Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered by Blogger.

Αρχειοθήκη

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Επεισοδιακή ήταν η σημερινή - πρώτη - κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία διήρκεσε μόλις μία ώρα περίπου, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, διακόπηκε ύστερα από έντονη αντιπαράθεση που υπήρξε μεταξύ των δικαστών και του πρόεδρου του δικαστηρίου, Νικολάου Σακελλαρίου.



Το σενάριο που κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες είναι ότι, εάν το ΣτΕ ακυρώσει το νόμο Παππά, η κυβέρνηση έχοντας ανοιχτά όλα τα μέτωπα με την κοινωνία (οικονομία, προσφυγικό) θα βρεθεί προ αδιεξόδου και θα αναγκαστεί να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες κάλπες, αφού θα έχει καταπέσει το βασικό «χαρτί» της, αυτό της καταπολέμησης της διαφθοράς και της διαπλοκής, και με τη σφραγίδα της Δικαιοσύνης.


Αφορμή στάθηκε η εισαγωγική τοποθέτηση του κ. Σακελλαρίου, ο οποίος μίλησε για τη σοβαρότητα της απόφασης που καλείται να λάβει το ΣτΕ αναφορικά με τη συνταγματικότητα ή μη της διαδικασίας δημοπράτησης των τηλεοπτικών αδειών αλλά και του νόμου Παππά.

Ωστόσο, η εισήγηση αυτή εκλήφθηκε από τους υπόλοιπους ανώτατους δικαστικούς ως αυτονόητη για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Προκάλεσε δε σφοδρότατες αντιδράσεις κατά του προέδρου του ΣτΕ και τελικώς οδήγησε σε διακοπή των εργασιών της Ολομέλειας αμέσως μετά τις 11:00 το πρωί.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η Ολομέλεια του ΣτΕ δεν πρόλαβε να εισέλθει ούτε στην εξέταση τυπικών θεμάτων, που κρίνονται ουσιαστικά, όπως, για παράδειγμα, αν είναι παραδεκτές οι προσφυγές και αν το δικαστήριο μπορεί να μπεί στα θέματα ουσίας που έχουν τεθεί βάσει των συγκεκριμένων προσφυγών.

Προς το παρόν, παραμένει άγνωστο πότε θα συγκληθεί εκ νέου η διάσκεψη για τα κρίσιμα θέματα που έχουν τεθεί σχετικά με την αντισυνταγματικότητα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες. Σημειώνεται πως η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου αναμένεται με εξαιρετικό ενδιαφέρον τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τα ενδιαφερόμενα επιχειρηματικά σχήματα που πήραν άδεια αλλά και εκείνα που δεν πήραν.

Τα μείζονος σημασίας θέματα που αναμένεται να απασχολήσουν την Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου, όποτε κι αν συγκληθεί εκ νέου η διάσκεψη των μελών του, είναι αν το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) κατά το Σύνταγμα ήταν το μόνο αρμόδιο για την αδειοδότηση και όχι ο υπουργός Επικρατείας, όπως και το θέμα που σχετίζεται με τον περιορισμένο σε τέσσερις αριθμό των αδειών που ορίστηκαν από την κυβέρνηση.

Και τα δύο αυτά θέματα που κυριαρχούν στις αιτήσεις των τηλεοπτικών σταθμών που έχουν προσφύγει θεωρούνται κρίσιμα για τη βιωσιμότητα του νόμου της κυβέρνησης ενώ υπάρχουν και άλλα που θα εξεταστούν από τους ανώτατους δικαστικούς.

Ακόμη, στο τραπέζι των διασκέψεων εκτιμάται ότι θα πέσει και το σενάριο τυπικής απόρριψης των προσφυγών εν όψει του γεγονότος ότι στις 13 Ιανουαρίου του 2017 ένα νέο «πακέτο» προσφυγών των καναλιών- πάλι με αιτήματα αντισυνταγματικότητας- αναμένεται να συζητηθεί ενώπιον της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας

Η ανακοίνωση του προέδρου του ΣτΕ
Εξάλλου, από το Γραφείο του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Εν όψει του κλίματος, το οποίο επιχειρείται να διαμορφωθεί τις τελευταίες, ιδίως, ημέρες από δημόσιες τοποθετήσεις και εκδηλώσεις ως προς την έκβαση της διασκέψεως της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις εκκρεμείς ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις των τηλεοπτικών αδειών, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι πρέπει να ματαιωθεί η προγραμματισθείσα (από 13/09/2016) για σήμερα διάσκεψη επί των υποθέσεων αυτών».

Υπενθυμίζεται πως ο κ. Σακελλαρίου είχε προκαλέσει αίσθηση και παλαιότερα και συγκεκριμένα στις 4 Ιουλίου 2016, όταν υπό το βάρος δηλώσεων που είχαν κάνει κάποιοι από τους συνηγόρων των τηλεοπτικών καναλιών, τονίζοντας ότι υπάρχει ειλημμένη απόφαση ως προς τις αιτήσεις ακύρωσης κατά των κανονιστικών πράξεων του διαγωνισμού για τη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση «σε όσους», όπως είχε πει τότε, «προσπαθούν να επηρεάσουν την κρίση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου».

Ολόκληρη η δήλωση του προέδρου του ΣτΕ είχε ως εξής:
«Η εποχή στην οποία ζούμε σήμερα είναι η εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσεως και των μνημονίων. Είναι η εποχή της επικυριαρχίας του οικονομικού επί του θεσμικού, η οποία χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή υποχώρηση του κράτους δίκαιου και ιδίως του κοινωνικού κράτους. Υπό τας συνθήκας αυτάς αποτελεί πρωταρχικό καθήκον όλων μας, από οποιαδήποτε θέση και αν ευρισκόμεθα, να συμβάλλουμε με όλες τις δυνάμεις μας στην έξοδο της χώρας μας από την κρίση, ενισχύοντας τους βασικούς θεσμούς του κράτους, που στηρίζουν και εκφράζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα, τον πνευματικό μας και ηθικό μας πολιτισμό, οι οποίοι πολλές φορές απερισκέπτως ή κακοβούλως διασύρονται...

Οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφαίνονται με πλήρη ανεξαρτησία και πνεύμα ουδετερότητας, δεν καθοδηγούνται, δεν επηρεάζονται, ούτε υποκύπτουν σε πιέσεις από όπου κι αν αυτές προέρχονται, ούτε βεβαίως πτοούνται από προσωπικές και ανοίκειες επιθέσεις αλλά επιτελούν το υπηρεσιακό τους καθήκον ανεπηρέαστοι και με τη δέουσα υπευθυνότητα, ματαιοπονούν επομένως όσοι προσπαθούν για το αντίθετο.

Εκείνο που θεωρούμε απολύτως επιβεβλημένο να επισημάνουμε είναι οποιασδήποτε φύσεως ενέργειες χειραγωγήσεως του δικαστηρίου ή υπαγορεύσεων σε αυτό της επιθυμητής αποφάσεως σε εκκρεμή μάλιστα δίκη, εκτός του ότι είναι απολύτως απαράδεκτο να συμβαίνει σε ένα κράτος δικαίου, πολύ δε περισσότερο όταν προέρχονται από διαδίκους με τη χρήση μάλιστα εντύπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης τα οποία διαθέτουν, συνιστούν ευθεία επέμβαση στο έργο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, η οποία πράττει και θα συνεχίσει να πράττει το καθήκον της και τις καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο».




Τι θα γίνει εάν το ΣτΕ κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο Παππά
Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι έως ότου το ΣτΕ αποφανθεί επί της συνταγματικότητας ή μη του νόμου Παππά, η κυβέρνηση κάθεται σε «αναμμένα κάρβουνα», μιας και σε περίπτωση που εκπέσει ο διαγωνισμός στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας, δεν αποκλείονται ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Θυμίζουμε ότι πλέον έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015, στις οποίες βγήκε νικητής ο Αλέξης Τσίπρας και πλέον ο πρωθυπουργός έχει και επίσημα τη δυνατότητα του πολιτικού αιφνιδιασμού.

Όπως ορίζει το Σύνταγμα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί πλέον, να μεταβεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να ζητήσει τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών για μείζον εθνικό θέμα.

Το σενάριο που κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες είναι ότι, εάν το ΣτΕ ακυρώσει το νόμο Παππά, η κυβέρνηση έχοντας ανοιχτά όλα τα μέτωπα με την κοινωνία (οικονομία, προσφυγικό) θα βρεθεί προ αδιεξόδου και θα αναγκαστεί να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες κάλπες, αφού θα έχει καταπέσει το βασικό «χαρτί» της, αυτό της καταπολέμησης της διαφθοράς και της διαπλοκής, και με τη σφραγίδα της Δικαιοσύνης.

Τι έχει συμβεί μέχρι στιγμής
Να σημειωθεί, πάντως, ότι την Τετάρτη (28/09/2016) ο πρόεδρος του ΣτΕ απέρριψε, όπως αναμενόταν, όλες τις αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων που είχαν κατατεθεί από επιχειρηματικά σχήματα που μετείχαν στη διαγωνιστική διαδικασία πριν από τη διενέργεια του διαγωνισμού.

Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια του ΣτΕ με πρόεδρο τον Νικόλαο Σακελλαρίου και εισηγητή τον σύμβουλο Επικρατείας Ηλία Μάζο, απέρριψε τις αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων των τηλεοπτικών σταθμών Antenna, Mega Channel, Αlpha, ΣΚΑΪ και Star όπως και των τηλεοπτικών εταιρειών:1) ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, συμφερόντων του Βαγγέλη Μαρινάκη και 2) Ιωάννης-Βλαδίμηρος Καλογρίτσας Τηλεόραση Πανελλαδικής Κάλυψης Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία (είναι ήδη εκτός της διαδικασίας, λόγω μη καταβολής της πρώτης δόσης).

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και οι νέοι καναλάρχες στρεφόντουσαν κατά των αποφάσεων του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης (10 Αυγούστου 2016) με τις οποίες επικυρώθηκαν οι υποψηφιότητες των τηλεοπτικών σταθμών στον επίμαχο διαγωνισμό αδειοδότησης. Με άλλα λόγια επικυρώθηκε η συμμετοχή τους στον διαγωνισμό (πρώτη φάση) χορήγησης αδειών.

Στο πλαίσιο των ασφαλιστικών μέτρων είχαν κατατεθεί και 28 παρεμβάσεις με τις οποίες οι τηλεοπτικοί σταθμοί που ήδη λειτουργούν και οι τηλεοπτικές εταιρείες που έλαβαν ήδη άδεια, αλλά και επιλαχούσες εταιρείες στρεφόντουσαν η μια κατά της άλλης, προκειμένου κάποιοι να εξέλθουν από την όλη διαδικασία.

Οι 28 παρεμβάσεις έγιναν δεκτές από το ΣτΕ, χωρίς αυτό να επηρεάζει την απόρριψη των αιτήσεων ασφαλιστικών μέτρων.

Συγκεκριμένα παρεμβάσεις είχαν καταθέσει:
1) Η εταιρεία του Βαγγέλη Μαρινάκη (ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ).
2) Η εταιρεία Dimera Investment Limited συμφερόντων του Ιβάν Σαββίδη.
3) Η τηλεοπτική εταιρεία του Ιωάννη Καλογρίτσα.
4) Η τηλεοπτική εταιρεία Αlpha.
5) Ο τηλεοπτικός σταθμός Antenna.
6) Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ.
7) Η Κυπριακή εταιρεία «Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος Περιεχομένου» (ITV CP), συμφερόντων του Γιάννη Βαρδινογιάννη.


http://www.newsbomb.gr/ellada/dikaiosynh/story/732532/ektakto-xamos-sto-symvoylio-tis-epikrateias-metaxy-ton-dikaston-diakopike-i-diaskepsi-gia-tis-tile#ixzz4Lk7tXxDG

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΟΠΟΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΝ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ
Η Εισαγγελία Ιωαννίνων ζητά από τη Βουλή την άρση της ασυλίας της βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Μισέλ Ασημακοπούλου, προκειμένου να την ελέγξει ποινικά για το αδίκημα της απιστίας από κοινού !!!

Το αδίκημα φέρεται να τελέστηκε την τριετία 2007-2010, όταν η κ. Ασημακοπούλου, ως μέλος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Ιωαννίνων ενέκρινε τις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Αναπτυξιακής Δημοτικής Επιχείρησης δήμου Ιωαννίνων και τη μετατροπή της σε Κοινωφελή Επιχείρηση Κοινωνικής Μέριμνας και Περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, με τις αυξήσεις αυτές του μετοχικού κεφαλαίου υπήρξε επιβάρυνση του δήμου για έργα που δεν επρόκειτο να γίνουν, αφού από τους ισολογισμούς προέκυπτε ότι τα έσοδα της Αναπτυξιακής Δημοτικής Επιχείρησης Δήμου Ιωαννίνων προορίζονται για την κάλυψη μισθών υπαλλήλων του δήμου και συμβασιούχων του Δήμου, χωρίς να έχει τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία πρόσληψης τους.

Σημειώνεται, ότι η Βουλή θα αποφασίσει για την άρση ή μη της ασυλίας της κας. Ασημακοπούλου.


πηγη: directnews.gr
μέσω: http://kinima-ypervasi.blogspot.gr/

Διαβάστε το ολόκληρο...

«Γύρω στα 420 εκ. χρωστούν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.» τόνισε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, Κώστας Πουλάκης εξηγώντας ότι με δεδομένο ότι η συνολική κρατική χρηματοδότηση είναι από 5 – 10 εκ. με βάση τα ποσοστά των κομμάτων στις τελευταίες εκλογές χοντρικά θα λάβουν 1 εκ. στο ένα κόμμα και 400.000 στο άλλο.

Κατά συνέπεια η Ν.Δ. θα αποπληρώσει το δάνειο της σε 200 χρόνια και το ΠΑΣΟΚ σε 800 συμπέρανε ο γενικός γραμματέας υπενθυμίζοντας παλιότερη δήλωση του αντιπροέδρου της Ν.Δ. Αδ. Γεωργιάδη που είχε ζητήσει να κουρευτούν.

Κατά τα άλλα τα δύο κόμματα θεωρούν εξυπηρετούμενα τα δάνειά τους εστιάζοντας την κριτική τους στο δάνειο μόλις 5 εκ. δάνειο του ΣΥΡΙΖΑ, που εξυπηρετείται κανονικά.

