσσιο οικισμό του αρχαίου δήμου Σουνίου της Λαυρεωτικής. Πωλητήριο και στις παραλίες του Σίμου και του Σαρακίνικου στην Ελαφόνησο, αυτόν τον ανεκτίμητο παράδεισο, τον ενταγμένο στο δίκτυο «Νatura 2000». Πωλητήριο σε 20 ακίνητα του Υπουργείου Πολιτισμού στην Πλάκα, μαζί και το κτήριο της οδού Μπουμπουλίνας, εκεί που «χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα». Πωλητήριο και στην Ακροναυπλία!

Αλλά, θα πείτε, τι να τους νοιάζει τους «Μπαλτάκους» ότι ξεπουλιέται η Ακροναυπλία. Τι ήταν η Ακροναυπλία; Ένα «Στρατόπεδο Κράτησης Κομμουνιστών», ήταν, όπως επισήμως, άλλωστε, βαφτίστηκε από τον φασίστα Μεταξά. Επομένως, τι τους νοιάζει τους «Μπαλτάκους» που ο τόπος έχει πάνω του τα «σημάδια» του Μπελογιάννη, του Γληνού, του Σουκατζίδη και εκατοντάδων άλλων. Σωστά.

Αλλά, αυτοί δεν κρύβονται με τίποτα. Γιατί εκεί, στην Ακροναυπλία, εκτός από του Μπελογιάννη υπάρχουν και τα «σημάδια» του καταδικασμένου για «εσχάτη προδοσία» Θεόδωρου Κολοκοτρώνη! Αυτά ξεπουλάνε οι «μεσίτες» μας. Λες και πρόκειται για τσιφλίκι τους. Λες και τα φέρανε από το σπίτι τους.

Να δείτε πως το λένε; Α, ναι: «Παρωχημένες εμμονές»! Από αυτό – λένε – πάσχουμε. Εμείς, πάλι, λέμε ότι πάσχουν από ξετσιπωσιά. Ότι στο παζάρι τους δεν υπάρχει ούτε ένας πάγκος που να πουλάει, έστω για τα μάτια του κόσμου, λίγη τσίπα.

Έχουμε, δε, να τους θυμίσουμε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, σ’ αυτούς, στους «επενδυτές» τους, στους πολιτικούς προϊσταμένους τους και στους κάθε λογής κλητήρες της υπηρεσίας «δούναι και λαβείν». Μια ιστορία από κείνες που ό,τι και να ξεπουλήσουν, δεν μπορούν να τις θάψουν:

Λίγα χρόνια νωρίτερα από το «Μολών λαβέ» των Θερμοπυλών, οι Πέρσες αγγελιαφόροι μετέφεραν την απαίτηση για «Γην και ύδωρ» στο βασιλιά της Σπάρτης. Τότε ήταν που ο Λεωνίδας και οι Σπαρτιάτες τους πέταξαν σε ένα βαθύ πηγάδι. Λέγοντάς τους πως θα τα βρουν εκεί…
από το "enikos.gr"

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Γιώργου Δελαστίκ

Έσπασε κάθε ρεκόρ το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργο με την απόφαση των ηγετών των χωρών - μελών της ΕΕ να εκλέξουν ως πρόεδρο της Κομισιόν τον Λουξεμβούργιο πρωθυπουργό επί... 18 (!) συνεχή χρόνια μέχρι πέρυσι, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ. Έξι προέδρους είχε όλους κι όλους η Κομισιόν τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια και από αυτούς τους έξι οι... τρεις ήταν από το Λουξεμβούργο! Μόνο δώδεκα πρόεδροι της Κομισιόν έχουν υπάρξει από τότε που δημιουργήθηκε αυτή η θέση το 1958, εδώ και πάνω από μισόν αιώνα. Από καμία άλλη χώρα - μέλος της ΕΟΚ παλιά και της ΕΕ σήμερα δεν έχουν επιλεγεί τρεις πρόεδροι - μόνο από το Λουξεμβούργο. Ένας Γερμανός, δύο Γάλλοι, ένας Βρετανός, δύο Ιταλοί, ένας Βέλγος, ένας Ολλανδός κι ένας Πορτογάλος συμπληρώνουν τη λίστα. Ο Ολλανδός μάλιστα δεν έκλεισε ούτε καν έναν χρόνο ως πρόεδρος της Κομισιόν, ο ένας Ιταλός ούτε δύο χρόνια και...
ο Βέλγος ακριβώς τρία. Ο πρώτος Λουξεμβούργιος πρόεδρος της Κομισιόν ήταν ο Γκαστόν Τορν, το 1981, ο οποίος ολοκλήρωσε τη θητεία του το 1985. Ο δεύτερος ήταν ο Ζακ Σαντέρ, ο οποίος τοποθετήθηκε πρόεδρος της Κομισιόν δέκα χρόνια αφότου τελείωσε η θητεία του Γκαστόν Τορν, το 1995. Ο τρίτος είναι ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ. Τόσο ο Τορν όσο και ο Σαντέρ μόλις τελείωσαν τη θητεία τους ως πρόεδροι της Κομισιόν, προσλήφθηκαν αμέσως από μια τράπεζα του Λουξεμβούργου ο πρώτος και από μια επενδυτική εταιρεία ο δεύτερος. Και ο Τορν και ο Σαντέρ προσλήφθηκαν παράλληλα στους δύο μεγαλύτερους ομίλους μέσων μαζικής ενημέρωσης του Λουξεμβούργου - στον όμιλο CLT ο Τορν και στον όμιλο RTL ο δεύτερος!

Το... κρατίδιο - τράπεζα του Λουξεμβούργου απέδειξε και μέσω των διατελεσάντων προέδρων της Κομισιόν τόσο την ουσιαστική αιτία ύπαρξής του ως ανεξάρτητου κράτους (θησαυροφυλάκιο των πλούσιων Ευρωπαίων) όσο και την αληθινή ουσία της κρατικής του υπόστασης - την ακατάλυτη διαπλοκή και συνύφανση των τραπεζών και της πολιτικής στο Μεγάλο Δουκάτο. Είναι διασκεδαστικό και κωμικοτραγικό. Τα τελευταία σαράντα χρόνια, από το 1974 μέχρι πέρυσι, το Λουξεμβούργο είχε όλους κι όλους... τέσσερις (!!!) πρωθυπουργούς. Από αυτούς τους τέσσερις σ' πρωθυπουργούς, οι... τρεις έγιναν πρόεδροι της Κομισιόν! Ο Τορν, ο Σαντέρ, ο Γιούνκερ! Μόνο ένας από τους τέσσερις Λουξεμβούργιους πρωθυπουργούς ονόματι Πιερ Βερνέρ είχε την ατυχία να... ξεμείνει στην πρωθυπουργία του Λουξεμβούργου και να μη γίνει πρόεδρος της Κομισιόν! Γκαντεμιά! Η υπό διαμόρφωση πολιτική εξίσωση πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου ίσον άνθρωπος του χρηματοπιστωτικού συστήματος ίσον... πρόεδρος της Κομισιόν μπορεί να οδηγεί σε μη κολακευτικούς συνειρμούς για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά σίγουρα αντανακλά πιστά τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην ΕΕ.

Οι Αμερικανοί πάντως σίγουρα θα αναπολούν τον πρώτο πρόεδρο της Κομισιόν, τον Δυτικογερμανό Βάλτερ Χάλσταϊν, ο οποίος ήταν απολύτως δικός τους άνθρωπος. Μέλος αρκετών ναζιστικών επαγγελματικών οργανώσεων, ο Χάλσταϊν πολεμούσε ως υπολοχαγός στις στρατιές του Χίτλερ, όταν στις 26 Ιουνίου 1944 συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Αμερικανούς στη μάχη του Χερβούργου. Διαπιστώνοντας την ακαδημαϊκή του αξία, οι Αμερικανοί τον έστελναν για "αναδιαπαιδαγώγηση" σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, πράγμα που γινόταν για πολύ λίγους, τους οποίους έκριναν ότι αξίζει να τους στρατολογήσουν ως πράκτορες. Δεν γνωρίζουμε φυσικά τι ακριβώς έγινε με τον Χάλσταϊν, αλλά σε έναν χρόνο γύρισε στη Δυτική Γερμανία, αμέσως τοποθετήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης και σε δύο... μήνες (!) έγινε πρύτανης.

Σε δύο χρόνια ξαναπήγε στις ΗΠΑ για έναν χρόνο και μόλις γύρισε έγινε προς γενική κατάπληξη... επικεφαλής του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων της καγκελαρίας! Με τις πλάτες των Αμερικανών -όλοι γνώριζαν στη Γερμανία ότι είναι εξέχων άνθρωπος των ΗΠΑ- λειτούργησε ως πραγματικός υπουργός Εξωτερικών, σύνδεσμος των Αμερικανών απευθείας με τον καγκελάριο Αντενάουερ, χωρίς να έχει τον τυπικό τίτλο του υπουργού Εξωτερικών. Ο Βάλτερ Χάλσταϊν ήταν ο διαμορφωτής της δυτικογερμανικής εξωτερικής πολιτικής για σχεδόν δέκα χρόνια, υλοποιώντας τη γραμμή των Αμερικανών. Με την έγκρισή τους τοποθετήθηκε για... δέκα (!) χρόνια πρόεδρος της Κομισιόν (από το 1958 έως το 1967), καθώς τότε οι ΗΠΑ προωθούσαν φανατικά την ΕΟΚ. Οι καιροί εκείνοι όμως παρήλθαν...

