Ο Δικτυουργός στο Email

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered by Blogger.

Αρχειοθήκη

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Mια ακόμη τραγική φιγούρα ανεπάρκειας και γραφικότητας την οποία έκανε υπουργό ο οξυδερκής λαός αναγκάζεται τώρα να την τρώει στη μάπα.

Το πρώην κοκοράκι των Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος δεν ξέρει πλέον που πατά και που πηγαίνει. Πόσο μάλλον τι λέει.

Το θράσος του δεν έχει όρια.

Aν δεν δίναμε 384 ευρώ δεν θα παίρνατε ποτέ συντάξεις δήλωσε με αυθάδεια ο Κατρούγκαλος προσπαθώντας να υπερασπιστεί την φράση που είπε μια ημέρα νωρίτερα ότι «κανείς Έλληνας δεν θα είναι φτωχός με 384 ευρώ».

Ενώ μέχρι σήμερα υπερασπιζόταν συνεχώς τη θέση ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τις συντάξεις στο μέλλον είπε κυνικά απευθυνόμενη στη δημοσιογράφο του ΣΚΑΙ ότι «αν δεν δίναμε τα 384 ευρώ δεν θα παίρνατε ποτέ σύνταξη στο μέλλον».

Παράλληλα ομολόγησε ότι το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 περιλαμβάνει πολλά μέτρα λιτότητας αλλά και πολλά νεοφιλελεύθερα μέτρα.

Ωστόσο υποστήριξε ότι το Μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι πολύ ηπιότερο από τα προηγούμενα προσθέτοντας ότι τώρα προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε αυτά τα νεοφιλελεύθερα μέτρα με δικαιότερα.

Όσον αφορά τη χθεσινή δήλωσή του ότι κανένας Έλληνας δεν θα είναι φτωχός με τα 384 ευρώ της εθνικής σύνταξης που θεσπίστηκε από το ασφαλιστικό που ο ίδιος συνέταξε, ο κ. Κατρούγκαλος υποστήριξε ότι προκύπτει από τον ορισμό που δίνει η ΕΕ για τον ορισμό της φτώχειας οτι πρέπει να είναι στο 60% του κατώτατου μισθού. Μάλιστα θέλοντας να «χρυσώσει το χάπι» είπε ότι το 2010 είχαν οριστεί ως βασική σύνταξη τα 360 ευρώ και σε μια περίοδο που η Ελλάδα ήταν πιο πλούσια.

Είπε, επίσης, ότι κανείς δεν θα πάρει μόνο 384 ευρώ. «Αυτό είναι το εγγυημένο από το κράτος ποσό και σε αυτό θα προστίθενται τα χρήματα ανάλογα με τις εισφορές του» πρόσθεσε.

Επανέλαβε, ακόμα, τη ρητορική ότι η κυβέρνηση έκανε επανυπολογισμό και όχι οριζόντιες περικοπές προσθέτοντας ότι προστατεύεται το εισόδημα ολων των συνταξιούχων που έχουν άθροισμα κύριας και επικουρικής που έχουν 1.300 ευρώ.

Ο υπουργός Εργασίας τέλος επιβεβαίωσε ότι το υπουργείο Εργασίας σκέφτεται ένα νέο σύστημα πληρωμής των οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία λέγοντας «σκεφτόμαστε ένα νέο σύστημα το οποίο θα διαπραγματευτούμε με τους δανειστές» ενώ στην παρατήρηση ότι ο Τρύφων Αλεξιάδης απεκλεισε το ενδεχόμενο νέας ρύθμισης 100 δόσεων ο Γιώργος Κατρούγκαλος είπε ότι «για τα ασφαλιστικά ταμεία ποτέ δεν έχουν τελειώσει οι 100 δόσεις γιατί θέλουμε να στηρίξουμε και το συστήμα απονομής συντάξεων»
pitsiriki1


ΠΗΓΗ: Δημήτρης Κυπριώτης

Διαβάστε το ολόκληρο...

"'Η αναδιάρθρωση χρέους εντός 2016 ή παραίτηση και εκλογές αρχές 2017" - Και στο βάθος... συζήτηση για το νόμισμα!

του Γιάννη Πετρίδη
Συγκεκριμένη απόφαση για μείωση του χρέους μέσω χρονικής και επιτοκιακής αναδιάρθωσής του μέχρι το τέλος του έτους (όπως πιέζουν οι ΗΠΑ το Βερολίνο) ή παραίτηση της κυβέρνησης και προκήρυξη νέων εκλογών πριν από τον ερχόμενο Απρίλιο, είναι οι αποφάσεις που έχει λάβει ο Α.Τσίπρας.

Τα αποτελέσματα της οικονομίας αυτή την στιγμή είναι απογοητευτικά, εν μέρει λόγω των συγκυριών (τουρισμός, προσφυγικό κλπ.), εν μέρει λόγω "τρελής" φορολογίας και εν μέρει λόγω της πρακτικής αδυναμίας του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει αποτελεσματικά την χώρα.

Βεβαια στο τελευταίο, μπορεί να αντιτάξει κάποιος "Είδαμε πόσο καλά τα κατάφεραν και αυτοί που είχαν γνώση της διακυβέρνησης της χώρας" και δεν θα έχει άδικο, αλλά στην πολιτική το αποτέλεσμα μετράει. Και το αποτέλεσμα μετά την δημοσιοποίηση των υφεσιακών αποτελεσμάτων του β' τριμήνου είναι άκρως απογοητευτικά.

Το 2016 θα είναι η ένατη συνεχής χρονιά με ύφεση και αυτό δεν συνέβη ούτε στην δεκαετία του '40 με έναν πόλεμο, μια Κατοχή κι έναν Εμφύλιο. Το 1946 ήδη η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει!

Διαφορετικά τα μεγέθη βέβαια και διαφορετικές οι συνθήκες, αλλά εννέα χρόνια συνεχούς ύφεσης δεν αντέχονται από καμία χώρα.

Στο Μαξίμου, που σήμερα τα αποτελέσματα της ΕΛΣΤΑΤ για την ύφεση προκάλεσαν εξαιρετική δυσθυμία, γνωρίζουν άριστα ότι "Δεν έχουν ελπίδα" αν δεν μειωθεί το χρέος με κάποιο τρόπο. Η επιτοκιακή και η χρονική αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να επιφέρουν μείωση του χρέους μέχρι 55%.

Οχι ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα σε δραματικό βαθμό, έστω και αν συμβεί αυτό.

Το κορυφαίο ζήτημα του νομίσματος είναι η μέγιστη πρόκληση που θα αντιμετωπίσει η χώρα μέχρι το 2018 που (υποτίθεται...) θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση του νυν προγράμματος. Αν δεν λυθεί, οριστικά και συναινετικά με την λοιπή ευρωζώνη, η νομισματική εκκρεμότητα, τίποτα δεν θα τελειώσει.

Από εκεί και πέρα η φράση του πρωθυπουργού ότι "απαιτούμε συγκεκριμένα μέτρα που θα καθιστούν το ελληνικό χρέος βιώσιμο, αλλά και μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018", στην συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα, απλά δείχνει την αγωνία του για ττην εξέλιξη της κατάστασης.

Γιατί απλά, ο Α.Τσίπρας, δεν μπορεί να απαιτήσει τίποτα. "Απαιτούν" αυτοί που έχουν όπλα. Και ο Α.Τσίπρας, αλλά κυρίως η Ελλάδα, δυστυχώς "αυτο-αφοπλίστηκαν" στην εξέλιξη αυτής της επώδυνης εθνικής περιπέτειας.

Και μάλιστα ο πρωθυπουργός προσδιόρισε και τον χρόνο ικανοποίησης της απαίτησης: "Ο ορίζοντας για τη συμφωνία αυτή είναι το τέλος του χρόνου" τόνισε. Και αν όχι, μετά, τι;

Μετά εκλογές, ΝΔ με ΠΑΣΟΚ και ίσως Ποτάμι στην εξουσία και "μία από τα ίδια" και, ίσως χειρότερα.

Πάντως, με χρέος που έχει φτάσει τα 328 δισ. ευρώ, έλλειμμα στο 175% του ΑΕΠ, χρέος των πολιτών προς το δημόσιο 95 δισ. ευρώ και τραπεζικό χρέος προς το εξωτερικό κάπου 250 δισ. ευρώ στο μόνο που μπορεί να ελπίζει κάποιος κυβερνήτης της χώρας, είναι ο Θεός... Ακόμα και ο καλύτερος κυβερνήτης!

Και σημειώστε αυτό που αναφέραμε πιο πάνω: Η αντιμετώπιση του κεφαλαιώδους ζητήματος του νομίσματος ("μετά Μνημονίου", φυσικά) είναι αυτό που θα κλείσει το κεφάλαιο της ταραχώδους περιόδου που βιώνει η χώρα.

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Ποια ανάπτυξη;

Η ΕΛΣΤΑΤ ΑΝΑΘΕΩΡΕΙ ΕΠΙ ΤΑ ΧΕΙΡΩ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ Β’ ΤΡΙΜΗΝΟ ΤΟΥ 2016
Κόλαφος για τα πεπραγμένα των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το ΑΕΠ - Αναθεωρείται επί τα χείρω η εικόνα της οικονομίας - Καταρρίπτεται πλήρως το αφήγημα του Τσίπρα περί δήθεν ανάπτυξης

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και για ακόμη μία φορά έρχονται να διαψεύσουν τη θριαμβολογία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ περί δήθεν ανάπτυξης: Η Ελληνική Στατιστική Αρχή έδωσε σήμερα, Δευτέρα (29/08/2016) στη δημοσιότητα δυσμενέστερα στοιχεία σε ό,τι αφορά την πορεία του ΑΕΠ της χώρας για το β΄τρίμηνο του 2016.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η ύφεση κατά το β’ τρίμηνο άγγιξε το 0,9%, όταν η αρχική εκτίμησή της έκανε λόγο για μείωση του ΑΕΠ σε ποσοστό 0,7%.

