Translate

Ο Δικτυουργός στο Email

Ασφαλιστείτε με κέρδος

Powered by Blogger.

Αρχειοθήκη

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΔΗΛΩΣΕΙΣ-ΣΟΚ ΤΟΥ ΓΚΙΚΑ ΧΑΡΔΟΥΒΕΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ

Ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης από το βήμα της γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, δήλωσε ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι αδιαφορεί για τη Δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της σε σχέση με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και τα δημοσιονομικά μέτρα που κατά καιρούς λαμβάνονται.

Γράφει σχετικά το Κουτί της Πανδώρας

Ο κυβερνητικός κυνισμός και η αμετροέπεια είναι φαινόμενα που πλέον δεν εκπλήσσουν κανέναν. Όμως χθες Δευτέρα ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, δηλώνοντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι αδιαφορεί για τη Δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της σε σχέση με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και τα δημοσιονομικά μέτρα που κατά καιρούς λαμβάνονται.

Η απίστευτη δήλωση του αντικαταστάτη του Γιάννη Στουρνάρα έγινε από το βήμα της γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, με αφορμή τι άλλο; Τις δικαστικές αποφάσεις για τα ειδικά μισθολόγια και τους ένστολους που υποχρεώνουν την κυβέρνηση να επιστρέψει αναδρομικά τις περικοπές που πραγματοποίησε το 2012.

Ο Γκίκας Χαρδούβελης ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ιοι πολιτικοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν για τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία και πρόσθεσε κυνικά ότι: "η Δικαιοσύνη έχει λόγο για το τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο, αλλά δεν μπορεί να κάνει δημοσιονομική πολιτική"

Ο υπουργός Οικονομικών είπε επίσης ότι από τις δικαστικές αποφάσεις ασκούνται πιέσεις στα δημόσια οικονομικά και επί της ουσίας άφησε να εννοηθεί ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να εφαρμόσει επακριβώς τις αποφάσεις των δικαστηρίων, πράγμα το οποίο πάντως έχει ξανακάνει με τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, εν αναμονή και της γνωμοδότησης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για την ερμηνεία των συγκεκριμένων αποφάσεων.

Σχολιάζοντας το μείζον ζήτημα των "κόκκινων" δανείων, ο κ. Χαρδούβελης υποστήριξε ότι οι επιχειρηματίες θα πρέπει να είναι ανοιχτόμυαλοι και να μην επιμείνουν σώνει και καλά να κρατήσουν την επιχείρησή τους στο σύνολό της, αλλά να επιτρέψουν την εισροή ξένου κεφαλαίου για να υπάρξει ισορροπία που θα βοηθήσει συνολικά τη οικονομία, ενώ έκανε λόγο και για βοήθεια από την πλευρά των τραπεζών, που ήδη έχουν χρυσοπληρωθεί για να σωθούν, από τον ελληνικό λαό.

Ο Γίκας Χαρδούβελης δήλωσε τέλος οπαδός των μνημονίων, διαβεβαιώνοντας τους εκπροσώπους του ΣΕΒ ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει πίσω στις μεταρρυθμίσεις. "Ακόμη κι αν το Δεκέμβριο τελειώσουν τα Μνημόνια, δεν μπορούμε να ξαναπάμε στα παλιά" ανέφερε χαρακτηριστικά.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Στην Ουκρανία παίζεται η τύχη του Κόσμου. Άμεσος στόχος (των ΗΠΑ) είναι να ελέγξουν απολύτως την Ουκρανία για να κλείσει η τανάλια γύρω από τη Ρωσία ή, εναλλακτικά, να υποχρεωθεί ο Πούτιν να επέμβει και να επιστρέψουμε στο «σιδηρούν παραπέ-τασμα». Το αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις θα είναι να κοπεί, κυριολεκτικά με το μαχαίρι, η προσέγγιση της ΕΕ, ειδικά της Γερμανίας, με τη Μόσχα. Απώτερος στόχος είναι ο απόλυτος έλεγχος της Ευρώπης, ο τρόπος είναι η απομόνωση της Ρωσίας.

Η εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα, το Παλαιστινιακό, η ίδρυση Κράτους από τους Κούρδους και όλες οι άλλες αντιπαραθέσεις είναι σημαντικές αλλά περιφερειακές συγκρούσεις, συγκριτικά ήσσονος σημασίας. Στον έλεγχο της Ευρώπης, της Κεντρικής Ευρώπης, βρίσκεται ακόμα σήμερα το κλειδί για την πλανητική Εξουσία. Λέγεται ότι κάποιοι στις ΗΠΑ θεωρούν πως το έπαθλο αξίζει ακόμα και ένα Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έχει παρέλθει η εποχή όπου τηρούνται τα προσχήματα. Μιλάνε παντού τα.....
Όπλα. Ταυτόχρονα και παράλληλα μαίνεται η Οικονομική σύγκρουση σε κάθε γωνιά του Πλανήτη. Το δολάριο, σύμβολο της πλανητικής αμερικανικής κυριαρχίας, κινδυνεύει. Άλλοι πόλοι Οικονομικής Εξουσίας απειλούν να το αντικαταστήσουν στις διεθνείς συναλλαγές. Με πρωταγωνιστές τους BRICS, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ν. Αφρική, είναι θέμα χρόνου να τα καταφέρουν. Οι BRICS ίδρυσαν δικό τους ΔΝΤ και δική τους Παγκόσμια Τράπεζα. Σύντομα μπορούν να σταθούν ισότιμα απέναντι στους Δυτικούς Οργανισμούς. Ο χρόνος είναι ο πολύτιμος στρατηγικός παράγων για όλους. Ρωσία/Κίνα και οι άλλοι BRICS έχουν ζωτική ανάγκη Ειρήνης ώστε να προλάβουν να καλύψουν το χάσμα ισχύος από τη Δύση. Η Δυτική Αυτοκρατορία έχει συμφέρον να το αποτρέψει.

Η Ρωσία χάλασε τα σχέδια των Δυτικών στη Μ. Ανατολή στηρίζοντας τον Άσαντ και τώρα ανάβει φωτιές στην «πίσω αυλή» των ΗΠΑ με την επίσκεψη του Πούτιν στη Λ. Αμερική. Η Ρωσία χάρισε τα χρέη στην Κούβα, η Κίνα δάνεισε την Αργεντινή ώστε να αποφύγει τη χρεοκοπία. Η Περιφέρεια είναι ο αδύνατος κρίκος της Δυτικής αλυσίδας. Όρος για να κρατηθεί υπό έλεγχο η Περιφέρεια είναι η σιδερένια πειθαρχία και ενότητα στο «κέντρο», στην Ευρώπη. Συνοπτικά: Όπλα και Χρήμα, Μητροπόλεις και Περιφέρεια εμπλέκονται σε μια ενιαία αδυσώπητη μάχη με αμφίβολη έκβαση. Το επίκεντρο βρίσκεται στην Ουκρανία.

Όποιος κατέχει την Ευρασία (χοντρικά, από την Ουκρανία ως βαθιά στην Ασία) είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη- Μάκιντερ, 1904. Η Γερμανία υπό τον Χίτλερ επιδίωξε να την κατακτήσει. Η στρατηγική δεν άλλαξε, η Γεωγραφία δεν αλλάζει, άρα και τα συμφέροντα που απορρέουν. Η διαφορά είναι ότι η Γερμανία επιδίωξε τότε να φάει μόνη της όλο το ψωμί. Τώρα καλείται, ως υποδεέστερη, να συνταχθεί με τις ΗΠΑ, στη μάχη ζωής/θανάτου που εξελίσσεται, στην ίδια περιοχή με τον ίδιο στόχο. Το Βερολίνο φαίνεται να υποκύπτει αλλά ποτέ δεν ξέρεις τις αποστασίες, τις απότομες μεταστροφές, τις τελικές αποφάσεις-γιατί άραγε η Μέρκελ, λένε ότι, σκέπτεται να αποχωρήσει πρόωρα;

Η προσέγγιση Ρωσίας/Κίνας δημιουργεί συνθήκες πρωτοκαθεδρίας για τον έλεγχο της Ευρασίας, με τη Δύση να τρέχει δεύτερη, ΗΠΑ/ Γερμανία/ ΕΕ μαζί. Η Ουκρανία είναι η αρχή της Ευρασίας, από την ευρωπαϊκή πλευρά. Η κατοχή της τη μετατρέπει σε εφαλτήριο εισβολής, όπως στον Β΄ Πόλεμο, ή σε Τείχος απομόνωσης, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά ποιος θα την ελέγχει; Στην Περιφέρεια, το πρώτο πλευρικό χτύπημα του Πούτιν στη Μ. Ανατολή θεωρήθηκε τόσο σοβαρό ώστε να προκαλέσει άμεση απάντηση στην «καρδιά», στην Ουκρανία. Ο Πούτιν ανταπόδωσε με την επίσκεψη στη Λ. Αμερική επιδιώκοντας δεύτερη αιμορραγία στην αμερικανική/δυτική αυτοκρατορία. Διόλου τυχαία η πρόεδρος της Βραζιλίας Ρούσεφ δήλωσε στα ΜΜΕ (έπαιξε άπαξ) ότι το Μαλαισιανό αεροσκάφος καταρρίφθηκε από λάθος. Στόχος, είπε, ήταν το αεροσκάφος του Πούτιν που είχε περάσει λίγη ώρα πριν.

Η Ευρώπη προτεκτοράτο των ΗΠΑ, λέει ο Μπρζεζίνσκι (Μεγάλη Σκακιέρα 1997) και η Ελλάδα νεοαποικία των Βρυξελλών/ Βερολίνου. Ο λόγος, στην Αθήνα, περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, απαιτεί άκρα προσοχή στις σημερινές σκληρές, αδυσώπητες συνθήκες. Η αλλαγή συνόρων είναι στην ημερησία διάταξη, όχι κάπου μακριά αλλά στην Ευρώπη. Είναι επικίνδυνη η πίστη στα παλιά, στο αμετάθετο των συνόρων, χωρίς προετοιμασία για το άμεσο μέλλον. Όποιος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στα λεφούσια τουριστών που περνάνε τα σύνορα με στόχο τις παραλίες και σε στρατιώτες που αποβιβάζονται σε παραλίες ή διασχίζουν ποτάμια για να καταλάβουν νησιά και εδάφη, είναι καταδικασμένος. Αν επικαλείται τον διεθνισμό του, το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, ή τη διανοητική του καθυστέρηση είναι άνευ σημασίας.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2014/07/blog-post_4530.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

του «Pitsirikos»

Όλα πάνε καλά για την Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, τα μνημόνια τελειώνουν, ενώ σήμερα ανακοινώθηκε πως το πρωτογενές πλεόνασμα στο πρώτο εξάμηνο του 2014 είναι 707 εκατομμύρια ευρώ. Η χώρα πετάει από επιτυχία σε επιτυχία.

Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Η κυβέρνηση είναι στα τελευταία της, η χώρα έχει καταρρεύσει και το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Ουσιαστικά, τα τελευταία τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία είναι χαμένος χρόνος για την χώρα μας.

Λογικό είναι, αφού ακόμα είναι στην κυβέρνηση τα κόμματα και τα πρόσωπα που οδήγησαν...
την χώρα στην χρεοκοπία.

Σαμαράς και Βενιζέλος έκαναν τα πάντα για να διατηρηθούν στην εξουσία αλλά αυτό δεν ήταν προς το όφελος της χώρας και της κοινωνίας· ήταν προς όφελος των ιδίων και των πελατών των κομμάτων τους.

Όποιος πιστεύει πως, αυτή την περίοδο που ο κόσμος μοιάζει έτοιμος να πάρει πάλι φωτιά, είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να είναι υπουργός Εξωτερικών ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ένας πολιτικός που, αν υπήρχε έστω και μια υποψία Δικαιοσύνης στη χώρα μας, θα ήταν ήδη στην φυλακή -και ως εκ τούτου θα κάνει τα πάντα σε βάρος της χώρας για να σώσει τον εαυτό του-, να πάει να τον κοιτάξει ένας γιατρός.

Ο χρόνος για την Ελλάδα και τους Έλληνες έχει τελειώσει.

Θα ήταν τίμιο να υπάρξει ένας πολιτικός της κυβέρνησης που θα βγει και θα το πει ξεκάθαρα.

Δεν υπάρχει τέτοιος πολιτικός.

Επίσης, δεν υπάρχουν και πολλοί πολίτες που θέλουν να ακούσουν την αλήθεια.

Μάλλον στους πολίτες αρέσουν οι εκπλήξεις.

Και τους αρέσει να πέφτουν από τα σύννεφα.

Αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.

Εκτός αν είναι καθυστερημένος.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2621.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Διονύση Ελευθεράτου

Κωμικοτραγικό καθήκον έχει η καθεστωτική συνιστώσα του πολιτικού κόσμου, αυτές τις ημέρες: να «τιμήσει» την τεσσαρακοστή επέτειο της «αποκατάστασης της δημοκρατίας», αλλά και να συνεχίσει να αφορίζει ... τη μεταπολίτευση. Γίνεται;

Όλα γίνονται. Εδώ μάθαμε ότι οι περισσότερες απολύσεις είναι «αναπτυξιακό φάρμακο», σε μια κοινωνία που βιώνει 30% ανεργία. Ότι η περισσότερη φτώχεια προαναγγέλλει «ανάκαμψη». Έπειτα από τόση εξάσκηση στον «βαρύ» παραλογισμό, θα δυσκολευτούν με τα απλούστερα οι «πρόθυμοι» των Μνημονίων;

Καλούνται να αναβιώσουν τη χιουμοριστική ατάκα «Ανθίμου και Γαζή γωνία»: άλλος ο Άνθιμος, άλλος ο Γαζής... Οφείλουν να διαλαλήσουν την πίστη τους στη δημοκρατία, δηλαδή σε αυτήν τη διαρκή «γιορτή» Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, διαδοχικών επιστρατεύσεων απεργών...
και Βουλής που ανοιγοκλείνει σαν ακορντεόν - κατά προτίμηση όχι του Λοϊζου, διότι θυμίζει μεταπολίτευση. Θα πρέπει όμως και να συνεχίσουν να ξερνούν εμπάθεια (ίσως πιο συγκρατημένα, προσωρινά, λόγω επετείου) εναντίον της άτιμης μεταπολίτευσης, που άφησε «τερατώδη κληρονομιά».

Τι; «Ποιος το είπε αυτό για τα τέρατα;»... Πλάκα κάνετε; Και ποιος δεν το έχει πει, να ρωτάτε! Ενδεικτικά αναφέρουμε δυο. Πρώτον, τον «κεντροαριστερό» Α. Λοβέρδο, τον πολιτικό που αν του χαλάσει το ψυγείο θα βρίσει τη μεταπολίτευση - ίσως επειδή ο «λαϊκισμός» της, προάγοντας την «ήσσονα προσπάθεια» των εργαζομένων, ευθύνεται που παράγονται προβληματικές ηλεκτρικές συσκευές. Ως δεύτερον, για να πάμε στο ... κάργα δεξί πολιτικό φάσμα, επιλέγουμε τον Κ. Τασούλα. Ήταν υφυπουργός Άμυνας τον Δεκέμβρη του 2008, όταν «επιστράτευσε» το ... λαμπρό δόγμα «αντίσταση δεν νοείται στη δημοκρατία» στο «τερατώδες καταπίστευμα της μεταπολίτευσης». Μνημονεύσαμε δυο, αλλά είναι πολλοί.

Θα μπορούσαμε να τους ρωτήσουμε, όλους: βρε απίθανοι τύποι, καλά τα υπόλοιπα, αλλά με τι μούτρα παριστάνετε και τους ανειρήνευτους εχθρούς της «Χρυσής Αυγής»; Δεν αντιλαμβάνεστε τι ακριβώς «καθαγιάζετε», έστω και εξ αντανακλάσεως, όταν αφορίζετε ανελλιπώς την μεταπολίτευση, με κάθε ευκαιρία και «δια πάσαν νόσον»; Δεν κατανοείτε ποια ιδεολογήματα ευνοείτε, όταν αναπαράγετε - εσείς και τα αξιοθρήνητα «παπαγαλάκια σας»- κλισέ που αναγορεύουν το 1974 σε απαρχή ... δεινών;

«Το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης»... Λες και δεν γινόταν το «έλα να δεις» από καταβολής ελληνικού κράτους μέχρι και πτώση της χούντας. «Η διαφθορά των τελευταίων σαράντα ετών»... Ωσάν να πήραν μετάταξη στην τελευταία τεσσαρακονταετία τα σκάνδαλα της εποχής Βενιζέλου, τα αναρίθμητα της οκταετίας Καραμανλή (από την ΠΕΣΙΝΕ μέχρι «τα βραχώδη οικόπεδα» της Φιλοθέης), παρέα με τα απίστευτα «τσιμπούσια» της χούντας, η οποία μόνο από το Τάμα «έφαγε» 400 εκατομμύρια, την ώρα που στον κόσμο έδινε να φάει τα σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου.

Όμως, όχι, δεν θα είχε νόημα να ακούσουμε μερικές ακόμη ανειλικρινείς απαντήσεις. Η αλήθεια είναι πολύ σκληρή για να την εκμαιεύσουμε από τα χείλη τους. Κι είναι αλήθεια διπλή - ας την πούμε κατ' ευθείαν. Πρώτον: δεν είναι αναγκαίο να είσαι χουντικός ή ακροδεξιός, για να μακαρίζεις και να ζηλεύεις τη δικτατορία, επειδή είχε τόση ελευθερία κινήσεων, επιλογών και επιβολών. Δεύτερον, δεν είναι αναγκαίο να είσαι «νοσταλγός» της χούντας για να χρεωθείς μέτρα, επιλογές και επιβολές, ανάλογες των οποίων δεν θα βρεθούν εύκολα στην εποχή από το 1974 και εντεύθεν- όσο κι αν στύψουμε μνήμες και αρχεία.