από το «Έθνος»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Συνεχίστηκαν και χθες Σάββατο τα σεμινάρια που διοργανώνει το Ε.Πα.Μ. στα γραφεία του στη Καλλιθέα με θέμα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εισηγητής ο Δημήτρης Καζάκης.
Δείτε τα video:

Α' μέρος:



Β' μέρος:


http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ανέλπιστο δώρο αποτέλεσε για τον λαό της Πορτογαλίας η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Πορτογαλίας να χαρακτη-ρίσει αντισυνταγματικά τα πρόσφατα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η δεξιά κυβέρ-νηση του Πέδρο Πάσος Κοέλιο. Το σημαντι-κότερο είναι πως η γενναία απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου προκάλεσε μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων με τελική κατάληξη οι Πορτογάλοι να απαλλαγούν από το βάρος των Μνημονίων μια ώρα αρχύτερα!

Η απόφαση που έλαβε το ανώτατο δικαστήριο της Πορτογαλίας την 1η Ιουνίου όσο κι αν ανέτρεψε τα σχέδια της κυβέρνησης και της Τρόικας δεν προκάλεσε έκπληξη. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που οι 13 ανώτατοι δικαστές πρότασσαν την διαφύλαξη του Συντάγματος απέναντι στις Μνημονιακές υποχρεώσεις της Πορτογαλίας. Πέντε επιπλέον φορές από τον Μάιο...
του 2011, οπότε η μικρή χώρα της Ιβηρικής εισήλθε στον θαυμαστό κόσμο των Μνημονίων, έχουν ανατρέψει τον σχεδιασμό της κυβέρνησης, ακυρώνοντας την επιβολή μέτρων λιτότητας. Κάθε φορά σχεδόν η αιτιολογία ήταν ίδια: ότι οι περικοπές κοινωνικών δαπανών κι οι μειώσεις μισθών υπονόμευαν την συνταγματική δέσμευση για ισότητα μεταξύ των πολιτών. (Στην Πορτογαλία μάλλον δεν θεωρούν κενό γράμμα τις συνταγματικές δεσμεύσεις…). Το ίδιο επικαλέστηκαν και τώρα που τα επιπλέον μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης περιελάμβαναν μειώσεις σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων (από 2 έως 12%) και περικοπές σε συντάξεις χηρείας κι επιδόματα ασθενείας και ανεργίας.

Επιπλέον, η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου έριξε λάδι στη φωτιά της πολιτικής κρίσης που άναψε μετά τις ευρωεκλογές. Το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου που έφερε το αντιπολιτευόμενο σοσιαλιστικό κόμμα στην πρώτη θέση με 31,5% (κερδίζοντας 4,9%) και το κυβερνών δεξιό κόμμα στην δεύτερη με 27,7% των ψήφων (χάνοντας 12,4%) έδωσε νέα ώθηση στις συζητήσεις για την ανάγκη πρόωρων εκλογών. Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου σχεδόν μία εβδομάδα μετά έφερε στην επιφάνεια την πολυεπίπεδη αμφισβήτηση της κυβέρνησης Κοέλιο.

Αρνήθηκαν την δόση της Τρόικας

Το σημαντικότερο όμως είναι πως η απόφαση των ανώτατων δικαστών (που δέχθηκαν σφοδρότατη επίθεση από τον δεξιό πρωθυπουργό ο οποίος έφτασε να δηλώσει πως «η χώρα έχει ανάγκη καλύτερων δικαστών») έλυσε τον γόρδιο δεσμό των Μνημονίων. Η κυβέρνηση έχοντας την υποψία πως ενδέχεται και τα υποκατάστατα, ισοδύναμα (επί το ελληνικότερο) μέτρα που μπορεί να εισηγούνταν για να καλύψει την τρύπα που δημιουργήθηκε στον προϋπολογισμό αξίας 500 – 800 εκ. ευρώ, ήταν πολύ πιθανό να είχαν την ίδια τύχη από τους δικαστές, δημιουργώντας αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις της με την Τρόικα αποφάσισε να μην δεχτεί την τελευταία δόση ύψους 2,6 δισ. ευρώ από το συνολικό δάνειο ύψους 78 δισ. ευρώ. Έτσι, η έξοδος της Πορτογαλίας από το περίφημο πρόγραμμα διάσωσης (που τυπικά και μόνον έληγε στις 17 Μαΐου) επιβλήθηκε μια ώρα νωρίτερα και τα σχέδια των πιστωτών για μια σιωπηρή παράταση του Μνημονίου, σε βαθμό τέτοιο ώστε η Τρόικα να έχει άποψη για το δημοσιονομικό έλλειμμα ακόμη και του 2015, ακυρώθηκαν.

Η αξιέπαινη στάση των δικαστών της Πορτογαλίας (που προς τιμή τους έκλεισαν τα αφτιά τους σε κινδυνολογίες των ΜΜΕ για την υποτιθέμενη καταστροφή της χώρας, σε περίπτωση που απέρριπταν τα μέτρα λιτότητας της Τρόικας) αναβίωσε ένα «πορτογαλικό παράδοξο» που θέλει ιστορικής σημασίας προοδευτικές – δημοκρατικές τομές στην πρόσφατη ιστορία της χώρας να επιτυγχάνονται με πρωτοβουλία θεσμών που ο κανόνας τούς θέλει να αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους του κράτους και του συστήματος. Να είναι δηλαδή δυνάμεις της συντήρησης κι όχι της αλλαγής. Έτσι όπως το 1974 ήταν οι αξιωματικοί του στρατού που ανέτρεψαν με την Επανάσταση των Γαρυφάλων την δικτατορία του φασίστα Σαλαζάρ, το 2014, σαράντα χρόνια μετά οι δικαστές μπορούν να επαίρονται ότι αυτοί έβαλαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Τρόικας και των Μνημονίων. Προφανώς και στις δύο περιπτώσεις στρατιωτικοί και δικαστές εξέφρασαν τις αγωνιστικές διαθέσεις της κοινωνίας που προηγήθηκαν. Με αυτόν τον τρόπο έδειξαν ότι επικοινωνούν με τον σφυγμό του λαού και δεν ζουν αποκομμένοι στον χρυσελεφάντινο πύργο τους, ενώ αναβάπτισαν και το κύρος τους στη συνείδηση της κοινωνίας. Η στάση των δικαστών της Πορτογαλίας είναι ακόμη πιο αξιοθαύμαστη αν την αντιπαραβάλουμε με την στάση της δικαστικής εξουσίας σε άλλες χώρες που ισοπεδώθηκαν από τον οδοστρωτήρα των δρακόντειων μέτρων λιτότητας της Τρόικας. Επιλέγοντας σε αυτές τις χώρες να ταυτιστεί με την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία η δικαστική εξουσία στην πράξη όξυνε την ευρέως διαδεδομένη αμφισβήτηση που θρέφει η κοινωνία για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Καλύπτοντας την αντισυνταγματικότητα πολλών νόμων ακόμη και των ίδιων των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων και εθελοτυφλώντας σε κραυγαλέες παραβιάσεις της νομιμότητας, στο όνομα της συνέχειας του κράτους, η δικαστική εξουσία λειτούργησε σαν μακρύ χέρι των δανειστών, σαν το τελευταίο καταφύγιο τους…

Ευνοϊκή συγκυρία, υψηλή ρευστότητα

Η αλήθεια είναι πως η Πορτογαλία έδειξε την πόρτα της εξόδου στους τοκογλύφους της ΕΕ και του ΔΝΤ αξιοποιώντας μια εξόχως ευνοϊκή συγκυρία που διαμορφώθηκε μετά το λεγόμενο πακέτο Ντράγκι που περιελάμβανε μείωση επιτοκίων του ευρώ και νέους πακτωλούς ρευστότητας στις τράπεζες, με στόχο να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή και η απασχόληση. Το (εύκολα προβλέψιμο) αποτέλεσμα ήταν αντί να δώσουν δάνεια στις επιχειρήσεις οι τράπεζες να στρέψουν τη ρευστότητα της ΕΚΤ στην αγορά κεφαλαίων και να ακολουθήσει ένα ράλι στην αγορά ομολόγων που οδήγησε τις αποδόσεις τους σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Για παράδειγμα το κόστος δανεισμού της Ισπανίας διαμορφώθηκε σε πιο χαμηλά επίπεδα ακόμη κι απ’ το κόστος των ομολόγων των ΗΠΑ. Οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων Ισπανίας και Ιταλίας έπεσαν στο 2,57% και 2,7% αντίστοιχα, με αποτέλεσμα το spread (διαφορά στην απόδοση με τα αντίστοιχα γερμανικά) να καταγράψει χαμηλό ρεκόρ τετραετίας. Η πλημμυρίδα ρευστού που δημιουργήθηκε ήταν τέτοια ώστε σύμφωνα με την Deutsche Bank οι αποδόσεις των δεκαετών γαλλικών ομολόγων ήταν τόσο χαμηλές μόνο την δεκαετία του 1740 κατά την διάρκεια του αυστριακού πολέμου για την διαδοχή…

