Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

του Γιώργου Δελαστίκ

Σε ανελέητη σύγκρουση αλληλοεξόντωσης των διαφόρων πτερύγων του ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται η προσπάθεια του Βαγγέλη Βενιζέλου να παραμείνει ηγέτης του κόμματος της ελάσσονος συμπολίτευσης. Υπό το άχθος των βαρύτατων προσωπικών ευθυνών του για την καταβαράθρωση της ελληνικής οικονομίας και προσπαθώντας να αποτρέψει το τέλος της πολιτικής του καριέρας τη νύχτα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, ο Ευ. Βενιζέλος επιχειρεί να εξουδετερώσει την απειλή των ενδοΠΑΣΟΚικών φατριών με ένα εξαιρετικά επικίνδυνο όπλο: τη διαχείριση των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ.

Για όποιον έχει έστω και ελάχιστη γνώση του πώς διοικούνται οικονομικά τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, ήταν εξαρχής προφανές ότι η απόφαση του Ευ. Βενιζέλου να αναθέσει στις έξι μεγαλύτερες ελεγκτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα (όλες τους τοπικά παραρτήματα ξένων εταιρειών) να ελέγξουν την οικονομική διαχείριση του ΠΑΣΟΚ κατά τα έτη 2004 - 2010, όταν δηλαδή πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, συνιστούσε ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος.

Καμιά διαχείριση κανενός κόμματος δεν αντέχει σε υποτυπώδη λογιστικό έλεγχο τέτοιου....
επιπέδου! Εστιάζοντας τον έλεγχο αποκλειστικά και μόνο στην περίοδο Παπανδρέου, ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήθελε να κρατάει «οικονομικοπολιτικά ομήρους» όλους τους «γιωργακικούς» του κόμματος και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να πετάξει στην πολιτική αρένα τον Γιώργο Παπανδρέου για να κατασπαραχθεί πολιτικά από τα πλήθη που δικαίως τον μισούν και θα ήθελαν να τον δουν ακόμη και στη φυλακή για το κακό που έκανε στους Έλληνες υπάγοντας τη χώρα σε υποτελές καθεστώς Μνημονίου.

Παράλληλα, με την κίνηση αυτή ο Β. Βενιζέλος στέλνει σαφές μήνυμα και προς τα υπολείμματα των «εκσυγχρονιστών», οι οποίοι έχουν πια απομακρυνθεί εντελώς από κοντά του και κάποιοι δείχνουν να συσπειρώνονται γύρω από το μέχρι τώρα ουσιαστικά ανύπαρκτο κόμμα του Ανδρέα Λοβέρδου. Αν όμως το κόμμα αυτό επιβιώσει μέχρι τις εκλογές, δεν αποκλείεται να πάρει 1% ή 1,5% ή κάποιο ποσοστό αυτής της τάξης μεγέθους, το οποίο όχι μόνο θα αποκοπεί από το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, αλλά και θα μειώσει ακόμη περισσότερο την επιρροή του ΠΑΣΟΚ στον κόσμο.

Μια εκλογική απήχηση που σε καμιά δημοσκόπηση δεν εμφανίζεται ικανή να υπερβεί το μονοψήφιο (!) εκλογικό ποσοστό, με σαφή τον κίνδυνο προσωπικά για τον Βαγγέλη Βενιζέλο να μείνει στην ιστορία ως «ο Ζίγδης του ΠΑΣΟΚ» από το όνομα του αρχηγού της ΕΔΗΚ που ενταφίασε μεταπολιτευτικά τις δυνάμεις της Ένωσης Κέντρου, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πύλες για την απόλυτη κυριαρχία και τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ. Στοχεύοντας τους παπανδρεϊκούς, ο Β. Βενιζέλος στέλνει ένα έμμεσο αλλά σαφέστατο μήνυμα και προς τους τέως «εκσυγχρονιστές», καθώς ανά πάσα στιγμή, όσο είναι ακόμη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να παραγγείλει έλεγχο προγενέστερης εποχής, της περιόδου αρχηγίας Κώστα Σημίτη για τα οικονομικά του κόμματος.

Με δεδομένο όμως ότι η κρατική επιχορήγηση προς τα πολιτικά κόμματα είναι δημόσιο χρήμα, η επισημοποίηση της ύπαρξης λογιστικού πορίσματος ελέγχου που επιβεβαιώνει την τυπική «εξαφάνιση» εκατομμυρίων ευρώ υπό το πρίσμα του ότι δεν δικαιολογούνται με παραστατικά αποδεκτά από τις φορολογικές αρχές, μπορεί να προκαλέσει αυτεπάγγελτη παρέμβαση εισαγγελέα. Σε μια τέτοια περίπτωση η υπόθεση του ταμείου του ΠΑΣΟΚ θα αποκτούσε μια εντελώς δική της δυναμική, μη εξαρτώμενη πλέον από τις προθέσεις του νυν προέδρου του κόμματος. Κάτι τέτοιο θα δυναμίτιζε το πολιτικό σκηνικό.

Δεν αποκλείεται καθόλου ένας τέτοιος έλεγχος να έφερνε στο φως της δημοσιότητας και τις αδιαφανείς ενισχύσεις όλων των πολιτικών κομμάτων από διάφορους επιχειρηματίες, αλλά και τα μαύρα χρήματα που χρησιμοποιούν ενδεχομένως τα κόμματα για την εξαγορά μέσων ενημέρωσης ή ατόμων που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτόν, τις σχέσεις των κομμάτων με επιχειρήσεις «βιτρίνες» που τους εξασφαλίζουν χρήματα για κομματικές δραστηριότητες και μύρια όσα. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο εν ισχύι τρόπος οικονομικής διοίκησης των κομμάτων αφήνει τεράστια περιθώρια, θεωρητικά μιλώντας, για καταχρήσεις και απάτες κάθε είδους, ακόμη και για τον προσωπικό πλουτισμό κομματικών στελεχών και υπαλλήλων που δεν έχουν ηθικές αναστολές. Προφανώς και δεν τελούμε εν επιγνώσει τέτοιων δραστηριοτήτων στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και δεν θα μας εξέπληττε καθόλου αν η δικαιοσύνη ανακάλυπτε ότι όντως διεπράχθησαν αδικήματα αυτού του είδους.

από το "EΘΝΟΣ"

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ



Διαβάστε το ολόκληρο...

Γράφει ο Χάρρυ Κλύνν

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» η δομή διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων αναμένεται να μειωθεί κατά 40-45%, ενώ η δομή δυνάμεων θα περιοριστεί κατά 20-25%.

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να κλείσουν περίπου 45-50 στρατόπεδα… ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΟΥΝ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ… ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΟΙΒΑΖΟΝΤΑΙ ΟΣΟΙ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!
Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια… Στο έλεος των Τούρκων νεοοθωμανών από τη μια και στα νύχια των νεοναζί της Μέρκελ και των αιμοσταγών τοκογλύφων του καταρρέοντος καπιταλισμού από την άλλη!

http://harryklynn.blogspot.gr/

Διαβάστε το ολόκληρο...

Tου Στάθη Διομήδη από freepen

Η κυβέρνηση, για ακόμη μία φορά, φέρνει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος προς ψήφιση, ένα κατάπτυστο πολυνομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο που στόχο έχει την εξαθλίωση και την τρομοκρατία του Ελληνικού Λαού. Έχοντας αναγάγει το Ελληνικό κοινοβούλιο σε χωματερή αισχρών νομοθετημάτων, καταστρατηγώντας κάθε Συνταγματικό διαδικασία, ο Σαμαράς και το κονκλάβιο του επιβάλλουν με εκβιαστικές τακτικές τον αυταρχισμό και την τρομοκράτηση των Ελλήνων.
Αναφέρω μόνο μία από τις διατάξεις του κατάπτυστου εκτρώματος-νομοθετήματος των Σαμαροστουρνάρων που αποδεικνύει τη φασίζουσα πολιτική που ακολουθεί η... κυβέρνηση Σαμαρά και το υπηρετικό προσωπικό που τον στηρίζει: «το δημόσιο, ακόμη και αν έχει χορηγήσει ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης στην οποία ο οφειλέτης είναι συνεπής, μπορεί να λάβει μέτρα αναγκαστικής είσπραξης εφόσον η οφειλή δεν είναι εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, μπορεί να εγγράφει υποθήκες σε περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και να προχωρά σε κατασχέσεις!, και να μην χορηγεί αποδεικτικό ενημερότητας».

Μόνο και μόνο η πιο πάνω διάταξη του νομοσχεδίου δείχνει με τον χειρότερο τρόπο πια είναι η πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά. Ο τρόπος που πολιτεύεται η κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Βασικές της αρχές είναι: εκβιασμοί και κρατική τρομοκρατία, σκληρός αυταρχισμός και το χειρότερο όλων: οικονομική τρομοκρατία.

- Σκληρός αυταρχισμός όπως π.χ. στις Σκουριές που κάνουν επίδειξη ισχύος οι δυνάμεις καταστολής του σερίφη Δένδια, και θυμίζουν εποχές χούντας κάνοντας νυχτερινές επιθέσεις σε σπίτια φιλήσυχων κατοίκων μόνο και μόνο για να δείξουν οι κυβερνώντες την απόλυτη υποταγή τους στη διαπλοκή και ταυτόχρονα να τρομοκρατήσουν όποιον διεκδικεί τα αυτονόητα Δημοκρατικά του δικαιώματα.

- Εκβιασμοί και τρομοκρατία με αφορμή την απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο τομέα. Με διαδικασίες που θα ζήλευε και η χούντα του Πινοσέτ, ο Σαμαράς απολύει χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων με βασικό κριτήριο την υποβολή της απόλυτης υποταγής του εργαζομένου στο αρμόδιο υπουργικό γραφείο. Όποιος γονατίσει στο υπουργικό γραφείο παραμένει, όποιος δε σκύψει απολύεται… Είναι το μοναδικό κριτήριο.

Ενώ ταυτόχρονα όποιοι θα προσλαμβάνονται, θα περνούν από συνέντευξη και εκθεσούλα ιδεών. Ή δηλαδή γονυκλισίες στο εκάστοτε υπουργικό γραφείο ή δεν προσλαμβάνονται ποτέ. Μόνο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων δεν έχει θεσπίσει ο Σαμαράς, ο άρχων του νεοσκοταδισμού στην Ελλάδα.

- Oικονομική τρομοκρατία όχι μόνο για την φασιστική διάταξη του πολυνομοσχεδίου που αναφέρω στην αρχή, που θα γίνεται πράξη «διότι δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις» για όλους όσους αντιστέκονται στην κυβέρνηση και δεν έχουν υποβάλλει τα σέβη τους, αλλά και με δεκάδες άλλες διατάξεις και νομολογίες του Στουρνάρα (ανθρώπου και πουλέν των Σημίτη και Παπαντωνίου για να μην ξεχνιόμαστε). Το κριτήριο της επιλογής είναι απλό και συγκεκριμένο: ή κάνεις ότι διατάσσει η κυβέρνηση ή σου κατάσχουμε τη όποια περιουσία έχεις. Γιατί τα αυταρχικά καθεστώτα δεν έχουν αδιέξοδα…

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Γερμανική επεκτατική πολιτική έχει βρει στην Ελληνική τρικομματική κυβέρνηση τους πιο σκληρούς εκφραστές της. Οι Έλληνες πολίτες έχουν γίνει τα πειραματόζωα των γερμανικών οικονομικών κρεματορίων ενώ Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης παίζουν με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο των γκάουλαϊτερς.

Είναι πλέον βέβαιον ότι ο Αντώνης Σαμαράς αναβιώσει το σκληρότερο κράτος της δεξιάς που γνώρισε η χώρα τον τελευταίο αιώνα. Αυταρχισμός, εκβιασμοί, τρομοκρατία, κλείσιμο του ματιού στο παρακράτος, και απόλυτος εκφοβισμός του λαού είναι το όραμα του Σαμαρά και των ακολούθων του, Βενιζέλου και Κουβέλη. Ο Λαός με Δημοκρατικές αλλά ειρηνικές διαδικασίες πρέπει να αντισταθεί στη νεοφασιστική λαίλαπα που επιβάλλει ο σχιζοφρενικός νεοφιλελευθερισμός της κυβέρνησης.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Στην εκπνοή του Απρίλη με το φρεσκοψηφισμένο πολυνομοσχέδιο και τις διατάξεις-νόμους-απειλές σαν την δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μου αποφάσισα ΕΓΩ για μένα τα εξής μοναδικά καταπληκτικά ΔΙΚΑ μου βήματα, ενάντια σε όλους αυτούς που πο το 2009 προσπαθούν να με στείλουν στον άλλο κόσμο.

Αποφάσισα να αποχαιρετίσω τον Απρίλη τραγουδώντας στεντόρεια το "Απρίλη μου καλέ" και ταυτόχρονα να υποδεχτώ το Μάη τον μυρωδάτο, αντέχοντας την βλακεία τους, την προδοσία τους την ανευθυνότητα τους, χωρίς να βγω στους δρόμους.Δεν θα φάω άλλα χημικά, αλλά δεν θα ανεχτώ και κανέναν χωροφυλακίσκο να με τρομοκρατεί. Τα.... δικά μας παιδιά διάλεξαν μεριά και δυστυχώς είμαστε απέναντι.

Οχι θα τους περιμένω εδώ, στο σπίτι μου και...
γαία πυρί μυχθήτω! Θα τους περιμένω στη γειτονιά μου, στους δρόμους που μεγάλωσα και ξέρω, με τους δικούς μου γύρω μου έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τα κτήνη.

Δεν υπακούω σε κανένα νόμο που ψηφίστηκε από προδότες, πουλημένους ανθέλληνες πολιτικάντηδες, που μόνο μέλημα τους είναι να με παραδώσουν στους σύγχρονους δουλεμπόρους των Βρυξελλών
.
Νόμος τελικά είναι το δίκιο των τραπεζών, των δανειστών, των εγκάθετων. ΕΓΩ δεν έφαγα, δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα δεν επιβάρυνα τον κρατικό προϋπολογισμό ούτε για φάρμακα.
Πλήρωνα τα πάντα, φόρους, νοσοκομεία, σχολείο, πανεπιστήμιο, φώτα, νερά τους μισθούς των καρεκλοκένταυρων αλλά ήμουν αόρατος για όλους αυτούς που κυνηγούν τη ζωή μου!
Κάθε επαφή με το δημόσιο τελείωνε με ένα αί σιχτίρ χαρτογιακάδες και πάντα πλήρωνα.Χαρτόσημα, σπατόσημα, τέλη, διόδια, παπαδόσημα παράβολα, φόρο.
Γιατί χρωστάω ρε;
Δεν χρωστάω σε κανέναν, ίσως λίγο της Μιχαλούς αλλά αυτή είναι καλή κυρία δεν τα θέλει πίσω.

Ετσι λοιπόν αποφάσισα για ΜΕΝΑ πως είναι η ώρα να τους περιμένω. Τα 490 ευρώ με τα οποία κοστολόγησαν τη ζωή μου τους τα χαρίζω, σκλάβος στη χώρα μου δεν γίνομαι.
Επαίτης των αφεντάδων για μισή ζωή δεν θέλω να είμαι .
ΘΕΛΩ τη ζωή μου πίσω και την διεκδικώ, αλίμονο πια σε αυτόν που θα βρεθεί στη ρότα μου, αλίμονο σε αυτόν που θα προσπαθήσει να εφαρμόσει το δίκιο των αφεντάδων.
Δεν είμαστε δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, δεν περιμένουμε σωτήρες, θα ζήσουμε για ΜΑΣ χωρίς εσας και επειδή πάντα πληρώνουμε θα πληρώσουμε το τελευταίο τίμημα αλλά για ΜΑΣ.

http://logiakaiskepseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3002.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καθώς κλείνουν τρία χρόνια από το Μνημόνιο, οι επετειακές ανασκοπήσεις δίνουν και παίρνουν, όπως είναι φυσικό. Τρία χρόνια μετά, ίσως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αντί να προβούμε σε μια ακόμα επισκόπηση του «κακού που μας βρήκε», να δούμε ξανά αυτά τα τρία χρόνια, μέσα από τα μάτια του μέσου Γερμανού.