Με απλά λόγια: πάμε από το κακό στο χειρότερο!
Μεταξύ α’ και β’ τριμήνου, το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε 0,2% έναντι αύξησης 0,3% της αρχικής εκτίμησης.

Επίσης, η ΕΛΣΤΑΤ αναθεώρησε - επί τα χείρω - σε ύφεση 1% την πορεία του ΑΕΠ για το α΄ τρίμηνο σε ετήσια βάση, από ύφεση 0,8% κατά την πρώτη εκτίμηση.

Σύμφωνα, πάντα, με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής, η δυσμενής αναθεώρηση είναι αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης στοιχείων που δεν ήταν διαθέσιμα κατά την πρώτη εκτίμηση. Τα στοιχεία αυτά είναι είτε μηνιαία (όπως του Ιουνίου για το Ισοζύγιο Πληρωμών) είτε τριμηνιαία (όπως για τον κύκλο εργασιών των κλάδων των υπηρεσιών και για την έρευνα εργατικού δυναμικού).

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, καθίσταται απολύτως σαφές ότι το πανηγυρικό tweet του κ. Τσίπρα περί ανάπτυξης, βασιζόμενο σε ένα άρθρο-ανάλυση των βρετανικών Financial Times, καταρρίπτεται βάσει των στατιστικών της ΕΛΣΤΑΤ.

Ταυτόχρονα, οι μετρήσεις καταδεικνύουν για πολλοστή φορά πως η «συνταγή» των Μνημονίων σε συνδυασμό με την υπέρμετρη φορολόγηση απομυζούν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο κεφάλαια ζωτικής σημασίας από την πραγματική οικονομία, οδηγώντας τους πολίτες στην εξαθλίωση και την απόλυτη φτωχοποίηση και τις επιχειρήσεις σε «λουκέτα» και μαζική φυγή προς το εξωτερικό.

Σύμφωνα, πάντα, με τα στατιστικά δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ, σε ετήσια βάση, τα επιμέρους στοιχεία που μετέχουν στη διαμόρφωση του ΑΕΠ είχαν ως εξής:

• Η συνολική τελική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε μείωση 1,9%
• Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν 7%
• Μείωση 11,4% παρουσίασαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν 2,9%, ενώ οι εξαγωγές υπηρεσιών μειώθηκαν 26,5%)
• Μείωση 7,1% παρουσίασαν οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εισαγωγές αγαθών μειώθηκαν 3,3% και οι εισαγωγές υπηρεσιών μειώθηκαν 22,6%).
Σε τριμηνία βάση, σημειώθηκαν οι εξής μεταβολές:
• Η συνολική τελική καταναλωτική δαπάνη μειώθηκε 0,2%
• Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν 1%
• Μείωση 1% παρουσίασαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εξαγωγές αγαθών μειώθηκαν 0,6% και οι εξαγωγές υπηρεσιών μειώθηκαν 3,5%).
• Μείωση 0,4% παρουσίασαν οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (οι εισαγωγές αγαθών αυξήθηκαν 0,5%, ενώ οι εισαγωγές υπηρεσιών μειώθηκαν 4,4%).
Εξάλλου, με βάση τα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το ΑΕΠ σε ετήσια βάση παρουσίασε μείωση 0,4 % έναντι της μείωσης 0,1% που είχε ανακοινωθεί στην πρώτη εκτίμηση στις 12 Αυγούστου.

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/723506/poia-anaptyxi-h-yfesi-vathainei-kai-i-kyvernisi-thriamvologei-epano-sta-syntrimmia-tis-oikonomias#ixzz4Iixcnsyy

Διαβάστε το ολόκληρο...

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ «ΛΥΠΗΤΕΡΗ» ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ
Συνολικά τρία μέτρα - φωτιά έρχονται να «τινάξουν» στον αέρα τις απολαβές των συνταξιούχων με την αρχή του φθινοπώρου, με κύριο χαρακτηριστικό τις νέες περικοπές και με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να εμφανίζεται για ακόμη μία φορά ανακόλουθη ως προς τα λόγια και τις πράξεις της.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», οι συνταξιούχοι αναμένεται να υποστούν για πολλοστή φορά νέο «ψαλίδισμα» σε ό,τι αφορά τις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες θα φτάνουν το 47,5%, ενώ πρόβλημα συνιστά και η καταβολή μόνο του 50% των μερισμάτων προς τους συνταξιούχους του Δημοσίου, εξαιτίας των αναδρομικών μειώσεων που έχει αποφασίσει η κυβέρνηση ελέω μνημονιακών δεσμεύσεων.

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, το τρίτο κατά σειρά σοκ αφορά στα ισοδύναμα μέτρα που ψάχνει η κυβέρνηση για να επιστρέψει το ΕΚΑΣ, καθώς μία από τις προτάσεις που εξετάζονται είναι να μπει εισφορά ασθένειας 6% στις προνοιακές συντάξεις των 360 ευρώ που χορηγεί ο ΟΓΑ.

Ήδη σύμφωνα, πάντα, με την εφημερίδα, έχουν ήδη επανυπολογιστεί τα ποσά από το ΕΤΕΑ, αλλά θα πληρωθούν στις 2 Σεπτεμβρίου μειωμένα έως και 138 ευρώ τον μήνα για μερίδα συνταξιούχων, ενώ μεσοσταθμικά οι περικοπές ανέρχονται στα 60-70 ευρώ.

Εντούτοις, τις μεγαλύτερες περικοπές θα υποστούν οι συνταξιούχοι του πρώην επικουρικού των εμποροϋπαλλήλων (ΤΕΑΥΕΚ), καθώς σχεδόν στην πλειονότητα των δικαιούχων οι περικοπές είναι πάνω από 30%.

Με βάση το δημοσίευμα, τον Οκτώβριο έρχεται και τρίτο κύμα μειώσεων για όσους δεν πάρουν τη λυπητερή του Σεπτεμβρίου.

Ενδεικτικά, στην πληρωμή του Οκτωβρίου, όμως, θα πέσουν και οι αναδρομικές περικοπές των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου και Σεπτεμβρίου, που σημαίνει ότι το σοκ θα είναι μεγαλύτερο, γιατί πολλές συντάξεις των 300 και των 200 ευρώ θα φτάσουν στα 100 και στα 60 ευρώ.

Αυτό, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα, δεν θα συμβεί σε όλους αλλά, βάσει νόμου, σε όσους έχουν άθροισμα (μικτό ποσό) από κύρια και επικουρική σύνταξη πάνω από 1.300 ευρώ, δηλαδή σε όσους παίρνουν καθαρά μετά τον φόρο 1.120 ευρώ από κύρια και επικουρική.

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/723452/erxetai-agrio-tsekoyri-stis-syntaxeis-tin-paraskeyi#ixzz4IiwqrcKp

Διαβάστε το ολόκληρο...

Του Αλέξη Ζακυνθινού
Επτά χρόνια μετά την καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας, με βάση την οποία ανέλαβε η Τρόικα τη διακυβέρνηση της με στόχο την ολοκληρωτική λεηλασία της, καθώς επίσης την πλήρη μετατροπή της σε αποικία χρέους των ξένων εντολοδόχων της, η παραπλάνηση/χειραγώγηση των εξαθλιωμένων πλέον Ελλήνων συνεχίζεται ακάθεκτη – αυτή τη φορά με το θέμα της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ), όπου αναζητείται δήθεν εάν ήταν αυτή υπεύθυνη για την καταδίκη της χώρας στα μνημόνια, λόγω της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος.

Υπενθυμίζουμε πως λόγω του ελλείμματος αυτού, το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στο 128% περίπου του ΑΕΠ από το 112% – ενώ η τότε κυβέρνηση το ανακοίνωσε στους πάντες, κατηγορώντας τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, χωρίς παραδόξως να λάβει κανένα απολύτως μέτρο για τον περιορισμό του. Εύλογα λοιπόν η Ελλάδα απομονώθηκε από τις αγορές, μη έχοντας πλέον άλλη δυνατότητα, από την αποδοχή της καταδίκης της.

Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσε να δρομολογήσει η κυβέρνηση εκείνης της εποχής, για να αποφευχθεί το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, ήταν ο εσωτερικός δανεισμός μέσω της έκδοσης εθνικών ομολόγων, όπως είχαμε αναφέρει από τις 30 Οκτωβρίου του 2009 – κάτι που φυσικά ούτε καν επιχειρήθηκε. Επίσης η σύνταξη ενός κρατικού Ισολογισμού, έτσι ώστε να μη φαίνονται μόνο τα χρέη της χώρας αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία – οπότε να προκύπτει η καθαρή της θέση, η οποία ακόμη και τότε ήταν θετική.

Η αιτία τώρα της καταδίκης της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το έλλειμμα, ειδικά σε μία χρονική συγκυρία που όλες οι χώρες του πλανήτη αντιμετώπιζαν ανάλογα προβλήματα με ευθύνη των Η.Π.Α., αλλά η στενότητα ρευστότητας, καθώς επίσης η μετέπειτα απομόνωση της από τις αγορές – είτε αυτή οφειλόταν σε σκοτεινές, υπόγειες σκοπιμότητες, είτε στον ερασιτεχνισμό/ανοησία/προδοσία της τότε κυβέρνησης, είτε στις προηγούμενες που σύναψαν ανεύθυνα βραχυπρόθεσμα δάνεια, γνωρίζοντας πως ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν στη λήξη τους.

