Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Από το Blogger.

Αρχειοθήκη

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Η λογική των πραγμάτων επιβάλλεται κόντρα και ενάντια και στην πιο ισχυρή θέληση των πολιτικών υποκειμένων…
Όσα τεχνάσματα και αν χρησιμοποιήσουν τα επιτελεία της διεθνούς χρηματιστηριακής και τραπεζικής χούντας και όσα «συμβόλαια θανάτου» και αν εκτελεστούν εναντίον των λαών, η κατάρρευση της ΕΕ και της ευρωζώνης είναι αναπόφευκτη:
Αυτή η κατάρρευση, συνακόλουθα και η χρεοκοπία των χωρών της καπιταλιστικής Ευρώπης καθορίζεται από την κερδοσκοπική ΛΟΓΙΚΗ του συστήματός τους και από τους σιδερένιους και βάρβαρους νόμους της «ελεύθερης αγοράς» και ΟΧΙ από την θέληση των πολιτικών υποκειμένων και των οικονομικών ιερατείων…

Αν μπορούσαν τα ευρω-χουντικά επιτελεία και τα πολιτικά τους ανδρείκελα να βρουν το «αντίδοτο» στις δομικές ασθένειες της ΕΕ, της ευρωζώνης και γενικότερα του καπιταλισμού, δεν θα βρισκόταν, σήμερα, το σύστημά τους και η ευρωζώνη τους στο χείλος της κατάρρευσης…

Ό,τι και να κάνουν η κατάρρευση είναι αναπότρεπτη. Και γίνεται πιο ολέθρια και σεισμική, όσο οι αντιστάσεις απέναντι στην κατάρρευση γίνονται πιο λυσσώδεις από του δικτατορικούς ευρω-μηχανισμούς και τα πολιτικά τους ανδρείκελα…

Η Επιστροφή στα εθνικά νομίσματα καθορίζεται αμείλικτα από την αναπότρεπτη κατάρρευση της ΕΕ, της ευρωζώνης και του Ευρώ: Από τη ΛΟΓΙΚΗ των πραγμάτων…

Οι ταχυδακτυλουργίες των ευρω-χουντικών μηχανισμών και των πολιτικών τους ιπποκόμων, απλώς διαιωνίζουν τη «φρίκη του τέλους»(τις διαδικασίες καταλήστευσης και καταστροφής των κοινωνιών και των λαών) και δεν αποτρέπουν το ΤΕΛΟΣ…

Μια συνειδητή πολιτική αποδέσμευσης από την ΕΕ και το Ευρώ, μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ πολιτική επιστροφής στη ΔΡΑΧΜΗ, θα γλίτωνε την Ελλάδα από την παράταση των διαδικασιών της «φρίκης του τέλους» και θα την έβαζε το ταχύτερο στην τροχιά της οικονομικής και εθνικής ανασυγκρότησης, στην τροχιά κατάκτησης, έστω σχετικής, της ολοκληρωτικά χαμένης εθνικής της ανεξαρτησίας…

Το «Ευρώ ή δραχμή», δεν είναι ένα αποπροσανατολιστικό δίλημμα, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του ΚΚΕ.

Είναι ένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ζήτημα, ΟΧΙ μόνο γιατί η λογική των πραγμάτων οδηγεί στη δραχμή, γεγονός που καθιστά αναγκαίο το συνειδητό αγώνα προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά και διότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι η ΜΟΝΗ που δημιουργεί τις προϋποθέσεις της εθνικής οικονομικής ανασυγκρότησης και ανεξαρτησίας, συνακόλουθα και τις προϋποθέσεις ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ των εργατικών και λαϊκών κινημάτων, των αντι-ιμπεριαλιστικών αγώνων, της εθνικής, αλλά και ταξικής συνείδησης: κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία αναγκαία για το σοσιαλιστικό στρατηγικό στόχο…

Το Ευρώ σημαίνει ΥΠΟΤΑΓΗ στα διεθνή κέντρα εξουσίας (Νέα Τάξη), ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ της κοινωνικής και εθνικής ΔΟΜΗΣ της ελληνικής κοινωνίας, ΑΛΩΣΗ όλων των ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών) του ελληνικού λαού, νέα ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ: Δηλαδή επιστροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πολλά χρόνια πίσω, σε αποικιοκρατική βαρβαρότητα, που σημαίνει ότι ο δρόμος ξεπεράσματος του καπιταλισμού, ο δρόμος προς το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, μακραίνει δραματικά…

Αντίθετα με τη ΔΡΑΧΜΗ μπαίνουν ισχυρά φράγματα σε αυτή την νέα αποικιοκρατική οπισθοδρόμηση, ξαναζωντανεύουν οι εθνικές δυνάμεις και οι κοινωνικές αντιστάσεις, συνακόλουθα και οι λαϊκοί αγώνες αποκτούν συγκεκριμένες στοχεύσεις και προοπτικές…

Η ηγεσία του ΚΚΕ στρουθοκαμηλίζει για άλλη μια φορά για να επικαλύψει και συγκαλύψει ΟΧΙ μόνο την αδράνειά της, αλλά και την πρακτική, έμμεση, στήριξη στο καθεστώς της Νέας Τάξης.

Το να μιλά κανείς ΓΕΝΙΚΑ ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός και χωρίς την ανατροπή του ΤΙΠΟΤΑ δεν αλλάζει, ουσιαστικά εγκαταλείπει κάθε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ μάχη και κάθε μεταβατικό αίτημα που ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝ τις «σκαλωσιές» (προϋποθέσεις) ανατροπής του καπιταλισμού: Αυτοί οι «εχθροί» του συστήματος είναι οι καλύτεροι στυλοβάτες του…

Για τον ΣΥΝ δεν μιλάμε. Αυτός αγωνίζεται να μείνουμε, πάση θυσία, στην ευρωζώνη και την ΕΕ: Αγωνίζεται για τη διάσωση της καταρρέουσας ευρωζώνης και ζητά μια καλύτερη διαχείριση της αποικιοκρατικοποίησής μας. Γρήγορα θα ανταμειφθεί για τις υπηρεσίες του…

Αν υπήρχε πραγματική Αριστερά θα έθετε ως στρατηγικό, ΤΑΚΤΙΚΟ αίτημα την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ευρώ, την επιστροφή στη δραχμή και θα αγωνιζόταν ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ (δηλαδή με επεξεργασμένο πρόγραμμα) προς αυτήν την κατεύθυνση…

Που σημαίνει: Πρώτα από όλα το γκρέμισμα των μυθολογικών κινδύνων και καθεστωτικών εκβιασμών γύρω από την επιστροφή στη δραχμή.

Ένα πολύ καλό άρθρο προς αυτήν την κατεύθυνση είναι του Δημήτρη Καζάκη: Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή...

Το αλιεύσαμε από το ΛΙΣΤΟΝ

http://listonplace.blogspot.com/2011/11/blog-post_286.html

Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή... 

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή;
Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει.
Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή.

Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ.

Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;
Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

§ Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.
§ Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
§ Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.
Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;
Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.

Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»

Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.
Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.
Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.
Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.
Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.

«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.

Η επινόηση του ευρώ

Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.
Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.
Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»

Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.
Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;
Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.

Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός

Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.
Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.
Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»

Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;

Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».
Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011

http://resaltomag.blogspot.gr/2017/02/blog-post_60.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Οι «αριστεροί» σε όλες τις ποικιλίες τους, εάν είχαν κάποια σχέση με τη μαρξιστική διαλεκτική θα γνώριζαν τούτο το απλό: ΕΕ και ευρώ νομοτελειακά θα καταρρεύσουν από την αδιέξοδη κρίση και τις άλυτες αντιφάσεις του καπιταλισμού…
Σήμερα αυτή η κατάρρευση των δομών της παγκοσμιοποίησης και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής δομής γίνεται άμεσα ορατή…
Οι «αριστεροί», βεβαίως, έχοντας εγκαταλείψει κάθε «ανάλυση» των καπιταλιστικών αντιφάσεων και προσκολλημένοι στα ιδεολογήματα της Παγκοσμιοποίησης,
ΟΧΙ μόνο δεν διακρίνουν την κατάρρευση της ΕΕ και του ευρώ, συνακόλουθα δεν προετοιμάζονται γι αυτό το «αναπόφευκτο», αλλά το χειρότερο: Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να διασώσουν την ΕΕ και το ευρώ…

Στοχεύουν, όπως πάντα, στην ΟΥΤΟΠΙΑ!!!