Χάρη στην υπόθεση της ΔΕΗ, βεβαιωθήκαμε προσφάτως ότι μπορεί να θριαμβεύει η «ελεύθερη οικονομία», ακόμη κι όταν υποχρεώνονται δύο εκατομμύρια άνθρωποι να μείνουν, επί τέσσερις μήνες, πελάτες μιας ιδιωτικής εταιρείας. Θέλουν, δεν θέλουν, είναι - δεν είναι ικανοποιημένοι από τους όρους και την ποιότητα της «παροχής υπηρεσιών». Ξέρετε ποιο είναι το «κοντινότερο» (χρονικά και ... ποιοτικά) πολιτικό- οικονομικό προηγούμενο; Εκείνο το μέτρο της χούντας που υποχρέωνε τους παραγωγούς της Δυτικής Ελλάδας να πουλούν τις ντομάτες τους στον Τομ Πάπας! Ήθελαν - δεν ήθελαν, ήταν - δεν ήταν ικανοποιημένοι από τις τιμές που προσέφερε ο «νονός» Τομ (που φυσικά δεν ήταν κοροΐδο να «δώσει» υψηλές τιμές, αφ' ης στιγμής οι «εθνοσωτήρες» είχαν στερήσει από τους αγρότες το δικαίωμα της επιλογής άλλων αγοραστών).

Επειδή είναι και ... ευαίσθητοι οι καθεστωτικοί μας, σταματάμε κάπου εδώ - για σήμερα- το παιχνίδι «βρες πότε ξανάγινε κάτι σαν αυτό που τώρα κάνεις». Ας ψάξουν μόνοι τους. Η συμβουλή μας είναι να αρχίσουν από τον αιγιαλό, τους όρους των σημερινών ξεπουλημάτων, κλπ. Ούτε που θα καταλάβουν για πότε θα φθάσουν στην «αναπτυξιακή πολιτική» του ... Μακαρέζου.

Το σφρίγος του πρώιμου μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού μπορεί να αποτιμηθεί με δυο τρόπους. Ο πρώτος είναι να μετρήσεις πόσα κέρδισε η ελληνική κοινωνία, επειδή δεν την έκαμψαν οι «αύρες», ούτε νόμοι σαν τον «330», ούτε, ούτε, ούτε... Να θυμηθείς ή να μάθεις ότι ποτέ οι δείκτες φτώχειας και εισοδηματικής ανισότητας στην Ελλάδα δεν μειώθηκαν τόσο, όσο στα χρόνια 1974- 82. Να θυμηθείς ή να πληροφορηθείς ότι μόνο στα έτη 1975-78, μια περίοδο πρωτοφανούς απεργιακής «πυκνότητας» (κι ας υπήρχε από το '76 ο «330» που ουσιαστικά απαγόρευε τις απεργίες) και μεγαλειώδους κοινωνικής αλληλεγγύης, οι πραγματικοί μισθοί των υπαλλήλων και τα πραγματικά ημερομίσθια των εργατών αυξήθηκαν κατά 31% και 46% αντιστοίχως. Ότι το 1975- 1979 η άνοδος των μισθών έπαψε, επιτέλους, να υστερεί της αύξησης της παραγωγικότητας, όπως γινόταν -σε εξωφρενικό βαθμό - επί χούντας. Ότι οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία επέβαλαν ουσιώδη μέτρα βελτίωσης των συνθηκών δουλειάς. Ότι, ότι, ότι...

Ο δεύτερος τρόπος αποτίμησης του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού είναι κάπως ... διασκεδαστικός: διαπιστώνεις ότι δεν θέλουν να ξέρουν τίποτε για τη μεταπολίτευση τα κόμματα που τότε «γεννήθηκαν» και κυβέρνησαν... Ούτε το ΠΑΣΟΚ που ανήλθε στην εξουσία το '81 «καβάλα στο κύμα» αυτού του ριζοσπαστισμού, μα ούτε και η ΝΔ, η οποία το '74 έλαβε το 54,4 % των ψήφων και κυβέρνησε επί επτά χρόνια!

Η ΝΔ σήμερα αποφεύγει ακόμη και να καυχηθεί ότι η Ελλάδα δεν σαρώθηκε από το ωστικό κύμα της διεθνούς κρίσης του 193-74, χάρη στην πολιτική του ιδρυτή της. Πώς να καυχηθεί, η δύσμοιρη, αφού πρόκειται για την πολιτική, την οποία ο ΣΕΒ είχε καταγγείλει ως «σοσιαλμανία»; Αρνείται η ΝΔ να θυμίσει και να θυμηθεί ότι επί των ημερών της η ανεργία έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 2% - κι αυτό με παράλληλη αύξηση των μισθών («τζιζ» το συμπέρασμα, ε;) κι ενώ οι μετανάστες επέστρεφαν, με ταχείς ρυθμούς.

Η ΝΔ δεν θέλει να θυμάται τον «ντεγκολικό» διμέτωπο του ιδρυτή της. Δεν θέλει να θυμάται πόσες υποχωρήσεις αναγκάστηκε να κάνει προς τους ατίθασους και αποφασισμένους «κάτω». Απαρνείται όμως κι αυτήν ακόμη τη ... δικαίωσή της, στην αναμέτρηση με τους «νοσταλγούς μιας απηρχαιωμένης και ασυδότου ελευθέρας οικονομίας», όπως αποκαλούσε ο Κ. Καραμανλής (1976) την οικονομική ελίτ, η οποία ωρυόταν για τις εθνικοποιήσεις των αστικών συγκοινωνιών, του συγκροτήματος Ανδρεάδη και του διυλιστηρίου Νιάρχου, καθώς και για την ακύρωση ή τροποποίηση πολλών συμβάσεων που είχαν υπογραφεί επί χούντας.

Πολύ ζόρικη, τελικά, αυτή η μεταπολίτευση, με τα «τερατώδη καταπιστεύματά της»...

από το «Πριν»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Λευτέρη Ριζά

Πριν από μία εβδομάδα -15 Ιουλίου- το 1974 εκδηλώθηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στην Κύπρο. Χουντικής εκτέλεσης σίγουρα. «Σύλληψης» μπορεί και με βοήθεια ξένων πρακτόρων και πρεσβειών. Μην ζητάμε και λεπτομέρειες. Οι «ιθαγενείς» σωτήρες του έθνους είχαν μακροχρόνιες επαφές και σχέσεις με την ηγέτιδα χώρα του «Ελεύθερου Κόσμου». Πρωταρχική πάντοτε έγνοια τους να προστατεύσουν την Ελλάδα, μαζί με τον λαό της, από το να κατρακυλήσουν στα δίχτυα της Μόσχας και του κομμουνισμού.

Γι’ αυτό τον κίνδυνο άλλωστε γράφει και μιλάει – στους φοιτητές του – αδιάκοπα τα τελευταία χρόνια και ο καθηγητής κ. Νίκος Μαραντζίδης, μαζί με τον φίλο του, επίσης καθηγητή εις ΗΠΑ, κ. Στάθη Καλύβα. Για όλα ευθύνεται η καταραμένη αριστερά που πρωτοστάτησε στην Εθνική ...
Αντίσταση μέσω των «τρομοκρατικών» οργανώσεων της: το ΕΛΑΣ και ΕΑΜ, και που κατά βάθος ήθελε όχι να απελευθερωθεί η Κύπρος από τα αποικιοκρατικά δεσμά, να ενωθεί με τη μητέρα πατρίδα, αλλά να καταστεί κι αυτή σοβιετικός δορυφόρος.

Έτσι, αποφάσισαν ότι έπρεπε να απαλλαγούν επί τέλους από τον «κόκκινο» αρχιεπίσκοπο, τον Κάστρο της Κύπρου, για να σωθεί το νησί και να μην γίνει η Κούβα της Ανατολικής Μεσογείου.

Το πραξικόπημα προετοιμαζότανε πολύ καιρό. Πολλοί είχαν πάρει μέρος στην προετοιμασία του. Παπάδες – επίσκοποι -, κύπριοι πρόθυμοι να σώσουν κι αυτοί το νησί, στρατιωτικοί της ΕΛΔΥΚ [άνθρωποι τυφλά όργανα της Χούντας και φανατικοί αντικομμουνιστές], κλπ. Βρήκαν και τον Σαμψών, τον έβαλαν μπροστά, και το πραξικόπημα έγινε.

Όλοι ξέρουμε τι ακολούθησε. Όλοι ξέρουμε ότι ακόμα σήμερα η Κύπρος εξακολουθεί να είναι θύμα της τουρκικής εισβολής. Ότι τα πρώτα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούσαν να αποσυρθούν τα τουρκικά στρατεύματα, τα αγνόησαν επιδεικτικά οι Τούρκοι ηγεμόνες. Κι ότι σε αντίθεση με αυτά ανακήρυξαν το τουρκοκυπριακό κράτος του Ντεντκάς, στην κατεχόμενη Β. Κύπρο.

Σε λίγες ημέρες από την 15η Ιουλίου 1974, κι ενώ ουσιαστικά είχε αρχίσει ένας εμφύλιος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων -οι χουντοφασίστες είχανε εξαπολύσει άγριο κυνηγητό ενάντια στους οπαδούς του Μακάριου και σε κάθε δημοκράτη Κύπριο-, στις 20 Ιουλίου, ακολούθησε η τουρκική εισβολή, η κατάρρευση της Χούντας στην Ελλάδα και η αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Επανήλθε εκ Παρισίων ο αυτοεξόριστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, δηλαδή ο άνθρωπος που είχε βασική ευθύνη για τις προδοτικές Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, που από τη μια ενταφιάσανε τον αγώνα του Κυπριακού λαού για Αυτοδιάθεση-Ένωση και από την άλλη αναγνώρισαν στην Τουρκία ρόλο στη ζωή και το μέλλον της Κύπρου. Τον επανέφεραν για να μας σώσει για άλλη μια φορά. Να επιβλέψει την αποκατάσταση του Κοινοβουλευτισμού -σε συνεργασία βέβαια με τον στρατηγό- πρόεδρο της χουντικής «δημοκρατίας» αξέχαστο μας Ζωιτάκη.

Για χρόνια επαναλαμβάναμε το «Δεν ξεχνώ» για την Κύπρο, αλλά μέχρι τώρα η δίκη των πρωταιτίων της προδοσίας της δεν έγινε. Ο Φάκελος της Κύπρου ουσιαστικά έμεινα κλειστός.

Εμείς εδώ βολευτήκαμε στην κοινοβουλευτική Δημοκρατίας μας, στην ψευτοανάπτυξη και ψευτοευημερία μας, αφιερωθήκαμε στο χτίσιμο του Σοσιαλισμού μας και κατόπιν του «εκσυγχρονισμού» μας, στην επανίδρυση του Κράτους, στην «ισχυρή Ελλάδα» μας. Στο όνειρο να γίνουμε ισότιμοι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ζήσουμε έτσι σε μια κοινωνία όπου θα απολαμβάναμε όλα τα ατομικά δικαιώματα μας [μέχρι και βίτσια μας].

Έτσι μοιραία στην πραγματικότητα ξεχάσαμε την Κύπρο. Ξεχάσαμε τους αγώνες της, τους νεκρούς της, τους νεκρούς μας στη διάρκεια της εισβολής, το τι χρωστάμε στο μαρτυρικό αυτό νησί: την Δημοκρατία μας, την ελευθερία μας, την ευημερία μας. Που όλα αυτά τα χτίσαμε πάνω στο αίμα, τα δάκρυα, τους νεκρούς και αγνοούμενους και πρόσφυγες της. Ακριβώς αυτό το ξεχάσαμε. Δυσφορούμε όταν μας το θυμίζουν. Γιατί το καθήκον μας είναι εντελώς διαφορετικό από τις σημερινές μας προτεραιότητες.

Ρίξετε σήμερα μια ματιά στις εφημερίδες της αριστεράς. Δεν θυμούνται την επέτειο. Ξεχάσανε. Γράφουν τόσα πολλά για τη Γάζα, τη Χαμός και γι άλλα μέρη που ο ιμπεριαλισμός αιματοκυλάει τους λαούς. Δεν είναι κακό αυτό. Αλλά καταντάει υποκριτικό όταν αυτά όλα δεν τα συνδέεις με αυτά που έχεις υποστεί και εξακολουθείς να υφίστασαι ο ίδιος.

Όταν δηλαδή τον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού τον θεωρείς ότι είναι απλά «διεθνιστική» αλληλεγγύη και όχι ότι αφορά κι εσένα τον ίδιο, σαν λαό, σαν έθνος.

Όχι, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ την Κύπρο, την εισβολή, της Τουρκίας και τη διχοτόμηση του νησιού. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τους νεκρούς μας, τους αγνοούμενους, τους πρόσφυγες μας. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τη στάση όλων των δυνάμεων απέναντι στο μεγάλο αυτό εθνικό μας πρόβλημα. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ κανέναν από αυτούς που υποστήριξαν το ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ. Αντιδραστικούς και «προοδευτικούς», δεξιούς και «αριστερούς».

Εξακολουθούμε να προσέχουμε ποιοι είναι αυτοί που μας καλούν να υπογράψουμε και συμφωνήσουμε την αποδοχή των τετελεσμένων του πραξικοπήματος και της εισβολής-κατοχής. Δηλαδή την Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία. Γιατί αυτό σημαίνει αυτή η λύση, που κακώς, κάκιστα συμφώνησε και υπέγραψε μαζί με τον Ντενκτάς ο αρχ. Μακάριος και που μέχρι σήμερα καμιά πολιτική δύναμη στην Κύπρο και την Ελλάδα δεν έχει τολμήσει να καταγγείλει.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2014/07/blog-post_4814.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Jacques Kupfer: «Πρέπει να κατεδαφίσουμε τη Γάζα»

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στις 15 Ιουλίου 2014 από τον Jacques Kupfer, μέλος της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης και του Betar και συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Λικούντ. Ο τελευταίος οργανισμός είναι υπεύθυνος για την επικοινωνία του Λικούντ, ακροδεξιού κόμματος του Βενιαμίν Νετανιάχου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Κάποιοι δεν θέλουν την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και το υπουργείο αν και φαίνεται με τις εξαγγελίες του πως κάνει ό,τι μπορεί για την ανάδειξη και προώθηση στις διεθνείς εταιρείες των ελληνικών κοιτασμάτων, με μικρές αλλά σημαντικές κινήσεις πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο. Παρουσιάζει έτσι τον ελληνικό πλούτο με τυμπανοκρουσίες αλλά ταυτόχρονα κάνει ο,τι μπορεί για να μην προσελκύσει επενδυτές και να τελειώσει η διαδικασία με κανέναν ή έναν από την αρχή γνωστό ενδιαφερόμενο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παπαδής Κώστας
Το ΚΕΠΕ αποκαλύπτει πώς οι εργαζόμενοι έγιναν συνταξιούχοι μεσούσης της κρίσης και πώς τα Ταμεία πληρώνουν σήμερα περισσότερα για συντάξεις, παρά τις τεράστιες περικοπές

Ενοποιήσεις Ταμείων αλλά και όρων και προϋποθέσεων συνταξιοδότησης. Κατάργηση όλων των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Καθιέρωση ενιαίων όρων ασφάλισης για όλους. Εκ βάθρων αλλαγές στο σύστημα είσπραξης των εισφορών, με ορίζοντα το 2017, οπότε οι αντίστοιχοι μηχανισμοί των Ταμείων θα ενσωματωθούν στις εφορίες. Επανάκριση όλων των κοινωνικών πόρων που χρηματοδοτούν σήμερα το ασφαλιστικό σύστημα.Αυτό θα είναι το περιεχόμενο της νέας ασφαλιστικής μεταρρύθμισης την οποία πρόκειται να φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή για ψήφιση εντός του ερχομένου φθινοπώρου.

Το περίγραμμα των αλλαγών περιγράφει η αναλογιστική μελέτη του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Μελετών (ΚΕΠΕ) την οποία παρουσιάζει σήμερα«Το Βήμα της Κυριακής».

Τη μελέτη (τελικό κείμενο και προτάσεις), την οποία πρόκειται να παραδώσει ως το τέλος Ιουλίου ο πρόεδρος του ΚΕΠΕ κ. Νίκος Φίλιππας στην ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, θα μελετήσει ο υπουργός κ. Γιάννης Βρούτσης, ο οποίος από την πλευρά του έχει δεσμευθεί απέναντι στην τρόικα ότι τα νέα μέτρα θα οριστικοποιηθούν εντός του Σεπτεμβρίου, θα ψηφισθούν τον Οκτώβριο και θα ισχύσουν από τον Ιανουάριο του 2015.

Τα μέτρα
Πάντως το υπουργείο Εργασίας προετοιμάζει τον πλήρη επανασχεδιασμό του ασφαλιστικού συστήματος, τόσο οργανωτικά όσο και σε επίπεδο παροχών.

«Κεντρική φιλοσοφία» του νέου - υπό δημιουργία - Ασφαλιστικού είναι η διασφάλιση της οικονομικής αυτοδυναμίας του, δηλαδή η κάλυψη των υποχρεώσεών του, χωρίς την ανάγκη της συνεισφοράς του κρατικού προϋπολογισμού.

Ωστόσο αυτό μπορεί να γίνει δυνατό με την προσαρμογή - μείωση των παροχών στα όρια των δυνατοτήτων των εσόδων, δηλαδή των εισπράξεων από εισφορές.

