Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered by Blogger.

Αρχειοθήκη

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Αστυνομοκρατία εναντίον των Ελλήνων και υπέρ της Ε.Ε - Η ακροδεξιά και ο ναζισμός δίδυμα αδέλφια της ελληνικής κυβέρνησης.

Ξενοφώντας Ερμείδης
Από τρία διαφορετικά μέτωπα αρχίζει το σφυροκόπημα των Ελλήνων μέχρις ότου να γίνει τελικά η ολοκληρωτική ισοπέδωση που απαιτεί η Ε.Ε τόσο στο ασφαλιστικό-φορολογικό, όσο και στο προσφυγικό. Το πρώτο μέτωπο είναι οι δανειστές εναντίον των Ελλήνων, το δεύτερο είναι η Ε.Ε εναντίον των Ελλήνων και το τρίτο είναι η ελληνική κυβέρνηση εναντίον των Ελλήνων.


Ασφαλιστικό-φορολογικό και ακροδεξιά
Η στάση που κρατάει το κοινό μέτωπο δανειστών-κυβέρνησης απέναντι στους Έλληνες για τα μνημονιακά μέτρα έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με υπουργούς να βρίζουν τους Έλληνες ως κλέφτες, φοροφυγάδες και τεμπέληδες των επιδοτήσεων, πράγμα που είχαμε να δούμε από το 2010 με την προπαγάνδα που έκαναν κυβερνήσεις της Ε.Ε μέσω πληρωμένων ΜΜΕ όπως το Spiegel, Focus, Die Welt, Financial Times κ.α.

Ο υπουργός Κατρούγκαλος άνοιξε μέτωπο εναντίον των ιδιωτών επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών που όχι μόνο τους αποκαλεί κλέφτες δεκαετιών αλλά τους προσβάλει λέγοντας ότι οι ιδιώτες επιστήμονες είναι η τάξη της "γραβάτας και του μαντηλιού" που πρέπει κάποια στιγμή να πληρώσουν όσα τούς αναλογούν.

Σύσσωμη η κυβέρνηση με πρωτοστάτη τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης ρίχνει συνεχώς λάδι στην φωτιά αποκαλώντας τους αγρότες και κτηνοτρόφους ως την φατρία με χρόνιες φοροαπαλλαγές και όσους αγρότες κατάφεραν να ανέβουν από την τάξη του κολίγου των 3,500 ευρώ εισόδημα ετησίως ως φοροκλέφτες και επιδοτούμενους με κονδύλια για Πόρσε και μπουζουξίδικα.

Εκτός όμως από τον οικονομικό πόλεμο, η κυβέρνηση και ειδικά σύσσωμο το κόμμα του Σύριζα άνοιξε τον επικοινωνιακό πόλεμο εναντίον των αγροτών χαρακτηρίζοντάς τους ως χρυσαυγίτες, παρακρατικούς και ακροδεξιούς . Αυτό βολεύει τόσο την κυβέρνηση αλλά και την ακροδεξιά της Ελλάδας που έχει στήσει ένα πανηγύρι εντυπωσιασμού στον αγώνα των αγροτών πράγμα που συμφέρει πάνω απ' όλα την Ε.Ε η οποία έχει χωρίσει την Ευρώπη μέσα σε έναν χρόνο σε φιλοευρωπαϊστες δημοκράτες και αντιευρωπαϊστές ακροδεξιούς. Ο πυρήνας και των δύο είναι οι Βρυξέλλες αφού δεν έχουν αφήσει ούτε χιλιοστό αέρα για αυτούς που είναι εναντίον της Ε.Ε, υπέρ της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας των κρατών και είναι πιο δημοκράτες απ' ό,τι οι ψηφοφόροι των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων.

Προσφυγικό και ακροδεξιά
Την ώρα που οι αγρότες έγιναν το κύριο αντιμνημονιακό μέτωπο στην Ελλάδα η κυβέρνηση με την καθοδήγηση των Βρυξελλών μετέτρεψε το προσφυγικό σε εθνικό θέμα και χωρίς κανέναν σχεδιασμό αποφάσισε να στρατικοποιήσει περιοχές στην Ελλάδα με την Χιμλερική τακτική των κέντρων ταυτοποίησης και κράτησης προσφύγων και μεταναστών σε συγκεκριμένα σημεία της Ελλάδας.

Τα επεισόδια που έκανε η κυβέρνηση στην Κω μετατρέποντάς την σε μία νέα Κερατέα και νέες Σκουριές καλύφθηκαν από δηλώσεις του υπουργού Άμυνας, Πάνου Καμμένου και του υφυπουργού Βίτσα αλλά και σύσσωμου του Σύριζα που χαρακτηρίζουν όσους εναντιώνονται σε εγκαταστάσεις Νταχάου στον τόπο τους ως ακροδεξιά στοιχεία και ως μαυραγορίτες που θα χάσουν χρήμα αφού πουλούσαν 2,5 ευρώ το μπουκάλι νερού, την φόρτιση μπαταρίας του κινητού αντί 5 ευρώ και νοίκιαζαν δωμάτια σε ξενοδοχεία σε πρόσφυγες με τιμές ανάλογες του Four Seasons του Παρισιού.

Αν οι αντιδράσεις στην Κερατέα, στις Σκουριές και στην Ιερισσό γινόταν επί αριστερής κυβέρνησης το σίγουρο είναι ότι θα χαρακτηρίζονταν ως υποκινούμενες ενέργειες από ακροδεξιά αντιδημοκρατικά στοιχεία για τα συμφέροντα λίγων κατοίκων.

Ο κ. Καμμένος εφόσον γνώριζε επί ένα χρόνο ότι τέτοιου είδους μαύρη αγορά γίνεται στην Κω και σε άλλα σημεία της Ελλάδας αντί να καλύψει τα σημεία με παροχές ρεύματος για τα κινητά, με νερό για τους πρόσφυγες και διαμονή σε καταλύματα επιταγμένα από το το κράτος, άφηνε τους μαυραγορίτες να αλώνουν διότι τους χρειαζόταν για την συγκεκριμένη στιγμή που με την βία θέλει να φτιάξει τα στρατόπεδα κράτησης όπου βολεύει την Ε.Ε που δίνει διαταγές στο προτεκτοράτο της.
Παράλληλα η Ε.Ε άνοιξε πόλεμο εναντίον όλων των Ελλήνων που πλέον δεν τους αντιμετωπίζει ως Ευρωπαίους πολίτες αλλά ως τρίτη χώρα κατώτερη των Σκοπίων στέλνοντας στρατό από χώρες της Ε.Ε να απομονώσουν την Ελλάδα λόγω του προσφυγικού.

Το πεδίο που έφτιαξαν κυβέρνηση και Ε.Ε είναι το πιο πρόσφορο για τους ναζιστές που έχουν την κουκούλα της Χρυσής Αυγής και των εθνικοπατριωτών. Είναι το τέλειο έδαφος για την καλλιέργεια της ισλαμοφοβίας ενώ ακόμη και πολίτες που δεν έχουν σχέση με τον ναζισμό αρχίζουν να στρέφονται όχι εναντίον της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ για τους πολέμους που δημιούργησαν στη Μέση Ανατολή μέσω Αραβικής Άνοιξης, αλλά εναντίον των θυμάτων των πολέμων μιλώντας για αφελληνισμό και ισλαμοποίηση της Ελλάδας.

Ναζισμός και ευρωδουλεία τα όπλα της Ε.Ε
Παράλληλα με όλα αυτά η Γερμανία εξάγει στην Ελλάδα τον ναζισμό χωρίς κανένα φερετζέ στέλνοντας στην Ελλάδα ως τουρίστες ναζιστές του κόμματος "Der Dritte Weg" (Ο Τρίτος Δρόμος) να τιμήσουν τους πεσόντες ναζιστές προγόνους τους που είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο Διονύσου-Ραπεντόζης και μετά να σηκώσουν την σημαία του Γ΄Ράιχ στην Ακρόπολη για αναμνηστική φωτογραφία.

Η διακίνηση ναζιστικών προτύπων και η νομιμοποίηση του ναζισμού στην Ελλάδα είναι δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης για την αριστεροπατριωτική κυβέρνηση, την ώρα που όποιος αντιστέκεται ενάντια σε μνημονιακούς νόμους και ευρωπαϊκά ναζιστικά στρατόπεδα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από τους δημοκράτες φιλοευρωπαϊστές ως ακροδεξιό φαινόμενο ή ως "φασίζουσα συμπεριφορά".

Τέλος, ο υπερπατριώτης υπουργός Άμυνας που σηκώνει ελικόπτερα κάνοντας σόου την ημέρα μνήμης των πεσόντων των Ιμίων, ο ίδιος που πριν την υπογραφή του Μνημονίου δεν σήκωνε ούτε κουβέντα για την μείωση στις στρατιωτικές δαπάνες, στρώνει την απόφαση για το κλείσιμο ελληνικών στρατοπέδων κάτι που χαροποιεί ιδιαίτερα τον κ. Σόιμπλε για το όραμά του για έναν ευρωστρατό.

Ο "υπερπατριώτης" υπουργός την ώρα που σχολίαζε τις αντιδράσεις των κατοίκων της Κω απαξίωσε και την εθνική ασφάλεια της χώρας λέγοντας το απίστευτο: "Δεν είναι δυνατόν να μην κλείσουν στρατόπεδα, τα οποία είχαν σκοπό να εξυπηρετήσουν μόνο ρουσφέτια, λες και φυλάσσουν την Ελλάδα από τον Ομέρ Βρυώνη". Ξαφνικά η Τουρκία δεν είναι ο μεγάλος εχθρός της Ελλάδας και πώς να είναι άλλωστε όταν η συμμαχία Τουρκίας-Ε.Ε για το προσφυγικό έκανε την Τουρκία τον μη επίσημο εταίρο της Ε.Ε και τον καλό γείτονα της Ελλάδας.

http://www.stontoixo.com/2016/02/blog-post_7.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα ξεπεράσει σε κακουργία, δωσίλογη μοχθηρία, σε νοσηρότητα διαστροφών και διαφθοράς, στα ΠΑΝΤΑ, όλους τους προηγούμενους…
Θα αναδειχτεί αυτή η κυβέρνηση …πρωταθλήτρια σε όλα.
Τα εγκλήματα της δεξιάς κακουργίας και της πασοκικής ελονοσίας θα ωχριούν μπροστά στα εγκλήματα της «αριστερής» αυθάδειας και κραιπάλης, αν αυτή η κυβέρνηση δεν γκρεμιστεί το ταχύτερον, από το λαϊκό παράγοντα…

Ο νεποτισμός είναι μια διαστροφική νόσος, σύμφυτη με το καπιταλιστικό καθεστώς και κάθε σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Σε εποχές κρίσεων αυτή η νόσος, όπως και κάθε είδος διαφθοράς, παίρνει επιδημικές διαστάσεις…

Με τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις. Σε καθημερινή βάση, συγγενείς και φίλοι, διορίζονται προκλητικά και με ρυθμούς νευρικής βιασύνης: Βιάζονται τα «αριστερά» παράσιτα να αρπάξουν ό,τι προλάβουν…

Το καινούργιο κρούσμα το διαβάσαμε εδώ:
http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2016/02/blog-post_983.html

ΠΟΥ ΔΙΟΡΙΣΕ τη σύζυγο και την κόρη του και ο "αριστερός" Κώστας Αρβανίτης... το τρωκτικό της ΕΡΤ!

Από το "PRESS-GR"
Harris Kodopoulos

Το θυμάστε το...τρωκτικό της ΕΡΤ...
Τον Κώστα Αρβανίτη..
Ένας από αυτούς που τίναξαν την κρατική τηλεόραση στον αέρα..
Το νυν Συριζαίο, πρώην Πασόκο, πρώην γλύφτη της... κυβέρνησης Καραμανλή..
Και σημερινό διευθυντή του Συριζοραδιαφώνου...."στο Κόκκινο"..
Τρώει καλά από παντού...
Ε να μην διορίσει και αυτός την...οικογένεια του...
Έχουμε και λέμε...
Η σύζυγος Αρβανίτη ειδική σύμβουλος στο γραφείο του υφυπουργού Πετρόπουλου...
Καλά ως εδώ..
Εχει και μιά κόρη..
Βρέθηκε θέση και γιαυτή..
Ειδική σύμβουλος στο γραφείου του Σπίρτζη...
Ακολουθεί το λοιπό συγγενολόϊ…

http://resaltomag.blogspot.gr/2016/02/blog-post_7.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

''ΚΑΛΗΜΕΡΑ'' με τον Γιώργο Αυτιά - ΚΥΡΙΑΚΗ 7 Φεβρουαρίου 2016 - Αγρότες εναντίον Εύης Καρακώστα από το μπλόκο στα Πράσινα Φανάρια Θεσσαλονίκη -. Καζάνι που βράζει η Κώς για τα Hot Spot (ρεπορτάζ) - ΣΚΑΪ TV - Sunday 2 February, 2016



Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D

Ας μείνουμε αυστηρά στα οικονομικά.Το ότι είμαστε σε κρίση σημαίνει για την ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ ότι: 1) οι τιμές στην χώρα μας είναι άκαμπτες,2) οι μισθοί και τα ημερομίσθια δεν έχουν ευκαμψία προς τα κάτω,3) υπάρχει προτίμηση ρευστότητας ως προς την ζήτηση χρήματος και 4) το επιτόκιο είναι ανελαστικό σε σχέση προς τις επενδύσεις.Παράλληλα το χρήμα, στην περίπτωση μας το ευρώ, παραμένει ουδέτερο ως προς την αύξηση του ΑΕΠ και στη μείωση της απασχόλησης, είναι απλώς ένα μέσο μέτρησης και τίποτα άλλο.Ακολουθούμε το πρόγραμμα λιτότητας υποτίθεται, για να αποκαταστήσουμε την προσφορά από τις παραπάνω στρεβλώσεις και όσο το πρόγραμμα αυτό θα υλοποιείται τόσο και πιο πολύ η οικονομία θα τείνει προς ισορροπία με ένα 'φυσικό ποσοστό ανεργίας'.

Η παραπάνω ιστορία εξελίσσεται στο πεδίο της νομισματική πολιτικής της ΕΚΤ που αποσκοπεί στην προστασία της αξίας του ευρώ μέσω μηδενικού πληθωρισμού. Αυτό το κάνουμε 5 χρόνια τώρα και φυσικά καμία, μα καμία πρόοδος δεν συντελέστηκε. Δεν αυξηθήκαν η κατανάλωση, οι εξαγωγές, οι επενδύσεις, τα επιτόκια δεν μειώθηκαν, δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές αφού τα πολυδιαφημισμένα περισσεύματα είναι θνησιγενή. Ίσως φταίει το γεγονός ότι το ταξί δεν είναι απελευθερωμένο επάγγελμα ή οι φαρμακοτρίφτες. Ίσως!!