Έτσι, λοιπόν, αναπαράγουν και αυτοί οι «αριστεροί» τις κινδυνολογίες των μαφιόζων του χρήματος και του 4ου Ράιχ για την κατάρρευση του ευρώ και την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα…

Σήμερα αυτές οι κινδυνολογίες βρίσκονται πάλι στην επικαιρότητα, ακριβώς διότι η Ελλάδα, σαν ο αδύνατος κρίκος, βρίσκεται ήδη πολύ κοντά στη χρεοκοπία και στην επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Λόγω ακριβώς αυτής της «επικαιρότητας» θα αναδημοσιεύσουμε κάποια παλιά μας κείμενα, συγκεντρωμένα στο φάκελο: «Κατάρρευση ευρώ-επιστροφή στη δραχμή».

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο το Μάιο του 2012 και βρίσκεται εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2012/05/blog-post_27.html

«Ευρώ ή χάος»: Ο επιθανάτιος σπασμός της καταρρέουσας ΕΕ



Το τρομοκρατικό δίλημμα «ευρώ ή χάος» δεν είναι ένα εκλογικό ψευτοδίλημμα. Είναι ένα στρατηγικό δίλημμα ολόκληρου του καπιταλιστικού κόσμου: Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της ΕΕ…

Το «ευρώ ή χάος» αποτυπώνει τον ΤΡΟΜΟ της παγκοσμιοποιημένης, ιμπεριαλιστικής κακουργίας μπροστά στην άμεσα διαγραφόμενη κατάρρευση του πλανητικού αυτού συστήματος της κακουργίας: Την κατάρρευση των νεοταξικών θεμελίων.

Αυτό σηματοδοτεί το τρομοκρατικό σκέλος: «χάος».

Είναι το χάος της νεοατξικής κατάρρευσης, το χάος ΟΧΙ των λαών, αλλά το χάος του δικού τους κόσμου, το χάος των ληστών και δημίων του πλανήτη: Ένα «χάος» που θα βάλει σε πυρετική, επαναστατική κίνηση τους λαούς και θα τοποθετήσει ξανά τα έθνη σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το «ευρώ ή χάος», συνεπώς, είναι το κεντρικό τρομοκρατικό «σλόγκαν» ολόκληρου του κόσμου που αφορά το πραγματικό διακύβευμα αυτού του κόσμου, το στρατηγικό δίλημμα της παγκοσμιοποίησης, το ΟΥΣΙΩΔΕΣ της ύπαρξής της και διάσωσής της: Δεν είναι, απλώς, ένα τρομοκρατικό, εκλογικό ψευτοδίλημμα, όπως μας λένε πολλοί «αριστεροί»…

Γι αυτό η Ελλάδα, αυτός ο αδύνατος κρίκος της ΕΕ, της ευρωζώνης και του ευρώ, έχει γίνει «παγκόσμιο γεγονός»: Ο «ισχυρός κρίκος» του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και του «θρηνώδους σπαραγμού» ολόκληρης της υφηλίου.

Το σπάσιμο αυτού του «αδύνατο κρίκου» (Ελλάδα) θα πυροδοτήσει σεισμικές δονήσεις κατάρρευσης της ευρωζώνης, του ευρώ και της ΕΕ.

Γι αυτό όλος ο κόσμος, ο κόσμος των αγορών και των κερδών, εκπέμπει τα επιθανάτια ουρλιαχτά των θηρίων που σφαδάζουν και «ξερνάει» τους κατακλυσμιαίους χείμαρρους της καταστροφής και του χάους…

Γι αυτό η έξοδος από το ευρώ παρομοιάζεται με το «χάος», με την επιστροφή στην πρωτόγονη εποχή της ανθρωπότητας, με τη συντέλεια του κόσμου…

Γι αυτό αναπτύσσεται η τρομοκρατική μυθολογία, όχι μόνο από τα καθεστωτικά ελληνικά κόμματα (και τα ΜΜΕ), αλλά από το σύνολο των διεθνών δυνάμεων της βαρβαρότητας και του σκότους, ότι, δηλαδή, η έξοδος από το ευρώ σημαίνει το θάνατο των κοινωνιών και της ζωής: : «Το κράτος δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τα σούπερ μάρκετ δεν θα έχουν τρόφιμα στα ράφια, τα παιδιά δεν θα έχουν σχολείο να πάνε, τα νοσοκομεία δεν θα έχουν φάρμακα…», και πολλά άλλα τρομοκρατικά ηχηρά.

Γι αυτό και η νέα ρώσικη ολιγαρχία ανησυχεί σφόδρα και κτυπάει τους ήχους των ίδιων νεοταξικών πλήκτρων:

«Αν ωθήσετε την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη μπορεί να πυροδοτήσει όχι απλά ευρωπαϊκή, αλλά νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα συμπαρασύρει τις τιμές του πετρελαίου και θα δημιουργήσει επιπτώσεις πολύ χειρότερες από αυτές του 2008…
…Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν άκρως επικίνδυνη για τη Ρωσία που θα βρισκόταν αντιμέτωπη ακόμα και με κοινωνικές αναταραχές. Κι αυτό γιατί η ρωσική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα ενεργειακά της έσοδα κι αν αυτά υποχωρήσουν δεν θα μπορέσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της για ανάπτυξη και για κοινωνικές παροχές, ενώ πιθανότητα θα έβλεπε και αθρόα εκροή επενδυτικών κεφαλαίων από τη χώρα».

Η Ελλάδα, λοιπόν, έξω από το ευρώ πυροδοτεί τη γενική κατάρρευση της ΕΕ και ολόκληρου του παγκοσμιοποιημένου κόσμου: Του κόσμου της λεηλασίας των λαών και των εθνών, του κόσμου της οικονομικής και χρηματιστηριακής βαρβαρότητας και κτηνωδίας…

Το δίλλημα, συνεπώς, «ευρώ ή χάος» δεν είναι ψευτοδίλημμα για τον κόσμο των αγορών και του χρήματος, αλλά ΥΠΑΡΚΤΟ δίλημμα: Στρατηγικό διακύβευμα του κόσμου των αγορών και του χρήματος, των διεθνών ληστών…

Αυτό που δεν θέλουν να δούνε ή το αποκρύβουν είναι τούτο: Ότι ΚΑΝΕΝΑ γιατροσόφι, καμία θεραπευτική συνταγή, δεν μπορεί να σώσει την κατάρρευση της ΕΕ, της ευρωζώνης και του ευρώ, συνακόλουθα την παγκόσμια κατάρρευση των πλανητικών μηχανισμών της Νέας Τάξης.

Αν υπήρχαν τέτοιες «θεραπευτικές συνταγές» θα είχαν ήδη εφαρμοστεί για να μην φτάσουν στη σημερινή, δραματική κατάσταση: Ένα βήμα πριν από τα τάρταρα της κατάρρευσης…

Καμία δύναμη δεν μπορεί να διασώσει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, συνακόλουθα την κατάρρευση του ευρώ και της ΕΕ: Οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας δεν καταργούνται με «γιατροσόφια» και με τη γιγαντωμένη λεηλασία και κτηνώδη καταστροφή των εθνικών κοινωνιών και των λαών…

Και εδώ, πλέον, ερχόμαστε στην πολιτική διάσταση του ζητήματος: Στα νανουριστικά παραμύθια της ευρύτερης «αριστεράς» και του ΚΚΕ.