Οι περαιτέρω ενοποιήσεις των ασφαλιστικών ταμείων - η κυβερνητική πρόταση μιλάει για τρία ταμεία κύριας ασφάλισης -, η καθιέρωση ενιαίων κανόνων και όρων ασφάλισης για όλους τους ασφαλισμένους, οι νέες περικοπές συνταξιοδοτικών παροχών (κύριες και επικουρικές) και οι μειώσεις των εσόδων από το ασφαλιστικό σύστημα με την κατάργηση των κοινωνικών πόρων (φόροι υπέρ τρίτων) αποτελούν τις κεντρικές κατευθύνσεις της νέας μεταρρύθμισης.

Τα σενάρια μέτρων που εξετάζονται αφορούν την πλήρη κατάργηση όλων των συνταξιοδοτήσεων για ηλικίες κάτω των 62 ετών. Σε αυτή την περίπτωση θα αυξηθούν άμεσα τα όρια ηλικίας που ισχύουν σήμερα για τη συνταξιοδότηση σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ, αλλά και θα καταργηθούν όλες οι ευνοϊκές διατάξεις που παραμένουν σε ισχύ στο ΙΚΑ για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά.

Επιπλέον συζητείται η θέσπιση νέας μείωσης των συντάξεων λόγω πρόωρης εξόδου, πέραν του 6% για κάθε χρόνο πριν το γενικό όριο που ισχύει σήμερα ως το ανώτατο όριο ποινής (συνολική μείωση 30%) σε όσους αποχωρούν πρόωρα.

Η ποινή για πρόωρη έξοδο θα αυξάνεται για κάθε χρόνο που υπολείπεται από το γενικό όριο ηλικίας συνταξιοδότησης καθιστώντας την πρόωρη έξοδο ασύμφορη για τους ασφαλισμένους.

Καθιέρωση ενιαίων εισφορών αλλά και ενιαίων παροχών στο σύνολο των ασφαλισμένων, είτε απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα είτε σε ΔΕΚΟ, τράπεζα ή σε επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα. Δηλαδή, συζητείται η κατάργηση των ειδικών διατάξεων που διατηρούνταν μετά την ένταξη π.χ. των ειδικών ταμείων στο ΙΚΑ και προέβλεπαν διαφορετικές εισφορές και διαφορετικές παροχές.


«Στόχος είναι η καθιέρωση ενιαίων εισφορών και παροχών για όλους τους ασφαλισμένους»σημειώνει στέλεχος του υπουργείου Εργασίας. Ωστόσο θεωρείται βέβαιον ότι η«ενιαιοποίηση» όλων αυτών θα γίνει επί τα χείρω, δηλαδή με την εξομοίωση των υψηλότερων παροχών με τις χαμηλότερες.


«Πυξίδα» για τις αλλαγές που έρχονται
Σωρεία ευρημάτων που καταδεικνύουν ότι το ασφαλιστικό σύστημα συνεχίζει να νοσεί κατέδειξε η αναλογιστική μελέτη. Ενδεικτικά είναι ορισμένα από αυτά:

«Συνταξιούχοι ετών 50 σε μια δημογραφικά γερασμένη και οικονομικά προβληματική χώρα».

«Κατακερματισμός και διοικητική πολυδιάσπαση των Ταμείων αλλά και “Βαβέλ” παροχών».

«Επιφανειακές, πρόχειρες, αναποτελεσματικές και δημοσιονομικά επιβλαβείς οι ως τώρα ενοποιήσεις Ταμείων – ενοποιήσεις “θυρωρείων” και όχι των υπηρεσιών».

«Ενοποιήσεις με διατήρηση διαφορετικών λογιστηρίων, μη συμβατών πληροφοριακών συστημάτων, αλλά και με... παροχή επιλογής παροχών με το παλαιό ή το νέο σύστημα».

«Πολυνομία και διαφορετικότητα και στις παροχές, επιδόματα (π.χ., τυφλών) πολλών ταχυτήτων, ακόμη και εντός του ίδιου Ταμείου».

«Ληξιπρόθεσμες οφειλές στο ΙΚΑ (13 δισ. το 2013) που ξεπερνούν τις ετήσιες παροχές που κατέβαλε το Ταμείο (10,8 δισ. ευρώ)».

«Μέτρα βελτίωσης της εισπραξιμότητας των Ταμείων ώσπου το έργο αυτό να αναλάβουν οι εφορίες». «Σηµαντική αύξηση του αριθμού των νέων συνταξιούχων από το 2010 ως το 2013».

«Η νέα νομοθεσία 2010 και 2012 οδηγεί σε βάθος χρόνου σε καθυστέρηση εξόδου προς τη σύνταξη, αλλά την περίοδο που ψηφίστηκε συνέτεινε στο να αυξηθεί ο αριθµός των νέων συνταξιούχων».

«Η πλειονότητα των συνταξιούχων του ΙΚΑ φεύγει νωρίτερα κάνοντας χρήση ειδικών διατάξεων, ενώ οι ένστολοι καθίστανται συνταξιούχοι στο 53ο έτος της ηλικίας τους».

Οι διαπιστώσεις αυτές της αναλογιστικής μελέτης δίνουν το στίγμα των όσων θα πρέπει να ακολουθηθούν για την τόνωση των εσόδων και την περικοπή παροχών του συστήματος ώστε να διατηρηθεί «ζωντανό» την κρίσιμη οικονομική περίοδο που διέρχεται η χώρα.
ΒΗΜΑ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Μπίφη Ευαγγελία
Εκτιμάται ως η σφοδρότερη επίθεση μετά τον πόλεμο του 1967 στη Μέση Ανατολή όταν κατελήφθη η Λωρίδα της Γάζας.

Πόλη της Γάζας
Στο αίμα αμάχων έβαψαν ισραηλινές επιδρομές και πυρά πυροβολικού τη γειτονιά Σατζάιγια στην Πόλη της Γάζας. Τουλάχιστον 66 είναι οι νεκροί -ανάμεσά τους 17 παιδιά και 14 γυναίκες- και 400 οι τραυματίες της ισραηλινής επίθεσης, την οποία ηλικιωμένοι Παλαιστίνιοι περιγράφουν ως τη σφοδρότερη που έχουν ζήσει μετά τον πόλεμο του 1967 στη Μέση Ανατολή όταν κατελήφθη η Λωρίδα της Γάζας.Για έγκλημα πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού κατηγορεί την κυβέρνηση Νετανιάχου η παλαιστινιακή κυβέρνηση ενότητας και ο Αραβικός Σύνδεσμος, τη στιγμή που στη Δυτική Όχθη ξεσπούν οργισμένες διαδηλώσεις κατά του Ισραήλ. Σφαγή κατήγγειλε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς κηρύσσοντας τριήμερο εθνικό πένθος για τα θύματα.

Ισραηλινά άρματα μάχης εισέβαλαν στην παλαιστινιακή γειτονιά και με την υποστήριξη μαχητικών την έβαψαν στο αίμα. Με ουρλιαχτά οδύνης και οργής γονείς κρατούσαν στα χέρια τα νεκρά παιδιά τους. Άλλοι προσπαθούσαν να τα οδηγήσουν στην ασφάλεια, να τα «κρύψουν» από το θάνατο.

Παλαιστίνιοι κείτονταν νεκροί ανάμεσα σε συντρίμμια, χιλιάδες έτρεχαν αναζητώντας καταφύγιο στο νοσοκομείο της περιοχής, όπου παράλληλα μεταφέρονταν οι εκατοντάδες τραυματίες.

«Είδες τον Αχμέντ;», «Είδες τη γυναίκα μου;»... Απεγνωσμένες κραυγές ακούγονταν στην αυλή και τους διαδρόμους του νοσοκομείου. Οι αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες με τραυματίες. Το δάπεδο βουτηγμένο στο αίμα τους.

Μία γυναίκα σε αναπηρικό αμαξίδιο προσπαθούσε να εγκαταλείψει την περιοχή κουνώντας μια λευκή σημαία μέσα σε σύννεφα καπνού εξαιτίας των βομβαρδισμών. Ένας άνδρας ζητούσε βοήθεια για να βρει το γιο του που είχε παγιδευτεί στο σπίτι τους. Μπήκε σε ένα ασθενοφόρο ελπίζοντας ότι θα φτάσει, όμως πυρά από ισραηλινό τεθωρακισμένο τού εμπόδισαν την πρόσβαση.

Η επίθεση στη Σατζάιγια είναι η πλέον αιματηρή στις 13 ημέρες που μετρά η στρατιωτική επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία έχει κοστίσει συνολικά μέχρι στιγμής τη ζωή σε τουλάχιστον 425 Παλαιστινίους με τους αμάχους να πληρώνουν ξανά το τίμημα της σύγκρουσης.

Σχεδόν οι μισοί από τους νεκρούς στη Γάζα σκοτώθηκαν αφότου ξεκίνησε προ τριών ημερών η χερσαία φάση της επιχείρησης, ενώ οι τραυματίες φθάνουν τους 3.500. Η επίθεση της Κυριακής εκτόπισε άλλους 35.000 ανθρώπους, ενώ 63.000 Παλαιστίνιοι διαμένουν ήδη σε καταφύγια που παρέχει ο ΟΗΕ.

Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι βγήκαν στους δρόμους της Τζενίν και της Ραμάλα στη Δυτική Όχθη διαδηλώνοντας κατά της ισραηλινής επιχείρησης στη Γάζα. Καλούν τον Μαχμούντ Αμπάς να στραφεί στον ΟΗΕ και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου εκ μέρους του Ισραήλ, και ζητούν την παρέμβαση του Αραβικού Συνδέσμου.

Η δίωρη «ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός» που είχε κηρυχθεί κατόπιν αιτήματος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού κατέρρευσε εντός λίγων λεπτών με τις δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος πάτησε πρώτος τη σκανδάλη.

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι η Χαμάς είχε εκτοξεύσει πυραύλους, λειτουργούσε τούνελ και είχε στήσει κέντρα διοίκησης στη γειτονιά που αιματοκύλισε σε μία συντονισμένη από ξηράς και αέρος επίθεση, την οποία οι ηλικιωμένοι κάτοικοι περιγράφουν ως τη σφοδρότερη που έχουν ζήσει από τον πόλεμο του 1967 στη Μέση Ανατολή.

Εκπρόσωπος του στρατού δήλωσε ότι υπήρξε «μεγάλος βαθμός αντίστασης» στη Σατζάιγια με εκτόξευση οβίδων και χειροβομβίδων και πυρά αυτόματων όπλων μέσα από σπίτια και κτίρια. Μεταξύ των νεκρών της επίθεσης είναι και ανώτερο στέλεχος της Χαμάς, ο γιος, η νύφη και τα δύο εγγόνια του.

Ο απολογισμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί καθώς ώρα με την ώρα εντοπίζονται και άλλες σοροί στα συντρίμμια, μεταδίδει το παλαιστινιακό πρακτορείο ειδήσεων Ma'an. Δεκάδες από τα θύματα δεν έχουν μέχρι στιγμής αναγνωριστεί.

Άλλοι επτά Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν την Κυριακή σε άλλα σημεία της Γάζας, ενώ η Χαμάς απάντησε στη σφαγή με νέο κύμα ρουκετών κατά του Ισραήλ, μία εκ των χτύπησε την πόλη Ασκελόν.
Η επίθεση στη Σατζάιγια ήλθε καθώς ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουνκατευθύνεται στο Κατάρ σε μία απόπειρα μεσολάβησης για την επίτευξη εκεχειρίας. Πρόκειται να συναντηθεί με τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς, ενώ ο τελευταίος θα έχει συνάντηση και με τον πολιτικό ηγέτη της Χαμάς Χαλέντ Μεσάαλ.

Η Χαμάς έχει ζητήσει τη μεσολάβηση κρατών όπως το Κατάρ στις διαπραγματεύσεις για εκεχειρία, δεδομένου ότι είναι εξαιρετικά καχύποπτη ως προς τις προθέσεις της Αιγύπτου και του προέδρου της Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, ο οποίος και ανέτρεψε πέρυσι τον ισλαμιστή εκλεγμένο πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι.

Από ισραηλινής πλευράς, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε την Κυριακή ότι το Ισραήλ θα «αναλάβει όποια δράση κρίνει απαραίτητη» για να θέσει τέλος στις επιθέσεις με ρουκέτες κατά της επικράτειάς του και να αποκαταστήσει την ηρεμία στη Γάζα.

Μιλώντας στο CNN μετά το αίμα παιδιών στη Σατζάιγια, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επέμεινε ότι καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποφυγή απωλειών μεταξύ των αμάχων, κατηγορώντας ξανά τη Χαμάς ότι χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες.

Ερωτηθείς πόσο καιρό θα χρειαστεί το Ισραήλ για να ολοκληρώσει την επιχείρηση, η οποία έχει διακηρυγμένο στόχο την καταστροφή των τούνελ μέσω των οποίων διακινούνται όπλα της Χαμάς, ο Νετανιάχου αρκέστηκε να αναφέρει ότι η επιχείρηση εξελίσσεται «σχετικά γρήγορα».

Στην ίδια συνέντευξη ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν υπάρχουν σχέδια κατάληψης της Λωρίδας της Γάζας.

Την ίδια στιγμή, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι -ο οποίος καταφθάνει τη Δευτέρα στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με την εφημερίδα Haaretz- υπεραμύνθηκε εκ νέου του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα.

Το Ισραήλ έχει υπομείνει πολύ καιρό τις επιθέσεις με ρουκέτες της Χαμάς και κανένα κράτος «δεν θα καθόταν καθώς βομβαρδιζόταν με ρουκέτες», είπε μιλώντας στο δίκτυο NBC, προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ εργάζονται για την άμεση επίτευξη εκεχειρίας στη Γάζα.
ΒΗΜΑ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε τραγικό αδιέξοδο παραμένει η χώρα (και η αριστερά της) μετά τις τριπλές εκλογές του Μαίου. Παρά την τεράστια καταστροφή που έχει σημειωθεί εδώ και τέσσερα χρόνια, παρά τις πολύ μεγάλες απώλειες των μνημονιακών ή ημιμνημονιακών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) στις εκλογές, το μνημονιακό μπλοκ διατήρησε τη δυνατότητα να κυβερνά για λογαριασμό της Τρόικας, εξασφαλίζοντας τη συνέχιση της «Καθόδου στην Κόλαση» της Ελλάδας, της διαδικασίας δηλαδή καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας.


Από την άλλη, ο ελληνικός λαός δεν είναι ικανοποιημένος από τις επιδόσεις, την πολιτική και την όλη παρουσία των mainstream «αντιμνημονιακών» κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ κυρίως και δευτερευόντως Αν.Ελλ.) και δεν τα εμπιστεύεται για να τους δώσει την εντολή διακυβέρνησης και αλλαγής της πορείας της χώρας, παρά την τεράστια πίεση που δέχεται και τη βιβλική καταστροφή που συνέχισε να σημειώνεται την περασμένη διετία. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά βίας διατηρεί, σημειώνοντας μικρές απώλειες μάλιστα, τον όγκο των δυνάμεών του. Ο προφανέστερος αντιμνημονιακός του σύμμαχος, οι Αν.Ελλ., υπέστη πολύ μεγάλη ήττα, εξαιτίας του τρόπου που πολιτεύτηκε ο κ. Καμμένος.

Φοβούμεθα ότι μετά την ξαφνική εκλογική εκτόξευση και τους θριάμβους του 2012, οι ηγεσίες ΣΥΡΙΖΑ (και Αν.Ελλ.) νόμισαν ότι έγιναν περίπου ιδιοκτήτες της ιστορίας, όπως συνέβη και σε πολλούς άλλους προηγουμένως. Θεώρησαν ότι είναι κυβέρνηση εν αναμονή και ότι ο κόσμος θα τους ψηφίζει αναγκαστικά, ότι κι αν πουν ή κάνουν, για να απαλλαγεί από τα Μνημόνια. ‘Εχασαν τον αυθορμητισμό, την επαφή δηλαδή με τον λαό, που χαρακτήρισε τον Τσίπρα πριν από τον Ιούνιο 2012.

Οι απώλειες των «μνημονιακών» κατευθύνθηκαν είτε προς το «συστημικό τίποτα» Ποτάμι, που πρέπει να θεωρηθεί τμήμα του μνημονιακού μπλοκ, είτε προς τη ΧΑ, που δεν μπορεί όμως να αθροισθεί με τους υπόλοιπους αντιμνημονιακούς για να δώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το ίδιο συμβαίνει πρακτικά και με το ΚΚΕ και την Ανταρσία, στους οποίους επέστρεψε τμήμα των ψηφοφόρων που είχαν μετακινηθεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο 2012.