Αυτό το πρόγραμμα υλοποίησαν οι Γερμανοί από την Βαϊμάρη και μετά και ήρθε ο Χίτλερ. Αυτό το πρόγραμμα υλοποίησε και ο Χούβερ και κόντεψε να διαλύσει την Αμερική.Αυτό το πρόγραμμα υλοποιούσαν οι 17 νεοϊδρυθείσες Δημοκρατίες μετά το Α'ΠΠ, έγιναν Δικτατορίες και μετά κηρύχτηκε ο Β'ΠΠ. Το μεγάλο μάθημα από το 20 και 30.Ποια ήταν η αιτία στο βάθος; Το νόμισμα, που ήταν ο χρυσός, που απαιτεί αυτές τις πολιτικές. Αυτή ήταν η αίτια. Όπως σήμερα το ευρώ.

Οι δανειστές-τραπεζίτες θέτουν ως πρώτη απαίτηση την εξόφληση των χρεών τους και οποιαδήποτε νομισματική πολιτική που θα αποσκοπούσε σε χαμηλά επιτόκια ή που θα αποσκοπούσε στην διάβρωση των απαιτήσεων τους μέσω του πληθωρισμού, τους καθίστα έξαλλους στην κυριολεξία. Κατά συνέπεια η ασκούμενη δημοσιονομική πολιτική δεν έχει περιθώρια αλλαγής όσο η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ και το οικοδόμημα του ευρώ παραμένει το ίδιο. Λιτότητα, ανεργία και υπανάπτυξη θα μαστίζει την χώρα και την ΕΕ συνεχώς.

Είναι επιτακτική η έξοδος μας από το ευρώ, η παραμονή μας σε αυτό το κατασκεύασμα είναι θανατηφόρα. Πως ζουν οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου εκτός ευρώ, πεθαίνουν;

Ασκούν πολιτική, τις 2 από τις 3 πολιτικές που μπορούν οι πολιτικοί να ασκήσουν σε επικυρίαρχα κράτη. Αυτές είναι: 1) Να καθορίζουν τα επιτόκια τους 2) Να καθορίζουν την ισοτιμία του νομίσματος τους 3) Να επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Πολιτική αυτό σημαίνει. Δεν πάει άλλο, ήρθε η στιγμή η πολιτική στην Ελλάδα και στην ΕΕ να έλθει στα χεριά των πολιτικών από τα χέρια των τραπεζιτών.

spyridonstalias@hotmail.com


Ο ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΛΙΑΣ ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Ε.ΠΑ.Μ. στις πρόσφατες εκλογές.

ΠΗΓΗ:odosdrachmis

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό με αφορμή το προσφυγικό και η ΕΕ εξετάζει να πάρει σκληρά μέτρα για να σταματήσει τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times το σχέδιο ενίσχυσης της συνοριοφυλακής στα σκοπιανά σύνορα με την Ελλάδα συγκεντρώνει αρκετές πιθανότητες το τελευταίο διάστημα και συζητείται ως μία δραστική λύση τόσο σε επίπεδο Βρυξελλών και ΕΕ, όσο και στο Βερολίνο.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται Έλληνες και Τούρκοι, αλλά και παράγοντες από χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, έχουν θέσει επιτακτικά το θέμα της αποστολής στρατευμάτων στα σύνορα των Σκοπίων και της Ελλάδας, ώστε να ελεγχθούν ή και να «κλείσουν ερμητικά», όπως αναφέρεται, τα σύνορα της ΕΕ.

Η Σλοβενία μάλιστα προωθεί αυτό το σχέδιο και η ίδια έθεσε την πρότασή της προς συζήτηση τον προηγούμενο μήνα. Το συγκεκριμένο σχέδιο έχει αμφισβητηθεί έντονα, παρόλο αυτά προβλέπει την εναντίωση μελών της ΕΕ κατά της Ελλάδας. Σε περίπτωση που εφαρμοστεί κάτι τέτοιο, η Ελλάδα κινδυνεύει να «εγκλωβιστεί» ανάμεσα στα κλειστά ευρωπαϊκά σύνορα και τις αθρόες ροές των προσφύγων από την Τουρκία, οι οποίοι, σύμφωνα με δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους.

Εν μέρει, το σχέδιο ενίσχυσης της φύλαξης των συνόρων των Σκοπίων έχει τεθεί μερικώς σε εφαρμογή, καθώς χώρες όπως η Ουγγαρία, η Κροατία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, έχουν στείλει αστυνομικούς και πολιτικό προσωπικό, πραγματοποιώντας κοινές περιπολίες.

http://www.iefimerida.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Με καζάνι που βράζει μοιάζει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι βουλευτές δυσκολεύονται να υπερασπιστούν το ασφαλιστικό, ενώ σε πιο δεινή θέση βρίσκονται εκείνοι που εκλέγονται σε αγροτικές περιοχές. Άλλωστε, σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα, δεν είναι μυστικό ότι ένας από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους της κυβέρνησης είναι οι 35 βουλευτές της επαρχίας που έχουν αρχίσει να αυτονομούνται.

Όπως αναφέρεται στο ίδιο δημοσίευμα, η αυτονόμηση προέκυψε όταν επισκέφθηκαν τις εκλογικές τους περιφέρειες και συνειδητοποίησαν το μένος ακόμα και των δικών τους ψηφοφόρων. Στο Μέγαρο Μαξίμου ελπίζουν ότι την κρίσιμη στιγμή κι αυτοί οι βουλευτές θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο. Για καλό και για κακό όμως συνεργάτες του πρωθυπουργού τους διαμηνύουν σε κάθε τόνο ότι σε περίπτωση διαφωνίας θα πρέπει να παραδώσουν την έδρα τους.

Στην ομάδα των βουλευτών που αντιδρούν στο ασφαλιστικό φέρονται να είναι οι κκ. Χρήστος Καραγιαννίδης, Γιάννης Μιχελογιαννάκης, Άννα Βαγενά, Βασιλική Κατριβάνου και Νίνα Κασιμάτη.

Πάντως, κυβερνητική πηγή δήλωσε στην εφημερίδα, ότι τελικά οι διαφωνούνται θα ψηφίσουν. «Τραβάτε με κι ας κλαίω» λένε χαρακτηριστικά.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΞΕΧΝΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δίνει τους υδρογονάνθρακες έναντι πινακίου φακής χωρίς να έχει εξηγήσει ούτε πως θα προβεί σε μια τέτοια πράξη, ούτε ποια επιστημονική επιτροπή θα αποφασίσει για την πώληση των υδρογονανθράκων, την στιγμή που στην Ελλάδα το θέμα της τεχνογνωσίας είναι σε πειραματικό στάδιο.

Ποιος θα αποφασίσει για πόσα χρόνια και με ποιους όρους θα παραχωρήσουμε την εκμετάλλευση των πετρελαίων σε ξένες εταιρίες;

Αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα που από ότι φαίνεται όμως δεν απασχολεί την κυβέρνηση λόγω απειρίας... που πολύ φοβόμαστε ότι θα αποβεί μοιραία γι ακόμη μια φορά για την τύχη αυτής της χώρας.

Είναι γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση ξεπουλάει τα πάντα, με τον Έλληνα πρωθυπουργό να αποδεικνύει πιο πολύ από ποτέ τις ανθελληνικές του προθέσεις, ξεχνώντας όλα όσα υποσχέθηκε. Ξεχνά ακόμα και όσα υποσχέθηκε για τον ορυκτό μας πλούτο σε όλες του τις προεκλογικές και όχι μόνο δεσμεύσεις. Και βεβαίως δεν ακολουθεί καμία εθνική ενεργειακή πολιτική που να υπηρετεί το εθνικό συμφέρον.

Δεν πέρασε καιρός από τότε που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ παρακαλούσε τους Αμερικάνους, να τους ξεπουλήσουν τον ορυκτό μας πλούτο όσο - όσο και να εκμεταλλευτούν τους υδρογονάνθρακες τη στιγμή που 40 χρόνια τώρα, οι Έλληνες πολιτικοί δεν μιλούσαν καν για τα πετρέλαια στο Αιγαίο, ενώ διέψευδαν κάθε πληροφορία για την ύπαρξη πετρελαίων.

Το Νewsbomb άλλωστε στο παρελθόν αποκάλυψε τους λόγους της σιωπής των πολιτικών ανδρών αυτού του τόπου, λόγω της περιβόητης σύμβασης cooper που επέβαλε την εγκληματική απραξία στη χώρα στο θέμα της εξόρυξης.

Γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση αυτή δεν διαφέρει από τις προηγούμενες, και σκύβει το κεφάλι στους ξένους, ξεπουλώντας ορυκτό πλούτο τεράστιας αξίας.

Η εκποίηση της κρατικής περιουσίας χωρίς κανέναν προγραμματισμό για ανάπτυξη σε μια χώρα που πνίγεται στην γραφειοκρατία ήταν ένα μετέωρο βήμα το οποίο σύντομα ακολούθησε το ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου της χώρας. Αυτή η πράξη μάλιστα θα έχει την σφραγίδα του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του, η οποία κάνει τα πάντα για το χτύπημα που θα αποτελειώσει τη χώρα.

Τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που υπάρχουν διαπιστωμένα σε μεγάλες ποσότητες στο ελληνικό υπέδαφος γίνονται τώρα θυσία, με τον Αλέξη Τσίπρα να είναι έτοιμος να παραχωρήσει την εθνική κυριαρχία, ακολουθώντας μια τακτική που οδηγεί στο βέβαιο θάνατο της ανεξαρτησίας αυτής της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνος και οι υπουργοί του γυρίζουν τις" ξένες γειτονιές" και "δειγματίζουν τη νύφη ". Ας θυμηθούμε την επίσκεψη Καμμένου στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια της οποίας ζήτησε να υπάρξει συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου με την Αμερική την στιγμή που ξέρουμε καλά ότι ο μόνος τρόπος απεμπλοκής της χώρας από την καταστροφή είναι η εκμετάλλευση από την χώρα μας των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο.

Με αυτόν τον τρόπο αφαιρεί το δικαίωμα από την Ελλάδα να καταστεί στρατηγικός και ενεργειακός κόμβος και να εθνικοποιήσει όλα τα ενεργειακά μας κοιτάσματα.

Πόσο καθαρή και αποδοτική θα είναι η ανάθεση του τεράστιου έργου της έρευνας και εξόρυξης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που περικλείει η ελληνική ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης; Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα έχουν την τεχνογνωσία να το κρίνουν και να πάρουν αποφάσεις υπέρ της Ελλάδας;

Είναι γνωστό ότι αυτή η κυβέρνηση σε τέτοια θέματα είναι επικίνδυνη λόγω ασχετοσύνης και απειρίας να συγκροτήσει ομάδες με τεχνογνωσία για να προχωρήσουν στην αξιολόγηση εταιριών που θα αναλάβουν τις εξορύξεις.

Ποιος θα ξεχάσει τις δεσμεύσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού που τόνιζε περίτρανα: "Δεσμευόμαστε ότι δεν παραχωρούμε, ούτε ξεπουλάμε τα δίκτυα και τις υποδομές της χώρας που αποτελούν εθνικό κεφάλαιο. Δεν ξεπουλάμε το φυσικό και ορυκτό μας πλούτο. "

Ίσως ο ελληνικός λαός να μην έχει ξεχάσει αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας δυστυχώς ξεχνάει πολύ εύκολα τις βαρύγδουπες εκφράσεις του.

Έτσι συμφώνησε με τους θεσμούς να εντάξει τα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες στο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων που έχει θεσπιστεί,χωρίς να λέει βεβαίως κουβέντα γι' αυτό, αφήνοντας μόνο τους υπουργούς του να βγάζουν το φίδι από την τρύπα λογομαχώντας με την αντιπολίτευση και όσους αναφέρονται στην εθνική προδοσία.

Άλλωστε η πρόσφατη διαμάχη Μανιάτη με τον υφυπουργό κοινωνικών ασφαλίσεων, Τάσο Πετρόπουλο ήταν χαρακτηριστική του κλίματος όταν ο πρώτος κατηγόρησε για εθνική προδοσία την κυβέρνηση ενώ ο υφυπουργός αντέδρασε προσπαθώντας να διαψεύσει τις πληροφορίες.

Την ίδια ώρα βέβαια ο υπουργός περιβάλλοντος κ. Σκουρλέτης ανακοίνωνε την επιλογή των εταιριών που είχαν υποβάλει αίτηση για παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις χερσαίες περιοχές «Άρτα – Πρέβεζα», «Αιτωλοακαρνανία» και «Βορειοδυτική Πελοπόννησος» (ΦΕΚ Β' 2185/08.08.2014) μεταξύ των οποίων η εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια ΑΕ και η Energean oil & Gas SA.

Πάντως για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας όλα τα δικαιώματα από την εξόρυξη των υδρογοναθράκων για μία περίοδο 30 ετών από την ημέρα έναρξης της εξόρυξης και μετά, θα περιληφθούν στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και θα αποτελέσουν πόρους αποπληρωμής των δανειστών! Τι είναι αυτό λοιπόν που κάνει τον Αλέξη Τσίπρα να πιστεύει ότι οι κινήσεις αυτές δεν είναι κινήσεις προδοσίας;

Άλλωστε αυτό αναφέρεται στην συμφωνία που έκανε η κυβέρνηση με τους δανειστές, η οποία κλείστηκε τελείως συμπτωματικά μόλις δύο ημέρες πριν την λήξη της προθεσμίας υποβολής προσφορών για παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε 20 θαλάσσιες περιοχές στη Δυτική Ελλάδα και νοτίως της Κρήτης.

Οι εκπρόσωποι των ξένων εταιρειών με τους οποίους πρέπει να γίνουν διαπραγματεύσεις, παραχωρήσεις και επιβλέψεις είναι πολύ καλοί γνώστες του αντικειμένου με εμπειρία και βλέψεις. Για να διαπραγματευτούμε υπέρ του συμφέροντος της χώρας πρέπει να επιστρατεύσουμε και εμείς εξειδικευμένους τεχνικούς και οικονομικούς επιστήμονες, με ισχυρή επαγγελματική σχέση με τον δικό μας φορέα κάτι που φαίνεται η κυβέρνηση Τσίπρα να μην έχει καταλάβει εκτός κι αν εσκεμμένα παραμείνει σε λύσεις του ποδαριού όπως μας έχει συνηθίσει ως τώρα σε όλες τις μεγάλες υποθέσεις για την χώρα.

Ενώ λοιπόν η “εθνική υπόθεση” των υδρογονανθράκων, με τις αυτονόητες γεωπολιτικές της προεκτάσεις, έχει πάρει για τα καλά τον δρόμο της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω της παραχώρησης των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης, ο ελληνικός λαός μένει έξω από το παιχνίδι ακόμη και αυτό της ενημέρωσης.

Και το χειρότερο ; Η κυβέρνηση Τσίπρα θέλει να έχει το λαό έξω από το παιχνίδι για να μπορεί ανενόχλητος να δίνει ότι έταζε στα ξένα κέντρα.

http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/667808/etoimos-na-xepoylisei-kai-ta-petrelaia-o-alexis-tsipras#ixzz3zTaieSHZ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Game over: Η τρόικα «τελειώνει» τον Τσίπρα!

ΚΑΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΚΕΛ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΑ… ΤΕΣΣΕΡΑ – ΔΝΤ ΚΑΙ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΣΕ ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΕΞΟΔΟ

Σχόλιο: Φανταστεῖτε νά βρεθεῖ μετά ἀπό ἐκλογές ἤ ὄχι ἐκλογές στήν ἄκρη- ἀντιπολίτευση καί μετά νά τρέχει στίς διαδηλώσεις καί νά ἀνεβαίνει στά τρακτέρ γιά νά ὑποστηρίζει τους...ἀδικημένους;;;

Οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ τον έχουν τελειώσει... απλά δεν του το έχουν πει ακόμα κατάμουτρα. Ο λόγος για τον Αλέξη Τσίπρα που δείχνει πλέον να έχει χάσει κάθε πλεονέκτημα διαχείρισης των διαπραγματεύσεων και της κρίσης.

Η ευθεία απειλή της Κομισιόν για διετή ποινή αποκλεισμού της χώρας από τη ζώνη Σένγκεν είναι «καρμπόν» ο εκβιασμός του Σόιμπλε για Grexit, απλά είναι διαμορφωμένος με άλλο περιτύλιγμα.

Πριν βιαστούμε να μιλήσουμε πάλι για τους... κακούς Ευρωπαίους, αξίζει να σημειώσουμε ότι ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έβαλε πάλι αυτογκόλ, αφού πρώτος συνέδεσε το προσφυγικό με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας για να πιέσει με τον τρόπο αυτό και την Μέρκελ και την Κριστίν Λαγκάρντ.

Για άλλη μια φορά ο κ. Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς και οι μέθοδοι με τις οποίες επιχείρησε να πιέσει την τρόικα, γύρισαν μπούμερανγκ κατά της χώρας μας.

Το προσφυγικό και οι ερασιτεχνισμοί στην αντιμετώπισή του καθώς και οι διπλωματικές ήττες από μία ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική σε όλα τα μέτωπα, απειλούν τη χώρα με διεθνή απομόνωση.

Μόλις ο κ. Τσίπρας συνέδεσε το προσφυγικό με το δημοσιονομικό, οι δανειστές γύρισαν τούμπα το παιχνίδι και τώρα απειλούν τη χώρα μας με έξοδο από τη συνθήκη Σένγκεν κάτι που ουσιαστικά σηματοδοτεί την πολιτική απομόνωση της Ελλάδας από το αποκαλούμενο Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Ενδεικτικό της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ο κ. Τσίπρας είναι το γεγονός ότι δεν κατάφερε να αποσπάσει την παραμικρή δέσμευση από τη Γερμανίδα Καγκελάριο κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχε μαζί της.

Για άλλη μια φορά η Μέρκελ τον παρέπεμψε στους θεσμούς και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, τον ρώτησε και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη!!!

Επικοινωνιακά δηλαδή, η Μέρκελ τον «έσφαξε» με το γάντι, όπως συνηθίζει να κάνει με όλους τους Έλληνες πρωθυπουργούς.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι δανειστές δεν θέλουν να τον «αποκαθηλώσουν» μέσω εκλογών. Τον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε... εθελούσια έξοδο.


http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/667805/game-over-h-troika-teleionei-ton-tsipra#ixzz3zTYCbbGN

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η επιστολή του Γ. Κυρίτση στον πρωθυπουργό

Την απόσυρση των δυνάμεων των ΜΑΤ από την Κω και την ανάκληση της δημιουργίας hotspot ζητά ο Γιώργος Κυρίτσης από τον πρωθυπουργό, προκειμένου να εκτονωθεί η κατάσταση στο νησί.

Με επιστολή του προς τον Αλέξη Τσίπρα, ο δήμαρχος Κω ζητά από τον πρωθυπουργό να δώσει εντολή να αποσυρθούν οι δυνάμεις των ΜΑΤ που έφτασαν στην Κω, προκειμένου να μην υπάρξει κλιμάκωση των επεισοδίων και να μην κινδυνεύσουν ανθρώπινες ζωές.

Υπενθυμίζεται ότι χθες, για δεύτερη ημέρα, υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ κατοίκων και ΜΑΤ, καθώς οι πρώτοι αντιδρούν στις εργασίες που γίνονται σε στρατόπεδο για τη μετατροπή του σε hotspot για τους πρόσφυγες.

Παράλληλα, ο κ. Κυρίτσης ζητά να ανακληθεί η απόφαση για τη δημιουργία hotspot στο νησί, καλώντας την κυβέρνηση να συζητήσει την πρόταση του δήμου Κω για τη δημιουργία χώρου καταγραφής και αναχώρηση των μεταναστών μέσα σε ένα 24ωρο.

Αναλυτικά η επιστολή του κ. Κυρίτση στον κ. Τσίπρα:

«Κύριε Πρωθυπουργέ

Η φιλήσυχη Κως βιώνει πρωτοφανείς καταστάσεις.

Η απρόκλητη βία των ΜΑΤ έχει προκαλέσει οργή και αγανάκτηση στους πολίτες.

Κάποιοι τις τελευταίες 48 ώρες προσπαθούν να αιματοκυλίσουν την Κω για να υποταχθεί και να δεχθεί τη δημιουργία hot spot. Ουσιαστικά μας ζητείται να συναινέσουμε στην ακύρωση της ταυτότητας του νησιού μας ως τουριστικού προορισμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Κω δεν είναι ούτε ακροδεξιοί ούτε ρατσιστές. Μεταξύ αυτών που διαμαρτύρονται αλλά και μεταξύ των χιλιάδων υπογραφών πολιτών που δεν αποδέχονται τη δημιουργία hot spot στο νησί, υπάρχουν πολίτες από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες. Πολίτες που σας στήριξαν και σας ψήφισαν.

Οι πολίτες της Κω είναι φιλόνομοι δημοκρατικοί πολίτες, έχουν συμβιώσει αρμονικά με τη μουσουλμανική κοινότητα του νησιού για δεκαετίες.

Έδειξαν τον ανθρωπισμό τους το περασμένο καλοκαίρι απέναντι στους πρόσφυγες, προσέφεραν από το υστέρημα τους αθόρυβα, χωρίς να το επιδεικνύουν και να το διατυμπανίζουν και χωρίς ανταλλάγματα.

Κύριε Πρωθυπουργέ

Σας απευθύνω προσωπική έκκληση να δώσετε εντολή για να υπάρξει εκτόνωση της κατάστασης, για να επανέλθει η ηρεμία στο νησί και κυρίως για να μην τεθούν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

Να αποσυρθούν οι δυνάμεις των ΜΑΤ από το νησί.

Να ανακληθεί η απόφαση για τη δημιουργία hot spot στην Κω, τον τέταρτο κορυφαίο τουριστικό προορισμό της χώρας.

Να δεχθεί η κυβέρνηση την πρόταση που κατέθεσε ο Δήμος Κω. Η πρόταση αυτή περιλαμβάνει τη δημιουργία μόνο ενός χώρου καταγραφής των παράνομων μεταναστών και προσφύγων σε ένα από τα 10 δημόσια , δημοτικά και ιδιωτικά ακίνητα που έχει προτείνει ο Δήμος, τα οποία βρίσκονται εκτός αστικού ιστού και έχουν έκταση 4 έως 7 στρέμματα.

Με την προϋπόθεση ότι όσοι καταγράφονται θα αναχωρούν εντός 24ωρου από την Κω.
Εκεί θα εγκατασταθεί η υπηρεσία καταγραφής της ΕΛ.ΑΣ, ενισχυμένη με το αναγκαίο προσωπικό και τις ηλεκτρονικές υποδομές. Εκεί θα μπορεί να δοθεί ανθρωπιστική βοήθεια αλλά και ιατρική φροντίδα.

Κύριε Πρωθυπουργέ

Εμείς δεν υπηρετούμε κομματικές σκοπιμότητες, δεν αντιπολιτευόμαστε την κυβέρνηση σας.
Απλά υπερασπιζόμαστε το νησί μας, το μέλλον και την προοπτική του τουρισμού μας από τον οποίο ζει ολόκληρο το νησί. Ο τουρισμός είναι αυτός που προσφέρει έσοδα στην καθημαγμένη οικονομία μας.
Η πρόταση που σας καταθέσαμε είναι η μοναδική ρεαλιστική και κοινωνικά αποδεκτή λύση.
Στηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Κω.

Ζητώ την άμεση παρέμβαση και ανταπόκριση σας για να υπάρξει αποκλιμάκωση και να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί στο νησί μας».

Να σημειωθεί ότι, αντιπαράθεση μεταξύ του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Ηλ. Καματερού και του δημάρχου της Κω, Γ. Κυρίτση σημειώθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή, με φόντο τη γενίκευση των αντιδράσεων στο νησί σχετικά με τη δημιουργία κέντρου καταγραφής προσφύγων.

Χθες στο νησί άντρες των ΜΑΤ και κάτοικοι που αντιδρούν στην δημιουργία hotspot στο Πυλί ήρθαν στα χέρια, με τον δήμαρχουν να τονίζει ότι "μια φιλειρηνική κοινωνία ζει τη βία των ΜΑΤ" και επισημαίνοντας ότι η δημοτική αρχή προσπάθησε με κάθε μέσο "να μην φθάσουμε σε αυτή την κατάσταση" αλλά "μιλούσαμε σε ώτα μη ακουόντων".

Υπογράμμισε ότι ο δήμος της Κω κατέθεσε 10 προτάσεις για χώρο που θα μπορούσαν να μπουν οι άνθρωποι, "μετά από κοπιώδη προσπάθεια", καμία όμως δεν έγινε αποδεκτή, παραδέχθηκε ωστόσο ότι ο δήμος δεν θέλει την δημιουργία του κέντρου καταγραφής με την έννοια που το θέλει στο μυαλό της η κυβέρνηση.

Εξήγησε ειδικότερα ότι θέλει ο δήμος έναν χώρο 6, 7, 10 στρέμματα, στον οποίο να μεταφερθεί "και η Διεύθυνση Αλλοδαπών και η Frontex και από εκείνον τον χώρο που θα γίνεται η καταγραφή, οι άνθρωποι θα φεύγουν άμεσα".

Από τη μεριά του ο Ηλ. Καματερός ανέφερε ότι το hotspot θα είναι ένα από τα μικρότερα, με προβλεπόμενη δυναμικότητα μέχρι 1.000 άτομα και ισχυρίστηκε ότι "οι προτάσεις που έκανε ο δήμαρχος ήταν για να μην γίνεται, ήταν μια κοροϊδία" καθώς δεν μπορούσαν επί της ουσίας να αποτελέσουν τον κατάλληλο χώρο κατασκευής.

Για την εικόνα με τα ΜΑΤ είπε ότι στεναχωριέται καθώς δεν είναι αυτή η εικόνα του νησιού, ενώ κατηγόρησε τον δήμαρχο ότι ήταν χθες το πρωί στις διαμαρτυρίες και ενθάρρυνε τους διαφωνούντες, για τους οποίους είπε πως είναι δυναμικά οργανωμένοι και [ως υπάρχει καθοδήγηση.

"Είναι πρωτόγνωρα πράγματα αυτά για την Κω, να πέφτουν μολότοφ, να καίγονται κάδοι, να κλείνονται δρόμοι", σημείωσε χαρακτηριστικά.

Απαντώντας ο δήμαρχος τόνισε ότι στην Κω ο ΣΥΡΙΖΑ πήρς 38% και πως "αντιλαμβάνεστε ότι μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί (και διαμαρτύρονται), το 38% τουλάχιστον είναι ΣΥΡΙΖαίοι ή ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ".

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

της Κατερίνας Γκαράνη
"Η Ελλάδα δεν είναι ομοσπονδία δημάρχων", είπε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Βίτσας την ώρα που η κυβέρνησή του εκτελεί εντολές της Ομοσπονδίας της Ε.Ε σπέρνοντας χωρίς κανένα σχεδιασμό κέντρα ταυτοποίησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων.

Τα σημεία τα επιλέγουν οι Βρυξέλλες, στρατιωτικοποιούν τα σημεία και κατ' επέκταση τα χωριά και τις πόλεις γιατί έτσι τους γουστάρει, ενώ ο Βίτσας έχει την απαίτηση οι πολίτες του κάθε τόπου να μετατραπούν σε υπηκόους γιατί αυτός είναι ο δημοκράτης ενώ ο Αιγαιοπελαγίτης και ο Μακεδόνας είναι ο φασίστας.

Ο αρχάριος υπουργός Βίτσας μόλις κατέβασε την δημοκρατία από τον θρόνο της λέγοντας ότι η Ελλάδα δεν είναι ομοσπονδία δημάρχων και η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας, σφυρίζει κλέφτικα περιμένοντας τον πρόεδρο της, φιλοευρωπαϊστή Τατούλη, να πάρει θέση για την απαξίωση των Δημάρχων από τον υπουργό.

Ο Βίτσας ας εξηγήσει τι ακριβώς είναι η Ελλάδα, όπως και όλα τα δημοκρατικά κράτη, αν δεν είναι δημοκρατία των πολιτών των δήμων. Να μάς πει ακριβώς αν ξέρει τι είναι ο πρώτος και κυριότερος βαθμός της Δημοκρατίας.

Με αυτή την υβριστική φράση προς τους Δημάρχους, τούς λέει κατάμουτρα ότι δεν είναι τίποτε άλλο από υπάλληλοι του κράτους των Βρυξελλών και οι πόλεις που διοικούν είναι χωράφια της εκάστοτε ευρωπαϊκής κυβέρνησης να κάνει ό,τι γουστάρει η Ομοσπονδία της Ε.Ε.

Τι ακριβώς είναι η Ελλάδα αν όχι τα χωριά και οι Δήμοι της; Αν βουλώνεις το στόμα στους εκπροσώπους των Δήμων, κατ' επέκταση και στους πολίτες που εκπροσωπούνται από αυτούς, είσαι ένας μοναρχολάτρης με ύφος αριστεροκουράδα που επειδή σου λέει η Μέρκελ κάνε βόθρο την τάδε περιοχή της Ελλάδας, εσύ την κάνεις.

Ο Βίτσας και η κυβέρνησή του λένε "ναι" στην Ομοσπονδία της Γερμανίας όταν αυτή απαιτεί αλλά φτύνει τους ελληνικούς δήμους αποκαλώντας τους "Ομοσπονδία Δημάρχων" χωρίς να δέχεται συζήτηση για να βρεθεί λύση. Άλλο Γερμανική Ομοσπονδία και άλλο Ελληνική. Έχει άλλο άρωμα το σκατό της Μέρκελ και άλλου του προέδρου στο τελευταίο κατσικοχώρι. Δημοκρατία έχουμε στην Ε.Ε αλλά όχι στην Ελλάδα, αυτό μάς είπε ο Βίτσας.

Ο πολιτικός των 4 μηνών ήρθε να μάς αναπτύξει το δημοκρατικό πολίτευμα κατά πόσο συμφέρει τα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδια της Ε.Ε και της Τουρκίας. Σηκώνει ανάστημα απέναντι σε περιοχές που είναι παρατημένες από την ηγεσία της Αθήνας εδώ και δεκαετίας αλλά στον Νταβούτογλου κάθεται σούζα. Η κυβέρνηση του Βίτσα δίνει 25 εκατ. ευρώ στην Τουρκία ως μερίδιο για να κρατήσει η Τουρκία τα ανεξέλεγκτα κύματα μεταναστών και προσφύγων (σιγά μην τα κρατήσει) αλλά στους Δήμους της Ελλάδας βγάζει γλώσσα επειδή μόνο αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά τι σηκώνει ο τόπος τους και τι όχι.