Αυτές οι δήθεν «αριστερές» και κομμουνιστικές δυνάμεις εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος με το νεοταξικό καθεστώς: Περιορίζονται, απλώς, στην τρομοκρατική υφή του «ευρώ ή χάος» και στο γεγονός ότι αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα…

Το στρατηγικό διακύβευμα της παγκοσμιοποίησης το θεωρούν ψευτοδίλημμα και το χειρότερο: Δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αγωνίζονται για τη διάσωση του ευρώ και της ΕΕ, για τη διάσωση των μελλοθανάτων, των τελεσίδικα νεκρών…

Εδώ έρχεται το αναπόφευκτο ΤΕΛΟΣ του ευρώ και αυτοί αγωνίζονται απεγνωσμένα για τη διάσωση του ευρώ: Βλέπουν ρόδινα όνειρα πριν και από το δικό τους ΤΕΛΟΣ…

Ο ίδιος ο παγκόσμιος καπιταλισμός θέτει ως στρατηγικό δίλημμα το «ευρώ ή χάος» και αυτοί σφυρίζουν κλέφτικα, ΑΝΤΙ να αναδείξουν το θάνατο του ευρώ και το σπουδαιότερο: Ότι ο θάνατος του ευρώ και της ΕΕ, η κατάρρευση του πλανητικού ιμπεριαλισμού δεν είναι «ΧΑΟΣ», αλλά η ΑΦΕΤΗΡΙΑ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ανάπτυξη και μία νέα ΟΡΓΑΝΩΣΗ των κοινωνιών και των λαών…

Η «αριστερά» υποκλίνεται στο μύθο του «χάους» έξω από το ευρώ, αντί να οπλίσει ιδεολογικά και πολιτικά τον ελληνικό λαό για το αναπότρεπτο της κατάρρευσης του ευρώ και τη ΕΕ, ΚΑΙ το σπουδαιότερο: Να επεξεργαστεί και να αναδείξει ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, πριν η έξοδος συντελεστεί ξαφνικά, με εντελώς απροετοίμαστο τον ελληνικό λαό, προκαλώντας πρόσθετα δεινά…

Αντί η «αριστερά» να προετοιμάσει και να οργανώσει το λαό προς την κατεύθυνση της αντικειμενικά αναπόφευκτης εξόδου από το ευρώ, περιμένει παθητικά το πότε η ακαριαία έξοδος θα υλοποιηθεί…

Το χειρότερο: Εγκλωβίζει τον ελληνικό λαό στην ΟΥΤΟΠΙΑ της διάσωσης του ευρώ. Σέρνεται δηλαδή πίσω από τη στρατηγική του πλανητικού ιμπεριαλισμού: «Ευρώ ή χάος»…

Αυτή τη μυωπία της «αριστεράς» (προϊόν της καθεστωτικής τους ενσωμάτωσης) αλλά και του ΚΚΕ (το οποίο απλώς καταγγέλλει την ΕΕ χωρίς να προετοιμάζει για το αναπόφευκτο της εξόδου) θα την πληρώσει για άλλη μια φορά και πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός, ο οποίος θα βρεθεί ΕΝΤΕΛΩΣ απροετοίμαστος (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά) στο καθεστωτικό «χάος» της εξόδου από το ευρώ, και με το κρανίο στουπωμένο από τους «αριστερούς» μύθους, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ: Τους μύθους της διατήρησης της χώρας μας στο ευρώ και την ΕΕ, στη διατήρηση της ελληνικής κοινωνίας ΕΝΤΟΣ ενός «σώματος» που ξεψυχάει…

http://resaltomag.blogspot.gr/2017/02/blog-post_20.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Κώστα Μαντατοφόρου

Για να δούμε τώρα τί έχουμε εδώ;
Πρώτα απ' όλα έχουμε μία κυβέρνηση που δεν ξέρει τί θέλει.
Λάθος. Ξέρει τί θέλει. Συνεχόμενη εξουσία.
Αλλά δεν ξέρει πώς θα το πετύχει αυτό.

Αν υπογράψει όσα της ζητούν οι τοκογλύφοι "εταίροι" φοβάται πως θα βρεθεί στην καλύτερη περίπτωση γι αυτήν είτε αντιμέτωπη με κοινωνικές αντιδράσεις,
…ή, στην χειρότερη, με την πλήρη αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν οικονομικά σε όσα άλλοι υπογράφουν για λογαριασμό τους,
…με αποτέλεσμα το οποιοδήποτε νέο "πρόγραμμα" να πάει κατά διαόλου, παίρνοντας μαζί του πινόκια, μπούληδες και υπόλοιπους τυχαίους και τυχάρπαστους.

Αν δεν υπογράψει, τότε θα αναγκαστεί να προχωρήσει είτε σε εκλογές, είτε σε δημοψήφισμα.
Αλλά ούτε εκλογές θέλει κανείς από κυβέρνηση και αντιπολίτευση,
…και το δημοψήφισμα είναι μιά λέξη που αν την προφέρουν τα πρωθυπουργικά χείλη θα καούν όπως ο ήλιος καίει τον βρυκόλακα.

Δεύτερον, έχουμε ένα eurogroup όπου τα πάντα είναι ανοιχτά.
Απ΄ την πολιτική συμφωνία μέχρι το "ρε δεν πάτε στον διάολο, λέω εγώ!", με ελαφρό....
προβάδισμα του δεύτερου.

Με αυτά τα δύο στοιχεία το blog θα επιχειρήσει μία πρόβλεψη: οι εκλογές είναι μάλλον κοντά.
Γιατί; Διότι ενώ στο εσωτερικό δε τις θέλει κανείς, θα τις θελήσουν μάλλον τα αφεντικά του εξωτερικού.
Και πάλι γιατί; Διότι αυτό που μόνο συμφέρει τους τοκογλύφους είναι μιά σχετική ηρεμία στο εσωτερικό της χώρας μας. Μόνο αυτό συμφέρει τα εισπρακτικά και ληστρικά τους σχέδια.
Αν πιέσουν την κυβέρνηση με εκβιασμούς να υπογράψει απίθανα πράγματα ή κοινωνική ηρεμία μάλλον θα χαθεί.
Το ίδιο θα χαθεί η ηρεμία παντού, και μέσα, αλλά και στην Ευρώπη αυτή τη φορά, αν πιέσουν για grexit. Σου λέει: "για τέτοια είμαστε τώρα που καίγεται ο κ@λος μας με τις δικές μας εκλογές σε Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία και αλλού;"
Οπότε τί μένει;
Να σπρώξουν πέρα τον "αριστερούλη" πρωθυπουργό, και να τον αναγκάσουν να κάνει εκλογές,
…στηριζόμενοι στην εγνωσμένη ηλιθιότητα του ελληνικού λαού που θα τρέξει να ψηφίσει Κούλη,
…ο οποίος, όπως ελπίζουν(!) οι τοκογλύφοι, θα τους προσφέρει την σχετική ηρεμία στο εσωτερικό για το υπόλοιπο 2017, ή τουλάχιστον μέχρι τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου.
Μετά, γαία πυρί μιχθήτω.
Ένα καλό grexit, κι όξω π@ύστη απ΄την παράγκα!

Όλες αυτές οι εκτιμήσεις του blog μπορεί να είναι εντελώς λάθος.
Κρατάμε όμως σαν σίγουρο πως τα πάντα είναι ανοιχτά.
Κι όταν είναι όλα ανοιχτά,
…ανοιχτή είναι και η πιθανότητα σωτηρίας μας.

Έστω και από σπόντα. Κατά λάθος.
Παράπλευρη απώλεια στις κινήσεις του συστήματος.
Ας είμαστε σε επιφυλακή!..

από το «Ουδέν Σχόλιον»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημόσιων επιχειρήσεων. Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκατ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δισ. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλει από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα.