Διαβάζοντας τα ευρήματα του πρόσφατου Ευρωβαρόμετρου, παρατηρούμε μια θεαματική άνοδο του ποσοστού των Γερμανών πολιτών που δεν εμπιστεύονται τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ούτε και τους χειρισμούς της κυβέρνησής τους ως προς την ευρωπαϊκή κρίση. (Εκεί που το 2007 μόνον το 36% δήλωνε έλλειψη εμπιστοσύνης στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Γερμανίας, πέρσι, το 2012, το ποσοστό αυτό μετετράπη σε πλειοψηφία της τάξης του 59%.) Σε συνδυασμό με τη δημιουργία του νέου ευρω-σκεπτικιστικού κόμματος (Εναλλακτική για τη Γερμανία), καθώς και της όλο και πιο έντονης καμπάνιας από το Ifo του κ. Sinn και την Bundesbank του κ. Weidemann εναντίον της διάσωσης της Ευρωζώνης μέσα από μια πραγματική τραπεζική ενοποίηση, είναι πασιφανές ότι απομακρύνεται επικίνδυνα η προοπτική της απαραίτητης πολιτικής και οικονομικής συνεννόησης μεταξύ της γερμανικής ηγεσίας και της υπόλοιπης (ελλειμματικής) Ευρώπης.

Μερικές μέρες μετά την υπογραφή του Μνημονίου 1, τον Μάιο του 2010, σε άρθρο εδώ στο protagon με τίτλο «Ο Θυμός της Γερμανίας», είχα χαρακτηρίσει τη δανειακή εκείνη συμφωνία «τιμωρητική» απέναντι στην Ελλάδα. Και αναρωτιόμουνα: «Μας αξίζει μια τέτοια τιμωρία; Μπορεί. Τουλάχιστον ο μέσος Γερμανός έτσι νομίζει. Δεν είναι όμως αυτό το ζήτημα. Το ερώτημα τίθεται αλλιώς: Αξίζει στον μέσο Γερμανό το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκδικητικής τιμωρίας; Νομίζω πως όχι. Έχει εργασθεί πολύ σκληρά ο μέσος Γερμανός για να του πρέπει μια Κρίση σαν αυτή που θα έρθει αν η κυβέρνησή του επιμείνει να μας επιβάλει τις Νέες Βερσαλλίες».

Τρία χρόνια μετά είναι πλέον γενικώς αποδεκτό, ακόμα και για τους ιθύνοντες του ΔΝΤ, ακόμα και για τον κ. Τόμπσεν, ότι η δανειακή συμφωνία του Μαίου του 2008, και οι όροι που την ακολούθησαν, όντως εμπίπτει σε αυτό που ένας φίλος οικονομολόγος εδώ στην Αμερική ονομάζει Βιβλική Διαχείριση Κρίσης (Biblical Crisis Management) – δηλαδή μια αυστηρή, τιμωρητική πολιτική που, εν τέλει, αποτυγχάνει (σύμφωνα με τα δικά της τα κριτήρια) να σταθεροποιήσει την κοινωνική οικονομία των οποίων τους πολίτες τιμωρεί παραδειγματικά. Αυτό που δεν είναι πασιφανές, αλλά που νομίζω ότι ισχύει, είναι ότι, πράγματι, ο μέσος Γερμανός είδε τη ζωή του να χειροτερεύει λόγω των «τιμωρητικών» Νέων Βερσαλλιών που πρωτο-επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και που, κατόπιν, επεκτάθησαν σε μεγάλο τμήμα της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Βερολίνου, ο μέσος Γερμανός βρέθηκε στο μάτι μιας συστηματικής οικονομικής επιδείνωσης. Μπορεί η ανεργία στη Γερμανία να κρατιέται, προς το παρόν, χαμηλά, αλλά το ποσοστό των εργαζόμενων-πτωχών (δηλαδή εργαζόμενων που βρίσκονται κάτω από το επίσημο γερμανικό όριο της φτώχειας – που δίδεται ως το 60% του μεσαίου εισοδήματος) αυξήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια κατά 82%! Έτσι, οι σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί είτε βιώνουν πρωτοφανή οικονομική στενότητα είτε βλέπουν συναδέλφους τους, φίλους τους, να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα χωρίς κρατικά επιδόματα. Παράλληλα, βλέπουν τις υπηρεσίες υγείας τους να πλήττονται από μεγάλες δόσεις κρατικής λιτότητας (καθώς η κυβέρνηση πασχίζει, στο πλαίσιο της αυτο-επιβολής αυστηρών δημοσιονομικών στόχων), και τα δημόσια σχολεία τους να υστερούν, την ώρα που ακούν από την τηλεόραση και διαβάζουν στην Bild για δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πηγαίνουν ως δάνεια στις χώρες και στις τράπεζες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Φυσικό είναι, υπό αυτές τις συνθήκες, ο μέσος Γερμανός να μη θέλει να ακούσει για χαλάρωση της αυστηρής αντιμετώπισης εκείνων τους οποίους θεωρεί υπεύθυνους για τα δεινά του – τους Έλληνες, τους Πορτογάλους, τους Ιταλούς. Κι όποιος Γερμανός πολιτικός ή οικονομολόγος καταφερθεί εναντίον αυτών των Νέων Βερσαλλιών, χάνει αμέσως την εμπιστοσύνη του γερμανικού κοινού.

Κάπως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το SPD, δεν τολμά να δηλώσει (παρά μόνο κεκλεισμένων των θυρών) ότι συμφωνεί με όσους εξ ημών επιχειρηματολογούν υπέρ ευρωομολόγων, υπέρ μιας πραγματικής τραπεζικής ενοποίησης, υπέρ ενός ευρωζωνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Κόμματα και πολίτες εγκλωβίζονται σε μια ισορροπία κατεστημένων στρεβλών απόψεων που αποκλείουν την οποιαδήποτε συζήτηση για γενναία βήματα προς ορθολογικές λύσεις σε επίπεδο Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή, οι γερμανικές τράπεζες κάνουν πάρτυ λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης (βλέποντας τα κεφάλαια των αποταμιευτών της Περιφέρειας να ρέουν προς αυτές) ενώ το γερμανικό κράτος ποτέ του δεν μπορούσε να δανείζεται με χαμηλότερα επιτόκια.

Κάπως ετσι, το default της γερμανικής κοινής γνώμης δεν είναι άλλο από την εμμονή στη γενικευμένη λιτότητα και στην κάθετη άρνηση οποιασδήποτε δημιουργίας μηχανισμού ανακύκλωσης των γερμανικών πλεονασμάτων που είναι απαραίτητος τόσο για τη διατήρηση και αναπαραγωγή τους, όσο και για τη διάχυσή τους σε πλατύτερα στρώματα της (χειμαζόμενης) γερμανικής κοινωνίας. Το χειρότερο είναι ότι όσο περισσότερους Γερμανούς εγκλωβίζει η
ισορροπία αυτή στη (σχετική) φτώχεια, τόσο περισσότερο ενισχύεται, καθιστώντας ακόμα πιο δυσχερή την απόδραση του γερμανικού λαού από τη λογική των Νέων Βερσαλλιών που καταστρέφουν την Ευρωπαϊκή Περιφέρεια, πλήττοντας ταυτόχρονα τον μέσο Γερμανό εργαζόμενο.

Αν αναφέρομαι ξανά και ξανά στη Συνθήκη των Βερσαλλιών (κάτι που έκανα για πρώτη φορά το 2010), το κάνω (α) επειδή ο παραλληλισμός με τα δικά μας ευρωζωνικά Μνημόνια είναι πολύ χρήσιμος και διαφωτιστικός, και (β) επειδή ο μέσος Γερμανός θα έπρεπε να μπορεί να καταλάβει το παράδοξο που ελλοχεύει σε μια τέτοιου είδους και φύσης Συνθήκη. Σημασία δεν είχε, τότε, μετά το πέρας του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, αν οι Γερμανοί άξιζαν να τιμωρηθούν συλλογικά για τον πόλεμο. Σημασία είχε, όπως προειδοποίησε ο Keynes τους Βρετανούς και τους Γάλλους νικητές, ότι η «τιμωρητική» Συνθήκη των Βερσαλλιών τελικά θα αποδεικνυόταν μπούμερανγκ για εκείνους (αγγλογάλλους) που την επέβαλαν με σκοπό την τιμωρία των Γερμανών. Όπως έγραφα σε εκείνο το άρθρο πριν από τρία χρόνια: «Από τη μία, οι Επανορθώσεις ποτέ δεν βοήθησαν τους νικητές αρκετά ενώ, από την άλλη, είχαν εφιαλτικά αποτελέσματα στη Γερμανία, την οικονομική ζωή της οποίας αφαίμαξαν τόσο που ο Χίτλερ βρήκε εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο να σπείρει τα δηλητηριασμένα κηρύγματά του. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Το γεγονός ότι μια μεγάλη βιομηχανική χώρα αναγκάστηκε να εισάγει όλο και λιγότερα αγαθά από τη Γαλλία και τη Βρετανία, αποσταθεροποίησε τη βιομηχανία των δύο Ευρωπαίων νικητών. Την αποσταθεροποίησε τόσο που όταν "χτύπησε" το 1929, το χτύπημα ήταν ακόμα πιο επώδυνο».

Κάτι αντίστοιχο ισχύει σήμερα στη Γερμανία και εξηγεί τους λόγους που ο μέσος Γερμανός υποφέρει πολύ περισσότερο τα τρία τελευταία χρόνια, ως αποτέλεσμα της επιβολής των Μνημονίων στην Περιφέρεια, από όσο του «άξιζε» να υποφέρει – από όσο «χρειαζόταν» να υποφέρει. Για να πάρουμε μια ιδέα του πόσο βασίζεται η γερμανική βιομηχανία, από την οποία εξαρτάται η διαβίωση του μέσου Γερμανού εργαζόμενου, το 2012, η Γερμανία παρουσίασε εμπορικό έλλειμμα €27 δισ. με χώρες από τις οποίες εισάγει ενέργεια – Ρωσία, Λιβύη και Νορβηγία. Παράλληλα, είχε έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο της τάξης των €4,7 δισ. και €11,7 δισ., αντίστοιχα, με την Ιαπωνία και την Κίνα. Συνολικά, το γερμανικό εμπορικό έλλειμμα απέναντι στις υπόλοιπες πλεονασματικές (εξαγωγικές) χώρες (εκτός ΕΕ) έφτασε, για το 2012, τα €43,4 δισ. Και πώς κάλυψε αυτό το εμπορικό έλλειμμα; Το κάλυψε μέσω ενός γιγαντιαίου εμπορικού πλεονάσματος της τάξης των €54.6 δισ. που είχε με τις... ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Κύπρο και Ιρλανδία). Με άλλα λόγια, οι καθαρές εξαγωγές της Γερμανίας, σε χώρες που η επικρατούσα στη Γερμανία «ισορροπία απόψεων» θεωρεί ότι πρέπει να μείνουν στον Προκρούστη των Νέων Βερσαλλιών, μειώνοντας την αγοραστική τους δύναμη, ήταν εκείνες που κάλυψαν (με τις αγορές τους γερμανικών εξαγωγών) ολόκληρο το εμπορικό έλλειμμα της Γερμανίας προς την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Νορβηγία, τη Ρωσία και τη Λιβύη, αφήνοντας μάλιστα ένα υπόλοιπο €11,2 δισ. το οποίο βοήθησε τη Γερμανία να καλύψει μεγάλο μέρος των μεταβιβάσεων των γερμανικών βιομηχανικών θηρίων (π.χ. τη VW-Audi) προς τις θυγατρικές και τους προμηθευτές τους στην Τσεχία-Σλοβακία (€3,4 δισ.) και την Ολλανδία (€15 δισ.).

Το 2013, τι θα απογίνει αυτός ο ισολογισμός; Δεδομένου ότι οι Νέες Βερσαλλίες επιφέρουν μείωση της αγοραστικής δύναμης των ελλειμματικών χωρών, σε βαθμό που κόβει την ανάσα, από πού θα βρει η γερμανική βιομηχανία τη ζήτηση που απαιτεί ώστε να κρατηθεί πλεονασματική (για να μη χρειαστεί να προβεί σε απολύσεις); Από την Κίνα; Ήδη έχουμε εμφανή στοιχεία που δείχνουν μεγάλη πτώση των γερμανικών εξαγωγών στην Κίνα για το 2013. Από την Ιαπωνία; Αδύνατον, δεδομένης της επιθετικά επεκτατικής νομισματικής πολιτικής της Κεντρικής Τράπεζας του Τόκυο η οποία ρίχνει το γιεν. Από την Αμερική; Και πάλι η απάντηση μοιάζει αρνητική καθώς το δολάριο τείνει προς τα κάτω ως αποτέλεσμα της χαλαρής πολιτικής της Fed σε αντιδιαστολή με τη συστηματικά σκληρή πολιτική της ΕΚΤ.

Το μόνο λογικό συμπέρασμα είναι ότι η τιμωρητική πολιτική εναντίον των ελλειμματικών Ευρωπαίων, που πρωτο-εφαρμόστηκε πριν τρία χρόνια στην Ελλάδα και επεκτείνεται στην Ευρωζώνη μέρα με τη μέρα (παρά τα λόγια του αέρα του κ. Μπαρόζο), η πολιτική που ονομάζω -τρία χρόνια τώρα- «Νέες Βερσαλλίες», θα πλήξουν κι άλλο, πολύ χειρότερα, τον μέσο, σκληρά εργαζόμενο Γερμανό – στον οποίο εξαρχής άξιζε καλύτερη τύχη. Κι όσο η νέα δυστυχία των νεόπτωχων Γερμανών γίνεται πιο εμφανής στη Γερμανία και τροφοδοτεί όλο και πιο πολύ την έφεση προς ακόμα αυστηρότερη τιμωρητική πολιτική απέναντι στους ελλειμματικούς λαούς, τόσο πιο μικρά θα είναι τα περιθώρια για μια ορθολογική λύση της Κρίσης του Ευρώ. Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να έχει αίσιο τέλος για την Ευρώπη – Βόρεια ή Νότια, ελλειμματική ή πλεονασματική.
Protagon


Διαβάστε το ολόκληρο...

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η προσπάθεια της τρόικας να αποδυναμώσει τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις. Η αρχή διάλυσης του Στρατεύματος έγινε με τη μείωση στους μισθούς των στελεχών, εν ενεργεία και αποστράτων, μέχρι και 50% από το 2009 μέχρι και σήμερα. Δεν έφτανε αυτό, όμως, στα «γεράκια» της Μέρκελ και του Σόιμπλε!

Ετσι απαίτησαν -και η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας αποδέχτηκαν- να μειωθούν και οι επιχειρησιακές δομές των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως ανακοίνωσε την περασμένη Πέμπτη ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η κίνηση.

Ειδικότερα, σε κατάσταση νευρικής κρίσης βρίσκονται οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας. Οι σαρωτικές περικοπές τα δυόμισι τελευταία χρόνια στους μισθούς των στελεχών, καθώς και στις λειτουργικές δαπάνες του Στρατεύματος, που και στις δύο περιπτώσεις αγγίζει το 50%, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που απειλεί να τινάξει στον αέρα, πέρα από το ηθικό, και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η εξέλιξη αυτή, απόρροια των απαιτήσεων της τρόικας και των μνημονιακών πολιτικών που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, νομοτελειακά οδηγεί τις Ενοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας σε επιχειρησιακή «ύφεση» και ανασχεδιασμό της στρατηγικής τους στη βάση των νέων οικονομικών δεδομένων.
Την ίδια στιγμή, τραγική είναι πλέον και η οικονομική κατάσταση των στελεχών του Στρατεύματος και φυσικά και των αποστράτων. Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων σε όλη την επικράτεια, ειδικά εκείνα με οικογένεια και παιδιά, αντιμετωπίζουν καθημερινά το ενδεχόμενο της... πτώχευσης.

Ενδεικτικό της κατάστασης που αντιμετωπίζει το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων είναι οι καθημερινές, σχεδόν, αναφορές που φτάνουν στα ανώτερα κλιμάκια αλλά και στα επιτελικά γραφεία των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων, στις οποίες καταγράφονται φωνές αγωνίας των στελεχών και για την επιβίωσή τους.
Περισσότεροι από 9.000 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί έχουν αιτηθεί αποστρατεία ή έχουν αποστρατευτεί την τριετία της βαθιάς κρίσης στη χώρα, ενώ μέχρι και το 2014 αναμένεται να συνεχιστεί η φυγή των στρατιωτικών προκειμένου να προλάβουν τα 40 χρόνια υπηρεσίας για τη συνταξιοδότηση. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κατά 55% μείωση των εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές, συνιστά μία άκρως ανησυχητική κατάσταση για την επιχειρησιακή λειτουργία του Στρατεύματος, που έχει ιδιαιτέρως πληγεί από τα μέτρα και επιβάλλει η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας να αναλάβουν σε άμεσο χρόνο πρωτοβουλίες για την ανάσχεση αυτής της δυσχερούς και επικίνδυνης πορείας σε βάρος της άμυνας και της ασφάλειας της χώρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνο που τρομάζει ιδιαίτερα τους αποστράτους αλλά και τους εν ενεργεία αξιωματικούς είναι οι νέες μειώσεις που έρχονται εντός του 2014. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο 2013-2016 συνεχίζει να υπάρχει για το 2014 η μείωση δαπανών λόγω νέου μισθολογίου για ενστόλους ύψους 88.200.000 ευρώ και η αντίστοιχη μείωση συντάξεων ενστόλων λόγω νέου μισθολογίου ύψους 161.800.000 ευρώ.