Όσον αφορά το ύψος του χρέους, ήταν χαμηλότερο από το σημερινό της Ιταλίας (πλησιάζει στο 140% του ΑΕΠ) ακόμη και αν το έλλειμμα του 2009 ήταν σωστό – πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα δεν είχε τραπεζικά προβλήματα όπως η Ιταλία σήμερα ή η Ισπανία τότε (μαζί με τη φούσκα ακινήτων), ούτε υπερβολικά κόκκινα δάνεια, ούτε μεγάλο ιδιωτικό χρέος.

Εκτός αυτού, απέναντι στο δημόσιο χρέος υπήρχαν περιουσιακά στοιχεία του κράτους αξίας 300 δις € σύμφωνα με το ΔΝΤ, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο υπόγειος πλούτος – περιουσιακά στοιχεία που σήμερα έχουν εντελώς απαξιωθεί, υπολογίζοντας πως η τιμή τους είναι πλέον αρκετά κάτω από τα 50 δις €.

Μετά από την επιτυχημένη τώρα, για τους δανειστές βέβαια, πολιτική των μνημονίων, δεν εκτοξεύθηκε μόνο το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ (σε απόλυτα νούμερα θα πλησιάσει τα 350 δις € στα τέλη του 2016, όταν ήταν κάτω από τα 300 δις € το 2010, παρά τη διαγραφή που υπερέβη τα 120 δις €), αλλά επίσης το ιδιωτικό – σε επίπεδα που δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να φαντασθεί το 2010. Επί πλέον χρεοκόπησαν οι τράπεζες επιβαρύνοντας με πάνω από 40 δις € το χρέος, έκλεισαν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, πτώχευσαν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, χάθηκαν ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία πάνω από 500 δις € κοκ.

Αντί λοιπόν να αναζητούνται οι υπεύθυνοι της τεράστιας καταστροφής που προκλήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, έτσι ώστε να πληρώσουν τις ανυπολόγιστες ζημίες που υπέστη η χώρα μας, η δημόσια συζήτηση αποπροσανατολίζει σκόπιμα τους Έλληνες στην εποχή προ των μνημονίων – για να συνεχιστεί η αυτοενοχοποίηση και η θυματοποίηση τους, με τη βοήθεια των οποίων έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, σιωπούν όπως τα πρόβατα και δεν επαναστατούν.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως οι Έλληνες δεν έκαναν μεγάλα λάθη πριν το 2010, αλλά όχι τέτοια που να δικαιολογούν την υπαγωγή τους στην Τρόικα, καθώς επίσης την άθλια σημερινή κατάσταση της οικονομίας της χώρας τους – ενώ ένα μεγάλο μέρος της επιδείνωσης της ελληνικής οικονομίας πριν από το 2010 οφείλεται στα προβλήματα της Ευρωζώνης και ειδικά στην πολιτική φτωχοποίησης του γείτονα που ακολούθησε η Γερμανία, όπως τεκμηριώνεται πλέον και από άλλους οικονομολόγους.

Περαιτέρω, εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα δεν είναι το παρελθόν, το οποίο καλώς ή κακώς έχει παρέλθει, αλλά το μέλλον– ενώ δεν πρέπει να δίνεται βήμα σε όλους αυτούς που προσπαθούν να μετακυλήσουν το σύνολο των ευθυνών στους Έλληνες, πολιτικούς και Πολίτες, ευρισκόμενοι στην έμμισθη υπηρεσία του ΔΝΤ, της Τρόικα, της Γερμανίας ή όποιου άλλου επιδιώκει σκόπιμα κάτι τέτοιο.

Στα πλαίσια αυτά, με δεδομένες πλέον τις αλλεπάλληλες παραδοχές του ΔΝΤ για τα «λάθη» του, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να καταθέσει αγωγή αποζημίωσης στο ευρωπαϊκό δικαστήριο εναντίον του – όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Εκτός αυτού πρέπει να καταγγείλει στο ίδιο δικαστήριο τις παράνομες δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων μεταφέρθηκαν οι απαιτήσεις των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εναντίον της Ελλάδας στους Ευρωπαίους Πολίτες – καθώς επίσης να προβεί σε αναβολή πληρωμών, εάν δεν της εγκριθεί η διαγραφή εκείνου του μέρους του χρέους που δεν οφείλεται στη χώρα μας, αλλά στην αποικιοκρατική πολιτική που μας επέβαλλαν οι δανειστές μετά το 2010.

Παράλληλα, οφείλει να εκπονήσει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, έτσι ώστε να μην επικαλούνται όλοι όσοι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα το ότι, «δεν μπορεί να υπάρξει και δεν υπάρχει άλλο ρεαλιστικό σχέδιο, εκτός από τα μνημόνια της Τρόικα» – κάτι που δεν έχει δυστυχώς ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία παραμένει υπέρ των μνημονίων της Τρόικα, με το γνωστό αποτυχημένο από το παρελθόν «άλλο μείγμα πολιτικής».

Το σχέδιο αυτό πρέπει να στηρίζεται σε ίδια μέσα, κυρίως σε δημόσιες επενδύσεις, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ιδιωτικών – όσες κρατικές επιχειρήσεις και αν ιδιωτικοποιηθούν, έστω στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές. Επειδή όμως είναι αδύνατον να διενεργηθούν δημόσιες επενδύσεις, όταν όλα τα έσοδα του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των αποκρατικοποιήσεων, οδηγούνται στην εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών, τα οποία συνεχώς αυξάνονται παρ’ όλα αυτά, η αναβολή πληρωμών είναι απολύτως απαραίτητη – όσο ή ότι και αν κοστίσει στην πατρίδα μας.

Πηγή: analyst.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Χωρίς να κρύψουν τη βαθιά ενόχλησή για τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, τρεις Ευρωπαίοι επίτροποι προέβησαν σε κοινή δήλωση, εκφράζοντας την πλήρη στήριξή τους στον Ανδρέα Γεωργίου. Ο κ. Γεωργίου αντιμετωπίζει κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, καθώς του χρεώνεται ότι διόγκωσε το έλλειμμα οδηγώντας τη χώρα στην υπογραφή των μνημονίων.

Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, το παραπάνω θέμα έχει δημιουργήσει μεγάλη ενόχληση σε σειρά από κράτη-μέλη, καθώς μέσω των κατηγοριών κατά του κ. Γεωργίου υπονοείται πως τα κράτη-μέλη δάνεισαν στην Ελλάδα ένα ποσό που τελικά δεν χρειαζόταν. «Πώς να μην υπάρχει ενόχληση;» τονίζει ο ίδιος, καθώς στη βελγική πρωτεύουσα είναι ξεκάθαρο ότι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κ. Γεωργίου είναι παράλογες, τη στιγμή που το μόνο που έκανε ήταν να ακολουθήσει ευρωπαϊκούς κανόνες, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν πίσω από την υπόθεση χαρακτηριστικά πολιτικής δίωξης.

Εδώ και μήνες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρακολουθούν στενά την εξέλιξη της υπόθεσης και την περασμένη Τετάρτη τρεις επίτροποι προέβησαν σε δήλωση πλήρους στήριξης στον κ. Γεωργίου. Η επίτροπος αρμόδια για την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Μ. Τίσεν δήλωνε από το πόντιουμ της Επιτροπής ότι τα στοιχεία που έδωσε η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία κατά τη διάρκεια της θητείας του κ. Γεωργίου είναι ακριβή και αξιόπιστα και προσέθετε πως η Επιτροπή αναμένει από τις ελληνικές αρχές να αμφισβητήσουν ενεργά και δημόσια την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα δεδομένα που είχε χειριστεί κατά τη διάρκεια της περιόδου 2010-2015 ήταν χειραγωγημένα. Η κ. Τίσεν, σε επιστολή της, την οποία συνυπογράφουν ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων κ. Μοσκοβισί, αλλά και ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής κ. Ντομπρόβσκις, τόνισε πως αναμένεται από τις ελληνικές αρχές να κάνουν βήματα «τόσο για την προστασία της ΕΛΣΤΑΤ όσο και για να προστατέψουν το προσωπικό της από τέτοιες αβάσιμες αξιώσεις».



Η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης δεν άργησε να έρθει και φαίνεται να επιβάρυνε το ήδη τεταμένο κλίμα ακόμη περισσότερο, όπως λέει Ευρωπαίος αξιωματούχος στην «Κ». Ο υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος ανταπάντησε με επιστολή προς την Κομισιόν, στην οποία εκφράζει την έκπληξή του γιατί εστάλη σε αυτόν επιστολή που αφορά υπόθεση από το 2010, η οποία εξετάζεται από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Αν η Κομισιόν έχει προνομιακή επιστημολογική θέση να κρίνει την υπόθεση (κάτι που δεν διεκδικεί ο ίδιος ο υπουργός), τότε έχει και την ηθική υποχρέωση να την καταθέσει στην ελληνική Δικαιοσύνη για να διευκολύνει το έργο της, τονίζει στην επιστολή του.

Ουσιαστικά, στην τοποθέτηση της κυβερνητικής εκπροσώπου αφήνονται αιχμές για τη θέση της Κομισιόν σχετικά με την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και ταυτόχρονα επισημαίνεται ότι «ο υπουργός Οικονομικών και η κυβέρνηση παραμένουν προσηλωμένοι στην αποπολιτικοποίηση του δημοσίου τομέα και σέβονται τη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών και της Δικαιοσύνης». Οι παραλήπτες όμως της επιστολής στις Βρυξέλλες μάλλον απογοητεύτηκαν με την απάντηση αυτή και ίσως να ήταν και ο λόγος γα την άμεση δημόσια τοποθέτηση της κ. Τίσεν επί του θέματος. Τώρα, το κατά πόσον μπορεί να επηρεάσει τη δεύτερη αξιολόγηση αυτό μένει να φανεί· στις Βρυξέλλες, πάντως, είναι έτοιμοι για ένα δύσκολο φθινόπωρο.