Το αίτημα που διατυπώνει τώρα η Γερμανία, από κοινού με Γαλλία και Ιταλία, είναι μέσα τα ....
οποία ήδη διαθέτουν και κατά περίπτωση ενεργοποιούν να ισχυροποιηθούν περαιτέρω. Μάλιστα ο αναπληρωτής Γερμανός υπουργός Οικονομικών Ματίας Μάχνιγκ, αιτιολόγησε το αίτημα του Βερολίνου λέγοντας ότι «οι ξένες εταιρείες θα πρέπει να αποδεικνύουν πως οι επενδύσεις τους δεν υποκινούνται από το κράτος».

Το αίτημα του Βερολίνου, όπως και των άλλων οικονομικών υπερδυνάμεων, ξεχειλίζει υποκρισίας γιατί και οι τρεις αυτές χώρες χρησιμοποιούν κατ’ επανάληψη δημόσιες εταιρείες ώστε να επεκτείνουν την οικονομική τους επιρροή. Το πράττει συστηματικά η Γερμανία, με την εξαγορά του ΟΤΕ από τη Deutsche Telekom και των περιφερειακών αεροδρομίων από τη Fraport να αποτελούν κορυφαία παραδείγματα κρατικοδίαιτης οικονομικής επέκτασης που υλοποιείται χάρη στα προγράμματα ιδιωτικοποίησης κρατών περιορισμένης ευθύνης κι ακόμη πιο περιορισμένης κυριαρχίας όπως η Ελλάδα.

Η αντεπίθεση της ευρωπαϊκής τριάδας εναντίον της Κίνας (που βάζει για μια ακόμη φορά τα γυαλιά σε κυβερνήσεις όπως οι ελληνικές που ξεπουλούν όσο-όσο ό,τι να ‘ναι) υπό την αιγίδα μάλιστα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποτελούν κλιμάκωση σε έναν ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο μεταξύ των μεγαλύτερων καπιταλιστικών οικονομιών του πλανήτη. Φαίνεται έτσι ότι ο Τραμπ δεν είναι μόνος του στην αμφισβήτηση της παγκοσμιοποίησης και του ανόθευτου ανταγωνισμού. Το ίδιο κάνει και το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο που εμφανίζεται κατά τ’ άλλα ως αταλάντευτος υπέρμαχος του οικονομικού φιλελευθερισμού: Όποτε κινδυνεύει, σηκώνει τη ρομφαία του οικονομικού εθνικισμού…

από το «ΠΡΙΝ»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Γιώργου Δελαστίκ

Εντυπωσιακά αντιαμερικανικό ήταν το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Spiegel στις αρχές του μήνα: Έδειχνε ένα σκίτσο του νέου προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, ο οποίος κρατούσε ένα αιματοβαμμένο μαχαίρι και είχε μόλις αποκεφαλίσει το άγαλμα της Ελευθερίας, ενώ από το κεφάλι του συμβολικού αυτού αγάλματος έσταζαν σταγόνες αίμα! Για όποιον γνωρίζει τη μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, αυτό το εξώφυλλο ήταν ακραία εξτρεμιστικό.

Ο λόγος είναι απλούστατος. Η μισητή ναζιστική Γερμανία που ηττήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν χάρη στις ΗΠΑ που αντί να διαμελιστεί και να μοιραστεί στους νικητές, παρέμεινε δύο κράτη, ένα υπό δυτική και ένα υπό σοβιετική κατοχή, με τελικό αποτέλεσμα τα δύο αυτά κράτη να ενωθούν σε μια ενιαία Γερμανία, η οποία έχει πάλι υπό την επιρροή της ολόκληρη την Ευρώπη. Η μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, χαρακτηριζόταν λοιπόν από την επίδειξη υπέρτατου σεβασμού προς τις ΗΠΑ, αφού λόγω των αποφάσεων της Ουάσιγκτον συνέχισε να υπάρχει ελεύθερο το γερμανικό έθνος. Το κύριο όμως στο περιοδικό του Spiegel που αναφερόμαστε δεν είναι το εξώφυλλο, αλλά το κύριο άρθρο του περιοδικού στη σελίδα 6, που μετά....
τον προκλητικό τίτλο «Ο Νέρων Trump», από τον υπότιτλό του κιόλας υπογραμμίζει την πολιτική του Βερολίνου: «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ γίνεται κίνδυνος. Η Γερμανία πρέπει να προετοιμάσει την αντίσταση»!!! Είναι απίστευτα τα όσα γράφονται εκεί: «Ταυτόχρονα πρέπει η Γερμανία να χτίσει μια συμμαχία εναντίον του Donald Trump αλλιώς αυτή η συμμαχία δεν θα υπάρξει. Όμως πρέπει να υπάρξει».

Και το κύριο άρθρο του Spiegel συνεχίζει: «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας παθολογικός ψεύτης (προκαλεί σωματικό πόνο το να γράψεις αυτή τη φράση). Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας ρατσιστής (παρομοίως). Προσπαθεί να κάνει το πραξικόπημα από τα πάνω, θέλει να εγκαταστήσει την ανελεύθερη δημοκρατία ή κάτι χειρότερο… Έτσι μιλούσε ο Νέρων, ο Κάιζερ και οι καταστροφείς της Ρώμης. Έτσι σκέπτονται οι τύραννοι»! Το κύριο άρθρο συνεχίζει: «Είναι παράλογο ότι η πυρηνική υπερδύναμη των ΗΠΑ, η οποία κυριαρχεί επί δεκαετίες στον κόσμο οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά, εμφανίζεται τώρα ως θύμα και φωνάζει με κάθε σοβαρότητα “Πρώτα η Αμερική” και θέλει να αποσπάσει από τον υπόλοιπο κόσμο ταπεινωτικές παραχωρήσεις». Και το Spiegel καταλήγει: «Η απειλή δεν θα παραμεριστεί από μόνη της. Η γερμανική οικονομία είναι ο αντίπαλος της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής, η γερμανική δημοκρατία είναι για όλο τον κόσμο ο σαφής αντίπαλος του Trump»!!!

Φυσικά, οι Γερμανοί θέλουν να ωθήσουν ολόκληρη την Ευρώπη να συγκρουστεί με την Αμερική του Trump, βεβαίως υπό τη δική τους ηγεμονία. Γράφει το Spiegel στο κύριο άρθρο του: «Η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί εναντίον του 45ου προέδρου των ΗΠΑ και της κυβέρνησής του… Θα είναι ακόμη δυσκολότερο να πετύχει η αντίσταση εναντίον της κυβέρνησης της Αμερικής μόνο από κοινού με τους Ασιάτες και Αφρικανούς εταίρους. Σίγουρα μόνο από κοινού με τους εταίρους στην Ευρώπη, με την ΕΕ… Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να δυναμώσει και η πολιτική όπως και η οικονομική άμυνα να σχεδιαστούν. Εναντίον του επικίνδυνου προέδρου της Αμερικής», καταλήγει. Είναι προφανές, η Γερμανία αναζητεί ηγεμονικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο και οι Γερμανοί νομίζουν, σε επίπεδο κυβέρνησης, ότι η άνοδος του Trump στην εξουσία των ΗΠΑ τους νομιμοποιεί ώστε να διεκδικήσουν τώρα τον ρόλο αυτό. Αν όμως ο Trump εξελέγη όντως από τον αμερικανικό λαό προκειμένου να ακολουθήσει αντιγερμανική πολιτική και η ελίτ των ΗΠΑ συγκλίνει προς την άποψη αυτή, τότε σίγουρα δύσκολες μέρες περιμένουν την ΕΕ. Ιδίως αν οι πανίσχυροι μηχανισμοί των ΗΠΑ, με τις αλλαγές που κάνει ο Trump στους μηχανισμούς αυτούς, δεχτούν να υπηρετήσουν τη γραμμή Trump. Πρόκειται για ριζική αλλαγή πολιτικής, όπως άλλωστε αποδεικνύει η συγκλονιστική διαπάλη που γίνεται στις ΗΠΑ. Κανένας, κυριολεκτικά κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν αντιμετώπισε τόσο λυσσώδη αντίσταση πριν καλά καλά αναλάβει την εξουσία. Λογικό όμως αυτό.