Αν ο Βίτσας και ο κάθε βιτσιόζος με την Ε.Ε υπουργός θέλει να κάνει τα χατίρια στην Ε.Ε και στην Τουρκία και αφού δημοκρατία υποστηρίζει ότι έχουμε στα χαρτιά, τότε να μοιράσει τα κέντρα ταυτοποίησης σε όλη την Ελλάδα αρχίζοντας πρώτα από στην Κηφισιά, το Καβούρι, τη Μύκονο, την Σαντορίνη, την Πάρο, την Αίγινα (δίπλα στην πισίνα του Φλαμπουράρη) και στο Βασιλικό Κήπο δίπλα από το Βασιλικό Κοινοβούλιο. Να είναι έγκλειστη εκεί η αδικία, η προσφυγιά, η απόγνωση, οι ασθένειες και απέξω να περνάνε τα χακί με τα αυτόματα στο χέρι καμαρωτά.

Η κυβέρνηση κάνει επικίνδυνα παιχνίδια με τους Ευρωπαίους θέλοντας σώνει και καλά με μετατρέψει τους Έλληνες πολίτες σε ρατσιστές με ζόρι. Ο αντιδημοκράτης Βίτσας αποφασίζει να κάνει κατάληψη σε ένα χώρο στοιβάζοντας ανθρώπους, για τους οποίους ο ίδιος λέει ότι δεν ξέρει τι ποιότητας είναι μέχρι να τους ταυτοποιήσει, απειλεί τους κατοίκους ότι ο τόπος τους θα γίνει ένα Νταχάου προσβάλλοντας την νοημοσύνη των κατοίκων ότι μόνο για 72 ώρες θα μένουν εκεί πρόσφυγες και μετά θα αναχωρούν. Ποιοι θα αναχωρούν και πού θα πάνε; Άντε και οι πρόσφυγες να αναχωρούν παίρνοντας άσυλο στα κράτη του βορά (σιγά μην πάρουν). Οι μετανάστες τι θα γίνουν;

Διότι ο συνάδελφος του Βίτσα, Μουζάλας, ήταν αυτός που είπε ότι στείλαμε με απέλαση δύο αεροπλάνα μεταναστών στον Πακιστάν και το Πακιστάν μάς τους γύρισε πίσω πεσκέσι. Πλάκα μάς κάνουν; Μάς έκλεισαν τα σύνορα οι Σκοπιανοί με ευρωστρατό, χωρίς να είναι μέλος κράτος της Ε.Ε, και η κυβέρνηση δεν έστειλε ούτε μία επιστολή προς την σκοπιανή κυβέρνηση για το θεαθήναι. Δεν μπορεί να κάνει καλά διπλωματικά μία χώρα με 2,5 εκατ. κατοίκους και θα κάνει καλά 7 εκατ. πρόσφυγες και μετανάστες που μέχρι το 2017 θα περάσουν από το Αιγαίο, όπως μάς ενημέρωσε ο επίτροπος της Κομισιόν, Τουσκ.
Οι πανικόβλητες κινήσεις της κυβέρνησης, που πριν 9 μήνες απειλούσε την Ευρώπη ότι θα ανοίξει τα σύνορα και θα μπουκάρουν στις ευρωπαϊκές πόλεις εκατομμύρια μεταναστών, γύρισαν μπούμερανγκ όχι στην κυβέρνηση του Ευρωπαϊκού Απαρτχάιντ Ελλάδα, αλλά σε συγκεκριμένους Δήμους της Ελλάδας μετατρέποντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης του Γ' Ράιχ.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Βίτσας και η παρέα του συνεχίζουν να κάνουν το επικοινωνιακό παιχνίδι ότι ακροδεξιά στοιχεία των Δήμων της χώρας είναι αυτά που δημιουργούν επεισόδια φουντώνοντας την κατάσταση ακόμη περισσότερο διότι θέλουν τελικά ακροδεξιά στοιχεία να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αρχίσουν παρατράγουδα όμοια με αυτά ναζιστικών χώρων του Βορρά να γίνονται καθημερινότητα όπου στηθούν κέντρα ταυτοποίησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η χαρά του Κασιδιάρη και των ομοίων του να στήνονται μπροστά σε κάμερες και να μιλούν για τον αφελληνισμό από τους βρομιάρηδες ασιατοαφρικανούς που έκαναν κατάληψη σε νησιά και πόλεις. Ο πιο σκούρος σε χρώμα και από Αλγερινό, Μιχαλολιάκος θα κάνει ομιλίες σε όλη την Ελλάδα υπερασπιζόμενος το γένος του, των ψηλών, καλλίγραμμων, ξανθών και γαλανομάτηδων.

Αν αφήνατε την "Ομοσπονδία των Δημάρχων" να πάρει αποφάσεις για το προσφυγικό και μεταναστευτικό τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο απάνθρωπα για τους θαλασσοπνιγμένους όσο απάνθρωπα τα κατάφεραν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, με έναν Σαμαρά να σηκώνει φράκτη πνίγοντας ανθρώπους στο Αιγαίο και με έναν Τσίπρα να σηκώνει φράκτες μέσα σε πόλεις και χωριά της χώρας στρατιωτικοποιώντας τα.

Εφόσον το πρόβλημα συνειδητά καταφέρατε να το κάνετε από παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό σε εθνικό τότε τις αποφάσεις για τον τόπο τους θα έπρεπε να την πάρουν οι Δήμαρχοι και όχι οι εκτελεστές εντολών της Ε.Ε. Όταν Τσίπρας, Γεννηματά, Μητσοτάκης, Λεβέντης και Θεοδωράκης συμφωνούν ότι το προσφυγικό είναι πλέον εθνικό πρόβλημα στρώθηκε το χαλί για τους εθνικοπαράφρονες και τους εθνικοναζιστές. Και αφού είναι φασιστική η "Ομοσπονδία των Δημάρχων" με κυβέρνηση της "αριστεράς", σύντομα θα δούμε να το λύνει το θέμα η "Ομοσπονδία των Τεράτων" με την όποια κυβέρνηση ετοιμάζει η Ε.Ε για το βιλαέτι Ελλάδα. Η συγκεκριμένη Ομοσπονδία δεν θα πάρει σβάρνα μόνο αλλόφυλους αλλά όσους τολμούν να υπερασπιστούν το οποιοδήποτε δικαίωμα, δικό τους ή μετανάστη. Οι φράκτες δεν θα μπουν μόνο στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά σε κάθε σπίτι, σε κάθε δρόμο και σε κάθε στόμα πριν τολμήσει να ξεστομίσει την λέξη Ελευθερία.

http://www.stontoixo.com/2016/02/blog-post_6.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΕΞΑΓΡΙΩΜΕΝΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ
Ένταση, διαπληκτισμοί και διακοπή εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ από αγρότες στο Αμύνταιο [βίντεο]

Δεκάδες εξοργισμένοι αγρότες με τα τρακτέρ του βρέθηκε έξω από την αίθουσα ομιλίας – εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα την αγροτική πολιτική στο Αμύνταιο.

Μεγάλη ένταση και έντονοι διαπληκτισμοί επικράτησαν από την πρώτη στιγμή που οι αγρότες έφτασαν στον χώρο της εκδήλωσης, με τους ψυχραιμότερους από αυτούς να προσπαθούν να ηρεμήσουν τους εξαγριωμένους πολίτες οι οποίοι εισέβαλαν στην αίθουσα. Η εισβολή των αγροτών είχε σαν αποτέλεσμα την οριστική διακοπή της εκδήλωσης.


Πηγή: http://anapodoi.blogspot.gr μέσο του http://www.iefimerida.gr/

Διαβάστε το ολόκληρο...

Φαίνεται ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο κατασυκοφάντησης της αγροτικής εξέγερσης από το «αριστερό» παρακράτος…
Η κυβέρνηση, ματαίως, επιχείρησε να «χρεώσει» την παλλαϊκή εξέγερση εναντίον της στη «δεξιά»(!!!) και στα κανάλια.
Το γελοίο επιχείρημα:
Ότι κατεβαίνουν στο δρόμο και δυνάμεις που παραδοσιακά ανήκουν στη συντήρηση και τη Δεξιά (!)

Η απόπειρα αυτή της βλακώδους δολιότητας δεν έπεσε απλώς στο κενό, αλλά κατέστησε την ίδια την κυβέρνηση καταγέλαστη…

Παρακλάδι αυτής της βλακώδους κυβερνητικής δολιότητας είναι η ανεύρεση κάποιου τεχνάσματος για ακροδεξιό στιγματισμό μερίδας αγροτών.

Το έργο το ανέλαβαν οι επαγγελματίες «αντιφασίστες», οι διαβόητοι Σεκίτες…

Ο γνωστός και πολλάκις κραγμένος Πέτρος Κωνσταντίνου …ανακάλυψε τους αγρότες από τη Λοκρίδα που φώναζαν υπέρ της Χρυσής Αυγής: «Τα τρακτέρ στη Εθνική, ο Κασιδιάρης στη Βουλή»!!!

Πρέπει να έχεις πάθει τέτοια επαγγελματική «αντιφασιστική» παράκρουση για να μην μπορείς να αντιληφτείς ότι ένα τέτοιο σύνθημα δεν έχει καμία λογική…

Μόνο συνειδητή, δόλια και επαγγελματική παραποίηση θα μπορούσε να δολοφονήσει το πραγματικό σύνθημα των αγροτών: «Τα τρακτέρ στην Εθνική, το στυλιάρι στη Βουλή».

Ο διαβόητος, όμως, επαγγελματίας του «αντιφασισμού», αυτό το σύνθημα των αγροτών, σύνθημα με διαλεκτική συνάφεια και πολιτικά σαφέστατο, το παραποίησε και το αντικατέστησε με ένα σύνθημα πολιτικά ασυνάρτητο, χωρίς τα μέρη να υπακούουν στο όλο, με στόχο να στιγματίσει τους αγρότες, συνακόλουθα και το κίνημά τους, σαν φασιστικό…

Τέτοια καραμπινάτη και βλακώδη προβοκάτσια του υστερικού επαγγελματία «αντιφασίστα»…

ΑΙΔΩΣ…

Ακούστε, το Γιάννη Σταμόπουλο από το μπλόκο της Δυτικής Λοκρίδας, στο βίντεο:

Το στυλιάρι των Λοκρών αγροτών από LAMIASTARGR

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για αυτήν την προβοκατόρικη ΑΠΑΤΗ, έστω «παρεξήγηση», γιατί δεν μιλάει;;;

http://resaltomag.blogspot.gr/2016/02/blog-post_6.html

Διαβάστε το ολόκληρο...

π. Λάμπρος Καμπερίδης

Τα πρώτα σημάδια στην ιστορία του σλαβικού πολιτισμού, παρεκτός βέβαια από τα λειτουργικά και βιβλικά κείμενα, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μεταφράσεις, εκδηλώθηκαν διαμέσου της δημιουργίας ενός είδους που δεν έπαψε να διαιωνίζεται στους σλαβικούς λαούς: του χρονικού. Σε αντίθεση με τα ομηρικά ποιήματα που παρουσιάζονται ως τα πρότυπα επικών αφηγήσεων του ελληνικού κόσμου, αναδείχνοντας ήρωες-κλειδιά που αποβαίνουν με τη σειρά τους οικουμενικοί τύποι ανθρώπινων χαρακτήρων, τα χρονικά φέρνουν στο φως τον πρωταγωνιστή τους: το χρόνο.




Τα γεγονότα καταγράφονται σύμφωνα με τη σημασία τους σε σχέση με το χρόνο και αυτός εδώ καθίσταται το κύριο στοιχείο που κανονίζει τις ανθρώπινες πράξεις στη σύνδεσή τους με τις αναγκαιότητες των ιστορικών περιστάσεων.

Το πρότυπο αυτών των ντοκουμέντων που γράφτηκαν στα σλαβονικά, Το χρονικό ενός παρελθόντος χρόνου, γνωστό ως Πρώτο χρονικό, συντάχτηκε απο τον μοναχό Νέστορα και πρόκειται για ένα χρονολογικό κατάλογο που διαβάζεται σαν ετήσιο ευρετήριο ιστορικών γεγονότων. «Στα 6376(868) ο Βασίλειος (ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου) άρχεται τη βασιλεία του. Στα 6377(869) ολόκληρη η γη των Βουλγάρων εκχριστιανίστηκε». Ο χρονικογράφος είναι τόσο συνεπαρμένος απο τη σημασία του χρόνου ώστε ακόμη και τη χρονιά που δεν έχει τίποτα να καταγράψει, τη σημειώνει επιμελώς στην επόμενη συνοδεύοντάς τη με ένα κενό. «Στα 6378(870)...» (κενό).

Στην εποποιία, το κύριο πρόσωπο, ο ήρωας, αποβαίνει ο κατ’ εξοχήν χαρακτήρας που διαφεντεύει και ορίζει το χρόνο. Σημασία δεν έχει ο απρόσωπος και κοινός σε όλους χρόνος, αλλά η ποιότητα του προσωπικού χρόνου, ο καιρός, η κατάλληλη στιγμή, ο ιδιαίτερος χρόνος, οι ευνοϊκές περιστάσεις που συλλαμβάνονται από τον ήρωα και τον παρακινούν να ενεργήσει επιστέφοντας τις κινήσεις του με επιτυχία ή αποτυχία. Ο Οδυσσέας ταξιδεύει μέσα στον κοινό χρόνο, σε μια συγκεκριμένη περίοδο της αρχαιότητας, λίγο μετά τον τρωϊκό πόλεμο, αλλά η σπουδαιότητα της κάθε του πράξης υπολογίζεται σε σχέση με την απόσταση που τον απομακρύνει από ή τον φέρνει πιο κοντά στο σκοπό του, το φτάσιμό του στην Ιθάκη, σε σχέση με το δυσοίωνο ή ευμενές αποτέλεσμα των πράξεών του μεταβαλλόμενο από τον καιρό. Η πανουργία του Οδυσσέα–«μήτις» συνίσταται στην ικανότητά του να συλλαμβάνει τον καιρό, να ενεργεί την κατάλληλη στιγμή με διάκριση, διαύγεια, ανδρεία, σωφροσύνη, και να ξέρει να υπηρετείται από τις αρετές που συνοδεύουν τις πράξεις ενός σοφού ανδρός.