Αξιοποιώντας αυτή την συγκυρία η Πορτογαλία στις 11 Ιουνίου προχώρησε στην επιτυχημένη έκδοση ομολόγων ύψους 975 εκ. ευρώ, ευελπιστώντας βάσιμα ότι θα μπορεί στο εξής με ομολογιακές εκδόσεις να καλύψει το κενό των χρημάτων που ανέμενε από την Τρόικα. Η μείωση του κόστους δανεισμού σε όλη την Ευρώπη, για λόγους που σχετίζονται με το κόστος χρήματος κι όχι με τις αναπτυξιακές προοπτικές, επανέφερε σχέδια έκδοσης ομολόγων στην Ελλάδα και την Κύπρο. Μάλιστα, στο απόγειο της εξαπάτησης της κοινής γνώμης, φιλομνημονιακός Τύπος και κόμματα εξουσίας εμφανίζουν την πτώση των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων (στο 3,95% έφτασε η απόδοση του ελληνικού 5ετούς που εκδόθηκε τον Απρίλιο από 4,95% που διαμορφώθηκε η απόδοσή του κατά την έκδοση) και την συνακόλουθη άνοδο της τιμής τους ως επιβράβευση από τις αγορές της γερμανόδουλης κυβέρνησης Σαμαρά! Τα επιτελεία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι το πιο επικίνδυνο δίδυμο που κυκλοφορεί στην επικράτεια: Αντί να εκμεταλλευτούν την συγκυρία και να επιδιώξουν να τερματίσουν το καθεστώς χρεοκρατίας, το μόνο που τους απασχολεί είναι να αποκομίσουν επικοινωνιακά οφέλη, να κοροϊδέψουν δηλαδή τους εργαζόμενους, εμφανίζοντας την πτώση των αποδόσεων των ομολόγων ως δικό τους επίτευγμα ή μήνυμα εξόδου από την κρίση!

Τα πράγματα μάλιστα είναι πολύ χειρότερα γιατί προ των πυλών βρίσκεται ένα νέο μνημόνιο που θα συνοδεύει το τρίτο δάνειο που προανήγγειλε (για πολλοστή φορά) ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφνγκαγκ Σόιμπλε, ύψους άνω των 10 δισ. ευρώ. Την συγκεκριμένη περίοδο αν η ελληνική κυβέρνηση δεν αποτελούταν από άβουλα όργανα και πειθήνιους εντολοδόχους των δανειστών κάλλιστα θα μπορούσε να σχεδιάσει την έξοδο από το Μνημόνιο και την κάλυψη ακόμη και των χρηματοδοτικών και δημοσιονομικών κενών που διέγνωσε το ΔΝΤ στην τελευταία του έκθεση (12,6 δισ. ευρώ για το 2015 και 7,5 δισ. για την τριετία 2015-2017 αντίστοιχα) από τις αγορές, απορρίπτοντας δημόσια την πρόταση των δανειστών για νέο δάνειο, που μόνο δεινά και βαθύτερη υπερχρέωση θα επιφέρει. Όπως ακριβώς δηλαδή έπραξε κι η Λισαβόνα, έστω από ανάγκη, που τρία χρόνια μετά την επιβολή του πρώτου μνημονίου, τερματίζει οριστικά τον εφιάλτη. Στην Ελλάδα αντίθετα, εξ αιτίας επιλογών της κυβέρνησης τα τέσσερα εφιαλτικά χρόνια σύντομα θα γίνουν πέντε κι έπεται και συνέχεια…

από τα «Επίκαιρα»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Μόνο τυχαίο δεν είναι πως οι 1.800.000 φορολογούμενοι οι οποίοι δεν έχουν ακόμα κάνει τη φορολογική τους δήλωση είναι κι εκείνοι οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν τα περισσότερα. Την ίδια ώρα, ο μέσος φόρος στο σχεδόν 41% των εκκαθαριστικών σημειωμάτων διαμορφώνεται στα 1.203 ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 170 ευρώ μέσα μόλις σε δύο εβδομάδες.

Είναι χαρακτηριστικό, εξάλλου, της αδικίας πως δεν γλιτώνουν ούτε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, καθώς οι αλλαγές στη κλίμακα, που έγινε λιγότερο προοδευτική άρα και...
πιο επιβαρυντική, όπως και η κατάργηση του αφορολογήτου των παιδιών, που καλύπτεται από το νέο επίδομα παιδιών μόνο για συγκεκριμένο ύψος εισοδημάτων, έφεραν πρόσθετα βάρη. Επιβαρύνσεις προκύπτουν και για υπόχρεους δίχως παιδιά και εισόδημα πάνω από 25.000 ευρώ, με ένα παιδί και εισόδημα πάνω από 23.000 ευρώ, με δύο παιδιά και εισόδημα πάνω από 22.000 ευρώ, με τρία παιδιά και εισόδημα πάνω από 21.000 ευρώ, με τέσσερα παιδιά και εισόδημα πάνω από 16.000 ευρώ.

Επιβαρυντικώς λειτουργεί και η κατάργηση των φοροαπαλλαγών, ανεξαρτήτως του ύψους εισοδήματος. Ακόμα και η μείωση του φόρου κατά 10% από ιατρικές δαπάνες ισχύει μόνο εάν αυτές δεν καλύπτονται από ασφαλιστικά ταμεία/ ασφαλιστικές εταιρίες και μόνο αν υπερβαίνουν το 5% του φορολογητέου εισοδήματος, με όριο μείωσης φόρου τις 3.000 ευρώ.

Τα χειρότερα αφορούν τους ελεύθερους επαγγελματίες, καθώς η ειδική κλίμακα τοποθετεί στην ίδια μοίρα τους συνεπείς επιτηδευματίες με εκείνους που φοροδιαφεύγουν συστηματικά επί έτη. Από φέτος φορολογούνται από το πρώτο ευρώ με 26% και με 33% για πάνω από 50.000 ευρώ, χωρίς την πρόβλεψη της μείωσης φόρου των 2.100 ευρώ που ισχύει για τους μισθωτούς. Για παράδειγμα, επιτηδευματίας με καθαρό εισόδημα 15.000 ευρώ, ο οποίος πέρυσι επιβαρύνθηκε με 1.922 ευρώ, φέτος επιβαρύνεται με 6.045 ευρώ.

Από το koutipandoras

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
Ο Πολ Καζέριαν δεν μπορεί να μου σφίξει το χέρι. Δεν το κάνει για να με προσβάλει. Κουβαλά αρκετούς τόμους για να γεμίσει μια μικρή βιβλιοθήκη. «Εμαθα ότι είστε σκεπτικιστής, οπότε έφερα τα στοιχεία», μου λέει. Βρισκόμαστε στο lobby του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία».

Είναι το στρατηγείο του επικεφαλής της Japonica Partners, του επενδυτικού fund που ανακοίνωσε τον περασμένο Οκτώβριο ότι είναι ένας από τους μεγαλύτερους κατόχους ελληνικών κρατικών ομολόγων στον κόσμο. Από το εμβληματικό ξενοδοχείο της πλατείας Συντάγματος, ο αρμενικής καταγωγής Αμερικανός επενδυτής σχεδιάζει τις επόμενες εκστρατείες του: τη λογιστική ανασύσταση του ελληνικού κράτους, με την υιοθέτηση Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (ΔΛΠ) από το Δημόσιο, και την κατάργηση της τιμωρητικής πολιτικής της ΕΚΤ απέναντι στους κατόχους ελληνικών ομολόγων.

«Οι αριθμοί του Μάαστριχτ (το ακαθάριστο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ) δεν ανταποκρίνονται σε καμία πραγματικότητα», δηλώνει ο κ. Καζέριαν, παραστατικός πίσω από τα στρογγυλά κόκκινα γυαλιά του, δείχνοντας πίνακες και υποσημειώσεις (έχει πάθος με τις υποσημειώσεις). Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Japonica, το καθαρό χρέος της Ελλάδας –που ισούται με το ακαθάριστο μείον τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας– βάσει των κανόνων του IPSAS (International Public Sector Accounting Standards), της εκδοχής του GAAP για τον δημόσιο τομέα, είναι κάτω από 60% του ΑΕΠ. Το ποσοστό αυτό είναι χαμηλότερο από το χρέος της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, καταμετρημένων με τον ίδιο τρόπο. Η θεσμική κατοχύρωσή του θα οδηγούσε σε εκτόξευση των τιμών των ελληνικών ομολόγων.