Ο Trump θέλει να αλλάξει εκ βάθρων την πολιτική των ΗΠΑ στον οικονομικό τομέα και επιθυμεί ουσιαστικά τη διάλυση της ΕΕ ή τη ραγδαία υποβάθμισή της, αν ισχύουν οι βασικές εκτιμήσεις μας. Θα τα καταφέρει; Πρέπει να περιμένουμε για να δούμε, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε προς τα πού θα πάει η κατάσταση, τουλάχιστον για την ώρα.

από το «ΠΡΙΝ»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο Βιτάλι Τσούρκιν σε συνεδρίαση του ΟΗΕ REUTERS/© Eduardo Munoz / Reuters

Πέθανε ξαφνικά, μία ημέρα πριν συμπληρώσει τα 65 του χρόνια, ο πρέσβης της Ρωσίας στον ΟΗΕ Βιτάλι Τσούρκιν, όπως ανακοίνωσε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.
Ο Τσούρκιν έφυγε από τη ζωή ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, όπου υπηρετούσε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη.

Τα αίτια του θανάτου του Ρώσου διπλωμάτη δεν έχουν διευκρινιστεί, ωστόσο φέρεται να ένιωσε έντονη αδιαθεσία ενώ βρισκόταν στο κτήριο της ρωσικής αποστολής στον ΟΗΕ και να οδηγήθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και εξέπνευσε.

Είχε διατελέσει πρέσβης στο Βέλγιο, στον Καναδά, ενώ είχε εκπροσωπήσει στο παρελθόν τη Ρωσία στο NATO και στην πάλαι ποτέ Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ).

Γνωστός είχε γίνει στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν διατελούσε ειδικός εκπρόσωπος του τότε προέδρου της Ρωσίας Μπόρις Γιέλτσιν για τη σύγκρουση στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

naftemporiki.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τελευταία, υπάρχει μια τάση πολλών ακαδημαϊκών, αναλυτών και πολιτικών, προς τον καθησυχασμό της κοινής γνώμης σχετικά με την πιθανότητα επεισοδίου με την Τουρκία. Η επιχειρηματολογία στηρίζεται κυρίως στο γεγονός ότι οικονομικά αλλά και στρατιωτικά η Τουρκία έχει δεχθεί μεγάλο πλήγμα από το πραξικόπημα, καθώς επίσης ότι έχει πολλά μέτωπα και ότι ένα ακόμα με την Ελλάδα θα ήταν καταστροφικό.

Καταλαβαίνω γιατί φαινομενικά αυτή η επιχειρηματολογία μπορεί να προτιμάται ως εναλλακτική και υποτίθεται σώφρονα, αλλά πιστεύω ότι παραβλέπει κρίσιμες λεπτομέρειες:

1. Η προκλητικότητα της Τουρκίας το 2016 ακολούθησε την αυξητική τάση των τελευταίων ετών. Συγκεκριμένα, το 2016 είχαμε ρεκόρ υπερπτήσεων παρόλο που μετά την 15η Ιουλίου υπήρξε, όπως είναι γνωστό, το τεράστιο πρόβλημα διαθεσιμότητας πιλότων. Παρά τις δυσκολίες, οι προκλήσεις επέστρεψαν όχι μόνο σε ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό, αλλά και ποιοτικά ενισχυμένες.

2. Η ποιοτική ενίσχυση έχει να κάνει και με τις περιοχές που δείχνουν ενδιαφέρον - πρώτη φορά επικεντρώνονται τόσο σε Χίο, Οινούσσες και νήσο Παναγιά - ενώ η ρητορική γίνεται ολοένα και πιο επιθετική με τις διεκδικήσεις να μεγαλώνουν με την μέρα.

3. Πολλοί ξεχνάνε ή επιλεκτικά αγνοούν τον παράγοντα Ερντογάν και μιλάνε για μια γενική, ιδανική Τουρκία ως λογικό παίκτη.

Για τη συνέχεια HPost

Διαβάστε το ολόκληρο...

Οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές είπαν ότι δεν θα λάβουν μέρος στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις μέχρι να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να σχηματιστεί νέα υπηρεσιακή η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές στις 18 Ιουνίου
Την δεύτερη ημέρα των διαδηλώσεων απέναντι από τον πρωθυπουργικό μέγαρο, το αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κόμμα αποφάσισε να κλιμακώσει τις κινητοποιήσεις του και να απέσχει από τις εργασίες του Κοινοβουλίου.
Οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές είπαν ότι δεν θα λάβουν μέρος στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις μέχρι να παραιτηθεί η κυβέρνηση του Έντι Ράμα και να σχηματιστεί υπηρεσιακή κυβέρνηση η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές στις 18 Ιουνίου.

Εν τω μεταξύ, οι υποστηρικτές του Δημοκρατικού Κόμματος παραμένουν από χτες στη λεωφόρο μπροστά από το πρωθυπουργικό μέγαρο, μαζί με βουλευτές και ανώτερα στελέχη της δεξιάς.

Η αντιπολίτευση εκφράζει φόβους ότι "με το παράνομο χρήμα του εμπορίου ναρκωτικών το οποίο ελέγχουν άνθρωποι της κυβέρνησης, θα αλλοιωθεί το εκλογικό αποτέλεσμα".

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν το Σάββατο με βασικό αίτημα της αντιπολίτευσης την εξασφάλιση διεξαγωγής ελεύθερων και δημοκρατικών εκλογών, με προϋπόθεση την παραίτηση του Ράμα.
Η αντιπολίτευση κατηγορεί τους σοσιαλιστές για κακή διακυβέρνηση της χώρας, για φτώχεια και διαφθορά, καθώς και ότι η κυβέρνηση έχει μετατρέψει την Αλβανία σε μια τεράστια φυτεία κάνναβης η οποία έχει πλημμυρίσει την Ευρώπη.
Πρώτο Θέμα

Διαβάστε το ολόκληρο...

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων
Προ ολίγων ημερών ο Αμερικανός Βουλευτής και Προέδρος της Υποεπιτροπής του Αμερικανικού Κογκρέσσου για θέματα Ευρώπης Ντάνα Ροραμπάχερ εξέφρασε την άποψη ότι το κράτος των Σκοπίων είναι αποτυχημένο και πρέπει να διχοτομηθεί. Πρότεινε μάλιστα το δυτικό τμήμα, που κατοικείται κυρίως από Αλβανούς, να ενωθεί με το Κόσσοβο (όπου το 90% του πληθυσμού είναι Αλβανοί) και το ανατολικό τμήμα, στο οποίο κατοικούν κυρίως οι Σλάβοι (αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες») να ενωθεί με τη Βουλγαρία. Άφησε δε ανοικτό το ενδεχόμενο να αναμειχθούν στη διανομή των εδαφών και άλλες γειτονικές χώρες.

Ο ίδιος επανήλθε μετά από λίγες ημέρες με σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτυώσεως και απήντησε στη διαμαρτυρία του Νίκολα Ντιμιτρόφ, πρώην Πρέσβεως της ΠΓΔΜ στην Ολλανδία και στις ΗΠΑ. Εκεί ο Ροραμπάχερ εξέφρασε τη γνώμη ότι τα Βαλκάνια δεν έχουν σταθεροποιηθεί και ότι τα Σκόπια πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Τσέχων και των Σλοβάκων που αποσχίσθηκαν από την ενιαία Τσεχοσλοβακία.