Επιπλέον ο κ. Πουλάκης ανέφερε ότι στην Εξεταστική Επιτροπή ο κ. Πάσχας είπε ότι ελέχθησαν 10 μεγαλοδανειολήπτες, αλλά καθόλου από τα κόμματα, για τα οποία ξεκίνησαν κάποιοι έλεγχοι μετά το 2015-16.

Δείτε το βίντεο:

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Σπύρου Λαβδιώτη*

Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους

Η διαδικασία με την οποία το χρήμα δημιουργείται στη σύγχρονη εποχή είναι πλήρως εσφαλμένως αντιληπτό από το ευρύ κοινό. Υπάρχει ένας καλός λόγος γι αυτό: οι κυβερνήσεις σήμερα αντί να εκδίδουν οι ίδιες το εθνικό τους νόμισμα, με το ισχύον νομισματικό σύστημα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το χρήμα το δημιουργούν οι τράπεζες από το τίποτε και το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις για να καλύψουν τις δημοσιονομικές τους ανάγκες.



Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους



Σήμερα η συζήτηση γύρω από το θέμα ποιος πρέπει να δημιουργήσει την προσφορά του χρήματος στην οικονομία ενός κράτους σπανίως κάνει την εμφάνιση της, διότι είναι η εστία ενός υψηλού βαθμού εκλεπτυσμένης καμπάνιας μιας μακροχρόνιας παραπληροφόρησης που διαπερνά την ακαδημία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους εκδοτικούς οίκους. Ως συνέπεια, πολύ λίγοι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η έκδοση του εθνικού νομίσματος απευθείας από την κυβέρνηση- ελεύθερο από χρέος- είναι πράγματι ένα σοβαρό θέμα για δημόσια συζήτηση.

Ωστόσο, σε μια μακρινότερη εποχή στις αρχές του 19ου αιώνα στη νεαρή δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών το θέμα ήταν καυτό και οι πολιτικοί ανήσυχοι για το τραπεζικό σύστημα. Οι τραπεζίτες που κινούσαν τα νήματα της προσφοράς του χρήματος ήταν πιο ορατοί, καθώς δεν είχαν κατορθώσει ακόμη να ασκήσουν σημαντική επιρροή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να φέρουν σε δύσκολη θέση την κοινή γνώμη την οποία τόσο αναίσχυντα παραπλάνησαν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ορισμένοι από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών με σθένος πολέμησαν τις απατηλές πρακτικές των τραπεζών και επισήμαναν τους κινδύνους για τη Δημοκρατία. Μάλιστα ο κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας (1776), Thomas Jefferson- 3ος πρόεδρος της νεαρής δημοκρατίας – είχε ενδεικτικά δηλώσει « εάν ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ τις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματος, πρώτα μέσω πληθωρισμού και εν συνεχεία μέσω αποπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι εταιρίες που θα αναπτυχθούν γύρω από αυτές θα αποστερήσουν το λαό από όλη την περιουσία του, έως ότου τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγοι στην ήπειρο που οι πατέρες τους έχουν κατοικίσει».

Αξίζει λοιπόν να αναλύσουμε, γιατί οι εξέχοντες πολιτικοί είχαν σοβαρές υποψίες για τις αληθινές προθέσεις των τραπεζών και τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι δημοκρατικοί θεσμοί και η εθνική κυριαρχία του κοινοβουλίου. Επίσης, αξίζει να δούμε γιατί η δημιουργία του χρήματος είναι μια πράξη μαγείας, μια ταχυδακτυλουργία που το κοινό μυαλό στην κυριολεξία την απωθεί.

Η λειτουργία της μηχανής του χρήματος βασίζεται στη μετατροπή του Χρέους σε Χρήμα. Το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος μέσω των τραπεζών μετατρέπεται σε χρήμα απλώς με μια άυλη λογιστική εγγραφή. Η πράξη είναι απλή αλλά αποτελεί μια αντινομία, διότι επί αιώνες το χρήμα ήταν αντιληπτό ως κάτι το συμπαγές, το οποίο το βλέπεις, το πιάνεις, το μεταφέρεις και το αισθάνεσαι στα χέρια σου, όπως ο χρυσός και ο άργυρος, και προϋπάρχει του χρέους. Στην ουσία οι έννοιες είναι αντίθετες, όπως η φωτιά και το νερό, διότι το χρήμα σβήνει το χρέος. Πώς είναι δυνατόν ο κοινούς νους να αντιληφθεί αυτή την πράξη ταχυδακτυλουργίας του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος που δημιουργεί το χρήμα ταυτόχρονα με τη σύναψη δανείων.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν βήμα προς βήμα για να δούμε πως το χρέος μεταμορφώνεται σε χρήμα. Αφετηρία της μηχανής του χρήματος αποτελεί ο μεγαλύτερος χρήστης του χρήματος, το κράτος. Υπό το ισχύον νομισματικό σύστημα το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει χρήμα για να καλύψει τις ανάγκες του δημοσίου, μπορεί όμως να δανειστεί χρήμα για να τις καλύψει. Έτσι, η κυβέρνηση εκδίδει κρατικές ομολογίες και τις θέτει σε ανοικτό διαγωνισμό όπου η κεντρική της τράπεζα αγοράζει τις ομολογίες που δεν καλύφθηκαν από το κοινό. Έναντι του ποσού της αξίας των αγορασθέντων ομολογιών εκδίδει μια επιταγή ή μεταφέρει ηλεκτρονικώς το αντίτιμο της αξίας σε λογαριασμό του υπουργείου οικονομικών. Δεν υπάρχει στην κεντρική τράπεζα κανένα αντίκρισμα του ποσού πληρωμής, αυτό δημιουργείται από το τίποτε, ex nihilo. Απλώς απορρέει από το δικαίωμα να εκδίδει χρήμα. Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα που εμείς έχουμε.

Με άλλα λόγια, το χρήμα που δημιούργησε η κεντρική τράπεζα δεν στηρίζεται σε τίποτε. Είναι fiat money, χρήμα το οποίο δημιουργείται μέσω διατάγματος, δια νόμου: Let it be done (ας γίνει αυτό). Το χρήμα αυτό είναι το «ζεστό χρήμα» το «κολλαριστό» κατά τη λαϊκή διάλεκτο διότι έρχεται σε ύπαρξη αμέσως, στη στιγμή, on the spot, σύμφωνα με το αγγλικό ιδίωμα. Τώρα, οι κρατικές ομολογίες που αγόρασε η κεντρική τράπεζα μετονομάζονται σε «αποθεματικά» (reserves) στους λογαριασμούς της. Έτσι, με το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών οι κρατικές ομολογίες τίθενται ως «εγγύηση» (collateral) για την έκδοση πολλαπλού αριθμού χρημάτων, τουλάχιστον εννέα φορές πιο πάνω από την αξία των ομολόγων που αγόρασε.

Πρέπει λοιπόν να έχει γίνει εμφανές ότι το χρήμα σήμερα δημιουργείται από το χρέος κι αυτή η αυταπάτη στηρίζεται σε ένα λογιστικό τέχνασμα παρά σε ένα εκτυπωτικό επινόημα. Βεβαίως, η αυταπάτη που περιβάλλει την κεντρική τράπεζα μιας χώρας ξεκινά ευθύς αμέσως με το όνομα της, είτε αυτή ονομάζεται Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve) είτε Τράπεζα της Ελλάδος. Καμία από τις συγκεκριμένες κεντρικές τράπεζες δεν είναι κρατικές. Είναι αμφότερες ιδιωτικές και ιδίως η περίοπτη Τράπεζα της Ελλάδος είναι Ανώνυμος Εταιρία, με τη συντριπτική πλειοψηφία των μετόχων μετά από 87 έτη λειτουργίας να παραμένει άγνωστη στον ελληνικό λαό. Και όχι μόνο είναι ιδιωτική, αλλά δεν εκδίδει καν το εθνικό νόμισμα από την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη. Έκτοτε, δεν δανείζει ούτε στο κράτος αλλά είναι Τράπεζα της Ελλάδος!(1)

Το ρεζουμέ είναι ότι οι κυβερνήσεις και το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχουν συστήσει ένα συνεταιρισμό στον οποίο το καρτέλ των τραπεζών με επικεφαλής τις κεντρικές τους τράπεζες έχουν το κυριαρχικό δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα -αντί τα ίδια τα κράτη- από το τίποτε και να εισπράττουν τόκο με τους δικούς τους όρους στα χρήματα που έρχονται σε ύπαρξη από το τίποτε. Και οι κυβερνήσεις ως αντάλλαγμα για την εκχώρηση του εκδοτικού προνομίου έχουν απεριόριστη πρόσβαση σε χρηματοδότηση με επακόλουθο να ξεφαντώνουν στη δημοσιονομική σπατάλη χωρίς να είναι αναγκασμένες να πουν στους ψηφοφόρους ότι οι φόροι θα αυξηθούν.

Η αποκλειστική δημιουργία του σύγχρονου χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες μέσω της χορήγησης δανείων υπαινίσσεται ότι το χρήμα δημιουργείται πρώτα και μετά περιμένει κάποιον να το δανειστεί. Όμως, η ταχυδακτυλουργία της δημιουργίας του χρήματος από το χρέος είναι μια ταυτόχρονη πράξη, που λαμβάνει χώρα ακριβώς τη στιγμή που εγκρίνεται το δάνειο. Τότε ο τραπεζικός λογαριασμός του δανειολήπτη πιστώνεται με το αντίστοιχο ποσό του δανείου που ονομάζεται «κατάθεση» για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη και να πιστέψει ότι συνιστά «πρωταρχική» κατάθεση, νέο «ζεστό χρήμα» και συνεπώς «πλούτο», ενώ είναι δάνειο που αθροίζεται στις υπάρχουσες καταθέσεις. Κι από την άλλη πλευρά του καθολικού, η τράπεζα ισοσκελίζει το λογαριασμό με την εγγραφή δάνειο και το ονομάζει περιουσιακό στοιχείο (asset), διότι της προσπορίζει εισόδημα υπό μορφή σταδιακών πληρωμών τόκων από το «τίποτε». Η πράξη λοιπόν της χορήγησης του δανείου είναι αυτή που προκαλεί την ύπαρξη του χρήματος.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι πως οι δημοκρατικές κυβερνήσεις εκχώρησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος αποκλειστικά σε ένα καρτέλ ιδιωτικών τραπεζών, που ο αντικειμενικός τους σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και όχι του κοινωνικού συμφέροντος. Πως συνάδει αυτός ο θεσμός με το θεμέλιο του Δημοκρατικού Πολιτεύματος που είναι η λαϊκή κυριαρχία και σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος : «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα» (2) Η απάντηση δίδεται στο Άρθρο 80 του Συντάγματος, παράγραφος 2: « Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση του νομίσματος.» Έτσι ρίξανε οι πολιτικοί το παιδί μαζί με το νερό εκτός κολυμβήθρας για να αλωνίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπεράνω των θεσμών του κράτους.

Κι ακολουθεί η ερμηνευτική δήλωση της ‘ασάφειας’ για την κάλυψη του Συνταγματικού κενού αναφορικά με τον προσδιορισμό της δημιουργίας του εθνικού νομίσματος: «η παράγραφος 2 δεν κωλύει τη συμμετοχή της Ελλάδος στις διαδικασίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης».

Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι το ισχύον νομισματικό σύστημα της ζώνης του ευρώ που επεβλήθη στον ελληνικό λαό από την πολιτική ηγεσία είναι μια απόκρυφη απάτη. Όταν εμείς πράγματι αφυπνιστούμε και δούμε κατάματα αυτή την σκληρή πραγματικότητα, τότε η προσωπική μας θεώρηση όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρης της παγκόσμιας οικονομικής τάξης θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Όπως ακριβώς συνέβη με τη φυσική και την αστρονομία τον 16ο – 17ο αιώνα, όταν ο άνθρωπος αναθεώρησε την εσφαλμένη άποψή του για τον κόσμο, συνειδητοποιώντας μέσω της επιστήμης, ότι η γη δεν είναι ακίνητος ούτε το κέντρο του κόσμου, αλλά γυρίζει και μάλιστα με εκπληκτική ταχύτητα, με δύο ταυτόχρονες περιφορές ως ένας απλός πλανήτης του ηλιακού συστήματος. Η εξαπάτηση είναι ότι δεν υπάρχει κατ’ ουσία καθόλου πραγματικό χρήμα στο οικονομικό σύστημα έτσι όπως το φαντάζεται ο κόσμος, ‘κολλαριστό’, που το ‘τυπώνουν’, το ‘στοιβάζουν’ και το ‘μεταφέρουν’ «ζεστό – ζεστό».

Εκτός από τα κέρματα που η παραγωγή και νομισματοκοπή γίνεται από τις εθνικές κυβερνήσεις και συνιστούν ένα αμελητέο ποσό, το σύνολο της προσφοράς του χρήματος σε κυκλοφορία αποτελείται από δημόσια και ιδιωτικά χρέη στις τράπεζες. Όπως προαναφέρθηκε, το χρήμα δημιουργείται με λογιστικές εγγραφές στους λογαριασμούς των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτή η λογιστική εγγραφή αποτελεί μια ταχυδακτυλουργία, που πρέπει να τη δούμε πολλές φορές για να αντιληφτούμε τι ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό το τέχνασμα που ακριβώς συμβαίνει είναι αδύνατον να το κατανοήσουμε, εάν δεν γνωρίζουμε το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών του νομισματικού μηχανισμού.(3) Ως απόρροια των κλασματικών αποθεματικών, που έντεχνα έχει αποκρυφτεί από τη δημόσια θέα, το χρήμα που οι τράπεζες δανείζουν δεν συνιστά ανακύκλωση των προϋπαρχόντων καταθέσεων των πελατών, αλλά νέο χρήμα.