Πηγή: kathimerini.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Οι χώρες του Νότου, οι δυνατότητες συμμαχίας και η άτεγκτη Γερμανία

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ο τελευταίος εκ των ηγετών των χωρών του μεσογειακού Νότου της Ε.Ε. που επικύρωσε τη συμμετοχή του στη σχεδιαζόμενη από την ελληνική κυβέρνηση σύνοδο ήταν ο Φρανσουά Ολάντ. Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα στις 9 Σεπτεμβρίου οι ηγέτες Ελλάδας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, Μάλτας και Κύπρου θα συναντηθούν στην Αθήνα, λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στην Μπρατισλάβα, με στόχο μια κοινή θέση σε ζητήματα ανάπτυξης.

Λίγο πριν από την επικύρωση της συμμετοχής του Ολάντ είχε ολοκληρωθεί η τριμερής συνάντηση Μέρκελ, Ολάντ και Ρέντσι, με οικοδεσπότη τον πρωθυπουργό της Ιταλίας, από την οποία ελάχιστα χειροπιαστά συμπεράσματα προέκυψαν, πλην όμως ικανά να περιγράψουν τη σημερινή πολιτική δυσχέρεια της Ε.Ε.

Καταρχάς, ο στόχος ήταν να δοθεί η αίσθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να ζήσει και χωρίς τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία από το δημοψήφισμα που επικύρωσε την έξοδό της και εντεύθεν, κάθε άλλο παρά... κλυδωνίστηκε. Και μόνο όμως ο στόχος της συνάντησης αυτής ήταν αρκετός για να...
διαφανεί η αγωνία των υπόλοιπων μεγάλων της Ένωσης για τις συνέπειες από τη βρετανική έξοδο. Προφανώς, δεν συνιστά επίδειξη ισχύος εκ μέρους των τριών «μεγάλων» μια σύνοδος με αμυντικό χαρακτήρα...

Πέραν αυτού όμως προκύπτουν και συμπεράσματα που άπτονται δύο ακόμη ζητημάτων, κρίσιμων για την πορεία της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης στο κοντινό μέλλον αλλά και για την Ελλάδα.

Τα «όνειρα» της Ιταλίας

Το πρώτο συμπέρασμα αφορά την εσωτερική ανακατανομή ισχύος μετά την έξοδο της Βρετανίας.

Η σπουδή του Ματέο Ρέντσι να διοργανώσει την τριμερή συνάντηση καταδεικνύει την ανάγκη της Ιταλίας να αναζητήσει διέξοδο στα πολλά προβλήματά της μέσω μιας ενίσχυσης του πολιτικού της ρόλου.

Πρόκειται άλλωστε για χώρα σχεδόν αποδιαρθρωμένη παραγωγικά, με ισχυρό εσωτερικό κλίμα «εξόδου», με τρομακτικά προβληματικές τράπεζες, με έντονο μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα, με αιτήματα για αλλαγή ρότας στην πολιτική λιτότητας και με μια ηγεσία που κυριολεκτικά παίζει το κεφάλι της στο δημοψήφισμα του Οκτωβρίου για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Ωστόσο, η στάση της Μέρκελ, η οποία δήλωσε ότι στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας επιδεικνύεται ήδη «αρκετή ελαστικότητα που πρέπει να χρησιμοποιηθεί έξυπνα», κατέδειξε με απόλυτη σαφήνεια ότι οι κεντρικές γερμανικές επιλογές στη διαχείριση της κρίσης στην Ε.Ε. παραμένουν πανίσχυρες. Εξάλλου, η δήλωση αυτή ήταν και μια υπενθύμιση προς τον Ρέντσι ότι ήδη οι τράπεζές του έχουν γλιτώσει το κούρεμα καταθέσεων, κατά παρέκκλιση του νέου κανονισμού αντιμετώπισης των τραπεζικών κρίσεων. Συνεπώς, περιθώρια για άλλες παραχωρήσεις δεν υπάρχουν.

Τα όρια μιας συμμαχίας

Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά τις δυνατότητες και τα όρια μιας συμμαχίας του Νότου.
Αν υποτεθεί ότι αυτή η συμμαχία θα καταστεί δυνατόν να δημιουργηθεί, θα έχει ως φυσική ηγέτιδα τη Γαλλία. Πρόκειται όμως για χώρα με εξαιρετικά αδύναμο πρόεδρο, μπροστά σε κρίσιμες εκλογές στο τέλος της ερχόμενης άνοιξης, στο επίκεντρο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, με μια εξαιρετικά ισχυρή Άκρα Δεξιά, η οποία επιθυμεί μεν για τον εαυτό της τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιονομική χαλάρωση, αλλά, επειδή δεν αντιμετωπίζει προβλήματα του μεγέθους της Ιταλίας, δεν έχει λόγο να ρισκάρει τον ρόλο της ως του δεύτερου ισχυρότερου στον ηγετικό γαλλογερμανικό άξονα.

Η πολιτική αβεβαιότητα κυριαρχεί στην Ιταλία -αλλά και στην ίδια τη Γαλλία-, χωρίς να έχει εξαλειφθεί στην Ισπανία, ενώ απειλεί ανά πάσα στιγμή να επιστρέψει στην Πορτογαλία. Επιπλέον, η Ελλάδα ασφυκτιά ακόμη στις δαγκάνες της ύφεσης και η Κύπρος μόλις έχει βγάλει το κεφάλι της έξω από το νερό.

Σε αυτές τις συνθήκες η πολιτική και οικονομική ρευστότητα του Νότου μοιάζει με κόλαση μπροστά στην ασφυκτική αλλά σίγουρη αγκαλιά της καγκελαρίου και την ισχύ που απορρέει από τη σχέση των δύο «μεγάλων».

Οι στόχοι της Ελλάδας

Το τρίτο συμπέρασμα αφορά τις δυνατότητες της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό σκηνικό.

Η δική μας χώρα δεν μπορεί να επαίρεται για τις οικονομικές επιδόσεις της ούτε για τις άμεσες προοπτικές της. Ένα πέρασμα σε στοιχειωδώς θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης της οικονομίας της μάλιστα δεν είναι όρος επαρκής για να διασφαλιστεί μια γενναία οικονομική ανάκαμψη τα επόμενα χρόνια, αφού τα βαρίδια που την κρατούν χαμηλά, μεταξύ των οποίων και το δυσανάλογο χρέος της, δεν είναι εύκολο να αποτιναχθούν.

Η ελληνική προσπάθεια αφορά κυρίως την επιδίωξη για χαλάρωση στις δημοσιονομικές απαιτήσεις, η οποία δημιουργεί μεν κοινό έδαφος διεκδίκησης με τις υπόλοιπες χώρες του Νότου, πλην όμως προκαλεί την πάγια απάντηση της Γερμανίας, έτσι όπως τη διατύπωσε η Μέρκελ και στην Ιταλία, ότι ο οδηγός για την Ευρώπη είναι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και η όποια ευελιξία εμπεριέχει αυτό.

Ένας δεύτερος πυλώνας είναι οι λεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αποτελούν όρο εκ των ων ουκ άνευ οπωσδήποτε για την Ελλάδα αλλά ακόμη και για την Ιταλία. Φαίνεται ότι η τόνωση της οικονομίας και η δημιουργία θέσεων εργασίας, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Βερολίνου, θα αναζητηθούν και στο μέλλον μέσω της απορρύθμισης των αγορών και των σχέσεων εργασίας και μέσω των ιδιωτικών και όχι των δημόσιων επενδύσεων.

Στο πλαίσιο αυτό ο άμεσος στόχος για την Ελλάδα είναι να καταφέρει, σε κάποιο βάθος χρόνου, να διαμορφώσει ένα πλέγμα διεκδικήσεων κοινών με αυτές των χωρών του υπόλοιπου Νότου και ταυτοχρόνως τους όρους με τους οποίους αυτές θα γίνουν αποδεκτές από τη Γερμανία. Έως τότε είναι πολύ δύσκολο να παρεκκλίνει από τις επιταγές του τρίτου μνημονίου...

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Μελέτη διάσημων οικονομολόγων καταρρίπτει μύθους και την τρομοκρατία των πιστωτών

''Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που τρομάζει τις αγορές και θέτει την Ελλάδα ξανά στο στόχαστρο δεν είναι απαραίτητα τόσο απευκταία κατάσταση για τις χώρες που καταλήγουν στο «κόκκινο».''

Αυτό επιβεβαιώνει σχετική μελέτη δύο επιφανών οικονομολόγων της Κάρμεν Ράινχαρτ και του Κρίστοφερ Τράμπες, μελέτη που γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη στις μέρες μας και πρώτα απ' όλα για την Ελλάδα και γι' αυτό την υπενθυμίζουμε.

Όπως ανέφερε και η Deutsche Welle όταν παρουσίαζε τη νέα αυτή επιστημονική μελέτη, οι επερχόμενες γενιές δεν χάνονται από προσώπου γης, όταν μια χώρα έχει περάσει από τη στενωπό της χρεοκοπίας. Το αντίθετο!

Μικρό οικονομικά θαύμα

Αναζητώντας διδάγματα για το παρόν, δύο οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο Γερμανός συνάδελφός της Κρίστοφ Τράμπες, καθηγητής του Πανεπιστημίου...
του Μονάχου, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού της; Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief», για την οποία έχει γίνει αναφορά σε παλιές εφημερίδες και περιοδικά.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες που κηρύσσουν στάση πληρωμών και -με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών τους- κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με γρηγορότερο ρυθμό απ' ό,τι πριν.