«Με το GAAP, που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, μπορείτε να κάνετε διεθνείς συγκρίσεις. Μπορούν οι πολίτες σας να αξιολογήσουν τις επιδόσεις της κυβέρνησής σας», συνεχίζει ο κ. Καζέριαν. Η υιοθέτηση των λογιστικών αυτών προτύπων, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα του ελληνικού χρέους εξαφανίζεται και ότι η τρόικα μπορεί να πάει σπίτι της – η μέθοδος σύμφωνα με την οποία είναι 175% του ΑΕΠ είναι καθορισμένη με ευρωπαϊκή συνθήκη και μπορεί να αλλάξει μόνο με ομόφωνη απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο συνομιλητής της «Κ», μάλιστα, αφήνει να εννοηθεί ότι οι επίσημοι πιστωτές της Ελλάδας έχουν δει τους αριθμούς που παραθέτει και γι’ αυτό διστάζουν να συναινέσουν σε περαιτέρω ανακούφιση του χρέους. «Ισως γι’ αυτό λένε στις άλλες χώρες τώρα ότι αυτό που είχαν πει ήταν απλώς ότι θα το εξετάσουν, όχι ότι θα το κάνουν (να προχωρήσουν σε νέα μέτρα απομείωσης του ελληνικού χρέους)». Κατά την άποψή του, η περαιτέρω επιμήκυνση ούτως ή άλλως δεν θα επηρέαζε σημαντικά τη βιωσιμότητα του χρέους.

Επιπλέον, το ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο του χρέους, όπως προκύπτει από τη μέθοδο την οποία ένθερμα προωθεί ο κ. Καζέριαν, είναι καθαρά συγκυριακό: οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μακροχρόνια παράταση των δανείων και τη γενναία μείωση των επιτοκίων που έλαβε η Ελλάδα στο πλαίσιο διαδοχικών αναδιαρθρώσεων του χρέους της. Με την πάροδο του χρόνου, καθώς οι λήξεις θα πλησιάζουν και τα επιτόκια θα αυξάνονται (λόγω δανεισμού στις αγορές), το ποσοστό είναι πιθανό να αυξηθεί κατακόρυφα. Τα ελληνικά ομόλογα είναι τα μοναδικά κρατικά που έχει αγοράσει ποτέ η Japonica. «Δεν είναι η δουλειά μας αυτή. Εμείς ήρθαμε εδώ για να αγοράσουμε εταιρείες», λέει ο κ. Καζέριαν.

Ο 58χρονος επενδυτής έχει ένα κάπως ταραχώδες ιστορικό. Εγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν, ύστερα από μια σκληρή μάχη, εξαγόρασε την Allegheny International, μια ημι-χρεοκοπημένη εταιρεία που κατασκεύαζε ηλεκτρικές συσκευές. Ως επικεφαλής της εταιρείας, την αναδιάρθρωσε, τη μετονόμασε και την οδήγησε σε υγιή κερδοφορία, αλλά απολύθηκε το 1993 από το διοικητικό συμβούλιο, εξαιτίας κατηγοριών για επιθετική συμπεριφορά προς τους υφισταμένους του. Πριν από την υπόθεση των ελληνικών ομολόγων, το όνομά του είχε ακουστεί τελευταία φορά το 1999, όταν ήταν ακτιβιστής μέτοχος της A.T. Cross, εταιρείας παραγωγής στιλό.

Ως μεγαλοομολογιούχος της Ελληνικής Δημοκρατίας, που χαρακτηρίζει τον εαυτό του «μακροπρόθεσμο» –όπως δηλώνει στην «Κ», ξεκίνησε να αγοράζει το καλοκαίρι του 2012, ένα χρόνο πριν δημοσιοποιήσει το ενδιαφέρον του και κοντά στο ναδίρ των τιμών– ο Αμερικανός επενδυτής διατηρεί την ακτιβιστική του προσέγγιση. Είτε πρόκειται για την υιοθέτηση των ΔΛΠ είτε για το σκανδαλώδες ζήτημα του «κουρέματος» ύψους 57% που εξακολουθεί να επιβάλλει η ΕΚΤ σε τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα εάν θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν ως ενέχυρο για να δανειστούν από αυτή, δεν παραμένει θεατής των εξελίξεων, αλλά προσπαθεί με κάθε τρόπο να τις διαμορφώσει. Την περασμένη εβδομάδα ταξίδεψε στη Φρανκφούρτη για επαφές σχετικές με την «ποινή του 57%», όπως την αποκαλεί. «Εχετε τον καλύτερο κρατικό ισολογισμό από όλες τις παρεμφερείς χώρες και τα χαμηλότερα επιτόκια, με μεγάλη διαφορά. (Με τα ΔΛΠ) θα αποκτήσετε αποτελεσματικότητα, μια κυβέρνηση που λειτουργεί αποδοτικά», καταλήγει.
Καθημερινή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Γιάννης Λαμπρόπουλος
Πριν λίγο καιρό στο Λονδίνο, συνομιλούσα με έλληνα δικηγόρο του ΣΙΤΥ. Κάποια στιγμή το θέμα έφτασε στο ΕΛΙΑΜΕΠ…όπου έκπληκτος τον άκουσα να μου λέει πως και ο ίδιος συμμετείχε σε κάποιο πρόγραμμά του όταν έκανε την άσκησή του ως δικηγόρος…..

Στην συζήτηση μου έδωσε να καταλάβω ότι πολλοί νέοι, απο αυτούς που γνωρίζουν μερικώς μόνο τα βιβλία του σχολείου και τα βιβλία της δουλειάς τους, ενώ η επιπλέον μόρφωση περιορίζεται μεταξύ εμπροσθόφυλου και οπισθόφυλου του ΝΙΤΡΟ,κάνουν το πέρασμά τους απο τέτοιες περίεργες καθως πρέπει εθνομηδενιστικές , ιακωβινικές οργανώσεις.

Κάθε οργανισμός,πέραν του κλειστού κύκλου των αυστηρά δικών του ανθρώπων, βλέπε ξαδέρφια, πρωτοξάδερφα και ευνοημένοι των επιφανών θέσεων…χρειάζεται και το στίγμα του μέσα στον υπολαό ….Έτσι έχουμε τα …τσιράκια. Το κάθε ΕΛΙΑΜΕΠ κατ αυτόν τον τρόπο γονιμοποιεί την κοινωνία, την κάνει δεκτικότερη στις παρεμβάσεις του και ενίοτε δεν κάνει ο ίδιος παρεμβάσεις…κάνουν τα τσιράκια του για αυτόν…
.
Παλαιότερα αυτό ονομαζόταν προνόμιο της πρωτης νύκτας…..Ο Φεουδάρχης ή και ο Οθωμανός πασάς, κοιμόταν με όλες τις νύφες την πρώτη νύχτα του γάμου(Jus primae noctis και ΕΔΩ), έτσι μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν απόγονοί του, ενώ ο γαμπρός δεχόταν ένα τέτοιο πλήγμα στον εγωισμό του, που αν το δεχόταν καταντούσε ταπεινός ψυχικά δουλος του αφέντη για το υπόλοιπο της ζωής του.

Εδώ πέραν των μπάσταρδων και των τσιρακιών , που οι οργανισμοί τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, δια προγραμμάτων και επαφών έχουν σπείρει παντού, σε όλον τον κρατικό μηχανισμό, η ταπείνωση και ο ευτελισμός έχει σαν στόχο το Εθνικό κράτος όπως αυτό το εννοεί το καταξεσκισμένο Σύνταγμα…..Το ίδιο το κράτος ως νύφη….αποδέχεται σε ρόλο επιβήτοραφεουδάρχη και κήνσορα , το ΕΛΙΑΜΕΠ το οποίο το ξεσκίζει αποχρωματίζοντας το εθνικά, χρησιμοποιώντας τις δομές του και αποσπώντας κρατικά πιστοποιητικά εγκυρότητας με την βοήθεια των τσιρακίων που έχει ενσπείρει πάλι με κρατική βοήθεια, σε όλον τον δημόσιο τομέα, στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια κοκ.

Φανταστείτε το πόσο έγκριτη, νόμιμη, μαστ, έγκυρη και σοβαρή φαντάζει η συμμορία, αποτελούμενη απο καθηγητές της περιπρωκτικής περιοχής, μαθητές, φοιτητές, δημοσιογράφους και λοιπούς τσαρλαμπάδες, που προωθούν, γνωμοδοτούν (χωρίς κανείς να διανοείται να αμφισβητήσει την γνώμη τους) όλο το έργο, ενώ στα παρασκήνια καιροφυλακτούν και οι εφεδρείες των φαινομενικά άσχετων τσιρακίων έτοιμες με νέα καθαρή , υποτίθεται φωνή, να ενισχύσουν το…»επιστημονικό έργο «του ΕΛΙΑΜΕΠ, διότι η παρλαπιπολογία έτσι εμφανίζεται, ως επιστημονικό έργο….

Όλοι αυτοί μπορεί να είναι δημοσιογράφοι, νομικοί, μικροαξιωματικοί σαν αυτούς που κυκλοφορούν σε υπουργεία και κομματικά γραφεία, νέοι επιστήμονες, που φιλοδοξούν ως μπάσταρδα τέκνα του αφέντη που γονιμοποίησε την «μάνα Ελλάς», να παίξουν κάποια στιγμή τον ρόλο τους…να γίνουν ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΙ, Λέκτορες, αναγνωρίσιμοι…ή απλά να πάρουν κάπου μια θεσούλα. Σκεφτείτε πόσα διδακτορικά έχουν μοιράσει οι έγκριτοι παρλαπιπολόγοι καθηγητές τέτοιων οργανισμών όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, σε χαζοχαρούμενα βλαμμένα απο την επαρχία και γκομενίτσες, που νομίζουν ότι πιάσαν την καλή…..Η Ρεπούση γαλλικού ούσα, μέσω τέτοιου διδακτορικούν έγινε αυτό που έγινε…..