Αποτελεί στην κυριολεξία νοητικό άθλο να κατανοήσει κάποιος ότι το χρήμα, που τόσο δύσκολο είναι να αποκτηθεί στη ζωή, δημιουργείται από τις τράπεζες με μια λογιστική εγγραφή. Είναι φυσικό, το μυαλό του απλού πολίτη να τελεί υπό σύγχυση, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται το φαινόμενο της «γνωστικής δυσαρμονίας» (cognitive dissonance), όπου κάποιος μπορεί να διαβάζει τις λέξεις μιας φράσης, αλλά αμφιβάλει εάν τις διαβάζει σωστά. Όμως, για να είμαστε σίγουροι ότι τις διαβάζουμε απολύτως σωστά, παρατίθεται η ακόλουθη δήλωση του πρώην πρώτου διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά (Bank of Canada), Graham Towers: «Οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα. Η διαδικασία παραγωγής του χρήματος αποτελείται από μια λογιστική εγγραφή σ’ ένα βιβλίο. Αυτό είναι όλο. Κάθε φορά που η τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, νέα τραπεζική πίστωση δημιουργείται, εντελώς καινούργιο χρήμα (brand new money)». (4)

Αυτή η απόκρυφη μαγεία της δημιουργίας του πιστωτικού χρήματος από το τίποτε και της είσπραξης τόκου έχει διαστρεβλωθεί από τον τύπο και έχει συγκαλυφθεί από τις τράπεζες, ενώ ορισμένοι από τους πολιτικούς το γνωρίζουν, αλλά απαντούν έντρομοι με χαμηλή φωνή: «ε, τι θέλεις τώρα να κάνουμε επανάσταση». Έτσι, το ευκολόπιστο κοινό επί μακρόν υπνωτίστηκε και παρέμεινε παραπλανημένο σε λάθος μονοπάτια από τον συνεχή βομβαρδισμό των εγκωμίων και των ‘εικονικών’ βραβείων των τραπεζών έχοντας εμπεδώσει λανθασμένες εντυπώσεις και τραπεζικές απόψεις. Γι αυτό η διαδικασία της απόρριψης εσφαλμένων ιδεών και αντιλήψεων που έχουν αιχμαλωτίσει το μυαλό και τη φαντασία του, είναι πράγματι επίπονος.

Το μοναδικό χαρακτηριστικό της επινόησης των κλασματικών αποθεματικών, μέσω των οποίων οι σημερινές τράπεζες δημιουργούν το πολυπόθητο χρήμα, είχε ανακαλυφθεί αρκετούς αιώνες νωρίτερα από τους χρυσοχόους (goldsmiths).(5) Ειδικά, με την πάροδο του χρόνου οι χρυσοχόοι ανακάλυψαν ότι μπορούν να εκδώσουν χάρτινες πιστωτικές αποδείξεις (γραμμάτια) και να δανείσουν με τόκο, τα πολύτιμα μέταλλα που φύλαγαν στα χρηματοκιβώτια τους, πολλές φορές πιο πάνω από την ποσότητα που είχαν στην κατοχή τους. Η πρακτική αυτή ήταν εφικτή εφόσον είχαν επαρκή αποθεματικά χρυσού και αργύρου σε «φύλαξη» για να εξαργυρώσουν οτιδήποτε ποσά οι κάτοχοι των γραμματίων επιθυμούσαν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Αυτή η κατεργαριά συνιστά τη «γέννηση» του μυστηρίου που έμελε διαχρονικά να γίνει γνωστό, ως « το κλασματικό σύστημα αποθεματικών» του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Έτσι οι χρυσοχόοι έγιναν οι πρώτοι τραπεζίτες τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη, όταν το εμπόριο διεξάγονταν κυρίως με χρυσά κι αργυρά νομίσματα. Εντούτοις τα μεταλλικά νομίσματα ήταν πρακτικώς δύσκολο να μεταφερθούν σε μεγάλες ποσότητες και εύκολο να κλαπούν. Ως συνεπεία, οι χρυσοχόοι αρχικώς παρείχαν μόνο υπηρεσίες ασφάλειας (safekeeping) και με τις προμήθειες που έπαιρναν ως «τέλη αποθήκευσης» των πολύτιμων μετάλλων, απεκόμιζαν ένα μικρό κέρδος. Σε ανταλλαγή των κατατεθέντων νομισμάτων του χρυσού κι αργύρου, εξέδιδαν αποδείξεις κατάθεσης (deposit receipts) στους δικαιούχους, οι οποίες αντιπροσώπευαν την αξία του χρυσού κι αργύρου που ήταν κατατεθειμένα στα θησαυροφυλάκια τους. Αυτές οι αποδείξεις κατάθεσης, συν τω χρόνο βρέθηκαν να είναι πιο βολικές για τους εμπόρους ως μέσο πληρωμών. Έτσι άρχισαν να διαδίδονται ευρέως και έγιναν γνωστές ως «γραμμάτια» αποδεκτά ως χρήμα, δεδομένου ότι όποιος τα είχε στην κατοχή του μπορούσε να τα ανταλλάξει στο χρυσοχόο-τραπεζίτη με την αναγραφόμενη αξία σε μεταλλικό νόμισμα. Οι χρυσοχόοι όμως παρατήρησαν ότι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή μόνο το 10% με 20% από τα γραμμάτια που εξέδιδαν, επέστρεφαν για εξαργύρωση σε χρυσό ή άργυρο που κρατούσαν για φύλαξη στα vault τους.

Ως επακόλουθο, οι χρυσοχόοι διαλογίστηκαν ότι μπορούν και αυτοί να γίνουν πλούσιοι με μία μόνο ζαβολιά χωρίς κανείς να τη γνωρίζει, εκτός και εάν «σπάσει ο διάολος το πόδι του» και αθετήσει ένας σημαντικός πελάτης, όπως ο βασιλιάς Charles II. Ο βασιλιάς αρνήθηκε να πληρώσει το £ 1 εκατομμύριο που δανείστηκε από τους χρυσοχόους και εν συνεχεία κατάλυσε το Αγγλικό Κοινοβούλιο για να μην πληρωθεί ποτέ! Εντούτοις, οι χρυσοχόοι ανέλαβαν τον ενδεχόμενο κίνδυνο με αντάλλαγμα να γίνουν πλούσιοι και το πέτυχαν με την έκδοση γραμματίων με τόκο που δεν καλύπτονταν από τα πολύτιμα μέταλλα που είχαν στα θησαυροφυλάκια τους.

Έτσι γεννήθηκε το πρωταρχικό συμβολικό χρήμα (paper money) αξίας 5 με 10 φορές άνω της αξίας των πολύτιμων μετάλλων που κατείχαν στα θησαυροφυλάκια τους. Πράγματι, είναι εντυπωσιακό ότι με τον ίδιο πολλαπλασιαστή του νομίσματος δημιούργησαν το τοκοφόρο κεφάλαιο από το τίποτε όπως ισχύει σήμερα, από αέρα κοπανιστό, που έμελε με την πάροδο του χρόνου να καταδυναστεύει οικογένειες και ολόκληρες κοινωνίες. Είναι εμφανές ότι με ένα επιτόκιο της τάξεως του 10% τα ίδια αποθεματικά χρυσού και αργύρου δανειζόμενα 10 φορές πάνω από την άξια των μετάλλων, παρήγαγε 100% απόδοση ετησίως σε περιουσιακά στοιχεία που οι ίδιοι οι χρυσοχόοι δεν ήταν ιδιοκτήτες και νομικά δεν είχαν το δικαίωμα να τα δανείσουν.




Στην επινόηση των χρυσοχόων της χορήγησης δανείων μέσω γραμματίων με κάλυμμα μόνο ένα κλάσμα των πολυτίμων μετάλλων που είχαν σε φύλαξη στα θησαυροφυλάκια τους, θεμελιώθηκε το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, που έγινε παγκοσμίως γνωστό ως «κλασματικό σύστημα αποθεματικών.» Με βάση αυτό το μοντέλο τραπεζικών εργασιών, που δημιουργεί το χρήμα από το χρέος σχεδιάστηκε η πρώτη κεντρική τράπεζα, η ξακουστή Bank of England.

Η Τράπεζα της Αγγλίας ιδρύθηκε το 1694 την εποχή της πρωτοκαθεδρίας της Μεγάλης Βρετανίας, ως αμιγώς ιδιωτική εταιρία (joint stock company).Παρά το μεγαλοπρεπή τίτλο είναι αυτή που εισήγαγε τον ιδιόμορφο συνεταιρισμό μεταξύ των τραπεζών και των πολιτικών.

Συγκεκριμένα, ο βασιλιάς William ΙΙΙ βρίσκονταν σε σοβαρή ανάγκη χρημάτων για τη διεξαγωγή ενός νέου πολέμου με τον Louis XIV, για να αποτρέψει την ηγεμονία της Γαλλίας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Παγιδευμένος μεταξύ της αδυναμίας επιβολής νέων φόρων και της προσφυγής σε δανεισμό, σε συνεργασία με το Κοινοβούλιο απεδέχθη το σχέδιο του Σκωτσέζου William Paterson, της ίδρυσης μιας ανώνυμης πολυμετοχικής εταιρίας. Το πλάνο όριζε ότι η εταιρία θα είναι τράπεζα που θα φέρει το όνομα Bank of England, της οποίας οι μετοχές θα πωληθούν σε ιδιώτες επενδυτές με αντίτιμο το ποσό των £ 1,200,000. Η ολοσχερής είσπραξη του μετοχικού κεφαλαίου θα προσφερθεί ως δάνειο στο βασιλιά William με επιτόκιο 8% ! Αυτό είναι το πρώτο σκέλος του σχεδίου που η σύλληψή του έγινε στο παρεκκλήσι Mercer’s Chapel του Λονδίνου σε σύσκεψη εκπροσώπων των επενδυτών και μελών του Αγγλικού Κοινοβουλίου.

Η σύσκεψη που έγινε με απόλυτη μυστικότητα σφυρηλάτησε ένα σχέδιο λειτουργίας επτά σημείων τα οποία θα εξυπηρετούσαν τα αμοιβαία συμφέροντα τους: 1) η κυβέρνηση θα χορηγήσει άδεια στους επενδυτές να δημιουργήσουν μια τράπεζα 2) Η Τράπεζα θα έχει το μονοπώλιο έκδοσης χαρτονομίσματος που θα κυκλοφορεί ως τραπεζογραμμάτιο της Αγγλίας 3) Η Τράπεζα θα έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει χρήμα από το τίποτε με κάλυμμα μόνο ένα κλάσμα της συνολικής ποσότητας του νομίσματος (coin) 4) Οι επενδυτές θα διαθέσουν στο κράτος όσο χρήμα αυτό χρειασθεί 5) Το χρήμα που θα δημιουργηθεί για κρατικά δάνεια θα έχει ως κάλυμμα (collateral) κατεξοχήν χρεόγραφα του κράτους 6) Αν και το χρήμα θα δημιουργηθεί από το τίποτε και θα στοιχίσει σχεδόν τίποτε να παραχθεί, το κράτος θα πληρώσει επιτόκιο 8% στο χρήμα που θα δανειστεί 7) Τα χρεόγραφα του κράτους θα θεωρηθούν ως « αποθεματικά» (reserves) για τη δημιουργία επιπρόσθετου πιστωτικού χρήματος υπό μορφή δανείων για το ιδιωτικό εμπόριο τα οποία επίσης θα κερδίζουν τόκο από τη στιγμή που χορηγούνται. (6)

Η αρχική επινόηση του σχεδίου της ίδρυσης της Τράπεζας της Αγγλίας πιστώνεται στο μέλος του Αγγλικού Κοινοβουλίου Charles Montagu, ο οποίος παρουσίασε στο Κοινοβούλιο το πλάνο της ίδρυσης της Τράπεζας ως χρηματοδότη και εντολοδόχο του δημοσίου με βάση τον σχεδιασμό του Paterson. Παρ’ όλη την έξαψη της ζήτησης μεταξύ των μελών του κοινοβουλίου, ιδίως των συντηρητικών, που αντετίθεντο στη δημιουργία της έκδοσης εθνικού νομίσματος από «χαρτί» ως διαβρωτικό στοιχείο της οικονομικής διαδικασίας, η πρόταση του Charles Montagu υπερψηφίστηκε. Έτσι, την 27η Ιουλίου 1694 με βασιλικό διάταγμα πήρε «σάρκα και οστά» η τράπεζα των τραπεζών με την μεγαλοπρεπή επωνυμία: « Ο Κυβερνήτης και η Εταιρία της Τράπεζας της Αγγλίας» (The Governor and the Company of the Bank of England), που κυριάρχησε με τις ταχυδακτυλουργίες της για 300 χρόνια το τραπεζικό σύστημα. Υπήρξε το μοντέλο των κεντρικών τραπεζών του δυτικού ημισφαιρίου, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, της περίοπτης Τράπεζας της Ελλάδος. Μ’ αυτό το επιβλητικό όνομα και τη θεσμική ιερότητα του Βασιλιά και του Κοινοβουλίου να συμβαδίζουν αρμονικά χέρι- χέρι, πώς να μην παραπλανηθεί ο απλός λαός από τη ραδιουργία ενός cabal (κλίκας) σε μυστική συνδιάσκεψη σε ένα παρεκκλήσι.

Tο ενημερωτικό δελτίο της αρχικής δημόσιας προσφοράς μετοχών που εκδόθηκε για να ελκύσει επενδυτές γνωστοποιηθεί: «Η Τράπεζα επωφελείται του τόκου σε όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτε». (7) Με αυτό τον ιδιόρρυθμο τρόπο δημιουργήθηκε η πρώτη κεντρική τράπεζα του κόσμου, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα της δημιουργίας του χρήματος από το τίποτε και ευκρινώς γραμμένο μέσα στον καταστατικό της χάρτη! Ήταν λοιπόν φυσικό από τους πρώτους μετόχους, πλην του Paterson και της παρέας του, να είναι ο ίδιος ο βασιλιάς William ΙΙΙ και μαζί ο Δούκας και η Δούκισσα του Marlborough και πιο πίσω ορισμένα πρωτοκλασάτα μέλη του Αγγλικού Κοινοβουλίου. Έτσι ξεκίνησε η πολυσυζητημένη Πιστωτική Επανάσταση (Credit Revolution) στο Λονδίνο, που είχε ως δομικό λίθο της δημιουργίας του χρήματος το τραπεζογραμμάτιο, το οποίο παράγεται μέσου δανεισμού από αέρα κοπανιστό, είναι fiat χρήμα, στο par excellence εργοστάσιο χρήματος, την ξακουστή Τράπεζα της Αγγλίας.