Η σχετικότητα της «πρωτιάς»

Αν οι ευρωπαϊκές ήταν εθνικές εκλογές, τα αποτελέσματα αυτά δεν θα επέτρεπαν αριθμητικά τον σχηματισμό αντιμνημονιακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και κυβέρνησης. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτοξεύτηκε εκλογικά το 2012 γιατί οι ‘Ελληνες ανακάλυψαν ξαφνικά τις κρυμμένες χάρες των προσώπων και των ιδεών του, αλλά γιατί αναζήτησαν πολιτικό εργαλείο ικανό να διακόψει το μνημονιακό καθεστώς. Αν δεν μπορεί ή δεν θέλει να το κάνει χάνει αυτομάτως τον βασικό λόγο της, πέραν του 3%, πολιτικο-εκλογικής του απήχησης.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την κυβέρνηση, με ή χωρίς συμμάχους, και δεν πάει σε σύγκρουση με τους Πιστωτές, αυτό θα θεωρηθεί προδοσία από τους οπαδούς του και θα τον οδηγήσει πιθανότατα σε σύντομη και άσχημη πτώση. Για να αναλάβει όμως την κυβέρνηση μιας καταστρεφόμενης χώρας, εν συγκρούσει με τους «Πιστωτές», ένα κόμμα οφείλει να διαθέτει ποσοστά πολύ μεγαλύτερα του 26%, πολιτικο-ιδεολογική ηγεμονία στη χώρα, εσωτερικό/διεθνή πολιτικό λόγο πολύ υπέρτερο των αντιπάλων του, άλλου τύπου δεσμούς με τις μάζες, όχι αυτούς που αντανακλώνται στο αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών όπως και των εκλογών στα διάφορα σωματεία. (1)

Με τέτοια αποτελέσματα, αν δεν σημειωθεί κάτι πολύ απρόβλεπτο, τους επόμενους μήνες θα δούμε περαιτέρω εξασθένηση της οικονομίας και της όποιας εθνικής ισχύος, δεινά πλήγματα στην κοινωνία, νέες λεηλασίες δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, πιθανότατα την απώλεια του ελληνικού ελέγχου των τραπεζών, απώλειες και άλλων ευκαιριών «διόρθωσης» της πορείας της χώρας, συνέχιση της μαζικής μετανάστευσης ιδίως μορφωμένων και νέων, που η Ελλάδα τους χρειάζεται και για την παραγωγική και για την πολιτική της αναγέννηση.

Η ψυχολογία του ελληνικού λαού, η αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή του θα γνωρίσει νέες ήττες. Η ελληνική τραγωδία, η γενοκτονία, το «κοινωνικό ολοκαύτωμα» των Ελλήνων, θα συνεχιστεί και μάλιστα και με τη δική μας υπογραφή, χωρίς ή με πολύ ανεπαρκείς διεθνείς διαμαρτυρίες. Και άλλοι συμπολίτες μας θα προστεθούν σε αυτούς που τερματίζουν μια ανυπόφορη ζωή, χιλιάδες ακόμα θα χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας των όλο και μεγαλύτερων προβλημάτων του συστήματος υγείας και ασφάλισης, ή θα τη δουν να καταστρέφεται.

Η συνεχιζόμενη εφιαλτική καταστροφή της χώρας στέλνει νέους ψηφοφόρους στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όμως χάνει ταυτόχρονα παληούς ψηφοφόρους του προς τα δεξιά (λόγω της στάσης του στα εθνικά), προς τα αριστερά (από ψηφοφόρους που εκτιμούν ότι νερώνει το αντιμνημονιακό κρασί του πηγαίνοντας δεξιά) και προς … παντού, λόγω «αστάθειας» του όλου πολιτικού σήματος που εκπέμπει, με συχνές και αντιφατικές δηλώσεις των οικονομολόγων του, μη απάντηση στο κεντρικό ερώτημα τι θα κάνει αν η ΕΚΤ σταματήσει τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, γενική αβεβαιότητα.

Σε κατάσταση καταστρεφόμενου έθνους-κράτους, όταν η αβεβαιότητα και ανασφάλεια αγκαλιάζουν τις πιο βασικές σταθερές της ζωής των ανθρώπων, σε μια κατάσταση που θυμίζει τη Γερμανία αμέσως πριν τον Χίτλερ (1929-33) ή αμέσως μετά την ήττα και κατάληψη της Γερμανίας (1945), από την άποψη της ανασφάλειας και των βασικών κρατικο-κοινωνικών αναφορών, το πιο σημαντικό για να κερδίσει ένα ρεύμα την εμπιστοσύνη των ανθρώπων είναι η αποφασιστικότητα και η σταθερότητα. ‘Όπως επίσης και η αναφορά στο απειλούμενο έθνος, η ενσυναίσθηση της χώρας, απολύτως απαραίτητη για τη διεκδίκηση της ηγεμονίας.

Οι αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ

Μερικοί, συνήθως βολεμένοι «παρατηρητές», διερωτώνται γιατί οι κατεστραμμένοι ‘Ελληνες δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ έτσι κι αλλοιώς, αφού η καταστροφή της χώρας είναι «εξασφαλισμένη» με το Μνημόνιο. Η απάντηση είναι απλή. Μια οικογένεια που έχει καταλήξει να ζει με 700 ευρώ τον μήνα δεν θα τα διακινδυνεύσει, αν δεν νοιώσει ότι έχει ηγεσία ανάλογη του δράματος που ζει η χώρα και των απειλών που τη βαρύνουν, που ξέρει τι θέλει και που πάει, που είναι έτοιμη να σηκώσει την Ελλάδα στους ώμους της οδηγώντας την, αν χρειαστεί, και στη σύγκρουση με Πιστωτές και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Αν δεν συγκλονίζεσαι ο ίδιος από πάθος για την πατρίδα σου και τον λαό σου, αν δεν πάσχεις με κάθε νέα αυτοκτονία που ακούς, αν δεν ξυπνάς με αγανάκτηση για αυτό που κάνουν στην Ελλάδα, αν τα λόγια δεν βγαίνουν από την ψυχή σου αλλά εκφωνείς όσα βάζουν μπροστά σου επικοινωνιολόγοι, που είναι, υλικά και ψυχολογικά, οργανικά και προνομιούχα τμήματα της ελίτ, τότε δεν μπορείς να συγκινήσεις ή να διεγείρεις τους ανθρώπους. Πρέπει να έχεις ενσυναίσθηση (empathy) της χώρας και των ανθρώπων της, βαθειά συναίσθηση της ψυχικής και πνευματικής και υλικής τους πραγματικότητας, «ηθική νοημοσύνη» και ιεραποστολική αντίληψη για να τους εμπνεύσεις και να τους κάνεις να σε εμπιστευθούν.

Επικοινωνιολόγοι με Πόρσε που συμβούλευαν τον Γιώργο Παπανδρέου (ειρήσθω εν παρόδω, ίσως τον πιο αποτυχημένο πολιτικό της ευρωπαϊκής ιστορίας και της ελληνικής, τουλάχιστο μετά την Κάθοδο των Δωριέων) δεν μπορούν να βοηθήσουν τη «ριζοσπαστική αριστερά»! Αυτοί οι άνθρωποι λεφτά θέλουν να βγάλουν με κάθε τρόπο, δεν νοιώθουν, ούτε μπορούν, ούτε και τους ενδιαφέρει να νοιώσουν τη χώρα, τον λαό της, την τραγωδία της και μόνο ζημιά μπορούν να κάνουνε στην αριστερά. Με τούτα και με κείνα άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ πάτωσε στην … «προλεταριακή», «λαϊκή» Β’ Πειραιώς, όπου εκλέγεται μάλιστα ο ηγέτης της «αριστερής πτέρυγας» Παναγιώτης Λαφαζάνης!

Στην καλύτερη περίπτωση, το εκλογικό αποτέλεσμα του 2014, όπως και του 2012, θα μπορούσαμε να το πούμε «νίκη μεταμφιεσμένη σε ήττα» ή «ήττα μεταμφιεσμένη σε νίκη» και θα είμαστε και πολύ επιεικείς. Γιατί το μόνο πραγματικό κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας για ένα κόμμα της αριστεράς, για οποιοδήποτε πατριωτικό κόμμα ευρύτερα, στις σημερινές συνθήκες, είναι αν καταφέρνει να σταματήσει τη μνημονιακή καταστροφή, ή, τουλάχιστο, αν κάνει όλα όσα μπορεί στην κατεύθυνση αυτή. Δεν ενδιαφέρει κανέναν αν η χώρα καταστρέφεται με περισσότερους ή με λιγότερους αριστερούς βουλευτές/ευρωβουλευτές.

Το αποτέλεσμα των εκλογών πρέπει λοιπόν να θεωρηθεί μια νέα, σοβαρή, ίσως η τελευταία προειδοποίηση προς την Κουμουνδούρου για αλλαγή πορείας. Το δυσάρεστο βέβαια με πολλά ηγετικά στελέχη της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ότι δεν τους αρέσει καθόλου η κριτική, που περίπου εκλαμβάνουν ως προσβολή, ενώ τους αρέσει συχνά η κολακεία, ακόμη κι όταν γνωρίζουν ότι είναι ανειλικρινής. Μάταια τους υπενθυμίζει κανείς ότι ο Γκράμσι θεωρούσε την αλήθεια επαναστατική και ο Σολωμός εθνική. ‘Η ότι ο Μεγάλος Πέτρος έλεγε ότι «τα λάθη μου ήταν ο μεγαλύτερός μου δάσκαλος» και όχι βέβαια «δεν κάνω λάθη» (ίσως βέβαια μπορούσε να το πει αυτό ακριβώς γιατί ήταν μεγάλος).

Ο σταλινισμός παραμένει πάντα μια παράδοση εξαιρετικά ισχυρή, εξαιρετικά αρνητική παρακαταθήκη στη νοοτροπία των ελληνικών αριστερών ηγεσιών, τάσεων και στελεχών όλων των αποχρώσεων – πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πλην ίσως της Κύπρου, δεν υπάρχουν τόσο έντονα κατάλοιπα σταλινικού φαινομένου, συχνά βέβαια πια ως φάρσα μάλλον παρά ως η τραγωδία που χαρακτήρισε τους «Κούτβηδες» του Ζαχαριάδη, «φάρσα» όμως που μπορεί να έχει και τώρα τραγικές συνέπειες λόγω της κατάστασης της χώρας. Η μαχητικότητα των αριστερών (της βάσης κυρίως, να εξηγούμαστε) δεν συνδυάστηκε στην Ελλάδα με ευρύτερη δημοκρατική κουλτούρα. Πιθανώς αντανακλώντας και την όλη κουλτούρα και τον ενδημικό αυταρχισμό μιας χώρας, που μόνο ατελώς πραγματοποίησε δημοκρατική, που κυρίως έκανε εθνικές επαναστάσεις.

Αν λοιπόν η ηγεσία της αριστεράς θέλει να πετύχει αποφεύγοντας την καταστροφή που την απειλεί, αλλά και να μην επωμισθεί τελικά την ευθύνη μιας ιστορικής τραγωδίας, πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψι της τα διδάγματα των ευρωεκλογών. Της το ευχόμαστε ολόψυχα.

Τι πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ

Υπογραμμίσαμε σε προηγούμενα άρθρα μας για το Nexus, τι πρέπει να κάνει η αριστερά. Την ανάγκη να προετοιμαστεί με «θανατηφόρο» σοβαρότητα και όχι στηριζόμενη σε αμφίβολης αξίας επικοινωνιακά τερτίπια και τα πολιτικά κόλπα που κυριάρχησαν στην πολιτική και όλη εθνική ζωή της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, ώστε να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή κρίση, τον πόλεμο που αντιμετωπίζουν Ελλάδα και Κύπρος. Δύο χρόνια μετά την εκλογική επιτυχία του 2012, τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο, εξακολουθεί να μην υπάρχει ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιμετώπισης των Δανειστών, αλλά και εθνικής αναγέννησης.

Για να ηγηθεί και να εμπνεύσει την κοινωνία πρέπει να δώσει η ίδια το παράδειγμα της αυτοθυσίας στους κοινωνικούς αγώνες, να ενεργοποιηθεί στη δημιουργία δικτύων αλληλοϋποστήριξης των ανθρώπων, με ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργία παραγωγικών και καταναλωτικών συνεταιρισμών. Χρειάζεται επίσης έναν αποτελεσματικό εσωτερικό και διεθνή πολιτικό λόγο που να αποκαλύπτει καθημερινά το τι κάνουν Μνημόνιο, κυβέρνηση και Πιστωτές. Μπορεί να διαφωνείς σε όλα με τον Τράγκα, τον ακούς όμως το πρωί και ανασταίνει και πεθαμένους – ποιός έχει αντίθετα το κουράγιο να διαβάσει τις κομματικές αποφάσεις; Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει η φωνή όσων δεν έχουν φωνή, αντί να προσπαθεί να εκφράσει μικρο- και μεσο-αστούς που επιδιώκουν κοινωνική άνοδο ή μιαν ανέφικτη «σταθερότητα» (για τους ίδιους). Χρειάζεται η οργάνωση μιας διεθνούς καμπάνιας υπεράσπισης της Ελλάδας, αλλά και η διαμόρφωση ενός σοβαρού πολιτικού προγράμματος της αριστεράς για όλη την Ευρώπη – και τα δύο έχουν καθυστερήσει εγκληματικά.
Χρειάζεται επίσης ανάπτυξη σχέσεων και εκτός Ευρώπης, με τους Ρώσους, με τους Κινέζους, τους Ιρανούς και πολλούς άλλους, σχέσεις που έχουν εξίσου εγκληματικά καθυστερήσει είτε λόγω ασάφειας-ανεπάρκειας του στρατηγικού σχεδίου, είτε για να μην πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο Καμμένος) στη «δυσμένεια» του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ. Πως θα πάς χωρίς αυτά σε σύγκρουση με τους Πιστωτές; Ο κόσμος δεν είναι χαζός, καταλαβαίνει αν είσαι ή δεν είσαι έτοιμος.

Δεν γίνεται να πας σε ρήξη με τους πιστωτές με ένα κόμμα του οποίου δεν λειτουργούν σχεδόν και δεν συνεδριάζουν οι οργανώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δύο λύσεις το 2012: είτε να ανοίξει ως κόμμα, επιτρέποντας τη συμμετοχή στη κομματική ζωή και σε θέσεις ευθύνης και άλλων ανθρώπων, που θα εκπροσωπούσαν το 27% και τις πιο ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, είτε να πρωταγωνιστήσει σε μετωπικά σχήματα που θα επέτρεπαν στην κοινωνία να εκφραστεί, στα διάφορα επίπεδα συνείδησης και κατανόησης που τη διακρίνουν. Δεν έκανε τίποτα από τα δύο. Η εσωκομματική κατάσταση κυριαρχείται από τη νοοτροπία του σταλινικού (καθόλου του λενινιστικού) συγκεντρωτισμού εκάστης των τάσεων και έναν αγώνα για την εξουσία και τις καρέκλες, που αναπαράγει στο εσωτερικό του κόμματος την αναξιοκρατία και μετριοκρατία που χαρακτηρίζουν την ελληνική δημόσια ζωή. Εκεί που θα χρειαζόταν η κινητοποίηση όλων των δυνάμεων, στην Ελλάδα και διεθνώς, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της τρομακτικής κρίσης στη χώρα, το κόμμα είναι σήμερα πιο κλειστό από όσο ήταν τον Μάιο 2012.

Σπίθα και ΣΥΡΙΖΑ: μια ιστορική αναφορά

Από το καλοκαίρι του 2011 και για ένα χρόνο υπήρξε μια άτυπη, αλλά πολύ ουσιαστική νομίζουμε και πολύ γόνιμη συνεργασία μεταξύ ορισμένων στην ηγεσία του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών, της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη (στη ηγεσία της οποίας συμμετείχε και ο γράφων για μια περίοδο) και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αν μάλιστα αυτή η συνεργασία κατάφερνε τελικά να εκφραστεί και εκλογικά, άλλη θα ήταν ασφαλώς η μοίρα της χώρας μετά το 2012. Πιστεύω ότι οι της Σπίθας βοηθήσαμε στο να γίνει κατανοητή η σημασία του αγγλικού δικαίου ως εθνικού ζητήματος, όχι γιατί είμαστε καλύτεροι οικονομολόγοι από τους οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί σκεφτόμαστε σε όρους χώρας και έθνους και γιατί είχαμε συνείδηση του ριζοσπαστικού χαρακτήρα του εφαρμοζόμενου στην Ελλάδα προγράμματος, των συνθηκών Βαϊμάρης που δημιουργούσε, που θα οδηγούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ αναπόφευκτα προ θεμάτων εξουσίας, κάτι που ο ίδιος δεν το πίστευε ούτε μέχρι τις παραμονές των εκλογών του 2012. Υιοθετώντας αυτές τις αναλύσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα πολύ μπερδεμένο με τις έννοιες έθνους και πατρίδας, μπόρεσε να εμφανισθεί ως υποψήφιο υποκείμενο εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας και να διεκδικήσει την ηγεμονία. Πιστεύω ότι επίσης βοήθησε πολύ στην αποκρυστάλλωση μιας αντιμνημονιακής, εθνικής πολιτικής στρατηγικής το σύνθημα που λανσάραμε του ενιαίου αντιμνημονιακού μετώπου «από τον Καμμένο μέχρι την Ανταρσία» για να σωθεί η χώρα. Συμβάλαμε επίσης στη διαμόρφωση των βασικών γραμμών μιας ευρωπαϊκής εναλλακτικής με την ‘Εκκληση για τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης (Αυγή, 30.10.2011), νομίζουμε η πρώτη και πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα ευρωπαϊκή εναλλακτική προοπτική στην κρίση χρέους.

Δεν είναι του παρόντος να γραφτεί η ιστορία του ελληνικού αντιμνημονιακού κινήματος, κάποτε ίσως θα γίνει κι αυτό, όπως και μια απαραίτητη, εις βάθος ανάλυση των αποτυχιών του. Αν τα λέμε αυτά τώρα είναι μόνο και μόνο για να θυμίσουμε, ότι ο πρωτοφανής εννεαπλασιασμός της εκλογικής απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε γιατί ξαφνικά οι ‘Ελληνες ανακάλυψαν τις ιδέες και α πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί ο Πρόεδρός του υπέταξε την «επικοινωνία» του στο κεντρικό μήνυμα «να σώσουμε την πατρίδα, να σταματήσουμε ένα πρόγραμμα που καταστρέφει τη χώρα μας».