Φυσικά όλη αυτή η τεχνική δεν είναι απαραίτητο να αφορά έναν οργανισμό μόνο…μπορεί το ΕΛΙΑΜΕΠ κάποια στιγμή φαινομενικά να σβήσει…(ακόμα και ο Μητσοτάκης κάποτε θα πεθάνει), θα έχει αφήσει όμως πίσω του μια δομή που θα αλλάξει όνομα και θα συνεχίσει να στηρίζεται στην αρχομανία, δουλικότητα και μωροφιλοδοξία των κατ επίφαση μορφωμένων γιδιών της ελλαδικής πλέον και όχι ελληνικής κοινωνίας….
Ας δούμε τώρα όπως διαφημίζεται στο ΕΛΙΑΜΕΠ και ένα κοριτσάκι που πιστεύει ότι έγινε παράγων με την συμβολή του στον εθνικό αποχρωματισμό…

Τις πολιτικές που εφαρμόζονται στα θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης αναλύει κείμενο εργασίας του ΕΛΙΑΜΕΠ 


Συγγραφέας: Δρ Αγγελική Δημητριάδη

Εσείς σε ποια υπεύθυνη εργασία θα εμπιστευόσασταν την κυρία;;;…εδώ όμως;;; ΕΕΕ;;;;ΔΟΚΤΩΡ

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΟΚΤΩΡΕΣ στην αμπελοφιλοσοφία υπέρ του γνωστού ΣΧΕΔΙΟΥ(κλικ ΕΔΩ) και κατά των ιθαγενών της χώρας, οι οποίοι κρατώνται απασχολημένοι με το ποδόσφαιρο
Η ορολογία που χρησιμοποιείται απο το προιόν της χρήσης του προνομίου της πρώτης νύχτας, είναι σταθερά στο νέο λεξιλόγιο…στο NEW SPEAK
διαχείριση της παράτυπης μετανάστευσης και του ασύλου
αφίξεων στα θάλασσια σύνορα
τόποι αρκετών περιστατικών απώλειας ανθρώπινων ζωών
προστασία των νεοαφιχθεντων

Απολαύστε την συνέχεια της ακατασχέτου εθνοαποδομητικής, με το γάντι, παρλαπιπολογίας που στοχεύει να σας κάνει να δεχτείτε μερικά στίφη λαθρομεταναστών ακόμα ΕΔΩ
Και φυσικά ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ να συνδιάζετε τις πληροφορίες με το γνωστό ΣΧΕΔΙΟ (κλικ ΕΔΩ)

Παράδειγμα δεύτερο
Με τον πλουραλισμό και τις θρησκευτικές ελευθερίες σε περιβάλλοντα με oρθόδοξη πλειοψηφία ασχολείται κείμενο εργασίας του ΕΛΙΑΜΕΠ κλικ ΕΔΩ
Η αποκωδικοποίηση είναι απλή: » Πως θα σας χώσουμε 80 τζαμιά στην Αθήνα, μέχρι να γίνετε μειοψηφία και να σας μετατρέψουμε σε Ινδοπακιστάν» η συγγραφεύς….
Παλαιότερα ήταν υπότροφος του προγράμματος Marie Curie.
Δείτε και την συγγραφέα….και αυτή ωωωωωω τι σύμπτωση ΔΟΚΤΩΡΕΣΑ


Μα η ΚΙΟΥΡΙ που ήταν θετική επιστήμων και όχι παρλαπιπολόγος με δίπλωμα στην αερολογία και απο τας δύο οπάς του γαστρεντερικού σωλήνος, τι σχέση μπορεί να έχει με την ακατάσχετη ατεκμητρίωτη ιδεοληψία του εθνομηδενισμού;;;….Για τους κυρίους και τα τσιράκια τους, δεν έχει σημασία…χρησιμοποιούν τα πάντα και χρησιμοποιούνται απο τα πάντα.


Η ΔΟΚΤΩΡΕΣΑ…δίπλα δίπλα με την Ρεπούση… (και όλο αυτό πριμοδοτείται απο το ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ)

Διαβάστε ΕΔΩ πως χτίζουν το μέλλον της …..ΔΟΚΤΩΡΕΣΑΣ…με αντάλλαγμα βέβαια τον λόγο της και την υπογραφή της στην εθνομηδενιστική προσπάθεια με ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟ ΕΠΙΚΑΛΥΜΑ πάντα, ώστε ο αδαής καραγκιόζης, καραβανάς, φοιτητής, δικηγορίσκος, απλοϊκός νεοέλληνας, να μην σκέφτεται καν να αμφισβητήσει τα εθνομηδενιστικά ιδεοληπτικά μαργαριτάρια …..
Και επειδή όσο ψάχνουμε όλο βρίσκουμε…που αλλού θα βρείτε την ΕΦΗ ΦΩΚΑ;;;;


πάντα ακαδημαϊκό περιβάλλον για τις μεγαλύτερες προδοσίες
Φυσικά δίπλα στην εθνομηδενίστρια ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ και τον ΙΟΥΔΑΙΟ Χρήστο Ροζάκη…μαζί με άλλα τσιράκια

Samim Akgönül, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Université de Strasbourg
Ντία Αναγνώστου, Επ. Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Μερόπη Αναστασιάδου, Καθηγήτρια Ιστορίας, Institut National des Langues et Civilisations Orientales
Παύλος Αποστολίδης, Πρέσβυς ε.τ., Μέλος ΔΣ ΕΛΙΑΜΕΠ
Νέλλη Ασκούνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μαριέττα Γιαννάκου, Επικεφαλής της ΚΟ της ΝΔ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πρώην Υπουργός
Νικηφόρος Διαμαντούρος, Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής
Θάλεια Δραγώνα, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γιώργος Καλαντζής, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων, Υπουργείο Παιδείας
Τζεμήλ Καπζά, Δημοσιογράφος
Αϊχάν Καραγιουσούφ, Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ροδόπης
Σαμή Καραμπουγιούκογλου, Δημοσιογράφος
Γιάννης Κτιστάκις, Λέκτορας Νομικής Σχολής Κομοτηνής και Επίκουρος Καθηγητής Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, Δικηγόρος
Ηρακλής Μήλλας, Δρ., Πολιτικός Επιστήμων
Μουσταφά Μουσταφά, Γιατρός
Χαλήλ Μουσταφά, Δικηγόρος
Ιμπράμ Ονσούνογλου, Γιατρός
Χρήστος Ροζάκης, Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Ευριπίδης Στυλιανίδης, Δρ., Βουλευτής ΝΔ Ροδόπης, πρώην Υπουργός
Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, Νομικός, Αναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Άννα Φραγκουδάκη, Ομότιμη Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Έφη Φωκά, Ερευνήτρια ΕΛΙΑΜΕΠ

ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ;;;;;είναι τα τσιράκια που λέγαμε
πατήστε οπωσδήποτε ΕΔΩ

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ εν ευθέτω χρόνω με το ΕΛΙΑΜΕΠ 3

Γιάννης Λαμπρόπουλος
Επώνυμος εκ Λονδίνιου ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

ΥΓ
Προτείνω σε όλους όσοι ενδιαφέρονται, να μην χάνουν τις εκδηλώσεις όχι μόνο του ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά και άλλων τέτοιων οργανισμών και να παρίστανται ευπρεπώς, βομβαρδίζοντας τους ομιλητές με ερωτήσεις και κατ ουσίαν αποκαλύπτοντάς τους ότι έγιναν αντιληπτοί.

Συνέχεια απο το : 1. ΕΛΙΑΜΕΠ….οι καθηγητές

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΠΗΓΗ: STRATFOR, GEOPOLITICAL DIARY, «From Sarajevo in 1914 to an EU in Crisis», 26 Ιουνίου 2014 ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας
Το 1878, στο Συνέδριο του Βερολίνου, ο Πρώσος πρωθυπουργός Ότο φον Μπίσμαρκ είχε προειδοποιήσει τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ότι υπήρχε πιθανότητα ολόκληρη η Ευρωπαϊκή ήπειρος να καταστραφεί «από κάποια ανοησία στα Βαλκάνια». Αυτό που δεν είπε τότε ο Μπίσμαρκ, ήταν ότι η ειρήνη στην Ευρώπη απειλούνταν όχι από την προοπτική της διάλυσης της ετοιμοθάνατης, τότε, Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά από αυτή καθαυτή την ύπαρξη της Γερμανίας, ως μεγάλης δύναμης.

Σε λίγες ημέρες θα συμπληρωθούν 100 χρόνια από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου [σ.σ. συμπληρώθηκαν], αυτού που είχε δηλαδή προβλέψει ο Μπίσμαρκ, 36 χρόνια νωρίτερα, από μια ανοησία στα Βαλκάνια – τη δολοφονία του Αυστριακού αρχιδούκα από έναν Σέρβο εθνικιστή. Υπό το βάρος της συγκεκριμένης επετείου, θα ήταν σκόπιμο να εκτιμηθεί πως οι συνθήκες που προκάλεσαν εκείνη την ανθρωποσφαγή θα μπορούσαν να ισχύουν και σήμερα.
Η δολοφονία του Σαράγεβο, που αποτέλεσε την αφορμή για την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενεργοποίησε, τότε, το περίπλοκο δίκτυο συμμαχιών μεταξύ των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων. Το χρονικό διάστημα από την ενοποίηση της Γερμανίας, το 1871, μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, σημαδεύτηκε από το ίδιο ερώτημα: ποιος ο ρόλος της Γερμανίας στην Ευρώπη.