Τι δείχνει το παρελθόν

Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47 χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του Μεσοπολέμου και στη Λατινική Αμερική των δεκαετιών του '80 και του '90. Από τα 47 κράτη, τα 39 κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σε δύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.

Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνια μετά την χρεοκοπία στο διάστημα του μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις.

Το 1934 πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άλλο τα δάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23 εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.

«Καθαρό κούρεμα»

Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν οι βιομηχανικές χώρες εξοικονομούν μακροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται, αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη.

Μετά από μια χρεοκοπία το 1980 χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του '90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι προηγούμενοι «αιμορράγησαν».

Το συμπέρασμα

Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες, εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί. Βέβαια, απέναντι σε όλα αυτά, έχει αρχίσει εδώ και καιρό μια αντεπίθεση από το τραπεζικό κεφάλαιο πρώτα απ' όλα, με διάφορους οικονομολόγους και ινστιτούτα να προσπαθούν, ματαίως, να πλήξουν την επιστημονική αξιοπιστία των Ράινχαρτ και Τρέμπερ αλλά και ανάλογων μελετών της Ράινχαρτ σε συνεργασία με τον διάσημο οικονομολόγο, καθηγητή του Χάρβαντ, Κένεθ Ρόγκοφ.

από το «iskra.gr»

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Σπύρου Παπασπύρου

Μια μικρή τρύπα μπορεί να βουλιάξει ολόκληρο καράβι λέει μια αγγλική παροιμία. Στην περίπτωσή μας όμως κολλήσαμε στα αβαθή.

Οι ρητορικές ή αριθμητικές αλχημείες, οι πιθανολογήσεις δεν επανεκδίδουν success stories. Τίποτε, πλέον, δεν είναι αναπόφευκτο αλλά και όλα πιθανά για το καράβι: Ιδιωτικοποιήσεις, περιουσιολόγιο -που μπορεί να αποτελέσει το νέο ευφάνταστο φόρο για την απομείωση του χρέους. Αν π.χ. οι δανειστές μετά από "ενδελεχή μελέτη" απαιτήσουν μια εισφορά από 10 έως 30% μπορεί να πάρουν και έως το 30% του χρέους άμεσα δηλ. σε ορίζοντα συγκεκριμένων ετών, 5ετία, πέραν των άλλων μέτρων. Ίσως εδώ να βρίσκεται η ρίζα περί αντικατάστασης του ΕΝΦΙΑ με ποιο "δίκαιο φόρο".

Τώρα οι ιδιωτικοποιήσεις, ένα από τα κύρια μαξιλάρια και των πολιτικών εξελίξεων (εκλογών), "διευκολύνονται με αριστερή εισαγωγή" προκειμένου να μην έχει αντιδράσεις η επόμενη κυβέρνηση.

Τα ζητήματα της πολιτικής κρίσης που συνοδεύει την οικονομική είναι "διαχειρίσιμα" επί του τυπικού....
πλαισίου όσο η "κοινή γνώμη" σαγηνεύεται και δεν ανακτά, πλειοψηφικά, πολιτικά ιδεώδη. Η πολιτική δύναμη, που πολλοί επιζητούν, έχει υποχωρήσει.

Αποτέλεσμα: αρκετοί πολιτικοί καταφέρνουν να ανεβαίνουν στην "εξουσία" όχι όμως να κυβερνούν. Πολλά συνδικάτα, ποικιλώνυμοι φορείς, καταγγέλλουν χωρίς δύναμη να στοιχειοθετούν κριτική με βάθος (έξω από στενά τείχη) και προοπτική αγώνων για όλους τους μισθωτούς, ανέργους ή συνταξιούχους. Αυτοδιοίκηση σε απόσταση από την κοινωνική μορφή πρωτοβουλιών για τα ευρύτερα και μη οριζόμενα στο γράμμα του νόμου περί των αρμοδιοτήτων.

Οι ειδικοί και πάλι -βέβαια με τον όρο να είναι "δικοί μας" -γραφειοκράτες, λομπίστες κα τεχνικοί της εκάστοτε εξουσίας, δηλ. μικροπολιτικοί/ή, φροντίζουν την επιρροή αντικαθιστώντας την πολιτική, την γνώση, την συλλογικότητα, το πρόγραμμα και την ικανότητα διακυβέρνησης με μηχανισμούς και ωραιοποιήσεις.

Να δούμε επί των εσόδων, αν υπολείπονται πάνω από 1 δισ., τι "ανθολόγιο" θα εφεύρουν στο τέλος του χρόνου.



Η αντιπολιτική διαπαιδαγώγηση και αποχή των πολιτών με επιχείρημα την κακή πολιτική και τους κακούς πολιτικούς, για την αποχή είναι ηλίου φαεινότερο και ιστορικά αποδεδειγμένο που οδηγεί. Αν η λογική δεν έρθει στα όριά της οι επικρατούσες διαιρέσεις ανάμεσα στο επιθυμητό, δυνατό και εφικτό θα συνεχίζουν να σερβίρουν απεριτίφ χωρίς όμως ανάλογο μενού. Ένας κύκλος συμφερόντων που συντεχνιακά συναθροίζονται, εναλλάσσονται εν μέρει ανάλογα με την εποχή, μόνιμα θα καλλιεργεί ενοχικά σύνδρομα στην κοινωνία για "αποδοχή" συνεχόμενων δεινών και τιμωριών.

Τελευταίο: οι κυβερνήσεις εκλέγονται. Σοβαρά; Με ποια όμως ατζέντα; Από την "άκρατη ιδεοκυριαρχία" του 20ου αιώνα όσο ο 21ος είναι έρημος τόσο η Ανατολή και ο ουσιώδης προσανατολισμός ζωής θα αναζητείται.

Η δύσκολη κατάσταση των ανθρώπων δεν λύνεται με Συνόδους: σοσιαλδημοκρατικές, νότου ή άλλες "κορυφαίες" όταν η επιρροή στην ΕΕ είναι ανεπαίσθητη για τους πολίτες και καταλήγουν να εκλαμβάνονται ως ψηφοθηρικής αλληλεγγύης. Αν από την ψευδο-αντίληψη, την ψευδό-συνείδηση, το marketing του φαίνεσθαι, τον ατομισμό, τις αρχές ως αγοραία εξωτερική τιμή για κάθε είδους "πιάτσα", δεν πάμε πιο συνολικά στην συνείδηση ως αξία, το δυνατό ατομικό και συλλογικό εσωτερικό κώδικα, το κοινωνικό είναι, η "κοινή όραση" θα περιορίζεται στην σκιά της σκιάς των όσων "γίνονται -και νομίζουμε ότι ξέρουμε ή θα μάθουμε- για εμάς χωρίς εμάς"!

από το «Το Παρόν»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Οι προκλήσεις (του ηγετικού πυρήνα) για την επόμενη μέρα! Η σύνοδος της Μπρατισλάβας (τον Σεπτέμβριο) που θα κρίνει πολλά, το Brexit και η πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας με την Τουρκία που πιέζουν το σκληρό Βερολίνο

της Καρολίνας Μάξιμου

Τώρα που οι θερινές διακοπές βαίνουν προς το τέλος τους και οι πολιτικές διεργασίες στα ανώτατα κλιμάκια της Ευρώπης ξαναμπαίνουν σε τροχιά, το κρίσιμο ερώτημα που αιωρείται είναι εάν ο ηγετικός πυρήνας της Ε.Ε. είναι σε θέση να υπερβεί τις εσωτερικές αντιθέσεις του και να λάβει δραστικές αποφάσεις για την αντιμετώπιση των πολλαπλών κρίσεων.

Η συνάντηση του Ρέντσι με τη Μέρκελ και τον Ολάντ τις προηγούμενες ημέρες σε ιταλικό αεροπλανοφόρο πραγματοποιήθηκε για να στείλει το μήνυμα ότι το Brexit δεν είναι η αρχή του τέλους του ενοποιητικού εγχειρήματος. Αυτό το νόημα είχε και η επίσκεψη των τριών ηγετών στον τάφο του Αλτιέρο Σπινέλι, ενός εκ των οραματιστών της Ενωμένης Ευρώπης στους χαλεπούς καιρούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η κρίση, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζεται με συμβολικές κινήσεις και με ρητορικές διαβεβαιώσεις. Η Σύνοδος της Μπρατισλάβας τον Σεπτέμβριο θα δείξει εάν η Ε.Ε. θα συνεχίσει να σέρνεται υπό....
το κράτος των αντιφάσεών της ή, αντιθέτως, αν θα τεθούν οι βάσεις για μία νέα πορεία. Η σύνοδος των Ευρωσοσιαλιστών στο Παρίσι αυτές τις ημέρες, στην οποία συμμετείχε και ο Τσίπρας ως παρατηρητής, έδειξε ότι από τη δική τους πλευρά εντείνεται η προσπάθεια για να χαλαρώσει η λιτότητα. Είναι ενδεικτικό ότι προς την ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και η προ καιρού απόφαση της Κομισιόν να μην επιβάλει πρόστιμα στην Πορτογαλία και την Ισπανία για τα υπερβολικά ελλείμματά τους που παραβιάζουν το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Το Brexit, σε συνδυασμό με την πολύ πιθανή κατάρρευση της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό - μεταναστευτικό πρόβλημα, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο Βερολίνο να τηρήσει ανελαστική στάση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο σκληρός Σόιμπλε άσκησε την επιρροή του προς τα άλλα «γεράκια» του νεοφιλελευθερισμού για να αποδεχτούν την απόφαση για την Πορτογαλία και την Ισπανία.