Κατά τη γνώμη μας, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να κερδίσει άνετα τις εκλογές του Ιουνίου 2012, αν πληρούντο ένας ή περισσότεροι από τους εξής όρους: α. αν δεν φοβόταν μήπως σκάσει η χώρα στα χέρια του και είχε νωρίτερα πιστέψει/προετοιμαστεί για την άνοδο στην εξουσία, β. αν είχε σοβαρή οικονομολογική προετοιμασία για το τι θα κάνει στην κυβέρνηση, γ. αν αναγνώριζε την κοινωνική σημασία και τις επιπτώσεις του μεταναστευτικού προβλήματος, δ. αν ηγετικό του στέλεχος δεν εμφανιζόταν στην τηλεόραση να πει ότι θα ρισκάρει μια σύγκρουση με την Τουρκία για να περικόψει τις αμυντικές δαπάνες, ε. αν είχε ως κεντρικό πολιτικό σύνθημα όχι το «κυβέρνηση της αριστεράς», αλλά το «κυβέρνηση κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας, κυβέρνηση ειδικού σκοπού με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση των Δανειακών και τη διακοπή των Μνημονίων», στ. αν εμφανιζόταν περισσότερο ανοιχτό στην κοινωνία και σε άλλες δυνάμεις

Μετά τις εκλογές του 2012 υποστηρίξαμε, σε μια σειρά άρθρων και συζητήσεων, ότι η αριστερά όφειλε να ολοκληρώσει την υποταγή των πολιτικών της στο κεντρικό καθήκον που έθετε το ιστορικό δεδομένο του ανηλεούς πολέμου κατά της χώρας. ‘Ότι όφειλε να πει στον ελληνικό λαό την αλήθεια για την τραγική κατάσταση της χώρας και την ανάγκη έκτακτων μέτρων για να διακοπεί το πρόγραμμα αποικιοκρατικής υποδούλωσης, λεηλασίας και καταστροφής. Δεν ετοιμάζεσαι για την έξοδο του Μεσολογγίου υποσχόμενος στους φίλους σου να πιουν ουζάκια στο Αιτωλικό. Η αριστερά όφειλε - και οφείλει και σήμερα - να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό και να του πει ότι «θα ζήσουμε εν ανάγκη με ψωμί κι αλάτι, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, για να σηκώσουμε τη χώρα μας ξανά όρθια, να την κάνουμε πάλι περήφανη και ανεξάρτητη, ότι θα χρειαστεί ίσως να υποφέρουμε, κανείς όμως ‘Ελληνας δεν θα πεινάσει και δεν θα στερηθεί τη στέγη και τα απαραίτητα φάρμακά του». Υποστηρίξαμε ότι αυτός είναι ο δρόμος για να κερδίσει η αριστερά την εξουσία σε μια κατάσταση όπως η σημερινή και ότι δεν έχει καν νόημα να τη διεκδικήσει διαφορετικά, γιατί θα διακινδυνεύσει, αν το κάνει με τα μέσα των παπανδρεϊκών απατών και δημαγωγιών, να δει να κρεμάνε τα στελέχη της στην Πλατεία Συντάγματος.

Η απάντηση που πήραμε ήταν ότι «με αυτά που λες δεν κερδίζονται οι εκλογές». Αντί να υποταγεί ολοκληρωτικά στη στρατηγική ενός «νέου ΕΑΜ», ενός μετώπου εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας της χώρας, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε προς την στρατηγική ενός «νέου, καλύτερου ΠΑΣΟΚ», ενός κόμματος καλύτερου από τους κυβερνώντες. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο εντός πλαισίου καταστρεφόμενου έθνους.

Αντί να γίνει σαφέστερη, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ασαφέστερη για να καθησυχάσει τους μικροαστούς ψηφοφόρους που ήθελε να προσελκύσει. Εξωραϊζοντας την κατάσταση δεν έπεισε όμως κανένα, αντίθετα αύξησε την αμφιβολία για την ποιότητα και της αντιμνημονιακής ηγεσίας, άρα τη γενική αβεβαιότητα. Οι ψηφοφόροι της κεντροαριστεράς ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ όταν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με την κεντροαριστερά, όχι για να τη συνεχίσουν! Μετακινούμενος προς τα «δεξιά», ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε κανέναν από κει, έχασε όμως προς «αριστερά»!

Δύο χρόνια αργότερα οι εκλογές όντως «δεν κερδίζονται», δεν κερδίζονται όμως με αυτά ακριβώς που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, καθιστώντας πιο δύσκολη, όχι πιο εύκολη μια εκλογική νίκη και ενισχύοντας τις τάσεις αδρανοποίησης και παθητικοποίησης της κοινωνίας. Και αν αύριο, παρόλα αυτά, η αριστερά κερδίσει τις εκλογές, θα κινδυνεύει, με τον βαθμό προετοιμασίας που (δεν) έκανε, να διαψεύσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων της.

Εκτιμάμε ότι το σοβαρότερο, πιο συστηματικό και διαρκώς επαναλαμβανόμενο στα χρόνια της κρίσης πολιτικό σφάλμα της ηγεσίας της αριστεράς είναι η προσπάθεια της να τροποποιήσει τους όρους των προβλημάτων και καθηκόντων που τίθενται ενώπιόν της από την αντικειμενική κατάσταση, ώστε να τα κατεβάσει στο επίπεδο των υποκειμενικών της δυνατοτήτων, εκεί που πιστεύει ότι είναι αντιμετωπίσιμα. Μια συμπληρωματική τάση, που τείνει να ενισχύσει αυτό το σφάλμα και τις συνέπειές του, είναι η διαρκής υποτίμηση του ριζοσπαστικού, καταστροφικού χαρακτήρα του εφαρμοζόμενου στην Ελλάδα προγράμματος, που δεν είναι ένα «λάθος» της Ευρώπης ή του καπιταλισμού, αλλά ένα πρωτοποριακό πειραματικό πρόγραμμα τριτοκοσμοποίησης μιας ευρωπαϊκής χώρας, κατάργησης της αστικής δημοκρατίας, αποικιακής υποδούλωσης ενός ευρωπαϊκού έθνους, κατά τρόπο πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα μετά το 1945 και τα ελληνικά μετά το 1974.

Τρία ανέφικτα σχέδια

Και τα τρία σχέδια που επικρατούν αυτή τη στιγμή στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ρεαλιστικά. Η φιλοδοξία μετατροπής σε «καλό ΠΑΣΟΚ», μια νέα εκδοχή ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας δεν έχει νόημα, γιατί δεν υπάρχει κανένα πλεόνασμα προς διανομή. Στη φιλοδοξία ενός «αριστερού σοσιαλιστικού κόμματος» χωρίς πατρίδα και έθνος, στηριγμένου στη κινηματική, αλλά μη εθνική αντίδραση σε ένα πρόγραμμα που κατευθύνεται άμεσα εναντίον του ελληνικού έθνους (κείμενο των «53») υφέρπει βαθειά έλλειψη κατανόησης του εθνικού φαινομένου («οι εθνικοί αγώνες είναι μια μορφή ταξικών αγώνων» έλεγε ο … Τρότσκι!) και ενδόμυχη, σχεδόν συναισθηματική ταύτιση με την παγκοσμιοποίηση, ελάχιστα συγκαλυμμένη πίσω από κακοχωνεμένα τσιτάτα του «επαναστατικού μαρξισμού».Τέλος, η άποψη Λαφαζάνη για ένα νέο «ριζοσπαστισμό», απροσδιόριστου περιεχόμενου και οδηγεί στο επίσης ανέφικτο σχήμα ενός εξευγενισμένου ΚΚΕ (ανέφικτο γιατί η χώρα χρειάζεται διακοπή της μνημονιακής κυβέρνησης και αυτή προϋποθέτει κυβερνητική εξουσία, όχι ισχυρές αντιπολιτεύσεις). Ανέφικτο γιατί απουσιάζουν πλήρως και εδώ οι όποιες εθνικές αναφορές, απουσία που πρακτικώς σημαίνει ότι αφήνει κανείς τον ιμπεριαλισμό να κάνει τη δουλειά του εις βάρος των Ελλήνων.

‘Όλα τα πολιτικά σχέδια εντός του ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγουν και το εθνικό θέμα και τις πραγματικές ταξικές αντιθέσεις που προκαλεί η λειτουργία όχι του βιομηχανικού καπιταλισμού του Μάντσεστερ, αλλά του ελληνικού κλεπτοκρατικού καπιταλισμού, του απέραντου εγχώριου «λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν», στηριγμένου σε τεράστιο βαθμό στην παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή. Κανένα από αυτά τα πολιτικά σχέδια δεν έχει ελπίδα να πραγματοποιηθεί. Η Ελλάδα (όπως και η Κύπρος) βρέθηκε, δυστυχέστατα, στην πρώτη γραμμή μεγάλων συγκρούσεων παγκόσμιας σημασίας, ενός ολοκληρωτικού πολέμου με κοινωνικο-οικονομική, ευρωπαϊκή, γεωπολιτική και ανθελληνική συνιστώσα. Τέτοιος πόλεμος δεν αντιμετωπίζεται με στρακαστρούκες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ακολουθήσει ποτέ τη τροχιά του ΠΑΣΟΚ, ούτε μπορεί να καταλάβει τη θέση του ΚΚΕ. Μόνο αν η ελληνική αυτοαποκαλούμενη «ριζοσπαστική αριστερά» μπορέσει και θελήσει να συμβάλει στην εμφάνιση ενός κοινωνικού και εθνικού μετώπου σωτηρίας του ελληνικού λαού, των δύο κρατών του και της δημοκρατίας του, θα έχει και μάλιστα σπουδαίο μέλλον. Αυτό είναι ο μόνος ρόλος που της προσφέρεται από την Ιστορία. ‘Η θα τον παίξει, ή θα «προδώσει». ‘Άλλο δρόμο δεν έχει!


(1) Οι αυτοδιοικητικοί υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ υπέστησαν πανωλεθρία σε όλη την Ελλάδα πλην της Ρένας Δούρου στην Αττική. Τα κομματικά στελέχη (και της κομματικής πλειοψηφίας και της κομματικής μειοψηφίας) που η ηγεσία επέβαλε ως υποψηφίους, και στις αυτοδιοικητικές και στις ευρωπαϊκές εκλογές, απέτυχαν οικτρά. Το ίδιο συνέβη με τους εθνομηδενιστές, οπαδούς και θεωρητικούς του σχεδίου Ανάν, τους φίλους της παγκοσμιοποίησης και υπόπτων ΜΚΟ, που περιέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωψηφοδέλτιό του, θέτοντας ο ίδιος υπό αίρεση την ταυτότητά του - τι σόι ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης και του ιμπεριαλισμού;

Πολύ διδακτική είναι η εμπειρία των υποθέσεων Σαμπιχά κυρίως, αλλά επίσης Βουδούρη και Καρυπίδη, που στοίχισαν όχι μόνο ένα 3-4% τουλάχιστο στο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες τις εκλογές), γιατί η ηγεσία του περιφρόνησε την άποψη της κομματικής βάσης αλλά και ευρύτερα της κοινής γνώμης, υποκύπτοντας μάλιστα πρακτικά σε διεθνείς πιέσεις (περίπτωση Καρυπίδη) ή του τουρκικού προξενείου σε συμμαχία με τους εν Αθήναις «παγκοσμιοποιητές» (περίπτωση Σαμπιχά).

Να σημειώσουμε ότι οι υποθέσεις αυτές υπενθυμίζουν το έντονο πρόβλημα δημοκρατικής κουλτούρας και σταλινικής νοοτροπίας που παραμένει σε κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα όλων των τάσεών του, ανεξαρτήτως «ανανεωτικών» ή μη καταβολών. ‘Εχουν δίκηο οι «53» όταν ζητάνε πιο δημοκρατική λειτουργία του κόμματος, συμμετείχαν όμως κι αυτοί π.χ. στο «λυντσάρισμα» της άτυχης Τσιγγάνας που ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, πρότεινε ως υποψήφια ευρωβουλευτή, για να την «πετάξει» μετά στα σκουπίδια, υπαινισσόμενος χυδαιότατα ότι είναι ΚΥΠατζού (Ενώ αν ήταν του Ιδρύματος Σόρος, όπως διάφοροι άλλοι, ή φίλη των ΓΑΠ και Ρόντου, ίσως θα γινόταν ενθουσιωδώς αποδεκτή).

Εκκωφαντική υπήρξε άλλωστε η σιωπή επί του θέματος Σαμπιχά (όπως και Καρυπίδη) και από άποψη δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος και από άποψη πατριωτισμού, τόσο της «αριστερής πτέρυγας», όσο και διαφόρων παραγόντων που αυτοχαρακτηρίζονται της «πατριωτικής αριστεράς». Ζήτημα είναι να υπήρξαν τέσσερις-πέντε φωνές σε όλο τον ΣΥΡΙΖΑ να διαμαρτυρηθούν για την απαράδεκτη εκδίωξη της Τσιγγάνας, έστω και μετά τις εκλογές. Μια απαράδεκτη «σιωπή των αμνών» επικράτησε από άκρου εις άκρος του κόμματος. ‘Εστω και τώρα, έστω και με τόση καθυστέρηση, περιμένουμε και ελπίζουμε να μάθουμε τι πιστεύουν για την υπόθεση αυτή ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Ρούντι Ρινάλντι και διάφοροι άλλοι.

konstantakopoulos.blogspot.com

20 Ιουνίου 2014

Δημοσιεύτηκε στο Hellenic Nexus, Ιούλιος 2014

Διαβάστε το ολόκληρο...

Με αφορμή την κατάργηση από τον κ. Αθανασίου της διάταξης για τον παράνομο πλουτισμό των πολιτικών, στην οποία αναφέρεστε σε προηγούμενη ανάρτησή σας (κατάργηση αρθρ. 4 και 5 του Ν. 3213/2003), θυμήθηκα ένα απόσπασμα ομιλίας του Αντωνάκη του Σαμαρά στο Ζάππειο τον Απρίλιο το 2012 …..
το σχετικό απόσπασμα από 2.06 έως 2.29



“Ιδιαίτερα όμως όσοι κυβερνούν δεν μπορεί να είναι πάνω από το νόμο . Όποιος θεσπίζει νόμους αλλά εξαιρεί τον εαυτό του δεν είναι νομοθέτης , λέγαν οι Αρχαίοι . ΕΙΝΑΙ ΤΥΡΑΝΝΟΣ . Και η Ελλάδα δεν είναι Τυραννία είναι Δημοκρατία.”

Προφανώς και επί των ημερών του Αντωνάκη Σαμαρά η Ελλάδα απέκτησε τυραννικό καθεστώς ……… σύμφωνα εξάλλου και με τον ίδιο …….
και εις ανώτερα …

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

“H ΕΛΛΑΔΑ ΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΣΤΑ ΣΚΕΛΙΑ” ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΟΥΖΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ.

Σκληρές κουβέντες σέρνουν Ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία αλλά και Ελληνόφωνες ιστοσελίδες που διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στην ενημέρωση γύρω από θέματα που άπτονται της επικαιρότητας της φίλης Ορθόδοξης Χώρας της Δημοκρατίας της Μόσχας. Από το portal gr.rbth.com/ διαπιστώνουμε ότι η πολιτική των Αθηνών δέχεται κριτική που για όλα όσα έχει κάνει, είναι πολύ ανεκτική και light.

“Η Αθήνα φαίνεται να έχει γίνει ουρά άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που ναι μεν υψώνουν κορώνες περί αντίστασης στιςαμερικανικές πιέσεις για επιβολή κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, αλλά τελικά βάζουν την ουρά στα σκέλια και ευθυγραμμίζονται με την Ουάσιγκτον.

Ως “πρωτόγνωρη προσπάθεια εκδίκησης, γιατί τα γεγονότα στην Ουκρανία δεν εξελίσσονται με βάση το σενάριο της Ουάσιγκτον,” χαρακτηρίζει το ρωσικό ΥΠΕΞ τις νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που ανακοίνωσε ο Μπαράκ Ομπάμα. Ταυτόχρονα, εκφράζει την απογοήτευση της Μόσχας “διότι η Ε.Ε., σε αντίθεση με τα συμφέροντά της, υποτάχθηκε στον εκβιασμό της αμερικανικής κυβέρνησης και τράβηξε το δρόμο κυρωτικών μέτρων κατά της Ρωσίας”. Το πιο σημαντικό στην ανακοίνωση είναι η φράση που ακολουθεί και που ξεκαθαρίζει ότι “εκβιασμούς δεν πρόκειται να ανεχτούμε, και διατηρούμε το δικαίωμα να λάβουμε απαντητικά μέτρα”.

Εχει ενδιαφέρον να δει κανείς τις εξελίξεις στην παγκόσμια σκηνή το τελευταίο διάστημα ώστε να φανεί ποιος και ποια συμφέροντα υποστηρίζει.

-Στο εσωτερικό της Ουκρανίας, οι ένοπλες δυνάμεις του Κιέβου, χάνουν συνεχώς έδαφος στο μέτωπο της Ανατολής, και το μόνο που “καταφέρνουν” είναι οι βομβαρδισμοί κατοικημένων περιοχών και η εξόντωση αμάχων. Συνέπεια αυτού, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες να καταφεύγουν προς τη Ρωσία για να σωθούν από τη μανία των “εκδικητών του Κιέβου”.