Σύμφωνα με όσα έχουν διατυπωθεί έως τώρα αναφορικά με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που μέσω των κλασματικών αποθεματικών οι τράπεζες δημιουργούν νέο χρήμα από «ζεστό αέρα», δηλαδή από το τίποτα, γίνεται πλέον κατανοητό γιατί είναι αδύνατον να υπάρξει ένας κοινώς αποδεκτός ορισμός του χρήματος. Οι ακαδημαϊκοί μάλιστα, την περίοδο της δεκαετίας του 1960, της αποκαλούμενης εποχής των «καλών χρόνων», όπου το κίνητρο του ατομικού συμφέροντος είχε αντικατασταθεί από ένα κοινωνικό ιδεώδες, βάζανε θέματα προς συζήτηση στους φοιτητές τους- που θεωρούνται ριψοκίνδυνα σήμερα – με την ακόλουθη μορφή:

Η παράξενη εντύπωση ότι η συνολική δημιουργία του χρήματος από ιδιωτικούς οργανισμούς είναι ένα είδος παραχάραξης νομίσματος, μεθοδευμένη κλοπή και ληστεία, ίσως μετριαστεί από τη γνώση ότι η αύξηση της προσφοράς του χρήματος μπορεί να είναι ωφέλιμη για την οικονομία. Συζητήστε την παραπάνω άποψη. (8)

Το φαινόμενο του κλασματικού χρήματος, που είναι μείζονος σημασίας στην οικονομική διαδικασία, επισημαίνεται και από τον James Tobin με την ακόλουθη δήλωση : «Η αρχή της σοφίας στη νομισματική οικονομία ξεκινά από την παρατήρηση, ότι το χρήμα είναι όπως μία καυτή πατάτα (hot potato) σ’ ένα παιδικό παιχνίδι, όπου ένα άτομο μπορεί να την περάσει στο άλλο, αλλά η ομάδα στο σύνολό της δεν μπορεί να απαλλαχτεί από αυτήν». (9)

Είναι λοιπόν φανερό, ότι η μακρά σειρά αιρετικών κατά τον Tobin, σωστά διαμήνυε ότι το χρήμα δημιουργείται ενδογενώς από έναν «κονδυλοφόρο χρήματος» του τραπεζίτη και όχι εξωγενώς μέσω της χορήγησης κεφαλαίων δανειοδότησης της κεντρικής τράπεζας. Η κεντρική τράπεζα ως δανειστής εσχάτης ανάγκης (lender of last resort) παρέχει πιστώσεις στις τράπεζες με ατροφικούς ισολογισμούς και επισφάλειες για να μην πτωχεύσουν και συμπαρασύρουν μαζί στη δίνη της ρουφήχτρας των επισφαλειών και τις καταθέσεις απλών πολιτών. Το χρήμα όπως διαπιστώσαμε, δημιουργείται από τη χορήγηση πιστωτικού χρήματος από τις τράπεζες προς τους οικονομικούς φορείς, οι οποίοι τοποθετούν εμπράγματη ασφάλεια (collateral) ως εγγύηση του δανείου. Η σύμβαση του δάνειου δεν απαιτείται να υποστηριχθεί από χρηματοδότηση της κεντρικής τράπεζας: το χρήμα δημιουργείται από την υποσχετική που ενσωματώνεται στο δάνειο και όχι από τη δανειοδότηση ή επαναδανειοδότηση της κεντρικής τράπεζας. Η πίστωση είναι προγενέστερο στοιχείο των αποθεματικών (reserves) των τραπεζών. Όταν ένα τραπεζικό δάνειο εξοφλείται, το δημιούργημα του πιστωτικού χρήματος καταστρέφεται, αλλά η τράπεζα δημιουργεί αποθεματικά μέσω των τόκων, το κέρδος που απορρέει από το δάνειο.

Το πιστωτικό χρήμα που αποτελεί την κινητήριο δύναμη του σύγχρονου νομισματικού συστήματος είναι απλώς ένας «άυλος» αριθμός, μια εγγραφή σε ένα τραπεζικό λογαριασμό, που δεν καλύπτεται ούτε από πολύτιμα μέταλλα ούτε από κέρματα ή από μετρητά (χαρτονόμισμα). Επί παραδείγματι, η αγορά ενός αγαθού μέσω της πιστωτικής κάρτας αφαιρεί χρήμα από τον λογαριασμό του αγοραστή και το προσθέτει στο λογαριασμό του πωλητή του αγαθού, είτε αυτό είναι προϊόν είτε υπηρεσίες. Μια χρηματική συναλλαγή, λόγω χάριν, η αγορά ενός ζευγαριού παπούτσια με αντάλλαγμα την πληρωμή σε ευρώ στη σημερινή εποχή, δεν είναι μια διπλή συναλλαγή όπως στην εποχή του χρήματος που ήτανε εμπόρευμα (commodity), o χρυσός και άργυρος. Αντίθετα, είναι μια τριπλή συναλλαγή, που περιλαμβάνει τον αγοραστή, τον πωλητή και τον ενδιάμεσο, το πιστωτικό ίδρυμα – τον κάπηλο κατά τον Αριστοτέλη. Ο αγοραστής δεν ανταλλάσει κανένα εμπόρευμα ή υπηρεσία με ένα άλλο αγαθό του πωλητή. Αυτό το οποίο στην ουσία ανταλλάσσεται, είναι μία εγγραφή χρέωσης στον τραπεζικό λογαριασμό του αγοραστή, με μία πιστωτική εγγραφή αντίστοιχης αξίας στο λογαριασμό του πωλητή. Η τράπεζα απλώς διαμεσολάβησε μεταφέροντας πιστωτικό χρήμα από τον ένα λογαριασμό στον άλλο για την περαίωση της συναλλαγής, και γι αυτή την επίπονη προσπάθεια, απαιτεί τόκο 16-18 % ετησίως!

Συνεπώς, στην ανωτέρω απεικόνιση της χρήσης πιστωτικών καρτών ως μέσο συναλλαγών, οι τράπεζες επίσης δημιουργούν το χρήμα από το τίποτε απαιτώντας υπερβολικό τόκο σε άυλα κεφάλαια αφού δεν απαιτείται να διατηρούν αποθεματικά έναντι της πιστωτικής γραμμής. Ο υπέρμετρος τόκος σε εικονικά κεφάλαια υπήρξε ο βασικός λόγος που οι σύγχρονοι τραπεζίτες προωθούσαν με τόσο ζήλο και επιμέλεια το μάρκετινγκ των πιστωτικών καρτών την τελευταία δεκαετία. Αγνοώντας μπροστά στο είδωλο του βραχυπρόθεσμου κέρδους, ότι αυτή η πρακτική μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε επισφάλειες, λόγω του ανατοκισμού του τόκου. Με περισσή αλαζονεία παρέβλεψαν τον κανόνα των χρηστών ηθών, προχωρώντας σε μια πράξη ανελέητης τοκογλυφίας, παραβιάζοντας τις ιερές αρχές των αρχαίων, οι οποίες θεωρούσαν την επιβάρυνση τόκου άνω του 6 % ετησίως επί των νομισμάτων κι όχι επί του αέρος, ως πράξη ιεροσυλίας.

Οι εμπορικές τράπεζες χορηγούν πρόθυμα πιστωτικές γραμμές (credit lines) σε εταιρίες και ιδιώτες. Αυτές συνιστούν μονομερείς τραπεζικές συμβάσεις «υπόσχεσης» της χορήγησης δάνειου στο δικαιούχο μέχρι ενός προκαθορισμένου ποσού και εντός συγκεκριμένου χρόνου, εφ’ όσον o κάτοχος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει την πιστωτική γραμμή. Όμως, η «υπόσχεση» της χορήγησης του δανείου, δεν θεωρείται χρήμα από τους ρυθμιστικούς κανονισμούς των κεντρικών τραπεζών. Έτσι, όταν η πιστωτική γραμμή χρησιμοποιείται και το δάνειο χορηγείται, τότε bona fide πιστωτικό χρήμα δημιουργείται και αποθεματικά πρέπει εξ ανάγκης να βρεθούν για να το εξυπηρετήσουν. Είναι λοιπόν φανερό, ότι και σ’ αυτή την περίπτωση, το πιστωτικό χρήμα συνιστά προγενέστερο στοιχείο των αποθεματικών (reserves), αφού η χορήγηση του δανείου δημιουργεί τη ρυθμιστική απαίτηση της άντλησης κεφαλαίων αποθεματικού. Το έκδηλο συμπέρασμα του νομισματικού μηχανισμού στην πράξη, είναι σαφώς σε πλήρη αντίθεση με το ορθόδοξο μοντέλο που διδαχθήκαμε ως φοιτητές, όπου η προώθηση των αποθεματικών από την κεντρική τράπεζα ωθεί με την σειρά της, τη δημιουργία νέων τραπεζικών δανείων. Η εμπειρία υποδεικνύει ότι όταν οι οικονομικές συνθήκες είναι ευδόκιμες για την επέκταση του πιστωτικού χρήματος, οι τραπεζίτες εύκολα βρίσκουν επιτήδειους τρόπους να δημιουργήσουν reserves.

Συνεπώς, η περιβόητη θεωρία του Μονεταρισμού, (10) που ισχυρίζεται ότι η προσφορά του χρήματος (money supply) καθορίζεται από την κεντρική τράπεζα μέσω παροχής αποθεματικών στις εμπορικές τράπεζες για τη χορήγηση δανείων, είναι εσφαλμένη. Η θεωρία διαμορφώθηκε από τον ακαδημαϊκό Milton Friedman. Ο αρχιερέας του νεοφιλελευθερισμού και η ακολουθία του, οι «οικονομολόγοι της Σχολής Σικάγου», άσκησαν μεγάλη επιρροή στις πανεπιστημιακές αίθουσες και στην οικονομική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγγλίας. Ιδίως, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, επί των Κυβερνήσεων Reagan και Thatcher. Η θεωρία είναι ανυπόστατη, διότι υπαινίσσεται ότι οι ιδιωτικές τράπεζες είναι απλώς χρηματοπιστωτικά ιδρύματα διαμεσολάβησης που δεν δημιουργούν χρήμα μέσω των κλασματικών αποθεματικών. Απλώς διαμεσολαβούν μεταξύ των αποταμιευτών και των δανειοληπτών και εξισορροπούν την αγορά χρήματος. Και στη διενέργεια αυτή επιτυγχάνουν το equilibrium της προσφοράς και ζήτησης του χρήματος. Με άλλα λόγια, οι ιδιωτικές τράπεζες ανακυκλώνουν τις υπάρχουσες καταθέσεις των πελατών τους και τις χορηγούν ως δάνεια στους οφειλέτες. Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, αυτή η θεώρηση αποτελεί ένα μύθο, είναι αβάσιμη και παραπλανητική.

Εν κατακλείδι, ο θεσμός της εκχώρησης από την πολιτεία του προνομίου της δημιουργίας του χρήματος σε ιδιωτικές τράπεζες αποτελεί εμπαιγμό, διότι ως νευραλγικοί σύνδεσμοι μεταξύ της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και των πολιτών, δεν έχουν ως βασικό κίνητρο την επίτευξη του δημοσίου συμφέροντος που αποβλέπει στη γενική ευημερία της κοινωνίας. Ο πρωταρχικός σκοπός των τραπεζών είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα bonus των αξιωματούχων των τραπεζών και τα μερίσματα των μετόχων. Κατά συνέπεια, το ισχύον νομισματικό σύστημα των «κλασματικών αποθεματικών» μεταμορφώνει τις τράπεζες σε «υβριδικά ιδρύματα», τα οποία στην προσπάθεια να αυξήσουν το κέρδος τους δημιουργούν επίσης χρήμα. Ήτοι είναι γόνοι διασταύρωσης ετερογενών στοιχείων, παρετυμολογία της λέξης «ύβρις» της αρχαίας τραγωδίας. Της απρεπούς έκφρασης, που προσβάλει την τιμή και την αξιοπρέπεια και χαρακτηρίζει την αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου, η οποία οδηγεί στην υπέρβαση του ηθικού και θεϊκού νόμου, με συνέπεια την τελική του καταδίκη.

Η καταδίκη δεν άργησε να έρθει και «ο διάολος έσπασε το ποδάρι του» με το ξέσπασμα της καταιγίδας της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, που συμπαρέσυρε στους θυελλώδεις ανέμους της τις δήθεν «εύρωστες» ελληνικές τράπεζες με τα γυάλινα πόδια. Αυτές βρέθηκαν εκτεθειμένες με υπέρμετρο δανεισμό και μόχλευση κερδοσκοπικών κεφαλαίων, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα. Η πανωλεθρία που υπέστη το θεωρούμενο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, μπορεί εύστοχα να συγκριθεί με την πανωλεθρία που υπέστη ο Αλκιβιάδης – και τον θρήνο και κοπετό που επακολούθησαν στην αρχαία Αθήνα- από το όραμα της κατάκτησης της Σικελίας. Οι κολοσσιαίες ζημίες των ελληνικών τραπεζών, που κυρίως προήλθαν από την αλόγιστη και επικίνδυνη χρήση των κλασματικών αποθεματικών, ξεπερνούν τα όρια της φαντασίας. Αυτή η παραφροσύνη μπορεί να εξηγηθεί μόνο με τη ρήση του ποιητή: «εκείνους που οι θεοί αποφάσισαν να καταστρέψουν πρώτα τους τρελαίνουν».

Όμως, ο παραλογισμός μετετράπη σε ύβρις, με την μεταβίβαση των κολοσσιαίων ζημιών των τραπεζών στους προϋπολογισμούς του κράτους και να επωμιστεί ο έλληνας φορολογούμενος το δυσβάστακτο βάρος τους. Η μετακύληση των ζημιών των τραπεζών για τη διάσωσή τους στο διάτρητο από τα υπερβολικά χρέη δίκτυ του δημοσίου, αποτέλεσε τη «χαριστική βολή», το coup de grace της χρεοκοπίας. Η ολέθρια πολυετής σύμπραξη των πολιτικών και των τραπεζών, με το αίολο επιχείρημα ότι είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail), κατέληξε να ρίξει σύσσωμο τον ελληνικό λαό στην απόγνωση και τη δυστυχία. Έτσι, η ιστορική σχέση κράτους και τραπεζών που υπήρξε στενότατη μέσω της χρηματοδότησης των αναγκών του κράτους, έχει οριστικά αντιστραφεί. Το κράτος μετετράπη σε δανειστή εσχάτης ανάγκης, καθώς η αιτιώδης συνάφεια έχει αντιστραφεί με τις τράπεζες τώρα να απειλούν τη βιωσιμότητα του κράτους.

Γι’ αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε τι είναι χρήμα στη σημερινή εποχή και πως δημιουργείται από αέρα κοπανιστό από τις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτά τα υβριδικά ιδρύματα, παραβιάζοντας γραπτούς και άγραφους ηθικούς νόμους – όπως πρόσφατα έχει τεκμηριωθεί – έχουν τη δύναμη να καταστρέψουν τον πλούτο των ιδίων των κρατών, που τα ανάθρεψαν με τόση οικειότητα και θαλπωρή. Η κατάσταση είναι φοβερή όταν οι κυβερνήσεις για να αυξήσουν τον εθνικό πλούτο, πρέπει αναγκαστικά να χρεωθούν και να υποστούν τοκογλυφικές επιβαρύνσεις. Ας δούμε όμως τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Γιατί οι ελληνικές τράπεζες για τη διάσωση τους χρησιμοποίησαν ως κάλυμμα τις εγγυήσεις του κράτους; Ποιος είναι πίσω από το κράτος; Οι πολίτες. Δηλαδή, είναι οι πολίτες που συνιστούν τη βάση της πίστης του κράτους. Τότε γιατί οι ίδιοι οι πολίτες δεν καρπούνται το όφελος της δικής τους πίστης με το να αποκτήσουν ελεύθερο από τόκο χρήμα; Τουναντίον, οι τραπεζίτες καρπούνται το όφελος της πίστης των πολιτών.