Η ταχεία ανάδυση μιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης, εκείνη την εποχή, άλλαξε την ευρωπαϊκή ισορροπία σε επίπεδο στρατιωτικό και οικονομικό. Παρόλα αυτά, η γεωγραφική θέση της Γερμανίας, μεταξύ της Γαλλίας και της Ρωσίας, καθιστούσε τη χώρα ευάλωτη.
Η γεωγραφική ευαισθησία της Γερμανίας δεν ήταν όμως το μόνο ζήτημα που απασχολούσε την ηγεσία της. Στις αρχές του 20ου αιώνα η Γαλλία ανέκαμπτε οικονομικά και δημογραφικά. Ειδικά οικονομικά, η Γαλλία είχε σχεδόν φτάσει τη Γερμανία, η οποία ξόδευε τεράστια ποσά για να δημιουργήσει ένα, άχρηστο ουσιαστικά σε αυτήν, ισχυρό Ναυτικό, με τη φρούδα ελπίδα ότι μπορούσε να ανταγωνιστεί τη βρετανική ναυτική πρωτοκαθεδρία.

Ανατολικά και η Ρωσία είχε αρχίσει να ανακάμπτει από τον βαθύ μεσαίωνα όπου βρισκόταν, οικονομικά και τεχνολογικά. Έτσι για τη Γερμανία, ο πόλεμος κατέστη αναπόφευκτος. Γαλλία και Ρωσία θα έπρεπε να «αδρανοποιηθούν», αργά ή γρήγορα. Η Γερμανία ήθελε, παρόλα αυτά, να κρατήσει τη Βρετανική Αυτοκρατορία εκτός πολέμου. Κάτι τέτοιο φυσικά θα ήταν αδύνατο αν η ίδια κήρυσσε τον πόλεμο στη Γαλλία, αναίτια.

Έτσι, η αναταραχή στα Βαλκάνια αποτέλεσαν μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για τον πόλεμο. Η δολοφονία του Αψβούργου αρχιδούκα Φερδινάνδου, αποτέλεσε την απαρχή μιας διαδικασίας, τα θεμέλια της οποίας είχαν τεθεί ήδη, εδώ και χρόνια, λόγω της φοβίας, σε βαθμό παράνοιας, της γερμανικής ηγεσίας για τους ενδεχόμενους κινδύνους που η Γερμανία αντιμετώπιζε.
Η Γερμανία παρείχε στην Αυστροουγγαρία κάθε δυνατή διαβεβαίωση ότι θα ενισχύσει στην σύγκρουση της με την Σερβία. Η σύγκρουση όμως αυτή έφερε αντιμέτωπες την Αυστροουγγαρία και με τη Ρωσία. Οι Γερμανοί υποστήριξαν τους συμμάχους τους και ο πόλεμος γενικεύτηκε. Ωστόσο, οι γερμανικοί σχεδιασμοί ανατράπηκαν από το γεγονός ότι τελικά η Βρετανία εισήλθε στον πόλεμο, στο αντίθετο με τη Γερμανία στρατόπεδο.

Υπήρχαν όμως και άλλοι παράγοντες που οι Γερμανοί δεν υπολόγισαν. Πρώτον υπολόγιζαν σε μια γρήγορη νίκη κατά της Γαλλίας (σχέδιο Σλίφεν), η οποία δεν επετεύχθη, δεύτερο, θεωρούσαν την Αυστροουγγαρία πιο ισχυρή στρατιωτικά, από ότι ήταν στην πραγματικότητα και τρίτον, παραγνώρισαν εντελώς την πιθανότητα οι ΗΠΑ να στραφούν εναντίον τους.

Η ήττα στον πόλεμο φυσικά δεν είχε άλλο αποτέλεσμα από το να παραμείνει η γερμανική θέση επισφαλής, με τη χώρα πάντα στριμωγμένη μεταξύ της Γαλλίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, μετά από δύο δεκαετίας ανήσυχης ειρήνης ο πόλεμος ξέσπασε ξανά. Τα 50, σχεδόν, χρόνια που η Γερμανία βρισκόταν υπό συμμαχικό έλεγχο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η διάσπασή της σε Δυτική και Ανατολική, έντονο υπήρξε το ερώτημα τι πρέπει να γίνει με το γερμανικό έθνος, το οποίο ήταν πιο ισχυρό από κάθε μεμονωμένο του αντίπαλο, το οποίο όμως δεν μπορούσε να τους νικήσει όλους.

Η λύση που δόθηκε από τους Αμερικανούς και τους λοιπούς Ευρωπαίους ηγέτες ήταν η επιστροφή της Ευρώπης στην ευημερία, μέσω μιας κοινής αγοράς. Η ενότητα αυτή σε ένα περιβάλλον ευημερίας θα κρατούσε τη Γερμανία ήσυχη. Όσον αφορά την άμυνα της Ευρώπης, το μεγαλύτερο μέρος του βάρους αυτού ανέλαβαν οι ΗΠΑ.

Αυτή η πρακτική αποτέλεσε τον πυρήνα δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Γερμανία θα ήταν πιο ευημερούσα και ασφαλής μετέχοντας σε αυτό το σχέδιο. Αυτό ίσχυσε μέχρι την οικονομική κρίση του 2008. Η κρίση αυτή αποτέλεσε το πρώτο σύννεφο στον ορίζοντα της φαινομενικά ατέρμονης ευημερίας και ειρήνης στην Ευρώπη.

Αντίθετα με τις ΗΠΑ, η ΕΕ δεν κατάφερε να αποτρέψει την οικονομική κρίση, από το να μετατραπεί σε κοινωνική κρίση, με τα ποσοστά ανεργίας στον ευρωπαϊκό Νότο να συναγωνίζονταν αυτά της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929. Η Γερμανία, μέχρι στιγμής, έχει γλιτώσει από την κρίση. Η αγορά όμως, επί της οποίας η ευημερία στης στηρίχτηκε καταρρέει. Η κρίση τώρα εξαπλώνεται και προς Βορά και η Γαλλία φαίνεται πως θα είναι το επόμενο θύμα της.

Σιγά – σιγά το Βερολίνο αντιλαμβάνεται ότι η Γερμανία, σταδιακά, θα πρέπει να διαθέσει και μέρος του δικού της πλούτου, αν θέλει να αποφύγει μια κοινωνική και οικονομική καταστροφή στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα που να μπορεί να το πράξει. Γιατί αν δεν το πράξει όλα θα καταρρεύσουν και η Ευρώπη θα επιστρέψει στα προ του 1914 δεδομένα, αναδεικνύοντας ξανά το γερμανικό ζήτημα.

Υπάρχουν ελπίδες το κακό αυτό σενάριο να αποφευχθεί. Η ΕΕ μπορεί, ακόμα, να ξεπεράσει την ύφεση. Μπορεί ακόμα να επιτύχει πραγματική πολιτική και οικονομική ενοποίηση και να επιστρέψει στο προσκήνιο ως παγκόσμια υπερδύναμη. Τα τελευταία όμως χρόνια η συνεχής ένταση στην Ευρώπη και η ανάδειξη ακραίων πολιτικών φωνών περιορίζουν την ελπίδα αυτή.

DEFENCEPOINT

Διαβάστε το ολόκληρο...

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΕΜΕΙΣ κυριε εισαγγελέα, θεωρούμε πως πεσατε θύμα της δόλιος χάλκευσης της δικογραφίας, σύμφωνα με αυτα που αποκαλύπτονται σημερα. Ειμαστε σίγουροι πως δεν σας έταξε καποια προαγωγή ο αρμόδιος υπουργός, ουτε είχατε κάποιο δυσβάσταχτο δανειο που θα μπορουσε να τακτοποιηθεί εαν κάνατε μια “παραβασουλα” καθηκοντως.
Σημερα ομως, γνωρίζετε. Γνωρίζετε πως αυτοί που εξαπάτησαν τον Ελληνικο λαο για να τον εξοντώσουν, εξαπάτησαν και εσας για να τους φυγαδευσετε. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονος οτι προτείνατε την αθώωση αυτων που δολίως εξύφαναν την μεγαλύτερη ληστεία του Ελληνικου κράτους μετα την κατοχή.

Διότι κυριε εισαγγελέα, το χρημα ειναι σαν την ύλη. Διέπεται απο την αρχη διατήρησης του. Δεν υφίσταται λοιπον ο όρος “χάθηκαν χρήματα”. Δεν υφίσταται έλλειψη δόλου οταν καποιος υποχρεώνει εναν τίμιο άνθρωπο να πληρώνει στο διπλάσιο την βενζίνη του, στο τριπλάσιο το πετρέλαιο του, στο πολλαπλάσιο το ρεύμα του, την διακράτηση του ακινήτου του, κλπ.
Δεν υπαρχει “μείωση συντάξεων” χωρις παράλληλα να αυξάνεται το πορτοφόλι κάποιου αλλού. Αυτο το μέγιστο παραμυθι ας σταματήσει.
Ετσι, καθε ευρώ που έχασαν οι Ελληνες λόγω μνημονιου, το καρπώθηκαν αυτοί που έφεραν το μνημονιο. Στοιχειώδες.