Υπ’ αυτήν την προοπτική, η εποποιία είναι αφήγηση που λαμβάνει χώρα έξω από τον κοινό χρόνο, και δη τον ιστορικό. Η αφήγηση μπορεί να πάρει αφορμή ένα ιστορικό γεγονός μυθολογικών διαστάσεων, λόγου χάρη τον τρωϊκό πόλεμο, αλλά το γεγονός αυτό δεν συνιστά την ουσία της ιστορίας, που ξετυλίγεται ανάμεσα στα πρόσωπα και εξελίσσεται διαμέσου των ενεργειών τους, που τις επηρεάζουν η φιλοδοξία, ο ανταγωνισμός, το καθήκον, η φιλία, η ανδρεία, όλα αυτά που συνθέτουν το πολύτροπον των ενεργειών του. Ο Σλήμαν πέτυχε να ξεθάψει την Τροία από το τρισχιλιόχρονο παράχωμά της, αλλά η ιστορική αποκάλυψη της πόλης δεν αλλοίωσε ούτε διέλυσε τους θρύλους γύρω από αυτό το σύμβολο, το εγγεγραμμένο στη συλλογική μνήμη του μεσογειακού κόσμου. Οι μύθοι για την ίδρυση της Ρώμης και οι περιπέτειες του Αινεία στις μεσογειακές ακτές επιβεβαιώνουν αυτά τα δεδομένα. Η επική ποίηση αφηγείται ηρωϊκές πράξεις που αποκτούν μια συμβολική σημασία γιατί συγκεκριμενοποιούνται μέσα από ένα άχρονο υφάδι. Το θεϊκό κάλλος της Ελένης, ο θυμός του Αχιλλέα, ο άκαρπος έρωτας της Διδούς, η πανουργία του Οδυσσέα, το γητευτικό τραγούδι των Σειρήνων, η πίστη της Πηνελόπης, ο νόστος της Ιθάκης αποτελούν άχρονα σύμβολα, επομένως παγκόσμια. Το χρονικό απεναντίας, τοποθετείται στους αντίποδες της εποποιίας. Τα γεγονότα ξετυλίγονται μέσα στον ιστορικό χρόνο και σε συγκεκριμένο τόπο, αποκτούν τη σημασία τους χάρη στους ήρωες που ενεργούν μέσα στον ιστορικό χρόνο και σε ένα τόπο γεωγραφικά προσδιορισμένο. Τα γεγονότα ορίζονται.

Οι καταβολές του χρονικού πηγάζουν μέσα από την βιβλική αφήγηση, που απεξαρχής αντικείμενό της είναι ο χρόνος. Η πρώτη λέξη της Γένεσης παραπέμπει στη δημιουργία του χρόνου, «εν αρχή», και το ίδιο απαντάται και στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Η πρώτη λέξη της Οδύσσειαςείναι η λέξη «άνδρας».[1] Στην εποποιία, το κεντρικό πρόσωπο, ο ήρωας, είναι αυτός που ορίζει το χρόνο και ειδικότερα τον καιρό ως ιστορικό χρόνο. Στο χρονικό, ο ιστορικός χρόνος είναι αυτός που ορίζει τον ήρωα δικαιώνοντας συνάμα τις πράξεις του. Ο Οδυσσέας μπορεί να υπάρξει άνετα σε οποιοδήποτε ιστορικό χρόνο, ακόμη και στο τζοϋσιανό Δουβλίνο του 20ου αιώνα, όπως και η άχρονη Ιθάκη στο ποίημα του Καβάφη υπάρχει πέρα από το χρόνο. Ο ήρωας αδράχνει τον καιρό ως προσωπικό χρόνο για να παρέμβει στον ιστορικό χρόνο, όπως ο Ιησούς αδράχνει τον κατάλληλο χρόνο για να εισέλθει στην ιστορία, πράγμα που εξηγεί τη διαφορά του ιστορικού χρόνου ανάμεσα σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Ο ήρωας έχει λευτερωθεί από τη αναγκαιότητα του χρόνου και οι πράξεις του έχουν επενδυθεί φυσικά με μια συμβολική και οικουμενική σημασία. Στα σλαβοσερβικά Χρονικά, ο Ντζόρντζε Μπράνκοβιτς, στις αρχές του 18ου αιώνα, αφηγείται την ιστορία του σερβικού λαού, από τη δημιουργία του κόσμου ως τα γεγονότα της εποχής του, σαν να πρόκειται για βιβλική αφήγηση. Η πτώση και η εξορία από τον Παράδεισο αντιστοιχούν στην ήττα των Σέρβων στο Κόσσοβο. Όταν ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκηπα Λαζάρου που έπεσε στη μάχη αυτή εναντίον των Τούρκων, αφηγείται στο Επίγραμμα στήλης του Κόσοβο που χάραξε, τον αγώνα του πατέρα του ενάντια στους εισβολείς, η αφήγησή του παραπέμπει σε ένα ιστορικό γεγονός του οποίου η χρονολογία επιβεβαιώνεται από τα χρονικά. Ο πατέρας του παρεμβαίνει μέσα στη σερβική ιστορία, ο αγώνας του είναι το αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας και το χρονικό έχει διατηρήσει την ιστορική του μνήμη και έχει δικαιώσει τον ηρωικό του αγώνα απέναντι σε μια πραγματική απειλή.

Ο Ίβο Άντριτς δημιουργεί το έργο του μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο αυτής της βυζαντινοσλαβικής παράδοσης του ιστορικού χρονικού. Στην τριλογία που είδε το φως στο τέλος του δευτέρου παγκοσμίου Πολέμου το 1945, μαζί με τα βιβλία Το γεφύρι του Δρίνου και Η Δεσποσύνηφιγουράρει Το χρονικό του Τράβνικ, που θα μπορούσε να δανείσει τον τίτλο του στο πρώτο μυθιστόρημα, εάν το τροποποιούσαμε σε «Χρονικό του γεφυριού του Δρίνου». Χάρη στο χρονικό διατηρήθηκε η μνήμη των ηρώων που δρούσαν στα ιστορικά όρια της χώρας του. Η περίοδος που προτιμά είναι αυτή της οθωμανικής κατοχής των Βαλκανίων, που βρίσκεται στην καρδιά της ανάδυσης της εθνικής συνείδησης των λαών στην βαλκανική χερσόνησο. Αυτό το ιστορικό παράδοξο αποδίδεται στην εισβολή του φαινομένου της νέας εθνικής συνείδησης σε αυτές τις χώρες, σε περίοδο που σημαδεύτηκε από την καταπίεση που ασκούσαν πάνω στους βαλκανικούς λαούς οι εκπρόσωποι της οθωμανικής αποικιοκρατίας.

Ο Ομέρ πασά Λάτας, ο ήρωας του ομώνυμου μυθιστορήματος, αποτελεί τυπικό δείγμα οθωμανού αξιωματούχου. Ο Άντριτς σκιαγραφεί το πορτραίτο αυτού του ακόλαστου του οποίου οι ηθικές αρχές εδράζονται στο ψέμα: έχει «το χάρισμα να ψεύδεται όπως άλλοι έχουν ένα σωστό αυτί ή μια ωραία φωνή ... καθώς μιλάει κρύβει από αυτόν τον ίδιο τη σκέψη του ... μένει πιστός στη σιωπηρή αρχή της Ισταμπούλ, την οποία τελειοποίησε στο έπακρο: για να είναι το ψέμα τέλειο και να συνιστά αποτελεσματικό όπλο, πρέπει να κρύβουμε την αλήθεια και να μη λέμε ποτέ τίποτα συγκεκριμένο και οριστικό». Ευρωπαίος εξωμότης που μεταστράφηκε στο ισλάμ, αναρριχήθηκε κατά τον τρόπο των γενιτσάρων στην ιεραρχική οθωμανική κλίμακα τελειοποιώντας τις τεχνικές της υποκρισίας, του ψέμματος, της διπροσωπίας, παρουσιάζοντας το αληθινό για ψεύτικο και τούμπαλιν.

Στην πραγματικότητα, η διπροσωπία που όριζε την προσωπικότητά του εξωμότη, μπορεί να αποδοθεί στον διπλό χαρακτήρα του, του δυτικοχριστιανού και ταυτόχρονα του εξισλαμισμένου ανατολίτη. Μονάχα μια φορά κατάφερε να παραπλανήσει τους άλλους, όταν είπε την αλήθεια, γιατί «πιστός στις αρχές του, ο σερασκιέρης κρύβει πάντα την αλήθεια, περίπου όπως άλλοι κρύβουν το ψέμμα». Η επίσημη υπηρεσία του είναι να διαιωνίζει την εξουσία της οθωμανικής διοίκησης πιστεύοντας ότι «όλα πρέπει να μείνουν αβέβαια όσο γίνεται για περισσότερο καιρό ... όλα μπορούν να αλλάξουν ή να τεθούν σε αμφισβήτηση, ακόμη και αυτό που έχουμε πει, που έχουμε υποσχεθεί επίσημα, ή έχουμε υπογράψει, ακόμη και η πράξη μας ή ίδια». Όταν έφτασε στον ανώτερο βαθμό του κυβερνήτη, ο σερασκέρης, τέθηκε επικεφαλής ενός στρατού σε ηθική αποσύνθεση, που προσφερόταν για κάθε λογής διαστροφή, που τη συντηρούσε το οινόπνευμα και τον αποτελούσαν ετερόκλητα στοιχεία: «τα ταμπούρια και τα τάγματα των στρατευμάτων της Ασίας, της Ρούμελης ή της Αλβανίας ... στα καταπτοημένα μάτια των μουσουλμάνων της Βοσνίας, φάνταζαν σαν ολάκερη λεγεώνα, μια διαβολική λεγεώνα της οποίας τα κακουργήματα και η αναισχυντία δεν είχαν όρια».

Εγκαθίσταται στο Σεράγεβο με σκοπό να επιβάλει κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στους βόσνιους μουσουλμάνους και στους άπιστους, υποταγμένους στο σουλτάνο ραγιάδες. Συνάπτοντας τις μεταρρυθμίσεις με την τέχνη του ψεύδους, ο Άντριτς πετυχαίνει να καταστήσει ανάγλυφο το γεγονός ότι οι επιδιώξεις του δεν είχαν άλλο στόχο από την ισχυροποίηση της κεντρικής εξουσίας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι υποταγμένοι ραγιάδες, προερχόμενοι από πολλά έθνη, συνθέτουν το μωσαϊκό των Βαλκανίων, που το αποτελούν δίκην επιτοίχιων ψηφίδων των ορθόδοξων ναών της χερσονήσου, αναρίθμητα μικρά κομμάτια μαρμάρων, βοτσάλων ή σμάλτου, που τα στηρίζει και τα συγκρατεί συγκολλημένα στη διαφορετικότητά τους η πίστη, αυτό το άφθαρτο χορασάνι συστατικό της ταυτότητάς τους, που ταξινομεί τα έθνη ανάλογα με την πίστη τους σε μιλλέτια, κατά την τούρκικη ορολογία. Μέσα εκεί ανακατεύονται σ’ ένα χαρμάνι λαοί, φυλές γλώσσες και έθνη που χάνονται στο μούχρωμα του χρόνου, καθώς αναδύονται μέσα από αυτό το μωσαϊκό σαν πολυφωνική πανσπερμία αποτελούμενη από Σέρβους, Κροάτες, Βόσνιους, έλληνες, Εβραίους, Αρμένιους, Αλβανούς, με όλες τις πιθανές επιμειξίες ανάμεσα σε Σερβοκροάτες, Σλαβομακεδόνες, Γραικομακεδόνες, Θρακομακεδόνες, Εβραίους μεταστραφέντες στο χριστιανισμό ή στο ισλάμ, ντονμέδες, κρυπτοεβραίους, χριστιανούς μεταστραφέντες στο ισλάμ, κρυπτοχριστιανούς, μουσουλμάνους Πομάκους σλαβόφωνους, Γκαγκαούζους, χριστιανούς τουρκόφωνους Καραμανλήδες, κοσμοπολίτες, πολύγλωσσους φαναριώτες, Κιρκάσιους, Λαζούς – μια πληθώρα συνδυασμών, πρόκληση για κάθε ταξινόμηση σε κατηγορίες. Ακόμη και ο συγγραφέας, ριζωμένος στον εικοστό αιώνα, είναι το αποτέλεσμα αυτής της αξεδιάλυτης επιμειξίας ταυτοτήτων: γεννημένος στη Βοσνία σε κροατική οικογένεια, φοιτά στο πανεπιστήμιο Γιαγκελλόν της Κρακοβίας, δηλώνει κροατικής εθνικότητας αλλά, όταν εγκαθίσταται στο Βελιγράδι, μετά τον πόλεμο, δηλώνει σέρβος. Δυσκολευόμαστε να τον κατατάξουμε στη χορεία των ουτοπιστών ιδεολόγων της ένωσης των σλαβικών φυλών, του μύθου χάρη στον οποίο ιδρύθηκε η Γιουγκοσλαβία από τον Τίτο, μύθο του οποίου οι ολέθριες συνέπειες φανερώθηκαν κατά τη διάλυση αυτής της ανάρμοστης ένωσης.

Είναι ένας κόσμος όπου αυτές οι ταξινομήσεις αποτελούν μεν πρόκληση, αλλά είναι αδύνατο να αποφύγει κανένας την ιστορία, το αβέβαιο των ιστορικών εκβάσεων, τις μυθικές καταβολές, τους ιδρυτικούς μύθους, τις τοπικές ή τυπικές τροπές ανάδυσης των εθνών. Η αφήγηση τοποθετείται αναγκαστικά μέσα στο χρόνο, αποβαίνει χρονικό. «Ο αφηγηματικός τρόπος», έλεγε ο Άντριτς στην ομιλία του κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ, «και η μορφή της αφήγησης, συμμορφώνονται ανάλογα με τις εποχές και τις περιστάσεις. Η ανθρωπότητα», συνέχιζε σε άλλο σημείο, «αφηγείται στον εαυτό της, σε αναρίθμητες εκδοχές, την ίδια πάντα ιστορία. Και αυτή η ιστορία, θα λέγαμε ότι συνίσταται, κατά το παράδειγμα της θρυλικής και μελίρρυτης Σεχραζάτ, στο να καθυστερήσει το δήμιο ... προεκτείνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της ζωής και της διάρκειας».

Σε ένα μικρό δοκίμιο με τίτλο Τα γεφύρια, γραμμένο στα 1933, δώδεκα χρόνια πριν τη δημοσίευση του Γεφυριού του Δρίνου, ο Άντριτς εξέφραζε το γήτεμά του από τα γεφύρια, που αντιπροσωπεύουν «την ακόρεστη επιθυμία του ανθρώπου να επανασυνδέει, να συμφιλιώνει, να ενώνει καθετί που φανερώνεται στο πνεύμα μας, στα μάτια μας, στα πόδια μας, έτσι ώστε να μην υπάρχει κανένα ξεχώρισμα, αντίθεση ή χωρισμός», και μάλιστα μια στέρεα διάρθρωση που συνεπάγεται τον ακέραιο άνθρωπο, τόσο στο πνεύμα του που θεωρεί τις δύο όχθες της αντίθεσης, όσο και στο σώμα του που τις διασχίζει. Αυτή η διάρθρωση υποχρεώνει όλη του την ύπαρξη σε μια πραγματικότητα ταυτόχρονα φυσικο-υλική και μεταφυσικο-πνευματική, πραγματικότητα που την προσκαλεί να δρασκελίσει την αντίθεση, να υπερβεί και να καταλύσει έτσι τη διαίρεση: «Όλα τα ζωντανά γεγονότα της ύπαρξής μας –οι σκέψεις, οι προσπάθειες, τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα λόγια, οι στεναγμοί– το καθετί φιλοδοξεί να περάσει στην άλλη όχθη».