Μήπως έφτασε η χρονική στιγμή να γίνει η μεταστροφή και οι πολίτες να διεκδικήσουν το δίκαιο όφελος που αφαιρέθηκε προ πολλού αυθαίρετα από την εξουσία τους; Το θεμέλιο του πολιτεύματος της Ελλάδος είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Το Σύνταγμα ρητά αναφέρει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους.» Τότε γιατί οι εξουσίες της έκδοσης του νομίσματος και της δημιουργίας του χρήματος, που συνιστούν ένα μεγάλο προνόμιο της κυβέρνησης, έχουν εκχωρηθεί σε ένα αλλότριο ιδιωτικό μονοπώλιο και σ’ ένα καρτέλ τραπεζών; Και η κυβέρνηση εξαναγκάζεται να δανείζεται αυτό που μπορεί η ίδια να δημιουργήσει -ελεύθερο από χρέος- σε σημείο που τελικά επέφερε τη χρεοκοπία του έθνους;

Η ιστορία διδάσκει ότι εάν ένα κράτος δεν εκδίδει το δικό του νόμισμα και δεν ελέγχει την πίστωση, τότε πληρώνει το κόστος της σκλαβιάς του στους τραπεζίτες που τα ελέγχουν.

Υποσημειώσεις:

(1) Άρθρο 46 του Καταστατικού της Τραπέζης της Ελλάδος, Έκδοση Θ’, Αθήνα 2000. « Η Τράπεζα δεν δύναται να παρέχη ευκολίας εις το Δημόσιον ή τας Δημόσιας Επιχειρήσεις αμέσως ή εμμέσως δια προεξοφλήσεων, δανείων, προκαταβολών ή υπερβάσεων πιστώσεων. Επίσης η Τράπεζα δεν δύναται να εγγυάται γραμμάτια του Δημοσίου Ταμείου ή άλλας υποχρεώσεις του Δημοσίου ή των Δημοσίων Επιχειρήσεων.»

(2) Σύνταγμα της Ελλάδος, όπως αναθεωρήθηκε την 27η Μαΐου 2008, Μέρος Πρώτο, Άρθρο 1.

(3) Επειδή το χρήμα δημιουργείται τόσο άνετα από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι κεντρικές τράπεζες για να εμποδίσουν την υπερβολική πιστωτική επέκταση των εμπορικών τραπεζών θεσπίσανε κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας οι οποίοι βασίζονται σε ποσοστά επί των καταθέσεων και χρεογράφων τους. Μια τράπεζα πρέπει να διατηρεί νόμιμα απαιτούμενα αποθεματικά (α) υπό μορφή μετρητών χρηματοκιβωτίου (vault cash) και (β) υπό μορφή αποθεματικών στην κεντρική τράπεζα ίσα με ένα προκαθορισμένο ποσοστό επί των καταθέσεων της. Με τις ισχύουσες διατάξεις, το απαιτούμενο ελάχιστο ποσοστό είναι 2% για μετρητά καικαταθέσεις μιας μέρας (όψεως και απλού ταμιευτηρίου), καταθέσεις προθεσμίας έως δύο έτη και έκπτωση 30% σε χρεόγραφα διαρκείας μέχρι δύο έτη. Για καταθέσεις προθεσμίας άνω των δύο ετών, και συμφωνίες επαναγοράς (repos) ο συντελεστής είναι 0% και 30% για μακροπρόθεσμα χρεόγραφα. Αυτά τα ποσοστάόμως μεταβάλλονται.ECB Minimum Reserves

(4) Graham Towers (1897-1975). Υπήρξε ο πρώτος Διοικητής της Bank of Canada.Την διοίκησε 20 χρόνια (1934 -1954) και έδωσε τις πιο σαφείς και ειλικρινείς μαρτυρίες των λειτουργιών των τραπεζών στη διάρκεια της θητείας του.

(5) Πριν την ίδρυση της Bank of England (1694), oι χρυσοχόοι ήταν οι ανεπίσημοι τραπεζίτες της οικονομίας και του εμπορίου, αλλά τα αποθεματικά τους σε χρυσό και άργυρο θεωρούντο ανεπαρκή για την χρηματοδότηση των πολεμικών δαπανών. Η αξιοπιστία τους κλονίστηκε έντονα, όταν υπέστησαν μαζική χρεοκοπία, κατόπιν αθέτησης δανείου £ 1 εκατ. από τον βασιλιά Charles II (1660-1685), που οδήγησε στον αφανισμό των νομισμάτων περίπου 10,000 καταθετών. Η κύρια απασχόληση των χρυσοχόων την εποχή του Μεσαίωνα, ήταν η χάραξη ανάγλυφων σχεδίων στις λαβίδες των πιστολιών και η διακόσμηση αργυρών αγκραφών, αλλά στη διαχρονική τους εξέλιξη μετατράπηκαν σε τραπεζίτες – αργυραμοιβούς. Ο λόγος, η κατοχή μεγάλων χρηματοκιβωτίων απρόσβλητα από φωτιά και κλοπή, όπου οι εύποροι και οι βιοτέχνες τοποθετούσαν τα τιμαλφή, πολύτιμα είδη και μέταλλα.

(6) Edward Griffin, The Creature from Jekyll Island, American Media, 5th edition, 2010 p. 176

(7) Carroll Quigley, Tragedy and Hope, A History of the World in our Time, p. 49, » The Bank hath benefit of interest on all moneys which it creates out of nothing». Επίσης, ο Quigley αναφέρει ότι « αυτό που επέτυχε ο William Paterson με την Τράπεζα της Αγγλίας, επαναλήφτηκε από τον Sir Edward Holden, ιδρυτή της Midland Bank στις 18 Δεκεμβρίου του 1907, και είναι βεβαίως, γενικώς αποδεκτό σήμερα».

(8) George Halm, Economics of Money and Banking, Irwin 1961 p.57.

(9) James Tobin, «Commercial Banks as Creators of Money», in Readings in Money, National Income and Stabilization Policy, Edited by W. Smith and R. Teigen, Irwin, 1965, p.156

(10) Ο όρος αναφέρεται στη νομισματική θεωρία της ορθόδοξης laissez – faire οικονομίας, η οποία διατείνεται ότι η προσφορά του χρήματος(money supply)καθορίζεται από την κεντρική τράπεζα και επιφέρει σημαντικές επιρροές στο εθνικό εισόδημα βραχυπρόθεσμα και στο γενικό επίπεδο των τιμών μακροπρόθεσμα. Θεμελιώδη αρχή του μονεταρισμού αποτελεί η θεώρηση ότι : «οι αλλαγές της προσφοράς του χρήματος συνιστούν τον καθοριστικό παράγοντα της οικονομικής δραστηριότητας.» Η βασική υπόθεση της θεωρίας ότι η προσφορά του χρήματος σε κυκλοφορία καθορίζεται από τις διοικητικές αρχές (κεντρική τράπεζα), οδηγεί στην αποδοχή ενός νομισματικού κανόνα, που ο Friedman τον ονόμασε ποσοστιαίο κανόνα Κ, όπου η προσφορά του χρήματος υπολογίζεται με βάση τη μεταβολή του ΑΕΠ, συν το επιθυμητό εύρος του πληθωρισμού. Έτσι, ο μηχανισμός της προσφοράς του χρήματος στην οικονομία καθορίζεται εξωγενώς, και η διαχείριση μπορεί να γίνει είτε από την κεντρική τράπεζα είτε από έναν υπολογιστή, ισχυρίστηκε ο πασίγνωστος Milton Friedman. Η αποδοχή της σφαλερής αυτής θεωρίας οδηγεί στην απόρριψη της δημιουργίας του χρήματος μέσω της μαγείας των κλασματικών αποθεματικών των ιδιωτικών τραπεζών, στην πλήρη φιλελευθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος και την κατάργηση του Federal Reserve μαζί με τους ρυθμιστικούς του κανόνες, που παρεμποδίζουν ‘βάναυσα’ την κερδοφορία των τραπεζών.

* Ο κ. Σπύρος Λαβδιώτης είναι οικονομολόγος, πρώην διοικητής της Τράπεζας Καναδά

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Κωστή Πλάντζου
«Δύο μέτρα και δύο σταθμά» για όσους πούλησαν ακίνητα​ - ​Το Κράτος μοίραζε ​​«διπλές επιταγές» αλλά ελέγχουν τώρα για φοροδιαφυγή όσους δήλωναν στα συμβόλαια μόνον την αντικειμενική!

Μπορεί μεταβιβάσεις ακινήτων να μη γίνονται εδώ και ​μια δεκαετία πια, αλλά το υπουργείο Οικονομικών βρήκε τρόπο να εισπράξει φόρους και από τις μεταβιβάσεις που γίνονταν στο παρελθόν -ακόμα και πριν το 2005 που οι υποθέσεις αγοραπωλησιών έχουν πια παραγραφεί. Με πρόσχημα τους ελέγχους στους τραπεζικούς λογαριασμούς, στοχοποιεί για «μαύρο χρήμα» όσους δήλωσαν στο πωλητήριο συμβόλαιο την αντικειμενική τιμή και όχι την πραγματικό τίμημα –πρακτικά δηλαδή σχεδόν όλους όσους πούλησαν ακίνητο πριν το 2013.

Στην παγίδα του νόμου δεν πέφτουν μόνο εργολάβοι-κατασκευαστές, αλλά και ακόμα και πάνω από 500.000 νοικοκυριά που πούλησαν ακίνητα στην δεκαετία του 2000. Το υπουργείο Οικονομικών καλείται να δώσει λύση, καθώς η εφορία τους αντιμετωπίζει όλους σαν φοροφυγάδες, αν διαπιστώσει πως κατέθεσαν στην τράπεζα μεγαλύτερο ποσό από το αναγραφόμενο στο συμβόλαιο.

Εφαρμόζει όμως δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ο μέσος ιδιοκτήτης που πούλησε κάποιο ακίνητο και δεν είχε να κερδίσει κάτι από την απόκρυψη του τιμήματος, καλείται τώρα να πληρώσει φόρους που ποτέ δεν όφειλε, ενώ άλλοι εμπλεκόμενοι που θησαύριζαν από τις πρακτικές αυτές (τράπεζες, μεσίτες, κατασκευαστές κλπ) μένουν στο απυρόβλητο.

Αλλά ακόμα και το ίδιο το Κράτος, που εισέπραξε δισεκατομμύρια από μεταβιβάσεις ακινήτων, νομιμοποιούσε τις «διπλές τιμές» (αντικειμενική-αγοραία) και τις «διπλές επιταγές» που έδιναν οι τράπεζες στους υποψήφιους αγοραστές, μία για να καλύψουν την αναγραφόμενη στα συμβόλαια αντικειμενική τιμή, και άλλη για το επιπλέον ποσό έως το πραγματικό τίμημα.

Ιστορίες τρέλας

Η σκληρή πραγματικότητα, με την οποία έρχονται καθημερινά πλέον αντιμέτωποι χιλιάδες φορολογούμενοι, έχει ως εξής:

Σκαλίζοντας τραπεζικούς λογαριασμούς εδώ και πέντε χρόνια για αδήλωτα κεφάλαια, οι φοροελεγκτές του υπουργείου Οικονομικών ανακάλυψαν έναν «κρυμμένο θησαυρό» δισεκατομμυρίων για να φορολογήσουν. Σε κάθε φορολογούμενο που ελέγχουν, αν αυτός έχει πουλήσει ακίνητο μετά το 2001, βρίσκουν και κάποια τραπεζική κατάθεση που ξεπερνά τα δηλωθέντα εισοδήματα της χρονιάς αφού, όπως όλοι κάνανε εδώ και 30 χρόνια, στο πωλητήριο συμβόλαιο δήλωναν μόνον την αντικειμενική τιμή που ίσχυε και όχι την πραγματική αγοραία αξία που είχε το ακίνητο.

Την διαφορά αυτή που δεν δικαιολογείται από το συμβόλαιο, την χαρακτηρίζουν «αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας» και αξιώνουν φόρο έως 120% του τιμήματος που ξεπερνά το αναγραφέν στο συμβόλαιο. Δεν δέχονται ότι το ποσόν της κατάθεσης που εντόπισαν αποτελεί νόμιμα φορολογημένο εισόδημα επειδή δεν συμφωνεί με το τίμημα που αναγράφεται στο συμβόλαιο και, εναλλακτικά, καλούν τον ιδιοκτήτη να πληρώσει αυτός τον φόρο μεταβίβασης που δεν πλήρωσε ο αγοραστής.

Ωστόσο όλα τα προηγούμενα χρόνια αποτελούσε κοινό μυστικό και καθολικό φαινόμενο ο θεσμός της «συμφωνίας κάτω από το τραπέζι», με τις «ευλογίες» μεσιτών, τραπεζών, εφόρων, λογιστών, νομικών αλλά και του Κράτους ακόμη.

Είναι ενδεικτικό ότι όχι μόνον οι εμπορικές τράπεζες, αλλά ακόμα και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων –φορέας δηλαδή άμεσα εποπτευόμενος από το υπουργείο Οικονομικών- καλούσε με ανακοινώσεις που αναρτούσε στην ιστοσελίδα του τους δημοσίους υπαλλήλους να πάρουν δάνεια, προβάλλοντας σαν δέλεαρ ότι «χρηματοδοτεί τη διαφορά μεταξύ του αναγραφόμενου στο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο ως οφειλόμενου τιμήματος και της αγοραίας – εμπορικής αξίας του υπό δανειοδότηση ακινήτου»!

Αποδεχόταν έτσι και το ίδιο το Κράτος ότι, κατά την συνήθη πρακτική που όλοι εφάρμοζαν για ακίνητα και στο πιο μικρό χωριό της Ελλάδας, άλλη τιμή θα αναγράφεται στο συμβόλαιο που θα κατατεθεί στην εφορία και άλλο θα είναι το πραγματικό που θα εισπράξουν οι πωλητές.