Από την άλλη πλευρά, όμως, όλα αυτά δεν προεξοφλούν ότι το Βερολίνο είναι διατεθειμένο να κάνει ουσιαστικά πίσω όσον αφορά την οικονομική πολιτική. Αυτό προκύπτει όχι μόνο από την εμπειρία του παρελθόντος, αλλά και από τα σημάδια για τις διαθέσεις του. Μπορεί το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε να υιοθετεί μία πιο ελαστική στάση όσον αφορά επιμέρους ζητήματα, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι προτίθεται να αλλάξει τη στρατηγική του στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Το πρόβλημα, όμως, της Ευρώπης δεν λύνεται με ελιγμούς. Ειδικά τώρα που η Ιταλία, η τρίτη οικονομία της ευρωζώνης, διολισθαίνει προς μία κρίση που θα είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη, απειλώντας να τινάξει στον αέρα όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η ΕΕ, άλλωστε, έχει μεταλλαχθεί. Η κρίση του 2008 έβγαλε στην επιφάνεια αντιθέσεις που τα προηγούμενα χρόνια επικαλύπτονταν από το κλίμα ευημερίας. Αφενός η εφαρμογή πολιτικών λιτότητας, αφετέρου η επιβολή απροκάλυπτης γερμανικής ηγεμονίας, έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Το Brexit ήρθε σαν μία γροθιά στο πρόσωπο όσων αλαζονικά αρνούνται να δουν τις συνέπειες των επιλογών τους.

Τα μικρομεσαία στρώματα βλέπουν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τα εργασιακά δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδό τους να συρρικνώνονται στον βωμό της παγκοσμιοποίησης. Η πολυετής οικονομική στασιμότητα διέψευσε το αρχικό αφήγημα ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι παράγοντας ευημερίας για όλους τους συμμετέχοντες. Αποδείχθηκε ότι ο μεγάλος κερδισμένος από την επιβολή του ευρώ είναι η Γερμανία και ο μεγάλος χαμένος η ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αποδείχθηκε πως η ευρωζώνη είναι τοξική. Γι' αυτό και χώρες-μέλη που ετοιμάζονταν να εισέλθουν, όπως π.χ. η Πολωνία, δεν διαβαίνουν το κατώφλι.

Οι σοσιαλιστές

Η κρίση ενεργοποίησε παλαιά ρήγματα, δημιούργησε νέα και συνολικά βάθυνε το χάσμα ανάμεσα στις άρχουσες ελίτ και στα λαϊκά στρώματα. Όσο το ενοποιητικό εγχείρημα γίνεται περισσότερο αντιπαθητικό στους πιεζόμενους μικρομεσαίους τόσο αυτοί παλινδρομούν στο οικείο πλαίσιο του εθνικού κράτους. Παραλλήλως, εθνικές αντιθέσεις και προκαταλήψεις που υποτίθεται ότι ανήκαν οριστικά στο παρελθόν έχουν επανέλθει στο προσκήνιο.

Τα μηνύματα ήταν πολλά και ηχηρά τα τελευταία χρόνια. Δεν προέκυψε από το πουθενά η εμφάνιση και η εντυπωσιακή άνοδος ενός νέου ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος σε σχεδόν όλες τις χώρες-μέλη, ακόμα και σε αυτές που μέχρι πριν από μερικά χρόνια εμφάνιζαν τεράστια ποσοστά ευρωπαϊσμού. Το παραδοσιακό ηγεμονικό δίπολο Κεντροδεξιά - Κεντροαριστερά χάνει συνεχώς έδαφος.

Στην Ελλάδα τα Μνημόνια ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή. Στην Ιταλία το κίνημα του Γκρίλο έχει εδραιωθεί και διεκδικεί την πρώτη θέση, επειδή έχει σημαία του την έξοδο από το ευρώ. Στη Γαλλία πρώτο κόμμα είναι το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Στην Ισπανία οι Ποδέμος εδραιώθηκαν ως μεγάλη πολιτική παράταξη. Στην Αυστρία ο ακροδεξιός υποψήφιος έχασε την Προεδρία της Δημοκρατίας για λίγες ψήφους και πιθανόν να την κερδίσει στην επαναληπτική εκλογή το φθινόπωρο. Στην Πολωνία και την Ουγγαρία έχουν εκλεγεί κυβερνήσεις που αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του αφεντικών της Ευρώπης. Ακόμα και στην ίδια την ωφελημένη Γερμανία υπάρχει αντιευρώ κόμμα που έχει υπερβεί δημοσκοπικά το 15%.

Στο ιονισμένο πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφώσει η χρόνια οικονομική κρίση ήρθαν να προστεθούν, αφενός, η διόγκωση του προσφυγικού -,μεταναστευτικού κύματος, αφετέρου, οι επιθέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας. Η ανασφάλεια τροφοδοτεί τα ευρωσκεπτικιστικά και ξενοφοβικά κινήματα, γεγονός που υπονομεύει περαιτέρω το ενοποιητικό εγχείρημα. Η Λεπέν εκμεταλλεύτηκε το Brexit για να ξαναζητήσει την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος για παραμονή ή έξοδο της Γαλλίας από την Ε.Ε. Κατά πόδας και ο ηγέτης της ολλανδικής ακροδεξιάς Βίλντερς. Δεν αποκλείεται καθόλου να εκδηλωθούν αντίστοιχες τάσεις και σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Έως το βρετανικό δημοψήφισμα, το ευρωπαϊκό κατεστημένο με έκδηλη αλαζονεία και πολιτική τύφλωση δεν έκανε τίποτα για να αναχαιτίσει το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα. Η μόνη αντίδρασή του ήταν να αναγορεύσει τον «εθνολαϊκισμό» στο απόλυτο κακό. Με αυτή την προπαγανδιστική ρομφαία επιχείρησε να καταστείλει ιδεολογικά την πολιτική εκδήλωση των κοινωνικών αντιδράσεων. Τέτοιου τύπου ψυχολογικές επιχειρήσεις, όμως, μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα μπορεί να φέρουν. Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση.

Διαφωνίες σε βασικά θέματα

Μπορεί η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο Ρέντσι να διαβεβαιώνουν σε όλους τους τόνους ότι η Ενωμένη Ευρώπη παραμένει δυνατή, αλλά είναι πολλοί πλέον αυτοί που θεωρούν ότι έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη. Όσο κι αν δεν το ομολογούν, το Brexit θα επιταχύνει τις φυγόκεντρες τάσεις και ως εκ τούτου την αποδιάρθρωση της Ε.Ε. Το ενδεχόμενο μίας εντυπωσιακής κίνησης με σκοπό τη φυγή προς τα εμπρός δεν είναι πολύ πιθανό. Ο λόγος είναι ότι στα ζωτικά οι ισχυροί της Ευρώπης διαφωνούν. Επιπροσθέτως, και η Μέρκελ και ο Ολάντ έχουν εκλογές το 2017 και δεν επιθυμούν να ανοίξουν μέτωπα.

Πηγή "Δημοκρατία"

από το «seisaxthia-epam»

Διαβάστε το ολόκληρο...

Μόσχα: Την άρση της απαγόρευσης που είχε επιβάλει στις ναυλωμένες πτήσεις προς την Τουρκία ανακοίνωσε την Κυριακή η Μόσχα, επισφραγίζοντας την επανεκκίνηση των σχέσεων Τουρκίας - Ρωσίας. Η Ρωσία είχε απαγορεύσει τις ναυλωμένες πτήσεις προς την Τουρκία, μετά το επεισόδιο της 24ης Νοεμβρίου 2015, οπότε τουρκικά F-16 κατέρριψαν ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας.
Σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απολογήθηκε γραπτώς για την κατάρριψη του μαχητικού αεροσκάφους και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του πιλότου που σκοτώθηκε.
Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε ανακοινώσει την επικείμενη άρση της απαγόρευσης μετά τη συνάντηση που είχε με τον τούρκο ηγέτη στις 9 Αυγούστου, στην Αγία Πετρούπολη.
Πηγή: news.in.gr

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παναγιώτης Μπαλακτάρης

Προϊόντος του χρόνου και δια της εξελίξεως των κοινωνικών κανόνων, οι πολίτες των κρατών αναγνώρισαν την ανάγκη να έχουν διασφαλισμένη την έννομη τάξη. Προς τον σκοπό αυτόν και στο πλαίσιο του κοινωνικού συμβολαίου συμφώνησαν με τους κυβερνώντες τους στις στοιχειώδεις νομικές ισορροπίες, προκειμένου να ζουν εν ηρεμία και με απόλυτη ασφάλεια. Έτσι, περιγράφηκαν αρχικώς και εν συνεχεία κατοχυρώθηκαν νόμοι και κανόνες δικαίου, οι οποίοι καθορίζουν τη νομιμότητα και τις συνέπειες παραβιάσεώς της. Η διαδρομή αυτή ακολουθήθηκε σε όλα τα συντεταγμένα κράτη και τούτο, διότι είναι επιτυχημένη. Για να υφίσταται η ελευθερία του ατόμου πρέπει το άτομο να είναι ασφαλές να προάγει τον εαυτό του κατά βούληση. Αυτό είναι και το εμπεριεχόμενο στη δημοκρατία νόημα της ελευθερίας που την αντιδιαστέλλει από τις μοναρχίες και τα τυραννικά καθεστώτα.

Η συμφωνία αυτή μεταξύ πολίτη και κυβερνήσεως, ήτοι μεταξύ διοικουμένου και διοικήσεως, οφείλει το κράτος να τη διαφυλάσσει, υπό το πνεύμα ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι έννοιες ακατάλυτες.