Ποιοι το έφεραν; Μα φυσικά αυτοί που διόρισαν τον Γεωργίου για να βαλει τον μανδύα επικύρωσης της ανάγκης.
Θυμάστε αλήθεια τον απατεώνα Παπακωνσταντινου κυριε εισαγγελέα; Αυτος ο ανθρωπος που κάλυψε εν ψυχρώ την κλοπή δημοσίου χρήματος, θα έσωζε το… Δημόσιο χρημα;
Έλεος!

Η παραδειγματικη καταδικη του Γεωργίου λοιπον, ανοίγει τον δρόμο για την εξάρθρωση της εγκληματικής συμμορίας που διέλυσε την χωρα. Και ειναι ο μονόδρομος για την διαγραφή με νομικά επιχειρήματα του χρεους προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Το μεγαλύτερο μερος δηλαδη, αντί να κυνηγάμε το εγκληματικό φέσωμα των λαών της Ευρώπης, που ειναι και το μονο νόμιμο χρεος βάσει της συνθήκης της Λισαβονας.
Κυριε εισαγγελέα λοιπον, στην μητέρα των μαχών, δεν υπάρχουν ανηξεροι. Θα σας παραπέμψουμε στις εικόνες του πτώματος ενος ναζιστη προδοτη που έκανε βόλτα στην Ιταλία, αφου καμμια πολη δεν δεχόταν να δώσει μνήμα στο κτήνος.
Μπορει η κυρια ανακρίτρια να ηταν επιρρεπής, να ειχε προβλήματα και να ηταν γενικώς ευάλωτη. Εσεις πλεον δεν εχετε καμμια δικαιολογία, παρά μονον την δυνατότητα να επιλέξετε τον τροπο που θα γραφτεί το όνομα σας στην ιστορία…

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η επιχείρηση εξαγοράς βουλευτών απέτυχε λόγω πολύ υψηλού κόστους!

ΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ των εκλογών τον Οκτώβριο και της διαχείρισης της ήττας, φαίνεται να επιλέγει τελικά το Μαξίμου.

Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσεται το μπαράζ στοχευμένων παροχών σε επαγγελματικές κατηγορίες, που συνδέονταν με δεσμούς αίματος με τη Δεξιά όπως δικαστές, στρατός, αστυνομία, διπλωμάτες, αλλά και η εγκατάλειψη του προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας.

Στο Μαξίμου ακολουθούν το δόγμα της καμένης γης, δηλαδή της παράδοσης στον Τσίπρα μηδενικού ταμείου και ελλειμματικών προϋπολογισμών, αφού οι παροχές στα ειδικά μισθολόγια θα ξεπεράσουν στην τελική τους φάση τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εκτιμούν, ότι με το μεγάλο αυτό κόλπο θα εγκλωβίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα περιθώρια να ασκήσει κοινωνική πολιτική με ό,τι συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη για τις σχέσεις του με το λαό και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Το επικίνδυνο παιχνίδι που παίζει η κυβέρνηση, έχει γίνει αντιληπτό και στις Βρυξέλλες αλλά κανείς πλέον δεν μπορεί ή δεν θέλει να το σταματήσει. Προφανώς στο σχέδιο για μια κυβέρνηση Τσίπρα η οποία θα βρίσκεται σε ομηρία, βολεύει διάφορα κέντρα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Βέβαια αυτοί που ονειρεύονται ένα διάλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα απογοητευτούν. Εξ άλλου τον ίδιο ακριβώς σχεδιασμό έκαναν και το ΄81 για το ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά το Κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου κυριάρχησε για δεκαετίες στην πολιτική ζωή του τόπου.

Το τυχοδιωκτικό παιχνίδι του Μαξίμου, βρίσκει αντίθετους τόσο τους Καραμανλικούς βουλευτές, όσο και άλλες κεντρογενείς δυνάμεις της Δεξιάς, οι οποίοι πιστεύουν ότι προέχει το συμφέρον του λαού και του έθνους, απέναντι στους επικίνδυνους μικροκομματικούς σχεδιασμούς. Το όργιο παροχολογίας αποκλειστικά σε συστημικές επαγγελματικές ομάδες, την ώρα που ένα εκατομμύριο άνεργοι δεν παίρνουν ούτε ένα ευρώ από τον ΟΑΕΔ και πέντε ακόμα εκατομμύρια κόσμου βρίσκονται στα όρια της φτώχεια, μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνικές εντάσεις και ανάφλεξη. Μια εξέλιξη που θα είχε καταστροφικές συνέπειες για το λαό και για τη χώρα. Οι στοχευμένες παροχές αποκλειστικά στους λεγόμενους πυλώνες του κράτους, υπονομεύουν ανοιχτά την κοινωνική συνοχή, ενώ καταστρέφουν και ό,τι έχει απομείνει απ’ την ιδιωτική οικονομία που θα κληθεί να πληρώσει και νέους φόρους, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες που έχουν δημιουργήσει οι αναδρομικές αυξήσεις στα ειδικά μισθολόγια. Πάντως στο Μαξίμου επιμένουν στον κατήφορο και στη στρατηγική των πρόωρων εκλογών. Το σενάριο για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απ’ την παρούσα Βουλή έχει εγκαταλειφθεί, γιατί δεν βρίσκουν πρόθυμους αποστάτες.

Απέτυχε η επιχείρηση εξαγοράς βουλευτών
Η επιχείρηση εξαγοράς βουλευτών που παραπέμπει στη μαύρη περίοδο του ’65 ναυάγησε οριστικά. Οι παράγοντες που είχαν αναλάβει να βολιδοσκοπήσουν κάποιους απ’ τους ανεξάρτητους βουλευτές που εμφανίζονταν διατεθειμένοι να διαπραγματευτούν την ψήφο τους για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έπεσαν απ’ τα σύννεφα όταν άκουσαν τις απαιτήσεις τους. Σύμφωνα με πληροφορίες ένας από τους βουλευτές πρόβαλε απαίτηση για δέκα εκατομμύρια ευρώ ενώ οργιάζουν οι φήμες για τους όρους που έθεταν και κάποιοι άλλοι ενδιαφερόμενοι. Η επιχείρηση εξαγοράς είχε τεράστιο κόστος και κινδύνευε να τιναχθεί στον αέρα γιατί ακόμα και αν βρίσκονταν τα μαύρα χρήματα που ζητούσαν, ο αριθμός των πρόθυμων μαζί με τους βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν θα ξεπερνούσε τους 172. Μετά απ’ αυτή την εξέλιξη οι λομπίστες που είχαν αναλάβει να οργανώσουν το σχέδιο αποστασίας πάγωσαν κάθε διαπραγμάτευση, τουλάχιστον προς το παρόν.

Ένας επιπλέον λόγος που επιβάλει την προσφυγή σε εκλογές, είναι η τραγική κατάσταση της οικονομίας και η εκτίναξη των κόκκινων δανείων στις τράπεζες. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να υπογράψει νέο μνημόνιο με τους δανειστές, αλλά και με την κατάσταση που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ αλλά και τη Νέα Δημοκρατία, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θεωρείται απίθανο. Οι εξελίξεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο αναγκάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σε ετοιμότητα και γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έκοψε τις καλοκαιρινές διακοπές βουλευτών και στελεχών. Ταυτόχρονα επιταχύνει τα ανοίγματα προς τους ανεξάρτητους βουλευτές και τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει ισχυρή και αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

"Όσο κρατάει το Μουντιάλ έχουμε πάντα δυο ομάδες στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η Ελλάδα"

Απίστευτη ωδή στην Ελληνική ομάδα από Γάλλο αθλητικό συντάκτη, ο οποίος σε άρθρο του γράφει: «Όσο κρατάει το Μουντιάλ έχουμε πάντα δύο ομάδες στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η Ελλάδα». Αν διαβάσεις το κομμάτι αυτό σου σηκώνεται η τρίχα και αποδεικνύεται περίτρανα πως υπάρχουν κάποιοι ξένοι που εξακολουθούν να εκτιμούν τους Ελληνες περισσότερο απ' ό,τι εμείς οι ίδιοι.

Διαβάστε, λοιπό, τι έγραψε ο Thibaud Leplat στο άρθο του στην ιστοσελίδα So Foot:

«Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση παίζεται το ίδιο έργο, οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ανάμεσα στα φαβορί. Ωστόσο είναι από τους λίγους Ευρωπαίους που κατάφεραν να φτάσουν στις τελικές δύο οχτάδες. Τότε λοιπόν γιατί; Γιατί κανείς δεν αγαπά την Ελλάδα;

Τώρα πρέπει να ζητήσουμε από τον αναγνώστη να περιπλανηθεί στη χώρα των ονείρων. Φανταστείτε ότι γνωρίζετε το αλφάβητό τους και τη γλώσσα τους που είναι οικείο το άκουσμά της —έχει τους συριγμούς των πορτογαλικών, τις αιχμηρότητες των γαλλικών, την ακρίβεια των γερμανικών. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σαν να είχατε γεννηθεί σ’ ένα νησάκι της Μεσογείου. Ζείτε απέναντι στη Λιβύη και στην Τουρκία αλλά είσαστε η καρδιά της Ευρώπης, το συγκινησιακό της κέντρο. Έχετε επινοήσει όλα εκείνα τα πράγματα που αφήνουν αδιάφορους τους εμπόρους της παγκοσμιοποίησης αλλά αποτελούν τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινότητας: το θέατρο, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τους αγώνες.