Από την άλλη, ​και ​ενώ ​για δεκαετίες ​το υπουργείο Οικονομικών εισέπραττε δισεκατομμύρια ​από φόρους μεταβίβασης από τα συμβόλαια με βάση αντικειμενικές αξίες που το ίδιο καθόρι​ζ​ε, «ενοχοποιεί» όσους συμφωνούσαν υψηλότερο τίμημα​. Αλλά όταν οι αγοραίες τιμές έπεσαν κάτω από τις αντικειμενικές, δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία να τις διορθώσει. Ακόμα και όταν -πέρυσι μόλις- τις διόρθωσε, το υπουργείο επέλεξε με ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια να αφήσει αμετάβλητες ​τις αξίες σε ​όσες και όποιες ​περιοχές ​ήθελε, αδιαφορώντας αν οι τρέχουσες πραγματικές τιμές και αξίες είναι υψηλότερες ή χαμηλότερες από τις αντικειμενικές.

«Λεφτά υπάρχουν» στις μεταβιβάσεις ακινήτων

Ωστόσο το υπουργείο Οικονομικών δεν θεωρούσε ποτέ τα λεφτά που εισέπρατταν τα φυσικά πρόσωπα από την πώληση ακινήτων σαν εισόδημα που έπρεπε να φορολογηθεί –με εξαίρεση το 2006 που επιβλήθηκε Φόρος Υπερτιμήματος αλλά αμέσως καταργήθηκε και από το 2014 τον Φόρο Υπεραξίας Ακινήτων που και αυτός όμως ανεστάλη και δεν λειτούργησε.

Παρόλα αυτά, εν έτει 2016, το υπουργείο Οικονομικών χαρακτηρίζει ως «μη φορολογημένο εισόδημα» και «αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας» την κατάθεση του υπερτιμήματος (πάνω από αυτό που αναγράφεται στο συμβόλαιο) εφόσον μπήκε στον λογαριασμό όποιου πούλησε ακίνητο.

Αυτό γίνεται με την σύγκριση των καταθέσεων και της δηλώσεως Ε1. Οι πωλητές ανέγραφαν σαν έσοδο «από εκποίηση περιουσιακού στοιχείου» στον Κωδικό 781 του Ε1 και δεν φορολογούνταν, αλλά τώρα δεν μπορούν να αποδείξουν ότι η κατάθεση των επιπλέον ποσών προέρχεται από την ίδια συναλλαγή.

Επιπλέον η κυβέρνηση σχεδιάζει να επεκτείνει άμεσα από τον Οκτώβριο τους αναδρομικούς ελέγχους αυτούς και σε 1,3 εκατομμύρια πολίτες, των οποίων τα στοιχεία των τραπεζικών κινήσεων από το 2002 και μετά παρέδωσαν ήδη οι τράπεζες στην Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Τους ζητά μάλιστα και να... αυτοκαταγγελθούν, πληρώνοντας φόρο που δεν όφειλαν, για να μην τους κατάσχει όσα έχουν και δεν έχουν.

Οι εμπνευστές του σχεδίου υπολογίζουν -με βάση τα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ- ότι στην «χρυσή δεκαετία» 2001-2010 πουλήθηκαν τουλάχιστον 800.000 ακίνητα. Εκτιμούν σε 80-100.000 ευρώ, κατά μέσο όρο, τη μέση απόκλιση πραγματικής (αγοραίας) και αντικειμενικής αξίας που γράφτηκε στα συμβόλαια. Εκτιμούν έτσι πως το χρήμα που «καίει» τα χέρια όσων πούλησαν ακίνητα και μπορεί τώρα να φορολογηθεί ή να ενταχθεί σε ρύθμιση για να νομιμοποιηθεί, αγγίζει ή και ξεπερνά τα 60-80 δισ. ευρώ.

Η πρόχειρη λύση στην οποία καταφεύγουν πάντως οι ιδιοκτήτες που πούλησαν ακίνητο, μετά και από «φιλική σύσταση» των εφοριακών, είναι να συμφωνήσουν με τον αγοραστή να συντάξουν συμπληρωματικό συμβόλαιο και να δηλώσουν τώρα το υπερτίμημα. Η εφορία θα εισπράξει το 3% του ποσού σαν φόρο μεταβίβασης (πχ 600 ευρώ για διαφορά αξίας 200.000 ευρώ) το οποίο –ως μη όφειλε όμως- αναλαμβάνει συνήθως να το πληρώσει ο πωλητής αντί του αγοραστή, καθώς αυτός είναι που «καίγεται» να γλιτώσει τα χειρότερα από την εφορία.

Και έτσι ακόμα όμως ο πωλητής κινδυνεύει να μείνει εκτεθειμένος σε πρόστιμα 40%-120%, σε περίπτωση που δεν εντοπίσει τον αγοραστή και αυτός αρνηθεί να συνεργαστεί, από φόβο ότι η εφορία θα ελέγξει και το δικό του πόθεν έσχες για την αγορά του παρελθόντος, αν έχει πρόβλημα και δεν μπορεί να το καλύψει.

Πηγή: Newmoney.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΝΟΙΚΤΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΥ – «ΗΞΕΙΣ ΑΦΗΞΕΙΣ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Το τελευταίο εικοσιτετράωρο γινόμαστε μάρτυρες ενός ξαφνικού και συνάμα περίεργου «κρεσέντο» που βρίθει από εθνικιστικές «κορώνες» και μηνύματα αλυτρωτισμού και στυγνού ανθελληνισμού, στο τρίγωνο Τιράνων - Άγκυρας - Βρυξελλών. Από τη μια πλευρά, ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αμφισβητεί πλέον ανοικτά τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) και από την άλλη, η Αλβανία, με «ενδιάμεσο» τον Αυστριακό Επίτροπο για τη διεύρυνση της ΕΕ, Γιοχάνες Χαν, ανοίγει εκ νέου θέμα «Τσαμουριάς», προκαλώντας ανοικτά την Αθήνα.

Η χρονική στιγμή που εμφανίζεται αυτή η διπλή πρόκληση σε επίπεδο εθνικών θεμάτων δεν μπορεί να θεωρείται τυχαία: τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τις νέες, «αιματηρές» αξιώσεις των δανειστών, τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας διατείνεται πως οι γείτονές μας είναι φίλοι μας και αποδέχεται τη λογική των πολιτικών διπλωματικού κατευνασμού, διά του υπουργού του, Νίκου Κοτζιά, το ένα «χαστούκι» έρχεται πίσω από το άλλο.

Και το δυστύχημα είναι πως η Αθήνα μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει με πιο δυναμικό τρόπο, γεγονός που αναιρεί σε σημαντικό βαθμό το επιχείρημα του πρωθυπουργού, ότι η Ελλάδα συνιστά παράγοντα σταθερότητας, στη νοτιοανατολική πλευρά της Ευρώπης των 27, σε μια γειτονιά, που εδώ και πολλά χρόνια θυμίζει καζάνι έτοιμο να εκραγεί ξανά.

Δυστυχώς, οι εξελίξεις αυτές, έρχονται να δικαιώσουν πλήρως το Newsbomb.gr. Με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ, έχουμε προειδοποιήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό την πολιτική ηγεσία της χώρας ότι η δεινή οικονομική θέση, στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, εξαιτίας των Μνημονίων, σε συνδυασμό με την άνευρη και πολλές φορές «χλιαρή» αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων, δίνει «πεδίον δόξης λαμπρό» στους πάντοτε προκλητικούς γείτονες – και δεν αναφερόμαστε στους λαούς, αλλά στις πολιτικές ηγεσίες τους – να λένε τα δικά τους, σα να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα και δίχως να ιδρώνει το αυτί κανενός.

Ερντογάν: Ηττηθήκαμε (!) με τη Συνθήκη της Λωζάννης
Ακούσαμε, λοιπόν, χθες, Πέμπτη (29/09/2016) τον κ. Ερντογάν να λέει ενώπιον των περιφερειακών διοικητών της χώρας του, ότι η Τουρκία ζημιώθηκε από τη συμφωνία του 1923 στη Λωζάννη, που καθόρισε τα σύγχρονα σύνορα της χώρας.

Σε χαρακτηριστικό απόσπασμα της ομιλίας του ο Ερντογάν δήλωσε: «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών, προκειμένου το 1923 να μας πείσουν για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν όλο αυτό ως νίκη.

Με τη Συνθήκη της Λωζάννης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά μας, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι.

Είναι αυτό νίκη; Όσοι κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάννη, δεν εκμεταλλεύτηκαν τη συνθήκη. Και επειδή δεν την εκμεταλλεύτηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς».

Φαίνεται πως ο κ. Ερντογάν λησμονεί πως ένα χρόνο νωρίτερα προτού πέσουν οι υπογραφές στην ελβετική πόλη, στις 25 Σεπτεμβρίου 1922, η Ελλάδα, αμέσως μετά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, υπέγραφε μια από τις πιο ταπεινωτικές συνθήκες στην Ιστορία της, την Ανακωχή των Μουδανιών: ήταν τότε ακριβώς που χάθηκε μια για πάντα η Ανατολική Θράκη, καθώς ο εδαφικός έλεγχός της πέρασε οριστικά στην Τουρκία, ενώ παράλληλα, οδηγήθηκαν στην προσφυγιά πάνω από 250.000 Χριστιανοί κάτοικοι, ελληνικής καταγωγής.

Για την εφαρμογή της ανακωχής, 8.000 Τούρκοι αστυνομικοί έφτασαν στην περιοχή και εγκαταστάθηκαν ως αρχές κατοχής, επιβλέποντας την ελληνική αποχώρηση. Ακόμη, η συμφωνία υπήρξε προανάκρουσμα της Συνθήκης της Λωζάννης που ακολούθησε και ρύθμισε οριστικά τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα ορίσθηκαν στο μέσο της κοίτης του ποταμού Έβρου, όπως ισχύουν έως σήμερα. Αυτά τα ξέχασε ο κ. Ερντογάν; Μάλλον όχι, απλώς ήθελε να κάνει για πολλοστή φορά επίδειξη πυγμής για «εσωτερική κατανάλωση».

Κατά τα λοιπά, στις 24 Ιουλίου 1923, στη Λωζάννη υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Η νέα συμφωνία Κατάργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης.

Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο, που διακόπηκε ύστερα από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923, για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου.
Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου ύστερα από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ

Το «βρώμικο» παιχνίδι της Τσαμουριάς με τις «ευλογίες» του Επιτρόπου Χαν

Και μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό αλυτρωτισμού και ανιστόρητων αναφορών περί δήθεν τουρκικής «Μεγάλης Ιδέας», ξαναφούντωσε και το τσαμικό ζήτημα από τους Αλβανούς γείτονές μας αλλά αυτή τη φορά με έναν πολύ πιο ύπουλο τρόπο.

Εντελώς ξαφνικά κι ενώ υποτίθεται ότι τα πνεύματα είχαν ηρεμήσει μετά τα προκλητικά καμώματα των τσάμηδων κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, στα Τίρανα, ο Αυστριακός Επίτροπος της Κομισιόν για τη διεύρυνση της ΕΕ, Γιοχάνες Χαν, έκανε μια προκλητικότατη δήλωση, εγείροντας την ύπαρξη «τσαμικού ζητήματος».

«Η Κομισιόν επικρότησε το γεγονός πως Ελλάδα και Αλβανία εξετάζουν τη θέσπιση κοινού μηχανισμού, που θα συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την επίλυση των εκκρεμών διμερών ζητημάτων. Σε αυτά, περιλαμβάνονται η οριοθέτηση της ελληνοαλβανικής υφαλοκρηπίδας και των θαλάσσιων ζωνών, τα δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και το τσαμικό ζήτημα», δήλωσε ο κ. Χαν, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση της ευρωβουλευτή της ΝΔ, Μαρίας Σπυράκη, η οποία ζητούσε να μάθει στοιχεία αναφορικά με την «ανακίνηση αλυτρωτικών διεκδικήσεων εναντίον της Ελλάδας», κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Αλβανία.

Από πλευράς ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών οι δηλώσεις Χαν χαρακτηρίστηκαν ως «απαράδεκτες και αναληθείς» και στη σχετική ανακοίνωση υπογραμμίστηκε: «Ως γνωστόν, τσαμικό ζήτημα δεν υφίσταται και ως εκ τούτου ουδέποτε έχει γίνει αποδεκτό ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδας και Αλβανίας».

Και συμπλήρωσε το ΥΠΕΞ: «Ο κ. Χαν, με την με την ψευδή απάντησή του δείχνει ότι δεν ασκεί το ρόλο και τα καθήκοντά του βάσει της αρχής της αμεροληψίας ώστε να προάγεται το κοινό συμφέρον της Ένωσης, όπως προβλέπεται από το άρθρο 17 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Ήδη του έχει ζητηθεί και υποχρεούται βάσει του θεσμικού του ρόλου, να δώσει άμεσα πειστικές εξηγήσεις ως προς το απαράδεκτο και ψευδές περιεχόμενο της επίμαχης απάντησής του».

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών

«Βγάζει λάδι» τον Επίτροπο Χαν η Κομισιόν!
Το «κερασάκι στην τούρτα» ήταν το σχόλιο των Βρυξελλών επί των άθλιων τοποθετήσεων του κ. Χαν, με την εκπρόσωπο της Κομισιόν να αποφεύγει, σε σημείο πρόκλησης, να πει το παραμικρό για τη στάση του Αυστριακού Επιτρόπου, δίνοντας μια διφορούμενη απάντηση.

Αναλυτικά η απάντηση της Κομισιόν είχε ως εξής:

«Η Επιτροπή ενημερώθηκε από την Ελλάδα και την Αλβανία νωρίτερα το 2016 πως υπάρχει η πρόθεση ενίσχυσης του διαλόγου μεταξύ τους για εκκρεμή θέματα τα οποία χρειάζεται να ξεκαθαριστούν έτσι ώστε να ενδυναμωθούν οι διμερείς σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό η Επιτροπή επιδοκίμασε την πρόταση της Ελλάδας για δημιουργία μιας πλατφόρμας δομημένου διάλογου σε όλα τα ζητήματα που χρειάζονται να ξεκαθαριστούν και ενθαρρύνουμε και τις δύο πλευρές να συνεχίσουν την πρόοδο. Απαντήσαμε κάποιες ερωτήσεις από τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχοντας υπόψιν όλα αυτά. Είμαστε ενήμεροι των δεσμεύσεων των δύο πλευρών για ενδυνάμωση του διαλόγου έτσι ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο από οποιαδήποτε παρεξήγηση σε όλα τα σχετικά θέματα.