Οι ανατροπές

Οι απαιτήσεις της τρόικας, όμως, δεν σταμάτησαν στις περικοπές μισθών και συντάξεων. Ζήτησαν από την κυβέρνηση και την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία περιορισμό στις δομές του Στρατεύματος, άρα και στις επιχειρησιακές δυνατότητές του, και εκείνοι φυσικά τις αποδέχτηκαν! Στο πλαίσιο των σαρωτικών αλλαγών στις Ενοπλες Δυνάμεις, υπό τη δαμόκλεια σπάθη της τρόικας, η οποία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για τη συρρίκνωση του Στρατεύματος, προχωρεί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Λουκέτα σε στρατόπεδα, κατάργηση δύο Σωμάτων Στρατού, μείωση κατά 40%-45% στη δομή της διοίκησης, άρα και σε προσωπικό σε βάθος χρόνου, καθώς και μείωση έως 25% στις θέσεις των ανώτατων αξιωματικών, είναι τα βασικά στοιχεία της νέας δομής των Ενόπλων Δυνάμεων που παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος στην αρμόδια επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής.

Η προτεινόμενη νέα δομή δυνάμεων που με τυμπανοκρουσίες ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας είναι ακριβές αντίγραφο σε ποσοστό 90% της μελέτης του ιδρύματος ΙΣΤΑΜΕ (του ιδρύματος του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική και άμυνα) σε συνεργασία με το περιβόητο ΕΛΙΑΜΕΠ!

Σε όλα, δε, τα βασικά σημεία της, όπως αυτό που προβλέπει την κατάργηση του Β' Σώματος Στρατού (η οποία συγκεντρώνει τα πυρά των πάντων) είναι ακριβώς η ίδια. Η μελέτη είχε παρουσιαστεί στον υπηρεσιακό υπουργό Εθνικής Αμυνας και πρώην αρχηγό ΓΕΣ Φραγκούλη Φράγκο επανειλημμένα και είχε επιστραφεί με τον χαρακτηρισμό «απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη», όπως αναφέρει το σάιτ defencenet.gr.

Σύμφωνα με έμπειρους αξιωματικούς, η κατάργηση του Β' Σώματος Στρατού που ήλεγχε τις επίλεκτες δυνάμεις που ήταν ενταγμένες στη 13η ΔΕΕ διασκορπίζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα τον πλέον μάχιμο και επιχειρησιακό σχηματισμό που απαρτίζεται από τις εξής μονάδες: 1η Ταξιαρχία Καταδρομών - Αλεξιπτωτιστών (1η ΤΑΞ ΚΔ-ΑΛ, Ρεντίνα), 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία «Πόντος» (71η Α/Μ ΤΑΞ ΠΖ, Νέα Σάντα Κιλκίς) και 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών «Μοράβας» (32η ΤΑΞ ΠΝ, Βόλος).

Δηλαδή, για χάρη των απαιτήσεων της τρόικας καταργείται η «καρδιά» του Ελληνικού Στρατού και η ικανότητα να υπάρξει συντονισμένη απάντηση σε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις, ενώ σε καιρό ειρήνης καταργείται ο κεντρικός σχηματισμός επιμελητείας των παραπάνω επίλεκτων δυνάμεων. Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ διατηρεί μόνο τις ειδικές δυνάμεις της Δύναμης «Δ» (ΕΤΑ, Ζ' ΜΑΚ, ΔΥΚ, 31 ΜΕΕ) που αριθμούν λιγότερους από 1.000 άνδρες. Πρακτικά αποκλείουν τη πιθανότητα ταχύτατης κλιμάκωσης σε επίπεδο μείζονος εμπλοκής μιας σύγκρουσης. Δημιουργείται μια Δομή Δυνάμεων που καταργεί διοικητικά το μεσαίο επίπεδο εμπλοκής των επιλέκτων δυνάμεων και δημιουργείται ένα χάσμα μεταξύ ειδικών δυνάμεων και των συμβατικών (Πεζικό, Πυροβολικό, Τεθωρακισμένα κ.λπ.).

Το γεγονός ότι η μελέτη των ΙΣΤΑΜΕ - ΕΛΙΑΜΕΠ προέβλεπε τη διοικητική κατάργηση -
με ό,τι αυτό συνεπάγεται- του πλέον ισχυρού σχηματισμού του Ελληνικού Στρατού και εν τέλει αυτό θα ισχύσει, μόνο ανησυχία προκαλεί.

Τι αλλάζει και στα τρία Οπλα με τη νέα δομή που προωθείται

Στον Στρατό Ξηράς καταργούνται τα Στρατηγεία των Α’ και Β’ Σωμάτων Στρατού. Στις έδρες των δύο Σωμάτων εξακολουθούν να παραμένουν άλλες μονάδες.

Οι δυνάμεις που διατίθενται στην 1η Στρατιά κατηγοριοποιούνται κατά είδος τακτικής αποστολής σε: Δυνάμεις Αμυνας, Δυνάμεις Αντίδρασης και Δυνάμεις Ασφαλείας.

Διαλύεται η Διοίκηση Στρατιωτικών Εργοστασίων, η οποία ενσωματώνεται στο Στρατηγείο της ΑΣΔΥΣ ως ειδικό Επιτελείο.

Καταργείται το Διακλαδικό Επιχειρησιακό Στρατηγείο Αμεσης Αντίδρασης.

Συγκροτείται η Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων.

Η 70 ΣΔΥ που έχει έδρα την Αθήνα καταργείται και στην έδρα της παραμένει η Σχολή Πυροβολικού.

Η Μεραρχία Υποστήριξης ΜΕΡΥΠ που έχει έδρα τη Λαμία μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη και στην έδρα της παραμένει το Κέντρο Εκπαίδευσης Υλικού Πολέμου, καθώς και Μονάδες Διοικητικής Μέριμνας.

Η 10η Ταξιαρχία Πεζικού, η οποία έχει έδρα τις Σέρρες, μεταπίπτει σε Σύνταγμα με την ίδια έδρα.

Η 97η ΣΔΥ, που έχει έδρα τη Χαλκίδα, καταργείται και στην έδρα της παραμένει η Σχολή Πεζικού.

Η 2η Ταξιαρχία Υποστήριξης, η οποία έχει έδρα την Κοζάνη, καταργείται και στην έδρα της μεταφέρεται η 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία.

Πολεμικό Ναυτικό: Στο Πολεμικό Ναυτικό οι όποιες καταργήσεις και μετασχηματισμοί πραγματοποιούνται μέσα στους ίδιους κτιριακούς σχηματισμούς - συγκροτήματα στον Ναύσταθμο και στο Κ/Ε Κανελλόπουλος.

Μεταξύ των άλλων:

Καταργείται η Μοίρα Υποστήριξης της Διοίκησης Φρεγατών. Τα υπαγόμενα σε αυτή πλοία ενσωματώνονται στις δύο Μοίρες Φρεγατών που διατηρούνται.

Καταργείται η μία εκ των τριών της Διοίκησης Ταχέων Σκαφών.

Καταργείται η 353η Μοίρα Ναυτικής Συνεργασίας και εντάσσεται ως Μοίρα Αεροσκαφών Ναυτικού στη Διοίκηση Αεροπορίας Ναυτικού.

Γενικότερα καταργούνται ή συμπτύσσονται Διοικητικές Δομές του Ναυτικού για περισσότερη ευελιξία και για να ενισχυθούν μάχιμες μονάδες.

Πολεμική Αεροπορία: Οι όποιοι ανασχηματισμοί και οι όποιες αναδιατάξεις και αλλαγές Διοικητικών Δομών πραγματοποιούνται μέσα στους υπάρχοντες σχηματισμούς, δηλαδή στο ΑΤΑ (Λάρισα), στη ΔΑΥ (Ελευσίνα) και στη ΔΑΕ (Τατόι).


Χωρίς επαρκή επάνδρωση και με μηδενικούς εξοπλισμούς η άμυνα της χώρας

Τα αρνητικά αποτελέσματα στην ετοιμότητα και στη διαθεσιμότητα επιδεινώνονται από το χρόνιο πρόβλημα μειωμένης επάνδρωσης που αντιμετωπίζουν αρκετές μονάδες και μάλιστα κρίσιμες, με επάνδρωση που μπορεί να αγγίζει και το 30%. Το ζήτημα αυτό είναι τεράστιο και καταστροφικό, σύμφωνα με στελέχη του Στρατεύματος, το οποίο το αποδίδουν στη βεβιασμένη μείωση της στρατιωτικής θητείας, η οποία έγινε επί υπουργίας του σημερινού προέδρου της Βουλής Ευάγγελου Μεϊμαράκη, χωρίς σχεδιασμό για εξισορροπήσεις των απωλειών σε στρατεύσιμο προσωπικό με την ανασυγκρότηση μονάδων (συγχωνεύσεις, καταργήσεις κ.λπ.) και ανάλογες προσλήψεις Επαγγελματιών Οπλιτών.

Ενδεικτικός αυτών των προβλημάτων είναι ο προϋπολογισμός του υπουργείου για το 2013. Ο κεντρικός προϋπολογισμός του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, που αφορά τα λειτουργικά έξοδα των Ενόπλων Δυνάμεων, για το έτος 2013 θα ανέλθει στο ποσό των 2,6 δισ. ευρώ μειωμένος κατά 14,3% σε σχέση με το 2012, ο οποίος κινείται στα 3,1 δισ. ευρώ. Σε αυτό το ποσό θα πρέπει να προστεθεί και επιπλέον 1 δισ. ευρώ, που αφορούσε την αποπληρωμή εξοπλιστικών προγραμμάτων των προηγούμενων ετών. Συνολικά, το 2013, ο αμυντικός προϋπολογισμός θα κινηθεί στα 3,8 δισ. ευρώ μαζί με τα 1,2 δισ. ευρώ που προβλέπονται για την αποπληρωμή παλαιότερων υποχρεώσεων.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα προϋπολογισμό ο οποίος δεν έχει ίχνος πρόβλεψης για ποσά τα οποία δεσμεύονται για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων με νέες προμήθειες οπλικών συστημάτων. Ολες οι πιστώσεις του κεντρικού προϋπολογισμού του υπουργείου καλύπτουν στη συντριπτική τους πλειονότητα ανελαστικές δαπάνες, όπως η μισθοδοσία του προσωπικού και τα λειτουργικά έξοδα.

Το υποτιθέμενο σκέλος των «εξοπλιστικών» δαπανών που αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση του υπουργείου Οικονομικών αφορά αποκλειστικά και μόνο τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την υλοποίηση παλαιότερων προγραμμάτων προμηθειών, ενώ πλέον η «προμήθεια αμυντικού υλικού» εστιάζεται μόνο στις προμήθειες ανταλλακτικών και λοιπών υλικών συντήρησης εξοπλισμού, πλέον των καυσίμων!

Επιπλέον, κάποια στιγμή η τρόικα είχε βάλει στο μάτι και την ακίνητη περιουσία των Ενόπλων Δυνάμεων!

Πρότεινε, λοιπόν, την κατάργηση της Λέσχης Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΑΕΔ) και τη συγχώνευση του Αλσους Ελληνικής Ναυτικής Παράδοσης με το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας και το Ινστιτούτο Ιστορίας Εμπορικής Ναυτιλίας.

δημοκρατία


Διαβάστε το ολόκληρο...


Ορθόδοξοι της Συρίας παρακολουθούν τη θεία λειτουργία σε ιερό ναό της Δαμασκού.
Κωνσταντίνος Χολέβας

Καθώς γράφω ακούω τις αντιφατικές πληροφορίες για την τύχη του ελληνορθόδοξο μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλου, διότι δεν έχει επιβεβαιωθεί η απελευθέρωσή του.

Θυμούμαι ότι κατά την πρώτη μου επίσκεψη στη Συρία το 1981 ο ξεναγός του Εθνικού Μουσείου της Δαμασκού μού έδειξε την ειδική αίθουσα Μεγάλου Αλεξάνδρου και την αίθουσα με τα βυζαντινά νομίσματα. Μου είπε δε το εξής: «Από όλους τους λαούς που πέρασαν από την περιοχή οι Ελληνες, Μακεδόνες πρώτα και μετά Βυζαντινοί, είναι οι μόνοι οι οποίοι άφησαν πολιτισμό. Να έρχεστε στη Συρία. Εσείς οι Ελληνες έχετε πολλά δικά σας να δείτε». Και όταν τον ρώτησα για την κατοχή των Οθωμανών Τούρκων, που είναι και μουσουλμάνοι, μου έδειξε μία πλατεία με το μνημείο των μαρτύρων και μου εξήγησε: «Αυτό το μνημείο τιμά τους πατριώτες Σύρους που εξεγέρθηκαν κατά των Τούρκων και σφαγιάστηκαν τον 19ο αιώνα».

Τα γράφω αυτά για να τονίσω ότι ο Ελληνισμός δεν είναι ξένος προς τη χώρα, τον λαό και τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην ταλαίπωρη Συρία. Το ένα δέκατο του πληθυσμού περίπου ακολουθεί το ελληνορθόδοξο δόγμα, ενώ η πλειοψηφία είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι. Οι ορθόδοξοι ανήκουν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και είναι αραβόφωνοι. Αυτοαποκαλούνται Ρουμ Ορτοντόξ, δηλαδή Ρωμηοί Ορθόδοξοι, απόγονοι του Βυζαντίου - Ρωμανίας και της Νέας Ρώμης - Κωνσταντινουπόλεως.

Ο απαχθείς μητροπολίτης ονομάζει τη Μητρόπολη Χαλεπίου με τον επίσημο τίτλο Βεροίας και Αλεξανδρέττας. Η Βέροια ήταν μία από τις πόλεις της Μακεδονικής Δεκαπόλεως, που έχτισαν εκεί οι επίγονοι του Αλεξάνδρου. Η Αλεξανδρέττα, που ανήκει στην Τουρκία και ονομάζεται Ισκεντερούν, ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Μ. Αλέξανδρο. Ο μητροπολίτης Παύλος σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και ομιλεί άριστα τα ελληνικά.

Ορθώς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών παρενέβη και κινητοποίησε την Ευρωπαϊκή Ενωση και άλλους μηχανισμούς υπέρ του ελληνορθόδοξο μητροπολίτη καθώς και του Συροϊακωβίτη (μονοφυσίτη) μητροπολίτη του Χαλεπίου. Πιστεύω ότι η Ελλάδα πρέπει επισήμως να διακηρύξει ότι είναι ο προστάτης των ορθόδοξων χριστιανών της Μέσης Ανατολής και ότι ουδεμία λύση μπορεί να δοθεί στον συριακό εμφύλιο χωρίς τη συμφωνία και της Ελλάδας. Και να εξηγήσουμε στη Δύση ότι με απαγωγές ιερωμένων και με ακραίους ισλαμιστές, που ενισχύει η Τουρκία, δεν θα έλθει η δημοκρατία στη Συρία.

δημοκρατία
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/04/blog-post_747.html#.UX9bnKIpgmA

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τα νέα απανωτά κατορθώματα της τουρκόφιλης εθνομηδενιστικής παρεούλας που παριστάνει τη ΔΗΜΑΡ Ροδόπης…
Δεν περνάει μέρα σχεδόν που να μην κάνουν κι από κάτι που να προκαλεί τη νοημοσύνη μας (και συγχρόνως να ευτελίζει κάθε έννοια εθνικής ευαισθησίας και αξιοπρέπειας) οι ελληνοφοβικoί εκπρόσωποι της ψευτοπροοδευτικής θολούρας που αυτοαποκαλείται ΔΗΜοκρατική ΑΡιστερά.
Και φυσικά δεν είναι μόνο τα κεντρικά του μαγαζιού στην Αθήνα.

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Διακομματική «επίθεση φιλίας» από τη Γερμανία

Του Αθανασιου Ελλις

Αυξήθηκε η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα

Σε μια πολυεπίπεδη «επίθεση φιλίας» επιδίδεται το Βερολίνο μέσω της δράσης που αναπτύσσουν στην Ελλάδα ιδρύματα που πρόσκεινται στα γερμανικά κόμματα από όλο το πολιτικό φάσμα.

Η κίνηση γίνεται προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο αυξανόμενος αντιγερμανισμός, να ξεπερασθούν τα αρνητικά στερεότυπα, και να γεφυρωθεί σταδιακά το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες. Η προσπάθεια λαμβάνει χώρα στη σκιά της ανόδου των άκρων, και κυρίως της Χρυσής Αυγής, που στη γερμανική πολιτική ηγεσία προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς ξυπνά μνήμες του μεσοπολέμου.

Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια διαδραματίζουν τα ιδρύματα «Konrad Adenauer» και «Friedrich Ebert» που πρόσκεινται στα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Γερμανίας, το Χριστιανοδημοκρατικό και το Σοσιαλδημοκρατικό αντίστοιχα. Τη δική τους συμβολή έχουν ωστόσο και τα υπόλοιπα ιδρύματα, «Hans Seidel» που πρόσκειται στους Χριστιανοκοινωνιστές, «Friedrich Naumann» (Φιλελεύθεροι), «Rosa Luxemburg» (Αριστερά), «Heinrich-Boll» (Πράσινοι), που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, όλα τα ιδρύματα επιτελούν «εθνικό» έργο, όπως προκύπτει από το γεγονός ότι χρηματοδοτούνται από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών.

«Είμαστε πολύ ανήσυχοι για την άνοδο της άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα» τονίζει στην «Κ» η επικεφαλής του ιδρύματος «Adenauer», Σουζάνα Φογκτ, η οποία υπογραμμίζει την ανάγκη να υπάρξει «ισχυρή αντίσταση του ελληνικού λαού σε αυτό το επικίνδυνο ρεύμα» και διαμηνύει την πρόθεση του ιδρύματος να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση μέσα από διάλογο με την ελληνική κοινωνία, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. «Η πολιτική της λιτότητας είναι κίνδυνος για τη δημοκρατία. Δεν δημιουργήθηκε η Χρυσή Αυγή λόγω της κρίσης, αλλά γιγαντώθηκε χάρη σε αυτή», επισημαίνει από την πλευρά του ο επικεφαλής του ιδρύματος «Ebert», Χρήστος Κατσιούλης, ο οποίος προσθέτει ότι «υπάρχει μεγάλη ευαισθησία στη γερμανική κοινή γνώμη για τη συγκεκριμένη εξέλιξη καθώς θυμίζει τις δεκαετίες του ’20 και του ’30». Παράλληλα, διαπιστώνει ότι οι δύο λαοί έχουν διαφορετικές μνήμες: «Οι Γερμανοί βλέπουν την ιστορία από τη δεκαετία του ’60, ενώ οι Ελληνες από τη δεκαετία του ’40».

Καθώς η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε μείζον ζήτημα, ακόμη και της εσωτερικής πολιτικής στη Γερμανία, η Αγκελα Μέρκελ αύξησε τη χρηματοδότηση όλων των ιδρυμάτων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, με απώτερο στόχο να δημιουργηθούν δίαυλοι επικοινωνίας και να ανατραπούν τα εκατέρωθεν αρνητικά στερεότυπα που δυσχεραίνουν τη συνεργασία σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Στόχος όλων μας, τονίζει η κ. Φογκτ, είναι «να ενδυναμώσουμε τον διάλογο στα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα εντός της Ελλάδας, όπως και ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία αλλά και τους άλλους εταίρους». Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου επαφές μεταξύ βουλευτών των δύο χωρών.

Ο κ. Κατσιούλης χαρακτηρίζει μείζον πρόβλημα τις προκαταλήψεις που υπάρχουν στη Γερμανία για την Ελλάδα οι οποίες είναι πολύ βαθιές και για να αλλάξουν απαιτείται πολλή δουλειά, ενώ εκφράζοντας τη σοσιαλδημοκρατική προσέγγιση, υπογραμμίζει:
«Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του αντιγερμανισμού με διάλογο, εξηγώντας στην ελληνική κοινή γνώμη ότι δεν υπάρχουν μόνον η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, αλλά και μια άλλη Γερμανία που πιστεύει περισσότερο στην αλληλεγγύη». Σημειώνει το όφελος της συνδιοργάνωσης συνεδρίων και εκδηλώσεων με ελληνικούς φορείς καθώς, όπως λέει, οι τελευταίοι γνωρίζουν καλύτερα την ελληνική πραγματικότητα.

Βέβαια, υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου φορείς ή συνδικαλιστικές οργανώσεις αποφεύγουν να συνεργαστούν ή να συνδιοργανώσουν εκδηλώσεις με γερμανικά ιδρύματα ώστε να μην ταυτιστούν με αυτά και κατ’ επέκταση με τα μέτρα λιτότητας. Διαπιστώνει έναν δισταγμό στον ακαδημαϊκό, και περισσότερο στον συνδικαλιστικό χώρο, έναντι των διάφορων γερμανικών πρωτοβουλιών, αλλά σπεύδει να συμπληρώσει ότι «είναι πρόθυμοι να ακούσουν».

Γερμανικά ιδρύματα στην Ελλάδα Το Ιδρυμα Konrad Adenauer, το οποίο πρόσκειται στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU), κινείται στον ιδεολογικό χώρο της Νέας Δημοκρατίας και συνεργάζεται με το Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εγκαινίασε επίσημα τη λειτουργία του στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβριο, σε εκδήλωση όπου κύριος ομιλητής ήταν ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ενώ έχει επαφές με το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ΙΟΒΕ και άλλους φορείς. Ιδρύθηκε το 1955 ως «Κοινωνία Χριστιανοδημοκρατικής Εκπαίδευσης» και μετονομάστηκε σε «Αντενάουερ» το 1964.

Το Ιδρυμα Friedrich Ebert των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) ιδρύθηκε το 1925 και είναι το παλαιότερο ίδρυμα που συνδέεται με πολιτικό κόμμα στη Γερμανία. Επανήλθε στην Αθήνα την περασμένη άνοιξη, αναπτύσσει σχέσεις με «προοδευτικές δυνάμεις» και έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με ελληνικά ιδρύματα όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ και το ΙΣΤΑΜΕ.

Το Ιδρυμα Hans Seidel, που πρόσκειται στην CSU (Χριστιανοκοινωνιστές, συντηρητικό αδελφό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών στη Βαυαρία), ιδρύθηκε το 1966. Θα ανοίξει επίσημα το δικό του παράρτημα στην Αθήνα στις 13 Μαΐου, σε εκδήλωση που θα διοργανωθεί από κοινού με το Ιδρυμα Καραμανλή και θα έχει κύριο ομιλητή τον κ. Σαμαρά.

Το Ιδρυμα Rosa Luxemburg, που πρόσκειται στην Αριστερά (Linke), ιδρύθηκε το 1990 και άρχισε να λειτουργεί στην Ελλάδα τον περασμένο Οκτώβριο, την ημέρα που η Αγκελα Μέρκελ επισκέφθηκε την Αθήνα. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον χώρο του συνδικαλισμού και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το Ιδρυμα Heinrich-Boll πρόσκειται στο Κόμμα των Πρασίνων. Ιδρύθηκε το 1987 και έκανε μια «νέα αρχή» το 1997. Επικεντρώνεται στην οικολογία και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το Ιδρυμα Friedrich Naumann, που πρόσκειται στο κόμμα των Φιλελευθέρων (FDP), ιδρύθηκε το 1958 και προβάλλει τις ιδέες του φιλελευθερισμού.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


Διαβάστε το ολόκληρο...

ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΕΕ (αρχικά η ΕΟΚ) ιδρύθηκε και εξακολουθεί να υπάρχει με στόχο να ξαναγίνει η Ευρώπη Μεγάλη Δύναμη, με ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις. Η Εξουσία και όχι το Χρήμα ήταν η κινητήρια δύναμη της Ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης. Οι ευρωπαϊκές χώρες ανάκτησαν γρήγορα και εύκολα το Χρήμα που ξοδεύτηκε στον Πόλεμο αλλά απώλεσαν την Ισχύ τους. Στόχος της ΕΕ είναι η ολική επαναφορά.


Ο Γαλλογερμανικός άξονας ήταν στην αρχή η κινητήρια δύναμη, ο ηγεμών της ενωμένης Ευρώπης. Η επανένωση της Γερμανίας και η πτώση της ΕΣΣΔ έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Βερολίνου. Αλλά χωρίς την ΕΕ η Γερμανία παραμένει μια μάλλον ασήμαντη μικρομεσαία χώρα, σε πλανητικό επίπεδο. Μόνη της, θα συντριβεί και πάλι από τις ρωσικές και αμερικανικές μυλόπετρες.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πόσες και ποιες χώρες από τη σημερινή ΕΕ θεωρεί το Βερολίνο απαραίτητες για να ξαναγίνει η Ευρώπη Μεγάλη Δύναμη υπό την ηγεμονία του-εννοείται το συναφές ερώτημα ποιες χώρες μπορεί να σύρει πίσω της η Γερμανία. Χωρίς να απαντηθεί αυτό το ερώτημα μπορεί να βρεθούμε στην αλλόκοτη θέση να ζητάμε το ίδιο πράγμα με τον αντίπαλο… Λέω, δηλαδή, ότι, ίσως, δεν είναι αναγκαίο να είμαστε εντός ευρωζώνης (ή εντός ΕΕ) για να ασκεί εποπτεία το Βερολίνο στην Αθήνα. Αν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ή/και από την ΕΕ πλήττει καίρια το στόχο, την ηγεμονία του Βερολίνου σε μια Ευρώπη- Μεγάλη Δύναμη, τότε μια πατριωτική κυβέρνηση στην Αθήνα έχει πανίσχυρο χαρτί διαπραγμάτευσης. Αλλιώς η απειλή (Σχέδιο Β) είναι άσφαιρη. Είναι αμφίβολο ότι υπάρχει κάποιος στην Ελλάδα ικανός να απαντήσει με υψηλή βεβαιότητα (και όχι με υψηλή ελαφρότητα) σ’ αυτό το ερώτημα.
Μια καθοριστική διαφορά (από την προπολεμική)είναι ότι η Μεσαία Τάξη στην (Δυτική) Ευρώπη κατέλαβε θέσεις κλειδιά στους μηχανισμούς των Κρατών/Εθνών, στους μηχανισμούς της Οικονομίας , συγκροτεί τη «γραφειοκρατία των Βρυξελλών» και απόκτησε δικό της μεγάλο πλούτο. Η Μεσαία τάξη έτεινε στην αυτοτέλεια, έγινε κίνδυνος για την κατεστημένη ευρωπαϊκή ελίτ (τις μεγάλες Οικογένειες, επιφανείς ή αφανείς) επειδή καταλάμβανε διαδοχικά μερίδιο από την πραγματική Εξουσία. Ο πλούτος της, όμως, την καθιστούσε και ελκυστική λεία. Θυμίζω ότι αιτία των Πογκρόμ (Εβραίων, θρησκευτικών ταγμάτων ή «αιρετικών») δεν ήταν το αλλόθρησκο αλλά η λεηλασία των θησαυρών τους από τους καταχρεωμένους βασιλιάδες-ή Τραπεζίτες, σήμερα. Ο Μαρξ αποκάλυψε ότι η Πάλη των Τάξεων είναι το βασικό κλειδί ερμηνείας και η Ιστορία δείχνει ότι η πάλη στο εσωτερικό του εκάστοτε άρχοντος συγκροτήματος (της συμμαχίας των ελίτ) δεν έχει διόλου μικρότερη σημασία από τη διαρκή, υποβόσκουσα ή έκδηλη, σύγκρουση μεταξύ αρχόντων και αρχομένων. Μόνο αν οι εργαζόμενοι, οι πληβείοι, παρεμβληθούν ως αυτόνομη Δύναμη σ’ αυτή τη διαμάχη μπορούν να διεκδικήσουν την Εξουσία για λογαριασμό τους, αλλιώς είναι παράπλευρη
απώλεια ενός καυγά ξένων. Όπως συμβαίνει τώρα, ή ως τώρα. Ωστόσο οι διαμάχες στο άρχον συγκρότημα στις Δυτικές χώρες δημιουργούν ρωγμές στο συμπαγές της Εξουσίας του και προσφέρουν ευκαιρίες στις λαϊκές δυνάμεις. Εφόσον συσπειρώσουν και τον τελευταίο σύμμαχο εναντίον του κύριου αντίπαλου με τις δυο όψεις, όπως ο Ιανός: Της Γερμανίας όταν μιλάμε για Κράτος και της άρχουσας ελίτ όταν μιλάμε για Τάξεις. Για την ώρα αυτή η ικανότητα λείπει.
Σταδιακά η ευρωπαϊκή Αριστερά προσαρμόστηκε στον διεκδικητικό, συνδικαλιστικό, αγώνα, αποδέχθηκε στην πράξη ότι έχασε και δεν διεκδικεί το τραίνο της Εξουσίας. Ούτε ο κόσμος είχε λόγους να την αμφισβητεί, καλά περνούσε. Αντίστροφη απόδειξη είναι η γενική αδιαφορία, αν όχι ανοιχτή αποδοκιμασία, των «επαναστατικών» (κατά τη σημερινή ορολογία: τρομοκρατικών) ομάδων και η απόλυτη περιθωριοποίηση όσων περιορίζονταν στην οξεία αλλά μη βίαιη, ένοπλη, καταγγελία του συστήματος. Η αισιόδοξη πρόβλεψη ότι αυτό αλλάζει, άλλαξε ή θα αλλάξει σύντομα, δεν επιβεβαιώνεται, ως τώρα. Η αποδοκιμασία της Ευρώπης είναι σαφής αλλά μάλλον εκφράζει οργή για «αθέτηση υποσχέσεων» παρά στροφή κατά της ευρωπαϊκής ιδέας, καθ’ αυτήν. Από την άλλη, η ιδέα της «άλλης Ευρώπης, των λαών» εξακολουθεί να είναι «σύντομο ανέκδοτο» χωρίς γέλιο, όσο δεν υπάρχουν πραγματικές δυνάμεις να την προωθήσουν. Η επιστροφή στην Ευρώπη των Εθνών/Κρατών φαντάζει πιθανότερη αν φύγουν/εκδιωχθούν μερικά μέλη ή αν μεθοδευτεί η διάλυση της σημερινής ΕΕ. Μερικοί επισείουν την απειλή της «Ευρώπης των εθνικισμών» λες και η σημερινή Γερμανία είναι πρότυπο ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και ανιδιοτέλειας. Τη Γερμανία, ως ηγεμονική δύναμη, την ενδιαφέρει να ορίσει αυτή στην κάθε χώρα-παρία τη θέση της ώστε να ασκεί εποπτεία είτε εντός είτε εκτός ευρώ. Όρος για να μην επιλέξει «ο ηγεμών» τη θέση της κάθε χώρας είναι να πάρουν την Εξουσία εθνικές Δυνάμεις ικανές να επιλέξουν αυτές το πεδίο της σύγκρουσης, αυτό που θα συνιστά απειλή για τον ηγεμονισμό και τους στόχους του Βερολίνου.
Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, πάνω στον ενθουσιασμό και στην αγανάκτηση, εκτοξεύθηκε επειδή δήλωσε ότι διεκδικεί την Εξουσία και ότι με την Εξουσία θα διεκδικήσει την εθνική αξιοπρέπεια. Αυτά φάνηκαν-και ήταν- επαρκή και ριζοσπαστικά. Εδώ, όμως, δεν ισχύει το Τσαρούχειον «στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις». Στην Πολιτική πρέπει και να το αποδεικνύεις καθημερινά για να γίνεις πιστευτός.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3064.html#.UX9YZaIpgmA


Διαβάστε το ολόκληρο...

Πριν από ένα μήνα δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της τουρκικής εφημερίδας Μιλιέτ ένας χάρτης με την Τουρκία όπως την ονειρεύεται το Συμβούλιο Ασφαλείας της γειτονικής χώρας. Στον χάρτη αυτόν η Τουρκία φτάνει μέχρι την Θεσσαλονίκη και περιλαμβάνει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και ολόκληρη την Κύπρο.

Το δημοσίευμα έτυχε της αντίδρασης της βουλγαρικής κυβέρνησης, όχι όμως της ελληνικής. Είναι σαφές ότι οι φίλοι μας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου βλέπουν την κρίση στην Ελλάδα ως ιστορική ευκαιρία για να πετύχουν τα σχέδιά τους. Η Μιλιέτ και η Χουριέτ έχουν πολλές φορές στο παρελθόν εκφράσει τις θέσεις του στρατιωτικού και οικονομικού κατεστημένου της Τουρκίας. Σήμερα ασχολούνται συνεχώς (και δικαίως) με την άσχημη θέση που έχουν περιέλθει η Ελλάδα και η Κύπρος.

Οι υπερπατριώτες που υπερασπίζονται με θέρμη την προοπτική να πετάξουμε τους τροϊκανούς στην θάλασσα, θα έχουν, ελπίζουμε, μία καλή πρόταση για να λυθεί ο γρίφος «Τουρκία». Η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ δεν νομίζουμε, πάντως, να είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή. Η γερμανική Ευρώπη δεν έχει μέχρι σήμερα βοηθήσει στο ελάχιστο στην υπόθεση των συνόρων της ΕΕ με την Τουρκία, αλλά μία επίθεση σε ελληνικό έδαφος θα έχει απίστευτο πολιτικό κόστος για την Γερμανία.