Τα ίδια σενάρια για το μέλλον του θνησιγενούς κράτους της περιοχής μας είχε αναφέρει και ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προ δύο ετών. Μιλώντας στις 20.5.2015 στην Άνω Βουλή της χώρας του είπε ότι υπάρχουν σκέψεις το κράτος των Σκοπίων να καταστεί μία χαλαρή ομοσπονδία με καντόνια ή να διχοτομηθεί μεταξύ Αλβανών και Βουλγάρων.

Η συζήτηση αποκτά έντονο ενδιαφέρον λόγω των αυξημένων απαιτήσεων της ισχυρής αλβανικής κοινότητας στην ΠΓΔΜ. Οι Αλβανοί, που δηλώνουν ότι εκπροσωπούν το 30% του πληθυσμού, έχουν πάρει τα όπλα κατά της κεντρικής κυβερνήσεως το 2001 και μετά την προσωρινή εκεχειρία ανακήρυξαν την αυτονομία των δυτικών επαρχιών με το όνομα Ιλλυρίδα. Μετά τις εκλογές του Δεκεμβρίου 2016 κατέστησαν ρυθμιστικός παράγων για τον σχηματισμό κυβερνήσεως. Σε άμεση και συνεχή συνεννόηση με την κυβέρνηση των Τιράνων τα τέσσερα αλβανικά κόμματα των Σκοπίων ζητούν να αναγνωρισθούν ως ισότιμη και συγκυβερνώσα εθνότητα μαζί με τους Σλάβους ψευδομακεδόνες, να αλλάξουν τα εθνικά σύμβολα της χώρας και να μετάσχουν στο διάλογο με την Ελλάδα για το όνομα.

Για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που είχε προβλέψει τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια ήταν ο Αντώνης Σαμαράς και μάλιστα σε τηλεοπτική συνέντευξη το 2009 προς τον γνωστό δημοσιογράφο Μανόλη Κοττάκη.

Μερικοί διερωτώνται αν τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια συμφέρουν την Ελλάδα, δεδομένης της αποθρασύνσεως του αλβανικού εθνικισμού. Προσωπικά πιστεύω ότι μάς συμφέρουν, διότι θα έχουμε ένα εθνικισμό λιγότερο στην περιοχή. Τον αλβανικό εθνικισμό θα τον αντιμετωπίσουμε προστατεύοντας την ιστορία και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Όποια κι αν είναι η εξέλιξη, εμείς δεν πρέπει να παραχωρήσουμε το ιστορικό όνομα της Μακεδονίας.
Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 19 Φεβρουαρίου 2017

Διαβάστε το ολόκληρο...

Την μια, με την «αποκοπή του ομφάλιου λώρου» από την Μητέρα Πατρίδα, την άλλη, με την επιτήδεια ουδετερότητα της αποχής (έμμεσης καταψήφισης) στην τροπολογία για ολιγόλεπτη διδασκαλία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος στα σχολεία μας, οι «Ελληνόφρονες», που δεν χρειάζονται μαθήματα «Εθνικοφροσύνης», συνετάχθησαν (όπως έτσι και αλλιώς μας έχουν συνηθίσει στο Κυπριακό) με τους νεοκύπριους της επαναπροσέγγισης, του «εκάμαμεν τζιέ εμείς πολλά», που έχουν περισσότερα κοινά με τους Φοίνικες παρά με τους Έλληνες. Άλλοι και αυτοί, ξέχασαν ποιοί πρωτοστάτησαν και ποιοι παρακινούσαν τον λαό της εργατιάς να συμμετάσχει μαζικά στο Ενωτικό Δημοψήφισμα;
Δυστυχώς η αδυναμία μας και η φοβία μας να υπερασπιστούμε την Ελληνική καταγωγή μας και να διαλαλήσουμε με όλη την δύναμη της φωνής , της καρδιάς και της ψυχής μας, την Εθνική υπερηφάνια του να είσαι πρώτα Έλληνας και μετά Έλληνας της Κύπρου, μας έχει φέρει εδώ που είμαστε σήμερα.

Δεν είναι εθνικιστικό , ούτε ρατσιστικό, ούτε φασιστικό να είσαι υπερήφανος για την Εθνική σου καταγωγή. Ούτε και η διδασκαλία μιας ιστορικής πραγματικότητας, η οποία μάλιστα δεν αμφισβητείται από κανέναν, και δεν στρέφεται εναντίον κανενός .

Πιθανότατα, εκ των υστέρων κρίνοντας, σήμερα, ορισμένοι να θεωρούν ότι η εγκατάλειψη του οράματος της Ένωσης ήταν λάθος. Αυτό αδικεί όλους όσους πίστεψαν και αγωνίστηκαν για την Ένωση αλλά τελικά συνθηκολόγησαν με την ανεξαρτησία. Και συνθηκολόγησαν όλοι. Και ο Μακάριος και ο Γρίβας. Υπό τις περιστάσεις η αποδοχή της ανεξαρτησίας, έστω και δοτής, έστω και κολοβής, ήταν καλύτερη από την τριχοτόμηση, η οποία ήταν η εναλλακτική λύση.

Αυτό δεν εξυπακούει ότι ο πόθος και ο στόχος της Ένωσης είχε εγκαταλειφθεί. Η Ένωση μπορούσε να επιτευχθεί στο μακρινό μέλλον, αφού πρώτα εδραιωνόταν και ενδυναμωνόταν και λειτουργούσε πάνω σε σωστές, δημοκρατικές βάσεις , χωρίς πάτρονους και προστάτες, η Κυπριακή Δημοκρατία. Κάποιοι όμως θέλησαν, για ιδιοτελείς σκοπούς, που στόχο είχαν την αναρρίχηση στην εξουσία και όχι την Ένωση, να επιβάλουν την Ένωση (την διπλή ένωση) εδώ και τώρα, εξυπηρετώντας έτσι τους Τουρκικούς σχεδιασμούς. Δυστυχώς τα αποτελέσματα τα ζούμε για τα τελευταία 42 χρόνια.

Για τους παππούδες μας ο στόχος της Ένωσης ήταν συνώνυμος με την ελευθερία. Την ελευθερία του να μιλάς την γλώσσα σου, να διδάσκεσαι την ιστορία, θρησκεία και παράδοσή σου. Να διαφεντεύεις τον τόπο σου και να καρπούσαι τα οφέλη του κόπου και του μόχθο σου, του να κτίζεις ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδία σου. Αυτό, τότε, ήταν μόνο εφικτό με την Πολιτική Ένωση και ενσωμάτωση της Κύπρου στον μητροπολιτικό κράτος της Ελλάδας.

Η Κύπρος και η Ελλάδα είναι άρρηκτα ενωμένες εδώ και 3,500 χρόνια. Η γλώσσα, η παράδοση, ο πολιτισμός μας, τα ήθη και τα έθιμα μας, η θρησκεία μας, όλα Ελληνικά. Και μάλιστα, πολύ περήφανα Ελληνικά. Δεν χρειαζόμαστε κανένα στρατό και καμία κυβέρνηση για να μας το επιβεβαιώσει.

Τους αρέσει ή όχι, το 1960 δημιούργησαν ένα δεύτερο Ελληνικό κράτος. Τους αρέσει ή όχι η Κύπρος είναι Ελληνική , όχι επειδή οι Έλληνες Κύπριοι, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ( και από τις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος) έχουν απαγάγει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά επειδή ο γηγενής, αυτόχθονας πληθυσμός είναι Έλληνες και αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτό του νησιού.

Η τουρκική κοινότητα είναι μια μειονότητα μεταναστών, κατάλοιπο της Οθωμανικής σκλαβιάς. Σαν κοινότητα δεν διαφέρουν από τους Τούρκους στην Γερμανία , τους Ιρακινούς και Πακιστανούς στην Αγγλία ή τους Μαροκινούς στην Γαλλία ή τους Μαυριτανούς στην Ισπανία. Δηλαδή μετά από 200 χρόνια η Τουρκία θα ζητά τουρκικό κρατίδιο στην Γερμανία; Ή θα έχει την απαίτηση η Γερμανοί να μην διδάσκονται την ιστορία τους;

Σήμερα τελούμε υπό κατοχή, όχι επειδή επιδιώκαμε την Ένωση αλλά επειδή η Τουρκία θεωρεί την Κύπρο κτήμα της.