Αυτός είναι ο λόγος υπάρξεως σωμάτων ασφαλείας στις προηγμένες χώρες, τα οποία ενεργούν με γνώμονα την ελευθερία του ατόμου και δεν επιτρέπουν τη δημιουργία γκέτο ή άλλων νησίδων ανομίας. Βεβαίως, πρωτίστως πρέπει να συμμορφώνονται με τις θεμελιώδεις αυτές αρχές οι εκπρόσωποι της εκτελεστικής εξουσίας ενός κράτους.

Στην πατρίδα μας, όμως, εδώ και ενάμιση έτος συμβαίνει το αντίστροφο. Έχουν εκλεγεί και κυβερνούν την Ελλάδα πρόσωπα, τα οποία κατά το μάλλον ή ήττον δεν πιστεύουν στη νομιμότητα. Δεν εξηγείται άλλως η πλειοδοσία σε ψευδοαριστεροσύνη πολλών υπουργών της κυβερνήσεως, οι οποίοι σπεύδουν να υπερασπιστούν όποιον θεωρούν ότι είναι αντίθετος στο κράτος και τις δομές του. Αντιεξουσιαστές, αναρχικοί, καταληψίες δημοσίων χώρων, εγκληματίες, όλοι έχουν τον αυτόκλητο συνήγορό τους από τα κυβερνητικά έδρανα. Τα παραδείγματα πολλά. Οι επιθέσεις στην περιοχή των Εξαρχείων έχουν λάβει παραδοσιακή μορφή, αφού επαναλαμβάνονται καθημερινώς, με τις αρχές να έχουν σηκώσει ψηλά τα χέρια, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων πληθαίνουν και όποιος θεσμός αντιδρά δέχεται οργανωμένα χτυπήματα, όπως η Εκκλησία και οι Ιεροί Ναοί.

Τελευταίο κρούσμα επιδοκιμασίας της ανομίας οι δηλώσεις της αναπληρωτού υπουργού Παιδείας, Σίας Αναγνωστοπούλου, ότι προτιμά τις καταλήψεις και ότι είναι θέμα αν μια παράνομη πράξη βλάπτει ή όχι τη χώρα. Πέραν του θλιβερού της υποστηρίξεως παρανομιών από μία διδάσκουσα σε πανεπιστημιακούς φοιτητές, η θεσμική θέση της κυρίας Αναγνωστοπούλου θα όφειλε να την κάνει προσεκτική και μετρημένη. Οι δηλώσεις της πρέπει να απορριφθούν από τους πολίτες ως απαράδεκτες.

Δημοσιεύθηκε στην ΕΣΤΙΑ στις 27-28 Αυγούστου 2016

πηγή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Πέρσι τον Δεκέμβριο ένα άρθρο εφημερίδας (9.12.2015) μιλούσε θριαμβευτικά για μια «ισχυρή συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου για να αξιοποιήσουμε τα κοιτάσματα πετρελαίου» και, λίγες μέρες αργότερα (13.12.2015), έλεγε άλλο άρθρο πως οι «νέοι χάρτες της Μέσης Ανατολής», εννοώντας τις συνεργασίες Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου-Ισραήλ «εκνευρίζουν την Τουρκία», μάλλον επειδή βρίσκεται αποκομμένη από το βασικό ενεργειακό τετράγωνο «Ελ-Αι-Κυ-Ισ», όπως επίσης και την κ. Μέρκελ, μάλλον γιατί δεν «βγαίνουν» οι λογαριασμοί της υπέρ της Τουρκίας.

Πέρασε περίπου ένας χρόνος από τότε και τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απολύτως τα ίδια με εκείνα του 2015 ή μάλλον χειροτέρεψαν. Δεν έγινε απολύτως τίποτα σε εκείνες τις κατευθύνσεις που δήθεν συμφωνήθηκαν μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Αιγύπτου. Από παχιές δηλώσεις όμως του Προθυπουργού για «εξαιρετικές προοπτικές σε τομείς όπως η ενέργεια, η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών» (οι υπογραμμίσεις του γράφοντος), άλλο τίποτα.

Χορτάσαμε παχιές κουβέντες! Αποτελέσματα: ένα ολοστρόγγυλο μηδέν!
Τότε, το 2015, ήταν η εξαιρετικά ευνοϊκή εποχή για μια γενναία, μεγάλη οικονομικο-στρατιωτική ανατροπή ή, αν προτιμάτε, αναδιάρθρωση των σχέσεων: η συμμαχία μεταξύ των τεσσάρων χωρών που είχαν την δυνατότητα να κυριαρχήσουν στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου για όσο αφορά το ενεργειακό (και όταν λέμε ενεργειακό, δεν είναι τόσο το πετρέλαιο όσο το φυσικό αέριο η ύπαρξη του οποίου φαίνεται πως είναι ογκωδέστατη).

Με την συνεργασία της αμερικανικής Noble, της γαλλικής TOTAL και της ιταλικής ENI, συν κάποια άλλη αποδεκτή του σιναφιού, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια μεγάλη σύμπραξη η οποία θα είχε την ευλογία των ΗΠΑ και της ΕΕ και με την οποία η ΕΕ θα είχε εξασφαλισμένα τα καύσιμα για τουλάχιστον 40 χρόνια σε συμφέρουσες τιμές.

Με την ευκαιρία, και η Κύπρος θα είχε φυλαγμένη την ΑΟΖ της από τούρκικες παρεμβάσεις, μπορώντας έτσι να εκμεταλλευτεί απρόσκοπτα τον ορυκτό της πλούτο. Σχετικά, είναι αυτών των ημερών η είδηση ότι ξανάρχισαν οι «επεμβάσεις» τούρκικων πολεμικών πλοίων ως και νοτιο-δυτικά της Κύπρου!

Τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο 2015 όλοι αυτοί οι διάφοροι Τσίπρας, Νετανιάχου, Αναστασιάδης και ελ-Σίσι συναντιόντουσαν, έπιναν, έτρωγαν, μιλούσαν για «σημαντικές επαφές» που είχαν μεταξύ τους, συζητούσαν για τον καθορισμό των ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο!

Και τι έγινε; Απ’ ό, τι φαίνεται – και οι «πράξεις που δεν υπάρχουν γιατί δεν έγιναν» το μαρτυρούν – ήταν όλα λόγια της καραβάνας! Και το πιο ωραίο ποιο ήταν; Το πιο γελοίο; Αλλά και τραγικό μαζί;
Το πιο ωραίο και γελοίο και τραγικό, δυστυχώς, για την Ελλάδα υπήρξε το ότι, ενώ Κύπρος και Ισραήλ έχουν ήδη καθορίσει τελεσίδικα τις ΑΟΖ τους (και μπράβο τους!) και η Αίγυπτος έχει καθορίσει την δική της με τη Κύπρο, η ίδια η Ελλάδα πού είναι; Και τί κάνει;

Να το πούμε καθαρά; Δυστυχώς μια τρύπα στο νερό, διότι συνέχεια λέει πως συζητάει (Τσίπρας-ελ Σίσι, Τσίπρας-Αναστασιάδης, Τσίπρας-Νετανιάχου) για φυσικό αέριο στη περιοχή, για συμμετοχή σε σύμπραξη, για σχέδια αγωγών, για ΑΟΖ, κλπ. αλλά όλα αυτά μένουν τελείως άγονα γιατί η Ελλάδα (σημειώστε: η μόνη απ’ τους τέσσερις) δεν έχει κάνει προηγουμένως το βασικότερο: την ανακήρυξη της ΑΟΖ της, μολονότι έχει χίλια δικαιώματα για να το κάνει και είναι χίλιες φορές το συμφέρον της!
Στην ουσία λέγονται πάντα λόγια που αιωρούνται, πολύχρωμα, στον αέρα και δεν καταλήγουν πουθενά ή μάλλον στο παράλογο η Ελλάδα, χωρίς να έχει δική της ΑΟΖ να «συζητάει» (λέει) για όσα αφορούν την ΑΟΖ και την εκμετάλλευσή της!

Σουρρεαλιστικό!
Και καλά, ο Τσίπρας φοβάται τους Ερντογάν/Ομπάμα για την ελληνική ΑΟΖ στο Αιγαίο. Αλλά διερωτόμαστε σφόδρα: γιατί τουλάχιστον δεν ορίζει μαζί με τον ελ-Σίσι τις ΑΟΖ των δυο χωρών μεταξύ τους, της Ελλάδας και της Αιγύπτου;

Η Ελλάδα έχασε μια τεράστια ευκαιρία να συνάψει μια εξαιρετικά συμφέρουσα οικονομικο-στρατιωτική συμφωνία με το Ισραήλ όταν, έως πέρσι τον χειμώνα, οι σχέσεις αυτού με την Τουρκία ήταν εχθρικές. Μια τέτοια συμφωνία τώρα πια φαίνεται αδύνατη (ποιος ξέρει για πόσο χρονικό διάστημα) μετά που Ισραήλ και Τουρκία τα «ξαναβρήκαν».

Επίσης, έως πέρσι τον χειμώνα οι σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας ήταν αποδεδειγμένα άθλιες. Ξέρουμε τώρα πως η Τουρκία άρχισε τα πρώτα βήματα για να τα «φτιάξει» και με την Αίγυπτο.
Εάν αυτό συμβεί σε μικρό χρονικό διάστημα, η δυνατότητα κάποιας συμφωνίας Ελλάδας-Αιγύπτου για τις δυο ΑΟΖ τους μάλλον ναυαγεί οριστικά.

Για την Ελλάδα ασφαλώς η σύνδεση ΑΟΖ με την Αίγυπτο είναι εκ των ουκ άνευ! Να προχωρήσει λοιπόν! Να μη κοιτάξει κανένα στα μάτια, και να την κάνει! Ακριβώς όπως έκανε ο Τάσος Παπαδόπουλος και η Κύπρος έγινε οικονομικο-πολιτικός παίχτης στην Μεσόγειο (άσχετα κι αν οι μετέπειτα Πρόεδροι πρόδωσαν και προδίδουν).