Εκτός κι αν εμείς διαλέξουμε μόνοι μας την πόρτα της εξόδου, αν αποφασίσουμε για άλλη μία φορά στην πορεία των αιώνων να βγάλουμε μόνοι μας τα μάτια μας. Η άσχημη οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ήταν ένα ατόπημα της δικής μας γενιάς σε βάρος της χώρας και των μελλοντικών γενεών. Δεν συνωμότησαν οι εχθροί μας σε βάρος μας, όσο κι αν αυτή ειδικά η θεωρία βρίσκει ευήκοα ώτα στην κοινωνία. Η σημερινή μας αδυναμία, όμως, αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για όσους θα ήθελαν να μας δουν στο χώμα, πεσμένους και αδύναμους να διεκδικήσουμε τα ιστορικά και εθνικά μας δίκαια.

Κάποιοι υποστήριξαν στην αρχή της κρίσης ότι δεν χρειαζόμαστε ένοπλες δυνάμεις. Η δημοσίευση τέτοιων χαρτών αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Ίσως θα ήθελαν να πουν ότι η Ευρώπη δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Σε αυτό έχουν απόλυτο δίκιο! Δεν είναι δυνατόν να εγκαλεί κάποιος την Ελλάδα για τις μεγάλες αμυντικές δαπάνες των τελευταίων δεκαετιών και από την άλλη να σφυρίζει αδιάφορα όταν τίθεται θέμα με την επιθετικότητα της Τουρκίας. Δεν είναι μόνο ο χάρτης. Ο πολύς κ. Νταβούτογλου έθεσε εμμέσως πλην σαφώς μέσα στην τουρκική Βουλή θέμα για τα νησιά Οινούσσες, Φίμενα, Φούρνους, Αγαθονήσι, Αρκοί, Φαρμακονήσι, Καλόλημνο, Ψέριμο, Γυαλί, Λέβιθα και Κίναρο. Πάλι καλά! Προς το παρόν μας αφήνει με τα μεγάλα νησιά!

Είναι επικίνδυνο να αποδεχόμαστε με αδιαφορία την απαίτηση της τρόικας να έχουμε Ένοπλες Δυνάμεις που ίσως ταιριάζουν στην Ιρλανδία. Οι Ιρλανδοί δεν κινδυνεύουν από τους Τούρκους. Οι Έλληνες, ναι! Έχουμε, λοιπόν, κάθε λόγο και να ανησυχούμε και να πιστεύουμε ότι από την στιγμή που βρισκόμαστε σε προφανή οικονομική αδυναμία ανοίγουμε την όρεξη όσων θα ήθελαν την ήττα της Ελλάδας.

Η ουσιαστική απάντηση σε ανάλογα σχέδια είναι η ισχυροποίηση της χώρας, κάτι που ξεκινάει μέσα από την Οικονομία και από την θέση των ελληνικών επιχειρήσεων στην ευρύτερη περιοχή. Είναι απολύτως κατανοητό, για παράδειγμα, τι εξυπηρετούν όσοι επιθυμούν την αποψίλωση των ελληνικών τραπεζών και τον αφελληνισμό τους! Αρκεί να έχουμε υπόψη μας τι πραγματικά σημαίνει αυτό! Μπορεί να το υποστηρίζουν δήθεν για να προασπιστούν τα συμφέροντα των δοκιμαζόμενων Ελλήνων σε βάρος των... τραπεζιτών, αλλά κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, εξυπηρετούν πλήρως άλλα σχέδια...

Δεν θεωρούμε, επίσης, τυχαίο το γεγονός ότι διάφοροι κύκλοι στην Ευρώπη βρίσκουν τώρα την ευκαιρία να συζητήσουν το θέμα της τιμωρίας της Ελλάδας και της Κύπρου με την έξοδό μας από το ευρώ. Η χρονική σύμπτωση κάνει την ιστορία αυτή ξεδιάντροπή! Ξέρουμε ότι κάποιοι θα προσπεράσουν αυτή την προειδοποίηση, πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα «παιγνίδι» που στόχο έχει να μας πείσει να πάρουμε τον άλφα και όχι την βήτα δρόμο. Κάτι ανάλογο έλεγαν φίλοι κι όταν δημοσιευόντουσαν προειδοποιήσεις για την «επιχείρηση Βαριοπούλα». Σήμερα δεν πρέπει να έχουν την ίδια άποψη. Ελπίζουμε να μην κατηγορούμε και πάλι στο μέλλον τους εαυτούς μας, ότι σε τόσο δύσκολους καιρούς φερθήκαμε με απερισκεψία...

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr


Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Μαρία Αντούνα

Αγώνα ενάντια του μνημονίου εξήγγειλε χθες κατά την διάρκεια της Ιδρυτικής Συνέλευσης του Κινήματος Συμμαχία Πολιτών, ο Πρόεδρος της προσωρινής Συντονιστικής Επιτροπής Γιώργος Λιλλήκας επικρίνοντας ταυτόχρονα την προηγούμενη Κυβέρνηση αλλά και τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και την Κυβέρνηση του για την δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος. Μίλησε για οικονομική κατοχή της Κύπρου και για γερμανικό ηγεμονισμό και ανάγκη απαλλαγής από αυτόν.Κάλεσε δε όλον τον κόσμο σε παλλαϊκή συγκέντρωση έξω από την Βουλή των Αντιπροσώπων στις 4 το απόγευμα κατά την διάρκεια του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης ενώπιον της Ολομέλειας.

Τόνισε ότι η Συμμαχία Πολιτών μια μόνο φιλοδοξία έχει – να καταστεί το μέτωπο αντίστασης του λαού, όλων εκείνων των πολιτών που θέτουν πάνω από ιδεολογικά σχήματα το συμφέρον και το καλό του τόπου μας.

Αποκάλυψε δε ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης απέρριψε κινέζικη πρόταση για προπώληση φυσικού αερίου έναντι ποσού 10 δις ευρώ.

“Τους προτείναμε να προπωλήσουμε μέρος του φυσικού μας αερίου, μια σύντομη διαδικασία που θα μας έβγαζε από τα αδιέξοδα. Μας απάντησαν και οι πρώην και οι νυν Κυβερνώντες πως δεν έχει αξία το φυσικό αέριο και ποιος θα αγοράσει τάχατες ψάρι στο γιαλό για να μάθουμε σήμερα πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει στα χέρια του πρόταση από την Κίνα να προπωλήσει φυσικό αέριο αξίας 10 δις ευρώ και αρνείται να το πράξει”, σημείωσε.

Καλούμε όλους τους πολίτες, είπε ο κ. Λιλλήκας, ανεξάρτητα ιδεολογίας να συστρατευτούν μαζί μας, να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τις δικές μας, καλούμε όλα τα οργανωμένα σύνολα και τις δυνάμεις που ασπάζονται τον δικό μας στόχο για μια πατρίδα ελεύθερη, ανεξάρτητη, με δημοκρατικό πολίτευμα και διασφάλιση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να αναχαιτίσουμε και να ανατρέψουμε τους σχεδιασμούς της Τουρκίας.

Ανέφερε ότι η Συμμαχία Πολιτών, “θα λειτουργήσει ως ένα μέτωπο αγώνα και διεκδίκησης. Θα αγωνιστούμε για να καταστήσουμε εφικτή την οργανωμένη αντίσταση, αγώνα όλων εκείνων των πολιτών που θέλουν ανατροπή του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Η Συμμαχία Πολιτών αποτελεί ανάγκη της εποχής, αποτελεί την πρόταση για το μέλλον”.

“Θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην περάσει το μνημόνιο, αυτός είναι ο πρώτος μας στόχος”, σημείωσε.

“Καλώ όλους τους πολίτες κι αυτούς που νομίζω δεν επηρεάζονται και τις συντεχνίες να θέσουν τα παραταξιακά συμφέροντα και σκοπιμότητες κάτω από το τραπέζι, να θέσουν πρώτο στην ατζέντα τους την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της πατρίδας μας. Καλώ όλους τους οργανωμένους φορείς όλοι μαζί με μια φωνή στις 4 στο απόγευμα την ερχόμενη Τρίτη έξω από την Βουλή με αίτημα απόρριψη του μνημονίου. Ομως και στην περίπτωση που περάσει, εμείς δεν θα πάψουμε στιγμή να αγωνιζόμαστε και είμαστε δεσμευμένοι να κάνουμε ότι μπορούμε για να απεγκλωβιστούμε, να διακόψουμε το μνημόνιο το ταχύτερο δυνατό, να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας”, πρόσθεσε.

Επανέλαβε ότι η οικονομική κρίση και η κοινωνική εξαθλίωση στην οποία βρίσκεται σήμερα τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα αποτελούν ιδανικές συνθήκες για τους εχθρούς μας.

Ανέφερε ότι θα έπρεπε το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση να τεθούν σε δημοψήφισμα και πως ούτε η Κυβέρνηση ούτε η Βουλή νομιμοποιείται να αποφασίσει για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα.

Κάλεσε δε τους βουλευτές να εξεύρουν άλλες εναλλακτικές λύσεις.

Είπε επίσης πως λόγω της οικονομικής εξάρτησης της Κύπρου στο Μνημόνιο της Τρόικας θα ακολουθήσει η προσπάθεια επιβολής λύσης του Κυπριακού στη βάση του Σχεδίου Ανάν.

Ο κ. Λιλλήκας επέρριψε ευθύνες στην προηγούμενη Κυβέρνηση Χριστόφια αλλά και στον Πρόεδρο Αναστασιάδη.

“Ευθύνες γι αυτή την κατάσταση φέρουν πολλοί. Ευθύνεται ο προηγούμενος Πρόεδρος και η Κυβέρνηση. Ευθύνονται γιατί δεν πήραν έγκαιρα μέτρα για να προστατέψουν την οικονομία και την κοινωνία από την διεθνή κρίση. Ευθύνονται γιατί προσκάλεσαν την PIMCO ενώ θα μπορούσαν να αποδεχτούν την εκτίμηση της ευρωπαϊκής τραπεζικής αρχής. Ευθύνονται γιατί ενώ είχαν άλλες επιλογές στην διάθεση τους αρνήθηκαν για μικροκομματικές σκοπιμότητες να τις μελετήσουν και προσκάλεσαν την τρόικα. Γι αυτό και είναι αναξιόπιστοι σήμερα όταν μας λένε πως έχουν άλλες εναλλακτικές προτάσεις για λύσεις έξω από το πλαίσιο της Τρόικας. Αφού είχαν εναλλακτικές προτάσεις γιατί δεν τις εφάρμοσαν όταν ήταν στην εξουσία και προσκάλεσαν την Τρόικα; Ευθύνονται γιατί όπως αποδεικνύεται και από τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται έβαλαν τις εκλογικές σκοπιμότητες πάνω από την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της πατρίδας μας”, σημείωσε.

Μεγάλες ευθύνες, συνέχισε, φέρει και ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η Κυβέρνηση του. “Κρίνεται γιατί πήγε στο Γιούρογκρουπ χωρίς προετοιμασία, χωρίς πλάνο Β κι αμφιβάλλω αν είχε έστω και πλάνο Α. Γιατί πήγε στην Σύνοδο του Γιούρογκρουπ χωρίς πρώτα να προσπαθήσει να κτίσει συμμαχίες με τις χώρες του Νότου για να έχουμε στήριξη μέσα στο Γιούρογκρουπ. Ευθύνεται γιατί στηρίχθηκε στις φιλίες που είχε με την κ. Μέρκελ. Φαίνεται αυτή είναι η τραγική μοίρα αυτού του τόπου, να υποφέρει πάντα από τις φιλίες και τις χημείες των Προέδρων του που αποδεικνύονται κάλπικες στην συνέχεια. Ευθύνεται γιατί υποχώρησε ατάκτως γιατί στις πρώτες πιέσεις και εκβιασμούς σήκωσε λευκή σημαία και δεν αγωνίστηκε, δεν υπερασπίστηκε τα συμφέροντα μας.
Και δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι το γεγονός ότι ασκήθηκαν πάνω στον Πρόεδρο απαράδεκτες πιέσεις και απαράδεκτοι εκβιασμοί. Ο λαός εκλέγει Πρόεδρο γι αυτές τις δύσκολες ώρες για να αντιστέκεται κι όχι για τα κόκκινα χαλιά. Ευθύνεται ο Πρόεδρος όπως και οι προηγούμενοι γιατί αρνήθηκε και συνεχίζει να αρνείται να μελετήσει εναλλακτικές λύσεις έτσι ώστε να μην χρειαστούμε το δάνειο της Τρόικας και του ΔΝΤ”, ανέφερε.

Ο κ. Λιλλήκας μίλησε για “εσωτερική Τρόικα”, η οποία είναι “η Κυβέρνηση, κάποιοι βουλευτές και κάποιοι που βαπτίστηκαν σε μια νύκτα ειδικοί οικονομολόγοι και που προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος”.

Με το μνημόνιο που διαπραγματεύτηκε η προηγούμενη Κυβέρνηση και υπέγραψε η σημερινή Κυβέρνηση χειροτερεύοντας το σε πολλά σημεία, είπε, εκχωρούμε την κρατική μας κυριαρχία στους εκπροσώπους του ΔΝΤ.

“Ηδη πριν πάρουμε ακόμα έστω κι ένα ευρώ από το δάνειο, πριν ακόμα επικυρωθεί η συμφωνία, οι Κομισάριοι της Τρόικας είναι αυτοί που κυβερνούν την Κύπρο αντί να κυβερνούν αυτοί που εξέλεξε ο λαός δια της ψήφου του, μας κυβερνούν χαμηλόβαθμοι τεχνοκράτες της Τρόικας”.

Είπε ότι οι βουλευτές έχουν ύψιστη υποχρέωση να εξεύρουν εναλλακτικές λύσεις παρά την αποδοχή του μνημονίου. Εξέφρασε ανησυχία αν οι βουλευτές θα διαβάσουν το μνημόνιο και πολύ περισσότερο να το μελετήσουν.

“Να μελετήσουν εναλλακτικές επιλογές. Γι αυτό τους εξέλεξε ο λαός, για ταυτό τους πληρώνει ο λαός και αν κάποιοι δεν μπορούν αν ανταποκριθούν, ας παραιτηθούν, θα αναλάβουν άλλοι”, σημείωσε.

Είπε ότι με την εφαρμογή του μνημονίου θα υπάρξει αύξηση στις πολλές φορολογίες, εισαγωγή νέων φορολογιών, αποκοπές μισθών-συντάξεων-επιδομάτων, χιλιάδες επιχειρήσεις κυρίως μικρομεσαίες θα κλείσουν τους επόμενους μήνες και δεκάδες χιλιάδες θα είναι οι άνεργοι που θα προστεθούν στις ήδη δεκάδες χιλιάδες των ανέργων μας”.

Ο κ. Λιλλήκας επέκρινε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για την πρόσληψη τεσσάρων δημοσιογράφων στο Προεδρικό.

“Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέδειξε τι είδους ενδιαφέρον έχει για να βρούμε λύση σε αυτή την οικονομική κρίση. Την ώρα που απολύεται κόσμος, που μειώνονται συντάξεις και μισθοί. Εγώ ανέμενα από τον Πρόεδρο να προσλάβει μια ομάδα οικονομολόγων, τεχνοκρατών, έγκριτων εμπειρογνωμόνων, να τον συμβουλεύσει και να τον βοηθήσει να βρει λύσεις για το καλό αυτού του τόπου. Αντί τούτου προσέλαβε τέσσερις δημοσιογράφους για να αρθρογραφούν για τα κατορθώματα της Κυβέρνησης”.

Επέκρινε επίσης την Κυβέρνηση Αναστασιάδη γιατί δεν ζήτησε απόσυρση του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ.

“Η Τουρκία, οι Αγγλοαμερικάνοι, ο Ντάουνερ έχουν ήδη ξεκινήσει και στήνουν το σκηνικό των εκβιασμών. Κι όλα αυτά με την σιωπή και ανοχή της Κυβέρνησης που αντί να ζητήσει την παραίτηση και απόσυρση του κ. Ντάουνερ αναλώνεται σε δημόσιες δηλώσεις. Με τους λανθασμένους χειρισμούς της Κυβέρνησης μείναμε χωρίς συμμάχους, καταφέραμε να χαλάσουμε ή να διαταράξουμε τις σχέσεις μας ακόμα και με την παραδοσιακή φίλη μας την Ρωσία”, σημείωσε.