Σήμερα δεν χρειαζόμαστε την Ένωση για να ελευθερωθούμε. Χρειαζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία σαν κράτος δικαίου, όπως είναι αναγνωρισμένο σήμερα στο διακρατικό σύστημα. Όπως είναι ενταγμένο στον ΟΗΕ και την ΕΕ. Να συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί έως τέτοιο και μετά την λύση.

Σήμερα δεν διεκδικούμε την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Εξασκούμε το δικαίωμα μας σαν Κράτος να διδασκόμαστε την ιστορία μας.

Την ελευθερία, την δίκαιη, βιώσιμη και ευρωπαϊκή λύση (χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις) δεν μας την στερεί το δικαίωμά μας να εορτάζουμε ή όχι τις εθνικές μας επετείους , αλλά ο Τουρκικός στρατός κατοχής.

Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc., B.Sc.
Εκπρόσωπος Τύπου, Ε.Ε. ΔΗ.ΚΟ. Πάφου.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η μη κυβερνητική οργάνωση έχει καταγράψει περιπτώσεις αυθαίρετων κρατήσεων, αναγκαστικών γάμων και βιασμών

Τζιχαντιστές μαχητές βιάζουν και βασανίζουν σουνίτισσες, όπως ανακοίνωσε σήμερα το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW).
Η μη κυβερνητική οργάνωση έχει καταγράψει περιπτώσεις αυθαίρετων κρατήσεων, αναγκαστικών γάμων και βιασμών που έχουν διαπράξει οι τζιχαντιστές εναντίον γυναικών που προσπάθησαν να φύγουν από την πόλη Χαουίτζα στο βόρειο Ιράκ, η οποία βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους.

Η Χάναν, 26 ετών, ο σύζυγος της οποίας κατάφερε να φύγει, αιχμαλωτίστηκε όταν μαζί με άλλες γυναίκες προσπάθησαν να διαφύγουν από την πόλη, ανέφερε το HRW.
Οι τζιχαντιστές της είπαν ότι πλέον θεωρείται αιρετική εξαιτίας της φυγής του συζύγου της και γι’ αυτό θα πρέπει να παντρευτεί τον τοπικό επικεφαλής του ΙΚ. Όταν εκείνη αρνήθηκε, της κάλυψαν τα μάτια και μετά άρχισαν να την χτυπούν με πλαστικά καλώδια και να την βιάζουν.
«Ο ίδιος άνδρας με βίαζε καθημερινά για ένα μήνα (…) μπροστά στα παιδιά μου», είπε η Χάναν στο HRW.
Σύμφωνα με τη ΜΚΟ, η βία που αναγκάζονται να υποστούν οι γυναίκες στις περιοχές που ελέγχονται από το ΙΚ δεν γίνεται γνωστή. «Η σεξουαλική βία κατά των σουνιτισσών που ζουν υπό τον ζυγό του ΙΚ δεν είναι ευρέως γνωστή», κατήγγειλε η Λάμα Φάχιχ αναπληρώτρια διευθύντρια του HRW για τη Μέση Ανατολή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Συνεχίζονται οι προκλητικές τακτικές του αλβανικού παρακράτους που καταπατά τις ιδιοκτησίες των Ελλήνων στο δήμο της Χιμάρας και σε' όλη την Βόρειο Ήπειρο. Πριν λίγες μέρες καταπάτησαν παραθαλάσσιο κτήμα έκτασης 22.000 τ.μ. που ανήκει στην ελληνική οικογένεια Μπούα από το χωριό Δρυμάδες, αλλά η κυριότητά της έχει περάσει με πλαστογραφημένα έγγραφα σε άτομα που έχουν συνδέσεις με την αλβανική κυβέρνηση και το αλβανικό παρακράτος. Αν και το κτήμα βρίσκετε υπό συντηρητική κατάσχεση με απόφαση του δικαστηρίου της Αυλώνας, οι καταπατητές μπήκαν με σκαπτικά μηχανήματα για να εκτελέσουν τις εργασίες ανέγερσης νέου οικισμού. Ενώ η αστυνομία που κλήθηκε να σταματήσει τις εργασίες, όπως προβλέπει η δικαστική απόφαση, αντί να εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου και να προβεί σε συλλήψεις αυτεπαγγέλτως, ζητούσε από την οικογένεια Μπούα να κάνει μήνυση την στιγμή που οι καταπατητές εργάζονται με βαριά σκαπτικά μηχανήματα στο κτήμα.

Να σημειωθεί πώς η εισβολή στο κτήμα των 22.000 τ.μ. έγινε με μπράβους, καθώς μέλη της οικογένειας Μπούα αντιστέκονται σθεναρά εδώ και δύο χρόνια ενώ η Αστυνομία δεν προστάτεψε τους ιδιοκτήτες αλλά έκανε πλάτες στους μπράβους και τους πλαστογράφους.
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο στην Αλβανία, αναμένετε να ενταθούν οι προσπάθειες καταπάτησης, καθώς οι καταπατητές θέλουν να προλάβουν τυχόν αλλαγές στην κυβέρνηση και οι αστυνομικές αρχές τρέχουν να εξαργυρώσουν τις τελευταίες "ευκαιρίες" πριν την αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση.
Πηγή: Χιμάρα




Διαβάστε το ολόκληρο...

Λευκωσία: Διά της κρίσης που έχει προκαλέσει η τουρκική πλευρά επιχειρεί να διαμορφώσει ένα σκηνικό έντασης στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, αναδεικνύοντας την ανασφάλεια ως βασικό στοιχείο για προώθηση των σχεδιασμών της. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αντίδρασή τους για την απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα συνδέεται με την επιμονή της Άγκυρας να έχει στρατιωτική παρουσία στο νησί και μετά από μια συμφωνία στο Κυπριακό.

Όπως υποδεικνύουν ενημερωμένες πηγές, επιχειρείται η προώθηση της τουρκικής αξίωσης για Εγγυήσεις και παρουσία στρατευμάτων μέσα από την ανάδειξη της ανασφάλειας των Τουρκοκυπρίων. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι τουρκικές κινήσεις στο πεδίο αυτό αφορούν δύο άξονες. Πρώτο, την πολιτική ανασφάλεια, που συνδέεται με τη διασφάλιση της αποτελεσματικής συμμετοχής τους στους θεσμούς, ώστε να μην τεθούν εκτός του κράτους, όπως σύμφωνα με τον ισχυρισμό τους ότι έγινε το 1963. Προβάλλουν, δηλαδή, την ανασφάλεια που δήθεν αισθάνονται και ζητούν να διασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στο κράτος. Αυτό μπορεί να γίνει, όπως υποστηρίζουν, με την ισότητα και τον τρόπο λήψης αποφάσεων. Επί τούτου, προβάλλεται η θέση πως για να ληφθεί απόφαση θα πρέπει στην πλειοψηφία να υπάρχει και μια τουρκοκυπριακή ψήφος. Τούτο συνιστά δικαίωμα βέτο. Δεύτερο, την ανασφάλεια που ισχυρίζονται ότι αισθάνονται και ως αποτέλεσμα αυτού χρειάζονται την προστασία της Τουρκίας στρατιωτικά.