Η Επιτροπή ενημερώθηκε για την πρόθεση των δύο κρατών για να συζητήσουν εκκρεμή θέματα που χρειάζονται ξεκαθαριστούν για να ενδυναμωθούν οι διμερείς σχέσεις. Δεν πήγε παρακάτω από αυτό και δεν λαμβάνουμε καμία θέση σε διμερή ζητήματα». Με απλά λόγια: «Ήξεις αφήξεις» η αντίδραση της Κομισιόν!

Μετά και τις εξελίξεις αυτές, έχουμε κάθε λόγο να προειδοποιήσουμε – για πολλοστή φορά – ως Newsbomb.gr την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να λάβει ξεκάθαρες θέσεις απέναντι σε αυτή την ενορχηστρωμένη πρόκληση που στήνεται ύπουλα και μεθοδικά σε βάρος της χώρας μας. Εάν η Αθήνα επιμείνει στο παιχνίδι της παθητικότητας και της νωθρής αντιμετώπισης, πολύ σύντομα δεν αποκλείεται να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Είναι ζήτημα απλής λογικής και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν μια και καλή τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο πολιτικός υφιστάμενός του, ο κ. Κοτζιάς.

http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/732434/se-krisimo-simeio-ta-ethnika-themata-troei-xastoykia-apo-pantoy-o-k-tsipras#ixzz4LiPRFMWd

Διαβάστε το ολόκληρο...

Με αφορμή την ημερίδα της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (ΠΕΦ)

Οι πρωτοπόροι στον αγώνα κατά της κλασικής παιδείας
Πριν από 10 περίπου χρόνια και συγκεκριμένα κατά τη διετία 2006-2007 ο χώρος της εκπαίδευσης είχε γνωρίσει σοβαρές αναταράξεις εξαιτίας εκείνου του αλήστου μνήμης βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, το οποίο η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ έστερξε τελικά να αποσύρει το Φθινόπωρο 2007. Τότε ορισμένοι εξέφρασαν τη βεβαιότητα ότι μπορεί να είχε κερδηθεί μια μάχη, αλλά ο πόλεμος θα συνεχιζόταν...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Από τον Χάρη Ζάβαλο

Όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, τα πιο κολασμένα όνειρα της Μάργκαρετ Θάτσερ γίνονται πραγματικότητα μέσα από τον πιο πιστό της οπαδό, τον Αλέξη Τσίπρα και τη συμμορία του.

Μέχρι να πατήσω enter και να κατέβω μια πρόταση, άλλη μια δημόσια περιουσία προστίθεται στη λίστα του ΤΑΙΠΕΔ, έτοιμη να πουληθεί κοψοχρονιά στον πρώτο ιδιώτη που θα πετάξει ψίχουλα στη μαύρη τρύπα του χρέους έτσι ώστε να μπορεί απερίσπαστος ο Ντάισεμπλουμ να πετυχαίνει την περμανάντ του.

Πριν προλάβω να γράψω τη λέξη «προλάβω», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει υπογράψει το ξεπούλημα του Ελληνικού για πενταροδεκάρες, όσο ο Αλέξης Τσίπρας ψάχνει στο google φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται να καμαρώνει το κόψιμο των συρματοπλεγμάτων του Ελληνικού.

Τότε που δεν πουλιόταν αυτό το οποίο δεν άνηκε στην εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά στον Ελληνικό λαό.

Τότε που δεν πέρναγαν στο ΤΑΙΠΕΔ, με ένα νόμο και ένα άρθρο, οι παραχωρήσεις της ΔΕΗ, του μετρό και της ΕΥΔΑΠ.

Πριν καν σκεφτώ να γράψω αυτό το άρθρο, το λιμάνι του Πειραιά και τα αεροδρόμια της χώρας, χαρίστηκαν στην κυριολεξία σε Κινέζους και Γερμανούς, οι οποίοι παραχωρούν την εγχώρια κρατική περιουσία σε κρατικές εταιρείες στις χώρες τους.

Ο πιο στυγνός νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ και εφαρμόζεται πιστά από μια κυβέρνηση η οποία, για ανεξήγητο λόγο, αυτοπροσδιορίζεται ακόμα ως αριστερή.

Ο Αουγκούστο Πινοσέτ, θα καθόταν σε μια γωνία και θα έκλαιγε σαν μικρό παιδί, αν έβλεπε πόσο εύκολα θα μπορούσε να κάνει τα χατίρια των αγγλοαμερικάνων, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι και χωρίς να χρειαστεί να «εξαφανίσει» κανέναν.

Στα 17 χρόνια της αιμοσταγούς χούντας στη Χιλή υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν ή ”εξαφανίστηκαν” 3.065 άτομα και συνολικά, βασανίστηκαν περισσότεροι από 40 χιλιάδες Χιλιανοί. Ερασιτέχνης ο Πινοσέτ. Δεν είχε έναν Κατρούγκαλο ή έναν Σπίρτζη να του μάθει πώς γίνεται.

Όλο το νεοφιλελεύθερο χωριό είναι απόλυτα ικανοποιημένο.

Όλο;

Ένα μικρό κομμάτι ακόμα αντιστέκεται και αρνείται να δαφνοστεφανώσει τον Δραγασάκη, τοποθετώντας τον στο Πάνθεον του ελληνοφιλελεδισμού.

Μη έχοντας πρόσβαση στα προγράμματα ΕΣΠΑ, ώστε να μπορεί ο Κώστας Μπακογιάννης να ανακαινίζει τσάμπα το σαλέ του στο Καρπενήσι και βλέποντας τον Καρανίκα να καίει τα λεφτά του στο Da Capo πίνοντας τον έναν freddo espresso flat white Arabica μετά τον άλλον, λυσσάνε χρησιμοποιώντας συγκλονιστική επιχειρηματολογία.

Στη χειρότερη κυβέρνηση της ιστορίας, δεν θα μπορούσε να σταθεί απέναντι κάτι λιγότερο από τη χειρότερη αντιπολίτευση από καταβολής πακέτου Ντελόρ.

Ας δούμε όμως τα καλύτερα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν οι απανταχού τζιχαντιστές του ελληνοφιλελεδισμού οι οποίοι μάχονται να πέσει ο Τσίπρας και η συμμορία του:

Ο Τσίπρας δεν βγαίνει ωραίος στις φωτογραφίες, δεν το μιλάει καλά το εγγλέζικο, δεν φοράει γραβάτα, έχει παχύνει και δεν παίζει καλή μπάλα στο 5×5.
Η γυναίκα του, Περιστέρα Μπαζιάνα, δεν ντύνεται κομψά και έχει πεσμένο στήθος.
Ο Φίλης θέλει να καταργήσει τα θρησκευτικά και την πρωινή προσευχή.
Η κυρά Τασία προσκάλεσε στην Ελλάδα 3.000.000 πρόσφυγες. Τους μισούς και βάλε δε, τους έφερε με το ζόρι.

Στην προχθεσινή άτυπη συνάντηση του Τσίπρα με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, δεν υπήρχε ελληνική σημαία πίσω από τον Τσίπρα, αλλά δύο τούρκικες. ”Το πρωτόκολλο προβλέπει πως σε περίπτωση συνάντησης ενός προέδρου Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό άλλης χώρας τοποθετούνται δύο σημαίες της χώρας προέλευσης του προέδρου. Η τοποθέτηση δύο σημαιών, μία για κάθε χώρα, είθισται μόνο όταν οι εκπρόσωποι κρατών είναι ομότιμοι”.

Πασόκοι ενοχλούνται που στον ΣΥΡΙΖΑ έχει μαζευτεί το μισό ΠΑΣΟΚ.
Αβανταδόροι και δεκανίκια της κυβερνήσης του ολικού ξεπουλήματος, χαράζουν αντιπολιτευόμενη γραμμή μέσα από τις αναρτήσεις των πληρωμένων τους τρολ στο twitter.

Από εκεί ξεκίνησε και η παραμύθα των σημαιών στην άτυπη συνάντηση Τσίπρα- Ερντογάν που προσπάθησε -χωρίς επιτυχία- να μονοπωλήσει προχθές την επικαιρότητα.

Ακόμα καλύτερο στο ιντερνετικό παιχνίδι των εντυπώσεων, η επανεμφάνιση των «Παραιτηθείτε» που αφού δεν είδαν προκοπή στις πλατείες, πιάσαν τις καφετέριες μπας και μαζέψουν κόσμο για να κλείσουν 11αδα (λεπτομέρειες εδω)

Όσο η κυβέρνηση αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα καθημερινά, τόσο η αντιπολίτευση θα κατρακυλά στον κατήφορο που την οδηγεί η μανία της για την εξουσία και το πάθος της για τα ΕΣΠΑ.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Photo: Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) and his wife Emine (2-R) arrive at the Hangzhou Xiaoshan International Airport in Hangzhou City of Zhejiang province, China, 02 September 2016. Erdogan will be attending the G20 Leaders Summit in Hangzhou on 04 and 05 September. EPA, ROLEX DELA PENA

«Ο Ερντογάν μπροστά στον πανικό του, άρχισε τις εθνικιστικές προκλήσεις» υποστηρίζει ο Τούρκος διεθνολόγος καθηγητής Μπασκίν Οράν αναφερόμενος στις δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με τις Συνθήκη της Λωζάννης.
Σύμφωνα με την τουρκική ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Τ24» ο Οράν λέει ότι ο Ερντογάν «στην πρώτη φάση των εθνικιστικών προκλήσεων κάνει λόγο περί Λωζάννης. Αυτό είναι κλασική περίπτωση. Όλοι οι δεξιοί στην Τουρκία επικρίνουν τη Λωζάννη. Και το κάνουν αυτό όχι σε σχέση με τα νησιά, αλλά σε σχέση με το Κουρδικό πρόβλημα και τη Μοσούλη.

Η δεύτερη προβοκάτσια στην οποία θα καταφύγει ο Ερντογάν βλέποντας ότι μειώνεται η ισχύς του στην Τουρκία θα είναι ο πόλεμος. Η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ και ιδιαίτερα η Ρωσία έχουν αρχίσει ήδη να λένε ότι η εισβολή της Τουρκίας στις περιοχές αυτές συνιστά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Δηλαδή υπάρχει ισχυρή αντίσταση. Οι Αμερικανοί απορρίπτουν τα πλήγματα εναντίον του PYD (η οργάνωση των Κούρδων της Συρίας) διότι η οργάνωση αυτή είναι ο κύριός τους σύμμαχος».

Ως προς την υπόθεση των νησιών, ο Οράν λέει ότι «κατά τις συνομιλίες της Λωζάννης η Τουρκία δεν θέλησε να πάρει τα νησιά διότι οι κάτοικοί τους ήταν κατά 90% Έλληνες». Ως προς το θέμα της Μοσούλης ο καθηγητής λέει ότι «τις παραμονές της υπογραφής της συνθήκης, υπήρξαν στην εθνοσυνέλευση αντιρρήσεις στην εγκατάλειψη της Μοσούλης, αλλά ο Ατατούρκ συνειδητά δεν θέλησε τη Μοσούλη με το σκεπτικό ότι τη στιγμή που δεν είναι ακόμη γνωστή η τύχη των Κούρδων της Τουρκίας, τι θα κάνουμε αν προστεθούν και οι Κούρδοι του Ιράκ».

Ειδικότερα για τα νησιά, ο Οράν λέει ότι «τα νησιά δόθηκαν το 1913 επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η απέναντι πλευρά δεν ήταν απλώς η Ελλάδα, αλλά έξι μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία, η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία. Αρχικά το 1913 με τη Συνθήκη του Λονδίνου και στη συνέχεια με τη Συνθήκη των Αθηνών που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα Δωδεκάνησα δόθηκαν στην Ελλάδα. Επίσης συμφωνήθηκε ώστε, τα υπόλοιπα νησιά, με εξαίρεση την Ίμβρο και την Τένεδο να δοθούν στην Ελλάδα. Ωστόσο προτού τεθεί σε ισχύ η συμφωνία αυτή, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η υπόθεση παραπέμφθηκε στη Λωζάννη».

29/09/2016 17:41 ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Αμπατζή Άγκυρα, Turkey
http://mignatiou.com/2016/09/i-ethnikistiki-proklisi-tou-erntogan-gia-lozanni-ine-se-paniko-lei-tourkos-kathigitis/

Διαβάστε το ολόκληρο...

President Barack Obama and First Lady Michelle Obama walk on the south lawn of the White House in Washington DC, USA, 28 September 2016. EPA, Olivier Douliery / POOL

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα είπε χθες ότι δεν είχε ακούσει καμία εναλλακτική ιδέα για τη λύση στον εμφύλιο της Συρίας που δεν κάνει χρήση τεράστιου αριθμού αμερικανικών στρατευμάτων, ακόμα και από επικριτές της πολιτικής του που προσκάλεσε στο Δωμάτιο Επιχειρήσεων του Λευκού Οίκου.

Ο αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται υπό πίεση να κάνει περισσότερα για τα θύματα του εμφύλιου στη Συρία, που έχει διαρκέσει πεντέμισι χρόνια, μετά από την κατάρρευση της κατάπαυσης του πυρός που είχαν συμφωνήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία νωρίτερα αυτόν τον μήνα και η οποία ακολουθήθηκε από εντατικό βομβαρδισμό του Χαλεπιού.
Ο Ομπάμα είπε σε στρατιώτες στην αμερικανική βάση στο Φορτ Λι του Νιού Τζέρσεϋ ότι η κατάσταση στη Συρία ήταν συγκλονιστική και ότι ο ίδιος επανεξέταζε την πολιτική της Συρίας σχεδόν κάθε εβδομάδα.
«Φέρνουμε εξωτερικούς κριτές – φέρνω επικριτές της πολιτικής μου να μάθω, ‘Εντάξει, δεν συμφωνείτε ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος – πείτε μου τι νομίζετε ότι θα μας επιτρέψει να εμποδίσουμε τον εμφύλιο που συνεχίζεται’», είπε ο Ομπάμα στη συζήτηση, η οποία μεταδόθηκε από το κανάλι CNN.
«Στη Συρία, δεν υπάρχει σενάριο με το οποίο – χωρίς να στείλουμε μεγάλο αριθμό στρατιωτών – θα μπορέσουμε να σταματήσουμε έναν εμφύλιο στον οποίο και οι δύο πλευρές έχουν στυλώσει τα πόδια», είπε.
Ο Ομπάμα είπε ότι ήταν σημαντικό για αυτόν να υπάρξει «ορθολογισμός» στην αποστολή στρατιωτών λόγω των «απίστευτων θυσιών» που περιλαμβάνει κάτι τέτοιο και επίσης διότι ο αμερικανικός στρατός συνεχίζει να επιχειρεί στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Η υποστήριξη της μετριοπαθούς αντικυβερνητικής μερίδας της Συρίας νωρίτερα στον πόλεμο πιθανά θα κλιμακωνόταν σε μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία ή το Ιράν, οι οποίες υποστηρίζουν τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, και θα άφηναν τις ΗΠΑ εκτεθειμένες σε πολλαπλά μέτωπα, είπε ο Ομπάμα.
«Θα υπάρξουν προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο οι οποίες δεν αγγίζουν άμεσα την ασφάλειά μας, όπου θα χρειαστεί να βοηθήσουμε, θα χρειαστεί να βοηθήσουμε την ηγεσία, αλλά το να στείλουμε απλώς περισσότερο στρατό δεν θα αποτελέσει λύση», πρόσθεσε.