Ανέφερε ότι λόγω των οικονομικών συνθηκών “από την μια θα μας λένε, όπως λένε στο μνημόνιο πως αν δεν δεχτούμε αυτή την λύση θα έρθει καταστροφή και από την άλλη θα λένε στον λαό μας πως ο μόνος τρόπος να υπάρξει ανάπτυξη και να έρθουν ξένες επενδύσεις είναι με την αποδοχή αυτής της λύσης”, ανέφερε.

Πρόκειται για παραπλάνηση, σημείωσε, γιατί δεν θα έρθει ανάπτυξη αλλά υποδούλωση.

Αναφερόμενος επίσης σε δημοσκόπηση που δημοσιεύεται σήμερα για την Συμμαχία Πολιτών, είπε πως θα διαψευστούν όπως διαψεύστηκαν και σε δημοσκοπήσεις στις προεκλογικές εκλογές του Φεβρουαρίου.

“Καλώ όλους τους πολίτες σε εγρήγορση να στείλουμε έγκαιρα το μήνυμα πως λογαριάζουνε λάθος, πως θα μας βρούνε μπροστά τους σε αυτές τις λύσεις, να τους στείλουμε το μήνυμα πως αν κάποιες ηγεσίες κουράστηκαν, ο λαός δεν κουράστηκε να αγωνίζεται, δεν υποστείλαμε την σημαία του αγώνα αντίθετα θα αντιδράσουμε και δυναμικά και αποφασιστικά. Καλώ τους πολίτες να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, σε συστράτευση, σε μια παλλαϊκή ενότητα για να στείλουμε έγκαιρα το μήνυμα πως όσα κι αν είναι τα χρέη μας η Κύπρος δεν είναι προς πώληση, δεν πωλείται πατρίδα. Οσα μεγάλα κι αν είναι τα προβλήματα μας, οι αντιστάσεις μας είναι ακόμα μεγαλύτερες”, κατέληξε.

Η Καταστατική Συνέλευση της Συμμαχίας Πολιτών θα γίνει στις 23 Ιουνίου.

ΚΥΠΕ – Μαρία Αντούνα –
mignatiou.com


Διαβάστε το ολόκληρο...

απολογισμός και προοπτικές μετά την κυπριακή καταστροφή

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της κατάστασης που ζούμε σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε τι και γιατί συμβαίνει, ή πάντως το καταλαβαίνουμε πολύ λίγο.
Στην Ελλάδα σε λίγο δεν θα έχουμε μισθούς και συντάξεις, ο μισός πληθυσμός είναι ήδη άνεργος, η ελληνική οικονομία είναι ένα κουφάρι.
Οι ‘Ελληνες μεταναστεύουν με όλο και ταχύτερους ρυθμούς από δύο κράτη που σταδιακά παύουν να υπάρχουν. Είναι τόσο απίστευτα αυτά, που δεν πιστεύουμε ότι συμβαίνουν, προτού συμβούν και σε μας τους ίδιους – αλλά, τότε, είναι πια αργά για να αντιδράσουμε.

‘Ένα περιβάλλον ολοκληρωτισμού εγκαθίσταται σε μια χώρα όπου οι τηλεοράσεις αναστάτωσαν τους τηλεθεατές με τους τρεις νεκρούς της Βοστώνης (και τα κόμματα, ακόμα και της αριστεράς έσπευσαν να βγάλουν ανακοινώσεις, υποβάλλοντας τα σέβη τους στις ΗΠΑ), αλλά δεν είπαν κουβέντα για τους οκτώ ‘Ελληνες αυτόχειρες, μεταξύ των οποίων και μια κοπελίτσα που αυτοπυρπολήθηκε, στις 48 ώρες που προηγήθηκαν της βόμβας στις ΗΠΑ. ‘Όχι μόνο ζούμε ήδη σε περιβάλλον δικτατορίας, είναι πολύ πιο αποτελεσματική (και αόρατη) από αυτές που γνωρίσαμε, όσοι γνωρίσαμε.

Ειδικά στην Κύπρο, προκαλεί κατάπληξη η έλλειψη ικανοποιητικής κατανόησης του τι συμβαίνει από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού προσωπικού του νησιού. Από τον Νοέμβριο του 2002, στηριζόμενοι στις πρώτες πληροφορίες για το τι θα περιείχε το σχέδιο Ανάν, υπογραμμίσαμε, στον «Κόσμο του Επενδυτή», ότι πρόκειται για σχέδιο που αποβλέπει στην κατάλυση του κυπριακού κράτους – αυτό που πετυχαίνει δηλαδή ένας εισβολέας με χρήση στρατιωτικής βίας. Σχέδιο αποκαλυπτικό και πρωτοποριακό για τον επερχόμενο, παγκόσμιο ολοκληρωτισμό.

Το κυπριακό ως αποικιακό πρόβλημα και η μετααποικιακή κουλτούρα Κύπρου/Ελλάδας

Στου κουφού την πόρτα, βέβαια, όσο θέλεις βρόντα. Η κρατική κουλτούρα είναι τελείως υποτυπώδης σε Κύπρο και Ελλάδα, με αποτέλεσμα να συζητάμε στα σοβαρά να δεχτούμε τέτοια τέρατα. Επιπλέον, επειδή ζούμε επί δεκαετίες σε συνθήκες μιας, φαινομενικά, κάπως κυρίαρχης κρατικής υπόστασης, δεν καταλαβαίνουμε τι μπορεί να σημαίνει να μην υπάρχει – τη θεωρούμε αυτονόητη, όπως και τον αέρα. Αν μας τον κόψουν καταλαβαίνουμε πολύ γρήγορα τι σημαίνει, αλλά είναι αργά.

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που η πολιτική ελίτ δεν ήθελε να ακούσει σε Κύπρο-Ελλάδα. Το σχέδιο Ανάν δεν έδινε τη Κύπρο στην Τουρκία. Την έδινε στην Αγγλία, την Αμερική και, εμμέσως, στο Ισραήλ, δια της επιρροής που έχει στις δύο προηγούμενες, ιδίως αναφορικά με την πολιτική και διπλωματία τους στη Μεσόγειο. Ο μηχανισμός που το έκανε αυτό, ήταν η «τρόικα» των ξένων δικαστών και μια σειρά άλλες «τρόικες», την πραγματική λειτουργία των οποίων αναλύσαμε σε δύο βιβλία και που δεν διαφέρουν στην πραγματικότητα πολύ από το Δικαστήριο στη «Δίκη» του Κάφκα ή τον «Δικτάτορα» του Καρλ Σμιτ (1). Αλλά βέβαια, η κυπριακή και ελλαδική πολιτική ελίτ δεν είχε καμιά όρεξη να τα βάλει με παγκόσμιους «νταβατζήδες» - από τους δεσμούς με τους οποίους, άλλωστε, αντλεί εν πολλοίς τις αμύθητες περιουσίες που απέκτησε, διαχειριζόμενη τα δύο κράτη.

Γι΄αυτό και η μεγάλη πλειοψηφία ακόμα και των επικριτών του σχεδίου Ανάν, με ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις, μιλούσε κυρίως για «τουρκοποίηση» του νησιού, αποφασισμένη να παραμείνει τυφλή στον κυριαρχικό ρόλο της Βρετανίας και των ΗΠΑ, στο (δια του σχεδίου Ανάν και από τότε) έμμεσο βέτο του Ισραήλ στους όρους εκμετάλλευσης κυπριακών υδρογονανθράκων και στον αποκλεισμό κάθε αυτόνομης ευρωπαϊκής στρατιωτικής παρουσίας από το νησί.

Η αναμφισβήτητη ιστορική αλήθεια είναι ότι ουδέποτε η «Αυτοκρατορία», υπό όλες τις μορφές και όλα τα κέντρα της, βρετανική, αμερικανική ή χρηματιστική, δεν αποδέχθηκε ότι είναι ποτέ δυνατόν οι κάτοικοι του νησιού της Κύπρου, με τέτοια τεράστια στρατηγική σημασία, να παίζουν οποιονδήποτε ρόλο στη διακυβέρνησή του. Δεν θέλουν να δώσουν το νησί ούτε στους ‘Ελληνες, ούτε στους Τούρκους. Για τον εαυτό τους το θέλουν. Κι αν το πάρουν, δεν νομίζω ότι οι ‘Ελληνες τουλάχιστον θα έχουν πολύ μέλλον επάνω του, ούτε και καλό μέλλον. Η ελληνοτουρκική διαμάχη είναι ασφαλώς κρίσιμος παράγων, είναι δευτερογενής όμως – κατ’ ουσίαν, το κυπριακό πρόβλημα ήταν πρωτογενώς και παραμένει πάντα, σε μεγάλο βαθμό, αποικιακό πρόβλημα.

Παγίδες και προδοσίες

Το σχέδιο Ανάν ήταν μια φάκα χωρίς τυρί – το εκπληκτικό ήταν ότι παρολίγον να την καταπιούμε ακόμα κι έτσι! Μετά, παρουσιάστηκαν διάφορα άλλα «τυριά»: πρώτον, η δυνατότητα του απερίγραπτου Δημήτρη Χριστόφια να γίνει Πρόεδρος και να λύσει, τρομάρα του, το κυπριακό, ελπίζοντας και «Νόμπελ Ειρήνης», στηρίζοντας την επιδίωξη της Αγγλίας να απαλλαγεί από τον Παπαδόπουλο. ‘Όταν όλοι έτρεχαν και τον «έγλυφαν», γράψαμε ένα βιβλίο 350 σελίδων (2) προειδοποιώντας τον ότι, με αυτή την πολιτική, κινδυνεύει να καταστρέψει την κυπριακή αριστερά, βάζοντας τις βάσεις της καταστροφής του κυπριακού κράτους. Δυστυχώς, κατάφερε και τα δύο σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό.

Μετά ήρθαν οι ΑΟΖ, τα πετρέλαια και η συμμαχία με το Ισραήλ. Προειδοποιήσαμε πάλι ότι πρόκειται περί γιγαντιαίας φάκας για να αντιμετωπισθούμε περίπου ως τρελλοί. Μέχρι προ έξη μηνών η Κύπρος εθεωρείτο υπόδειγμα επιτυχούς πολιτικής. Σήμερα, το τόσο επιτυχές κυπριακό κράτος πνέει τα λοίσθια, Ισραήλ και Τουρκία είναι περισσότερο σύμμαχοι από ποτέ και τα πετρέλαια όλοι καταλαβαίνουμε καλά ποιος θα τα πάρει. Η όλη στρατηγική σύλληψη «ΑΟΖ, πετρέλαια, Ισραήλ», μάλλον θα πρέπει να καταχωρηθεί στα μεγαλύτερα παραδείγματα στρατηγικής τύφλωσης στην παγκόσμια ιστορία, για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο και θεωρηθούμε αγενείς. (Και θα πρέπει να περιμένουμε μάλλον τους ιστορικούς του μέλλοντος να ψάξουν τι ακριβώς συνέβη στο Μαρί, προσκομίζοντας περισσότερα στοιχεία από όσα εμείς διαθέτουμε).
Μεσολάβησε η μεγάλη απάτη και προδοσία με τον χρηματοπιστωτικό τομέα του νησιού που άλλοι είναι αρμοδιότεροι ημών να ερευνήσουν και αναλύσουν. Πάντως είναι προφανές ότι το ΑΚΕΛ, στο μέτρο που εκφράζει ιστορικά και εκ των πραγμάτων, τις λαϊκές τάξεις στην Κύπρο απέτυχε οικτρά να υπερασπιστεί τα πιο ζωτικά, θεμελιώδη συμφέροντά τους.

Απομένει τώρα να κάνει «ταμείο» η Αυτοκρατορία. Πρώτον να καταλύσει το κυπριακό κράτος βάζοντάς το στον μηχανισμό εξυπηρέτησης μη βιώσιμου χρέους. Δεύτερο να το εξαναγκάσει σε ένα νέο σχέδιο Ανάν. Θα έχει έτσι δύο τρόικες, την «τρόικα Ανάν» και την «τρόικα Μνημονίου». Τρίτον να του πάρει τα πετρέλαια. Τέταρτον, να βρει έναν τρόπο να σπάσει (νομίμως) τον τσαμπουκά της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας και να την αναγκάσει, σιγά-σιγά, να τα μαζεύει και να αναχωρεί. ‘Οσοι μείνουν, θα γίνουν όμηροι προς εκβιασμό της μητροπολιτικής Ελλάδας.

Μη βιώσιμο χρέος: «ατομικό όπλο» της Αυτοκρατορίας

Για τους λόγους αυτούς είναι ζήτημα επιβίωσης του κυπριακού ελληνισμού να μην μπει στον μηχανισμό μη βιώσιμου χρέους, ενός χρέους που ο Ανδρέας Παπανδρέου μεγαλοφυώς προέβλεψε ότι ή θα το καταστρέψει το έθνος ή θα καταστραφεί από αυτό (αν και δεν έκανε και πολύ πράγματα, το αντίθετο, προς αποφυγή αυτής της καταστροφής)

Τι σημαίνει μη βιώσιμο χρέος; Σημαίνει ότι έχεις εισόδημα 2000 ευρώ και πρέπει να πληρώνεις κάθε μήνα 3000. Αν επιμείνεις να το πληρώνεις, πρέπει να αρχίσεις να ξεπουλάς περιουσία, μετά να πουλάς το νεφρό σου ή στο τέλος να στέλνεις την κόρη σου στο μπαρ να βγάζει μεροκάματο. Δεν μιλάμε καν για «αποικία χρέους». Είναι «καταστρεφόμενη και λεηλατούμενη αποικία χρέους».

Για να το κάνουμε λιανά. Αν έχεις τρία σπίτια και χρωστάς ένα, πουλάς ένα και ξεχρεώνεις την τράπεζα. Αν έχεις ένα σπίτι και χρωστάς τρία, πουλάς το ένα, κρύβεις τα λεφτά και κηρύσσεις χρεωκοπία.

Αυτά δεν είναι πρωτοτυπία. Το μη βιώσιμο χρέος ήταν το κλασικό όπλο των τσιφλικάδων που χρέωναν τους ακτήμονες, τους έπαιρναν τις περιουσίες, τους έπαιρναν τις κόρες και τους έκαναν κολλήγους. Το εθνικό έγκλημα των Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά ήταν αυτό που λένε για επιτυχία τους, η «μη χρεωκοπία» της Ελλάδας.

Επειδή Ελλάδα και Κύπρος είναι μέλη της ευρωζώνης και της ΕΕ, μιας υπερεθνικής οντότητας δηλαδή με πολλά σχεδόν κρατικά χαρακτηριστικά, προ της χρεωκοπίας, όφειλε να μεσολαβήσει ένα ενδιάμεσο, αλλά πολύ σημαντικό στάδιο, αυτό της διαπραγμάτευσης που δεν έγινε ή/και, εναλλακτικά, της αναζήτησης άλλης πηγής εξωτερικού δανεισμού (Ρωσία, Κίνα π.χ.). Βεβαίως, όταν λέμε διαπραγμάτευση δεν εννοούμε παρακάλια και γονυκλισίες, εννοούμε με χρήση όλων των πολιτικών και θεσμικών εργαλείων που παρέχει η ιδιότητα του μέλους της ευρωζώνης και της ΕΕ, μια διαπραγμάτευση βέβαια που, για να την κάνεις, πρέπει να αισθάνεσαι ο ίδιος Ευρωπαίος, υπό την καλύτερη έννοια του όρου, δηλαδή κυρίαρχο, αυτεξούσιο υποκείμενο. ‘Όχι κουτσαβάκης που τον κάλεσαν στα «τραπέζια των δυνατών» και δεν μπορεί να τους κάνει τον έξυπνο, όπως περίπου είπε, το 2008, ο υποψήφιος της κυπριακής δεξιάς κριτικάροντας τον Παπαδόπουλο.

‘Όταν λέμε επίσης αναζήτηση διεθνών συμμαχιών, δεν εννοούμε μια κυβέρνηση που θέλει να δώσει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ, τα πετρέλαια στο Ισραήλ και κοροϊδεύει την παγκόσμια κοινωνία με δήθεν αποστολές στη Μόσχα.

Αν οι διαδικασίες αυτές αποδεικνυόντουσαν άκαρπες, τότε θα πηγαίναμε σε στάση πληρωμών και, ενδεχομένως εισαγωγή μέσου πληρωμής, αν δεν μπορούσε να γίνει αλλοιώς. Γιατί αυτό που ξεχνάνε οι υπέρμαχοι της εξόδου από το ευρώ, είναι ότι η λίρα ήταν καλό νόμισμα όταν το έκοβε ένα κράτος σε ακμή, όχι ένα κατεστραμμένο κράτος. Κι ότι επίσης νόμισμα σημαίνει και κράτος. Ο σκοπός δεν είναι να φύγουμε από μια απαράδεκτη ΕΕ για να βρεθούμε, καταστρεφόμενοι, στην αγκαλιά μιας ζώνης τουρκο-ισραηλινής επιρροής και αιματηρού χάους, υπό αμερικανική επικυριαρχία, που φτιάχνεται τώρα μπροστά στα μάτια μας στη Μεσόγειο.