-Ο ρώσος ηγέτης Πούτιν, επί μια εβδομάδα “αλωνίζει” τη Λατινική Αμερική, κηρύσσοντας την επιστροφή της Μόσχας στην ευαίσθητη -για τα αμερικανικά συμφέροντα- και πολλά υποσχόμενη αυτή περιοχή. Στη Βραζιλία συνέρχεται η σύνοδος κορυφής της ομάδας των χωρών-μελών της BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), ανακοινώνεται η δημιουργία Τράπεζας ανάπτυξης με αρχικό κεφάλαιο 100 δισ. δολάρια, και όλα δείχνουν ότι ο Οργανισμός μορφοποιείται πλέον ως εναλλακτική οικονομική δύναμη.

-Το Μάιο στο Καζαχστάν είχε συγκροτηθεί η Ευρωασιατική Οικονομική Ενωση, για την οποία η Χίλαρι Κλίντον, ως πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, είχε πει ότι η Ουάσιγκτον θα κάνει ότι περνά από το χέρι της για να αποτρέψει τη σύστασή της.

-Μόλις η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες ανακοίνωσαν τις πρώτες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, λίγο μετά το Πάσχα, ο Βλαντίμιρ Πούτιν με το… μισό υπουργικό συμβούλιο βρισκόταν στο Πεκίνο υπογράφοντας … 36 (!) εμπορικές συμφωνίες στους τομείς της ενέργειας, της αεροναυπηγικής, της κατασκευής δικτύων, οδοποιίας και σιδηροδρόμων, εμπορικών ανταλλαγών κ.α., με πιο εντυπωσιακή αυτή για το φυσικό αέριο ύψους… 400 δισ. Δολαρίων!

Η Ευρώπη ανάμεσα σε μυλόπετρες

Γιατί απαγορεύουν στη Ματβιένκο να εισέλθει στην Ελλάδα;

Το θέμα της απαγόρευσης εισόδου στην Βαλεντίνα Ματβιένκο, ελληνομαθή πρόεδρο της Ανω Βουλής, που άλλοτε ήταν πρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα, και είναι γνωστή για το ενδιαφέρον της για τις ελληνικές υποθέσεις, έφτασε στην ελληνική Βουλή.

Η “απομόνωση” της Ρωσίας, την οποία “προώθησαν οι ΗΠΑ και οι συμμαχοί μας”, κατά τον Ομπάμα, αντιμετωπίζει προβλήματα. Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, κυρίως οι απερχόμενοι, δεν φείδονται εκφράσεων κατά της Μόσχας, πλην όμως το “ευρωπαϊκό μπίζνες” (οι επιχειρηματίες) αρνείται να κατανοήσει τα πολιτικά παιγνίδια που περικλείουν τον κίνδυνο να μετατραπούν σε “μπουμεράνγκ” για την ευρωπαϊκή οικονομία. Ετσι, η Ανγκέλα Μέρκελ βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί, αφού από τη μια δεν θέλει να χάσει την επωνυμία της “μητερούλας” των Γερμανών, αλλά από την άλλη δεν δείχνει σημεία αντίστασης στο “πρέσιγκ” του αμερικανού προέδρου!

Μόλις στην αρχή της βδομάδας είχε κυκλοφορήσει η είδηση ότι εννέα χώρες της Ε.Ε.( αναμεσά τους η Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, Ελλάδα, Κύπρος κ.α.) προτίθενται να αντιταχθούν στις αμερικανικές πιέσεις για από κοινού κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Την Τετάρτη, μετά από τηλεφωνική συνομιλία, Ομπάμα – Μέρκελ, η 60χρονη πλέον καγκελάριος (ανήμερα των γενεθλίων της) απέδειξε την “συνέπεια” που την διέπει!

Προβληματική η ελληνική στάση

Στο ελληνορωσικό επίπεδο έχουμε ανάλογο παράδειγμα “συνέπειας”. Στον Ελληνα πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, τηλεφώνησε ο αμερικανός αντιπρόεδρος, Τζών Μπάιντεν. Οι δύο, σύμφωνα με ανακοίνωση της Ουάσιγκτον, συμφώνησαν ότι “η συνεχιζόμενη παροχή βαρέως οπλισμού και εφοδίων από τη Ρωσία σε αποσχιστικές δυνάμεις στην Ανατολική Ουκρανία απαιτούσε σταθερή και ενοποιημένη ανταπόδοση από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ”. Αναρωτιέται κανείς αν ανάμεσα στις “αποσχιστικές δυνάμεις” ο πρωθυπουργός Σαμαράς περιλαμβάνει και τις 200 χιλιάδες ομογενείς μας στην περιοχή αυτή!!!

Σύμφωνα με τα ρωσικά ΜΜΕ, που κάλυψαν τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, “πέρα από προθέσεις, αποφάσεις για εδώ και τώρα κυρώσεις κατά της Μόσχας δεν ελήφθησαν”, αφού όπως τονίζουν “την αντίθεσή τους εξέφρασαν τέσσερις χώρες, όπως η προεδρεύουσα Ιταλία, η Γαλλία, η Αυστρία, η Φιλανδία”. Οπως γίνεται φανερό απουσιάζουν από την αναφορά, εκτός της Γερμανίας, η Ελλάδα και η Κύπρος! Οποία συνέπεια! Ανάλογη με της “μητερούλας”.

“Ερωτάται η ελληνική κυβέρνηση αν πρόκειται να υποστηρίξει τη διεύρυνση των αντιποίνων κατά της Ρωσίας και αν αντιλαμβάνεται τις οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, ιδιαίτερα σε κρίσιμους τομείς, όπως ο τουρισμός. Ή για τη στήριξη των θέσεων της χώρας στα διεθνή fora”. Αυτό αναφέρει σε δήλωσή της η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νάντια Βαλαβάνη. Ενα εύλογο ερώτημα που παραλήπτη μπορεί κάλλιστα να έχει και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας”.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Από το αρχείο της ΕΡΤ
Εκπομπή-αφιέρωμα στις πρώτες Δελφικές Γιορτές που διοργάνωσαν ο ΑΓΓΕΛΟΣ και η ΕΥΑ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ στους Δελφούς. Γίνεται εκτενής αναφορά στη Δελφική Ιδέα και στο όραμα για πνευματική αμφικτιονία που είχε καλλιεργήσει το ζεύγος Σικελιανού, με σκοπό τη συσπείρωση των πνευματικών ανθρώπων της εποχής και τη συνεργασία για την ειρήνη και τη συμφιλίωση των λαών. Μεταξύ άλλων, οι εκδηλώσεις στο πλαίσιο των πρώτων Δελφικών Γιορτών, που ...
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΦΥΓΑΔΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ! Αλλα και τους “κηπουρους” που βρέθηκαν με βιλάρες και πισίνες μετά το μνημονιο…

Της Μαντρόνας Κατσαλή

Με διάταξη που έφερε στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαράλαμπος Αθανασίου, απαλλάσσονται…

όσοι βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι, εκδότες κ.λ.π. έχουν κατηγορηθεί για παράνομο πλουτισμό, με βάση το νόμο για το πόθεν έσχες!

Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια του υπουργού Δικαιοσύνης, όπως αποκαλύπτει σήμερα το directnews.gr, σημειώθηκε κατά την ψήφιση του περίφημου νόμου 4524/2014 που έχει τίτλο «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας», ψηφίστηκε από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ στις 7 Απριλίου.

Συγκεκριμένα, στη σελίδα 82 του νόμου, με επικεφαλίδα «ΙΕ20: ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ» και στο εδάφιο 10 περιέχονται οι εξής εννέα λέξεις «Τα άρθρα 4 και 5 του ν.3213/2003 (Α΄ 309) καταργούνται»!!!

Τι προέβλεπε όμως το άρθρο 4 το ν.3213\2003, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το ν.3849/2010 και επιγράφεται «Δήλωση και έλεγχος περιουσιακής κατάστασης βουλευτών, δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων, ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων κατηγοριών προσώπων», δηλαδή το πόθεν έσχες;


Το άρθρο 4 όριζε σαφώς και κατηγορηματικώς ότι:

«1. Υπόχρεος σε δήλωση, ο οποίος επωφελούμενος από την ιδιότητά του αποκτά ή προσπορίζει σε τρίτον αθέμιτο περιουσιακό όφελος, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή από είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ.

2. Ο υπαίτιος των παραπάνω πράξεων τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή από τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες (1.500.000) ευρώ:

(α) αν το αποκτηθέν ή προσπορισθέν αθέμιτο περιουσιακό όφελος υπερβαίνει συνολικά το ποσό των εβδομήντα τριών χιλιάδων (73.000) ευρώ, ή

(β) αν ενεργεί κατ’ επάγγελμα ή είναι υπότροπος.

3. Με τις ποινές των παραγράφων 1 και 2 τιμωρούνται και οι τρίτοι που πορίζονται το αθέμιτο όφελος που προκύπτει από τα αδικήματα των παραγράφων 1 και 2 εν γνώσει της τέλεσης αυτών από τον υπόχρεο σε δήλωση.

4. Οι παραπάνω διατάξεις εφαρμόζονται, εφόσον η πράξη του υπόχρεου σε δήλωση ή του τρίτου δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη».

Με άλλα λόγια, οι υπόχρεοι σε δήλωση πόθεν έσχες για τους οποίους προέκυπτε ότι αύξησαν με αθέμιτα μέσα την κινητή ή ακίνητη περιουσία τους, χωρίς όμως να μπορεί να στοιχειοθετηθεί ποινικά το αδίκημα της δωροληψίας, τιμωρούνταν με βάση αυτή την παραπάνω διάταξη.

Θα πρέπει εξάλλου να σημειωθεί ότι το αναθεωρημένο άρθρο 4 που κατάργησε ο κ. Αθανασίου, ψηφίστηκε και συμπεριλήφθηκε στο νόμο για το πόθεν έσχες, μόλις τον Απρίλιο του 2010.

Μάλιστα στην εισηγητική έκθεση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη αναφερόταν χαρακτηριστικά: «Στην καταπολέμηση φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και αντίστοιχα στην τιμώρηση συναφών συμπεριφορών εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών στοχεύουν βέβαια πολλές από τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ), μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν αυτές του 12ου κεφαλαίου του ΠΚ, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του ν.1608/50. Ωστόσο, λείπει από τον Ποινικό Κώδικα μια διάταξη που να καλύπτει σφαιρικά το φαινόμενο του αθέμιτου πλουτισμού κρατικών λειτουργών, μέσω πρακτικών που συνιστούν κατάχρηση της ιδιότητάς τους.

Οι σχετικές καταχρηστικές συμπεριφορές, οι οποίες δεν συνδέονται αναγκαστικά με μία (ορατή ή ευχερώς αποδείξιμη) περιουσιακή βλάβη της δημόσιας περιουσίας ή της περιουσίας τρίτου, μπορεί να συνίστανται κατά περίπτωση όχι μόνο σε μια αντικανονική άσκηση των θεσμικών αρμοδιοτήτων που έχουν εκχωρηθεί στον κρατικό λειτουργό, αλλά και σε μια αθέμιτη εκμετάλλευση των πραγματικών δυνατοτήτων που διανοίγονται σ’ αυτόν λόγω της θέσης του για παρεμβάσεις και χειραγωγήσεις διαδικασιών ακόμη και σε τομείς που δεν ανήκουν στον κύκλο των αρμοδιοτήτων του. Όσο πιο νευραλγική είναι η θέση του κρατικού λειτουργού τόσο περισσότερες είναι μάλιστα οι παραπάνω πραγματικές δυνατότητες.

Στην αντιμετώπιση κυρίως τέτοιων περιπτώσεων αποβλέπει ήδη η διάταξη του άρθρου 4 του ν.3213/2003. Με το παρόν νομοσχέδιο επιχειρείται η αναδιατύπωση της εν λόγω διάταξης και η αναμόρφωση των απειλουμένων πλαισίων ποινής, με εισαγωγή και διακεκριμένων παραλλαγών σε βαθμό κακουργήματος όταν συντρέχουν ορισμένες επιβαρυντικές περιστάσεις. Η διαμόρφωση των επιβαρυντικών αυτών περιπτώσεων είναι απολύτως επιβεβλημένη για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας, η οποία προσβάλλεται όταν τιμωρείται με κάθειρξη ο πολίτης που τελεί μια απλή κλοπή ή απάτη με αντικείμενο μεγαλύτερο των 73.000 ευρώ, παραμένει όμως πλημμέλημα ο αθέμιτος πλουτισμός, κατά το ίδιο ποσό, εκείνου που υποχρεούται σε δήλωση “πόθεν έσχες”».

Περιμένουμε απαντήσεις

Τα ερωτήματα τα οποία προκύπτουν μετά την αποκάλυψη του directnews.gr και πρέπει να απαντηθούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου είναι εύλογα:

α) Γνωρίζει ποιοι και πόσοι κρατικοί λειτουργοί εμπλέκονταν σε ποινικές διαδικασίες με βάση αυτό το άρθρο και επομένως η κατάργηση του οδήγησε στην απαλλαγή τους;

β) Έχει σχέση η κατάργηση, μέσα σε μια νύχτα, του άρθρου 4 του ν.3213/2003 με τη δικογραφία για διαφθορά την οποία έχει σχηματίσει η Δικαιοσύνη σε βάρος βουλευτή και πρώην υπουργού Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Μιχελάκη; Ο εισαγγελέας Χαρ. Λακαφώσης στη διαβιβαστική αναφορά του επικαλείται εναντίον του κ. Μιχελάκη και το συγκεκριμένο άρθρο. Είναι τυχαίο άραγε ότι ο ν.4524 που κατάργησε το εν λόγω άρθρο, δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) στις 7 Απριλίου 2014; Δηλαδή, την ίδια ακριβώς ημέρα που – μετά από καθυστέρηση 4 μηνών όπως αποκάλυψε το περιοδικό HOT DOC – αποστείλατε στη Βουλή τη δικογραφία για τον κ. Μιχελάκη;

Αναμένοντας τις απαντήσεις του κ. Χαράλαμπου Αθανασίου, εκ περισσού σημειώνουμε ότι στο ν.4524/2014 είχε… εμφιλοχωρήσει και η περιβόητη διάταξη του υπουργείου Δικαιοσύνης (τροποποίηση άρθρου 263α περ.δ΄ παρ1) με την οποία παραγράφηκαν τα αδικήματα καταχραστών του δημοσίου χρήματος.

Μετά τη δημόσια κατακραυγή αναγκάστηκε να την καταργήσει ισχυριζόμενος πως «εκ παραδρομής» είχε συμπεριληφθεί στο νόμο. Ωστόσο, επώνυμοι κατηγορούμενοι κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να απαλλαγούν από τα κακουργήματα διαφθοράς για τα οποία διώκονταν.

Ελπίζουμε αυτή τη φορά ο κ. Αθανασίου να δώσει πιο πειστικές εξηγήσεις…


http://directnews.gr/politics/49371-o-athanasiou-katarghse-th-diataksh-gia-ton-paranomo-ploutismo-ton-politikon-eggrafa.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Από ένα Τούρκο, (εκεί μας οδήγησαν οι κατοχικές μας κυβερνήσεις), θα εξαρτόμαστε πλέον από το αν το ΔΝΤ θα συνεχίσει να μας δίνει τις «δόσεις» μας, (σαν κλασικοί ναρκομανείς όπως μας κατάντησαν), για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζην, όπως μας τονίζουν συνεχώς οι υπεύθυνοι κυβερνήτες αυτής της άμοιρης χώρας.

Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, ο Τούρκος İbrahim Halil Çanakcı, μέχρι τώρα βασικός σύμβουλος του Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας, θα είναι ο καινούργιος εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, με αποφασιστική αν όχι καθοριστική γνώμη στις επόμενες δανειοδοτήσεις του μεγάλου αυτού οικονομικού οργανισμού και
συνεπώς και για τις επόμενες δανειοδοτήσεις που κατά πάσα πιθανότητα θα επιδιώξει η χώρα μας από το ΔΝΤ. Η τοποθέτηση του στην καίρια αυτή θέση θα αρχίσει να ισχύει από την 1 Νοεμβρίου όταν η Αυστρία, η μέχρι τώρα χώρα που έχει την ευθύνη της εκτελεστικής επιτροπής του ΔΝΤ, θα παραδώσει τα ηνία της επιτροπής αυτής στην Τουρκία. Ο Τούρκος οικονομικός παράγοντας αναμένεται εντός των ημερών και από τώρα να εγκατασταθεί στην Ουάσιγκτον από όπου θα ασκεί από το Φθινόπωρο τα καινούργια διευθυντικά του καθήκοντα. Η τοποθέτηση του αυτή σε κεντρική θέση του ΔΝΤ, όπως ήταν επόμενο χαροποίησε έντονα την τουρκική πλευρά. Η τουρκική εφημερίδα κάνει λόγο για μεγάλη ενδυνάμωση της Τουρκίας στις αποφάσεις του ΔΝΤ και για μεγαλύτερη πρόσβαση που θα έχει η γειτονική χώρα στις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις και κυρίως στο τεράστιο ζήτημα της δανειοδότησης χωρών που έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως καλή ώρα η χώρα μας. Σημειωτέον είναι η πρώτη φορά που Τούρκος αναλαμβάνει τέτοια θέση και για τον λόγο αυτό τα χαμόγελα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου περίσσεψαν από αυτή την τουρκική επιτυχία. Παλαιοτέρα ο γνωστός και σε μας πρώην υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας, Kemal Derviş, είχε διατελέσει βασικός σύμβουλος του ΔΝΤ και ήταν αυτός που με την ουσιαστική του συμβολή αλλά και με την ευνοϊκή βοήθεια του ΔΝΤ, ξεπέρασε η Τουρκία την μεγάλη οικονομική κρίση του 2001 που είχε φέρει την χώρα στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης.