Μήπως θα ’πρεπε να θυμίσουμε πως μια τέτοιου είδους φιλόδοξη ευχή συνιστά τη βάση για την έννοια του ιερού στους Ρωμαίους; Ότι στην πραγματικότητα re-ligio σημαίνει «την επιθυμία του ανθρώπου να ανα-συνδέει» καθετί που από τη φύση έχει χωριστεί, τις δύο αντίθετες όχθες, για να μην πούμε ‘αντίζηλες’ (με το αληθινό νόημα της λέξης) της ύπαρξης; Οι συνέπειες αυτής της διάβασης είναι τόσο σοβαρές, ώστε η ρωμαϊκή νοοτροπία εμπιστεύτηκε τη διαδικασία γι’ αυτά τα εγχειρήματα στον πρώτο πολίτη, στον princeps, στον Pont-i-fex maximus, αυτόν «που γεφυρώνει» και που φέρει την ευθύνη για την ολική οργάνωση της θρησκείας, ύψιστη τιμή με την οποία περιβάλλεται ο αυτοκράτορας στη ρωμαϊκή πολιτεία. Στις δύο άκρες αυτής της διάβασης φύονται ακλόνητα τα ζεύγη των αναλλοίωτων πραγματικοτήτων: ζωή και θάνατος, ορατό και αόρατο, αναχώρηση απ’ όπου ατενίζουμε τον προορισμό που απλώνεται στον ορίζοντα ως εκεί που δεν φτάνει το βλέμμα, παρελθόν που αφήσαμε πίσω μας καθώς και το απέραντο του μέλλοντος, που ειρωνεύεται τα όρια του παρελθόντος χρόνου. Ολόκληρη η ζωή είναι «ένα πέρασμα, ένα γεφύρι του οποίου οι άκρες χάνονται στο απέραντο σε σχέση με το οποίο όλα τα επίγεια γεφύρια δεν είναι παρά επικίνδυνα παιχνίδια, χλωμά σύμβολα». [2] Όλα συγκεκριμενοποιούνται και ορίζονται διαμέσου τούτου του συμβόλου: το γεφύρι, αυτό το εκκρεμές που ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο άκρες που τις επανενώνει- re-ligio-, αυτό το πέρασμα του γήινου και πεπερασμένου ποταμού προς τον άλλο τον ουράνιο και αιώνιο.

Το γεφύρι του Δρίνου είναι ένα τέτοιο σύμβολο: ωστόσο, εάν όλα όσα συμβαίνουν πάνω στο γεφύρι και πέρα από αυτό, με το νερό του ποταμού να κυλάει ανάμεσα στις καμάρες των αψίδων του, δεν αποτελεί παρά ένα γήινο σύμβολο, ποιά είναι η απέραντη και αιώνια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζει αυτή η εφήμερη διάρθρωση της ανθρώπινης παρουσίας πάνω στη Γη; Μήπως και ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι παρά μια εμβληματική αφήγηση του περάσματός μας πάνω από γεφύρια της επίγειας διάβασής μας; Και αυτό το γεφύρι του Δρίνου δεν μπορεί να εκληφθεί ως σημάδι του περάσματός μας μέσα από τη ζωή, αυτής, που δεν είναι παρά ένα «χλωμό σύμβολο», της πορείας μας προς το απέραντο;

Ο συγγραφέας απαντά σ’ αυτά τα ερωτήματα με το έργο του. Το χρονικό είναι η μορφή που προφυλάσσει την αφήγηση διαμέσου της ιστορίας που ξαναδημιουργεί ο αφηγητής. Χάρη σ’ αυτόν «σαν ένα παιδί που τραγουδάει μέσα στη σκοτεινιά για να ξεγελάσει το φόβο του» «το αναπόφευκτο πεπρωμένο που μας απειλεί» (λόγος στην απονομή του Νόμπελ) έχει αρθεί, η ψευδαίσθηση της ζωής γίνεται φυσικά πραγματική, η ύπαρξη προικίζεται με μια διάρκεια, όσο κι αν είναι εφήμερη, ως το μοναδικό αντίδοτο που επιτρέπει να αντιπαλέψουμε την άβυσσο, την απόλυτη άρνηση της ύπαρξης. Με αυτό τον τρόπο, το χρονικό υπερβαίνει την εφήμερη φύση του σαν άλλο γεφύρι που δεν είναι παρά ένα χλωμό σύμβολο μιας άλλης πραγματικότητας. Από απλό βοήθημα μνήμης που καταγράφει τα ιστορικά γεγονότα, το χρονικό μεταμορφώνεται σε ψηλαφητή μαρτυρία, γραμμένη ξανά και ξανά σε αυτό το παλίμψηστο της ανθρώπινης μνήμης, ζωντανή παρουσία της ακούραστης αέναης προσπάθειας της ανθρωπότητας «να περάσει στην άλλη όχθη».

Κατά σύμπτωση, ο κατασκευαστής του γεφυριού του Δρίνου, ο pontifex ονομάζεται Σοκουλλού Μεχμέτ Πασά, αποστάτης παρά τη θέλησή του, καθώς οι τουρκικές αρχές του σέρβικου χωριού Σοκολοβίτσι τον άρπαξαν παιδί από τους χριστιανούς γονιούς του για να τον αναθρέψουν ως γενίτσαρο στην οθωμανική πρωτεύουσα. Κι αυτός, προτού ονομαστεί μέγας βεζίρης από τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή, αναρριχήθηκε στη ιεραρχική κλίμακα των βαθμών της οθωμανικής διοίκησης, καταλαμβάνοντας διαδοχικά τη θέση του επικεφαλής της φρουράς του σουλτάνου, του ναυάρχου του οθωμανικού στόλου, του μπεηλέρμπεη της Ρούμελης–ευρωπαϊκό τμήμα της Αυτοκρατορίας–για να φτάσει τελικά στο αξίωμα του μεγάλου βεζίρη της Υψηλής Πύλης. Η σταδιοδρομία του εξελίχτηκε παράλληλα με αυτή του αρχιτέκτονα Σινάν, άλλου χριστιανού καταγόμενου από την Καισάρεια της Καππαδοκίας, στρατολογημένου στο σώμα των γενιτσάρων, στην υπηρεσία κι αυτός της Αυτοκρατορίας επί βασιλείας Σουλεϊμάν. Εκτός από τα δημόσια κτίρια και τα τζαμιά που κατασκεύασε σε όλη σχεδόν την οθωμανική επικράτεια, ο Μιμάρ Σινάν, ανέλαβε στην Κωνσταντινούπολη, υπό τας διαταγάς του φίλου του Σοκουλλού Μεχμέτ Πασά, την ανοικοδόμηση ενός τζαμιού που φέρει το όνομα του μεγάλου βεζίρη, κατασκευασμένου με τα σπαράγματα των υλικών που περιμάζεψαν οι χτίστες από το χώρο του αρχαίου ναού της Αγίας Αναστασίας, που υψωνόταν στο ίδιο μέρος, και ακόμη (την ανοικοδόμηση) του γεφυριού του Βίσεγκραντ στο Δρίνο ποταμό.

Με τη βοήθεια αυτών των δύο κατασκευαστών γεφυριών ο Άντριτς υφαίνει το πανί του χρονικού του στο στημόνι του αργαλειού επανασυνδέοντας τα άκρα της ιστορικής ύφανσης με τα γεγονότα που αναδύονται από τα βάθη του χρόνου και ταξιδεύουν προς την άλλη όχθη, αλλά και με τον παραγγελιοδότη του γεφυριού που παρεμβαίνει εγκαρσίως μέσα στο χρόνο και κατευθύνει την κρόκη των ανθρώπινων πεπρωμένων που εμπλέκονται εδώ, γύρω από το έργο του και τους ήρωες που το συνθέτουν. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας δημιουργεί το έργο του σαν ένα γεφύρι που θα τον βοηθήσει να επανενώσει το παράδοξο της κατάχτησης ενός λαού με τις επιβαλλόμενες αφόρητες αγγαρείες, που βάζουν τροχοπέδη στην ανάγκη του να ζήσει με αξιοπρέπεια και τον παραλογισμό των διαδοχικών εισβολών στη διάρκεια των αιώνων, με τη λαχτάρα των λαών να λυτρωθούν από τους δυνάστες τους που τους αφαιρούν το όνειρο της λευτεριάς και τη θέληση να διαφυλαχτεί η παράδοση με το μη αναστρέψιμο βηματισμό της ‘προόδου’.

Παρά τα γεγονότα που ξετυλίγονται γύρω από το γεφύρι, ούτε αυτός που πρόσταξε την κατασκευή του ούτε ο αρχιτέκτονας που εκπόνησε τα σχέδια, και οι δυό τους στην Κωνσταντινούπολη, δεν το διέσχισαν ποτέ ούτε το είδαν, και από μια περίεργη εκβαση γεγονότων που καθόρισαν το πεπρωμένο τους, δεν αναμείχτηκαν κατά κανένα τρόπο στην υλοποίησή του. Ο Δρίνος, ο ποταμός που ο μικρός Μπάγιο, προτού γίνει Μεχμέτ, αντίκρισε για τελευταία φορά όταν οδηγήθηκε με τη βία στη Αδριανούπολη, παρέμεινε χαραγμένος στη μνήμη του σαν την άλλη όχθη στην οποία λαχταρά με θέρμη να περάσει. «Ο παντοτεινά άσβεστος πόθος του να επανασυνδέει, να συμφιλιώνει, να ενώνει καθετί που φανερώνεται» κατάντικρυ στην ύπαρξή του «έτσι ώστε να μην υπάρχει καμιά διαίρεση, αντίθεση ή χωρισμός» τον παρακινεί να εξακολουθήσει λάθρα αυτό το όνειρο σ’ όλη του τη ζωή: να συνδέσει το παρελθόν του με την τωρινή του κατάσταση, να συμφιλιώσει την προπατορική πίστη της παιδικής του ηλικίας με την πίστη που του επέβαλαν οι ιστορικές περιστάσεις, να επανενώσει αυτό που αποστέρησαν βίαια από την ύπαρξή του, αυτό που ράγισε και έσπασε, το πρόσωπό του το ξερριζωμένο άγρια από τη γενέθλια γη του, να αποκαταστήσει την ενότητα όσων τον περιέβαλαν και που την αντανακλούσαν η οικογενειακή σύμπνοια και οικειότητα του πατρικού σπιτιού, αυτά που χάθηκαν για πάντα και που τώρα, στο απόγειο της δύναμής του, δοκιμάζει να εξαγοράσει διαμέσου της αναμφισβήτητης επιρροής του πάνω στα πράγματα. Τίποτε δεν μπορεί να εξηγήσει καλύτερα από αυτή την εκδοχή, την μέριμνά του να χτιστούν τόσα γεφύρια στην γενέθλια χώρα του: το γεφύρι Arslanagic στη Trebinje, το γεφύρι Zepa, το γεφύρι Kozija Kuprija στο Σεράγεβο.

 Σαν συνέπεια αυτού του προγράμματος κατασκευών, οι άνθρωποι θα πάψουν να ονομάζουν τα γεφύρια με το συνηθισμένο σλάβικο όνομα μόστ1 και θα υιοθετήσουν τον όρο κουπρίγια δάνειο από την τουρκική λέξη για τη γέφυρα κιοπρού. Αυτός ο πόθος να δεθεί ξανά με το παρελθόν του, δεν αρκέστηκε στα γεφύρια, φούντωσε ως το σημείο να αγκαλιάσει το ιστορικό παρελθόν ολόκληρης της παράδοσης. Ο μέγας βεζίρης χρησιμοποίησε την επιρροή του για να συνηγορήσει ενώπιον του Σουλεϊμάν υπέρ της αποκατάστασης του σερβικού Πατριαρχείου στο Πεκ, τόπο καταγωγής του πατριαρχείου αυτού στο Κόσοβο, συμβολικό τόπο της παράδοσης της Σερβίας στα χέρια των Τούρκων και κατάφερε μάλιστα, να ανεβάσει τον αδελφό του Μακάριο Σοκόλοβιτς στον πατριαρχικό θρόνο.

Ο Άντριτς χρησιμοποιεί το γεφύρι του Δρίνου σαν μια περγαμηνή όπου πάνω της γράφει το χρονικό του. Το γεφύρι αποβαίνει, κατά κάποιο τρόπο, ο αμερόληπτος μάρτυρας, το ζωντανό γεφύρι-σήμα-po(i)nt-της βαλκανικής ιστορίας. Στρατοί βαδίζουν πάνω στο κορμί του, μάρτυρες θυσιάζονται στα στηθαία του, αντάρτες κραδαίνουν τα λάβαρά τους, εκεί απλώνουν οι έμποροι τα εξωτικά τους προιόντα, εκεί ψιθυρίζουν οι ερωτευμένοι τα γλυκόλογά τους, εκστασιασμένοι κάτω από τον αστερόεντα καλοκαιρινό ουρανό, απελπισμένες ψυχές ρίχνονται από το κιγκλίδωμά του στα ταραγμένα νερά που κυλούν κάτω από τις καμάρες του, μεθυσμένοι βαδίζουν παραπατώντας πάνω στα παγωμένα του κράσπεδα τις παγερές νύχτες του χειμώνα. Στα χρονικά του Άντριτς ο χρόνος μοιάζει σταματημένος στην περίοδο της οθωμανικής κατοχής. Το χρονικό του Τράβνικ, Ο ελέφαντας του βεζίρη, Η καταραμένη αυλή, Ομέρ πασά Λάτας, και το μεγαλύτερο μέρος του Γεφυριού του Δρίνουλαμβάνουν χώρα αυτή την περίοδο. Οι Τούρκοι είναι παντού. Φορείς ενός αισθήματος ελλοχεύοντος κινδύνου, φόβου, αβεβαιότητας, υποψίας. Το καθετί μπορεί να καταρρεύσει από τη μια στιγμή στην άλλη, η κατεστημένη τάξη μπορεί να ανατραπεί χωρίς προηγούμενο, τα πάντα μπορούν να χαθούν από λεπτό σε λεπτό. Ένας νέος κυβερνήτης μπορεί να εγκαινιάσει τη βασιλεία του, εκτελώντας συλλήβδην τους μπέηδες κα τους προύχοντες της περιοχής του, οι τιμώμενοι συνδαιτυμόνες να μεταμορφωθούν σε εκπνέοντα θύματα, ο βεζίρης ή ο πασάς της περιοχής να σπείρουν τον τρόμο κατά το κέφι τους, να απαιτήσουν προκαταβολικά υπέρογκους φόρους, να επιβάλλουν ανελέητους δασμούς, να αρπάξουν με τη βία τις κοπέλες για να προμηθέψουν τα χαρέμια των ισχυρών με σκλάβες-αντικείμενα ηδονής, να πάρουν όμηρους το άνθος της νεολαίας και να τους βάλουν να υπηρετούν το σουλτάνο κατατάσσοντάς τους στα τάγματα των γενιτσάρων. «Όλα πρέπει να παραμένουν αβέβαια όσο γίνεται περισσότερο καιρό....» Ακόμη κι όταν πρόκειται για μέτρα που θα βελτιώσουν τη μοίρα των ραγιάδων, οι προσβλεπόμενες μεταρρυθμίσεις είναι ασαφείς, απροδιόριστες, κανένας δεν ξέρει πώς να τις εισαγάγει ή να τις εφαρμόσει.