29/09/2016 05:44 ΑΠΕ-ΜΠΕ – Reuters Φορτ Λι, United States
http://mignatiou.com/2016/09/apokalipsis-ompama-gia-ton-polemo-sti-siria-den-ginete-choris-na-stiloume-stratiotes/

Διαβάστε το ολόκληρο...

«Θα επενδύσουμε σε νεοσύστατες επιχειρήσεις, καθιερωμένες εταιρείες, πρωτοβουλίες με κοινωνικό αντίκτυπο και επιχειρήσεις που ξεκίνησαν από μετανάστες και πρόσφυγες.

Οι επενδύσεις αυτές προορίζονται για να είναι επιτυχείς. Αλλά πρωταρχικός στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε προϊόντα και υπηρεσίες που ωφελούν πραγματικά τους μετανάστες και τις κοινότητες υποδοχής» δήλωσε ο Εβραίος Σόρρος.

Τώρα φαίνεται γιατί με κάθε τρόπο η ελλαδική κυβέρνηση διώχνει τις υγιείς επιχειρήσεις από την Ελλάδα. Για να ανοίξουν τον δρόμο στις επιχειρήσεις των ξένων εποικιστών που ανοίγουν και θα ανοίξουν στην Ελλάδα με την υποστήριξη του Σόρρος και του συναφιού του.

Οι νεοταξικοί κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζουν πιστά τον σχεδιασμό αυτόν. Ο ίδιος σε βίντεο που μιλά ξεκαθαρίζει ότι πρέπει να γίνει αντικατάσταση με μετανάστες αφού οι Έλληνες έχουν μείωση των γεννήσεων.


πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Διπλωματική κρίση στο τρίγωνο Αθήνα-Βρυξέλλες-Τίρανα

Εξηγήσεις ζητά το υπουργείο Εξωτερικών και αποκαλεί τον Αυστριακό Επίτροπο ψεύτη - Απαντώντας στη Μ. Σπυράκη ο Γιοχάνες Χαν ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν επαφές μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας και για το τσάμικο ζήτημα - Ανιστόρητη και αναληθή χαρακτήρισε τη δήλωση Χαν, η ευρωβουλευτής της ΝΔ

Διπλωματική κρίση στο τρίγωνο Αθήνα-Βρυξέλλες-Τίρανα για το «τσάμικο ζήτημα» που ανοίγει ο Επίτροπος Χαν.

Ο Αυστριακός επίτροπος Διερεύνησης της ΕΕ απαντώντας σε ερώτηση που έθεσε η ευρωβουλευτής της ΝΔ, Μαρία Σπυράκη, για την ανακίνηση αλυτρωτικών διεκδικήσεων εναντίον της Ελλάδας, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νίκου Κοτζιά στην Αλβανία, ανέφερε ότι η Κομισιόν επικρότησε το γεγονός πως Ελλάδα και Αλβανία εξετάζουν τη θέσπιση κοινού μηχανισμού, που θα συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την επίλυση των εκκρεμών διμερών ζητημάτων. Σε αυτά, πρόσθεσε, περιλαμβάνονται η οριοθέτηση της ελληνοαλβανικής υφαλοκρηπίδας και των θαλάσσιων ζωνών, τα δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και το τσαμικό ζήτημα.

Η απάντηση του Επιτρόπου προκάλεσε την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο εξέδωσε ανακοίνωση χαρακτηρίζοντάς την απαράδεκτη και αναληθή και ζητώντας εξηγήσεις.

«Ως γνωστόν, τσαμικό ζήτημα δεν υφίσταται και ως εκ τούτου ουδέποτε έχει γίνει αποδεκτό ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδας και Αλβανίας», τονίζεται στην ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ.

Το υπουργείο, εμφανώς ενοχλημένο με τον επίτροπο, σημειώνει ότι «με την ψευδή απάντησή του δείχνει ότι δεν ασκεί το ρόλο και τα καθήκοντά του βάσει της αρχής της αμεροληψίας ώστε να προάγεται το κοινό συμφέρον της Ένωσης, όπως προβλέπεται από το άρθρο 17 της Συνθήκης της Λισαβόνας».

«Ήδη του έχει ζητηθεί και υποχρεούται βάσει του θεσμικού του ρόλου, να δώσει άμεσα πειστικές εξηγήσεις ως προς το απαράδεκτο και ψευδές περιεχόμενο της επίμαχης απάντησής του».

Ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Στράτος Ευθυμίου, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για σημερινές δηλώσεις Εκπροσώπου Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κας Maja Kocijancic, σχετικά με την απάντηση του Επιτρόπου Hahn σε ερώτηση ευρωβουλευτού δήλωσε τα εξής:

"Ορισμένοι στις Βρυξέλλες δεν κατανοούν τη σημασία του να μην ψεύδεσαι».

Μαρία Σπυράκη: Ανιστόρητη η απάντηση του επιτρόπου

Ανιστόρητη και αναληθή χαρακτήρισε και η κυρία Μαρία Σπυράκη την απάντηση που της έδωσε ο Επίτροπος Χαν.

«Κάποιος πρέπει να διδάξει στον κ. Χαν την ιστορία της περιοχής ώστε να μην καταλήγει σε τέτοιου είδους απαντήσεις, εφόσον δεν το κάνει αποτελεσματικά η πολιτική του κ. Κοτζιά», δήλωσε η ευρωβουλευτής.

Η θέση της Κομισιόν

Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, χωρίς να ανακαλεί τις δηλώσεις του Επιτρόπου Χαν αλλά ξεκαθαρίζοντας μόνο πως «δεν λαμβάνει καμία θέση σε διμερή ζητήματα».

Σε ερώτηση δημοσιογράφου στην καθημερινή ενημέρωση Τύπου, η εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικών σχέσεων απάντησε πως η Επιτροπή ενημερώθηκε από Ελλάδα και Αλβανία πως υπάρχει η πρόθεση ενίσχυσης του διαλόγου για «διμερή εκκρεμή θέματα τα οποία χρειάζεται να ξεκαθαριστούν».

Η εκπρόσωπος Τύπου συνέχισε λέγοντας πως η Επιτροπή ενθαρρύνει και τις δύο πλευρές «για διάλογο σε όλα τα ζητήματα που χρειάζεται να ξεκαθαριστούν» και συμπλήρωσε είναι ενήμερη για τις δεσμεύσεις των δύο πλευρών και πως η Επιτροπή «δεν λαμβάνει καμία θέση σε διμερή ζητήματα».

Αναλυτικά η εκπρόσωπος Τύπου είπε πως:

«Η Επιτροπή ενημερώθηκε από την Ελλάδα και την Αλβανία νωρίτερα το 2016 πως υπάρχει η πρόθεση ενίσχυσης του διαλόγου μεταξύ τους για εκκρεμή θέματα τα οποία χρειάζεται να ξεκαθαριστούν έτσι ώστε να ενδυναμωθούν οι διμερείς σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό η Επιτροπή επιδοκίμασε την πρόταση της Ελλάδας για δημιουργία μιας πλατφόρμας δομημένου διάλογου σε όλα τα ζητήματα που χρειάζονται να ξεκαθαριστούν και ενθαρρύνουμε και τις δύο πλευρές να συνεχίσουν την πρόοδο. Απαντήσαμε κάποιες ερωτήσεις από τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχοντας υπόψιν όλα αυτά. Είμαστε ενήμεροι των δεσμεύσεων των δύο πλευρών για ενδυνάμωση του διαλόγου έτσι ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο από οποιαδήποτε παρεξήγηση σε όλα τα σχετικά θέματα».

Και στη συνέχεια ολοκλήρωσε λέγοντας πως: «Η Επιτροπή ενημερώθηκε για την πρόθεση των δύο κρατών για να συζητήσουν εκκρεμή θέματα που χρειάζονται ξεκαθαριστούν για να ενδυναμωθούν οι διμερείς σχέσεις. Δεν πήγε παρακάτω από αυτό και δεν λαμβάνουμε καμία θέση σε διμερή ζητήματα».

«Έκπληκτες από την αντίδραση οι Βρυξέλλες», λέει αξιωματούχος

Ανώτερος αξιωματούχος των Βρυξελλών δήλωσε πως η Επιτροπή ήταν «έκπληκτη» από το μέγεθος των αντιδράσεων στο ζήτημα αυτό και την έκταση που έλαβε, καθώς δεν αποτελεί θέμα που έχει απασχολήσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και δεν της έχει τεθεί πότε με όρους διμερούς ζητήματος. Η ίδια πηγή αποδίδει τον «θόρυβο» που δημιουργήθηκε σε λεκτικό λάθος του Επιτρόπου Χαν και σε υψηλών τόνων απάντηση από την Ελλάδα.

Αναλυτικά η ερώτηση της ευρωβουλευτού και η απάντηση έχει ως εξής:

«Στις 5.6.2016, μία ημέρα πριν από την επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στη Αλβανία, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας κ. Έντι Ράμα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Συνέδριο του κόμματος των Τσάμηδων “Δικαιοσύνη, Ένταξη και Ενότητα”, έκανε αναφορά σε “Αλβανούς της μέσης Αλβανίας, της Ηπείρου και της Μακεδονίας”.

Στις 6.6.2016 το κόμμα των Τσάμηδων “Δικαιοσύνη, Ένταξη και Ενότητα”, που συμμετέχει στην κυβέρνηση Ράμα με υφυπουργούς, οργάνωσε κινητοποίηση, συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία των Τιράνων και πορεία προς το Υπουργείο Εξωτερικών. Της κινητοποίησης ηγείτο ο πρόεδρος του κόμματος Σπετίμ Ιντρίζι, που κατέχει θέση αντιπροέδρου στο αλβανικό Κοινοβούλιο.

Οι διαδηλωτές επιχείρησαν, υπό την ανοχή των αρχών, να εμποδίσουν την απρόσκοπτη είσοδο του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας στο κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών για τη συνάντηση με τον ομόλογό του κ. Μπουσάτι και, καταλαμβάνοντας τον χώρο μπροστά στο ΥΠΕΞ, φώναξαν συνθήματα όπως “Τσαμουριά, μητέρα μας, περίμενέ μας”, ανακινώντας αλυτρωτικά ζητήματα και διαστρεβλώνοντας την ιστορική πραγματικότητα.

Δεδομένου ότι από τις 27 Ιουνίου 2014 η Αλβανία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ και λαμβάνει προενταξιακή οικονομική βοήθεια ύψους 649,4 εκατομμυρίων ευρώ, ερωτάται η Επιτροπή:

- Συνάδει η ως άνω πράξη του κυβερνητικού κόμματος με το πνεύμα των σχέσεων καλής γειτονίας, που αποτελεί προϋπόθεση για την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας;
- Προτίθεται να λάβει υπόψη τα γεγονότα αυτά στην επόμενη έκθεση προόδου της Αλβανίας;»

Απάντηση:

«Η Επιτροπή παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις σχέσεις περιφερειακής συνεργασίας και καλής γειτονίας στις υποψήφιες χώρες και δυνάμει υποψηφίους. Στη δέσμη μέτρων του 2015 για τη διεύρυνση και στην έκθεσή της σχετικά με την Αλβανία, η Επιτροπή εξέφρασε την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι η Αλβανία εξακολούθησε να συμμετέχει ενεργά στην περιφερειακή συνεργασία και να διατηρεί σχέσεις καλής γειτονίας, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις της στο πλαίσιο της συμφωνίας σταθεροποίησης και σύνδεσης. Η Επιτροπή θα παρουσιάσει επικαιροποιημένη αξιολόγηση στο πλαίσιο της δέσμης μέτρων του 2016 για τη διεύρυνση, η δημοσίευση της οποίας έχει προγραμματιστεί για το επόμενο φθινόπωρο.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Επιτροπή έκρινε θετικά το γεγονός ότι η συχνότητα των επισκέψεων υψηλού επιπέδου μεταξύ των αρχών της Αλβανίας και της Ελλάδας έχει αυξηθεί. Μεταξύ άλλων, η επίσκεψη του Αλβανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2016 και η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στα Τίρανα τον Ιούνιο του 2016, στο πλαίσιο της 25ης επετείου της διμερούς συνθήκης φιλίας, αποτελούν ενδείξεις ανανεωμένης δέσμευσης. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών εντάθηκαν, μεταξύ άλλων για τη βελτίωση του πλαισίου του πολιτικού διαλόγου. Η Επιτροπή επικρότησε το γεγονός ότι οι δύο χώρες εξετάζουν τη θέσπιση κοινού μηχανισμού, που θα συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την επίλυση των εκκρεμών διμερών ζητημάτων. Σε αυτά περιλαμβάνονται η οριοθέτηση της ελληνοαλβανικής υφαλοκρηπίδας και των θαλάσσιων ζωνών, τα δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και το τσαμικό ζήτημα. Η Επιτροπή επικρότησε τις προσπάθειες αυτές, εκφράζοντας επιδοκιμασία για τις εν λόγω σημαντική νέα διπλωματική δέσμευση, σε ανταλλαγή επιστολών με τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας».

Τον Ιούνιο είχαν σημειωθεί επεισόδια κατά την επίσκεψη Κοτζιά στην Αλβανία, καθώς περίπου 150 αυτοαποκαλούμενοι Τσάμηδες διαδηλωτές επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στον έλληνα υπουργό έξω από το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

«Εάν η Δύση είχε γενέθλια, αυτά θα ήταν σήμερα» γράφει η Telegraph, με αφορμή τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, «τη μάχη που έθεσε τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού».

 Ο Ντόμινικ Σέλγουντ, είναι Άγγλος ιστορικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικηγόρος. Με αφορμή την επέτειο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, η οποία έγινε πριν από 2.496 χρόνια – το 480 π.χ.-έχει γράψει ένα διθυραμβικό άρθρο στη βρετανική εφημερίδα Telegraph....

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top