Σίγουρα η σημαντική αυτή οικονομική εξέλιξη, που όπως δείχνουν τα πράγματα θα φέρει την χώρα μας να εξαρτάται από την κρίση ενός σημαντικού οικονομικού παράγοντα της Τουρκίας, θα πρέπει να προβληματίσει τους μνημονιακούς κυβερνήτες μας καθώς τα δεδομένα μάλλον θα αλλάξουν, ίσως καθοριστικά, όσων αφοα το μεγάλο ζήτημα της δανειοδότησης. Παρ’ όλο που όπως ισχυρίζονται οι σημερινοί κυβερνήτες που έριξαν την χώρα στα «βράχια», η Ελλάδα δεν έχει πια ανάγκη περαιτέρω δανειοδότησης, οι διεθνείς οικονομικές εκτιμήσεις τονίζουν πως όχι μόνο θα χρειαστούμε και καινούργια δάνεια, αλλά η συνέχιση αυτής της δανειοδότησης θα απαιτήσει και νέα σκληρά οικονομικά μέτρα σε βάρος ενός ήδη εξουθενωνόμενου οικονομικά λαού.

Aferin λοιπόν για τον Τούρκο και όσο για μας, hayırdır inşallah και… εις ανώτερα. Κατά τα άλλα όταν θα μας πετάξουν έξω από τα ίδια μας τα σπίτια, θα αναζητάμε την αιτία, αλλά… θα είναι πολύ αργά!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Οι εισηγητές της πρότασης να στηθούν κάλπες το φθινόπωρο με αφορμή είτε την επικείμενη εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας είτε τη διαπραγμά-τευση για τη διευθέτηση του δημοσίου χρέους (είτε και τα δύο) μάλλον λογαριάζουν χωρίς την… εφορία.






Τους διαφεύγει ότι από τον Ιούλιο και μέχρι το τέλος του χρόνου οι… ψηφοφόροι θα πρέπει να εισφέρουν στα ταμεία του Δημοσίου περισσότερα από 30 δισ. ευρώ προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του κρατικού προϋπολογισμού στο σκέλος των εσόδων. Τριάντα δισ. ευρώ, σημαίνει πέντε δισ. ευρώ τον μήνα. Σημαίνει πρακτικά ότι από τον Ιούλιο και μέχρι το τέλος του χρόνου οι φορολογούμενοι θα πηγαίνουν μία, δύο ή και τρεις φορές στην τράπεζα ανά μήνα για να πληρώσουν κάποιο φόρο.

Φόρο ο οποίος σε εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεις είναι ακόμη και υπερδιπλάσιος σε σχέση ...
με πέρυσι. Φόρος ο οποίος θα επιβάλλεται ακόμη και στο πιο απίθανο περιουσιακό στοιχείο όπως ένα οικόπεδο εκτός σχεδίου ή ένα αμπέλι. Ζητάς την ψήφο αυτού του ανθρώπου πάνω που αυτός θα προσπαθεί να κατανοήσει τι ακριβώς τον βρήκε;

Ποντάρεις στο ότι θα εκτιμήσει την εθνική προσπάθεια για να απαλλαγεί η χώρα από τον υπερβολικό δανεισμό και ότι θα ψηφίσει υπέρ της συνέχισης της ίδιας πολιτικής;

Επενδύεις σε έναν ακόμη «εκβιασμό» του τύπου «μην πάνε χαμένοι οι κόποι και οι θυσίες του λαού;» την ώρα που οι δέκτες του μηνύματος θα ψάχνουν να βρουν τρόπο να ανταποκριθούν σε μια ακόμη φορολογική λαίλαπα;

Πιστεύεις ότι γίνεσαι πιστευτός όταν υποστηρίζεις ότι θα υπάρξουν φορολογικές ελαφρύνσεις αν καταγραφεί υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων; (σ.σ. των στόχων που επιβάλλουν τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος 4,25 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση;)

Στο ταμείο

Οι εμπειρότεροι ακόμη και στις τάξεις της κυβέρνησης γνωρίζουν ότι είναι άλλο πράγμα να έρχεται στα χέρια σου ένα ειδοποιητήριο πληρωμής φόρων και τελείως διαφορετικό να πρέπει να το πληρώσεις. Και το κυριότερο: δεν ζητάς ψήφο τη στιγμή που ο ψηφοφόρος σου κοιτάζει με θλίψη το άδειο του βιβλιάριο. Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα καταφύγει σε εκλογές το φθινόπωρο μόνον αν… πέσει υπό το βάρος της πολιτικής θύελλας (ψήφιση νέου ασφαλιστικού, μικρή ΔΕΗ, νέες απελευθερώσεις επαγγελμάτων κ.λπ.). Από ίδια πρωτοβουλία το πιθανότερο είναι πως όχι.

Το 2014, η κυβέρνηση έχει καταφέρει κάτι ασύλληπτο και πρωτοφανές: να δυσαρεστήσει όλες τις τάξεις των φορολογουμένων… ταυτόχρονα. Να υπερφορολογήσει και τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και τους ιδιοκτήτες ακινήτων και τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Ούτε ένας… σύμμαχος δεν έμεινε. Ένας πρόχειρος λογαριασμός αναδεικνύει το μέγεθος της επιβάρυνσης.

Τη Δευτέρα το βράδυ, ολοκληρώθηκε η διαδικασία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων. Τα φυσικά πρόσωπα θα πρέπει να πληρώσουν 3,75 δισ. ευρώ σε τρεις διμηνιαίες δόσεις αρχής γενομένης από το τέλος Ιουλίου. Από τα τέλη Μαΐου έχει βγει η λυπητερή για τα νομικά πρόσωπα: Επιπλέον 3,8 δισ. ευρώ σε 230 χιλιάδες επιχειρήσεις. Κάποια στιγμή μέσα στον Αύγουστο θα βεβαιωθεί ο ενιαίος φόρος ακινήτων με τον συνολικό λογαριασμό να ανέρχεται επίσης στα 2,8 δισ. ευρώ. Μην ξεχνάμε το ένα δισ. ευρώ των τελών κυκλοφορίας αλλά και τα περίπου 500 εκατ. ευρώ που θα δώσουν όσοι δεν πλήρωσαν εμπρόθεσμα το χαράτσι στη ΔΕΗ. Το σύνολο; 12 δισ. ευρώ. Χωρίς στο ποσό αυτό να περιλαμβάνονται ο ΦΠΑ αλλά και άλλοι φόροι κατανάλωσης που «φουσκώνουν» τον τελικό λογαριασμό στα 30 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου.

Εκκαθαριστικό και… 1.500άρι

Από τις συνολικά 5,8 εκατομμύρια φορολογικές δηλώσεις που υποβλήθηκαν μέχρι την 14η Ιουλίου, οι 2,5 εκατομμύρια ήταν χρεωστικές. Αν γίνει η διαίρεση του συνολικού ποσού που χρεώθηκε (3,75 δισ. ευρώ) με τον αριθμό των φορολογουμένων, προκύπτει επιβάρυνση 1.500 ευρώ το… κεφάλι. Ειδικά όσοι έκαναν τελευταίοι τη φορολογική τους δήλωση κλήθηκαν να πληρώσουν πάνω από 2.000 ευρώ κατά μέσο όρο. Ήταν έκπληξη πρώτου βαθμού για τους περισσότερους. Περίμεναν, μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες ότι η καθίζηση των εισοδημάτων θα τους έφερνε τουλάχιστον λιγότερα φορολογικά βάρη. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Με την κατάργηση των φορολογικών απαλλαγών (ακόμη και για τις ιατρικές δαπάνες) την αλλαγή στον τρόπο φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών, το υπουργείο Οικονομικών φρόντισε να διατηρήσει τα φορολογικά έσοδα στο ύψος τους.

Φόρος… 500 εκατ. ευρώ τον μήνα

Οι διαχειριστές των επιχειρήσεων, ειδικά των «μικρομεσαίων» (ομόρρυθμων και ετερόρρυθμων) δεν πιστεύουν στα μάτια τους αντικρίζοντας το ύψος του φόρου που καλούνται να πληρώσουν φέτος στην εφορία.

Οι μόνοι ικανοποιημένοι από την όλη ιστορία είναι οι ιθύνοντες του υπουργείου Οικονομικών οι οποίοι βλέπουν – τουλάχιστον σε επίπεδο καταλογισμού καθώς η είσπραξη είναι τελείως διαφορετική υπόθεση – να επιτυγχάνεται ένας από τους πιο φιλόδοξους στόχους που έχουν ενσωματωθεί στον φετινό προϋπολογισμό. Τι έλεγε ο προϋπολογισμός; Ότι τα νομικά πρόσωπα θα πρέπει να πληρώσουν από τον Μάιο μέχρι και το τέλος του χρόνου, δηλαδή σε οκτώ μηνιαίες δόσεις, το εξωφρενικό ποσό των 3,8 δισ. ευρώ.

Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά σε σχέση με πέρυσι ο αντίστοιχος κωδικός για το 2013 έγραφε 1,681 δισ. Δηλαδή, στον προϋπολογισμό ενεγράφη αύξηση φόρου 125% και αυτός ο στόχος επιβεβαιώθηκε. Το αποτέλεσμα; Περίπου 230.000 «βαρυγκωμάνε» κάθε μήνα (σ.σ. στο τέλος Ιουλίου πρέπει να κατατεθεί η 3η δόση από τις συνολικά οκτώ) για να αντεπεξέλθουν. Πολλές δεν ανταποκρίνονται και φορτώνονται με ακόμη περισσότερες ληξιπρόθεσμες οφειλές, ενώ αρκετές χιλιάδες ακολουθούν τη συνήθη τακτική των τελευταίων ετών: για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη φορολογική ενημερότητα αφήνουν ακάλυπτες άλλες υποχρεώσεις μεταξύ των οποίων και τη… μισθοδοσία.

Φοροκαταιγίδες

Ο τρόπος με τον οποίο υλοποιήθηκε η εκτόξευση του φόρου ήταν μεθοδευμένος εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο όταν και ψηφίστηκε ο τελευταίος φορολογικός νόμος.

◆ Τα κέρδη της χρήσης του 2013 των μεγάλων επιχειρήσεων (ανωνύμων εταιρειών, εταιρειών περιορισμένης ευθύνης και ιδιωτικών κεφαλαιουχικών εταιρειών), φορολογούνται με συντελεστή 26%. Πέρυσι, ο φορολογικός συντελεστής ήταν 20%. Μόνο και μόνο από αυτό το στοιχείο προκύπτει αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης κατά 30%. Μείωση υπήρξε στον συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων (από το 25% το 2012 στο 10% το 2013). Τι να το κάνουν όμως αυτό οι επιχειρήσεις; Τα μερίσματα για το 2013 θα είναι ελάχιστα (αν και συγκριτικά περισσότερα σε σχέση με πέρυσι καθώς ουδείς διένειμε κατά την προηγούμενη σεζόν περιμένοντας την εφαρμογή του καινούργιου χαμηλότερου φορολογικού συντελεστή). Ήξερε τι έκανε το υπουργείο Οικονομικών, αύξησε κατά 30% τον φορολογικό συντελεστή που επιβάλλεται στο σύνολο της κερδοφορίας και μείωσε τον φορολογικό συντελεστή μόνο για τα μερίσματα.

◆ Για τις ομόρρυθμες εταιρείες και τις ετερόρρυθμες εταιρείες το «χτύπημα» θα αποδειχτεί τελειωτικό για χιλιάδες επιχειρήσεις. Τι συνέβη; Το 2012, τα μισά κέρδη φορολογήθηκαν στο όνομα των εταίρων ως «επιχειρηματική αμοιβή», και τα υπόλοιπα μισά στο όνομα του νομικού προσώπου με συντελεστή 20%. Το 2013, το σύνολο των κερδών φορολογείται στο όνομα της εταιρείας με συντελεστή 26% για το τμήμα των κερδών μέχρι τις 50.000 ευρώ και με συντελεστή 33% για το τμήμα των κερδών άνω των 50.000 ευρώ. Στην πράξη, προκύπτει το εξής: κέρδη που πέρυσι φορολογούνταν στο όνομα του εταίρου ως επιχειρηματική αμοιβή μπορεί να μην επιβαρύνονταν με καθόλου φόρο, καθώς η περυσινή κλίμακα προέβλεπε αφορολόγητο 5.000 ευρώ. Μπορεί επίσης να φορολογούνταν με συντελεστές 10% ή 18%, ή 25% εφόσον τα εισοδήματα του εταίρου δεν ήταν μεγαλύτερα από 12.000, 16.000 ή 26.000 ευρώ αντίστοιχα (πράγμα εξαιρετικά συνηθισμένο όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών). Φέτος όλα αυτά τα κέρδη φορολογούνται υποχρεωτικά με υψηλότερο συντελεστή δηλαδή 26% ή 33%.

Υπέρ… πιστωτών

Ένα και μόνο παράδειγμα αρκεί για να φανεί το μέγεθος της καταστροφής που υπέστη μια επιχείρηση. Πρωταγωνιστής του παραδείγματος μια ομόρρυθμη εταιρεία με κέρδη 30.000 ευρώ. Τα μερίδια ελέγχονται από δύο εταίρους εξ ημισίας: 50% έκαστος. Το 2013, τα μισά κέρδη φορολογήθηκαν στο όνομα των εταίρων με την κλίμακα των φυσικών προσώπων. Δηλαδή, κέρδη ύψους 15.000 ευρώ έσπασαν σε δύο ίσα μερίδια και στην πραγματικότητα δεν φορολογήθηκαν. Τα υπόλοιπα 15.000 ευρώ φορολογήθηκαν με συντελεστή 20% δηλαδή προέκυψε επιβάρυνση 3.000 ευρώ. Αν προστεθεί και προκαταβολή της επόμενης χρονιάς που υπολογίζεται με συντελεστή 55%, τότε η συνολική επιβάρυνση υπολογίζεται στα 4.650 ευρώ. Αυτά όμως έγιναν πέρυσι.

Τι συνέβη φέτος; Και τα 30.000 ευρώ φορολογήθηκαν στο όνομα της εταιρείας με συντελεστή 26%. Προέκυψε επομένως φόρος 7.800 ευρώ. Από αυτό το ποσό αφαιρέθηκε η προκαταβολή του 2013 (δηλαδή τα 1.650 ευρώ) και προστέθηκε η προκαταβολή του 2014 (που είναι το 55% της διαφοράς ήτοι το 55% των 6.150 ευρώ). Συμπέρασμα; Τα 4.650 ευρώ που πληρώθηκαν το 2013 έγιναν 10.440 ευρώ το 2014. Και όλα αυτά για κέρδη 30.000 ευρώ.

◆ Όπως προκύπτει και από το παράδειγμα που προαναφέρθηκε, ένα από τα ισχυρότερα πλήγματα κατά τη φετινή χρονιά είναι η προκαταβολή. Και λόγω της κατάργησης της επιχειρηματικής αμοιβής και λόγω της αύξησης των φορολογικών συντελεστών και εξαιτίας του γεγονότος ότι σε μεγάλες επιχειρήσεις η εικόνα των αποτελεσμάτων ήταν το 2013 καλύτερη σε σχέση με το 2012, η προκαταβολή φόρου έχει εκτοξευτεί. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό, από τα 3,8 δισ. ευρώ που βεβαιώθηκαν στα 230.000 νομικά πρόσωπα για το 2013, περισσότερα από 2,2 δισ. ευρώ προήλθαν από την προκαταβολή φόρου της επόμενης χρονιάς. Το αντίστοιχο ποσό που πληρώθηκε πέρυσι για προκαταβολή ήταν 346 εκατ. ευρώ όπως προκύπτει από την εκτέλεση του προϋπολογισμού. Δηλαδή, μέσα σε έναν χρόνο υπήρξε αύξηση… 536%.

Φόρος και στα… κοτέτσια

Το ότι με τον φόρο ακινήτων ακόμη προσπαθούν να βγάλουν άκρη στο υπουργείο Οικονομικών δεν σημαίνει ότι δεν θα τον πληρώσουμε. Το «Ποντίκι» έγραφε την προηγούμενη εβδομάδα για την ανικανότητα ακόμη και να ειδοποιηθούν οι ιδιοκτήτες. Και μόλις προχθές άρχισε να διαρρέει το υπουργείο Οικονομικών ότι σκέφτεται να αλλάξει τις ημερομηνίες πληρωμής ώστε αυτές να ξεκινήσουν στο τέλος Σεπτεμβρίου και να ολοκληρωθούν τον Φεβρουάριο του 2015.

Αυτό που έχει σημασία είναι οι ιδιοκτήτες χωρίς κανένα αφορολόγητο, χωρίς καμία εξαίρεση, θα κληθούν να πληρώσουν κοντά στα 2,8 δισ. ευρώ. Ποιο είναι το… ανέκδοτο που κυκλοφορεί; Ότι το υπουργείο Οικονομικών ετοιμάζει νομοσχέδιο που θα φέρει ελαφρύνσεις. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Το νομοσχέδιο όντως ετοιμάζεται διότι συνειδητοποίησαν ότι λείπουν πληροφορίες και δεν μπορεί να υπολογιστεί ο φόρος σε εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεις. Συνειδητοποίησαν επίσης ότι η φορολογική επιβάρυνση που προκύπτει για τους οικοπεδούχους είναι εξωφρενικός και ότι χωρίς την απαραίτητη διόρθωση θα ξεσηκωθούν και οι… πέτρες.