Δεν μπορείς, κύριε, να κυβερνήσεις τη χώρα σου και να πραγματοποιήσεις τα ζωτικά της συμφέροντα (λέμε τώρα, γιατί δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο) και για το δίκιο σου να συγκρουστείς ακόμη και με τους άλλους, αν τρέμεις από φόβο μη σου κάνουν αυτοί νταντά και καταλήγεις πάντα σε άσκοπα μπλαμπλά και σε «φιγούρες» ουσιαστικής κενότητας!

Με μια συμπεριφορά σαν κι αυτή εσύ ο ίδιος ξεπέφτεις στα μάτια εκείνων που κάθονται αντίκρυ σου και απ’ την αρχή είσαι κιόλας απαξιωμένος διότι δείχνεις να μην έχεις προσωπικότητα που επιβάλλεται.

Έτσι, τελικά, όταν η Αθήνα μας παραμυθιάζει για καθορισμό της ΑΟΖ και μας λέει πως γι’ αυτό συνέχεια συζητάει με τους τρεις άλλους, αλλά μετά δεν γίνεται ακριβώς τίποτα – αυτό πώς λέγεται;!
Και πώς λέγεται το να έχεις με το μέρος σου το Δίκαιο της Θάλασσας που ισχύει για όλον τον πλανήτη(!) και να μη κάνεις τίποτα για να το εφαρμόσεις;!

Θα μας κάνει πόλεμο ο Ερντογάν; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, γιατί αλλιώς θα πάρει φωτιά ολόκληρη η Μέση Ανατολή. Δεν το θέλει ο Ομπάμα και μας απειλεί γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει τον Ερντογάν και θέλει να μας πουλήσει το πανάκριβο φυσικό αέριο του από σχιστόλιθο ή να μας κρατάει όμηρούς του;

Εδώ σε θέλω! Οργάνωσε μια καμπάνια ενημέρωσης του λαού, πρόταξε την ελληνική ΑΟΖ ως βασικό και αναγκαίο μέσο επιβίωσης της Ελλάδας (γιατί όντως είναι!), κάνε ψηφοφορία στην Βουλή και έχε την υποστήριξή της: με τον λαό και την Βουλή μαζί σου έχεις όλη τη δύναμη για να συγκρουστείς για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας σου!

Έλεος πια! Η Ελλάδα τίποτα άλλο δεν κάνει παρά τα συμφέροντα των ΗΠΑ εις βάρος των δικών της συμφερόντων. Αν είναι να πολεμήσουμε, να πολεμήσουμε για ό, τι συμφέρει στον λαό μας και στο μέλλον μας, και να το πούμε σε όλο τον κόσμο! Και φτάνει πια να γινόμαστε χαλί για να κάνουν οι άλλοι (ΗΠΑ, γερμανικές/γαλλικές τράπεζες, κλπ. κλπ.) τα δικά τους συμφέροντα , να κερδίζουν εκείνοι και να χάνουμε συνέχεια εμείς!

Τώρα βέβαια, εν έτει 2016, πολύ πιθανόν να μην υπάρχουν πλέον οι ευνοϊκότατες συνθήκες που υπήρχαν το 2015, ατόνησαν σχεδόν ολοσχερώς, αν δεν εξαφανίστηκαν κιόλας για τα καλά. Δυστυχώς για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το Ισραήλ θέλει να φέρει το φυσικό αέριο του στην Τουρκία μέσω της Κύπρου και η Κύπρος τί μπορεί να κάνει για να το εμποδίσει; Τίποτα, αν δεν κάνω λάθος, με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας που η ίδια υπέγραψε.

Η Αίγυπτος διόλου απίθανο να ξαναβρεί την φιλία με την Τουρκία με μια συμφωνία ένα σκέλος της οποίας σίγουρα θα αφορά τα θαλάσσια σύνορα που ο Ερντογάν λέει πως η Τουρκία έχει με την Αίγυπτο, εξαφανίζοντας έτσι τα ελληνο-αιγυπτιακά θαλάσσια σύνορα έστω κι αν όντως αυτά υπάρχουν.

Σε αυτή την προοπτική μπορεί αλήθεια να πει κανείς ότι για την Αίγυπτο δεν είναι το ίδιο να έχει σύνορα θαλάσσια με Ελλάδα ή με Τουρκία; Τι αλλάζει για την Αίγυπτο; Απολύτως τίποτα! Οπότε, η μόνη μεγάλη χαμένη (θα) είναι ΠΑΛΙ η Ελλάδα.

Με αυτές τις δυο πολιτικές προσεγγίσεις που είπαμε και οι οποίες σαν κεντρικό κορμό τους (θα) έχουν τα οικονομικά δρώμενα, η ευνοϊκή κατάσταση του τέλους 2015 έχασε (ή είναι πολύ εύκολο να χάσει οριστικά) όλη την δυναμική της, η ευκαιρία χάθηκε μάλλον και τώρα όλα πρέπει να ξαναπαιχτούν με τους σημερινούς όρους και εξελίξεις.

Η ηττημένη είναι η Ελλάδα, αλλά και για την Κύπρο – εάν ο Αναστασιάδης συνεχίζει να «συναινεί» και να υποκύπτει σε Άιντα, Νούλαντ, Ακιντσί χωρίς να μπορεί (εκβιάζεται;) ή να θέλει (προδίδει;) να «κόψει» τις ραδιουργίες τους – οι αλλαγές προβλέπονται καταιγιστικές με θύματα πάλι οι Ελληνοκύπριοι, εφόσον και αυτοί, και αυτή τη φορά πάλι(!), δεν αντιδράσουν επιτέλους δυναμικά.
Εκεί όπου «φίλοι και εχθροί» θέλουν να φέρουν τα πράγματα, μόνο οι ίδιοι οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να σώσουν τους εαυτούς τους με μια καθολική αντίσταση που θα σμπαραλιάσει τις ντόπιες ενδοτικές και προδοτικές φωλιές και θα ακυρώσει την επιβολή των ξένων.

Εκτός και εάν οι Ελληνοκύπριοι περιμένουν και τώρα το δημοψήφισμα για να απορρίψουν την θανάσιμη ΔΔΟ! Αλλά ποιος είναι τόσο σίγουρος πως θα γίνει όντως δημοψήφισμα και, για να είναι οι «φίλοι και εχθροί» πιο σίγουροι, η «συμφωνία» δεν θα απαιτήσουν να επικυρωθεί απλά και μόνο από τη Βουλή, πολύ πιο «συνεργάσιμη»;!

Όσο το Ισραήλ, δεν πρόκειται να χάσει τίποτα: τα έχει όλα και θα τα έχει όλα. Για την Αίγυπτο, το να έχει θαλάσσια σύνορα με Ελλάδα ή με Τουρκία (το ‘χουμε ήδη πει) δεν αλλάζει τίποτα γι’ αυτήν. Φτάνει να έχει την δική της ΑΟΖ, και την έχει και την εκμεταλλεύεται.

Οπότε η Ελλάδα (θα) έχει την μέγιστη ζημιά, με μια τελευταία ελπίδα ωστόσο! Δηλαδή: αν μπορεί, να σπεύσει ολοταχώς να ανακηρύξει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο έτσι ώστε να δώσει και την δυνατότητα στο Καστελόριζο να έχει κι αυτό τη δική του επιρροή βάση του Δικαίου της Θάλασσας! Έστω και παρακούοντας τους πάτρωνες Αμερικανούς. Αλλά πάλι, ως πότε το γιέσμαν, παρακαλώ;!
Αυτό όμως πρέπει να γίνει τώρα, αμέσως! Κόντρα σε όλα και σε όλους, αν ο Έλληνας Κυβερνήτης έχει τα κότσια.

Αν η αδράνεια συνεχιστεί, ο ελληνικός λαός θα έχει φτάσει ως την πηγή και δεν θα έχει πιεί! Θα πιουν μόνο οι άλλοι και γι’ αυτόν μόνο μερικές σταγόνες. Βέβαια, το πόσο αυτό θα είναι οδυνηρό, ο καθένας μπορεί να υο φανταστεί.

Γι’ αυτό, η παράκληση είναι μια και θερμή: έστω για μια μοναδική φορά στη ζωή των ενδιαφερομένων Ελλήνων, φτάνει πια με τα «λόγια, λόγια, λόγια», όπως λέει και το γνωστό τραγούδι της Μίνα! Τώρα «δράση, δράση, δράση».

Ό, τι είναι συμφέρον για την Ελλάδα, να απαιτείται με αποφασιστικότητα και συνέχεια και να πραγματώνεται με πείσμα και δύναμη. Τα δικαιώματα της Ελλάδας δεν είναι μήτε ανταλλάξιμα μήτε εξαγοράσιμα.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι είχαν δυο ωραία ρητά: memento audere semper και audaces fortuna juvat.
Μόνο έτσι κάποιος μπορεί να πάει μπροστά, κόντρα σε κάθε εμπόδιο! Και το να είσαι «μικρός», μην το θεωρείς (γιατί δεν είναι!) το άλλοθί σου. Στην ίδια την ιστορία σου έχεις το περίτρανο παράδειγμα αυτής της αλήθειας. Αλλιώς μη κλαις για τη μίζερη μοίρα!

Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, Συγγραφέας

http://mignatiou.com/2016/08/logia-logia-logia-ftani-pia-mono-praxis-chriazonte-tora-gia-tin-elliniki-aoz/

Διαβάστε το ολόκληρο...

back to top