Φυσικά, η χρεωκοπία δεν είναι διόλου ευχάριστη κατάσταση και σημαίνει απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, ενώ και η έξοδος από το ευρώ συνιστά και βαριά γεωπολιτική επιλογή. Φυσικά πρέπει να έχει κανείς προετοιμαστεί για όλα αυτά με πολλούς πολιτικούς και οικονομικούς τρόπους, αντί να χάφτει μύγες με ανοιχτό το στόμα, απορώντας τι είναι όλα αυτά που γίνονται. Αλλά είναι η μόνη που επιτρέπει τελικά την επιβίωση, σε τέτοια κατάσταση. Μόνο κάποιος πραγματικά αποφασισμένος να φτάσει μέχρις εκεί, θα μπορούσε ίσως να την αποφύγει.

Περιττό να επισημάνουμε ότι είναι πιο πιθανό να γίνω εγώ αστροναύτης και να κάνω κρουαζιέρες στον Πλούτωνα, παρά να σωθεί η Κύπρος με τον «Υπερεφιάλτη» Αναστασιάδη και το τραπεζικό προσωπικό της νήσου στις θέσεις τους.


(1) «Η Αρπαγή της Κύπρου», (Λιβάνης, 2004), Η Κύπρος σε παγίδα» (Λιβάνης, 2008)
(2) «Η Κύπρος σε παγίδα» (Λιβάνης, 2008)

Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς», 27.4.2013

Κonstantakopoulos.blogspot.com


Διαβάστε το ολόκληρο...

Νέα υπόθεση λαθρεμπορίας πολύτιμων μετάλλων αποκαλύφθηκε την περασμένη Παρασκευή. Εντοπίστηκαν και δεσμεύθηκαν στο τελωνείο του «Ελ. Βενιζέλος» 15,7 κιλά χρυσού κρυμμένα μέσα σε κουτιά με…πασχαλινές λαμπάδες.

Προορισμός τους ήταν η Γερμανία, όπως και στην περίπτωση σύλληψης 32χρονου Γερμανού που τη 12η Απριλίου προσπάθησε να εξάγει στο Βερολίνο 7 κιλά χρυσό και 470 κιλά ασήμι για λογαριασμό εταιρείας με έδρα την πλατεία Συντάγματος.

Στην υπόθεση της Παρασκευής, ο άνδρας που εντοπίστηκε να μεταφέρει τα 15,7 κιλά χρυσού είχε στην κατοχή του δύο δελτία αποστολής, τα οποία και κατασχέθηκαν. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», από τον μέχρι τώρα έλεγχο προκύπτει ότι την εξαγωγή του χρυσού πραγματοποιούσε εταιρεία εμπορίας ευγενών μετάλλων με έδρα την Κάλυμνο, καθώς και ότι το εμπόρευμα παραλήφθηκε όχι από τα Δωδεκάνησα, αλλά από υποκατάστημα εταιρείας με έδρα την οδό Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας. Οπως ήταν αναμενόμενο, το χρυσάφι δεσμεύθηκε καθώς, εκτός του ότι ήταν κρυμμένο μέσα σε συσκευασίες με πασχαλινές λαμπάδες, προέκυψαν επιπλέον ενδείξεις για την εικονικότητα των τιμολογίων. Σύμφωνα με αξιωματούχους του ΣΔΟΕ που ερευνούν την υπόθεση, για την εξαγωγή των 15,7 κιλών χρυσού χρησιμοποιήθηκαν τιμολόγια εταιρείας με έδρα την Κάλυμνο προκειμένου να καταστεί πιο δύσκολος ο έλεγχος των τιμολογίων και η διασταύρωση των στοιχείων της εταιρείας. Οι ίδιες πηγές εκτιμούν ότι ο χρυσός αγοράστηκε από ενεχυροδανειστήρια δίχως νόμιμα παραστατικά και γι’ αυτό η εξαγωγή του στη Γερμανία επιχειρήθηκε να γίνει με εικονικά τιμολόγια.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της 12ης Απριλίου, όταν κατασχέθηκαν στο «Ελ. Βενιζέλος» 470 κιλά ασήμι και 7 κιλά χρυσού που επιχείρησε να εξαγάγει στο Βερολίνο 32χρονος Γερμανός. Ο συλληφθείς είχε στην κατοχή του εικονικά τιμολόγια σύμφωνα με τα οποία την αποστολή των πολύτιμων μετάλλων έκανε η εταιρεία «Ελυρος Α.Ε.» με έδρα την οδό Καπνικαρέας 3. Η περαιτέρω έρευνα του ΣΔΟΕ είχε αποκαλύψει ότι πίσω από την υπόθεση βρισκόταν εταιρεία εμπορίας ευγενών μετάλλων με έδρα την οδό Οθωνος στο Σύνταγμα και παράρτημα στο Βερολίνο. Επιπλέον, σύμφωνα με παλαιότερο δημοσίευμα της «Κ» (φύλλο 23ης Απριλίου), η «Ελυρος Α.Ε.» ήταν ουσιαστικά εταιρεία -φάντασμα, που το 2012 είχε εμπλακεί σε απάτη ύψους 1,2 εκατ. ευρώ με ακάλυπτες επιταγές.

Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία της έρευνας, ο 32χρονος Γερμανός που συνελήφθη για την υπόθεση ήταν υπάλληλος εταιρείας security που αναλάμβανε τη μεταφορά του χρυσού από την Αθήνα στο Βερολίνο για λογαριασμό της εταιρείας εμπορίας ευγενών μετάλλων της πλ. Συντάγματος. Διαπιστώθηκε, μάλιστα, ότι το τελευταίο εξάμηνο είχε πραγματοποιήσει 8 ταξίδια από την Αθήνα στο Βερολίνο. Σημειώνεται ότι τον Σεπτέμβριο του 2011 στενό συγγενικό πρόσωπο του ιδιοκτήτη της εταιρείας είχε συλληφθεί στο λιμάνι της Πάτρας για απόπειρα εξαγωγής 500 κιλών χρυσού δίχως νόμιμα παραστατικά έγγραφα.

Πηγή:kathimerini.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

ΤΟ ΑΙΜΑΤΗΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ στη Μανωλάδα μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν. Μπορεί αυτή τη φορά οι επιστάτες-μπράβοι να ξεπέρασαν τα συνήθη όρια, αλλά είναι εδώ και χρόνια κοινό μυστικό ότι σε πολλές αγροτικές καλλιέργειες, όπως και σε άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, επικρατούν εργασιακές συνθήκες που παραπέμπουν σε καθεστώς δουλείας.



Οι δριμύτατες καταδίκες εκ μέρους της κυβέρνησης και των κομμάτων ηχούν προκλητικά υποκριτικές, δεδομένου ότι η κατάσταση αυτή είναι κοινό μυστικό και συνεχίζεται απρόσκοπτα, επειδή ακριβώς το πολιτικό σύστημα και οι αρμόδιες Αρχές κάνουν τα στραβά μάτια. Με άλλα λόγια, το επεισόδιο στη Μανωλάδα δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η ακραία εκδήλωση ενός ευρύτερου φαινομένου, το οποίο, εάν δεν αντιμετωπισθεί ριζικά, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ακόμα χειρότερα γεγονότα.

Με τη σειρά του, αυτό το φαινόμενο είναι γέννημα-θρέμμα της μαζικής παράνομης μετανάστευσης. Σχεδόν όλοι όσοι συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα δεν έχουν χαρτιά. Κατά κανόνα δηλώνουν ψεύτικα ονόματα και εθνικότητα για να αποφύγουν την απέλαση. Οι Αρχές τούς εφοδιάζουν με ένα έγγραφο διοικητικής απέλασης, σύμφωνα με το οποίο πρέπει με δικό τους μέσο να εγκαταλείψουν την Ελλάδα εντός ενός μηνός!

Στην πραγματικότητα, αυτοί εγκαθίστανται στα γκέτο του κέντρου της Αθήνας. Η κατάσταση στο κέντρο της πρωτεύουσας είναι χαοτική, γεγονός που λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για κάθε είδους ανομία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο της εγκληματικότητας, της υγιεινής και της κοινωνικής ισορροπίας. Το Τμήμα Αλλοδαπών δεν είναι σε θέση να ασκήσει έστω και στοιχειώδη έλεγχο. Ουσιαστικά λειτουργεί ως γραφειοκρατικός μηχανισμός διεκπεραίωσης και όχι αντιμετώπισης του προβλήματος. Στην πραγματικότητα, η πολιτεία έχει χάσει παντελώς τον έλεγχο. Συνήθως αδρανεί και όταν σπανίως αντιδρά, αντιδρά σπασμωδικά, χωρίς σχέδιο και προοπτική.

Οι παράνομοι αφροασιάτες μετανάστες, που συσσωρεύονται σε γκέτο, δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατόμων. Οταν φθάνουν στην Ελλάδα, κατά κανόνα εντάσσονται αμέσως στα δίκτυα παράνομων μεταναστών που έχουν δημιουργηθεί σε εθνική βάση. Τα δίκτυα έχουν ιεραρχία, αυστηρούς κανόνες και αναπαράγουν σε άλλες συνθήκες την παραδοσιακή φυλετική δομή προστασίας των μελών έναντι υπακοής και ανταλλαγμάτων.

Τα κυκλώματα προωθούν μαζικά τους εργάτες σε περιοχές όπου υπάρχει ζήτηση για εποχιακή «μαύρη» και βεβαίως κακοπληρωμένη εργασία, εισπράττοντας ως προμήθεια ένα σημαντικό τμήμα της αμοιβής των εργατών. Οι «νονοί» συνδέονται με εγχώριους δικηγόρους, οι οποίοι έχουν βρει στην παράνομη μετανάστευση επικερδέστατη επαγγελματική ύλη.

Αν και συχνά υψώνουν τη σημαία της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην πραγματικότητα λειτουργούν ως αναγκαίο συμπλήρωμα των κυκλωμάτων προστασίας και εκμετάλλευσης των παράνομων μεταναστών. Οι εν λόγω δικηγόροι, άλλωστε, δεν είναι απλοί συνήγοροι σε δίκες. Λειτουργούν και ως μεσάζοντες, διεκπεραιώνοντας και τις ποικίλες υποθέσεις με τις κρατικές Αρχές.

Το πολιτικό σύστημα και, κατ’ επέκταση, οι αρμόδιες Αρχές ανέχονται όλη αυτή την κατάσταση στο όνομα της ανάγκης για εποχιακή χειρωνακτική εργασία. Οι όποιες ανάγκες της οικονομίας, όμως, δεν καλύπτονται από ντόπιους εργάτες πρέπει να καλύπτονται από νόμιμους μετανάστες. Η παράνομη μετανάστευση πρέπει να αντιμετωπισθεί με μηδενική ανοχή.
Το ίδιο και η «μαύρη» εργασία.

Μέχρι πρότινος, ο δημόσιος διάλογος για το ζωτικής σημασίας πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης ήταν υποτυπώδης, παρότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα δεν έχει προηγούμενο παγκοσμίως. Υποτυπώδες ήταν και το ενδιαφέρον των κατά τα άλλα ευαίσθητων φιλελεύθερων αντιρατσιστών για το καθεστώς «δουλείας».

Η πικρή αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα, πολλοί εργοδότες, αλλά και μεσαιοανώτερα στρώματα που έχουν ανάγκη φθηνό υπηρετικό προσωπικό έχουν βολευθεί με το γεγονός ότι οι παράνομοι μετανάστες φυτοζωούν γκετοποιημένοι στα «υπόγεια» της κοινωνίας και εμφανίζονται μόνο ως κακοπληρωμένη «μαύρη» εργασία. Είναι τυχαίο, άραγε, ότι η ανοχή στην παράνομη μετανάστευση είχε αναγορευθεί σε κριτήριο «προοδευτισμού»; Κι αυτό όταν αποδεικνύεται ότι οι ανέξοδες και αυτάρεσκες αντιρατσιστικές ρητορείες περισσότερο τροφοδοτούν παρά καταπολεμούν τον ρατσισμό. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο στη Μανωλάδα θα σπάσει επιτέλους το «σπυρί».

Από χώρα-τράνζιτ, χωματερή ψυχών

ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ της παράνομης μετανάστευσης προς την Ευρώπη προκαλούνται από τη μεγάλη διαφορά βιοτικού επιπέδου. Οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούσαν για πολλά χρόνια πολιτική ημιμέτρων. Eνώ λάμβαναν μέτρα εναντίον της παράνομης εισόδου, κατά κανόνα ανέχονταν όσους παράνομους μετανάστες κατάφερναν τελικώς να εγκατασταθούν στην επικράτειά τους.

Το δουλεμπόριο είναι μία «βιομηχανία» με τεράστιο τζίρο, αφού για κάθε παράνομο μετανάστη το κύκλωμα εισπράττει από 3.000 έως και 8.000 ευρώ. Πίσω από τη ρητορική περί ανθρωπισμού δεν βρίσκονται πάντα μη ρεαλιστές ιδεολόγοι. Βρίσκονται και ποικίλα νόμιμα και παράνομα κυκλώματα που με διάφορους τρόπους κερδίζουν πολλά από την παράνομη μετανάστευση. Το υπόστρωμα είναι η «μαύρη» εργασία, μέσω της οποίας συμπιέζεται το κόστος παραγωγής.

H διφορούμενη και αντιφατική αυτή στάση της Ευρώπης τροφοδοτεί την παράνομη μετανάστευση. Tο γεγονός ότι αρκετοί καταφέρνουν να εγκατασταθούν στη «Γη της Eπαγγελίας» διατηρεί ζωντανό το όνειρο μίας νέας ζωής και σ’ όσους μένουν στις πατρίδες τους. Tο αποτέλεσμα είναι ότι έτσι ωθούνται ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι του τρίτου κόσμου να επιχειρήσουν το άλμα.

Την εποχή της κρίσης οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν υιοθετήσει πιο αυστηρά μέτρα και βεβαίως έχουν βολευθεί από το γεγονός ότι οι εννέα από τους δέκα που εισέρχονται παράνομα στην Ε.Ε. εισέρχονται στην Ελλάδα (κυρίως από την Τουρκία, η οποία λειτουργεί ως χώρα-αγωγός). Οι παράνομοι μετανάστες θεωρούν την Ελλάδα χώρα-τράνζιτ, αλλά κατά κανόνα παραμένουν εγκλωβισμένοι εδώ. Ακόμα και όσους καταφέρνουν να μεταβούν σε άλλες χώρες-μέλη, εάν συλληφθούν εκεί, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τους δεχθεί πίσω. Σύμφωνα με τη συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ (2003), την ευθύνη για κάθε παράνομο μετανάστη έχει η πρώτη χώρα εισόδου! Ετσι έφθασε η Ελλάδα να μετατραπεί σε χωματερή ψυχών.

Real.gr
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/


Διαβάστε το ολόκληρο...

Γιώργος Φιντικάκης

Κινεζικοί όμιλοι έχουν επισκεφτεί μέχρι σήμερα τέσσερις φορές την Αθήνα και έχουν συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό, τονίζοντας ότι μπορούν να μετατρέψουν τον αερολιμένα Αθηνών σε πύλη εισόδου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση τουριστών και εμπορευμάτων
Ενδιαφέρον για ακίνητα εκδηλώνουν οι Αμερικανοί, για δίκτυα και ιππόδρομο οι Γάλλοι, για λιμάνια και αεροδρόμια οι Κινέζοι, για ενέργεια και ακίνητα οι Ρώσοι, ενώ οι Γερμανοί απουσιάζουν πλήρως από το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Από μια πρώτη ματιά των διαγωνισμών του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη, προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με το ποιοι έχουν στρέψει το βλέμμα στα ελληνικά «φιλέτα», και ποιοι όχι.

Για παράδειγμα, στον τομέα των ακινήτων το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί από τις ΗΠΑ. Αμερικανικά funds έχουν εστιάσει στα τουριστικά ακίνητα (η NCH πλειοδότησε στην Κασσιόπη της Κέρκυρας) ενώ στο διαγωνισμό για τη μίσθωση και επαναμίσθωση των 28 κτιρίων του Δημοσίου, οι 4 από τους 9 ενδιαφερόμενους είναι εταιρείες από τις ΗΠΑ μεταξύ των οποίων ο όμιλος Intercontinental, και η Oakhill.