Κάποιοι τα βλέπουν αυτά αφ’ υψηλού όπως βλέπουν αφ’ υψηλού και τη μικρή, φτωχή ομαδούλα σας. Λένε και ξαναλένε ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια, το δικό σας κατόρθωμα στο Euro του 2004, ήταν ένα από τα περίεργα θλιβερά φαινόμενα της ιστορίας κι ότι το κοντέρ πρέπει να ξεκινήσει απ’ το μηδέν. Σίγουρα πήρατε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά, νικήσατε τους καλύτερους, επιδείξατε μια μοναδική και απαράμιλλη ψυχραιμία. Σίγουρα.

Αλλά θα προτιμούσαν να αρχειοθετήσουν αυτό το συμβάν κάτω από μια στοίβα αναμνήσεων ώστε να λησμονηθεί με την πιο συνειδητή μέθοδο αποσιώπησης. Ωστόσο νά που το βράδυ της Τρίτης μας δώσατε ένα μάθημα από κείνα που δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Σ’ αυτό το Μουντιάλ όπου οι αμυντικές πεντάδες είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα θεαματικής ανδραγαθίας είχαμε ξεχάσει ότι ο ενθουσιασμός και η αυταπάρνηση μπορούν να κάνουν θαύματα. Τα ευρωπαϊκά έθνη πάτωσαν το ένα μετά το άλλο. Εκτός από την Ελλάδα. Και η Ελλάδα είμαστε εμείς.

Ο Έλληνας Ζλάταν

«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος θέλει άντρες με καρδιά», έψαλε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους. Και θέλει άντρες με ασυνήθιστα ονόματα. Η ομορφιά αυτής της ομάδας ξεκινάει από την ποιητική του ρόστερ: Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Παναγιώτης Ταχτσίδης, Κώστας Κατσουράνης, Θεοφάνης Γκέκας μας θυμίζουν τους θρυλικούς Άγγελο Χαριστέα, Αντώνη Νικοπολίδη, Θόδωρο Ζαγοράκη, Ζήση Βρύζα. Φοράνε λοιπόν την ίδια άσπρη στολή με το γαλάζιο σταυρό στο στέρνο και ο Γιώργος Καραγκούνης είναι ακόμα εκεί για να κρατάει άσβηστη τη φλόγα των ηρώων του 2004. Δέκα χρόνια πέρασαν κι όμως, όπως τότε μισούσαν τον καταραμένο τον Χαριστέα και το προδοτικό του πρόσωπο, έτσι τώρα σε κανέναν δεν αρέσει ο Γιώργος Σαμαράς, αυτή η διαλυμένη φυσιογνωμία κι αυτό το στιλ να παίρνει την μπάλα με ατσαλοσύνη και να την ξαποστέλνει πάντα με τη χάρη μιας κίνησης όχι πολύ όμορφης, αλλά που ήταν στη δεδομένη στιγμή η μόνη σωστή κίνηση για να αιφνιδιαστεί ο αντίπαλος. Στον Σαμαρά δεν ξέρεις αν πρέπει να επαινέσεις τον μεγάλο τεχνίτη που κατεβάζει μια μπάλα απ’ τον ουρανό ή τον μεγάλο κομπογιαννίτη που έχει για ταλέντο την τύχη και την ευκαιρία.

Μαζί με τους Πίπο Ιντζάγκι, Νταβόρ Σούκερ ή Μίροσλαβ Κλόζε αποτελούν μια μυστική αδελφότητα παικτών που είναι θύματα της μορφής τους, της φυσιογνωμίας τους. Αν είχε λίγη φινέτσα παραπάνω, θα μπορούσες να τον θεωρήσεις τον Έλληνα Ζλάταν ή ένα είδος μελαχρινού γενειοφόρου Έντιν Τζέκο. Έχει όμως πολύ ψηλά κανιά, πολύ φαρδιά πλάτη και λαιμό υπερβολικά άκαμπτο όταν τρέχει ώστε να τολμήσει κανείς να του αποδώσει την παραμικρή κομψότητα. Ο Σαμαράς είναι σταρ στην Celtic και η φανέλα νούμερο 7 στην Εθνική Ελλάδας. Τελεία και παύλα.

Η σωστή ομάδα

Υπάρχουν, όμως, ομάδες και παίκτες που η προσωπική τους δυναμική υπερβαίνει κατά πολύ τις ικανότητές τους στο παιχνίδι και το ταλέντο τους. Ακριβώς τότε, όταν λείπει το μπρίο, όταν υφίστασαι αγόγγυστα τις κόκκινες κάρτες, όταν σκοντάφτεις στα τείχη της άμυνας και στα μαρκαρίσματα από αντιπάλους με φονικά πρόσωπα, τότε ακριβώς βρίσκεις το ποδόσφαιρο που έπαιζες στη γειτονιά σου, πάνω στην άσφαλτο, που δε σταμάταγες παρά μόνο όταν έπεφτε το σκοτάδι, εκείνο το ποδόσφαιρο όπου πρέπει να μείνεις όρθιος κινδυνεύοντας να σε καταπατήσει ο πιο ψηλός ή ο πιο μεγάλος.

Γιατί, λοιπόν, αφού μοιάζουμε τόσο πολύ με τους Έλληνες δεν αγαπάμε καθόλου τους Έλληνες στο ποδόσφαιρο; Ίσως γιατί μέσα στις λευκές τους στολές και σ΄ αυτό τον τρόπο που νικάνε μόνο και μόνο γιατί δε θέλουν να πεθάνουν, σε αυτό το πείσμα να μην υποκύπτουν στη μόδα και να ζουν πάντα σε καθεστώς καθυστέρησης, βλέπουμε τον πιο αληθινό μας εαυτό, εμείς οι σωστοί. Η ελληνική ομάδα δε θα μας παρουσιάσει κάτι άξιο ζωηρού θαυμασμού ή επευφημίας. Και μόνο η παρουσία της εκφράζει για μας ένα είδος απειλής για τις άψογες διοργανώσεις μας. Αν κάποιες στιγμές οι άλλες ομάδες με τη χάρη μιας κίνησης, ενός γκολ ή μιας σφοδρής συγκίνησης μας κερνάνε ψίχουλα του απόλυτου ή σπίθες ιδιοφυΐας, η Ελλάδα από τη μεριά της δίνει πάντα αυτό μονάχα που υπόσχεται: την αδιαλλαξία και τη θυσία. Ποτέ δεν είχε άλλες φιλοδοξίες από μια μάχη δίχως έλεος. Δίχως κανένα έλεος για τους άλλους ούτε για τον εαυτό της.

Ο θυμός του Σαμαρά

Δύο τραυματισμοί στα είκοσι λεπτά, δύο δοκάρια οριζόντια, ένα κάθετο, η ισοφάριση από την Ακτή Ελεφαντοστού μέσα σε δέκα λεπτά από τη λήξη του αγώνα, μέσος όρος ηλικίας πάνω από 30 χρόνια: η Ελλάδα πήγαινε στα ίσα για αποκλεισμό. Επιτέλους, τι ανακούφιση. Όμως στο βάθος όλοι ξέραμε. Αυτό το παιχνίδι ήταν δικό τους, η Ελλάδα θα κέρδιζε. Έπρεπε να φτάσουμε στο τέλος, να ακουστεί το «ο κύβος ερρίφθη»! Ενορατικά είχαμε μαντέψει ότι οι συνθήκες αυτής της αναμέτρησης οδηγούσαν στην εποποιία και στην κάθαρση.

Όπως στις ραψωδίες του Ομήρου οι θεοί συνεδρίαζαν εκτάκτως και ο Δίας απαιτούσε να μείνουν ουδέτεροι αλλά αυτοί τελικά δεν κατάφερναν να συγκρατηθούν και να μη λάβουν μέρος στη μεγαλειώδη σύρραξη ευνοώντας τους εκλεκτούς τους. Οι Έλληνες θα κέρδιζαν στο τέλος, το ξέραμε. Ένας από μηχανής θεός θα τους λυπόταν στο τέλος αυτής της σκληρής δοκιμασίας και θα κατέβαινε στο γήπεδο στο πλευρό τους. Ήταν ο Δίας. Έλαβε τη μορφή ενός σφυρίγματος. Τότε στο 93ο λεπτό ο Γιώργος Σαμαράς πήρε την μπάλα, την απίθωσε στο σημείο του πέναλτι και ακούμπησε τις παλάμες του στους γοφούς πριν εκτοξεύσει τη χαριστική βολή δίχως ίχνος δισταγμού. Ύστερα σχεδίασε με τα δάχτυλά του το σχήμα μιας καρδιάς για να υπενθυμίσει στο κοινό ότι οι άνθρωποι κερδίζουν τις νίκες κι όχι οι θεοί. Όσο κρατάει το Μουντιάλ έχουμε πάντα δυο ομάδες στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η Ελλάδα».

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top