Η αρχή στο Μοντ Πελεράν
Καλά ενημερωμένες πηγές σημείωναν πως δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η τελευταία κίνηση της τουρκικής πλευράς, η αντίδραση δηλαδή στην απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα με αποκορύφωμα την αποχώρηση του κατοχικού ηγέτη από τη συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ήταν αναμενόμενη, προδιαγραφόταν και δεν αιφνιδίασε ποσώς τη Λευκωσία η στάση των Τουρκοκυπρίων. Αυτό που δεν υπολογίσθηκε ήταν η αφορμή που θα επικαλείτο και ο τρόπος κλιμάκωσης (αποχώρηση από τη συνάντηση). Όπως πληροφορούμαστε, το θέμα της ένωσης τέθηκε με έντονο τρόπο από τουρκικής πλευράς στη συνάντηση των τεχνοκρατών στο Μοντ Πελεράν, που ακολούθησε της Διάσκεψης στη Γενεύη.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ», ο Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής, Οντζίλ Ναμί, σε μια από τις τοποθετήσεις του έκανε μια ιστορική αναδρομή, αναφέρθηκε στα γεγονότα της Κοφίνου, στο 1963 και τον πόθο των Ελληνοκυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα. Στην τοποθέτησή του υποστήριξε πως και σήμερα εξτρεμιστικά ακροδεξιά στοιχεία κινούνται στην ίδια λογική. Με έκπληξη ακούστηκε σε όλους τους συμμετέχοντες το καταληκτικό του σχόλιο ως συμπέρασμα πως οι Ελληνοκύπριοι δεν αγωνίζονται για την επανένωση αλλά για την Ένωση με την Ελλάδα! Στις τοποθετήσεις αυτές του Οζντίλ Ναμί, απάντησε τόσο η ε/κ πλευρά όσο και η ελλαδική. Αντίδραση υπήρξε και από βρετανικής πλευράς υπό την έννοια ότι υποδείχθηκε στους Τούρκους ότι βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και πως θα πρέπει να μην ασχολούνται τόσο με το παρελθόν.

Εβδομάδα αποφάσεων
Τα τερτίπια της τουρκικής πλευράς που αποσκοπούν να διασφαλίσουν κέρδος σε στρατηγικής σημασίας επιδιώξεις της έχουν εκ των πραγμάτων προκαλέσει αναταράξεις στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Ξένος διπλωμάτης που παρακολουθεί από κοντά τα τεκταινόμενα στο Κυπριακό σημείωνε πως δεν προβλέπεται κατάρρευση της διαδικασίας, ωστόσο προβλέπεται κωλυσιεργία, μέχρι τουλάχιστον το δημοψήφισμα στην Τουρκία, που χρονικά τοποθετείται στις 16 Απριλίου (αν και οι εκτιμήσεις είναι πως ούτε και μετά θα πρέπει να αναμένονται σημαντικές εξελίξεις). Μέχρι τότε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν πολλά, όπως εάν θα γίνουν για αυτή την εβδομάδα συναντήσεις: Την Τρίτη των διαπραγματευτών και της Πέμπτης των Αναστασιάδη και Ακιντζί. Οι πιθανότητες να μη γίνουν είναι μεν λιγότερες, όμως δεν αποκλείεται να τραβήξουν περισσότερο το σχοινί Άγκυρα και Ακιντζί. Διπλωματική πηγή σημείωνε πως εάν διαφανεί πως η τ/κ πλευρά δεν θα προσέλθει στις συνομιλίες τότε θα επιστρατευθούν ισχυροί παράγοντες για να πεισθεί. Η τουρκική πλευρά ενίοτε σε τέτοιες περιπτώσεις ζητά ανταλλάγματα για να προβεί σε μια αυτονόητη κίνηση.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θέλει τη συνέχιση της διαδικασίας και παράλληλα κινείται ώστε να μη φορτωθεί την ευθύνη του όποιου αδιεξόδου, που ούτως ή άλλως δεν έχει. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα συνεχίσει και τις επόμενες ημέρες τις κινήσεις-ανοίγματα προς τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, ώστε να επανέλθει στις διαπραγματεύσεις και να συνεχίσουν από το σημείο που σταμάτησαν και όχι με νέα θέματα στην ατζέντα των συνομιλιών.

ΕΦΥΓΕ «ΑΘΟΡΥΒΑ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ
Στημένο ήταν το παιχνίδι με την αποχώρηση του Μουσταφά Ακιντζί από τη συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη την περασμένη Πέμπτη. Τούτο ειπώθηκε από την πρώτη στιγμή, ωστόσο, όλα τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν.

Όπως ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης, πριν τη συνάντηση η τουρκοκυπριακή πλευρά είχε ζητήσει από τα Ηνωμένα Έθνη να μην υπάρξουν στον χώρο φωτογράφοι και εικονολήπτες (όπως γίνεται κάθε φορά). Περαιτέρω, η αποχώρηση έγινε σχεδόν… αθόρυβα καθώς δεν δόθηκε αφορμή κατά τη συζήτηση. Την ώρα που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης βρισκόταν έξω από την αίθουσα για να καπνίσει ένα τσιγάρο, ο Ακιντζί και η συνοδεία του αποχώρησε χωρίς να το αναφέρει. Δεν ήταν τυχαίο που ο κ. Άιντα δεν σηκώθηκε καν από τη θέση του ενώ όταν το αντιλήφθηκε έσπευσε να επικοινωνήσει με την πύλη (αυτή που είναι στον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη) για να αναφέρει στους Οηέδες να ζητήσουν από τον κατοχικό ηγέτη να επιστρέψει (προφανώς δεν απαντούσε στο τηλέφωνο). Ο κ. Ακιντζί συνέχισε τον δρόμο του προς το ψευδοπροεδρικό.

Από τις βόλτες στην αποχώρηση Ακιντζί

Διαφορετικά ξεκίνησε η σχέση του Νίκου Αναστασιάδη και του Μουσταφά Ακιντζί και πολύ διαφορετικά εξελίσσεται σήμερα. Στην αρχή, οι κοινές εμφανίσεις, οι βόλτες σε ελεύθερες περιοχές και κατεχόμενα, είχαν δημιουργήσει ένα καλό κλίμα μεταξύ τους στον βαθμό που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε λόγο για «κοινό όραμα». Σιγά-σιγά όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν. Επιβεβαιωνόταν συνεχώς πως ο Μουσταφά Ακιντζί δεν μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλίες καθώς όλα περνούσαν από την Τουρκία, όπως άλλωστε γινόταν διαχρονικά. Στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους έλεγαν πολλά, ακόμη και θέματα που, σύμφωνα με στελέχη της ομάδας του ΟΗΕ, δεν μπορούσαν να εκμυστηρευτούν σε άλλους. Οι πολλές και πολύωρες κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους είχαν στην αρχή εκνευρίσει τον κ. Άιντα, ο οποίος περίμενε έξω με τους συμβούλους των δύο χωρίς να έχει εικόνα για τις συζητήσεις τους.

Ο Ακιντζί, που κινείται σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ των εντολών της Άγκυρας και των απαιτήσεων των δικών του στα κατεχόμενα, πολλές φορές προβαίνει σε δηλώσεις που ενοχλούν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος φαίνεται να βλέπει πλέον τον Ακιντζί από διαφορετική οπτική γωνία. Η σχέση φαίνεται να έχει χαλάσει οριστικά στην πρώτη φάση «εξορίας» της διαδικασίας, στο Μοντ Πελεράν. Και τούτο φάνηκε με την επιστροφή στην Κύπρο. Όταν ανακοινώθηκε, τότε, στα κατεχόμενα πως ο Ακιντζί αρρώστησε με αποτέλεσμα να αναβληθεί η ενημέρωση της ψευδοβουλής, ο Νίκος Αναστασιάδης προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικά. Ο τελευταίος δεν απάντησε ποτέ.

Η χημεία που είχαν οι δύο εκ Λεμεσού και συνομήλικοι φαίνεται να χαλά κι αυτό είναι φανερό πως επιδρά και στη διαδικασία. Όπως φάνηκε την περασμένη Πέμπτη με την αποχώρηση Ακιντζί από τη συνάντηση.

Γράφει: Κώστας Βενιζέλος
Φιλελεύθερος

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top