Ο Ίβο Άντριτς μας προσφέρει μια εμβληματική αφήγηση της οθωμανικής παρουσίας στα Βαλκάνια. Η ιστορία της βαλκανικής χερσονήσου, από τις δαλματικές ακτές ώς τα νησιά του ελληνικού αρχιπελάγους, περιλαμβάνοντας τις ακτές της Μαύρης θάλασσας, με ό,τι περιέχει στην περίμετρό της, είναι διαιρεμένη σε δύο τμήματα χρονολογικά, όπως το ρήγμα που είχε υποστεί η ζωή τους, καθώς τόσα και τόσα παιδιά αρπάχτηκαν βίαια για να τροφοδοτήσουν τα τάγματα των γενιτσάρων και τα χαρέμια της Αυτοκρατορίας. Πριν από τη διείσδυση των Τούρκων στη βαλκανική χερσόνησο τον 14ο αιώνα, αυτές οι χώρες χαρακτηρίζονταν από μια εμφανή ομοιογένεια, τόσο στη λαϊκή όσο και στη λόγια της έκφραση. Αποτελούσαν δείγμα πολιτιστικής ενότητας, θρησκευτικής και, σε έναν ορισμένο βαθμό, γλωσσολογικής. Η Ορθοδοξία, ήταν, περισσότερο από καθετί άλλο, μια πολιτιστική δύναμη που εξαπλώθηκε στην περιοχή από τον 9ο αιώνα, προωθώντας μια θαυμαστή άνθιση πνευματικής δημιουργίας, που με τη σειρά της γέννησε ένα ολότελα ξεχωριστό ύφος στην αρχιτεκτονική, τις εικαστικές τέχνες, τη χρυσοχοία, το κέντημα, τη μουσική, το χορό, την παραγωγή βιβλίου, τα λογοτεχνικά είδη.

Η ‘βαλκανιοποίηση’ της περιοχής, ο διαμελισμός της και η μεταμόρφωσή της σε ‘μακεδονική σαλάτα’ αποτελούμενη από ένα παράταιρο κράμα ετερόκλητων φύλων, έκανε την εμφάνισή της με την τουρκική κατάχτηση που ακολουθήθηκε από τον εξισλαμισμό λαών ως τότε ελεύθερων ή την μετατροπή τους σε άπιστα υποκείμενα, σε ραγιάδες, σε γκιαούρηδες, σε millets ετεροδόξων, με ελάχιστα δικαιώματα και αναρίθμητα βάρη, ασήκωτα, τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Στις μέρες μας είναι εύκολο να παραδοθούμε στη συστηματική δυσφήμιση αυτών που εξακολουθούν να διαβιώνουν σε αυτούς τους θαυμάσιους τόπους της νοτιοανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι όμως επί αιώνες πολιτεύτηκαν σαν προπύργια στην επέλαση των μουσουλμάνων καταχτητών της Ευρώπης. Η ταυτότητά τους αποχτημένη και αναπτυγμένη βαθμηδόν στη διάρκεια των τεσσάρων αιώνων συνδιαλλαγών με τον βυζαντινό πολιτισμό, καθώς και το νόημα της πολιτιστικής συνέχειας που έδωσε σε αυτή την παράδοση το περίγραμμά της, διακόπηκαν απότομα λόγω της κατάχτησης. Διάφορες εθνοτικές ομάδες υιοθέτησαν μια αλλότρια πίστη για να διακρίνονται από τους συμπατριώτες τους, καθώς οι αναμεταξύ τους διαφορές απο κείνη την ώρα τονίστηκαν ανεπανόρθωτα. Έτσι οι Βόσνιοι που ανήκαν στην αίρεση των Βογομίλων, εξισλαμίστηκαν για να αποχρωματιστούν απο τους σλάβους αδελφούς τους και απόχτησαν τουρκίζοντα ονόματα. Οι μεταστραφέντες απολάμβαναν υπέρογκων προνομίων κι αυτά συνέτειναν να ανοίξει βαθύ χάσμα ανάμεσα σε λαούς κοινής καταγωγής, που άρχισαν από τότε να αποσπώνται από τις σλαβικές τους ρίζες και να προσλαμβάνουν την τουρκική κουλτούρα. Η ‘βαλκανιοποίηση’ υπήρξε ουσιαστικά μια ‘τουρκοποίηση’ σφετερισμού, χωρίς οργανική εξέλιξη, που επιβλήθηκε εκ των άνω από αυταρχικές δομές.

Ο Άντριτς συγκεντρώνει την προσοχή του σε αυτή την κρίσιμη εποχή για να εκθέσει ένα παρελθόν το οποίο, παρά την ασυνέχειά του, τη ρήξη του με μια συνεκτική ανάπτυξη, την απότομη και χωρίς μέτρο εισβολή του στα ήθη και έθιμα των εθνοτήτων αυτών των χωρών, αφομοιώθηκε τελικά στην καθημερινότητα αυτών των υπέροχων ανθρώπων, που έμαθαν να ζουν από κοινού κρατώντας με σεβασμό αποστάσεις αναμεταξύ τους, αλλά απέτυχαν να φτάσουν εκείνη τη σύνθεση που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να οικοδομήσουν πάνω σε κοινή συμφωνία κάτι σταθερά διαρκές όσο το γεφύρι του Βίσεγκραντ. Απαρνήθηκαν κοινές επιθυμίες που θα μπορούσαν να τους ενώσουν, προδόθηκαν σκληρά από τις ιδεολογικές ουτοπίες, με τραγική κατάληξη τη διάλυση αυτής της επιφανειακής ενότητας που επικρατούσε από τον καιρό της οθωμανικής κατοχής.

Το νερό δεν έπαψε να κυλάει κάτω από το γεφύρι του Βίσεγκραντ, παρασύροντας μαζί του τον χρόνο που σαν ποτάμι κυλά, αυτό το ποτάμι στο οποίο, κατά τη ηρακλείτεια ρήση, δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές γιατί «ποταμοίς τοις αυτοίς εμβαίνομέν τε και ουκ εμβαίνομεν, είμέν τε και ουκ είμεν» («Στα ίδια ποτάμια μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε, είμαστε και δεν είμαστε»). Η αδιάκοπη ροή του, η ασυνέχεια των πραγμάτων εκδηλώνονται σε ολόκληρη τη χώρα όπως γύρω από το γεφύρι που ενώνει τη χριστιανική Σερβία με τη μουσουλμανική Βοσνία. Η πολυδάπανη βασιλεία του Σουλεϊμάν έλαβε τέλος, ο μέγας βεζίρης δολοφονήθηκε από έναν Βόσνιο μεταμφιεσμένο σε δερβίση, πολιτικοί εναλλάσσονταν διαδοχικά στην εξουσία, οι Τούρκοι οπισθοχωρούσαν μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, μπροστά στους Γερμανούς που είχαν διαδεχτεί τους Αυστριακούς, οι αυτοκρατορίες κατέρρεαν, τα πάντα ρεί, όλα υποτάχτηκαν σε ένα διαρκές γίγνεσθαι, το καθετί μεταμορφωνόταν, τίποτα δεν έμενε αναλλοίωτο, καθετί υπόκειται σε αλλαγή, ακόμη και η αλλαγή η ίδια, όλα είναι και δεν είναι ταυτόχρονα.

Μολοντούτο, στο τέλος κάθε κεφαλαίου, κατακλείδα κάθε ιστορικής περιόδου, το γεφύρι παραμένει, στέρεο, ανέπαφο, στωικά απαθές, αδιαφορώντας για τα ρεύματα του ποταμού και της ιστορίας, σταθερός μάρτυρας της αστάθειας των ανθρώπίνων πραγμάτων, ζώντας πέρα από τα όρια του κοινού χρόνου. Όμως, από την άλλη, οι καιροί είναι πάντα νέοι για το γεφύρι γιατί, στις μέρες μας ακόμη, σε πείσμα της παλαιότητάς του, η καρδιά του χτυπά στο ρυθμό του παρόντος. Το γεφύρι ορθώνεται καμαρωτό, περήφανο πάνω στο ποτάμι, κατ’ εικόνα εκείνου που το κυοφόρησε, του λαού που το κατασκεύασε και του συγγραφέα που το αποθανάτισε. Παρουσιάζεται στο βλέμμα ολονών σαν ειρωνική πρόκληση κατάντικρυ στις μεταβολές των εποχών, μυστηριώδες, τόσο δυσερμήνευτο όσο και όλα τα αρχαία μνημεία. Η αινιγματική του μορφή αποπνέει την ανεξερεύνητη μυστικότητά του, απαθές στις χαρές και τις λύπες που αφήνουν αδιάκοπα τα σημάδια τους πάνω στους ανθρώπους, όχι μονάχα ως ένα σύμβολο της πορείας μας πάνω στη Γη, αλλά το πέρασμα το ίδιο που θα μας βγάλει στην αντίπερα όχθη.

[1] «Άνδρα μοι έννεπε Μούσα πολύτροπον: αφηγήσου ω Μούσα τον άντρα τον πολυμήχανο». Οφείλουμε να διευκρινήσουμε ότι πρόκειται για έναν ξεχωριστό άντρα ονόματι Οδυσσέα και όχι για ένα όνομα γένους όπως Αδάμ, που περιλαμβάνει στη γενικότητά του το ανθρώπινο γένος, που δημιουργήθηκε μετά το αρχίνισμα του χρόνου.

[2] «Τα γεφύρια», μεταφρασμένο από τον Αλαίν Καππόν, Europe, ν. 960, Απρίλιος 2009.
Πρωτοδημοσιεύτηκε στα γαλλικά στο περιοδικό L’ atelier du roman, τ. 72, Δεκ. 2012 που εκδίδεται στο Παρίσι υπό τη διεύθυνση του Λάκη Προγκίδη. Στα ελληνικά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Ευθύνη, τ. 28, Μάρτιος- Απρίλιος 2015.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Σωτήρης Γουνελάς
Εικόνα: Η ρίζα της οικογένειας Νεμάνια (Σερβία)
πηγή κειμένου: Aντίφωνο

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Μανώλη Εγγλέζου – Δεληγιαννάκη
www. metotoufekikaitilyra.wordpress.com
ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ
Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο της Εναλλακτικής Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης:





Η πατρίδα μας βρίσκεται σε βαθιά κρίση, κρίση αξιών που τελικά οδήγησε και σε κρίση οικονομική, την οποία βιώνουν όλοι οι Έλληνες με δραματικό τρόπο. Η κρίση αυτή δεν έχει αποτιμηθεί από την κοινωνία σε όλες της τις διαστάσεις, καθώς περιοριζόμαστε συνήθως μόνο στο οικονομικό της σκέλος, υποτιμώντας ή και αγνοώντας σημαντικές παραμέτρους, όπως το ότι πρόκειται για την κρίση του παρασιτικού μοντέλου της χώρας, όπως αυτό γιγαντώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, ο λαός μας περιορίζεται σε μιαν αντιπαράθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», η οποία, μετά τη μνημονιακή στροφή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης έχει χάσει οποιαδήποτε έννοια μπορούσε να έχει. Η μετάπτωση όμως της κυβέρνησης σε μνημονιακή δύναμη, όπως πριν από αυτήν και της κυβέρνησης Σαμαρά, επέτρεψε να φανεί το πραγματικό πρόβλημα: Ότι η χώρα μας δεν έχει πια παραγωγή. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζομε, απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας σα λαό.

Γιατί η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά ζητήματα, όπως την κρίση αξιών, την ανύπαρκτη παραγωγικότητα, τη δημογραφική κατάρρευση, την κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά και τα άλλα μέτωπα στην εξωτερική μας πολιτική, το μεταναστευτικό κλπ. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα που μόνο κακά μαντάτα προαναγγέλλει, ενώ η αντίσταση στους μνημονιακούς χειρισμούς των κυβερνήσεων από το 2010 και μετά απλά δεν υπάρχει, καθώς ο λαός μας βρίσκεται σε θέση άμυνας, σύγχυσης και διαρκούς υποχώρησης. Σ’ αυτά τα πλαίσια είχε, με εξαίρεση την αναλαμπή των πλατειών, παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα από τον καναπέ, ενώ και το Σύριζα τον έφερε στην εξουσία όχι ένα λαϊκό κίνημα που θα συνέτριβε τα μνημόνια, αλλά η διαδικαστική συγκυρία της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η χρησιμοποίησή της από την νυν κυβέρνηση ώστε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ο λαός περιορίστηκε σε ρόλο θεατή που απλά ανέθεσε στο Σύριζα να κυβερνήσει, έχοντας ξεμάθει για πολλά χρόνια να αγωνίζεται για τα δίκαιά του. Τα αποτελέσματα είναι πια φανερά ακόμα και στον καθένα που νόμιζε ότι τα χειρότερα τα είχαμε ήδη δει.

Απέναντι στη επέλαση του τρίτου μνημονίου, στην αναβάθμιση της Τουρκίας και την κλιμάκωση των προκλήσεών της, τη χρήση των προσφύγων και των μεταναστών από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις ως γεωπολιτικό εργαλείο άσκησης πίεσης στην πατρίδα μας και τη μετατροπή της σε φυλακή ψυχών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού ιστού, την καταστροφή της παραγωγής, την αρπαγή της γης μας, εμείς πρέπει να αντιδράσουμε. Κι αυτό θα το κάνουμε ευρισκόμενοι μεν σε θέση άμυνας, αλλά ξεκολλώντας από τον καναπέ κι αντιστεκόμενοι. Αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι πολλά, τόσα που μπορεί να φαντάζουν αδύνατα, όμως δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Πρέπει λοιπόν να οικοδομήσουμε ένα κίνημα με στέρεα αντιστασιακά χαρακτηριστικά, ανταποκρινόμενοι σε μια παράδοση αιώνων και στηριζόμενοι στις αξίες που σφυρηλατήσαμε αγωνιζόμενοι τόσο απέναντι στους Τούρκους, όσο και τους Δυτικούς, δηλαδή αυτούς που και σήμερα μας απειλούν με εδαφικές διεκδικήσεις και αποικιακού χαρακτήρα μνημόνια.

Πρέπει να αντισταθούμε στη βάση αρχών, που περιλαμβάνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική ανεξαρτησία, την άμεση δημοκρατία και την οικολογία, επεξεργαζόμενοι ένα νέο όραμα, πατώντας πάνω στην πνευματική και πρακτική μας παράδοση, όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν, αλλά για να τις εφαρμόσουμε και προσαρμόσουμε σε μια νέα πραγματικότητα, να εκσυγχρονίσουμε δηλαδή την παράδοσή μας ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις του σήμερα. Αξίες όπως η αντίσταση, η αγάπη στην ελευθερία και την πατρίδα, η εργατικότητα, η εντιμότητα, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα κι ο κοινοτισμός, αποτελούν οδηγούς που μπορούν να μας βοηθήσουν στον αγώνα μας, εφόσον αποφασίσουμε να δράσουμε.