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Στέλιου Ελληνιάδη

«Η βιωσιμότητα ή όχι αυτής της ακραίας ανισότητας εξαρτάται όχι μόνο από την αποτελεσματικότητα του καταπιεστικού μηχανισμού, αλλά, επίσης, και ίσως πρωτί-στως, από την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού αιτιολόγησής της. Εάν οι ανισότητες αντιμετωπιστούν ως δικαιολογημένες, ας πούμε επειδή φαίνεται να είναι συνέπεια μιας επιλογής των πλουσίων να εργάζονται πιο σκληρά ή πιο αποτελεσματικά από τους φτωχούς, ή επειδή εμποδίζοντας τους πλούσιους να κερδίζουν περισσότερα θα βλάψει αναπόφευκτα τα πιο φτωχά μέλη της κοινωνίας, τότε είναι εντελώς πιθανό η συγκέντρωση του εισοδήματος να πετύχει νέα ιστορικά ρεκόρ.»






Εάν, δηλαδή, ο κόσμος συνεχίσει να τρώει το παραμύθι, η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο τραγική. Ο Τομά Πικετί γράφει χωρίς περιστροφές για τον «καταπιεστικό μηχανισμό» και το «μηχανισμό αιτιολόγησης». Επειδή αυτά στη Δύση δεν είναι αυτονόητα, έχει σημασία....
ότι διατυπώνονται από ένα πολύ διάσημο πλέον οικονομολόγο, ο οποίος με το μπεστσέλερ βιβλίο του Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα διατάραξε τους πολιτικούς, οικονομικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογραφικούς κύκλους της Αμερικής και της Ευρώπης. Η υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου και οι κοινωνικές ανισότητες που μεγαλώνουν αλματωδώς τα τελευταία τριάντα χρόνια, φέρνοντας τον αναπτυγμένο κόσμο πολύ πίσω, στην προ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εποχή, ακόμα και στην προ της Γαλλικής Επανάστασης εποχή, προϋποθέτουν και επιβάλλουν θεμελιώδεις αλλαγές όχι μόνο στην οικονομική δομή των χωρών, αλλά και στο πολιτικό τους σύστημα, και στη θέση τους στον παγκόσμιο καταμερισμό εξουσίας. Αλλαγές που εάν συνεχιστούν ανεμπόδιστα, οδηγούν την ανθρωπότητα σε καταστάσεις που είναι πιο κοντά στα μαύρα χρόνια του Μεσαίωνα, όλο και πιο μακριά από τον μεταπολεμικό κόσμο στον οποίο αναπτύχθηκε η αστική δημοκρατία, η σχετική ανεξαρτησία των εθνών-κρατών, το εκτεταμένο κοινωνικό κράτος και η τάση για περιορισμό των διακρίσεων ανάμεσα στις τάξεις.

Για να επιτευχθούν αυτές οι οπισθοδρομικές αλλαγές σε βάρος των λαών και των χωρών, εντείνεται η βία, εντείνεται και η παραπλάνηση. Αλλά και η βία, για να γίνεται ανεκτή ή αποδεκτή καλύπτεται από ένα πέπλο παραπλάνησης. Έτσι, συνολικά, η ληστρική επιδρομή σε βάρος μιας χώρας, η συρρίκνωση της δημοκρατίας, η κατάλυση της ανεξαρτησίας της και η βία που χρησιμοποιείται για την επίτευξή τους, περιβάλλονται από ένα πυκνό πέπλο παραπληροφόρησης, παραπλάνησης και, το κυριότερο, δικαιολόγησής τους.

Γι’ αυτό συχνά αναρωτιόμαστε, πώς είναι δυνατόν, ενώ συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα στην αναπτυγμένη Δύση, που έχει το υψηλότερο επίπεδο αλφαβητισμού στον κόσμο, τις πιο αναπτυγμένες τεχνολογίες ενημέρωσης και επικοινωνίας, την πιο πλούσια ανθρωπιστική εμπειρία και τη μέγιστη ευημερία στην ιστορία της ανθρωπότητας, οι κοινωνίες να μένουν παθητικοί αποδέκτες και, ακόμα χειρότερα, να συναινούν σε πράξεις βαρβαρότητας που στρέφονται όχι μόνο εναντίον τρίτων, αλλά και εναντίον του εαυτού τους ή να επιζητούν τη βαρβαρότητα του πολέμου και του φασισμού σαν λύση.

Η αστυνομική βία είναι πανταχού παρούσα, επικεντρωμένη στην καταστολή των διεκδικητικών κινητοποιήσεων, των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και της αντίστασης στις πολιτικές που καταστρέφουν τη φύση, εκποιούν τα περιουσιακά στοιχεία των πιο αδύναμων χωρών, φτωχαίνουν τους εργαζόμενους, διαλύουν τους κοινωνικούς ιστούς. Αλλά η άμεση κρατική βία δεν επαρκεί για την καταστολή. Για να επιτευχθεί η άμβλυνση των αντιδράσεων της κοινωνίας στα μέτρα φτωχοποίησης και υποδούλωσής της, χρησιμοποιείται ένας πολυσύνθετος μηχανισμός, ένα ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο πολύπλοκο πλέγμα πληροφοριών, ιδεών, αναλύσεων, ερμηνειών και οδηγιών που έντεχνα αλλοιώνουν τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες αξιολογούν αυτά που συμβαίνουν και αυτά που υφίστανται.

Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες

Οι εμπνευστές της επιβολής των Μνημονίων στην Ελλάδα, για να παραπλανήσουν τους πολίτες και να εξασφαλίσουν τη συναίνεσή τους, διέδωσαν μετ’ επιτάσεως την «εκτίμηση» ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και ότι ζουν σπάταλα σε βάρος των Γερμανών και των άλλων κεντροΕυρωπαίων. Δεν έχει σημασία που αυτή η «πληροφορία» διαψεύδεται από όλα τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, της ΕΕ κ.λπ., που αποδείχνουν ότι οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερες ώρες τη βδομάδα απ’ όλους τους Ευρωπαίους, έχοντας τους χαμηλότερους μισθούς, τις μικρότερες συντάξεις και τις χειρότερες κοινωνικές παροχές. Ο μηχανισμός ελέγχει την ενημέρωση και επιβάλλει τη δική του «αλήθεια». Όπως την επιβάλλει για να πειστεί η κοινωνία ότι είναι καλό να βομβαρδιστεί και να διαμελιστεί η Λιβύη ή να ανατραπεί από νεοφασιστικές ομάδες κρούσης ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας. Το βλέπουμε διαρκώς στην Παλαιστίνη. Τα αμερικάνικα κανάλια, ακόμα και το «αντικειμενικό» BBC, προπαγανδίζουν ότι απειλείται το Ισραήλ από τους Παλαιστίνιους και δεν αναφέρουν καθόλου ότι το Ισραήλ έριξε εκατοντάδες τόνους βομβών μέσα σε δύο μέρες στην πυκνοκατοικημένη και αποκλεισμένη από παντού λωρίδα της Γάζας κατεδαφίζοντας εκατοντάδες κτήρια και υποδομές, και σκοτώνοντας και ακρωτηριάζοντας δεκάδες γυναίκες και παιδιά, σαν τα αντίποινα των ναζί. Ο δυτικός πολίτης καμαρώνει για την ποιότητα της ενημέρωσης που νομίζει ότι έχει, ενώ καταναλώνει τυφλά τις αντεστραμμένες εικόνες της πραγματικότητας.

Το ίδιο ισχύει για όσα συμβαίνουν μέσα στην Ελλάδα. Όλες οι αρνητικές πράξεις χαρακτηρίζονται με όρους θετικούς και δημιουργικούς. Αναδιάρθρωση, εκσυγχρονισμός, ανάπλαση, απελευθέρωση, ανάπτυξη, εξυγίανση κ.λπ. για να θολώσουν την πραγματικότητα η οποία θα περιγραφόταν σωστά λέγοντας διάλυση, ξεπούλημα, αποδιάρθρωση, απολύσεις, ανεργία, φτωχοποίηση, καταστροφή, υποτίμηση, υποτέλεια κ.λπ.

Το σύστημα δουλεύει. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η οικονομική, πολιτική και ηθική νομιμοποίηση του έργου της καταστροφής είναι επεξεργασμένα από κυβερνητικές υπηρεσίες, διεθνείς οργανισμούς (Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κ.ά.), δεξαμενές σκέψεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εταιρίες επικοινωνίας και μάρκετινγκ, πανεπιστημιακές σχολές, θρησκευτικές οργανώσεις, δημοσιογραφικά συγκροτήματα και ιστότοπους, αλλά και από στρατιές διανοουμένων που εργάζονται στην υπηρεσία δικαιολόγησης της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης και της καθυπόταξης της χώρας στους πλιατσικολόγους. Παλιά στέλνανε τους ιεραπόστολους για να διαβρώσουν τις τοπικές κοινωνίες και να αμβλύνουν ή να εξουδετερώσουν τις αντιδράσεις για την επερχόμενη κατοχή και λεηλασία. Τώρα, χρησιμοποιούν ένα πολύ πιο πολύπλοκο και αποτελεσματικό δίκτυο χειραγώγησης των λαών.

Το ζούμε καθημερινά. Η σαλαμοποίηση των μέτρων συνοδεύεται από τη σαλαμοποίηση της κοινής γνώμης. Σήμερα, τα μέτρα σε βάρος των φαρμακοποιών με οργανωμένη καμπάνια καθοδήγησης των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων εναντίον τους. Αύριο, τα μέτρα σε βάρος των ταξιτζήδων και των φορτηγατζήδων με αντίστοιχη καμπάνια. Μεθαύριο, σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων. Αντιμεθαύριο, σε βάρος των γιατρών, των νοσοκόμων, των δασκάλων κ.ο.κ. Κάθε φορά, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας πείθεται και συναινεί στη λήψη επιλεκτικών μέτρων σε βάρος των άλλων. Αυτή η συναίνεση ή έστω ανοχή, που είναι αποτέλεσμα της επιτυχούς δικαιολόγησης των μέτρων, ρίχνοντας κατά κανόνα την ευθύνη στις ομάδες των εργαζομένων, επιτρέπει ή διευκολύνει την εξουσία να κατακερματίσει και να ξεχαρβαλώσει κομμάτι-κομμάτι ολόκληρη την κοινωνία.

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, σε τοπικό αθηναϊκό κανάλι, ο συντονιστής της συζήτησης μου είπε «σιγά να μην θέλουν να αγοράσουν τα σπίτια στην Κυψέλη και τα Σεπόλια, οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί», όταν υποστήριξα ότι υπάρχει σχέδιο για την πτώση των τιμών στις ιδιοκτησίες. Ενώ είναι και ο ίδιος στο «κόκκινο» με το στεγαστικό του δάνειο, δεν μπορεί να δει καθαρά την εικόνα. Ασφαλώς και δεν ενδιαφέρονται οι «επενδυτές» να αγοράσουν σπίτια στις λαϊκές συνοικίες. Αλλά η πτώση των τιμών των ακινήτων στα Χανιά, τη Λευκάδα, τη Χαλκιδική, την Κω, τη Φιλοθέη ή το Φάληρο, δεν γίνεται να πέσουν επιλεκτικά, τοπικά, μόνο σε ορισμένες περιοχές υψηλής ζήτησης που τους ενδιαφέρουν. Για να πέσουν στην Κρήτη, τη Ρόδο ή τη Γλυφάδα, πρέπει να πέσουν συνολικά σε όλη τη χώρα. Να απαξιωθεί η ακίνητη περιουσία όλων, δημόσια και ιδιωτική, παντού, καθολικά, προκειμένου να πέσουν οι τιμές των φιλέτων, είτε πρόκειται για διαμερίσματα, καταστήματα, βίλες, ξενοδοχεία, εργοστάσια, δίκτυα και υποδομές είτε πρόκειται για δάση και παραλίες. Και τα μεν φιλέτα θα αγοραστούν πολύ φτηνά από τους ενδιαφερόμενους, τα δε διαμερισματάκια και τα μαγαζάκια στον Κολωνό και το Περιστέρι, θα μείνουν στα αζήτητα, χωρίς αξία, σαν παράπλευρες απώλειες του μεγάλου ξεπουλήματος. Όπως συμβαίνει με τα μεγάλα αλιευτικά των πολυεθνικών που, σαρώνοντας τα πελάγη με τα δίχτυα τους, επιλέγουν τα ψάρια με εμπορική αξία και πετούν τα υπόλοιπα, την πλειονότητα, ψόφια στη θάλασσα.

Όταν, λοιπόν, είναι δύσκολο να καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος, θύμα του πλιάτσικου ο ίδιος, καταλαβαίνει κανείς πόσο πιο δύσκολο είναι να το καταλάβει ένας παραπληροφορημένος πολίτης. Η «λογική» του μηχανισμού ακούγεται πολύ λογική.

Να σπάσει η κρούστα

Και για τη μεταβολή του στάτους της χώρας, από ανεξάρτητη σε υποτελή, χρησιμοποιούνται αντίστοιχες καμπάνιες δικαιολόγησης, με παραλλαγές κατά περίπτωση. Η υπογραφή συμφωνιών για την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων παρουσιάζεται ως ενσωμάτωση στην ΕΕ, το ξεπούλημα ως επένδυση, ο επαχθής δανεισμός ως έξοδος στις αγορές, η καταστροφή δασών και πάρκων και η οικοδόμηση των αιγιαλών, η παραχώρηση στους ξένους των τομέων της ενέργειας και των επικοινωνιών, των λιμανιών και των αεροδρομίων σαν αναπτυξιακό μέτρο, οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων σαν αναδόμηση των υπηρεσιών, η καταστροφή των εμπορικών δικτύων με το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων καταστημάτων σαν εξορθολογισμός του εμπορίου, η αποδόμηση ολόκληρων κλάδων της οικονομίας σαν απελευθέρωση επαγγελμάτων κ.λπ., κ.λπ.

Όλα αυτά, τα οποία συντείνουν στη μεταφορά του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου από τους πολλούς στους ελάχιστους, στη φτωχοποίηση τεράστιων στρωμάτων της κοινωνίας, στη μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, στην υποβάθμιση της παιδείας, της υγείας και της επιστημονικής έρευνας, στη μετανάστευση των νέων, στον εκφασισμό και τη συρρίκνωση της αστικής δημοκρατίας, δικαιολογούνται από ένα καλοστημένο και υψηλού διεθνούς επιπέδου μηχανισμό. Έτσι, εξασφαλίζοντας με τη βία και την παραπλάνηση, συνδυαστικά, την κοινωνική ανοχή και συναίνεση, απονευρώνουν μεγάλο αριθμό πολιτών, καταστέλλουν τη φυσική αντίδραση και εφαρμόζουν πάνω στο αναισθητοποιημένο σώμα της κοινωνίας τις πολιτικές τους. Η αστυνομική βία σε συνδυασμό με την εξαγορά και χρήση των ειδικών της επικοινωνίας και η διανοητική παραπλάνηση και εξουθένωση της πλειονότητας των πολιτών, αποτελούν τα απαραίτητα μέσα όχι μόνο για τη λεηλασία της χώρας, αλλά και για την αφαίρεση της ανεξαρτησίας της. Έχει, λοιπόν, δίκιο ο Τομά Πικετί, όταν επισημαίνει ότι εάν η επιτυχής δικαιολόγηση των ανισοτήτων που μαστίζουν τις κοινωνίες συνεχιστεί, οι ανισότητες θα φτάσουν σε ακόμα πιο ακραία επίπεδα και η διολίσθηση στην ολιγαρχική διακυβέρνηση θα επιταχυνθεί, κάνοντας τους πλούσιους του 0,1% πλουσιότερους, τους λαούς φτωχότερους, τις χώρες υποχείρια των ολίγων και τη δημοκρατία άδεια φούσκα.

Γι’ αυτό, για την Αριστερά, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατος. Για να νικήσει, πρέπει, πέρα από την καταγγελία των πολιτικών λιτότητας και υποτέλειας, να βρει τους τρόπους και τα μέσα που είναι αποτελεσματικά για να αντιστρέψει την παραπληροφόρηση και να ξεσκεπάσει τη δικαιολόγηση της λεηλασίας και της βαρβαρότητας. Όσο χάνει σ’ αυτά τα μέτωπα, τόσο δυσκολότερα θα κερδίζει σημεία στην προσπάθεια για ευαισθητοποίηση και συνειδητοποίηση των πολιτών, άνευ των οποίων καμία ανατροπή δεν μπορεί να επέλθει. Γιατί, αυτοί κάνουν παιχνίδι στα μυαλά των ανθρώπων. Όσο ο μηχανισμός διαστρέβλωσης, παραπλάνησης και δικαιολόγησης θα μπορεί να συντηρεί μία αδιαπέραστη κρούστα γύρω από τα αξιολογικά κριτήρια της κοινωνίας και όσο, σαν συνέπεια, ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών που ενώ πλήττεται από τις πολιτικές της εξουσίας, θα πείθεται από τους μηχανισμούς δικαιολόγησης ότι όλα γίνονται εξ ανάγκης και αποσκοπούν στο καλό της κοινωνίας, ο αντιπολιτευτικός μας λόγος θα σταματάει πάνω σε ένα αδιαπέραστο τοίχο.

Εάν η Αριστερά δεν μπορέσει να σπάσει αυτή την κρούστα και να ενημερώσει σωστά την κοινωνία, να της αλλάξει τα μυαλά, που λέει ο λόγος, ο πόλεμος δεν κερδίζεται.


από το «e-dromos.gr»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

ΕΝΘΕΤΟ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Δημοφιλείς αναρτήσεις

back to top