Παρόντες στον τομέα των παραθαλάσσιων ακινήτων, ειδικά στη Χαλκιδική, είναι και Ρώσοι επενδυτές. Αναμενόμενο, δεδομένου ότι η Χαλκιδική είναι ο νούμερο ένα προορισμός των Ρώσων τουριστών στην Ελλάδα. Δύο προσφορές, από την JSC DonskoyTabac (Ιβάν Σαβίδης), και τον επενδυτή Igor Isaev έχουν υποβληθεί τόσο για το ακίνητο στο Παλιούρι, όσο και για εκείνο στον Αγ. Ιωάννη Σιθωνίας. Παρόντες φυσικά είναι οι Ρώσοι και στον τομέα της ενέργειας, όπου Gazprom και Sintez συμμετέχουν στο διαγωνισμό του ομίλου ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Πληροφορίες θέλουν τους Ρώσους να εμφανίζονται και στο διαγωνισμό της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Γάλλοι : Έκαναν επιτέλους την εμφάνισή τους

Οι Γάλλοι, έπειτα από πολλούς μήνες αναμονής, έκαναν επιτέλους στην εμφάνισή τους. Αυτό έγινε στο διαγωνισμό του ιπποδρομιακού στοιχήματος μέσω της PMU (διαχειρίζεται τους γαλλικούς ιποοδρόμους), ενώ αναμένεται να δώσουν το παρών τους και σήμερα, υποβάλλοντας προσφορά στο διαγωνισμό πώλησης του 51% της ΕΥΑΘ, μέσω της Suez που κατέχει ήδη το 5% της εταιρείας. Βέβαια η κυβέρνηση περιμένει πολλά περισσότερα, ειδικά μετά και την επίσκεψη Ολαντ στην Ελλάδα. Έτσι, ο γαλλικός όμιλος Vinci, που ανέλαβε προ μηνών τη διαχείριση των πορτογαλικών αεροδρομίων, αναμένεται να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για τα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας που παραχωρούνται μέσω δύο ξεχωριστών διαγωνισμών. Σύμφωνα με την προκήρυξη στην πρώτη ομάδα εντάσσονται τα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς, Ακτίου, Καβάλας και Χανίων. Εκτίμηση ότι θα δώσουν το παρών τους υπάρχει επίσης τόσο για την SNCF (οι γαλλικοί σιδηρόδρομοι) όσο και για την Alstom στο διαγωνισμό για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που θα ξεκινήσει εντός του επόμενου εξαμήνου.

Κινέζοι : Αεροδρόμια, λιμάνια

Στο μέτωπο των μεταφορών, και ειδικά των αεροδρομίων και των λιμανιών, μένει να αποδειχθεί αν το έμπρακτο ενδιαφέρον των Κινέζων θα μετουσιωθεί και σε κατάθεση σημαντικών προσφορών. Ειδικά για το «Ελευθέριος Βενιζέλος», οι κινεζικοί όμιλοι «Shenzhen Airport» και «Friedmann Pacific Asset Management» έχουν επισκεφτεί μέχρι σήμερα τέσσερις φορές την Αθήνα και έχουν συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό, τονίζοντας ότι μπορούν να μετατρέψουν τον αερολιμένα Αθηνών σε πύλη εισόδου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση τουριστών και εμπορευμάτων. Όσον αφορά μάλιστα στο εμπορευματικό σκέλος, έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να υπάρξει και συνεργασία με τη Cosco.

Από την πλευρά της η τελευταία δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για την εξαγορά του ΟΛΠ. Υπό μία προϋπόθεση όμως. Ότι η κυβέρνηση θα αποφασίσει να πουλήσει το πλειοψηφικό πακέτο (51%) του οργανισμού και όχι να παραχωρήσει επιμέρους δραστηριότητες, κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι ενδιαφέρει τους Κινέζους. Το κυβερνητικό επιτελείο και το ΤΑΙΠΕΔ δεν έχουν ακόμη καταλήξει ποιο από τα δύο μοντέλα θα επιλέξουν.

Οι Τσέχοι και το Κατάρ

Πέραν των παραπάνω ονομάτων, ενδιαφέρον για ελληνικούς διαγωνισμούς έχει εκδηλωθεί τόσο από Τσέχους (το σχήμα Emma Delta όπου συμμετέχει ο Τσέχος Jiri Smecj βρίσκεται μια ανάσα από την απόκτηση του ΟΠΑΠ), όσο και από το Κατάρ που επανέκαμψε προ μηνών στο διαγωνισμό για το Ελληνικό. Δεδομένου ωστόσο των υψηλών προσδοκιών που έχουν κατά καιρούς αναπτυχθεί για τη παρουσία του εμιράτου σε ελληνικούς διαγωνισμούς, η μέχρι τώρα συμμετοχή του θεωρείται μάλλον απογοητευτική. Και παρά την παρουσία του στο διαγωνισμό, ουδείς μπορεί να πει με σιγουριά αν και υπό ποιους όρους θα καταθέσει τελικά προσφορά. Για το Κατάρ πάντως, το ΤΑΙΠΕΔ προσδοκά την παρουσία του σε τουλάχιστον δύο ακόμη διαγωνισμούς : Σε αυτόν του «Ελευθέριος Βενιζέλος» μέσω της Qatar Airways και σε εκείνον για τις μαρίνες. Λέγεται ότι έχει ήδη υπάρξει ενδιαφέρον για το λιμάνι του Λαυρίου, όπου ο στόχος του Ταμείου είναι να μετατραπεί σε μαρίνα που θα φιλοξενεί μεγάλα πολυτελή σκάφη (megayachting).

Γιατί απουσιάζουν οι Γερμανοί

Εκείνο πάντως που έχουν διαπιστώσει τα στελέχη του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων είναι πως στους περισσότερους διαγωνισμούς εκδηλώνεται στην αρχή έντονο ενδιαφέρον, όταν όμως έρχεται η ώρα της υποβολής δεσμευτικών προσφορών, ο αριθμός των υποψηφίων περιορίζεται το πολύ σε 2-3.

Στο Ταμείο προσδοκούν πως όταν θα βελτιωθεί κι άλλο το κλίμα της ελληνικής οικονομίας, η εικόνα θα αλλάξει και θα αυξηθούν οι υποψήφιοι ενδιαφερόμενοι, με την προσθήκη επιτέλους και Γερμανών.

Σήμερα, στους εν εξελίξει διαγωνισμούς του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων δεν συμμετέχει… ούτε μια εταιρεία από την πιο ισχυρή οικονομία της ευρωζώνης.

Μια πρώτη εξήγηση είναι το άσχημο κλίμα που έχει διαμορφωθεί μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο η παντελής απουσία γερμανικών εταιρειών σχετίζεται κυρίως με το χαμηλό ακόμη βαθμό αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας

Από την άλλη πλευρά, μπορεί γερμανικές εταιρείες να μη διεκδικούν ελληνικά «φιλέτα», ωστόσο πολλές είναι αυτές που συμμετέχουν σε ρόλο συμβούλου σε πολλούς από τους διαγωνισμούς του ελληνικού προγράμματος.

ΤΑ ΝΕΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/04/blog-post_8405.html#.UX9SZqIpgmA

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ένα δάνειο-αυτοκτονία για την Κύπρο

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΩΣ ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ
Ισλανδία της Μεσογείου – μόνη λύση για τη Μεγαλόνησο
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Φίλοι ανησυχούν για κίνδυνο επαναφοράς του σχεδίου Ανάν. Κάνουν λάθος. Το σχέδιο Ανάν είναι ήδη εδώ, ονομάζεται Μνημόνιο και Δανειακή. Υποχρεώνοντας το κυπριακό κράτος να συνάψει ένα δάνειο για να σώσει τράπεζες που δεν σώζονται, μετατρέπει το ήδη πολύ σοβαρό πρόβλημα των μη βιώσιμων τραπεζών σε πρόβλημα μη βιώσιμου κράτους.
Η ουσία του σχεδίου Ανάν ήταν η κατάλυση της νόμιμης εξουσίας του κυπριακού λαού, του κράτους και της δημοκρατίας του, προς όφελος μιας Τρόικας «Ξένων Δικαστών» που θα διόριζε ο Διεθνής Παράγων και θα διόριζαν τους διαδόχους τους. (Ποτέ το σχέδιο Ανάν δεν έδωσε στην Τουρκία την Κύπρο).

Η παγκόσμια σημασία της ρύθμισης Ανάν συνίστατο στο ότι οι πολίτες μιας νεώτερης αστικής δημοκρατίας συνομολογούσαν μόνοι τους την απεμπόληση του νόμιμου δικαιώματος αυτοκυβέρνησής τους, κάτι που δεν συνέβη στην αποικιοκρατία, εισάγοντας στην Ευρώπη του 21ου αιώνα καινούριο μοντέλο ολοκληρωτισμού. Τη δουλειά αυτή θα κάνει τώρα το Μνημόνιο.

Η τρόικα είναι μια καταπληκτική εφεύρεση. Αν κάποιος διέτασσε να βγουν από τα σπίτια τους και να τρώνε σε συσσίτια οι μισοί Κύπριοι, να ρίχνουν έναν αριθμό κάθε μέρα από τις ταράτσες, να καταστραφεί ότι απομένει από την οικονομία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τους θεσμοί δημόσιας υγείας-εκπαίδευσης, οπωσδήποτε θα γινόταν μια λαϊκή εξέγερση. Αν εισέβαλαν ξένα στρατεύματα κάποιοι θα αντιστέκονταν.

Η τρόικα όμως μπορεί να τα κάνει όλα αυτά, μπορεί να καταστρέψει και υποδουλώσει την Κύπρο, λέγοντας ότι τη σώζει! Με την ανακοίνωση των αποφάσεών του, Eurogroup και ΔΝΤ, κατέστρεψαν τις κυπριακές τράπεζες. Τώρα χρησιμοποιούν την πρώτη καταστροφή για να προκαλέσουν τη δεύτερη – την καταστροφή του κράτους – προτού καταλάβουν οι Κύπριοι τι συμβαίνει.

Η Λευκωσία, αντί να χρεωκοπήσει κανονικά τις τράπεζες, μην αποζημιώνοντας καν ξένους κεφαλαιούχους και κρατώντας τους λίγους πόρους που της απομένουν για να επιβιώσει φτωχικά (έτσι κι αλλοιώς η φτώχεια είναι αναπόφευκτη), αλλά διατηρώντας μια προοπτική για το κράτος της, όπως έκανε η Ισλανδία, καλείται να συνάψει ένα δάνειο που δεν θα σώσει μεν τις τράπεζες, θα καταστρέψει όμως το κράτος και την κοινωνία.

Μη βιώσιμο χρέος σημαίνει δανειακές υποχρεώσεις που δεν μπορείς να εξυπηρετήσεις ότι κι αν κάνεις. Σε αντάλλαγμα ξεπουλάς περιουσία και κρατική κυριαρχία, αλλά το χρέος αυξάνεται, δεν μειώνεται, λόγω της ύφεσης που προκαλεί το πρόγραμμα. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα, μετασχηματίζοντάς την σε «αποικία χρέους» από ανεξάρτητο-κυρίαρχο κράτος, μέσω του Μνημονίου και των διεθνών νομικών δεσμεύσεων (Δανειακές, μετατροπή χρέους προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη, αγγλικό δίκαιο).

Παράλληλα μπήκε μια σοβαρή σφήνα μεταξύ Λευκωσίας και Μόσχας, να μην μπορέσει η Κύπρος ποτέ να βρει διεθνές στήριγμα ανεξαρτησίας της. Η συνέχεια είναι προφανής και σύντομη. Θα πουν στους πεινώντες να τους δώσουν τα πετρέλαια του νησιού, μπας και επιζήσουν. Ακόμη όμως και για να το κάνουν, οφείλουν «να τα βρουν» με τους Τουρκοκύπριους, να διαλύσουν το κράτος τους με παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, καθιστάμενοι «κοινότητα εις αναζήτηση (και μη ανεύρεση) διεθνούς κηδεμόνα». (Ειρήσθω εν παρόδω, η διχοτόμηση, απώλεια της μισής είναι χίλιες φορές καλύτερη από το σχέδιο Ανάν, απώλεια ολόκληρης της Κύπρου).

Σταδιακά, ένα διαρκώς μεγαλύτερο μέρος του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού θα εγκαταλείπει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το νησί, όπου θα διατηρηθεί η «ταμπέλα» «Κυπριακή Δημοκρατία», χωρίς να είναι ούτε Κυπριακή, ούτε Δημοκρατία. Καταστρεφόμενες, Κύπρος και Ελλάδα θα καταστούν το πρώτο υπόδειγμα θεμελιώδους σημασίας για τον νέο ολοκληρωτικό κόσμο και την παγκόσμια τάξη στην ίδια την Ευρώπη. Μια πάμπλουτη ελληνόφωνη ολιγαρχία, αυτή που εκπροσωπεί ο Αναστασιάδης σήμερα, θα επιστατήσει σε αυτή τη διαδικασία, όπως ακριβώς οι πάμπλουτες ολιγαρχίες των ελληνιστικών βασιλείων τα παρέδιδαν μόνες τους στη Ρώμη – είχαμε μάλιστα τότε παράγει και τον έξοχο θεωρητικό της υποτέλειας Αίλιο τον Αριστείδη.

Αυτό είναι το πρόγραμμα. Αναζητείται ηγέτης, κοινωνία, λαός να το διακόψουν και να το κάνουν επίσης με τρόπο έξυπνο κι ετοιμασμένο, όπως ο Δαυίδ πολέμησε τον Γολιάθ ή ο ‘Εκτορας σκότωσε τον Αχιλλέα, γιατί οι μόνοι μέχρι στιγμής που έχουν σχέδια, και Α και Β και Γ και δεν ξέρω πόσα ακόμα, σε Ελλάδα και Κύπρο, είναι οι Πιστωτές, το υποκείμενο του νέου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Εμείς, σαν μυρμήγκια που ετοιμάζονται να τα πατήσουν, λέμε σαχλαμάρες, κομμάτια και θρύψαλα μιας Αλεξάνδρειας που δεν υπάρχει πια, βλέποντας τη σκιά από τη μπότα που θέλει να μας λιώσει.

Ολίγη γεωπολιτική
Το σχέδιο δεν είναι μόνο οικονομικο-πολιτικό, είναι και γεωπολιτικό. Μπροστά στα μάτια μας σχηματίζεται μια ζώνη τουρκο-ισραηλινής συγκυριαρχίας υπό αμερικανική καθοδήγηση στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα δίνει μεν τις ΔΕΣΠΑ και ΔΕΣΦΑ στους Ρώσους (κάτι είναι κι αυτό, προκειμένου να πάνε στους Αζέρους), αλλά ενταφιάζει, σε «αντάλλαγμα» προς τις ΗΠΑ, τον αγωγό South Stream μετά και τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Με άλλα λόγια, καταστρέφει ένα ενεργειακό σχέδιο που θα μπορούσε να είναι εργαλείο ελληνικής ανεξαρτησίας για να λάβει σε αντάλλαγμα το δικαίωμα να καλέσει Ρώσους στη λεηλασία της!

Περί ευρώ
Η παληά λίρα της Κύπρου είναι οφθαλμαπάτη, όπως και η κυπριακή ακμή του παρελθόντος. Κι εγώ είχα διάφορες επιλογές όταν ήμουνα είκοσι χρονώ, δεν τις έχω σήμερα. Ο μόνος λόγος για να βγει η Κύπρος από το ευρώ, είναι αν υποχρεωθεί να το κάνει, για να αποφύγει τον δανεισμό και πρέπει τότε να το κάνει, αφού εξαντλήσει όλα τα άλλα μέσα κι αφού βρει τη φωνή της και δώσει τιτάνιο πολιτικό αγώνα μέσα στην ‘Ενωση, της οποίας τυγχάνει μέλος, υπέρ των δικαίων της.

Καλά κάνει και τα σκέφτεται και τα μελετά το ΑΚΕΛ του Κυπριανού, αν και εμένα με ανησυχούσε πάντα η στατιστική σύμπτωση με ιδέες που θα άρεσαν, για διάφορους λόγους, στο Λονδίνο και τους Αγγλοσάξωνες. Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ εμφανίζεται επίσης λαύρος κατά της Γερμανίας, αλλά σαν κάπως να ξεχνάει τον ρόλο του ΔΝΤ. Σε όσους υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ μπορεί να λειτουργήσει ως σύμμαχος, δεν έχω αντίρρηση να δοκιμαστεί η εκτίμησή τους. Ας του ζητήσουν οι Κύπριοι συνδρομή, τώρα που αντιμετωπίζουν τέτοια θανάσιμη απειλή. Είναι μια χώρα με τεράστια επιρροή στις μεγάλες παγκόσμιες τράπεζες, την ΕΕ και τις ΗΠΑ. ‘Οσο για τις ιδέες του Αρχιεπισκόπου, τι να πούμε και τι να σχολιάσουμε εμείς, συνήθως είναι πολύ καλός δείκτης τι να μην κάνουμε.

konstantakopoulos.blogspot.com

«To Παρόν της Κυριακής», 28.4.2013

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top