Να ξαναβρούμε τις αξίες της εργατικότητας, της αλληλεγγύης, της πρεπιάς, της συλλογικότητας, που η λαίλαπα του εύκολου χρήματος (το λογαριασμό για το οποίο πληρώνομε τώρα) μας είχε κάνει να ξεχάσομε. Δηλαδή να αντιμετωπίσομε την ηθική μας υποχώρηση, καθώς από αυτήν αρχίζει ο δρόμος που μας έχει φέρει στα πρόθυρα της συνολικής (κι όχι μόνο οικονομικής) καταστροφής. Αλλά συγχρόνως πρέπει να μη μείνουμε εκεί, καθώς ο χρόνος δεν περισσεύει. Πρέπει να αναλάβουμε άμεσα δράση αμφισβήτησης στην πράξη της αποικιοποίησης της πατρίδας μας και της μετατροπής του λαού μας σε κατακτημένο πληθυσμό.

Γιαυτό και εμείς, πολίτες από τους νομούς Χανίων και Ρεθύμνου, προχωρήσαμε στη συγκρότηση της Εναλλακτικής Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης.

Εναλλακτικής, γιατί φιλοδοξούμε να προσφέρουμε μια νέα ματιά στις καταστάσεις που ζούμε, τώρα που η αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς δεν υπάρχει ουσιαστικά πια (αλλά χρησιμοποιείται από τις παλιές πολιτικές δυνάμεις για να διχάζει το λαό, όπως είδαμε και στο δημοψήφισμα που όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε) και όπου η Αριστερά χρησιμοποιείται ως μοχλός εμπέδωσης της αποικιοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης, όπως είδαμε να συμβαίνει σε πολλές χώρες και πλέον και στην πατρίδα μας.
Κοινοτικής, γιατί η κοινοτική μας παράδοση έχει διαχρονικά προσφέρει απαντήσεις στην κοινωνική μας οργάνωση και την αμεσοδημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας μας.

Στόχος μας είναι η παρέμβαση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και η ανατροπή των μνημονιακών σχεδιασμών της κυβέρνησης, σε ρήξη με τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις και το φασιστικό φαινόμενο που αυτές επέτρεψαν να γιγαντωθεί, τόσο μέσα από την επίθεση στο εισόδημα και την εργασία των λαϊκών στρωμάτων, όσο και μέσα από την απαξίωση της έννοιας της πατρίδας και της επιβολής μιας εθνομηδενιστικής πολιτικής. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, εμείς επαναλαμβάνομε το «Ελευθερία ή θάνατος» των παλιών μας και το «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα.

Καλούμε το λαό, τώρα που οι ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν, να στρατευτεί μαζί μας στον αγώνα για να σταματήσει η αποικιοκρατία και να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας. Μας περιμένει Γολγοθάς, αλλά οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δίνονται.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
https://ekpdk.wordpress.com/
Facebook: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Μιχαήλ Στυλιανού 7-2-2016

Ξεπερνά και τη φαντασία του Χόλυγουντ, σε ταινίες για πολύ μεγάλες, περίτεχνες , σκοτεινές απάτες, με τίτλους όπως «The Colossal Scam», η πραγματικότητα που ανύποπτοι ζήσαμε πέρυσι, όπως αποκαλύπτεται από αλληλοδιάδοχες δημόσιες καταθέσεις βασικών μαρτύρων.





Κόμμα, Θίασος ή «Συνδικάτο»;

Ο πίνακας που προκύπτει με την συναρμολόγηση ψηφίδων, από τις συνεντεύξεις Βαρουφάκη, Στουρνάρα, Λαφαζάνη, Ζωής Κωνσταντοπούλου και Βούτση, θα προκαλούσε αποπληξία στον ανυποψίαστο ψηφοφόρο του Όχι -εάν δεν του έκρυβαν το συμπληρωμένο ψηφιδωτό , ή του άφηναν χρόνο και διαύγεια να το συναρμολογήσει ο ίδιος. Το παρόν κείμενο φιλοδοξεί να υποκινήσει σε σοβαρότερη επίδοση σ’ αυτή την άσκηση.

Από τη συναρμολόγηση του γράφοντος, το ψηφιδωτό προσέλαβε τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
Στο κέντρο του πίνακα ( τεχνοτροπίας του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου Hieronymus Bosch) ο Α. Τσίπρας, ως πανούργος –ή ελεγχόμενος- εγκέφαλος πυρήνα εμπίστων συνεργών, περιβάλλεται από επάλληλους κύκλους: ανύποπτοι ιδεολόγοι βιτρίνας, ως «στενοί συνεργάτες», γνήσιοι οπαδοί της αριστεράς, λαθρεπιβάτες ευκαιρίας , και διευρυνόμενη μάζα ψηφοφόρων που συστρατεύονται στον «αγώνα»…

Για τον αρχηγικό πυρήνα αποκλειστικός σκοπός («αποστολή» της επιχείρησης) αποδείχθηκε η κατάληψη της εξουσίας-σκοπός που εξαγιάζει όλα, μα Όοολα τα μέσα. Στην εφαρμογή αυτής της «αποστολής», ο «εγκέφαλος» συντονίζεται, σε κρίσιμες καμπές, και με εξωκομματικά κέντρα εξουσίας. Οι εκτός του πυρήνα επάλληλοι κύκλοι μπορούν να καταταγούν στα τελικά θύματα της επιχείρησης, μαζί με το 62% των ψηφοφόρων που ψήφισαν Όχι και όλων όσων δεν ψήφισαν Ναι στα Μνημόνια.

Τα μέσα για την διόγκωση του κινήματος σε εκλογική πλειοψηφία και την άλωση της εξουσίας ήταν οι γνωστές «δεσμεύσεις»: Σχίσιμο μνημονίων, καταγγελία του χρέους, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, κατάργηση Ένφια, τερματισμός εθνικού ξεπουλήματος, δίωξη ενόχων λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, σάρωμα διαπλοκής, αποκατάσταση έντιμης ενημέρωσης. Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και τα προεκλογικά ρέστα.

(Μέσον μπορεί τελικά να αποδειχθεί και ο «εγκέφαλος», που ίσως επελέγη για το λαστιχένιο πρόσωπο, τις σπάνιες υποκριτικές του δυνατότητες και την επιμέλεια στην μελέτη της μίμησης χειρονομιών και εκφοράς λόγου ενός προηγούμενου γητευτή μαζών. Στις Βρυξέλλες τα καταφέρνει να τους κάνει να σκάνε στα γέλια: Μέρκελ, Γιούνγκερ, Μοσκοβισί, Ρέντζι. Το βλέπουμε στις φωτογραφίες. Αυτό βέβαια στην ώρα του τσαγιού…)

Κόμμα, Θίασος ή «Συνδικάτο»;
Η λειτουργία αυτού του πολιτικού μορφώματος δεν έχει τίποτα από τα χαρακτηριστικά ευρωπαϊκού δημοκρατικού κόμματος : Συνωμοτικότητα, κρυψίνοια, απιστία, διαβολή και υπονόμευση είναι ο κανόνας των σχέσεων του θιασάρχη και των στενών συμπρωταγωνιστών ενός σκηνοθετημένου δράματος -με κορυφαία κυβερνητικά στελέχη να είναι ανύποπτοι, στην ουσία, κομπάρσοι παραλλαγής .

(Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Ουδεμία «κυβερνητική γραμμή» μου γνωστοποιήθηκε ποτέ, ούτε άλλωστε στη Κοινοβουλευτική Ομάδα. Τα πάντα γίνονταν γνωστά από διαρροές και δημοσιεύματα χωρίς να συζητηθούν. Η όποια ενημέρωση είχα, προερχόταν από τον Α. Τσίπρα, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, μας διαχειρίσθηκε όλους αριστοτεχνικά. Και κάθ’ όλη τη διάρκεια της «διαπραγμάτευσης», διαπραγματευόταν με εμάς και όχι με τους δανειστές, εξερευνώντας τα όρια ή τις αδυναμίες του καθενός, ρίχνοντας δολώματα ή συσκοτίζοντας την κατάσταση και εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη μας και το αίσθημα καθήκοντος».) Συγκλίνουσες οι μαρτυρίες και από Βαρουφάκη και Λαφαζάνη.

Από τις αφηγήσεις αναδύονται τα χαρακτηριστικά «συνδικάτου» του Σικάγου, στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, με τον «εγκέφαλο» να είναι ο κάτοχος όλων των μυστικών, και μήτρα όλων των αποφάσεων, στοιχιζόμενος από ομάδα «κολλητών», για τις -χωρίς περιέργειες και ενδοιασμούς- «ειδικές αποστολές», έπειτα κάποιους ιδεολόγους υπουργούς που αφήνονται σε μάταιες δημιουργικές σταυροφορίες, παραπλανητικής χρησιμότητας και τους λοιπούς στρατευμένους –σε θέση ανύποπτων συνεργών και μαζί θυμάτων της συμπαιγνίας.
΄Ετσι…
Ο Γιάννης Βαρουφάκης αποστέλλεται να διαπραγματευτεί και να κινητοποιήσει την διεθνή δημοσιότητα στον «αγώνα», αλλά στις 20 Φεβρουαρίου εντέλλεται να υπογράψει τη συμφωνία που του υπαγορεύουν οι «εταίροι». Αφήνεται όμως να φθαρεί και να φθείρει τον χρόνο, προτείνοντας στους Ντάϊσελμπλουμ και Σια «εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, με swaps χρέους, βαθειές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση και στη φορολογία, που θα γίνονταν αποδεκτές στην Ελλάδα και μιαν αναπτυξιακή τράπεζα, αντί ξεπουλήματος της εθνικής περιουσίας σε ξένους». Αλλά οι «εταίροι» τον αντιμετώπιζαν «με ανυπόφορη σιωπή και τοξική προπαγάνδα» (κατά την αφήγηση του ίδιου), ξέροντας προφανώς πως αυτός είναι απλώς η βιτρίνα και πως το νέο μνημόνιο είναι ήδη λογοδοσμένο.

Αργότερα θα του ανατεθεί να εκπονήσει και «μυστικό σχέδιο» παράκαμψης του «προβλεπόμενου» χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού πολιορκίας. Παράλληλα όμως, θα ειδοποιηθεί και ο Στουρνάρας, για να «υψώσει τείχη» προστασίας του εθνικού μας ευρώ, από την απειλή των σχεδίων του Βαρουφάκη! ( Εδώ είναι που ο Μακιαβέλι σφαδάζει από φθόνο στον τάφο του…)

Η Πρόεδρος της Βουλής αφήνεται να συγκροτήσει μιαν επιφανή διεθνή επιτροπή λογιστικού και νομικού ελέγχου του κρατικού χρέους, με παρουσία μάλιστα του «εγκεφάλου» στην έναρξη των εργασιών της, όπως και στην παρουσίαση ενός πορίσματος-δυναμίτη -που θα αναγκάσει το ΔΝΤ να ομολογήσει πως εξ αρχής γνώριζε ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο. Αλλά το πόρισμα πετιέται στα σκουπίδια, όπου θα παραμείνει -παρά τις δίωρες εκκλήσεις της Ζωής στον Αλέξη, την επομένη του δημοψηφίσματος, να αξιοποιήσει το πολύτιμο όπλο στον αγώνα που ψήφισε το 62% του λαού.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αφήνεται να επιμείνει στη ρωσική εξερεύνηση ( προσχηματική επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα -όπως και στο Πεκίνο- είχε αντιμετωπισθεί με -φωτογραφημένη- λοξή ματιά σαρκασμού από τον πολύξερο Πούτιν). Αλλά η κατ’ αρχήν συμφωνία που πέτυχε ο υπουργός, για αγωγό οικονομικής αιμοδοσίας της χώρας, προοριζόταν και αυτή –εν αγνοία του- μόνο για την προπαγανδιστική εξαπάτηση στελεχών, οπαδών και του ευρέως κοινού.

Για την τελευταία πράξη της φαρσο-τραγωδίας, στην «17ωρη δραματική διαπραγμάτευση» μόνο τα σαΐνια του σκληρού πυρήνα είχαν επιλεγεί. Το ξένο σώμα ( Βαρουφάκης) κρατήθηκε στην Αθήνα. Η αποστολή του είχε λήξει. Απλός, χαζοχαρούμενος επισκέπτης στο Μαξίμου, τη νύχτα του Δημοψηφίσματος, αντί ξεφαντώματος, βρήκε κηδεία. Ο ηγέτης «της «Αριστεράς» και η κλίκα του είχαν ψηφίσει μυστικά ΝΑΙ !!! Το απροσδόκητο λαϊκό ΟΧΙ, τους είχε αφαιρέσει το προσωπείο του πληγωμένου ήρωα.
Για τη μετάφραση του αποκαλυπτικού Όχι, στο Ναι (της χαριστικής βολής στο Σύνταγμα της Ελλάδος), απαιτήθηκαν «τέρατα και σημεία»- για να δανειστούμε το λεξιλόγιο του λογιώτατου κ. Βούτση...Το διαζύγιο με συντρόφους αδιάβροχους στη γοητεία του αρχηγού (και της καρέκλας) δεν ήταν πάντοτε πολιτισμένο, όπως στην περίπτωση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Η ατίθαση Πρόεδρος της Βουλής, ούτε με το φόβητρο «της δικτατορίας ή κυβέρνησης ειδικού σκοπού», με το οποίο την προειδοποίησε ο Τσίπρας το βράδυ της 9 Ιουλίου, ούτε μετά την πολύμηνη ύπουλη επιχείρηση «κοντέματος» της, ούτε με τις απειλές («θα σε τελειώσουμε» ) ομάδας πέντε σημερινών υπουργών, που «εισέβαλε τραμπουκίζοντας στον γραφείο μου», ελύγισε για να εφαρμόσει τη διαδικασία εξπρές, στην ψήφιση του κειμένου της συμφωνίας συνθηκολόγησης, που της έδωσε ,στα αγγλικά, ο Τσίπρας.

Απαιτήθηκε ακόμη η συνέργεια του «συνταγματικού παράγοντα» (στον ευτελισμό και του θεσμού του δημοψηφίσματος) και η σύγκληση «συμβουλίου αρχηγών», (με την υπόδειξη των εταίρων, όπως δηλώθηκε πρόσφατα) και πρόσθετη, προφανώς, παρασκηνιακή κουζίνα για το σερβίρισμα νέων εκλογών. Εκλογών κομματικής κάθαρσης, από πρόσωπα μη προσφερόμενα για την πιστή και γοργή εκπλήρωση της πραγματικής αποστολής της μνημονιακής κυβέρνησης Τσίπρα: Την παράλυση και των όσων απέμεναν ψυχικών εφεδρειών αντιστάσεως αυτού του έθνους στην υποδούλωση και τον αφανισμό του.

Σατανικός ο εγκέφαλος πού σχεδίασε και προώθησε αυτή τη μηχανή βιασμού και των λειψάνων Δημοκρατίας, Τιμής και Ελληνοπρέπειας, σ’ αυτή την άκληρη χώρα!

Μιχαήλ Στυλιανού

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top